muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9488, Karar No: 2012/11197, Tarih: 26.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/9488 E.  ,  2012/11197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Yüzüncü Yıl Üniversitesi Rektörlüğü vekili Avukat ....tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 29/09/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan ... ve ...; duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 26/06/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı asiller ... ve ... vekilleri Avukat ....ile karşı taraftan davacı Üniversite vekili Avukat .....geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılardan ... ve ... tarafından temyiz olunmuştur.

Saymanlık görevlisi olan davalıların, davacı kurum personeline yapılan döner sermaye katkı payı ödemelerinde taban ve kıdem aylıklarının da matraha dahil edilmesi nedeniyle sorumlu oldukları ileri sürülmüştür.

Dosya kapsamından, döner sermaye katkı payı ödemelerinde taban ve kıdem aylıklarının da hesaba dahil edilip edilmeyeceği hususunun açık olmadığı; uzun yıllar bu biçimde uygulama yapıldığı; durumun Sayıştay incelemesi sonucunda ortaya çıktığı; davalıların, zararlı sonuçtan şahsi bir menfaatlerinin bulunmadığı; bir kısım ödemelerin geri alındığı anlaşılmaktadır. Şu durumda, davanın tümden reddi gerekir. Mahkemece, istemin kısmen kabul edilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle davalılardan ... ve ... yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının ise incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılar ... ve ... yararına takdir olunan 900.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/36048, Karar No: 2011/219, Tarih: 25.01.2011

**9. Hukuk Dairesi         2010/36048 E.  ,  2011/219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, izin, genel tatil, hafta tatili, fazla çalışma

ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, davalı belediyenin alt işverenleri olan şirketlerde temizlik işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini belirterek kıdem, izin, genel tatil ve fazla çalışma alacağı talebinde bulunmuştur.

Davalı, davacının işvereni olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının kıdem, izin, fazla çalışma ve genel tatil alacakları hüküm altına alınmıştır.

İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda

ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda

ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/ 35281 E, 2008/ 30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacı park bekçisinin 7-18 saatleri arasında gerçekleşen ve 11 saat süren çalışmasından, birbuçuk saat yerine bir saat ara dinlenme indirilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.1.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2066, Karar No: 2024/10288, Tarih: 19.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2066 E.  ,  2024/10288 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/33 Esas, 2021/88 Karar

DAVA TARİHİ : 18.03.2013

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Dava konusu Hatay ili, Belen ilçesi, Şekere Mahallesi 1021 ada 23 parsel (eski Karapelit Mahallesi 873/A parsel) sayılı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 18.03.2013 tarihi itibarıyla imar planı içerisinde olup olmadığı, imar planı içerisinde ise tarihi, ölçeği ve türü (1/1000, 1/1500, 1/25000 uygulama, nazım..) araştırılarak 1/1000 ölçekli imar planı içerisinde olmadığının tespiti durumunda belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, yararlandığının tespiti halinde hangi belediye hizmetlerinden yararlandığı ile belediye hizmetlerinden yararlanma imkanının bulunup bulunmadığı, etrafının meskun olup olmadığı, diğer ölçekli plan dahilinde ise plandaki konumu, plan kapsamında alınma amacı, yerleşim yerine uzaklığı, şehrin gelişme istikametinde olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorularak alınacak yazı cevabının dosyaya eklenmesi gerekir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17377, Karar No: 2017/3351, Tarih: 28.03.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/17377 E.  ,  2017/3351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların sürücüsü, maliki ve zorunlu trafik sigortacısı olduğu aracın müvekkilinin kullandığı araca kusurlu olarak çarpması sonucu müvekkilinin yaralandığını, sürekli işgöremezlik oluştuğunu, elem çektiğini, müvekkilinin şoför olup ...-...-..... arasında sefer yaptığını, kışın aylık net 4500-6000 TL, yazın turizm sezonunda ....000-....000 TL gelir elde ettiğini beyanla, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100 TL ... tarafından karşılanmayan tedavi gideri, 500 TL çalışma gücünün kaybı ile sürekli işgöremezlik ve efor kaybı, 100 TL ulaşım gideri, 300 TL olağan yaşama dönebilmek için ihtiyaç duyulan süreyle ilgili fiilen çalışamamaktan kaynaklanan ekonomik kazanç kaybı tazminatı ile 50.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden, tedavi ve ulaşım giderinin fiilen yapıldığı tarihten işleyecek yasal faiziyle davalılardan (davalı ... şirketi manevi tazminattan sorumlu değil) tahsilini talep etmiş, bedel artırım dilekçesiyle maddi tazminat taleplerini toplam 256.067,03 TL’ye yükseltmiş, .../05/2014 tarihli celsede davalı ... şirketi poliçe limiti olan 215.000 TL ödeme yaptığından davalı ... şirketi bakımından davadan feragat ettiğini beyan etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, kaza sonrası sürücü müvekkilinin hastaneye kaldırıldığını ancak konuşacak durumda olmadığı için ifadesinin alınamadığını ve aleyhinde tutanak tutulduğunu, müvekkilinin kusuru bulunmadığını, talebin fahiş olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... ... ... A.Ş. vekili, müvekkilinin poliçe limiti ve sigortalı aracın kusuru oranında sorumlu olduğunu, 6111 Sayılı Kanun gereği tedavi gideri ve geçici

