muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3908, Karar No: 2022/5861, Tarih: 11.05.2022

II. CEVAP

1.Davalı ... Mobil İletişim Hizmetleri A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili Şirket çalışanı olmadığını ve bu nedenle husumet itirazında bulunduklarını, diğer davalı Şirketle de sözleşmesel bir ilişkisi olmamakla beraber asıl işveren-alt işveren ilişkisinin de bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

2.Davalı UDEC Telekom Dijital Elek. Cih. Bil. İnş. San. ve Tic. A.Ş. davaya cevap vermemiş, dava ve duruşmalara katılmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi olduğu ve davacının işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... Mobil İletişim Hizmetleri A.Ş. vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davalı UDEC Şirketi ile müvekkili Şirket arasında akdolunan 01.09.2014 tarihli " Radyo Baz İstasyonları Çözüm Ortaklığı Sözleşmesi"nin niteliği itibarıyla eser sözleşmesi olduğunu, davada husumetin doğru hasıma yöneltilmesinin usul hukukunun temel gerekliliklerinden olduğunu, müvekkili Şirkete husumeti yöneltmiş olmasının usul ve yasalara aykırılık teşkil e...iğini ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2 nci madesi kapsamındaki dürüstlük kurallarıyla da bağdaşmadığını, davacı ile müvekkili Şirket arasında iş ilişkisi mevcut olmayıp davacının diğer davalı çalışanı olduğunu, müvekkili Şirket ile diğer davalı UDEC Telekom arasında 01.09.2014 tarihli sözleşmenin niteliği itibarıyla eser sözleşmesi olduğunu, sözleşme kapsamında yaptırılan işler incelendiğinde tüm sorumluluğun diğer davalıda olduğunu, sözleşmede verilen işlerde müvekkili Şirket işçisinin çalışmayacağının açıkça düzenlendiğini, buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu'ndaki (4857 sayılı Kanun) tanımıyla asıl işveren-alt işveren ilişkisi olarak nitelendirilemeyeceğini, bir işin bütünüyle devri durumunda veya anahtar teslimi ile ve ihale ile bütünüyle verilmesi durumunda işi devreden kişi konumundaki müvekkili Şirketin işverenlik sıfatı ortadan kalkacağından asıl-işveren alt işveren ilişkisine dayanılarak sorumlu olduğu iddiasının haksız ve mesnetsiz olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bütünüyle ortadan kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ... Mobil İletişim Hizmetler A.Ş.’nin asıl işlerinden olan baz istasyonları kurulumu, montajı, arıza ve bakım işlerini alt işveren şirketler vasıtasıyla yerine getirdiğinden davalılar arasında asıl işveren alt işveren hukuki ilişkisinin mevcut olduğu, talep edilen alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, vakıa mahkemesi hâkiminin objektif, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitlerine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 355 inci maddesi uyarınca istinaf sebepleriyle sınırlı olarak ve resen kamu düzeni yönünden yapılan inceleme sonucu; davalı ... Mobil İletişim Hiz. A.Ş.'nin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... MOBİL İletişim Hizmetleri A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrarla müvekkili şirketin asıl işi olarak değerlendirilemeyecek olan baz istasyonu bakım onarım işlerinin 2012 yılına kadar müvekkili Şirketin personeli tarafından yapılırken, alınan işletmesel karar ile baz istasyonları bakım onarım işi için Türkiye genelinde ihaleye çıkılmış olduğunu ve söz konusu işlerin anahtar teslim usulü ile Türkiye genelinde 4 firmaya verildiğini, sektörde yer alan diğer mobil operatörlerde de benzer çalışma sistemi kurulmuş olup Türkiye genelinde baz istasyonu bakım onarım işleri bu konuda uzman firmalar eliyle yürütüldüğünden ayrı bir uzmanlık gerektirdiğini ve mobil operatörlerin bu işlerde çalışan personelinin bulunmadığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı Şirketler arasında asıl işveren-alt işveren ilşkisinin bulunup bulunmadığı, bu bağlamda işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu olup olmadıkları, iş sözleşmesinin tazminatı gerektirecek şekilde sona erip ermediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazamadığı, çalışma süresince yasal çalışma saatleri dışında fazla çalışma yapılıp yapılmadığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışılıp çalışılmadığı, çalışılmış olması hâlinde işverence karşılıklarının ödenip ödenmediği ve davacının ödenmeyen ücret alacağının bulunup bulunmadığı hususlarındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 4857 sayılı Kanun'un “Tanımlar” kenar başlıklı 2 nci maddesinin ilgili bölümü şöyledir :

“...

