muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4635, Karar No: 2019/53, Tarih: 14.01.2019

Bir anlamda yasa koyucunun, hem muhakemeyi hızlandırmak, hem de asıl amacı ülkedeki hukuk kurallarının istikrarlı, aynı bir biçimde yorumlanması ve uygulanmasını sağlanmak olan Yargıtay'ın gereksiz iş yüküyle karşı karşıya kalmasını önlemek amacıyla “sırf temyiz nedeni gösterilmemesi” gerekçesiyle de olsa hukuka aykırı bir kararın kesinleşmesini göze aldığını söyleyebiliriz.

Ancak adil yargılanma ve adalet erişim hakkı açısından söz konusu hükümler irdelendiğinde, “hangi hukuka aykırılıklara dayanıldığını somut bir şekilde göstermeyen” temyiz dilekçesinin ya da daha sonradan verilen ek temyiz dilekçelerinin, anılan yasal düzenlemeler karşısında reddedilmesi gerektiğinin kabulü, hem Anayasa'nın 2 ve 36. maddeleriyle hem AİHM’nin içtihatlarında yer alan ölçütler ile hem de ceza yargılamasının maddi gerçeğin insan onuruna yaraşır biçimde araştırılıp bulunması amacıyla uyumlu olduğunu söylemek güçtür.

Kanun’da her ne kadar “yedi gün içinde ek dilekçe verilir” yazmaktaysa da, bu sürenin; hak bahşetmeyip muhakemeyi düzenlemek ve kısa sürede sonuçlandırılmasını sağlamak amacıyla öngörülmüş yaptırımsız düzenleyici sürelerden olması ve özellikle 17.05.1939 gün ve 25/45 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da nazara alındığında, (7) günlük sürenin geçmesinden sonra fakat Yargıtay’ın incelemesinden önce Yargıtay’a ulaşan dilekçelerin de hükümsüz sayılamayacağı, bu nedenlerle kabul edilmesi gerektiği hususu da hukuken şüpheye yol açmayacak şekilde açıktır.

Bir kere süresinde temyiz isteminde bulunulduktan sonra, Yargıtay’da incelemeye başlayıncaya kadar dilekçe veya dilekçeler verilmesine, bu dilekçelerde önceden belirtilmeyen yeni temyiz nedenleri belirtilmesinde herhangi bir engel yoktur. Aksine bir kabul, medeni muhakeme yargılamasında olduğu gibi ceza yargılamasını da tamamen şekli bir yargılama vasfına getirir.

Sonuç olarak; bir kere süresinde temyiz isteminde bulunulduktan sonra, Yargıtay’da incelemeye başlayıncaya kadar dilekçe veya dilekçeler verilmesine, bu dilekçelerde önceden belirtilmeyen yeni temyiz nedenleri belirtilmesinde herhangi bir engel yoktur. Yargıtay'ın incelemesine kadar verilen ek dilekçe ve gösterilen temyiz nedenleri de, Yargıtay tarafından incelenmeli ve denetlenmelidir. Elbette söz konusu dilekçenin zamanında, tüm temyiz nedenlerini de gösterir şekilde hükmü veren mahkemeye verilmesi, olması gerekendir. Yargıtay’ın incelemesi sırasında, temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebinin yer almadığı anlaşılırsa, ancak o zaman temyiz isteminin reddedilmesi gerekir.

Bu cihetlerle, sayın çoğunluğun “temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşıldığından temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine” ilişkin düşüncesine katılmak mümkün olmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2014/397, Karar No: 2014/11165, Tarih: 14.05.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/397 E.  ,  2014/11165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fethiye Aile Mahkemesi

TARİHİ :01.11.2013

NUMARASI :Esas no:2013/296 Karar no:2013/250

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-davacı (koca) tanıklarının beyanlarında bahsedilen olaylardan sonra evlilik birliğinin devam ettiği, davalı-davacı (koca)'nın ise evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini devamlı yerine getirmediği ve güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, bu nedenle boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı (koca)'nın tamamen kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalı-davacı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-davalı (kadın) yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.05.2014 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2018/279, Karar No: 2020/4131, Tarih: 08.12.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/279 E.  ,  2020/4131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, 87.828,14 TL tutarındaki kurum alacağının iflas masasına kayıt ve kabulünü talep ve dava etmiştir.

Davalı iflas idaresi vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının talebine konu alacakların bir kısmının davalarının halen derdest olduğu, bir kısımının kesinleştiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davacının 89 nolu kayıt talebi yönünden 638,12 TL’nin “davalı alacak”, 90 nolu kayıt talebi yönünden 32.201,54 TL’nin “davalı alacak”, 97 nolu kayıt talebi yönünden 12.036,44 TL’nin “davalı alacak”, 9.063,78 TL’nin ise “alacak”, 145 nolu kayıt talebi yönünden 1.158,63 TL’nin “davalı alacak”, 146 nolu kayıt talebi yönünden 2.033,09 TL’nin “alacak” ve 170 nolu kayıt talebi yönünden 25.477,49 TL’nin “alacak” olarak müflis şirketin iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı SGK vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Yasası'nın 13/j maddesi gereğince davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/591, Karar No: 2015/1363, Tarih: 27.05.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/591 E.  ,  2015/1363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

2297 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesinde "Ceza Dairelerinin görevlerinin tayininde davadaki tavsif esas alınır. Muhtelif suçlara ait davaların en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir." hükmü yer almaktadır. Yasa, sevk maddelerine değil, iddianamadeki tavsife ağırlık tanımıştır. Bu nedenle Ceza Dairelerinin görevinde Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere tavsif esas alınmalıdır.

