muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/6281, Karar No: 2007/8348, Tarih: 28.06.2007

6. Hukuk Dairesi 2007/6281 E., 2007/8348 K.

**6. Hukuk Dairesi 2007/6281 E., 2007/8348 K.**

**- KİRA SÖZLEŞMESİ

- SONRADAN YAPILAN SÖZLEŞME

- SÖZLEŞMENİN GEÇERSİZLİĞİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 248 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye-alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, akde aykırılık ve fuzuli işgal nedeniyle tahliye ve haksız işgal tazminatı istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere ve BK'nın 256. maddesine göre süreli ihtar gönderilmemiş olmasına göre, davalı kiracı Mehmet hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalılar Hakan ve Yunus hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacı, dava dilekçesinde davalılardan Mehmet ile akdedilmiş olan 01.07.2001 başlangıç tarihli 1 yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak adı geçen davalının kiracı olduğunu, devir yasağına rağmen kiralananın diğer davalılara devredildiğini, davalı Mehmet'in akde aykırılıktan diğer davalıların ise fuzuli işgalci olduklarından tahliyelerini ve 2.100.00 YTL haksız işgal tazminatının tahsilini istemiştir. Davalılar ise, dava konusu taşınmazın müşterek mülkiyete tabi olup, tapuda büyük pay sahibi olan dava dışı Ruhi ile sözleşme yaptıklarını beyan ederek, davanın reddini savunmuşlardır. İbraz edilen sözleşmelere göre, dava konusu yerin tapuda büyük pay sahibi dava dışı Ruhi tarafından 05.11.2004 başlangıç tarihli 6 ay süreli kira sözleşmesi ile davalı Hakan'a, 05.05.2005 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile de diğer davalı Yunus'a kiraya verilmiş olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece her ne kadar davalılar Hakan ve Yunus'un dava dışı Ruhi ile sözleşme yapmış olup, tapuda büyük hisse sahibi olan kişi ile yapılan sonraki sözleşmelerin tarafların iradesini yansıttığından geçerli oldukları ve bu kişilerin yasal olarak kiracı olduklarından bahisle istemin reddine karar verilmiş ise de, dava konusu taşınmazın davalılardan Mehmet'e kiralanmasına ilişkin 01.07.2001 tarihli yazılı kira sözleşmesi halen yürürlükte olup, tarafların ortak iradesi ile feshedilmedikçe, aynı yere ilişkin olarak sonradan diğer bir paydaşla yeniden kira sözleşmesi yapılması ilk kira sözleşmesini ortadan kaldırmaz. Yapılan ilk kira sözleşmesi usulünce sona erdirilmeden diğer paydaşla kira sözleşmesi yapmış olan üçüncü kişilerin yasal kiracı oldukları kabul edilemez. Bu nedenle, davalılar Hakan ve Yunus'un dava konusu taşınmazda fuzuli işgalci olduklarının kabulü ile tahliyelerine ve koşulların bulunması halinde haksız işgal tazminatına hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı Mehmet'e yönelik hüküm kısmının (ONANMASINA), 2 nolu bentte yazılı nedenlerle davalılar Hakan ve Yunus'a yönelik hüküm kısmının (BOZULMASINA), onanan kısım için temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.06.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17560, Karar No: 2016/9256, Tarih: 08.11.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/17560 E.  ,  2016/9256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.08.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 17.09.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R

Dava tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; finansı sağlayan yüklenici arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alınmasına dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil davaları ile ilgili olarak kanunlarımızda bir düzenleme mevcut olmadığından bu konulardaki uyuşmazlıkların çözümünde uygulanan 30.09.1988 tarihli ve 1987/2 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı ile “tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davasının kural olarak kabul edilemeyeceği, bununla beraber Kat Mülkiyeti Kanununa tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen satıcının tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması hallerinde; olayın özelliğine göre Medeni Kanunun 2. maddesi gözetilerek açılan tescil davasını kabul edilebileceği” benimsenmiştir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardandan bağımsız bölüm satın alınması halinde Borçlar Kanununun 163. maddesi (TBK m. 184) gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Borçlar Kanununun 167. maddesi gereğince; “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Borçlar Kanununun 81. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Yapılan bu genel açıklamalardan sonra, somut olaya gelince; Dava konusu 5433 ada 6 parsel sayılı taşınmazda yüklenici tarafından inşa edilen binanın kaçak yapı niteliğinde bulunduğundan yüklenicinin arsa maliklerine karşı edimini yerine getirdiğinden söz edilemez. Bu nedenle davanın reddi yerinde görülmüş ise de davacının arsa malikleri ile herhangi bir hukuki ilişkisi bulunmadığının gerekçe yapılması doğru görülmemiş, hükmün gerekçesinin düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün gerekçesinin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

08.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/504, Karar No: 2017/2581, Tarih: 09.03.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/504 E.  ,  2017/2581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı kadın tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.03.2017 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/6149, Karar No: 2013/10245, Tarih: 18.04.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/6149 E.  ,  2013/10245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın sokakta seyyar olarak suç konusu bandrolsüz ürünleri satışa arz ettiğinden bahisle kamu davası açılmış olup; sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5846 sayılı yasanın 81/9-1-a maddesi kapsamında kaldığı gözetilerek yapılan incelemede,

