muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13205, Karar No: 2023/3235, Tarih: 28.03.2023

Anılan Kanunun "Çalışanların yükümlülükleri" başlıklı 19 uncu maddesinde, "Çalışanların, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili aldıkları eğitim ve işverenin bu konudaki talimatları doğrultusunda, kendilerinin ve hareketlerinden veya yaptıkları işten etkilenen diğer çalışanların sağlık ve güvenliklerini tehlikeye düşürmemekle yükümlü oldukları ve çalışanların işveren tarafından verilen eğitim ve talimatlar doğrultusunda; a) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tehlikeli madde, taşıma ekipmanı ve diğer üretim araçlarını kurallara uygun şekilde kullanmak, bunların güvenlik donanımlarını doğru olarak kullanmak, keyfi olarak çıkarmamak ve değiştirmemek. b) Kendilerine sağlanan kişisel koruyucu donanımı doğru kullanmak ve korumak. c) İşyerindeki makine, cihaz, araç, gereç, tesis ve binalarda sağlık ve güvenlik yönünden ciddi ve yakın bir tehlike ile karşılaştıklarında ve koruma tedbirlerinde bir eksiklik gördüklerinde, işverene veya çalışan temsilcisine derhal haber vermek. ç) Teftişe yetkili makam tarafından işyerinde tespit edilen noksanlık ve mevzuata aykırılıkların giderilmesi konusunda, işveren ve çalışan temsilcisi ile iş birliği yapmak. d) Kendi görev alanında, iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için işveren ve çalışan temsilcisi ile iş birliği yapmak" yükümlülüğü bulunduğu belirtilmiştir.

7.Bu yasal düzenlemeler uyarınca iş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; maddi olayın özellikleri dikkate alınarak, ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Diğer taraftan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

8.Eldeki davada ise, Mahkemece, aldırılan kusur raporu ile davalı şirketlerin müştereken %100 kusurlu fakat bu kusurun %30’unun diğer davalı ... ... Asansör San. ve Tic. AŞ'nin olduğunun belirtildiği anlaşılmakta ise de; öncelikle olay ile ilgili olarak, kazalının açtığı tazminat davası soruşturma ve ceza davasının varlığının araştırılması ve kesinleşip kesinleşmediğinin belirlenmesi, olayda davalıların hukuki konum ve sıfatlarının tayini için olayın meydana geldiği iş kolunda uzman iş güvenliği uzmanlarından oluşan heyetten yeni bir kusur raporu aldırıldıktan sonra bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ve risk analizi bakımından bir değerlendirme yapılmayan rapora dayalı karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

9.Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 12 nci maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

10.Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

11.İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir. Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

12.Eldeki davada ise, iş kazasının dava dışı ... Turizm ve Ticaret AŞ. Tarafından yaptırılan "..." konut projesi inşaatı iş yerinde meydana geldiği dikkate alındığında, mahkemece davalı şirketler ile dava dışı ... Turizm ve Tİcaret AŞ. Arasındaki tüm sözleşmelerin getirtilmesi ve davalı şirketler ile bu şirketin arasında nasıl bir ilişki olduğunun ve anahtar teslimi ile iş yapılıp yapılmadığının irdelenmesi ile tüm tarafların hukuki konum ve durumlarının tayini ile 5510 Sayılı Yasanın 21. Maddesi kapsamında işveren veya taşeron olup olmadığı yahut üçüncü kişi olup olmadıkları ve 3. Kişilerin de bu sıfatları nedeniyle olay üzerindeki etkileri ve kusur durumlarının tayini ve sonucuna göre kusur ve hesap raporlarının alınmasından sona bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Davalılar avukatları yararına takdir edilen 8.400,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/3006, Karar No: 2013/9598, Tarih: 23.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/3006 E.  ,  2013/9598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ve ihbar olunan ... İnşaat Ltd.Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-İhbar olunan ... İnşaat Ltd. Şti. temyizi yönünden;

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 61-64.maddelerine göre dava ihbar olunan gerçek ve tüzel kişi, davada taraf sıfatını kazanamaz. Bir davada hüküm, davanın tarafları arasında kurulur. Bu nedenle hükmü temyiz etme hakkı davada taraf olan kişilere aittir. Kural olarak kendisine dava ihbar olunan davaya katılmadıkça (müdahil olmadıkça) mahkemece verilen kararı temyiz etme hakkı yoktur. Ancak, mahkemece usul ve yasaya aykırı olarak taraf sıfatını almayan dava ihbar olunan kişi hakkında hüküm kurulmuşsa, ihbar olunan hükmün kendisiyle ilgili bölümünü temyiz edebilir.