İddianamede,...Hastanesinde mutemet olarak görev yapan sanığın, Ocak 2004 - Ocak 2006 döneminde hastane personelinin maaş, döner sermaye ve nöbet ücretlerine ilişkin ücret listesini gerçeğe uygun olarak düzenlenip hastanenin panosuna astıktan sonra tahakkuk eden ücretlerin ilgililerin hesaplarına aktarılması için bankaya gönderdiği listelerde oynamalar yapmak suretiyle hak sahiplerinin almaları gereken gerçek ücretlerden yaptığı kesintiler toplamı 20.572,50 TL'yi kendi hesabına aktarmak suretiyle uhdesine geçirdiğinin anlatılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 17.04.2014 gün ve 2012/14880, 2014/4314 ve 05.06.2014 gün ve 2013/1202, 2014/6173 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere sanığın eyleminin sübutu halinde 5237 sayılı TCK’nun 247. maddesindeki zimmet suçunu oluşturacağı gözetildiğinde, açılan dava ile zimmet suçu tavsif edilmiştir.

Bu itibarla iddianamedeki anlatıma, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevinin Yüksek 5. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli daireye TEVDİİNE, 27.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4536, Karar No: 2023/5090, Tarih: 10.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4536 E.  ,  2023/5090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kurum tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 4/1-a maddesi statüsü ve Emekli Sandığı hizmetleri dikkate alınarak 4/1- b hizmet birleştirmesi yapılmaksızın, yaşlılık aylığı bağlanması talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı, hak düşürücü süre, derdestlik, husumet, görev ve yetki itirazında bulunduklarını, davacının talebi ile ilgili kurumun yaptığı işlemin doğru olduğunu, herhangi bir eksiklik bulunmadığını bu nedenle davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 22.06.2021 tarihli ve 2021 / 94 Esas, 2021/ 154 Karar sayılı kararıyla;davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 22.02.2022 tarihli ve 2021/ 94 Esas, 2021/ 154 Karar sayılı kararıyla; başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemiz, bölge adliye mahkemesi kararının temyiz edilmesi üzerine, bölge adliye mahkemesi kararını kaldırarak, ilk derece mahkemesi kararını bozmuş olup, bozma ilamında; davacının yaşlılık aylığına yetecek 5510 sayılı Kanun 4/1-a ve 4/1-c maddelerinde belirtilen sigortalılık statü ve sürelerinin birleştirilerek aylık bağlanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu belirtilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

2. Dairemiz, bölge adliye mahkemesi kararının temyiz edilmesi üzerine, bölge adliye mahkemesi kararını kaldırarak, ilk derece mahkemesi kararını bozmuş olup, bozma ilamında; davacının yaşlılık aylığına yetecek 5510 sayılı Kanun 4/1-a ve 4/1-c maddelerinde belirtilen sigortalılık statü ve sürelerinin birleştirilerek aylık bağlanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu belirtilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile, davacıya 4/1-b hizmetleri yönünden hizmet birleştirmesi uygulanmaksızın 4/1-c ve 4/1-a hizmetleri üzerinden 4/1-a kapsamında 01.02.2015 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, bağlacak aylıkların 01.05.2015 tarihi başlangıç kabul edilerek, her bir aylık için aylığa hak kazanılan tarihten itibaren yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde ; kurumun yapmış olduğu işlemler yasal mevzuat gereği olup herhangi bir hukuka aykırılık ve yanlışlık bulunmadığı, bu nedenle yasal dayanaktan yoksun ve haksız olarak açılan yersiz davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet birleştirmesi yapılmaksızın yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun Geçici 81 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle ;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7679, Karar No: 2023/9521, Tarih: 11.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/7679 E.  ,  2023/9521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1803 E., 2023/968 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2020/292 E., 2021/247 K.