işgöremezlik tazminatından dava dışı ...’nın sorumlu olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 40.979,38 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan .../04/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacı ...'a verilmesine, 50.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan .../04/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacı ...'a verilmesine, ... şirketi hakkında açılan davanın feragat nedeni ile reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

...-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

...-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1086 sayılı HUMK'nın 388 ve 389. maddeleri ile 6100 sayılı HMK'nın karşılık 297/...-.... maddeleri uyarınca, mahkeme kararında; hüküm sonucunun, taraflara yükletilen hak ve sorumlulukların şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde ayrı ayrı ve açıkça gösterilmesi gerekir.

Bu hükümler yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereği ve kamu düzeni ile ilgili olup yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar, kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıkta olması zorunludur.

...'ın hukuka uygunluk denetimi yapabilmesi için de ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş bir hüküm bulunması gerektiği açıktır.

Mahkemece, gerekçe kısmında; davanın tarafı olmayan ve dava ile ilgisi bulunmayan ‘‘davacı ... ... ... yönünden yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde ....752,44 TL maddi zararlardan davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunun açık olduğu’’, davacı ...'ın ... ay geçici ve % 48,... oranında sürekli işgücü kaybına uğradığı göz önüne alınarak 40.979,38 TL maddi tazminatın ve 50.000,00 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesi gerektiği belirtildiği halde, hüküm fıkrasında ve kısa kararda 40.979,38 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan .../04/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacı ...'a verilmesine, 50.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan .../04/2010

tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacı ...'a verilmesine, ... şirketi hakkında açılan davanın feragat nedeni ile reddine karar verilmiştir. Hükmün gerekçesi ile kısa karar uyumlu olmayıp, taraflar yönünden şüphe ve tereddüt uyandıracak nitelikte olduğundan, bu yön yukarıda açıklanan yasa maddelerine açık bir aykırılık oluşturduğundan (....04.1992 gün, 1991/... Esas-1992/... Karar sayılı ... İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararında da belirtildiği üzere) hükmün bozulması gerekmiştir.

