muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/29858, Karar No: 2014/31284, Tarih: 12.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/29858 E.  ,  2014/31284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2014

NUMARASI : 2013/173-2014/232

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya işyerinde mühendisi olarak çalıştığını, Türk Harb-İş Sendikasına üye olarak işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereği yüksek mühendis, yüksek mimar ve bunlardan doktora yapanlara %30 zamlı ücret ödeneceği, yine toplu iş sözleşmesinin 60/c. maddesinde de çalışanın %15 verimlilik teşvik prim hakkı bulunduğu, ancak toplu iş sözleşmesi gereği %30 zamlı ücret temel ücret olarak esas alınmadığından eksik uygulanması sebebi ile hak ettiği verimlilik teşvik primi, idarecilik primi ve yabancı dil tazminatı alacaklarının noksan ödendiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacakların zamanaşımına uğradığını, yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereğince kendi ihtisas dallarında çalışmaları kaydı ile mühendislerin ücretlerinin zamlı olarak ödendiğini, bu zamlı kısmın iddia edildiği gibi verimliliği eşvik pirimi hesabında dikkate alınamayacağı aynı sözleşmenin 60. maddesinden açıkça anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davacının teşvik primi ve idarecilik primi ile yabancı dil tazminatı hesabının, mühendis ve mimarlar için öngörülen zamlı kısmın da temel ücrete eklenerek hesap yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin c ve ç fıkralarında öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram, genel, hafta ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının teşvik primi ve idarecilik primi ile yabancı dil tazminatı alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalürji, Endüstri. Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri %25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alıancağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca verimliliği teşvik primi ile idarecilik primi ve yabancı dil tazminatı hesabında mühendisler için öngörülen zammın dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi ile diğer taleplerine dair alacağının eksik ödendiği gerekçesi ile bilirkişi raporu ile tespit edilen tutarın hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1480, Karar No: 2015/1978, Tarih: 01.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1480 E.  ,  2015/1978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Vezirköprü Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay tarihinde maktülün şofbeninin tamiri ile ilgili olarak sanığı telefonla aradığı sırada küfür edip, seninle görüşeceğiz dediği, aynı gün akşam evinin bulunduğu yere giderek ziline bastığı aşağıya çabuk gel, seninle görüşeceğiz, anasını avradını sinkaf ettiğimin çocuğu dediği, bunun üzerine sanığın evden bıçağı alarak maktülün yanına gittiği, maktülün sanığa küfür edip bin arabaya seninle görüşeceğiz diyerek üzerine yürüdüğü sırada sanığın bıçakla vurup maktülü öldürdüğü olayda; maktülden kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak, 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesinin uygulaması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine, yazılı biçimde 12 yıl hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık maktül kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve eleştiri nedeni saklı kalmak koşulu ile tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin sanığın kasten yaralama veya öldürme kastının bulunmadığına, meşru savunmada yasal sınırın aşılmasına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (ONANMASINA), ceza miktarı ve tutuklulukta kalınan süre nazara alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 01/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10892, Karar No: 2015/15349, Tarih: 21.10.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/10892 E.  ,  2015/15349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/187683

MAHKEMESİ : Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2012

NUMARASI : 2008/113 Esas, 2012/322 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İddianame içeriğindeki ".. İlköğretim Okulu müdürü ve Okul Aile Birliği muhasebecisi olan sanıkların, öğrenci velisi F.. O..’tan aldıkları 5.000,00 TL'lik bağışa ilişkin makbuz aslının bulunmadığı ve dip koçanının yırtık olduğu, bu şekilde tahsil edilen paranın gelir olarak kayıt edilmediği..." şeklindeki eylemlerinin sübutu halinde zimmet suçunu oluşturabileceği bu nedenle, delillerin takdir ve tartışmasının, davaya bakmanın 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesinin görevi kapsamında bulunduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5355, Karar No: 2011/5387, Tarih: 09.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/5355 E.  ,  2011/5387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/04/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız şikayet nedeni ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkinidir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Anayasa ile güvence altına alınmış olan şikayet hakkının kullanılması sırasında yer verilen sözlerin aşağılayıcı ve abartılı olması durumunda şikayet hakkının hukuka uygun olarak kullanıldığı kabul edilemez.

