muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2919, Karar No: 2024/8518, Tarih: 12.09.2024

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır ( HGK 23.6.2004, 13/291-370).

Yukarıda belirtilen ilkelere göre değerlendirildiğinde davacı yararına hükmedilen 140.000,00 TL manevi tazminatın az olduğu anlaşılmaktadır. Olay nedeniyle davacının işgöremezlik derecesinin yüksekliği, davalının kusurunun ağırlığı, olay tarihi, davacının olay tarihindeki yaşı, manevi tazminat tutarının belirlenmesine ilişkin bu ilkelere göre ele alındığında 400.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır...." gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak; "Davanın kısmen kabulüne;

a-874.564,14 TL maddi tazminatın, kaza tarihi olan 31.03.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

b-400.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 31.03.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine," şeklinde karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri sunmuş olduğu temyiz dilekçeleri ile istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi

3. Değerlendirme

A) Davacı vekilinin manevi tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi

3. Değerlendirme

A) Davacı vekilinin manevi tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı vekilince dava dilekçesinde 500.000,00 TL manevi tazminat istemi talebinde bulunulduğu, İlk Derece Mahkemesi kararında davacı lehine 140.000,00 TL manevi tazminata hükmolunduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda anılan kararı ile davacı vekilinin istinaf isteminin bu yönden kabulüne karar verilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davacı lehine bu kez 400.000,00 TL manevi tazminata karar verildiği gözetildiğinde, reddine karar verilen tazminat miktarı 100.000,00 TL'nin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davacı vekilinin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar verilmiştir.

B) Davalı vekilinin manevi tazminat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen maddi tazminat istemine ilişkin kararın, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemesi nedeniyle manevi tazminata ilişkin hükmün onanmasına karar verilmiştir.

C) Taraf vekillerinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazları incelenmesi yönünden;

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

C) Taraf vekillerinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazları incelenmesi yönünden;

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dosya kapsamından; Mahkemece hesaba dair davacının bakiye ömür tespitinde PMF-1931 tablosu ile pasif dönem başlangıcının davacının 60 yaşını ikmal ettiği tarih olarak esas alınması suretiyle düzenlenen 25.01.2021 tarihli 1. kök bilirkişi raporu aldırıldığı, anılan rapora taraf vekillerince itiraz edildiği, davacı vekilinin itirazının davacının iş yerinde çalışmaya devam ettiği ve 2020 ile 2021 yılına ilişkin ücret bordrolarının sunulduğu bilinen varken varsayıma gidilemeyeceği, ücret bordrolarının bilinen dönem kazacının tespitinde esas alınması gerektiği, hayat sigortası kapsamında ödenen bedel ile işverence yapılan avans ödemelerinin hesaplanan tazminattan indirilmesinin hatalı olduğu gerekçesine dayandığı, davalının iş bu rapora itirazının ise davacının 27.05.2018 tarihinde emekli olduğu ve pasif dönemin bu tarih itibariyle başlatılması gerektiği gerekçesine dayandığı ,anılan raporda maddi zararın 728.216,62 TL olarak hesaplandığı ve Mahkemece taraf itirazlarının değerlendirilmesi amacıyla dosyanın farklı bir bilirkişiye tevdi edildiği, 01.06.2021 tarihli 2. kök raporun sunulduğu anılan raporda davacının bakiye ömür tespitinde bu kez TRH-2010 tablosu ile pasif dönem başlangıcına ilişkin önceki rapor gibi 60 yaşın ikmal edildiği tarihin esas alındığı, davacının maddi zararının 1.051.537,98 TL olarak hesaplandığı, davalı işveren tarafından yapılan avans ödemeleri ile dava dışı sigorta şirketince yapılan ödemenin düşülmesi halinde ise zararın 874.564,14 TL olarak tespit edilmesi gerektiğinin belirtildiği, Mahkemece 01.06.2021 tarihli 2. kök rapora itibar etmek suretiyle avans ve sigorta şirketi ödemesinin mahsubu gerektiği gerekçesiyle 874.564,14 TL maddi tazminata hükmolunduğu anlaşılmıştır.