Somut olayda, mahkemece, işçilik alacakları bakımından davanın kabulüne ve belirlenen alacak miktarlarının davalıdan tahsiline karar verilmiş olup, dava temyiz talebinde bulunan ... İnşaat Ltd. Şti'ne davalı istemi ile ihbar olunmuşsa da, ihbar olunan davaya katılmadığı gibi kendisine davayı ihbar eden davalıyı temsil etmek istediğini de bildirmemiştir. Başka bir deyişle ihbar olunan davada taraf sıfatını kazanmamıştır. Hal böyle olunca ihbar olunanın temyiz hakkı yoktur.

O halde ihbar olunan ... İnşaat Ltd. Şti.'nin temyiz dilekçesinin, ihbar olunanın temyiz hakkı olmadığından reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

3-Davacılar murislerinin davalı belediyenin alt işverenlerine bağlı olarak Kasım 2004-11.11.2011 tarihleri arasında çalıştığını,belirtilen tarihte de işyerinde rahatsızlanarak vefat ettiğini, murisin haftanın altı günü 07.00-15.00 -15.00-23.00 saatleri arasında belli dönemlerde de 23.00-07.00 saatleri arasında çalıştığını, haftada her Çarşamba ve Pazar günleri semt pazarının bitmesini müteakip 19.00-21.00 saatlerinde arasında temizliğe başladığını ve gece 01.00’a kadar çalıştığını, ayda 3-4 hafta sonu çalışması ve dini bayramların ilk 2 günü hariç resmi-genel tatil çalışması yaptığını, dönem dönem bu çalışmalarına dair alacakları ödenmiş ise de çoğu zaman ödeme yapılmadığını belirterek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, husumet itirazında bulunduklarını, davacının Kasım 2004 ve 11.11.2011 tarihleri arasında düzenlenen ihaleleri kazanan şirketlerin işçisi olarak görev yaptığını, müvekkili davalı belediyenin asıl işveren konumunda olmadığını, zamanaşımı def’inde bulunduklarını,

Davalı vekili, husumet itirazında bulunduklarını, davacının Kasım 2004 ve 11.11.2011 tarihleri arasında düzenlenen ihaleleri kazanan şirketlerin işçisi olarak görev yaptığını, müvekkili davalı belediyenin asıl işveren konumunda olmadığını, zamanaşımı def’inde bulunduklarını,

davacının davaya konu alacak talepleri, iddia ve beyanlarının haksız ve mesnetsiz olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Hafta tatili ve ulusal bayram genel tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde, işçi hafta tatilinde ve ulusal bayram genel tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Somut olayda davacılar murislerinin normal mesainin 3’lü vardiya şeklinde olduğunu ancak her Çarşamba ve Pazar semt pazarı kurulduğundan mevsimine göre 19.00 veya 21.00 de temizliğin başladığı ve 01.00’e kadar devam ettiğini belirtmiştir. Davalı işverenle husumeti bulunan davacı tanığı ... ve diğer tanık ... 2009 yılı Temmuz ayına kadar 3 vardiya halinde çalışıldığını, daha sonra iki vardiya şeklinde çalışıldığını belirtmişlerdir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise haftanın 7 günü 7 saat çalışma yapılarak toplam 49 saat çalışma yapıldığı yasal çalışma süresinin 4 saat üzerinde fazla çalışma yapıldığı kabul edilmiştir. Öncelikli olarak davacı taraf fazla mesainin yapıldığı günleri semt pazarının kurulduğu günler olarak belirtmesine rağmen tanıkları bu konuda hiçbir beyanda bulunmamıştır ve bu haliyle fazla mesai alacağı ispatlanamamıştır. Ancak bilirkişi talepten farklı olarak 7 gün üzerinden 7 saat çalışma hesap ederek haftalık 4 saat fazla mesai alacağı hesaplamıştır. Bilirkişi talebi aşarak yaptığı bu hesaplamada ayrıca Pazar günü çalışması içinde hafta tatili alacağı hesaplaması yapmışken fazla çalışmayı 7 gün üzerinden hesaplaması da hatalı olmuştur. Hal böyle olunca bu iki nedenle de fazla mesai alacağının reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Davacılar murislerinin ayda 3 veya 4 hafta sonu çalışmanın yapıldığını keza dini bayramların 2 günü hariç diğer genel tatil günlerinde çalıştığını dönem dönem karşılığını almışsa da çoğu zaman alamadığını belirterek hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacağı talebinde bulunmuştur.. Her ne kadar mahkeme bu iki alacağı hüküm altına almışsa da alt işverenler tarafından alacakların talep edilebileceği dönem olan 2007-2011 yıllarını kapsayan bordrolara göre dönem dönem hafta tatili ve ulusal bayram genel tatili alacağı tahakkuku yapıldığı ve banka aracılığı ile bu tahakkukların ödendiği ayrıca davacı vekilinin de zaman zaman bu alacakların karşılığının ödendiği beyanı karşısında davacılar murisinin hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışması yaptığında karşılığının ödendiğinin kabul edilmesi gerekirken alacakların hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ve ihbar olunana iadesine, 23.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5120, Karar No: 2014/15510, Tarih: 18.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/5120 E.  ,  2014/15510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçadağ Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2011/127-2013/92