2. İlgili Hukuk

1. 4857 sayılı Kanun'un “Tanımlar” kenar başlıklı 2 nci maddesinin ilgili bölümü şöyledir :

“...

Bir işverenden, işyerinde yürü...üğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. ...

Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam e...irilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez.

...”

3. Değerlendirme

Tüm dosya kapsamı, davalılar arasında akdolunan sözleşme hükümleri, tanık beyanları ile dosyadaki sair kanıt ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde; davalı ... Mobil İletişim Hizmetler A.Ş.’nin asıl işlerinden olan baz istasyonları kurulumu, montajı, arıza ve bakım işlerini alt işveren şirketler vasıtasıyla yerine getirdiği, belirtilen işin teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerden olduğu, davalılar arasında hukuka uygun biçimde kurulan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin mevcut olduğu, davalı tarafların talep edilen ve ispatlanan işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, bu konudaki kabulün dosya kapsamına uygun olduğu ve temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile kararın gerekçesinin yerinde olduğu anlaşılmıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı ... Mobil İletişim Hizmetleri A.Ş. vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

11.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12311, Karar No: 2020/12495, Tarih: 11.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/12311 E.  ,  2020/12495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun gerekçeli karar başlığında yazılmaması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II) Sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun nüfus kaydına göre 05/07/1998 doğumlu olup, 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle 22/12/2015 ve 30/12/2015 tarihli duruşmaların kapalı yerine açık yapılması ve 04/02/2016 tarihli hükmün de açık duruşmada tefhim edilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Hüküm tarihinde aynı yargı çevresinde bulunan İskenderun T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 04/02/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

1- Hüküm tarihinde aynı yargı çevresinde bulunan İskenderun T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 04/02/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun, TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden de uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun işlediği hırsızlık suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olduğuna ilişkin rapor ile yetinilerek eksik kovuşturma sonucu yazılı şeklide hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 11/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18882, Karar No: 2015/391, Tarih: 22.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/18882 E.  ,  2015/391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 22/05/2014

Numarası : 2014/58-2014/298

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı U.. R.. ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca çalıştığını, iş müfettişliğince işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin yargı kararı ile kesinleştiğini, bu nedenle davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kamu işçisi olma hakkını elde etmediğini, 6772 sayılı Yasa ile düzenlenen ilave tediye hakkının kamu işçilerine uygulanmakta olduğunu, davacının kamu işçisi olmadığından ilave tediye talep edemeyeceğini, davacının yüklenici firma elemanı olduğunu, bahsedilen iş müfettişi muvazaa raporunun temizlik işçilerini kapsamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

Dosya içinde bulunan, muvazaa tespitine dair iş müfettişi raporlarının davalı ve ... Ltd.Şti. arasında 1.1.2010 tarihinde başlanacak temizlik işleri ile ilgili imzalanan hizmet alım sözleşmesi, yine davalı ve ...Ltd. Şti. ve ... Ltd. Şti. adi ortaklığı arasında 1.11.2008 tarihinde başlanacak temizlik işleri ile ilgili imzalanan hizmet alım sözleşmesine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı müfettiş raporu, temizlik işçisi adı altında alınıp da temizlik işi dışındaki işlerde çalıştırılan işçiler bakımından muvazaa olgusu bulunduğuna ilişkindir.

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı müfettiş raporu, temizlik işçisi adı altında alınıp da temizlik işi dışındaki işlerde çalıştırılan işçiler bakımından muvazaa olgusu bulunduğuna ilişkindir.

