muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12145, Karar No: 2021/6751, Tarih: 20.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/12145 E.  ,  2021/6751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 25.01.2008 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar; “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçunun ise Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık hakkında mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 11.09.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 20.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12165, Karar No: 2010/11886, Tarih: 16.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/12165 E.  ,  2010/11886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevi ihmal suçundan şüpheliler ... ..., ... ... ve ... ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığına düzenlenen 10.07.2009 tarihli ve 2009/2562 soruşturma, 2009/2890 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar karşı yapılan itirazın kabulüyle kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına ilişkin mercii Rize Ağır Ceza Mahkemesi Başkanınca verilen 15.10.2009 tarihli ve 2009/554 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 11.04.2010 gün ve 2009/22507 sayılı yazısı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.04.2010 gün ve 2010/95533 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “Dosya kapsamına göre,

1- Trabzon Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesinde doktor olarak görev yapan ve 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümlerine tabi olan şüpheliler hakkındaki soruşturma izni verilmemesine ilişkin kararın bulunması karşısında soruşturma yapılması mümkün olmadığından kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın yerinde olduğu gözetilerek itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde,

2- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173/3.maddesindeki “Başkan, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer sulh ceza hakimini görevlendirebilir” hükmüne aykırı olarak, soruşturma eksikliklerinin Cumhuriyet Başsavcılığınca tamamlanmasına yönelik olarak yazılı şekildeki gerekçeye dayalı kabul kararı verilmesinde,

İsabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

Yakınan tarafından Trabzon C. Başsavcılığına verilen dilekçe ile tedavi gördüğü sırada ölen annesinin tedavisinde kusurları bulunduğunu iddia ettiği devlet hastanesinde görev yapan doktorlar hakkında şikayetçi olunduğu, eylemin görevle ilgisinin bulunması nedeniyle Trabzon Valiliğinden soruşturma izninin istenildiği, Valilik tarafından yapılan inceleme sonunda bir uzman hekimden alınan görüş ve ön inceleme raporuna dayalı olarak 26.5.2009 tarihinde verilen soruşturma izni verilmemesine ilişkin kararın C. Başsavcılığına ve yakınana tebliğ edilmesine karşın, itiraz edilmemesi nedeniyle 26.6.2009 tarihinde kesinleşmesi üzerine Trabzon C. Başsavcılığı tarafından soruşturma izni verilmemesi nedeniyle 10.7.2009 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığı anlamında işlem yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, karara yakınanın itirazını inceleyen merciin ise, iddiaya konu eylemle ilgili olarak uzman bilirkişi heyetinden görüş alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği şeklindeki gerekçeyle itirazın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

1- CYY.nın 173/3. maddesi uyarınca, soruşturmanın genişletilmesine gerek duyması durumunda merci ağır ceza mahkemesi başkanının suç yeri sulh ceza hakimini görevlendirerek eksikliği gidermesi ve sonucuna göre karar vermesi gerekmekte ise de, C. savcılığınca hiçbir soruşturma işleminin yapılmaması durumunda, ortada yasaya uygun olarak yapılmış bir soruşturma bulunmadığından, merciin soruşturma yapılmasını sağlamak amacıyla itirazı kabul etmesi yasaya uygun görülecek olup, incelenen dosyada merciin yakınanın ifadesinin alınmasından başka bir soruşturma işlemi yapılmadığı gerekçesiyle itirazı kabul etmesi karşısında, CYY.nın 173/3. maddesine aykırılıktan söz edilemeyeceği anlaşıldığından, belirtilen nedene ilişkin yasa yararına bozma isteminin REDDİNE,

2- Teblignamede yer alan diğer bozma nedenine gelince; Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkındaki 4483 sayılı Yasa uyarınca görevleri sebebiyle işledikleri iddia edilen suçlarla ilgili olarak yetkili idari makamca soruşturma izni verilmemesi ve bu kararın kesinleşmesi durumunda, soruşturma ve kovuşturma şartı niteliğindeki iznin bulunmaması dolayısıyla ve 5271 sayılı CYY.nın 172/1. maddesi gereği, “kovuşturma olanağının bulunmaması” nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesinin yasal zorunluluk olduğu, incelenen dosyada da kamu görevlisi olan hekimler hakkında tedavi görevleri sebebiyle işledikleri iddia edilen suçların 4483 sayılı Yasa kapsamına gireceği gözetilmeden, merciin itirazın reddine karar vermesi yerine kabulü yönünde karar vermiş olması, yasaya aykırı görüldüğünden 5271 sayılı CYY’nın 309/4-a maddesi uyarınca; RİZE AĞIR CEZA MAHKEMESİ BAŞKANLIĞININ 15.10.2009 tarih ve 554 değişik iş sayılı kararının YASA YARARINA BOZULMASINA, bozma nedenleri uyarınca yeniden karar verilmek üzere müteakip işlemlerin merciince yerine getirilmesine, 16.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9559, Karar No: 2015/3162, Tarih: 16.04.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/9559 E.  ,  2015/3162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek, dava dileçesinin ekindeki kroki ile bilirkişi rapor ekindeki krokiler arasında çekişmeli taşınmazın orman sınırları içinde kalan kısmları arasında farklılık olduğu belirtilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 8 ya da 10 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle müşterek imzalı, dava dilekçesi ekindeki kroki ile rapor arasındaki farklılığın nerden kaynaklandığı hususlarını da içeriri krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 16/04/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12509, Karar No: 2012/19277, Tarih: 27.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12509 E.  ,  2012/19277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.06.2011 tarih ve 2011/69-2011/1110 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Dağaçıkan Pet. Ltd. Şti. Akaryakıt İstasyonunun paket poliçesi ile sigortacısı olduğunu, 10/04/2010 tarihinde sigortalıya ait petrol istasyonunda elektrik voltajının düzensiz gelmesi sonucunda 2 adet yürüme redektöründe hasar meydana geldiğini, meydana gelen hasar bedelinin 1.485,00 TL olduğunu ve bu bedelin 28/04/2010 tarihinde sigortalı şirkete ödendiğini, hasar bedelinin tahsili için davalı adına icra takibi başlattıklarını, davalı tarafın takibe itiraz ettiğini belirterek haksız yapılan itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ... şirketinin sigortalısı olan Dağaçıkan Petrol Ürünleri Taş. Gıda İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti'ne ait petrol istasyonunda bulunan İstobal Marka, 2004 model otomatik araç yıkama makinesine ait 1 adet sağ ve 1 adet sol olmak üzere, 2 adet yürüme motor redektörlerinde 10/04/2010 tarihinde meydana gelen hasarın şebekeden gelen voltaj dalgalanması sonucu oluştuğu, bilirkişi tarafından toplam hasar tutarının 1.258,80 TL olarak bildirildiği, dağıtım lisans sahibi davalı şirketin kaliteli ve düzenli elektrik enerjisi vermekle sorumlu olduğu, dolayısıyla davacı ... şirketinin, davalı kurumdan sigortalısına ödediği tazminatı rücuen talep edilebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, davalının icra dosyasına yaptığı itirazın 1.258,80 TL üzerinden iptaline, faiz başlangıç tarihinin 28/04/2010 olarak alınmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 56,30 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/639, Karar No: 2015/2100, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/639 E.  ,  2015/2100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/973-2015/65

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/249 E. 2014/256 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/20152 E. 2014/26167 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5493, Karar No: 2013/6858, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/5493 E.  ,  2013/6858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan portakalın sulu şartlarda 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimini, üretim giderlerini (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10063, Karar No: 2019/9846, Tarih: 10.07.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/10063 E.  ,  2019/9846 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ... etme suçlarıdan sanık ... hakkında 06.03.2008 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanması sonucu verilen kararın Dairemizce bozulması üzerine 5237 sayılı TCK.nın 170/1-c ve 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddeleri ve fıkraları uyarınca mahkumiyetine dair; İZMİR 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2019 gün ve 2018/784 esas, 2019/41 karar sayılı hükmünün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

CMK.nın 231. maddesinin 10 ve 11. fıkralarında herhangi bir ihbar yükümlülüğü bulunmadığı gibi kanunu bilmemenin de mazeret teşkil etmeyeceği gözetildiğinde tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

I-Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde ise;

Olay günü meydana gelen kavga sırasında sanığın mağdurlar ..., ......’ı korkutmak amacıyla silahla ... etmesi şeklindeki eyleminin zincirleme şekilde TCK.nın 106/2.a maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde genel güvenliği kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 10.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6721, Karar No: 2018/6399, Tarih: 01.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/6721 E.  ,  2018/6399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanıklar ... ile ... haklarında mağdura yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan yapılan yargılama sonunda, atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 13.12.2012 gün ve 2011/39 Esas, 2012/457 Karar sayılı hükümlerin sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 07.03.2018 gün ve 2015/2389 Esas, 2018/1637 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onama yönündeki kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.07.2018 gün ve KD-2018/55577 sayılı itiraznamesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin iki ve üçüncü fıkraları gereğince itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle gereği düşünüldü:

Tüm dosya kapsamına göre, sanık ... ile mağdur ...'in kardeş oldukları, olay günü sanıklar ...ve ...'ün, mağdurun çalıştığı işyerine gelerek alacak verecek meselesi nedeniyle tartışmaya başladıkları, tartışmanın büyümesi üzerine sanıkların mağduru cebir ve tehditle geldikleri araca bindirip İlkem Koleji civarına götürdükleri, burada tehdit etmeye devam ettikleri sırada tanıklar... ile ...'in müdahalesi üzerine olayın sonlandığı ve haklarında 5237 sayılı TCK'nın 109/2. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılan sanıklar haklarında yapılan yargılama neticesinde mahkûmiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Birinci Kitap, İkinci Kısımda, "Ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler" başlıklı İkinci Bölümde yer alan "haksız tahrik" 29. maddede "Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hallerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir." şeklinde ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alınmıştır.

Doktrin ve Yargıtay uygulamasına göre, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik; kişinin haksız bir fiilin kendisinde oluşturduğu hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu halde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeksizin, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısında meydana getirdiği karışıklığın bir sonucu olarak suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan bir nedendir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik halinde failin iradesi üzerinde bir zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmış bulunmaktadır. (YCGK'nın 04.07.2017 gün ve 2017/14-656 Esas, 2017/360 sayılı Kararı)