Taraflar arasındaki ödeme emrinin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, davalı Kurum tarafından gönderilen 33 adet ödeme emrini 07.07.2020 tarihinde tebellüğ ettiğini, 6552 sayılı Kanun gereği dava şartı olarak 17.07.2020 tarihinde davalı Kuruma başvurduğunu, ancak Kurumdan süresi içerisinde her hangi bir cevap verilmediğini, davacının şahsına gönderilen tebligatın tebliğ zarfı ve içeriğinde muhatabın iflas halinde ... Tekstil San.ve Tic. Ltd. Şirketi ve iş yeri sicil no ...-94 yazıldığı ve iş yeri adresi olarak da tüzel kişilik adresine tebligat yapıldığını, davacının kişisel olarak ödeme emirlerinin takibe alındığı yıl olan 2007-2010 yılları arasında ... SGM'nin kayıtlı mükellefi olmadığını, bu adreste kişisel iş yeri bulunmadığını ve işyeri açmak için kişisel başvuruda da bulunmadığını, dava konusu ödeme emirlerinin muhatabı olmadığını, tebliğ zarfların içeriğinde davacıya tebliğ edilen 2 adet idari para cezasına ilişkin ön tebligat yapılmadan ve ilgili süreler ve dava hakları bitmeden buna ilişkin direkt idari para cezası ödeme emri ile tahsile kalkışılmasının hukuka ve usule aykırı olduğundan ödeme emirlerinin iptali ile davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini, ayrıca tebliğ edilen tüm ödeme emirlerinin zamanaşımına uğradığını, dava konusu ödeme emirleri arka sayfasındaki 5510 sayılı Kanun'un 88 inci maddesinin hükmünde belirtilenlerin ve dava açılmasına rağmen tahsilat prosedürünün devam etmesinin hak arama özgürlüğüne ve Anayasa'ya aykırı olduğunu, davacının müflis haldeki şirketin iflas idare memuru sıfatını taşımadığını, kendisine müflis şirketi ile ilgili SGK tarafından hiçbir tebligatın yapılmaması gerekirken şahsı adına tebligat yapılmasının hukuka ve usule aykırı olduğunu, müflis bir şirketin ilgili yasalar gereğince her türlü alacak kaydının veya yasal yükümlülüklerinin iflas idaresi tarafından yerine getirilmesi gerekirken davalı Kurumun şahsı adına veya şirket ortağı veya kanuni temsilci sıfatıyla davacıya tebligat yapılmasının yasal olmadığını, davacıya tebliğ edilen prim, işsizlik sigortası primi, gecikme zammı, idari para cezası, damga vergisine ilişkin ödeme emirlerinin zamanaşımı dahil olmak üzere hukuka ve usule aykırı olması nedeniyle iptaline, davacının Kuruma karşı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili; Kurum işleminin yerinde olduğunu, itirazın haksız olduğunu belirterek davanın reddine, %10 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili; Kurum işleminin yerinde olduğunu, itirazın haksız olduğunu belirterek davanın reddine, %10 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "....dava konusu 2007/038422, 2007/038423, 2007/038424, 2008/026884, 2008/026885, 2008/026886, 2009/011434, 2009/011435, 2009/011436, 2009/015016, 2009/020166, 2009/020167, 2009/020168, 2009/021684, 2009/027790, 2009/027791, 2009/027792, 2009/049585, 2009/049586, 2009/049587, 2009/056353, 2009/056354, 2009/056355, 2010/022881, 2010/022882, 2010/37989, 2010/37990, 2010/37991, 2010/046893, 2010/046894, 2010/052114, 2010/052115, 2010/052116 takip numaralı ödeme emirlerinde takibe konu 2007/02-03-04-05-06-07-08-09-10-11-12, 2008/01-02-03-04-05-06-07-08-09-10-11-12, 2009/01-02-03-04-05-06-07-08-09-10-11-12 , 2010/01-02-03-04-05-06 nci aylara ilişkin takip konusu borçların en son muaccel olduğu 2010 yılının 7. ayından ödeme emirlerinin tebliğ edildiği 07/07/2020 tarihine kadar zamanaşımı süresinin dolduğu ve davacının 2009/21684 ve 2009/15016 takip numaralı idari para cezalarına ilişkin ödeme emirlerinden şahsi sorumluluğunun bulunmadığı" gerekçesi ile davanın kabulü ile davalı Kurum tarafından davacı aleyhine yapılan 2007/038422, 2007/038423, 2007/038424, 2008/026884, 2008/026885, 2008/026886, 2009/011434, 2009/011435, 2009/011436, 2009/015016, 2009/020166, 2009/020167, 2009/020168, 2009/021684, 2009/027790, 2009/027791, 2009/027792, 2009/049585, 2009/049586, 2009/049587, 2009/056353, 2009/056354, 2009/056355, 2010/022881, 2010/022882, 2010/37989, 2010/37990, 2010/37991, 2010/046893, 2010/046894, 2010/052114, 2010/052115, 2010/052116 takip numaralı ödeme emirlerinin iptaline karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle;kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararı istinaf etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 29.04.2021 tarih, 2020/292 Esas- 2021/247 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan Davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine,karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği hususlar doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği hususlar doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 88, 102 nci maddeleri, 6183 sayılı Kanun'un 35 inci ve mükerrer 35 inci maddeleri hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5162, Karar No: 2014/15277, Tarih: 03.07.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/5162 E.  ,  2014/15277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bodrum 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :19.11.2013

NUMARASI :Esas no:2011/857 Karar no:2013/1008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı tarafından; reddedilen kendi boşanma davası ile kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı koca yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan sair hususların 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.03.07.2014(Prş.)