muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26012, Karar No: 2013/19431, Tarih: 09.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...’un, vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi ...’den 06.12.2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece unsurları oluşmayan dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4271, Karar No: 2010/4781, Tarih: 06.07.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4271 E.  ,  2010/4781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden ... vekili Avukat ... geldi. Aleyhine temyiz istenilen taraftan gelen olmadı. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Miras bırakanın, davalının üçüncü kişiden satın aldığı taşınmazların bedelini ödediğini, bu durumda davalıya yapılan kazandırmanın taşınmaz olmayıp, bu taşınmazlar alınırken ödenen bedel olduğu, o halde, miras bırakanın bu taşınmazlar alınırken ödediği paranın, mirasın açıldığı tarihte ulaştığı değerin paranın satın alma gücündeki değişimlerin usulünce belirli kriterler dikkate alınmak suretiyle hesaplanması gerektiğinde, bu konunun uzmanı bilirkişi veya bilirkişiler kurulundan yanlar, yargıç ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması bu yolla belirlenen değerin tenkisine hükmedilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.15 TL onama ilam harcının temyiz eden taraftan alınmasına, 06.07.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21476, Karar No: 2016/15376, Tarih: 29.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/21476 E.  ,  2016/15376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece kabul edilen davacı erkeğin kusurlu davranışları yanında erkeğin kadına yönelik fiziksel şiddet eyleminde bulunduğu, mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlarına göre davalı kadının ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı erkek lehine takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 29.11.2016(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2021/8354, Karar No: 2021/15454, Tarih: 06.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/8354 E.  ,  2021/15454 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılama sonucunda ilamda belirtildiği şekilde davanın ... yönünden reddine diğer davalılar yönünden kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 10.05.2000 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle sürekli işgöremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan tedavi masrafları nedeniyle oluşan kurum zararının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi kapsamında davalılardan tazmini istemine ilişkindir.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22'nci maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (...) Kurumca işverene ödettirilir. (Ek cümle: 29/7/2003-4958/28 md.) İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesine göre sorumluluk, kusur sorumluluğu ilkesine dayanmaktadır. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanun'un 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir.

Mahkemece ... kusursuz, %65 ..., %5 ... ve %30 da kazalı işçi kusurlu bulunarak karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre, duvar örme işinde çalışan davalı ... ve kazalı Yusuf Kapan’ın kendilerinin kurduğu iskelenin, üzerinde çalıştıkları sırada kalasın kırılması sonucu meydana gelen kazada yaralandıkları, ...’in hafif yaralanmasına rağmen...’un %100 işgöremez duruma girdiği anlaşılmaktadır.

Kazanın meydana gelme şekli göz önüne alındığında, iskeleyi birlikte kuran ve üzerinde birlikte çalışan, birlikte hareket eden ...’in de olayda 3. kişi olarak bir miktar kusuru bulunduğu dikkate alınmaksızın karar tesisi isabetsiz olup, oluşa uygun kusur raporu alınarak karar verilmesi gerekir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16420, Karar No: 2013/14389, Tarih: 04.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/16420 E.  ,  2013/14389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : PTT, banka veya kamu kurumlarını kullanarak dolandırıcılık, sahtecilik

HÜKÜM : 1- Asıl karar; her iki suçtan ayrı ayrı mahkumiyet,

2- Ek karar; eski hale getirme talebinin kabulü ile 22/12/2010 tarihli dilekçesinin süresinde verilmiş temyiz dilekçesi sayılmasına,

Sanığın mahkumiyetine ilişkin yokluğunda verilen 25.12.2008 tarih ve 2006/116 Esas, 2008/266 karar sayılı hükmün sorgusunda beyan ettiği adresine Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca 23.07.2009 tarihinde tebliğ edildiği ve temyiz edilmeksizin 31.07.2009 tarihinde kesinleştirildiği, sanığın 22.12.2010 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunması üzerine Sincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2010 tarihli ek kararı ile eski hale getirme ve temyiz istemlerinin kabulüne karar verildiği anlaşılmış ise de; 5271 sayılı CMK'nun 42. maddesine göre eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunulması halinde, inceleme yetkisinin Yargıtay Özel Dairesine ait bulunduğu cihetle, yok hükmünde olan eski hale getirme ve temyiz istemlerinin kabulüne ilişkin 31.12.2010 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede gereği görüşüldü;

Yoklukta verilip tebliğ tarihinde yürürlükte bulunan 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35/son. maddesine göre sanığın sorgusunda beyan ettiği adrese 23.07.2009 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmün, UYAP ortamından alınan kayıtlara göre tebligat tarihinde cezaevinde bulunmadığı anlaşılan sanık tarafından karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde belirlenen bir haftalık yasal süresinden sonra 22.12.2010 havale tarihli dilekçe ile temyiz edildiği, sanığın eski hale getirme isteminin kabulünü haklı gösterecek herhangi bir mazeretinin bulunmadığı ve gerekçeli karardaki yasa yolu bildiriminin 5271 sayılı CMK'nun 232. maddesine uygun olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 04.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9007, Karar No: 2023/8208, Tarih: 14.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/9007 E.  ,  2023/8208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen hizmet tespiti davasından verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı TRT ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı 09.01.1994-11.06.1998 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde hizmet akdi ile çalıştığını ancak çalışmalarının bildirilmediğini beyanla hizmetlerinin tespitini talep ve dava etmiştir.

