muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11017, Karar No: 2014/19474, Tarih: 11.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11017 E.  ,  2014/19474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (Kapatılan) 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 28/01/2014 tarih ve 2013/106-2014/15 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin İran vatandaşı olup, kendisine ait tır ile uluslararası nakliyat yaptığını, çekici ve dorsenin sahibi olarak dava dışı Parsayan Milletlerarası Nakliyat Şirketi'nden 16.10.2006 tarihinde...Şirketi'ne ait sabun ham maddesi yükünü fatura karşılığı ...'ya götürmek üzere Tahran'dan teslim alıp ...'a getirdiğini, burada ...'ya götürmek üzere davalı ... Şirketi'ne 800,00 USD navlun ücreti ödeyerek ilgili yükü ve belgeleri davalıya verdiğini, davalı ... Şirketi'nin fatura ve manifestoda yükün cinsi sabun ham maddesi yazılı olduğu halde düzenlediği kargo manifestosuna sabun olarak yazdığını, geminin Rusya'nın ...Gümrük Limanı'nda gümrük yetkililerince yapılan kontrolünde yükün cinsinin sabun olarak beyan edildiğini, yükün ise sabun ham maddesi olmasından kaynaklanan fark nedeniyle, Rus Gümrük İdaresi'nce işlem yapıldığını, geminin 29 Ekim tarihinden 23 Aralık tarihine kadar limanda bekletildiğini, ancak 24 Aralıkta ...'a geldiğini, Rus Gümrük İdaresi'nce gerçek mal ile manifestoda belirtilen malın farklı olması nedeniyle tırın 55 gün boyunca bekletildiğini, bu durumun ise müvekkilini büyük bir moral çöküntüsüne düşürdüğünü ileri sürerek 9.000,00 USD yevmiye bedeli, 4.000,00 USD nakliye bedeli olmak üzere toplam 13.000,00 USD karşılığı 19.000,00 TL maddi tazminat, 3.000 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihi olan 28 Ekim 2006 tarihinden itibaren ticari faiziyle tahsilini talep ve dava etmiş, 31.01.2008 tarihli duruşmada 5.000,00 TL maddi tazminat ve 1.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunarak talebini azaltmış, 06.10.2008 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat miktarını 13.100,00 TL, manevi tazminat miktarını 2.000,00 TL olarak artırmış, navlun ücretinin ödendiğini iddia ederek karşı davanın reddini istemiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, davalının teminat yatırması gerektiğini, kargo manifestosunun dava dışı ... tarafından düzenlendiğini, husumetin de ona yöneltilmesi gerektiğini, müvekkilinin hatalı olmadığını, davacının zararını ispat etmesi gerektiğini, talebin fahiş olduğunu, işin uzamasına davalının sebep olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiş, ayrıca 800,00 USD navlun ücretinin ödenmediğini ileri sürerek bu miktarın faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, davalının teminat yatırması gerektiğini, kargo manifestosunun dava dışı ... tarafından düzenlendiğini, husumetin de ona yöneltilmesi gerektiğini, müvekkilinin hatalı olmadığını, davacının zararını ispat etmesi gerektiğini, talebin fahiş olduğunu, işin uzamasına davalının sebep olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiş, ayrıca 800,00 USD navlun ücretinin ödenmediğini ileri sürerek bu miktarın faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davalı taşıyanın acentesi olan ... 'in manifestoyu eksik hazırlaması sonucu gemi kaptanının da yükle ilgili eksik bilgi verdiği, böylece dava konusu zararın oluştuğu, davacı taşıtan ile ... arasında doğrudan bir ilişki bulunmadığından davalıya husumet yöneltilmesinin doğru olduğu, davacının gümrükte 46 gün tutulduğu, Rusya için bir şoförün günlük yevmiyesinin 60 USD olarak belirlendiği, tırın Rusya'dan boş dönme ihtimali her zaman bulunduğundan 4.000 USD nakliye bedeli talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle, maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne, 3.896,56 TL'nin dava tarihinden itibaren ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, manevi tazminat talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 199,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 11/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2569, Karar No: 2020/2964, Tarih: 22.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2018/2569 E.  ,  2020/2964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; kıyı kenar çizgisi içerisinde bulunmadığı iddia edilen taşınmaz hakkında tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 23.01.2020 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 28.01.2020 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca bu davanın temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay 8.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE,22/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38932, Karar No: 2015/22583, Tarih: 17.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38932 E.  ,  2015/22583 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca çalıştığını, hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunu, davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacı ihale ile alındığı işlerde çalıştırıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisinde yer alan SGK hizmet döküm cetveli ve ekinde yer alan işe giriş bildirgeleri incelendiğinde davacının 01/01//2010-31/12/2010 tarihleri arasında bizzat davalı Üniversite üzerinden (... sicil numaralı işyeri) sigortalandığı anlaşılmaktadır ki davalının kendi işçisini taşeron şirkete devretme niteliğinde olduğundan tek başına bu durum muvazaanın ispatı bakımından yeter neden teşkil etmektedir. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından iş ilişkisi devam ettiği müddetçe ilave tediye alacağının kabulü gerekir.

