muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3101, Karar No: 2019/299, Tarih: 14.03.2019

Dava iş kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili müvekkilinin davalıya ait inşaatta sıvacı olarak çalışmaktayken 19.08.2009 tarihinde merdivenlerden düşerek ağır şekilde yaralandığını, davalının söz konusu zararın ortaya çıkmasında ağır kusurlu olduğunu, zira inşaatta hiçbir güvenlik tedbirinin alınmadığını, kaza sonucu müvekkilinin bel kemiğinin kırılması nedeniyle ameliyat edildiğini ve nihayetinde beline metal platin takıldığını, vücudunda ağır darbeler ve yaralanmalar oluştuğunu, sıvacı olarak hayatını idame eden müvekkilinin mesleğini yapmasının imkânsız hâle geldiğini ileri sürerek 100.000TL manevi, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.000TL maddi tazminatın davalıdan faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş, 28.06.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 123.238,30TL’ye yükseltilmiş, 26.11.2012 tarihli beyan dilekçesi ile de maddi tazminat alacaklarının bilirkişi ek raporuna göre 135.275,21TL olduğunun tespit edilmesi nedeniyle bu meblağın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili meydana gelen kazada müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, davacının olayı abartılı bir şekilde yansıtmaya çalıştığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacı işçinin iş göremezlik oranının Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığınca (SGK) %31,2 olarak belirlendiği, davalının olayda %95 kusurlu olduğunun tespit edildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile, 135.275,21TL maddi tazminat ile 40.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda karar başlığında yazılı gerekçelerle bozulmuştur.

Bozma kararına karşı yerel mahkeme davalı tarafın yargılama sürecinde maluliyet oranı ile ilgili itirazının bulunmadığı, ilk kararın verilmesinden sonra bu iddiaların ileri sürüldüğü, bu nedenle Özel Daire bozma kararına uyulamayacağını belirterek direnme kararı vermiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda davacının SGK tarafından tespit olunan iş göremezlik oranının, eldeki davaya konu iş kazasından önceki yaralanmalar da dâhil edilerek belirlendiği yönündeki davalı itirazlarının incelenmesinin mümkün ve gerekli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 19’uncu maddesinde, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden, Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı belirtilmektedir.

Bilindiği üzere, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 19’uncu maddesinde, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden, Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı belirtilmektedir.

Nitekim, dava konusu dönemde yürürlükte olan mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun 19’uncu maddesinde de geçici iş göremezlik hâli sonrasında Kuruma ait veya Kurumun sevk edeceği sağlık tesisleri sağlık kurulları tarafından verilecek raporlarda belirtilen arızalarına göre, iş kazası sonucu meslekte kazanma gücünün en az %10 azalmış bulunduğu Kurumca tespit edilen sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanacağı düzenlenmiştir.

Buna göre, bedensel ve ruhsal arızalar nedeniyle sigortalıya ya da hak sahiplerine sosyal sigorta yardımlarının yapılabilmesi ve bu yardımların kusurlu işveren veya üçüncü kişilerden tahsil edilebilecek peşin sermaye değerinin belirlenebilmesi için sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının ve bu oranın ne zaman meydana geldiğinin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekmektedir.

İşçide oluşan meslekte güç kayıp oranı ve bu oranın ne zaman meydana geldiğinin saptanması ise ancak bu hususta yasal çerçevede bir raporun alınmış olmasına bağlıdır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 25.12.2013 gün ve 2013/10-485 E. 2013/1749 K. sayılı kararı).

İş kazası nedeniyle bağlanacak iş göremezlik oranının tespitinde izlenecek usul, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 95’inci maddesinde (506 sayılı Kanun'un 109. maddesinde) belirlenmiştir.

5510 sayılı Kanun’un 95’inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usulüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı hâlinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

İş kazasının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanun da aynı yönde düzenleme içermektedir.

İş kazasının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanun da aynı yönde düzenleme içermektedir.

Gerçekten de 506 sayılı Kanun’un 109’uncu maddesinde; sigortalının sürekli iş göremezlik, malullük ve erken yaşlanma hâllerinin saptanmasında, kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporlarda belirtilen hastalık ve arızaların esas tutulacağı, kurumca verilen kararlara ilgililer tarafından itiraz edilmesi hâlinde durumun Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanacağı ve Kurumun yaptıracağı incelemelerin kendi açısından Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun kararı ile sona ereceğini hükme bağlanmıştır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 28.06.1976 gün ve 1976/4 E. 1976/6 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere Kurulun kararları, Sosyal Sigortalar Kurumunu bağlayıcı ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı yoktur.