II- CEVAP

Davalı TRT vekili davacının talep konusu sürede TRT ... TV Müdürlüğü ile yapımcı olarak ve yapımı ... TV Program Müdürlüğünce gerçekleştirilen proğramlarda prodüksiyon amiri ve yardımcısı olarak 4-5 çeşit programda görev yaptığını, hizmetlerinin istisna sözleşmeleri kapsamında yapıldığını, sözleşmelerin ve bu kapsamda davacıya yapılan ödemelerin dosyaya sunulduğunu, yıllar sonra bu çalışmaların hizmet akdi kapsamında yapıldığına dair iddia içeren haksız ve yersiz davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı Kurum vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2018/438 Esas, 2020/116 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TRT ve fer'i müdahil Kurum vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesi üzerine davalı TRT ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Daire kararında "...Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre davacının hizmet tespiti talep ettiği süre içerisinde 01.01.1994-30.11.1994 tarihleri arasında davalı Kurum kayıtlarında 1023963 numarada işlem gören dava dışı Tiyatro Oluşum Sanayi Limited Şirketine ait işyerinden bildirimleri bulunmaktadır.

Mahkemece davacıya, dava konusu dönemde, dava dışı işyerinden yapılan hizmet bildirimlerine dair iptal talebinin bulunup bulunmadığına dair talebi açıklattırılarak 01.12.1994 öncesine ait talep hakkında alınacak beyana göre tahkikat yapılarak varılacak sonuca göre..." bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemece davacıya, dava konusu dönemde, dava dışı işyerinden yapılan hizmet bildirimlerine dair iptal talebinin bulunup bulunmadığına dair talebi açıklattırılarak 01.12.1994 öncesine ait talep hakkında alınacak beyana göre tahkikat yapılarak varılacak sonuca göre..." bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile davacının 8882.35 sicil sayılı davalı işyerinde 01.12.1994-10.06.1998 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TRT ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı TRT vekili, davacının talebinin hak düşürücü süre kapsamında değerlendirilerek usulden reddedilmesi gerektiğini, davacının hizmet akdi ile değil istisna akdi ile çalıştırıldığını, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Fer'i müdahil Kurum vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile, 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Eldeki davada, dosya içerisine toplanan yazılı deliller ve bordro tanıklarının beyanları ile davacının hizmet tespiti talep ettiği sürelerde davalı işverene ait işyerinde hizmet akdi ile sürekli çalıştığı anlaşılmakla, temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı TRT ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

14.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9847, Karar No: 2021/2888, Tarih: 22.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9847 E.  ,  2021/2888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

I) 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Gerekçeli karar başlığında 2009 olarak yanlış gösterilen suç tarihinin suça konu 20/11/2009 tarihli en son faturanın KDV indiriminde kullanılması nedeniyle, "25/12/2009" olarak mahallinde düzeltilmesi ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz talepleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

II-2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Suç tarihinin, suça konu 21/11/2008 tarihli en son faturanın KDV indiriminde kullanılması nedeniyle, "25/12/2008" olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun‘un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,22/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7336, Karar No: 2006/10849, Tarih: 30.06.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/7336 E.  ,  2006/10849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 121.50 YTL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 30.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/505, Karar No: 2020/1267, Tarih: 15.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/505 E.  ,  2020/1267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme

HÜKÜM : Sanık ... hakkındaki Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 08/02/2018 tarih ve 2016/273 esas, 2018/60 karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakmesi Yasasının 280/2. maddesi gereğince kaldırılarak;

Sanık ...'ın ...'ı canavarca hisle eziyet çektirerek kasten öldürme suçundan TCK'nin 82/1-b, 53/1-2-3, 54/1, 63. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında maktul ...’ya karşı üstsoya karşı canavarca hisle kasten öldürme suçu nedeniyle Silifke Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen 08.02.2018 tarih ve 2016/273 esas, 2018/60 karar sayılı mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından istinaf edilmiş, istinaf başvurusu üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi vermiş olduğu 07.02.2019 tarih ve 2018/915 esas, 2019/315 sayılı kararıyla Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin kararını kaldırarak sanık hakkında canavarca hisle kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına karar vermiş, bu kararı sanık müdafii süresinde süre tutum dilekçesi vererek temyiz etmiş, gerekçeli karar sanık müdafiine tebliğ edilmiş olmasına rağmen, süresinde gerekçeli temyiz dilekçesi vermemiş olduğu anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK’nin 294/1 ve 295/1. maddeleri uyarınca temyiz dilekçesinin temyiz sebepleri içermediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE, Üye ...’in kararın incelenmesi gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğu ile 15/06/2020 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ... müdafiinin süre tutum dilekçesi ile mahkeme kararını temyize getirdiğine dair iradesini açığa koyduğu başkaca bir dilekçe vermesine gerek olmadığı kanaatiyle dosyanın esastan incelenmesi gerektiğini düşündüğümden temyiz talebini usulden reddeden Dairemiz çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;