...-Bozma neden ve şekline göre davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (...) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (...) nolu bentte açıklanan nedenlerle bozma neden ve şekline göre davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... ve ...'e geri verilmesine ........2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7400, Karar No: 2024/5690, Tarih: 03.06.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/7400 E.  ,  2024/5690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlu Tüketici ve Çevre Eğitim Vakfının icra mahkemesine başvurusunda, icra dosyasında borçlu vakıf adına, vakıf yetkilisinin elektronik tebligat adresine tebliğ edilen ödeme emri tebliğine ilişkin gecikmiş itiraz, bununla birlikte borca itiraz ve mükerrer takip iddialarında bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, gecikmiş itiraz dışındaki sair itirazlarının, takibin ilamsız takip olması nazara alınarak icra müdürlüğüne yapılması gerektiği, gecikmiş itiraz iddiasının da soyut mahiyette olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Borçlu vakıf tarafından kararın istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, ödeme emri tebliğinin usulüne uygun olduğu, bu hususta şikayetin reddine karar verilmesinin doğru olduğu, Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin yeni içtihatları uyarınca ilamsız takipte mükerrerlik iddiasının, borca itiraz olduğu yönündeki kabulde değişikliğe gidilerek, icra mahkemesince şikayet yolu ile incelenebileceği, aynı alacağa ilişkin Ankara 25. İcra Müdürlüğünün 2020/9805 Esas sayılı dosyası ile takip başlatılması nedeniyle derdestlik iddia edilmiş ise de, bu takibin iptaline karar verilmesinden sonra, şikayete konu takibin başlatıldığı dikkate alındığında derdestliğin söz konusu olmadığı, diğer itirazların takibin şekline göre icra müdürlüğüne yapılması gerektiğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar süresi içinde borçlu vakıf tarafından temyiz edilmiştir.

İcra dosyasının incelenmesinde borçlu vakfın UETS adresine ödeme emrinin 12.10.2021 tarihinde tebliğ edildiği görülmüştür.

Borçlu vakfın iddiası, vakıf adına elektronik tebligat adresi oluşturulmuş ise de, kendilerinin böyle bir tebligat adresinden haberlerinin olmadığı, T.C.Kültür ve Turizm Bakanlığı Vakıflar Genel Müdürlüğünün bu başvuruyu kendi adlarına yaptığı, yine bilgileri dışında Vakıflar Genel Müdürlüğünün UETS adresini PTT ile yazışmalar sonucu aktive ettiği ancak kendilerine bildirim yapılmadığıdır.

Dosya kapsamında Vakıflar Genel Müdürlüğü ile yazışmalar yapılmış, PTT'ye başvurunun vakıf adına Vakıflar Genel Müdürlüğünce yapıldığı, yine UETS adresinin Vakıflar Genel Müdürlüğü talebi doğrultusunda aktive edildiği, Vakıflar Genel Müdürlüğünce hesap bilgilerinin e-posta yoluyla borçlu vakıf ile paylaşıldığı ve ayrıca internet sitesinde de ilan ESAS NO : 2023/7400

edildiği bildirilmiştir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu Ek Madde 2 uyarınca;

Dosya kapsamında Vakıflar Genel Müdürlüğü ile yazışmalar yapılmış, PTT'ye başvurunun vakıf adına Vakıflar Genel Müdürlüğünce yapıldığı, yine UETS adresinin Vakıflar Genel Müdürlüğü talebi doğrultusunda aktive edildiği, Vakıflar Genel Müdürlüğünce hesap bilgilerinin e-posta yoluyla borçlu vakıf ile paylaşıldığı ve ayrıca internet sitesinde de ilan ESAS NO : 2023/7400

edildiği bildirilmiştir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu Ek Madde 2 uyarınca;

"Oluşturulan elektronik tebligat adresleri, adres sahiplerine teslim edilmek üzere, ilgili kurum, kuruluş veya birliğe gönderilir; 7/a maddesinin ikinci fıkrası kapsamında kalan kişilere ise doğrudan teslim edilir. Bu adresler, adres sahibine teslim edildikten sonra 1 inci madde uyarınca tebligat çıkarmaya yetkili makam ve mercilerin kullanımına sunulur.

Kurum, kuruluş veya birlikler ile gerçek veya tüzel kişilerin 7/a maddesi uyarınca elektronik tebligat zorunluluğuna tabi olmaları veya bunlar hakkında elektronik tebligat zorunluluğunun ortadan kalkması hâllerinde gerekli bildirimler, ilgili kurum, kuruluş veya birlik tarafından bir ay içinde yapılır ve bildirimi takip eden bir ay içinde Posta ve Telgraf Teşkilatı Anonim Şirketi tarafından gerekli işlem yapılır.