İlgililerce Yüksek Sağlık Kurulunun kararına itiraz edilmesi hâlinde uygulamada bilirkişi incelemesi genellikle Adli Tıp Kurumu aracılığı ile yaptırılmakta olup, Adli Tıp Kurumu raporunun alınmasından sonra iki olasılık ortaya çıkmaktadır. İlk olarak, Adli Tıp Kurumu raporunun Yüksek Sağlık Kurulu raporunu doğrulamasıdır. Bu durumda Adli Tıp Kurumu raporunu çürütecek önemli bir neden, somut bir veri yoksa Adli Tıp Kurumu raporuna itibar edilebilir. Çünkü, iki üst sağlık kuruluşunun görüşü birbirini doğrulamaktadır. İkinci olasılık ise; Adli Tıp Kurumu raporu ile Yüksek Sağlık Kurulu raporlarının birbirine aykırı olmasıdır.

Bu durumda, her ne kadar Özel Daire tarafından Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu ile Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu raporları arasındaki görüş farklılığının Adli Tıp Genel Kurulundan rapor aldırılmak suretiyle giderilmesi gerektiği belirtilmiş ise de çelişkinin 2659 sayılı Adli Tıp Kanunu’nun 03.11.2016 tarihli ve 6754 sayılı Kanun’un 30’uncu maddesi ile değişik Adli Tıp Üst Kurullarının Görevleri başlıklı 15’inci maddesinin “f” fıkrası uyarınca “Adlî Tıp İhtisas Kurulları ile Adlî Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının heyet hâlinde verdikleri rapor ve görüşler arasında ortaya çıkan çelişkileri, konu ile ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceler ve kesin karara bağlar.” düzenlemesi çerçevesinde Adli Tıp Üst Kurullarınca giderilmesi gereklidir.

Anılan düzenlemeden de açıkça anlaşılacağı üzere, Adli Tıp Üst Kurulları çeşitli sağlık kuruluşları ile Adli Tıp İhtisas Kurulları raporları arasında çıkabilecek çelişkileri son merci olarak inceleyip kesin olarak karara bağlayacaktır.

Anılan düzenlemeden de açıkça anlaşılacağı üzere, Adli Tıp Üst Kurulları çeşitli sağlık kuruluşları ile Adli Tıp İhtisas Kurulları raporları arasında çıkabilecek çelişkileri son merci olarak inceleyip kesin olarak karara bağlayacaktır.

Kanunun amacı bu tür uyuşmazlıkların ilânihaye sürüp gitmesini önlemek ve bir an önce en geniş katılımlı bir kurul kararı ile uyuşmazlığı sona erdirmektir. Tıp fakültesi ilgili ana bilim dalı sağlık kurulundan rapor alınması ve alınan raporun da farklı bir oran veyahut iş göremezliğin ne zaman başladığına dair yeni bir tarih tespit edilmesi ihtimalinde ortaya yeni çelişkilerin çıkacağı ve uyuşmazlığı çözümsüzlüğe iteceği kuşkusuz olduğundan Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas Kurulu raporu ile Yüksek Sağlık Kurulu raporlarının birbirine aykırı olması, raporlar arasında çelişki bulunması hâlinde Adli Tıp Üst Kurullarından; yürürlükte bulunduğu süre için Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğüne göre, 01.08.2008 tarihinden sonrası için ise Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri çerçevesinde rapor alınarak, sigortalının sürekli iş göremezlik oranı ve sürekli iş göremez hâle geldiği tarih kesin olarak belirlenmelidir.

İş kazasından dolayı işverene karşı açılacak maddi tazminat davaları, SGK tarafından yapılan yardımlar ve  bağlanan gelirlerle karşılanmayan zararın giderilmesi  ilkesine dayanır. Bu nedenle, öncelikle Kuruma olayın bildirilip bildirilmediği ve Kurumca olayın bir iş kazası sayılıp sayılmadığı mahkemece araştırılacak  ve bunun sonucu davacılara Kurumdan gelir bağlanıp bağlanmayacağı  saptanacaktır. Eğer gelir bağlanmışsa bunun ilk peşin sermaye değeri kurumdan sorulacak; davacıların kazanç düzeyleri üzerinden hesaplanacak olan  tazminat tutarlarından  sigorta gelirleri peşin değeri düşüldükten sonra, geriye bir zarar miktarı kalmışsa, bu miktar işverenden istenebilecektir.