Hükümden önce 08.02.2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı yasanın 143.maddesi ile 5846 sayılı yasanın 81.maddesi değiştirilmiş olup, anılan düzenleme karşısında 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 5846 sayılı yasanın 81/9-1-a maddesi ile karar tarihinde yürürlükte bulunan 5846 sayılı yasanın 81/4. maddesinin karşılaştırılarak, 5237 sayılı TCK.nun 50/2. maddesi gereğince seçimlik cezalarda hapis cezasına hükmedilmişse bu cezanın artık para cezasına çevrilemeyeceği hususu da gözetilip, önceki ve sonraki yasaların bütün hükümleri somut olaya uygulanarak lehe olan yasanın belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.04.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6941, Karar No: 2019/7914, Tarih: 13.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/6941 E.  ,  2019/7914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sahte fatura kullanma suçunda, suç tarihinin faturanın en aleyhe 2006 takvim yılında kurumlar vergisinde kullanılması nedeniyle 26.04.2007 olarak kabul edilerek yapılan incelemede; bozma üzerine yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun, yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suçun işlendiği 26.04.2007 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 13.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3415, Karar No: 2019/2737, Tarih: 12.06.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/3415 E.  ,  2019/2737 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :... Batı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat Mehmet Kaya geldi. Davalı vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptâl ve tescil ve alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, 6100 sayılı HMK'nın yürürlükte olduğu 05.08.2014 tarihinde açılmıştır. 6100 sayılı HMK'da ilk derece yargılamasında yazılı yargılama usulü beş aşamadan oluşacak şekilde düzenlenmiştir. Bunlar; 1-Davanın açılması ve dilekçeler aşaması (Madde 118,126-136), 2-Ön inceleme (Madde 137-142), 3-Tahkikat (Madde 143-293), 4-Sözlü Yargılama (Madde 184-186) ve 5-Hükümdür (madde 294). 1086 sayılı HUMK zamanında yazılı yargılama usulü 4 aşama (ön inceleme aşaması hariç) olarak düzenlenmiş ve bu aşamaların her biri bir diğerinin içine geçmiş şekilde olduğundan gereksiz işlem yapılmasına ve yargılamaların uzun sürmesine sebebiyet vermekte iken kanun koyucu bu sakıncaların önüne geçmek için bu aşamaları sıkı kurallara bağlamış ve bir aşama bitirilmeden diğer aşamaya geçmeyi engellemek istemiştir.

HMK’nın madde 184-(1) Hâkim, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir. (2) Mahkeme tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder. Madde 186-(1) Mahkeme, tahkikatın bitiminden sonra, sözlü yargılama ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkartılacak olan davetiyede, belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir. (2) Sözlü

Okundu.

yargılamada mahkeme, taraflara son sözlerini sorar ve hükmünü verir. Usul kurallarının derhal uygulanırlık prensibi de temel kurallardandır.

Okundu.

yargılamada mahkeme, taraflara son sözlerini sorar ve hükmünü verir. Usul kurallarının derhal uygulanırlık prensibi de temel kurallardandır.

Bu genel anlatımlar ışığında somut olaya gelince; Davacı vekilinin 06.11.2017 tarihinde mazeret dilekçesi gönderdiği, 07.11.2017 son celsede mazeretin kabul veya reddine dair olumlu yahut olumsuz bir karar verilmeksizin yargılamaya devamla davacı vekilinin yokluğunda hüküm verilmiştir. Davacı vekiline mazereti reddedilse dahi tahkikat bittikten sonra 6100 sayılı HMK’nın 186/1. maddesine göre sözlü yargılama için duruşma gününün bildirilerek, sözlü yargılama için tayin edilen günde davacı vekili katılmasa dahi davanın sonuçlandırılıp hüküm tesis edilmesi gerekirken; adil yargılama hakkının en önemli unsuru olan ve HMK 27. madde de düzenlenen hukuki dinlenilme hakkına aykırı şekilde savunma hakkı kısıtlanarak esastan hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Davacı davasında ... ili... ilçesi...'da kain 46191 ada 1 parselde kayıtlı taşınmazın A blok 3, 23, 32 ve B blok 26, 34 numaralı dairelerin tapularının iptâli ile müvekkili adına tesciline ve 8 dairelik kayıptan davalı kooperatife düşen bedelin tespiti ile şimdilik 20.000,00 TL'nin ticari temerrüt faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Dosya içerisinde mevcut... Kaymakamlığı Tapu Müdürlüğü'nün 02.06.2015 tarihli yazısı ekindeki tapu kayıtlarına göre davacı tarafça tapu iptâl ve tescil talep edilen A blok 3 nolu bağımsız Bölümün dava dışı ... adına, A blok 32 nolu bağımsız bölümün dava dışı ...adına, B blok 34 nolu bağımsız bölümün dava dışı ... adına kayıtlı olduğu belirtilmesine rağmen, bağımsız bölüm maliklerinin de davaya katılmalarının temini gerektiğinden ek dava açılarak birleştirilmek suretiyle taraf teşkili sağlandıktan sonra uyuşmazlığın esasının incelenmesi gerektiği gözden kaçırılarak yargılama yapılması doğru olmamıştır.