Dava konusu edilen şikayet dilekçesinde yer alan "...diğer modaliteleri öğrenmememiz için klinik şefimiz eşsiz çabası tartışma götürmez gerçek olduğu gibi, neredeyse aman asistanım beni hiçbir zaman geçmesin endişesi ile hakaret eden bir klinik şefimiz olduğu konusunda herkes hemfikirdir... üniversiteden uzak akademik kariyeri olmayan aşağılık kompleksi olan şef uygulamasından başka bir şey değildir..." biçimindeki amacını aşan sözler, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişimi, taraflar arasındaki iş ilişkisi, şikayet dilekçesinin içeriği ve dilekçedeki anlatım biçimi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ, Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA; davacının tüm, davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30660, Karar No: 2011/12015, Tarih: 07.06.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/30660 E.  ,  2011/12015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekili, borçlu aleyhine yapılan takipte, borçlunun çalıştığı sağlık kuruluşlarından almakta olduğu maaşın dışında kalan döner sermaye alacağının maaş haczi gibi 1/4'ünün haczedilebileceğini belirterek, döner sermaye alacağı üzerine konulan haczin 1/4 oranı dışında kalan kısmının kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece döner sermaye gelirinin maaş kavramı içinde olduğu gerekçesiyle 3/4'ünün üzerine konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Borçlunun almakta olduğu döner sermaye ücretinin maaştan sayılacağına dair 209 Sayılı Yasada bir düzenleme bulunmamaktadır. Anılan yasanın 5.maddesinin ek fıkrası uyarınca, bu ücret, esas maaşa ek olarak verilen bir ödeme olup, tümünün haczedilmesine yasal bir engel bulunmamaktadır.

O halde mahkemece, borçlunun döner sermaye geliri üzerine konulan haczin kaldırılmasına yönelik şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle şikayetin kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2046, Karar No: 2014/12335, Tarih: 04.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2046 E.  ,  2014/12335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eskişehir 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :05.12.2013

NUMARASI :Esas no:2013/322 Karar no:2013/932

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itrazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı (kadın) yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.06.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2006/535, Karar No: 2010/14031, Tarih: 09.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2006/535 E.  ,  2010/14031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın Muratpaşa Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine, diğer davalı Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın Muratpaşa Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine, Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın Muratpaşa Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine karar verilmesi doğrudur.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, dava konusu taşınmaza tarih belirtilmeden uzun yıllar önce el atıldığı ileri sürülmüştür.

Bu itibarla mahkemece taşınmaza ne zaman el atıldığı açıkça belirlendikten sonra,

1)Fiilen el koyma tarihinin 09.10.1956 tarihinden önce olduğu tespit edildiğinde; 221 sayılı Kanunun 1. maddesinde “6830 sayılı İstimlak Kanununun yürürlüğe girdiği 09.10.1956 tarihine kadar kamulaştırma işlerine dayanmaksızın Kamulaştırma Kanunlarının gözönünde tuttuğu maksatlara fiilen tahsis edilmiş olan gayrimenkuller ilgili amme hükmi şahsı veya müessesesi adına tahsis tarihinde kamulaştırılmış sayılır”, 4. maddesinde de; Gayrimenkulün bedelini dava hakkı, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki sene sonra düşer.” hükümleri yer almaktadır.

221 sayılı Yasa 12.01.1961 günü yürürlüğe girdiğinden, davacının dava hakkı 2 sene sonrası olan 13.01.1963 günü sona ermiş olup, yasa hükümleri uyarınca davanın reddine,

2)09.10.1956 tarihi ile ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen el atıldığı belirlenir ise;

30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. madde ile;

221 sayılı Yasa 12.01.1961 günü yürürlüğe girdiğinden, davacının dava hakkı 2 sene sonrası olan 13.01.1963 günü sona ermiş olup, yasa hükümleri uyarınca davanın reddine,

2)09.10.1956 tarihi ile ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen el atıldığı belirlenir ise;

30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. madde ile;

“Kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 09.10.1956 tarihi ile 04.11.1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle, bu maddenin yürürlüğe girmesinden önce tazmin talebiyle dava açmış olanlar; bu madde hükümlerine göre uzlaşma yoluna gitmeyi isteyip istemediklerini bu maddenin yürürlüğe girmesinden itibaren üç ay içinde idareye ve mahkemeye verecekleri dilekçeler ile bildirebilirler. Uzlaşma talebi üzerine, uzlaşma görüşmelerinin neticesine kadar dava bekletilir; uzlaşılmaması halinde, uzlaşmazlık tutanağının mahkemeye sunulmasından sonra davaya devam edilir.” hükmü getirilmiş olduğundan, bu düzenleme doğrultusunda işlem yapılarak sonucuna göre;

Karar verilmek üzere hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 09.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5723, Karar No: 2014/24537, Tarih: 03.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/5723 E.  ,  2014/24537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/68118

Mahkemesi : Lüleburgaz (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 20/11/2012

Numarası : 2012/338 - 2012/580

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcıları tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık Onur'un yönetimindeki araç ile egzosdan değişik ses çıkarttırmak suretiyle normal hız limitinin 50 km olduğu yerde 70-80 km hız ile seyrettiği sırada, olay yerinde bulunan emniyet sivil devriye ekibi tarafından araç sürücüsü olan sanığa "dur" ihtarında bulunulmasına rağmen sanığın aracı ile kaçmaya çalıştığı, aracın bir müddet takibinden sonra ara sokaklarda kaybedildiği, ancak araç plakasından aracın tespit edildiği ve sanığa ulaşıldığı somut olayda, sanığın dur ikazına uymayarak hızlı ve tehlikeli şekilde ara sokaklarda seyretmek suretiyle başkalarının hayatı, sağlığı ve malvarlığı açısından tehlikeye sebep olacak şekilde araç sevk ve idare ettiği 29.06.2012 tarihli tutanak ve dosya içeriğinden anlaşılmasına rağmen, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine isabetsiz gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2136, Karar No: 2014/11783, Tarih: 28.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2136 E.  ,  2014/11783 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/10333

MAHKEMESİ : Bursa 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 28.09.2011

NUMARASI : 2010/450 Esas, 2011/667 Karar

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan mağdurenin kolluk aşamasındaki samimi ve ayrıntılı beyanları, katılanın beyanını doğrulayan tanık yengesinin ifadeleri, katılan annenin mağdure kızı ile görüşerek eylemin gerçekleştiğine kanaat ettikten sonra bu durumu hemen adli makamlara bildirmiş olması, duruşma sırasında dinlenen psikoloğ bilirkişinin, mağdurenin yaşına göre cinsel konularla ilgili iyi dokunuş kötü dokunuş ayrımını yapabildiğini, cinsiyet farklılığının bilincinde olduğunu, karşı cinsi tanımaya başladığı bir dönemde yaşadığı olayları ifade ettiğini beyan etmiş olması ve tüm dosya içeriğinden sanığın atılı suçu işlediğinin anlaşılmasına rağmen, suça sürüklenen çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyeti yerine dosya içeriğine uygun düşmeyecek biçimde yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21448, Karar No: 2016/4245, Tarih: 14.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/21448 E.  ,  2016/4245 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Dava, 13.08.2008 tarihinde meydana gelen zararlandırıcı olay sonucu ölümün iş kazası olarak tespiti istemi ile sigortalının uğradığı bu olay sonucu hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, söz konusu vefat olayının yürütülen iş ile veya iş yeri ile ilgisi olmayıp fizyolojik nedenlerle meydana gelen tabii bir ölüm olayı olduğu, iş kazası ve meslek hastalığı olarak vasıflandırılmasının mümkün olmadığının tam ve açık bir şekilde anlaşıldığı gerekçesi ile ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Anılan bu karar Dairemizin 09.04.2015 tarih 2014/16038 Esas-2015/7663 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş olunmakla 05/07/2012 gün ve 6352 sayılı Yasa ile 5521 sayılı Yasaya eklenen geçici 2.maddesi uyarınca yapılan incelemeye ve Dairemiz bozma ilamı gerekçesindeki açıklamalar gözetildiğinde Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmediğinden dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle Yargıtay incelemesine konu olan karar eski hükümde direnmeye ilişkin olup direnme Dairemizce yerinde görülmediğinden dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 14.03.2016 gününde oy birliği ile karar verildi.