Usuli kazanılmış hak davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrarı sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Usulü müktesep hak, anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Usuli kazanılmış hak davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrarı sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Usulü müktesep hak, anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Mahkemenin, Yargıtay’ın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usulü kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usulü kazanılmış hak gerçekleşebilir. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hak oluşturur (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Kazanılmış haklar “Hukuk Devleti” kavramının temelini oluşturan en önemli unsurlardandır. Kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte sonuçlara yol açan yorumlar Anayasanın 2 nci maddesinde açıklanan “Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir” hükmüne aykırılık oluşturacağı gibi toplumsal kararlılığı, hukuksal güvenceyi ortadan kaldırır, belirsizlik ortamına neden olur ve kabul edilemez.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usulü kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Örneğin Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir içtihadı birleştirme kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili yeni bir kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma ilamına uyulmuş olmakla oluşan usulü kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır.

Usulü kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için; bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir. (HGK.nun 12.07.2006 T., 2006/4-519 E, 2006/527 K, 03.12.2008 T., 2008/10-730 E., 2008/732 K.) Zira usulü kazanılmış hak ilkesi kamu düzeniyle ilgilidir. (09.05.1960 T., 21/9; 04.02.1959 gün 13/5 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı)

Somut olayda, yukarıda yapılan açıklamalar gereğince davacı vekilince PMF-1931 tablosunun esas alınması suretiyle düzenlenen 25.01.2021 tarihli 1.kök bilirkişi raporuna bakiye ömür süresi tespiti ile bilinen dönem içerisinde yer alan 31.03.2017- 31.12.2019 tarihleri arasında esas alınan kazanç miktarlarına itiraz etmediği, Mahkemece taraf itirazlarının değerlendirilmesi amacıyla aldırılan ve hükme esas alınan 01.06.2021 tarihli 2. kök raporda ise davacı kazalının bakiye ömür tespitinde TRH -2010 tablosunun esas alınması suretiyle bakiye ömür süresinin artması ile 31.03.2017-31.12.2019 tarihleri arasındaki kazanç miktarlarının 1. kök rapora göre daha fazla belirlenmesi suretiyle davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hakkın ihlal edilmesi sonucu daha fazla miktara hükmedilmesi hususu hatalı olmuştur.

Öte yandan, iş kazasına maruz kalan sigortalının maddi tazminat miktarı, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşur. Pasif dönem, sigortalının aktif çalışma döneminin sona ereceği, bir başka anlatımla emeklilik döneminin başlayacağının varsayıldığı tarihten itibaren, muhtemel bakiye ömrü sonuna kadar devam edecek olan dönemi ifade eder. Gerçekte bu tür tazminat davalarında zarar hesabında varsayımlara göre sonuca gidilmesi bir zorunluluktan kaynaklanmaktadır. Ancak dava sırasında sigortalının fiilen pasif döneme girdiği tarih anlaşılabiliyor ise artık varsayıma gidilerek 60 yaşına kadar aktif çalıştığı varsayımına göre hesap yapılmaz, aktif dönem zararının artık belli olan bu emeklilik tarihine kadar hesaplanması gerekir. Zira bilinen varken ihtimale göre hesap yapılması doğru değildir. Ancak sigortalı yaşlılık aylığı almakta iken çalıştığı sırada iş kazası geçirerek sürekli iş göremezliğe uğrarsa bu durumda sigortalı pasif dönem içindeyken çalıştığı bu işinde muhtemel bakiye ömrü sonuna kadar çalışamayacağından ötürü ancak belirli bir süre daha bu işte çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekir.

Bu sebeple davacının kaza tarihinden sonra 01.06.2018 tarihinde dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre yaşlılık aylığı almaya başladığı sabit iken davacı kazalının 60 yaşını ikmal ettiği tarihin pasif dönem başlangıcı olarak esas alınması hususu yine hatalı olmuştur.

Ayrıca, hayat sigortası bir can sigortası türü olduğundan, ölüm veya yaralanma nedeniyle sigorta bedelini ödeyen sigortacının, zarardan sorumlu olanlara halefiyet yoluyla dönme (rücu) hakkı yoktur. Şu kadar ki, ölüm ve yaralanma bir can sigortası olmasına karşılık, yalnızca tedavi giderleri mal (tazminat) sigortası kapsamında olduğundan, tedavi giderlerini ödeyen sigortacının kazaya karışan üçüncü kişilere rücu hakkı vardır.

Ayrıca, hayat sigortası bir can sigortası türü olduğundan, ölüm veya yaralanma nedeniyle sigorta bedelini ödeyen sigortacının, zarardan sorumlu olanlara halefiyet yoluyla dönme (rücu) hakkı yoktur. Şu kadar ki, ölüm ve yaralanma bir can sigortası olmasına karşılık, yalnızca tedavi giderleri mal (tazminat) sigortası kapsamında olduğundan, tedavi giderlerini ödeyen sigortacının kazaya karışan üçüncü kişilere rücu hakkı vardır.

Yukarıda açıklandığı üzere 38362708 poliçe numarası ile dava dışı ... Emeklilik ve Hayat A.Ş. imzalanan hayat sigortası kapsamında ödenen 60.000,00 TL'lik miktarın işverene rücu edilemeyeceği açık olduğundan iş bu ödeme ile davalı işverence kazadan sonra iş yerinde çalışmaya devam eden davacıya yapılan ve iş kazası nedeniyle uğranılan maddi zararın ifasına ilişkin olduğu anlaşılamayan avans adı altında yapılan ödemelerin hesaplanan tazminattan indirilmesi hususu da hatalıdır.

Mahkemece yapılacak iş; yeniden hesap raporu aldırmak , alınacak iş bu raporda davacının bakiye ömür süresinin tespitinde itiraza uğramayan PMF-1931 tablosu ile 1. kök raporda 31.03.2017 - 31.12.2019 tarihleri arasındaki kazanç miktarlarının aynen esas alınmasının gözetilmesi hususu ile hayat sigortası kapsamında ödenen miktar ile avans adı altında işverence yapılan ödemelerin hesaplanacak tazminattan indirilmemesi, davacının pasif dönem başlangıç tarihinin tespitinde ise her ne kadar 01.06.2018 tarihinde yaşlılık aylığı almaya başlaması ve bu tarih itibariyle pasif dönemin başlatılması gerekmekte ise de bilinen varken varsayıma gidilmeyeceğine ilişkin prensip gereği dosya kapsamından ve Kurum kayıtlarından anlaşılacağı üzere davacının davalıya ait iş yerinde 26.12.2022 tarihine kadar çalışmaya devam etmesi nedeniyle bu tarihin pasif dönem başlangıcında esas alınması hususlarını gözetmek ve oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1.Davacı vekilinin manevi tazminat alacağına yönelik temyiz talebinin miktardan REDDİNE,

2.Davalı vekilinin manevi tazminat alacağın yönelik usul ve usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

3.Taraf vekillerinin maddi tazminat alacağına yönelik temyiz talebi yönünden;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/886, Karar No: 2016/1380, Tarih: 09.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/886 E.  ,  2016/1380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda kararında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi

Dava konusu somut olayda, davacının davalı ... nezdindeki ... Komutanlığı işyerinde sigorta işe giriş kaydının yapılmaması üzerine sosyal güvenlik kaygısı ve işini kaybetme korkusu ile kendi imkanlarıyla isteğe bağlı sigortalılığa başvurarak 2005/11. dönemden bu yana isteğe bağlı primlerini ödeyerek, 10.06.2007 tarihine kadar çalıştığını, bu tarihten itibaren birlik komutanlığınca yapılan teftiş sonucunda çalışmasının yasal olarak uygun olmadığı gerekçesiyle tazminatları verilmeksizin işine son verildiğini öne sürerek, davalı işverene ait işyerinde 18.11.1999 tarihinden 2005 yılının 11. ayına kadar olan çalışmaları ile isteğe bağlı prim ödediği 2005/11-10.06.2007 tarihleri arasında zorunlu sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacı ...' in, davalı işveren ... Komutanlığına ait tescilsiz işyerinde 18.11.1999-09.05.2007 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle 2692 gün çalıştığının tespitine karar verildiği görülmüştür.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesi kapsamında uygulama alanı bulan 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir.

506 sayılı Yasanın 6. maddesinde ifade edildiği üzere “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve feragat edilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi karşısında, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzenine ilişkin olduğu, bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğunun gözetilmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacıya ait, hizmet cetveli incelendiğinde; davalı işverene ait işyerinden hiç bildirim yapılmamış olduğu, 3501012253558 s.s. numarasına göre 2005/11-2007/10. tarihleri arasında isteğe bağlı sigortalı ödemelerinin bulunduğu görülmüştür.

Davacıya ait, hizmet cetveli incelendiğinde; davalı işverene ait işyerinden hiç bildirim yapılmamış olduğu, 3501012253558 s.s. numarasına göre 2005/11-2007/10. tarihleri arasında isteğe bağlı sigortalı ödemelerinin bulunduğu görülmüştür.

Mahkemece yapılan araştırmalar sonucunda; ... Kışla Gazinosuna ait karar defterinin 20.01.2003, 15.03.2005, 12.04.2005, 18.11.2005, 20.01.2006, 12.10.2006 ve 09.05.2007 tarihli karar fotokopilerinin gönderildiği, bu tarihler dışında (1999-2000-2001-2002-2004 yıllarına ilişkin) herhangi bir karar fotokopisinin, uyuşmazlık konusu döneme ilişkin işe giriş-çıkış kartı, ücret tediye bordrosu yada başkaca işyeri kaydının ibraz edilmediği, 20.01.2003, 15.03.2005, 12.04.2005 tarihli kararlarda, Askeri Gazinonun temizlik işlerinde ve/veya Otel kısmının temizlik ütü, çamaşır işinde çalışan gündelikçiye ödenecek ücretin kararlaştırıldığı, 18.11.2005, 20.01.2006, 12.10.2006 tarihli kararlarda, otelin temizlik ve ütü, çamaşır işlerinde gündelikçi olarak çalışan ...’in ismi belirtilmek suretiyle ücretinin kararlaştırıldığı, 09.05.2007 tarihli kararda da, davacının işten ayrılma talebi nedeniyle çalıştırılmamasına karar verildiği görülmektedir.

Mahkemece, davalı işyerinden 1999-2000-2001-2002-2004 yıllarına ilişkin herhangi bir karar yada başkaca işyeri kaydı ibraz edilmediğinin kabulü ile birlikte davacının 18.11.1999-09.05.2007 tarihleri arasında davalı ... nezdindeki ... Komutanlığı işyerinde çalıştığının kabulüne ilişkin kararı eksik araştırma ve incelemeye dayalı bulunmuştur.

Şöyle ki, davacı adına 1999-2000-2001-2002-2004 yıllarına ilişkin herhangi bir karar yada başkaca işyeri kaydı ibraz edilmediği ve bu tarihler arasında davacının çalışma iddiasının kanıtlanamadığı, ayrıca karar defteri bulunan 2003, 2005, 2006 ve 2007 yıllarında davacının çalıştığı günlere ilişkin ücret ödendiğinin belirtilmesi karşısında bu ödemelere ilişkin makbuzların getirtilmediği ve kaç gün çalıştığı, çalışmasının tam zamanlı olup olmadığının belgelere dayalı irdelenmediği görülmüştür.

Açıklanan, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11079, Karar No: 2023/8483, Tarih: 26.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/11079 E.  ,  2023/8483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2894 E., 2021/1888 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.03.2020 tarihli ve 2018/390 Esas, 2020/162 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentleri, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin, 08.06.2021 tarihli ve 2020/2894 Esas, 2021/1888 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii, katılan ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, eylemin meşru savunma kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, temel cezanın üst sınırdan tayin edilmesinin hatalı olduğuna, haksız tahrik nedeniyle yapılan indirimin yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;