Davacının ilave tediye alacağı hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken talebin reddine karar verilmesi hatalı olup karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4468, Karar No: 2020/3901, Tarih: 25.06.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/4468 E.  ,  2020/3901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2018/286-2019/181

Dava, hizmet süreleri ile prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan, mülga 506 sayılı Kanun’un 79/10 hükmü uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

506 sayılı Kanunun 4. maddesinde “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. ”Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. Sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin hangi işveren tarafından düzenlenmiş olduğu tespit edilip, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasanın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverene yöneltmesi gerekir. İncelenen dosyada; mahkemece davalı ... hakkında kurulan hüküm isabetli ise de, davacının davaya konu çalışmalarının davalının kardeşi ...'ın işyerinde geçtiğinin anlaşılmasına göre, dava tarihi itibariyle davalı ... yönünden hak düşürücü sürenin dolmadığı açıktır. Bu sebeple mevcut dava dosyası ve deliller irdelenerek elde edilecek sonuca göre bir hüküm kurulması gerekirken, yukarıda açıklanan maddî ve hukuki esaslar gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19385, Karar No: 2014/19345, Tarih: 20.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/19385 E.  ,  2014/19345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08.06.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8435, Karar No: 2011/4554, Tarih: 21.09.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8435 E.  ,  2011/4554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dosyaya ibraz edilen 27.05.2010 tarihli fen bilirkişisi raporu ve eki krokide turuncu kalem ile çizilerek, Hazine tapusu kapsamı olarak belirlenen alanda kalan 112 ada 7, 18, 16; 129 ada 1, 2, 3, 4 sayılı parseller ile bu parselleri dıştan çevreleyen 112 ada 1, 2, 4, 5, 6, 8, 9, 13, 14, 15, 22, 26 sayılı parsellerin kadastro tespit tutanaklarının onaylı suretleri ile varsa dayanağı belgelerini kadastro tespitleri kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtları ile hükmen kesinleşenler varsa mahkeme ilamlarının onaylı örneklerinin,

2- 1117 ada 18 sayılı parselin batı hududunda komşu ... Köyü çalışma alanında kalan parselleri gösterir geniş çaplı kadastro paftası getirtilerek buna göre belirlenecek, batı sınırdan komşu Bulaklı köyünde kalan parsellerin kadastro tespit tutanaklarının onaylı örnekleri ile varsa uygulanan kayıtların dairesinden getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5378, Karar No: 2024/1861, Tarih: 18.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5378 E.  ,  2024/1861 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1012 E., 2023/619 K.

DAVA TARİHİ : 28.08.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bayburt Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/304 E., 2020/320 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; tarafların 1978 yılında evlendiklerini, bu evliliklerinden 4 çocuklarının dünyaya geldiğini, bu çocuklardan engelli olan iki çocuğundan birinin davalı kadının yanında olduğunu, diğerinin ise hastanede olduğunu, müvekkili ile davalının yaklaşık 15 yıldır süren sorunlarının olduğunu, davalı kadının müvekkiline olan sadakat yükümlülüğünü yerine getirmediğini, davalının müvekkiline sürekli yalanlar söylediğini, eve başka erkeklerin girdiğini, davalının müvekkiline sen benim kocam değilsin şeklinde rencide edici beyanları olduğunu, 1 yıldır fiili olarak ayrı yaşadıklarını beyanla zina ve evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin engelli olan iki çocuğundan birini hastanede, diğerini ise evde baktığını, davacı erkeğin ise psikolojik rahatsız olduğunu, bu nedenle maluliyet raporu aldığını, Alman makamlarınca müvekkiline uyguladığı şiddet ve tehdit eylemlerinden ötürü hakkında bir çok kez uzaklaştırma kararı verildiğini, aldatma iddiasını kabul etmediklerini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin engelli olan iki çocuğundan birini hastanede, diğerini ise evde baktığını, davacı erkeğin ise psikolojik rahatsız olduğunu, bu nedenle maluliyet raporu aldığını, Alman makamlarınca müvekkiline uyguladığı şiddet ve tehdit eylemlerinden ötürü hakkında bir çok kez uzaklaştırma kararı verildiğini, aldatma iddiasını kabul etmediklerini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının mahkememize sunduğu tanıkların beyanlarından davacının dava dilekçesinde bahsettiği zina ve evlilik birliğini temelden sarsacak şekilde anlaşmazlığı ispatlar nitelikte anlatımların olmadığı, davacı tanıklarının davacı ile davalı arasındaki anlaşmazlıklar veya zina iddiaları hakkına bilgilerinin bulunmadığı, mahkememize sunulan flash bellekte ise davalının zina eylemini ispata yarar görüntülerin olmadığı, bu hali ile davacının her iki hukuksal nedene dayalı olan boşanma iddialarını ispat edemediği, davalının mahkememizce dinlenen tanık beyanları ile de davacının iddiasını ispat etmesinin mümkün olduğu ancak dinlenen davalı tanık beyanlarından da davacının tam kusurlu olduğunun anlaşıldığı bu hali ile davalının az da olsa kusurunun ispat edilemediği anlaşıldığından her iki hukuksal nedene dayalı olarak açılan boşanma davasının reddine karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı eşin evlilik birliğinin yükümlülüklerini yerine getirmediğini, sadakat yükümlülüğünü ihlal ederek evliliğin bitmesine neden olduğunu, bunun dosyada dinlenen tanık beyanları ve kamera görüntüleri ile de sabit olduğunu, müvekkilinin 41 yıllık eşinin kendisini aldattığını öğrendiğini ve müvekkilinin evlilik birliğine olan inancını yitirmesine sebep olduğunu, müvekkilinin hiçbir kusuru bulunmadığını aksine evlilik birliğinin gerektirdiği tüm görev ve sorumlulukları yerine getirdiğini ileri sürerek haksız ve hukuka aykırı kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davacı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri