muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/14164, Karar No: 2011/8974, Tarih: 28.06.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/14164 E.  ,  2011/8974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçun gece işlenmiş olması karşısında; eylemin TCY’nın 149. maddesinin 1.fıkrası (a) bendinin yanı sıra (h) bendine de aykırı şekilde işlendiğinin gözetilmemesi; 5237 sayılı TCY'nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı TCY'nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetlmeden, koşulu bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanığın cezasından indirim yapılması; sanığın 5237 sayılı TCY'nın 168. maddesinde öngörüldüğü şekilde mağdurun uğradığı zararı kısmen de olsa geri vermek veya tazmin suretiyle gidermesinin söz konusu olmadığının gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 28.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21468, Karar No: 2022/14033, Tarih: 18.10.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/21468 E.  ,  2022/14033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın talebi üzerine mahkemece barodan müdafii tayini hususunda talepte bulunulduğu, bunun üzerine ... Barosu'nun 226842 sayılı yazısı ile Av. ... ...'in müdafii olarak tayin edildiği, kararın müdafiinin yüzüne karşı tefhim edildiği 27.07.2009 tarihli dilekçesi ile sanık müdafiinin temyiz talebinde bunulduğu, mahkemece temyiz talebinin süresinde olmadığında bahisle reddine karar verildiği, temyiz talebinin reddi kararınında 17-11-2009 tarihinde sanık müdafiine baroca atama yazısında belirtilen adresinden farklı bir adrese TK md.21’e göre tebliğ edilmesi karşısında; sanık müdafiinin tefhimle verilen hükmü 27.07.2009 tarihinde temyiz ettiği gözetilerek temyiz başvurusunun süresinde yapıldığının kabulü ile yapılan incelemede;

I)Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 151. maddesinde düzenlenen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırlarına göre; 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, zamanaşımı süresini kesen son işlem olan mahkumiyet kararı olan 24.07.2009 tarihinden, inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında belirtilen suçtan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II)Sanık hakkında nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Oluş ve dosya kapsamına göre; sanığın olay günü müştekiye ait eve hırsızlık amacıyla girdiği, müştekiye ait bıçağı aldıktan sonra evden ayrılacağı sırada aynı binada oturan tanık ... tarafından fark edilmesi üzerine kaçmaya başladığı, tanığın sanığı kovaladığı, bu sırada sanığın bıçağı tanığa göstererek tehdit etmesi üzerine, tanığın da elindeki olta ile sanığa vurmaya başladığı,

sanığın bıçakla tanığın üstüne geldiği, bu sırada yere düştüğü, sanığın kovalamaca neticesinde, tanığın polise ihbarı üzerine bir sokakta çöp kutusu içinde yakalandığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturabileceği, eylemin yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına dair delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesince yapılması gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

sanığın bıçakla tanığın üstüne geldiği, bu sırada yere düştüğü, sanığın kovalamaca neticesinde, tanığın polise ihbarı üzerine bir sokakta çöp kutusu içinde yakalandığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturabileceği, eylemin yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına dair delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesince yapılması gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının korunmasına, 18.10.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11730, Karar No: 2011/1562, Tarih: 17.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/11730 E.  ,  2011/1562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına, göre temyiz eden davalının hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın mükerrer 138. maddesinin sonuna eklenen fıkra gereğince 31.12.2009 günlü resmi gazetede yayınlanan Harçlar Yasası’nın Genel Tebliğinin 1 sayılı tarifesinin karar ve ilam harcı bölümünde belirtildiği gibi taşınmazın satış bedeli üzerinden (binde 9,9)%09,9 harç alınması gerekeceği göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde binde 9 harç alınmasına karar verilmesi doğru değil ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasında fayda görülmediğinden hüküm fıkrasından harçla ilgili kısmı çıkarılarak yerine “satış bedeli üzerinden (binde 9,9) %09,9 oranında harcın taraflardan hisseleri oranında alınmasına" ibaresinin eklenmek suretiyle hükmün HUMK.nun 438.maddesi gereğince düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 17.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13287, Karar No: 2012/12400, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/13287 E.  ,  2012/12400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (alacaklı) vekili, ... İcra Müdürlüğü’nün 2009/8359 sayılı takip dosyasında borçlunun adresinde 01.10.2009’da haciz yapıldığını, 14.04.2010’da aynı adrese gidildiğinde kapının kapalı olduğunun tespiti üzerine çevreden sorularak öğrenilen yeni adresine gidildiğini, kapı kapalı olduğu için işlem yapılmayıp not bırakıldığını, ancak borçlunun tabelasına göre burada faaliyete başladığının anlaşılması üzerine 13.08.2010’da aynı adrese tekrar hacze gidildiğini, üçüncü kişinin iş yerinin kendisine ait olduğunu belirterek istihkak iddiasında bulunduğunu, sunulan vergi levhası ve faturaların istihkak iddiasını kanıtlamaya elverişli olmadığını belirterek davanın kabulü ile istihkak iddiasının reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı (üçüncü kişi), usulüne uygun davetiyle tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre: “dava konusu haczin üçüncü kişinin iş yerinde yapıldığı, borçlunun aynı yerde farklı bir dükkânda faaliyet gösterdiği, öte yandan üçüncü kişinin borçlu şirketle organik bağ içinde bulunduğunun tespit edilemediği, mülkiyet karinesinin üçüncü kişinin yararına olduğu, ispat yükü altında olan alacaklının karinenin aksini kanıtlayamadığı“ gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklı tarafından İİK’nun 99. vd. maddesi uyarınca “istihkak iddiasının reddi” davası olarak açılmıştır.