Somut olayda; hizmet cetveli nazara alıdığında davacının 5.4.2007 tarihinde sözleşmesinin son bulduğu, ardından 16.1.2012 tarihinde tekrar yeni bir iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır. Şu halde davacı yukarıda belirtilen ve muvazaya tespitine konu olan dönem içerisinde davalıya ait işyerinde çalışmamıştır. İşten çıkış ve işe tekrar başlama tarihleri de nazara alındığında 16.1.2012 tarihinde yeni bir iş sözleşmesi ile davacının davalıya ait işyerinde çalışmaya başladığı kabul edilmeli ve bu yeni iş sözleşmesi üzerinden değerlendirme ile sonuca gidilmelidir ki mahkemece de 2012 yılından başlayan ve dava tarihine kadar devam eden zaman aralığı bakımından hesaplama yapılmıştır. Şu halde mahkemece yapılacak iş; 16.1.2012 tarihinden sonra davacının SGK kayıtlarına göre işçisi olarak gösterildiği şirketler ile davalı arasında imzalanmış olan tüm hizmet alım sözleşmeleri ve ekleri celbedilmeli, davacının fiilen yaptığı iş tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenmeli (Dairemizin 11.9.2014 tarih ve 2014/12493-16838 E-K sayılı geri çevirme kararı sonrası gönderilen belgeye göre mahkeme tespitinin aksine davacının işveren kayıtlarında temizlik değil yardımcı teknik hizmetler elemanı olarak gösterilmektedir) ve yapılan işin hizmet alım sözleşmesinde belirtilen işten farklı olup olmadığı detaylıca araştırılmalıdır. Eğer davacının, sözleşme kapsamında işe alındığı kendi işi dışında bir iş yaptığı anlaşılırsa, muvazaa hususu üzerinde durularak buna göre; eğer hizmet alım sözleşmesindeki işi yapıyorsa, hizmet alım sözleşmesinde yapılmış bir muvazaa olmadığı, davacının ne iş için alınmışsa o işte çalıştırıldığı, usulüne uygun hizmet alım sözleşmesi doğrultusunda taşeron işçisi olarak çalıştığı, davalı kurumun işçisi sayılmasını gerektirecek bir muvazaanın bulunmadığı sabit olduğundan, buna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırmayla ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının alacağın hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 22.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6408, Karar No: 2021/750, Tarih: 28.01.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/6408 E.  ,  2021/750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, nafakanın ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.28.01.2021 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/273, Karar No: 2012/2979, Tarih: 28.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/273 E.  ,  2012/2979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 14/09/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/07/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat talebine ilişkindir. Dava kısmen kabul edilmiş; karar davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... (... Derneği) ... Şubesi başkanı sıfatıyla Şehitlere Saygı Anıtı'nın yerinden kaldırılmasıyla ilgili yaptığı açıklamayı, davalı ...'ın, sahibi olduğu gazetede çarpıtılarak verdiğini, ... başkanı olan diğer davalı ...'ün de konuyla ilgili kişilik haklarını ihlal edici beyanların aynı gazete nüshasında yayımlandığını belirterek manevi tazminat istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, gazetede yayımlanan açıklama ve beyanların davacının kişilik haklarını ihlal ettiği, davalı ...'ün de beyanları kabul etmemekle birlikte yayını tekzip etmediğinden sorumlu olacağı gerekçesiyle talep kısmen kabul edilmiş; karar taraflarca temyiz edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız

kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu; "Şehit Anıtı Polemiği" başlıklı yayında, davacı dernek başkanının, kaybolduğunu belirttiği anıtın, davalı ...'ün başkanlığını yaptığı başka bir dernek binasında bulunduğu belirtilmiş; ayrıca davalı ...'ün konuya ilişkin açıklamaları ve davacının toplanan yardımları nasıl ve ne şekilde kullandığını açıklayamadığına dair beyanı yayımlanmıştır. Yayın yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda değerlendirildiğinde; özle biçim dengesinin gözetildiği, eleştiri sınırlarının aşılmadığı, davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığından söz edilemeyeceği ve davalıların da manevi tazminat ile sorumlu tutulamayacağı benimsenmelidir. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 28/02/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava; basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.