Somut uyuşmazlıkta davacı davalının inşaatında sıvacı olarak çalıştığı sırada merdiven boşluğundan düştüğünü, ağır yaralandığını ve belinde oluşan kırık nedeniyle ameliyat olmak zorunda kaldığını ileri sürerek davalıdan maddi manevi tazminat isteminde bulunmuştur. İş kazasının hemen akabinde alınan 19.08.2009 tarihli ilk raporda davacının vücudunun çeşitli yerlerinde hafif sıyrıklar olduğu zapta geçmiş, devamında çekilen grafide L2’de kırık olduğu tespit edilmiş ve bu kırığın eski olduğunun değerlendirildiği de rapora açıkça yazılmıştır. Davacı daha sonra 28.08.2009 tarihinde ameliyat olmuştur. Dava dışı SGK tarafından düzenlenen aslı gibidir tarihi 17.09.2010 olan “Sürekli İş Göremezlik Derecesi Tespit Raporu”nda “Lomber vertebra kırığı, L2 kompresyon fraktürü, T12-L14 arasında fibsatör mevcut” şeklindeki Farabi Hastanesinin 16.07.2010 tarihli raporu esas alınarak E cetveline göre %31,2 işgöremezlik oranı tespit edilmiştir.

Olayla ilgili olarak kaza tarihinde inşaat sorumlusu olan A.Ş. isimli kişi hakkında yürütülen ceza kovuşturmasında Trabzon 1. Sulh Ceza Mahkemesi, katılan ...’deki kemik kırıklarının meydana gelen iş kazası neticesinde oluşup oluşmadığının tespitini Adli Tıp Kurumundan talep etmiş, bu tespiti yapabilmek için Adli Tıp Kurumu “kişide saptanan L2 anteriorda yükseklik kaybının ve santral stenoz patalojilerinin iddia edilen olaya bağlı yeni travmatik bulgu olup olmadıkları”nı ameliyatın yapıldığı Trabzon Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesinden sormuş, beyin cerrahı tarafından verilen 18.01.2010 tarihli raporda söz konusu patolojilerin hastanın yüksekten düşmesi neticesi ile gerçekleşmediği, önceki yıllarda yaşanmış travmaya bağlı olarak ortaya çıktıkları, ileride nörolojik defisitlerin gelişimini önlemek için hastaya stabilizasyon cerrahisi uygulandığı bildirilmiştir. Bu cevabı da göz önünde bulunduran Adli Tıp Kurumu 23.02.2010 tarihli raporunda katılandaki kemik kırıkları vb yakınmaların olayla illiyet bağının olmadığını, katılanın olayda yalnızca yumuşak dokularda zedelenmeye neden olacak şekildeki yaralandığı ve bu yaralanmanın (5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89. maddesi anlamında) basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek hafiflikte olmadığı mütalaa edilmiştir.

Davalı vekili gerek 29.11.2010 tarihli beyan dilekçesinde, gerekse bilirkişi raporuna 02.08.2011 tarihli itirazına ilişkin dilekçesinde bu hususa dikkat çekmiş ve iş göremezlik raporuna esas alınan kırıkların eski olması nedeniyle tazminatın hesabında dikkate alınamayacağı yönündeki itirazlarını bildirmiştir.

Buna rağmen mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde iş kazası nedeniyle ortaya çıkan iş göremezlik oranının her türlü şüpheden uzak, taraf itirazlarını karşılar ve denetime açık şekilde tespit edilmesi gerekirken yargılamada bu yöne ilişkin itirazların dile getirilmediği şeklindeki hatalı gerekçe ile davanın %31,2’lik iş göremezlik oranına dayalı olarak kısmen kabulü yönünde direnme hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Sonuç itibariyle, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi hatalı olduğundan direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 14.03.2019 tarihinde oy birliğiy ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15531, Karar No: 2011/1167, Tarih: 15.02.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/15531 E.  ,  2011/1167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesiyle, 79 nolu orman kadastro komisyonunca 1992 yılında 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi uyarınca orman sınırlarına dışına çıkartılan ve 1994 yılında yapılan kadastro ile de 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına tespit edilerek tapuya kaydedilen ... Köyü 101 ada 4 parsel sayılı 12138,89 m² yüzölçümündeki taşınmazın müvekkilleri adına tescili için kadastro öncesi zilyetlik sebebine dayanarak tapu iptal ve tescil davası açmıştır. Mahkemece; hak düşürücü sürenin gerçekleştiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce kesinleşmiş orman kadastrosu ve 2/B uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kadastro tespitinin 28.04.1994 tarihinde kesinleştiği, dava tarihine göre 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde sözedilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin çoktan geçtiği anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 15/02/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15694, Karar No: 2020/968, Tarih: 17.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/15694 E.  ,  2020/968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL

Yargıtaya Geliş Tarihi:20.10.2016

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava; çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde bulunmadığının tespiti ile bu hususun tapu kütüğüne şerh edilmesi istemlerine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 11.01.2019 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 31.01.2019 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca bu davanın temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay 8.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4190, Karar No: 2014/3623, Tarih: 19.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/4190 E.  ,  2014/3623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2012/208416

MAHKEMESİ : Keskin Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2012

NUMARASI : 2011/485 (E) ve 2012/369 (K)

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak:

Oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın, tarlasındaki otları yakarak temiz- lemek isterken yangın çıkması ve mağdurların bahçelerindeki ağaçlarının zarar görmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK.nun 171/1-a maddesinde düzenlenen genel güven- liğin taksirle tehlikeye sokulması suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4388, Karar No: 2011/3728, Tarih: 05.05.2011

**5. Ceza Dairesi         2009/4388 E.  ,  2011/3728 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma, rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve evlenme vaadiyle kızlık bozma suçlarından sanık ...’ün yapılan yargılanması sonunda; kaçırıp alıkoyma ve evlenme vaadiyle kızlık bozma suçlarından beraetine, reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkümiyetine dair, Edremit 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 08.03.2007 gün ve 2006/114 Esas, 2007/96 Karar sayılı hükümlerin Yargıtay’ca incelenmesi katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Katılanlar vekilinin 08.03.2007 tarihinde tefhim olunan hükmü, 1412 sayılı CMUK.nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 09.11.2007 günlü temyize cevap dilekçesi ile temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin sanık müdafiin reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hükümden önce 19.12.2006 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasanın 23, hükümden sonra 08.02.2008 tarihli 5728 sayılı Kanunun 562 ve 6008 sayılı Yasanın 7. maddeleri ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi karşısında; koşulların varlığı halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının mahkemece karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5243, Karar No: 2012/28359, Tarih: 25.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/5243 E.  ,  2012/28359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 22/3, 62/1, 51, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarını reddine, ancak;

1-Sanığın idaresindeki otomobille meskun mahalde, çift yönlü yolda gündüzleyin seyrederken kavşakta sağa dönüşe geçtiğinde kendisiyle aynı yönde ve sağ tarafında seyretmekte olan bisikletlinin önüne kırarak bisikletin sağ arka yandan otomobile çarpması şeklinde gerçekleşen olayda bilinçli taksirin şartlarının oluşmadığının gözetilmemesi,

2- Taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmayan TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık aleyhine temyiz bulunmadığı da gözetilmek suretiyle aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükümden TCK’nın 22/3 ile 53/1. maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılıp, TCK’nın 89/1. maddesi ile belirlenen 3 ay hapis cezasından 62. madde gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın 2 ay 15 gün hapis cezasına indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7788, Karar No: 2012/10320, Tarih: 12.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/7788 E.  ,  2012/10320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Takibin taliki veya iptali

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ... davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK.nun 438. ve İİK.nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

Davacı borçlu vekili, alacaklı vekili tarafından Üsküdar 3.İş Mahkemesinin ilamına dayanılarak vekil edeni aleyhine 9 ayrı takip başlatıldığını bu işlemin hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğunu ve hukuk düzeni tarafından korunamayacağını ileri sürerek icra takibinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın yersiz olduğunu, mahkeme ilamındaki her kalem alacak için ayrı ayrı takip yapılmasına bir engel bulunmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, aynı ilamda hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminat, yargılama giderleri, vekâlet ücreti ve işlemiş yasal faizlerden oluşan alacak kalemleri için tek bir takip yapılabileceği gibi ayrı ayrı takip yapılmasının mümkün olduğu ve aynı dosya ile ilamlı icra takibini zorunlu kılan yasal bir düzenlemenin mevcut olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı borçlu vekili tarafından esas, davalı alacaklı vekili tarafından avukatlık ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK.nun Hükmün Kapsamı başlıklı 297. maddesinde; hükmün sonuç kısmında yargılama giderleri konusunda, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında gösterilmesi gerektiği belirtilmiştir. Yargılama Giderlerinin Kapsamı başlıklı 323. maddesinin (ğ) bendinde vekille takip edilen davalarda vekâlet ücretini yargılama giderleri içinde saymıştır. Yargılama Giderlerinden Sorumluluk başlıklı 326. maddesinin 1. fıkrasında yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği belirtilmiştir. Tüm bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde ilam taraflara yüklenen borçlar, tanınan haklar, yargılama giderleri olmak üzere bir bütündür. Vekille temsil edilen davalarda hüküm altına alınan avukatlık ücreti de yargılama giderleri kapsamındadır.