Posta ve Telgraf Teşkilatı Anonim Şirketi, elektronik tebligat sisteminin yürütülmesi için gerekli bilgi ve belgeleri ilgili kurum, kuruluş veya birliklerden ister. İlgili kurum, kuruluş veya birlikler, talep edilen bilgi ve belgeleri Posta ve Telgraf Teşkilatı Anonim Şirketine göndermek zorundadır."

Tebligatın elektronik yolla yapılması zorunlu olanlar başlığı altında, Elektronik Tebligat Yönetmeliğinin 5. maddesinin f bendi uyarınca; "Kanunla kurulanlar da dahil olmak üzere tüm özel hukuk tüzel kişileri" denilmekte olup, borçlu vakfa tebligatların elektronik yolla yapılmasının zorunlu olduğu, aynı yönetmeliğin 6. maddesi; " 5. maddenin birinci fıkrası kapsamında kalanlar için başvuru, zorunluluğun başladığı tarihten itibaren bir ay içinde ilgili kurum, kuruluş veya birlik tarafından PTT'ye yapılır "hükmü gereği borçlu vakıf adına Vakıflar Genel Müdürlüğünce PTT'ye başvurunun yapılabileceği görülmüştür.

Ancak dosya kapsamında borçlu adına elektronik tebligat adresinin, Vakıflar Genel Müdürlüğünce alınıp aktive edildikten sonra, hesap adresinin kendi sitesinde ilan edildiği ve borçluya e-posta yoluyla bilgi verildiği şeklinde cevap verilmiş ise de, buna dair yazılı belge bulunmamakla birlikte, e-posta yoluyla bildirim yapılması da ilgili kanun ve yönetmelik maddeleri değerlendirildiğinde usulsüzdür.

Ancak dosya kapsamında borçlu adına elektronik tebligat adresinin, Vakıflar Genel Müdürlüğünce alınıp aktive edildikten sonra, hesap adresinin kendi sitesinde ilan edildiği ve borçluya e-posta yoluyla bilgi verildiği şeklinde cevap verilmiş ise de, buna dair yazılı belge bulunmamakla birlikte, e-posta yoluyla bildirim yapılması da ilgili kanun ve yönetmelik maddeleri değerlendirildiğinde usulsüzdür.

Bu kapsamda borçlunun gecikmiş itiraz başvurusu değerlendirildiğinde; gecikmiş itirazın ön koşulu usulüne uygun bir tebligatın yapılmış olmasıdır. Usulsüz tebligat durumunda gecikmiş itiraz yoluna başvurmaya gerek yoktur. Zira usulsüz tebligatta itiraz süresi henüz başlamamıştır. Süre, borçlunun tebligatı öğrendiğini bildirdiği tarihte başlar, oysa gecikmiş itirazda itiraz süresi başlamıştır, ancak borçlu ortaya çıkmasında kusursuz olduğu bir engel nedeniyle itirazda bulunamamıştır. (HGK 05/06/1991 1991/12-258 E, 1991/344 K)

Tebligat usulsüz ise borçlu veya vekilinin mahkemeye verdiği dilekçede yanlışlıkla gecikmiş itiraz ibaresini kullanmış olması önemsizdir. Zira hukuksal nitelendirmeyi yargıç resen yapar. Bu durumda yargıç dilekçeyi Tebligat Yasasının 32. maddesine dayalı tebligat usulsüzlüğü şikayet başvurusu olarak incelemelidir. Mahkeme tebligatın usulsüzlüğüne yönelik şikayeti kabul ederse borçlunun usulsüz tebligatı öğrendiğini bildirdiği tarihin tebliğ tarihi olarak tespitine karar verir. (12. HD 2005/24651-2006/938)

Somut olayda ödeme emri tebliği usulüne uygun olmadığından, gecikmiş itirazın koşulları oluşmamıştır. Usulsüz tebliğin öğrenme tarihinin belirlenerek tebliğ tarihinin bu tarih olarak belirlenmesi gerekirken gecikmiş itirazın reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesinin 06.07.2023 tarih ve 2023/777 E. 2023/1146 K. sayılı kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, Ankara 12. İcra Hukuk Mahkemesinin 11.04.2023 tarih ve 2022/1389 E. 2023/551 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan

temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03.06.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.