Davacılar A.. P.. vdl vekili Avukat N.. P.. tarafından, davalılar S.. İ..-T.. vdl aleyhine 15/07/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/04/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı A.. B.. vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 18/11/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalı asil A.. B.. ve vekili Avukat E.. Ö.. ile karşı taraftan davacılar vekili Avukat N.. P.. geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Davalı A.. B..'ın temyiz itirazlarının incelenmesinde; dava, taksirle ölüme neden olunmasından dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü davalı A.. B.. yönünden kabul edilmiş; karar davacılar ve davalı A.. B.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, çocuklarının futbol oynarken kale direğinin başına düşmesi sonucu yaşamını yitirdiğini, söz konusu kale direklerinin davalı S.. İ.. Müdürü A.. B..'ın talimatı ile diğer davalılar H.. G.. ve İ.. P.. tarafından olay yerine götürülerek bırakıldığını, Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü'ne bağlı S.. Suyu Tarım İşletmeleri'nin çalışanlarının kusuru ile meydana gelen zarardan sorumlu olduğunu, futbol sahası olarak kullanılan yerin aslında mera olduğunu bu nedene Tarım İl Müdürlüğü'nün diğer davalılar ile birlikte müteselsilen sorumlu olduğunu iddia ederek tüm davalıların uğradıkları zararı müştereken ve müteselsilen ödemelerine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalılar usul ve esas yönlerden davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi görüşü uyarınca dava konusu olayın meydana gelmesinde davalı A.. B..'ın %60, dava dışı Akçadağ Kaymakamı'nın %15, muhtarın %25 kusurlu olduğu kabul edilerek kendisine kusur verilen davalılardan A.. B..'ın kusur oranına isabet eden tutarda tazminatın ödetilmesine karar verilmiş, sair davalılar yönünden dava reddedilmiştir.

Davalılar usul ve esas yönlerden davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi görüşü uyarınca dava konusu olayın meydana gelmesinde davalı A.. B..'ın %60, dava dışı Akçadağ Kaymakamı'nın %15, muhtarın %25 kusurlu olduğu kabul edilerek kendisine kusur verilen davalılardan A.. B..'ın kusur oranına isabet eden tutarda tazminatın ödetilmesine karar verilmiş, sair davalılar yönünden dava reddedilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda, davalı A.. B..'ın S.. İ.. Müdürü olduğu, davacıların oğlunun başına devrilerek yaşamını yitirmesine neden olan kale direklerinin onun talimatı ile söz konusu sahaya götürülüp bırakıldığı ileri sürüldüğüne göre, Anayasa'nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası'nın 13/1. maddesi gereğince adli yargı yerinde davalıya yönelik açılan davada kastı ve kusuru aranmaksızın husumet nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenleme gözetilerek, davalı hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2-Davacıların temyiz itirazlarının incelenmesinde, davalılardan T.. B.. Anayasa’nın 130. maddesine göre bir kamu tüzel kişisidir. Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü de tüzel kişiliği bulunan iktisadi bir devlet teşekkülü olup, anılan tüzel kişiliğe bağlı olarak ve kamusal kurallar çerçevesinde faaliyet gösteren S.. İ..'nin eylem ve işlemleri de kamusal nitelikte olup kamu hizmeti kavramı çerçevesindedir. İstemin ileri sürülüş ve olayın gerçekleşme biçimine göre davanın anılan davalılara yöneltilmesinin nedeni de hizmet kusurundan doğan zararın ödetilmesi istemidir. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince bu tür istemlerin tam yargı davası olarak idari yargı yerinde açılacak davada ileri sürülmesi gerekir. Mahkemece, anılan davalılar yönünden uyuşmazlığın çözümünde idari yargı yerinin görevli olduğu benimsenerek yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeni ile dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı A.. B.. yararına (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davacılar yararına bozulmasına, bozma nedenine göre tarafların öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalı A.. B.. yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacılara, davacılar yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalı A.. B..'a yükletilmesine, temyiz eden taraflardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/11/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle bozma kararının (1) nolu bendine katılmıyorum.18/11/2014
Yargıtay — Esas No: 2007/20597, Karar No: 2008/6942, Tarih: 29.04.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/20597 E.  ,  2008/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muş Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2007

Davacı, 1.4.1999-1.3.2004 tarihleri arası Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davalı, davacının  01.04.1999 ile 01.03.2004 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.