muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/180, Karar No: 2018/8115, Tarih: 19.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/180 E.  ,  2018/8115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... Gazetecilik Basım Yayın Sanayi ve Tic. AŞ aleyhine 26/10/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat, kınama kararı verilmesi ve kararın yayınlanmasının istenmesi istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 07/03/2017 günlü karara karşı davacı tarafın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; davacı tarafın istinaf başvurusunun kabulüne, ... 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/425-2017/160 sayılı kararının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.2 maddesi uyarınca düzeltilerek; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/11/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat, kınama kararı verilmesi ve bu kararın ilan edilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekilinin istinaf yolu başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı düzeltilerek istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, ... Gazetesi'nin 12/05/2015 tarihli nüshasında ''Dalkavuk Konuştu'' başlığı ile yayınlanmış yazı içeriğinde, müvekkilinin Cumhurbaşkanı hakkında ''Ona anam, babam, eşim, çocuklarım feda olsun'' şeklinde sözler söylediği yazılarak toplumsal saygınlığının rencide edildiğini, oysa ki müvekkili tarafından ''eşim'' kelimesi kullanılmadığı halde bu sözün de eklenerek müvekkili tarafından söylenilmiş gibi gösterildiğini ve bu durumun kişilik haklarına zarar verdiğini belirterek manevi zararının tazmini ile kınama kararı verilmesi ve bu kararın ilan edilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu yazıda davacı hakkında kullanılan dalkavuk kelimesinin, davacının birçok medya kanalında yayınlanan "...bu sözlerimi ...'a söylemeyin ona dalkavukluk yaptığımı sanır" şeklindeki beyanından alıntı olarak yazıldığı, özle biçim arasındaki dengenin korunduğu, haberin güncel nitelik taşıyıp başkaca bir yorum içermediği gibi başkaca basın ve medya organlarında da benzer şekilde yer aldığı, bu haliyle ifade ve basın özgürlüğü kapsamında bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur.

Hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davacının söz konusu haber nedeniyle toplum nezdinde rencide olduğu, kişilik haklarının zarara uğradığı ayrıca haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği belirtilerek, davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne

ve ... 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/425 esas 2017/160 sayılı kararının HMK 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek; davanın manevi tazminat yönünden kabulüne, yayın ve kınama kararına dair talebin ise reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacı tarafından televizyon programında sarfedilen söz ve ifadelere yayında kısmen eklenen sözlerin görünür gerçeğe uygun ve güncel olduğu, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, söz konusu yayında davacı tarafından kalıplaşmış, övgü mahiyetinde olan ifadelerin kullanıldığı, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak bir ifade bulunmadığı ve yayının bir bütün halinde davacının övgü halindeki beyanlarını içerdiği, yazı başlığında kullanılan dalkavuk ifadesinin, davacının, "...bu sözlerimi ...'a söylemeyin ona dalkavukluk yaptığımı sanır" şeklindeki beyanından alındığı anlaşıldığından Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davacının istinaf başvurusunun tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/12/2018gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/588, Karar No: 2024/2213, Tarih: 01.04.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/588 E.  ,  2024/2213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/531 E., 2021/692 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile İlk Der. Mah. hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ: ... (Kayseri) Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/133 E., 2020/2 K.

Taraflar arasındaki tapu iptal tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu Kayseri ili ... ilçesi ...köyü 129 ada 41 nolu parselin 3402 sayılı Kadastro Kanunu 18. maddesine göre 02.11.2007 tarihinde yapılan kadastro çalışmasında 150.883.43m² miktarında ve ham toprak vasfı ile ... adına tespit edildiği, tespitin 06.05.2008 tarihinde itirazsız kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı dava dilekçesinde özetle; Kayseri ili ... ilçesi ...köyü mevkinde bulunan 129 ada 41 parsel bulunan taşınmazın, miras bırakanı olan eşi tarafından yonca ekip çayır biçmek suretiyle kullanıldığını, diğer mirasçılar ile kendi aralarında yapılan taksimde diğer mirasçılara düşen yerlerin kendi adlarına yazılırken murisi olan eşine düşen taşınmazın hazine adına yazıldığını belirterek Hazine adına olan tapu kaydının iptali ile ... mirasçıları adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "dosya kapsamında alınan ziraat bilirkişi raporunda belirtildiği gibi davaya konu yerin çayır vasfında olduğu ve yıllardır ekili olmadığı, yine davaya konu yer ile alakalı en önemli delil olan hava fotoğrafları incelendiğinde dava konusu yerlerin tarla olarak kullanılmadığı sadece bahçe olarak kullanıldığı anlaşılmakla, çayır biçmek gibi faaliyetlerin ekonomik imar-ihya vasfını taşımadığı gerekçesiyle davanın reddine" karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Davacı vekili tarafından verilen istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, dosya kapsamında yapılan keşif, dinlenen mahalli bilirkişiler ve alınan raporların müvekkilinin iddialarını doğruladığını, taşınmazın çayır vasfı ile kullanılıyor olduğunu, biçilen çayırların hayvan yetiştiriciliğinde kullanıldığı, etrafının ayırıcı sınırlarla çevrili olduğu dikkate alındığında kullanımın ekonomik yarar sağlamaya yönelik olduğunun anlaşıldığını, dolayısıyla davanın reddinin doğru olmadığını ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince; "davanın mahiyeti gereğince davada taraf olması gerekmeyen ... Belediye Başkanlığı ve Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlıkları yönünden davanın pasif husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerektiği, davanın esası incelendiğinde ise; çekişmeli taşınmazın, kısmen kişiler adına çayır-bahçe niteliğiyle tespit ve tescil edilen taşınmazlarla çevrili olduğu, çayır vasfıyla kullanıldığı, taşınmazların bulunduğu bölge de dikkate alındığında üzerinde yetişen çayır otlarının hayvanlara verilmek üzere biçilmek suretiyle kullanılmasının ekonomik amaca uygun kullanım sayılmasının kabulü gerektiğinden davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması ve yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair; davalılar ... Belediye Başkanlığı ve Kayseri Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, Davalı Hazine aleyhine açılan davanın kabulü ile; 129 ada 41 parsel sayılı taşınmazın, fen bilirkişisinin 11.09.2019 tarihli raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 1.445,84 m²'lik kısmının tapu kaydının iptali ile, muris ... mirasçıları adına Kayseri 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 02.08.2010 tarih 2010/933 Esas 2010/874 Karar sayılı veraset ilamındaki payları oranında tapuya kayıt ve tesciline" karar verilmiş, davalı Hazine vekili tarafından karar temyiz edilmiştir.

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde; Tüm dosya kapsamı incelendiğinde dava konusu edilen yer üzerinde imar ihyaya uygun bir kazanımın olmadığı, taşınmaz üzerinde kendiliğinden biten otun senede bir defa biçilip götürülmesinin ekonomik amaca uygun zilyetlik sayılamayacağı, taşınmaz yönünden imar ve ihya yoluyla edinilebilecek bir yer olmadığını, sırf taşınmazın etrafının çevrilmesinin ve bir defa kendiliğinden yetişen otunun biçilmesinin ekonomik amaca uygun zilyetliği ispatlamaya yeterli olmadığı gerekçesiyle bam kararının bozulmasını talep etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,01.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15749, Karar No: 2012/908, Tarih: 26.01.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/15749 E.  ,  2012/908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 19/04/2007 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 11/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla hakaret nedeniyle açılan manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davalılar hakkında dava konusu eylem nedeni ile basın yoluyla hakaret suçundan ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/569 Esas sayılı dosyasında yargılama yapıldığı, henüz karar verilmediği anlaşılmaktadır. Ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu ve kesinleşmesi beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27743, Karar No: 2013/10551, Tarih: 18.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/27743 E.  ,  2013/10551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat talebi

Hüküm : 1) Davacı ... bakımından: 2972,34 TLmaddi, 16000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine.

2) Davacı ... bakımından: 3293,10 TL maddi, 18000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine.

Davacıların tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacıların tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun, 18. maddesi ile 07.05.1964 gün ve 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkındaki Kanun yürürlükten kaldırılmış ve 5271 sayılı CMK'nın Yedinci Bölümünde, Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat ana başlığı altında, 141 ila 144. maddelerinde, tazminat isteme koşulları ve sonuçları yeniden kapsamlı bir şekilde düzenlenmiş ise de, 5320 sayılı Kanunun 6. maddesinde; Ceza Muhakemesi Kanununun 141 ila 144. madde hükümlerinin 1 Haziran 2005 tarihinden itibaren " yapılan işlemler " hakkında uygulanacağı, bu tarihten önceki işlemler hakkında ise, 07.05.1964 tarihli ve 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağının belirtilmiş olması karşısında, "yapılan işlemden" amaç davacının tutuklanması olup tutuklandığı tarih itibariyle de tazminat istemi hakkında 466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca bir karar verilmesi gerektiği, CMK'nın 144/1-b maddesindeki düzenlemede; kanuna uygun olarak yakalanan veya tutuklanan kişilerden, tazminata hak kazanmadığı hâlde, sonradan yürürlüğe giren ve lehte düzenlemeler getiren kanun gereği, durumları tazminat istemeye uygun hâle dönüşenlerin tazminat isteyemeceği yönündeki düzenlemenin yer aldığı ancak 466 sayılı Kanunda bu yönde bir düzenleme bulunmadığı,

davacıların tutuklamalarına neden olan adam öldürme suçlarından beraat ettikleri dikkate alınarak, mahkemenin uygulaması isabetli bulunmuş olup tebliğnamedeki bozma düşüncesine bu nedenle iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

davacıların tutuklamalarına neden olan adam öldürme suçlarından beraat ettikleri dikkate alınarak, mahkemenin uygulaması isabetli bulunmuş olup tebliğnamedeki bozma düşüncesine bu nedenle iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Manevi zarar; tutuklanan şahsın sosyal çevresinde itibarının sarsılması ve hürriyetinden yoksun kılınması nedeniyle duyulan elem, ızdırap ve ruhi sıkıntılarının bir nebze de olsa giderilmesi amacına yöneliktir. Manevi zararın tümüyle giderilmesi olanaksız ise de; tayin edilecek manevi tazminatın kişinin acı ve ızdıraplarının dindirilmesine, sıkıntılarının azaltılmasına etken olacağı değerlendirildiğinde; manevi tazminata hükmedilen kişinin cezaevinde kaldığı süre, sosyal ve ekonomik durumu, toplumsal konumu, atılı suçun niteliği, tutuklanan şahsın üzerinde bıraktığı olumsuz etkiler dikkate alınıp zenginleşme sonucu doğurmayacak, adalet ve hakkaniyet ilkeleriyle bağdaşır bir miktar olmasına özen gösterilmelidir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

Davacı ... lehine hükmedilen 16000 TL ile davacı ... lehine tayin olunan 18000 TL manevi tazminatın günümüz koşullarına göre makul bir miktar olduğu kabul edilebilir ise de; davacıların tutuklandığı 2000 yılı itibariyle bugüne kadar işleyecek faizi dikkate alındığında davacıya ödenecek tazminatın mahkemece hükmedilen miktarın yaklaşık 5 katına tekabül ettiği de dikkate alındığında 2000 yılı esas alınarak hükmedilen 16000 ve 18000 TL'nin belirtilen ölçütlere uymayıp zenginleşme doğuracak kadar fazla olduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA,18.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7799, Karar No: 2023/539, Tarih: 08.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/7799 E.  ,  2023/539 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/592 E., 2015/268 K.

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İslahiye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.03.2015 tarihli ve 2014/592 Esas, 2015/268 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 207 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suçun sübut bulmadığına, yasal unsurlarının oluşmadığına ve devlet memuru olarak atandığından ceza verilmesi halinde mağduriyet yaşanacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın, sanığa olan borcuna karşılık suça konu 20.000,00 TL bedelli senet verdiği, sanığın aldığı bu senedin miktar kısmını ''120.000'' olarak tahrif edip, boş olan yerlerini doldurarak, hakkında ek takipsizlik kararı verilen Süleyman Çobanoğlu'na vermek suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia ve kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmünün kurulduğu anlaşılmaktadır.

2. Suça konu belge aslının adli emanete alındığı ve belge üzerinde Mahkemece gözlem yapıldığı görülmüştür.

3. Hakkında ek takipsizlik kararı verilen Süleyman Çobanoğlu tarafından, katılan aleyhinde suça konu senede istinaden 04.06.2012 tarihinde 122.000,00.TL toplam borç üzerinden, İslahiye İcra Müdürlüğünün 2012/454 Esas sayılı dosyasından icra takibi başlattığı ve katılan tarafından icra takibine karşı İslahiye İcra Hukuk Mahkemesinin 2012/17 Esas sayılı dosyası ile icraya itiraz davası açıldığı tespit edilmiştir.

4. Suça konu senetle ilgili olarak,

a. İslahiye İcra Hukuk Mahkemesinin 2012/17 Esas sayılı dosyasında, Adli Tıp Kurumu Başkanlığından alınan 26.12.2012 tarihli raporda; İnceleme konusu senetteki "1" rakamının senedin tanzimi sırasında sırası dahilinde yazılmamış olup bulunduğu yere farklı fiziki evsafta bir kalemle sonradan ilave edilmiş olduğu, "yüz" ibaresinin bulunduğu yere sonradan eklenip eklenmediği hususunda bir saptamaya gidilemediği,