muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12047, Karar No: 2015/848, Tarih: 27.01.2015

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 14.11.2008 başlangıç tarihli ve iki yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile taşınmazın eski maliki ... Yönetim ve Mühendislik Ltd Şti kiralananı davacı kiracının yapmış olduğu alışveriş merkezi inşaatından çıkardığı 30.000 m3 kum- çakıl malzemesini stoklaması için davacıya kiralamıştır. Taşınmazın 11.03.2009 tarihinde davalı tarafından satın alınmasından sonra davacı, kiralanan üzerindeki stok malzemesinin yeni malik tarafından taşınmazda bulunan göletin doldurulmasında kullanılması nedeniyle zarara uğradığı iddiası ile işbu davayı açmıştır. Davanın açılmasından önce davacının mahkeme aracılığı ile yaptırdığı tespitte kiralanandaki malzemenin değeri 177.060.75 TL olarak saptanmış, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda ise, bu miktar 469.146.04 TL olarak belirlenmiştir. Mahkeme de yapmış olduğu yargılama sonucu vermiş olduğu ilk kararında, tespit raporu çerçevesinde davanın 177.060 TL üzerinden kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün her iki tarafça temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 20.11.2012 gün ve 2012 / 17253 Esas 2012 / 15102 Karar sayılı kararı ile, bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesinden sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğine işaretle davacı yararına hüküm bozmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulmasından sonra alınan 20.02.2014 tarihli bilirkişi raporunda, Hafriyat Malzemelerinin Taşınmasına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesine göre, belediyelerin hafriyat malzemelerinin depolanması sahalarına izin vermek ya da izin iptal yetkilerinin bulunduğu, hafriyat malzemelerinin gelişigüzel depolanamayacağı, mutlaka izin alınması gerektiği, yönetmeliğin 9 / e maddesi gereğince de, bu atıkların belirlenen yerlere dökülebileceği, dava konusu olayda ise davacının bu konuda belediyeden bir izin almadığı belirtilmiştir. Mahkemece, bilirkişi raporu çerçevesinde davanın reddine karar verilmiştir.

Kira sözleşmesi taraflarına şahsi hak sağlayan bir özel hukuk sözleşmesi olup, hükümleri taraflarını bağlar. Kiralanan taşınmazı sonradan edinen davalı yeni malik de, kiraya verenin halefi olarak sözleşme hükümleri ile bağlıdır. Bu bağlamda, yasa ve sözleşme hükümleri gereğince, kiralananı kiralamadan amaçlanan kullanmaya elverişli şekilde bulundurmak, kiracılık süresince de bu yükümlülüğünü yerine getirmek zorundadır. Dosya kapsamına göre ise, davacı kiralanan taşınmazı ... İlçesi'nde yaptığı alışveriş merkezi inşaatından çıkarılmış kum- çakıl malzemesini stoklamak ve sonrasında kullanmak amacı ile kiralamıştır. Başka bir anlatımla, söz konusu hafriyat malzemesi inşaat atığı niteliğinde değildir. Bu itibarla hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirtildiği üzere kum- çakıl atık malzemesi olarak yönetmelik hükümleri gereği belediyece belirlenen yerlere atılması gerekmemektedir. Belirtilen yönetmeliğin davada uygulama yeri olmadığı gibi, belediye tarafından davacı kiracı hakkında mevzuata aykırı hafriyat stoklaması nedeniyle yapılan bir idari işlem de bulunmamaktadır. Mahkemece bozma ilamına uyulduğuna göre, bozma gereğince ilamda belirtilen hususlarda inceleme ve araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davacının bozma ilamı ile kazanılmış hakkını da ihlal edecek şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil

ettiren davacı yararına takdir olunan 1.100.-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3584, Karar No: 2019/4455, Tarih: 04.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2019/3584 E.  ,  2019/4455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava; Hazine tarafından 3621 Sayılı Kanun uyarınca kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 11.01.2019 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 31.01.2019 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca bu davanın temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay 8.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE,04/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6590, Karar No: 2010/2696, Tarih: 11.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/6590 E.  ,  2010/2696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 02/01/2006 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/10/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava, etkili eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişim biçimi ile gösterdiği tüm özellikler, davacının yaralanma derecesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde; davacı yararına takdir edilen 3.000,00 YTL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 6.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “...3000,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…6.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin tümden silinerek yerine 2 nolu bent olarak “2-Alınması gereken 324,00 TL harçtan peşin alınan 202,50 TL harç indirilerek artık 121,50 TL harcın davalıdan alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına, peşin alınan 202,50 TL harcın davalıdan alınıp davacıya verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacı yararına ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “…500,00 YTL asgari…” biçimindeki sayı ve sözcük dizisi silinerek yerine “…720,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davalı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…500,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…720,00…” sayı dizinin yazılmasına, 5. bendinde yer alan “…206,80…” ve “…50,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…153,60…” ve “…102,40…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4936, Karar No: 2025/535, Tarih: 28.01.2025

**3. Hukuk Dairesi         2023/4936 E.  ,  2025/535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2367 E., 2023/986 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/461 E., 2022/734 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 28.01.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir

Belli edilen günde gelen davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ...'in sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 2007 Ocak- 2008 Temmuz tarihleri arasında 3093 sayılı ... Gelirleri Kanunu (3093 sayılı Kanun) gereğince tahakkuk eden ve davalı tarafından ödenmeyen 545.192,38 TL alacağın tahsili için ilamsız icra takibi başlatıldığını, davalının anılan takibe herhangi bir borcu olmadığı gerekçesi ile itiraz ettiğini, süresinde yapılan itiraz nedeni ile icra takibinin durdurulduğunu belirterek; davanın kabulü ile borçlunun itirazının iptaline, takibin toplam 545.192,38 TL üzerinden asıl alacak yönünden takipte talep edilen faiz tür ve oranlarında faiz işletilerek devamına, haksız itiraz eden davalı aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; alacağın zaman aşımına uğradığını, dava konusu edilen TRT payının bir amme alacağı olduğunu, davacı Kurum tarafından ikame edilen başka davada alacağın amme alacağı niteliğinde olduğuna ve zaman aşımı süresinin 5 yıl olduğuna hükmedildiğini, davacı Kurum tarafından TRT payının hesaplanmasına esas olan matraha dahil edilmeye çalışılan iletim ve dağıtım bedelleri gibi bedellerin enerji bedeli olmadığını, müvekkilinin sadece tahsiline aracı olduğu bedeller olduğunu savunarak, davanın reddini ve davacı aleyhine kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; uyuşmazlığa konu alacağın doğduğu tarihte yürürlükte bulunan 3093 sayılı Kanun'un 4/c maddesi hükmü gözetildiğinde sistem kullanım bedelinin de TRT payı matrahı içerisinde yer aldığı, benimsenen ve hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davacının takip tarihi itibari ile davalıdan 197.154,28 TL asıl alacak ve 348.038,07 TL işlemiş faiz talebinde haklı olduğu, davacı şirketin alacağının varlığı ve miktarı ancak yargılama sonucunda belirlenmesi nedeniyle likit olmadığı gerekçesiyle; davanın kabulü ile davalının takip dosyasına yapmış olduğu itirazın iptali ile takibin devamına, yasal koşulları oluşmadığından davacı tarafın icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; karara karşı, taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu, alacak yargılama sonucu belli olup likit olmadığından icra inkar tazminatı talebinin reddinin doğru olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, taraf vekilleri temyiz yoluna başvurmuştur.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; icra inkar tazminatının tüm koşulları oluştuğu halde bu istemin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek, kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı vekili; asıl alacak niteliğindeki TRT payının amme alacağı olduğunu, bu nitelikteki bir alacağın genel hükümler çerçevesinde değerlendirilemeyeceği gibi genel zamanaşımı süresine tabi tutulamayacağını, hükme esas alınan bilirkişi raporunda TRT payının hesaplanması bakımından matraha dahil edilen kalemlerin hatalı olduğunu, mevzuat kapsamında sistem katılım payı şeklinde bir kavram ya da düzenlemenin olmadığını, TRT payının hesaplanmasına esas matraha sistem kullanım bedelleri, reaktif enerji bedeli, enerji fonu bedeli ve belediye tüketim vergisi de dahil enerji bedeli dışında kalan birtakım bedellerin eklenmemesi gerekirken bilirkişi raporunda bunun aksine değerlendirme yapıldığını, bunun neticesinde davacı kuruma ödenmesi gereken TRT payı tutarı, olması gerekenin üzerinde hesaplandığını, TRT payı matrahına dahil edildiği değerlendirilen bu bedellerin, müvekkil şirketin gelir kalemi olmadığını, şirketin sadece bu bedellerin tahsiline aracı olmakta ve tahsil ettikten sonra mevzuat uyarınca ilgili kuruma aktardığını, tarafların ticari defter ve kayıtları üzerinde hiçbir inceleme yapılmadan, sırf davacının dava dosyasına sunduğu hesaplamalar doğrultusunda düzenlendiği anlaşılan bilirkişi raporu uyarınca hüküm tesis edildiğini belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede; icra takibine konu alacak, 3093 sayılı Kanun'un 4/c ve 5/c maddeleri uyarınca davalının ödemesi gerekli katkı payına ilişkindir. Elde edilen gelirden ayrılacak pay tutarının belirlenmesi yargılamayı gerektirdiğinden alacak tutarı belirgin değildir. Bu durumda, davalının icra inkar tazminatı ile sorumlu tutulmasına yasal olanak bulunmamaktadır. Hal böyle olunca davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2. Davalı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede; davacı eldeki dava ile 3093 sayılı Kanun'un 4/c ve 5/c maddeleri uyarınca Ocak 2007-Temmuz 2008 tarih aralığındaki döneme ilişkin davalının satış bedeli üzerinden kanunda yazan matrah ve nisbette TRT katılım payı hesaplanarak kuruma ödemeleri gerektiği, ancak matraha dahil olduğu halde sistem kullanım bedelinin davalı tarafından hesaplanmaması nedeniyle belirlenen alacağın gecikme zammı ile birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. TRT katkı payı 3093 sayılı Kanun kapsamında alınmaktadır. Söz konusu Kanun'un 4. maddesinin (c) bendinde; "Nihai tüketiciye elektrik enerjisi satışı yapan lisans sahibi tüzel kişiler, iletim, dağıtım ve perakende satış hizmetlerine ilişkin bedeller hariç olmak üzere, elektrik enerjisi satış bedelinin yüzde ikisi tutarındaki payı (Katma Değer Vergisi, diğer vergiler, fon ve paylar ile benzeri kesintiler hariç) faturalarında ayrıca gösterir ve bu kapsamdaki bedelleri Türkiye Radyo-Televizyon Kurumuna intikal ettirirler. Organize sanayi bölgeleri tüzel kişilikleri, serbest tüketici olarak tedarikçilerden katılımcıları için temin ettikleri enerjiye ilişkin olarak Türkiye Radyo-Televizyon Kurumuna ayrıca pay yatırmaz. " şeklinde düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 5'inci maddesinin (c) bendi son fıkrasında "... Ödemelerin geciktirilmesi halinde, her geçen ay ve kesri için, nihai tüketiciye elektrik enerjisi satışı yapan lisans sahibi tüzel kişilere 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunda öngörülen gecikme zammı oranında gecikme faizi uygulanır. Kurum alacağı 9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu hükümlerince takip ve tahsil olunur." şeklinde düzenleme yer almaktadır. 6183 sayılı Kanun'un 1/1. maddesinde; Devlete, il özel idarelerine ve belediyelere ait vergi, resim, harç, ceza tahkik ve takiplerine ait yargılama gideri, vergi cezası, para cezası gibi asli, gecikme zammı, faiz gibi fer'i kamu alacakları ve aynı idarelerin akitten, haksız eylem ve haksız iktisaptan (sebepsiz zenginleşmeden) doğanlar dışında kalan ve kamu hizmetleri uygulamasından mütevellit olan diğer alacakları ile bunların takip giderleri hakkında bu Kanun hükümlerinin uygulanacağı, 2. maddesinde; çeşitli kanunlarda Tahsili Emval Kanunu'na göre tahsil edileceği bildirilen her çeşit alacaklar hakkında da bu Kanun hükümlerinin uygulanacağı, 3. maddesinde; bu Kanundaki kamu alacağı teriminin, 1. ve 2. maddeler kapsamına giren alacakları ifade ettiği belirtilmiştir. Kanuni düzenlemeler değerlendirildiğinde; Kurumun 3093 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (c) bendi kapsamındaki katkı payına ilişkin alacağı, yine aynı Kanun'un 5/c maddesindeki özel düzenleme gereğince, sadece gecikme zammı oranının hesaplanmasına ilişkin olarak 6183 sayılı Kanun hükümlerindeki orana atıfta bulunmakta, katkı payı alacağı yönünden ise 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu hükümlerince takip ve tahsili gereken alacaklar niteliğinde genel bir alacak olduğu anlaşılmaktadır

. Kanuni düzenlemeler değerlendirildiğinde; Kurumun 3093 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (c) bendi kapsamındaki katkı payına ilişkin alacağı, yine aynı Kanun'un 5/c maddesindeki özel düzenleme gereğince, sadece gecikme zammı oranının hesaplanmasına ilişkin olarak 6183 sayılı Kanun hükümlerindeki orana atıfta bulunmakta, katkı payı alacağı yönünden ise 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu hükümlerince takip ve tahsili gereken alacaklar niteliğinde genel bir alacak olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 125. maddesi uyarınca on yıllık zaman aşımı süresi uygulanır. Hal böyle olunca, Bölge Adliye Mahkemesince, hukuki ilişkinin ve bu ilişki nedeniyle ortaya çıkan uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarının doğru şekilde belirlendiği, 3093 sayılı Kanun gereğince sistem kullanım bedelinin davacının dava konusu tarihler arası alacak isteminin yerinde olduğu, bilirkişi raporundaki hesaplama yönteminin doğru ve dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin karşılıklı alınıp birbirlerine verilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2562, Karar No: 2008/3672, Tarih: 03.06.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/2562 E.  ,  2008/3672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... ile davalı ... .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı ile davalı ... dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinin bir türü olan kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan eksik iş bedeli ve tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Davacı arsa sahibi yanlar arasında düzenleme şeklinde yapılan 06.01.1997 tarihli sözleşmede fazla kat yapılması imkânının doğması halinde bu hakkın kendisine ait olacağının kararlaştırıldığını, davalı yüklenicinin inşaatın zemin ve bodrum katını projesine aykırı yapmasından dolayı 3.katın yapılma imkânının ortadan kalktığını iddia ederek bundan doğan zararın tazminini istemiştir.

Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda yapılması olanaksız hale gelen dairenin bedeli hesaplanmış ve mahkemece de bu miktara hükmedilmiştir.

Taraflar arasındaki sözleşmenin 8.maddesinde yeni kat çıkmasına izin verilmesi halinde kat çıkma hakkının arsa sahibine ait olacağı kararlaştırılmıştır. Bu maddede fazla katın yapım bedelinin yükleniciye ait olacağına dair bir kayıt bulunmamaktadır. O halde mahkemece yüklenicinin su basman kotunu yüksek yapması nedeniyle yapılması imkânsız hale gelen 3.kat daire değerinden bu dairenin imalâtı için gereken gider düşülmek suretiyle davacının zararının hesap edilerek hüküm altına alınması gerekir. Bu husus dikkate alınmadan karar verilmiş olması doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bent uyarınca kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, davalı Yargıtay duruşmasında vekille temsil olmadığından vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 03.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.