492 sayılı Harçlar Kanunu hükümlerine göre: Yargı işlemlerinden bu kanuna bağlı (1) sayılı tarifede yazılı olanları, yargı harçlarına tabidir (2. md.). Yargı harçları (1) sayılı tarifede yazılı işlemlerden değer ölçüsüne göre nispi esas üzerinden, işlemin nev'i ve mahiyetine göre maktu esas üzerinden alınır (15. md.). Değer tayini mümkün olan hallerde dava dilekçelerinde değer gösterilmesi mecburidir. Gösterilmemişse davacıya tespit ettirilir. Tespitten kaçınma halinde, dava dilekçesi muameleye konmaz (16/3. md.). Noksan tespit edilen değerler hakkında 30. madde hükmü uygulanır (16/4. md.). Yargı harçları (1) sayılı tarifede yazılı nispetler üzerinden alınır (21. md.). (1) sayılı tarifede yazılı nispi karar ve ilâm harcının 1/4 ü peşin alınır (28. md.). Yargılama sırasında tespit olunan değerin, dava dilekçesinde bildirilen değerden fazla olduğu anlaşılırsa, yalnız o oturum için yargılamaya devam olunur, takip eden oturuma kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmadıkça davaya devam olunmaz. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150. maddesinde gösterilen süre içinde dosyanın işleme konulması noksan olan harcın ödenmesine bağlıdır (30. md.). Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz (32. md.). HMK 120/1. maddeye göre de davacı, yargılama harçlarını mahkeme veznesine yatırmak zorundadır.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde: davacı asıl davada tapu iptâli ve tescil isteminde bulunmuş ancak harca esas değeri sadece tazminata ilişkin 20.000,00 TL olarak bildirmiş ve harcı bu miktar üzerinden yatırmıştır. Ne var ki taşınmazın dava tarihi itibarıyla değeri tespit edilmeden ve eksik harç

Okundu.

ikmâl ettirilmeden yargılamaya devam edilmesi hatalı olmuştur.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; dava konusu tapu iptâl ve tescili talep edilen taşınmazların da tarihi itibari ile değerinin tespit edilip, bu bedel üzerinden peşin karar ve ilam harcının tamamlatılması sureti ile yargılamaya devam edilmesi, tapu iptâl ve tescili talep edilen bağımsız bölüm maliklerinin de davaya katılmalarının temini gerektiğinden malikler hakkında ek dava açılarak birleştirilmek suretiyle taraf teşkili sağlandıktan sonra uyuşmazlığın esasının incelenmesi, tahkikat bittikten sonra 6100 sayılı HMK’nın 186/1. maddesine göre sözlü yargılama için duruşma gününün bildirilerek, sözlü yargılama için tayin edilen günde taraflar katılmasa dahi davanın sonuçlandırılıp hüküm tesis edilmesinden ibarettir. Tüm bu hususlar gözetilmeden hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 2.037,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 42,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 12.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12437, Karar No: 2015/12826, Tarih: 11.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/12437 E.  ,  2015/12826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2015

NUMARASI : 2014/290-2015/544

Davacı O.. M.. adına Uşak Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat Hülya tarafından, davalılar İbrahim Kırkulak ve diğeri aleyhine 11/06/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeni ile uğranılan maddi zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı küçükler tarafından orman yangınına sebep olunduğunu, çıkan yangın nedeniyle İdare'nin ağaçlandırma gideri ve yangın söndürme gideri zararlarının meydana geldiğini belirterek, uğranılan zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava dosyasının incelenmesinde, 31/08/2012 tarihinde meydana gelen orman yangını nedeniyle aynı tarihte İlçe Jandarma görevlileri tarafından tutulan olay yeri tespit tutanağında; olay yerine yaklaşık 2 km uzaklıkta bulunan çoban çadırının yakınına gelindiğinde çobanlık yapan davalı küçüklerin görüldüğü, davalı küçüklerle yapılan görüşmede, Ayrancı mevkiine 31/08/2012 günü sabah saatlerinde inek otlatmak için gittiklerini ve buradaki çeşmenin yakınlarında bulunan tek ağacın dibindeki kuru otları tekrar söndürürüz diyerek kibrit yaktıklarını, daha sonra da yanan kuru otları söndüremediklerini, yangının rüzgarın etkisi ile büyüyerek ormanlık alana sıçraması üzerine korktukları için inekleri ile birlikte olay yerinden kaçtıklarını beyan ettikleri ve bu beyanların tutanağa geçirildiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece 31/08/2012 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağını düzenleyen mümzi tanıklar dinlenerek ve gerekirse davalı küçükler İbrahim Kırkulak ve A.. Y.. mümzi tanıklar ile yüzleştirilerek işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken olay yeri görgü ve tespit tutanağı değerlendirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi yerinde görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.