Dava konusu haciz, bir önceki haciz sırasında borçlunun yeni adresi olarak belirlenen yerde yapılmış, bu durum önceki haciz tutanağı içeriğine de yazılmıştır. Haciz tutanakları İİK’nun 8/son maddesi gereğince aksi sabit oluncaya kadar geçerli belgelerdendir. Buna göre İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğunun kabulü gerekir. İspat yükü altında olan üçüncü kişi, karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahiptir. İcra Müdürlüğü’nün sehven İİK’nun 99. maddesini uygulaması ve davanın alacaklı tarafından açılması ispat yükünün yer değiştirmesi sonucunu doğurmayacaktır.

Somut olayda, davalı üçüncü kişi duruşmaları takip etmemiştir, ancak istihkak iddiası sırasında vergi levhası ile fatura deliline dayanmıştır.

Mahkemece, sunulan faturaların gerçekliği ve mahcuzlara uygunluğu yönünde bir inceleme yaptırmadan hüküm kurmuştur.

Somut olayda, davalı üçüncü kişi duruşmaları takip etmemiştir, ancak istihkak iddiası sırasında vergi levhası ile fatura deliline dayanmıştır.

Mahkemece, sunulan faturaların gerçekliği ve mahcuzlara uygunluğu yönünde bir inceleme yaptırmadan hüküm kurmuştur.

Oysaki yapılması gereken iş öncelikle, davacı ve satıcı firmaların ticari kayıtları üzerinde yaptırılacak bilirkişi incelemesi ile faturaların gerçek olup olmadığını, daha sonra ise yine uzman bilirkişi refakatinde mahallinde yapılacak keşif incelemesi ile bunların mahcuzlara uygunluğunu saptayıp sonucuna göre bir karar vermektir.

Belirtilen hususlar dikkate alınmadan eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı biçimde hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı alacaklıya geri verilmesine 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5258, Karar No: 2018/8531, Tarih: 29.11.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/5258 E.  ,  2018/8531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Mersin 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Gerekçeli karar başlığında ve iddianamede suç tarihinin “14.08.2010” yerine “08/02/2012” olarak yanlış yazılması, mahkemesince düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İddianamede, sanığın bu suçu, İzmir 21. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 2011/16 esas ve 2011/332 karar sayı ile 16/06/2011 tarihinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazı sırasında işlediğinin iddia edilmesi karşısında, hükümden sonra 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete ile yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkıp kalkmadığının ve TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen

“Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi

“Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

29/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3156, Karar No: 2014/21772, Tarih: 07.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/3156 E.  ,  2014/21772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 321. maddesinin 2. fıkrasında, "Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir.Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir." hükmü düzenlenmiştir. Bu sebeplerle basit yargılamada 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesindeki unsurları taşıyan hükmün, 6100 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olarak açıklanması zorunludur.

6100 sayılı Kanun'un 321. maddesindeki "hükme ilişkin tüm hususlar"dan kastedilen 6100 sayılı Kanun'un 297. maddesindeki unsurlardır. Taraflarca süre tutum dilekçesinin verilmesi gerekçeli kararın tebliğ edilmemesinden kaynaklanmaktadır. Gerekçeli karar tebliğ edildiğinde taraflar gerekçeli temyiz dilekçesi ile temyiz haklarını kullanabileceklerdir. 6100 sayılı Kanun'un “Hukuki dinlenilme” başlıklı 27. maddesi, Anayasa’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36. maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesi nazara alındığında gerekçeli kararın taraflara tebliğ edilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun 26.09.2004 tarih ve 5236 sayılı kanunla yapılan değişiklikten önceki 433. madde hükmü gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre gerekçeli kararın davalı ... Genel Hiz. Ot. Özel Eğ. İtf. ve Sağ. Hiz. Ticaret A.Ş. vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından; gerekçeli kararın davalı

... Genel Hiz. Ot. Özel Eğ. İtf. ve Sağ. Hiz. Ticaret A.Ş. vekiline, temyiz dilekçesinin de karşı tarafa yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/581, Karar No: 2019/6161, Tarih: 15.10.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/581 E.  ,  2019/6161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

KARAR

Davalı vekili her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince verilen 12/11/2018 tarihli istinaf isteminin esastan reddine ilişkin karara karşı süresi içerisinde temyiz isteminde bulunmuş ise de;

Davalı vekiline İlk Derece Mahkemesi kararının 26/07/2018 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin iki haftalık istinaf başvurusu süresi geçtikten sonra 17/08/2018 tarihinde istinaf başvurusunda bulunduğu, bu başvurunun İlk Derece Mahkemesinin 10/09/2018 tarihli ek kararı ile reddedildiği ve davalı vekiline 13/09/2018 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin bu ek karara karşı 20/09/2018 tarihinde istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin süreside yapılmaması nedeniyle ilk derece mahkemesi ek kararının yerinde olduğuna işaretle, istinaf isteminin esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu açıklamalara göre davalı vekilinin İlk Derece Mahkemesi kararını süresince istinaf etmemiş olması nedeniyle, Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizinde hukuki yararı bulunmadığı anlaşılmaktadır.

O halde, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11397, Karar No: 2014/2875, Tarih: 11.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/11397 E.  ,  2014/2875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2012

NUMARASI : 2009/625-2012/95

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalılar ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, erken tahliyeye bağlı tazminat ve cezai şartın tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece cezai şart isteminin kabulüne, erken tahliye tazminatı isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir

Davacı vekili dava dilekçesinde; alışveriş merkezindeki 304 nolu bağımsız bölümün 15.01.2008 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli sözleşme ile davalı şirkete kiraya verildiğini, davalı M.. Ö..’in ise sözleşmeyi müteselsil kefil olarak imzaladığını, kira ilişkisi başladıktan bir süre sonra davalı kiracının akdi tek yanlı olarak feshederek kiralananı 29.05.2009 tarihinde tahliye ettiğini, davalının feshinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu, sözleşmenin 12/24.maddesi uyarınca feshin belli koşullara bağlandığını, bu kapsamda davalının, kira süresi sonuna kadar işleyecek kira paraları yanında 500.000 Euro cezai şart ile sorumlu olduğunu, fazla talep hakkı saklı olmak üzere 6 aylık erken tahliye tazminatı ve 50.000 Euro cezai şartın tahsili bakımından kiracı ve kefil hakkında icra takibi başlattıklarını, davalıların itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline ve %40 icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalılar vekili ise; davacının sözleşmeden ve yasadan kaynaklanan taahhütlerini yerine getirmediğini, davacının AVM’nin kiracılar tarafından büyük oranda terk edildiğini, çarşıdaki insan sirkülasyonu ve ticari hayatın bitme noktasına geldiğini, konuya ilişkin Şişli 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/200 D.iş dosyası ile tespit yaptırdıklarını, işyerinden elde edilen cironun kira parasını karşılayamaz hale geldiğini, mevcut durumun kira başlangıcı itibariyle öngörülmesinin kiracıdan beklenemeyeceğini, sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini, sözleşmedeki cezai şart koşulunun geçersiz ve fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davalının itirazlarının reddi ile cezai şart yönünden davanın kabulüne, erken tahliye tazminatı yönünden ise üç aylık yeniden kiraya verme süresi ile sınırlı olarak itirazın iptali isteminin kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm davalı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin cezai şarta yönelik temyiz itirazlarına gelince