muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4677, Karar No: 2010/7551, Tarih: 22.06.2010

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin belirlediği kusur oranı hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenen maddi olgu hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır.

Yerel mahkemece açıklanan olgu gözetilerek, davalılardan ... İnşaat Ltd Ş ile ...’ın da davacının uğradığı zarardan dayanışmalı olarak (müteselsilen) sorumlu tutulmamış olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince; aynı olay nedeniyle davacının idari yargı yerinde maddi ve manevi tazminat davası açıp açmadığı araştırılmamıştır. Eldeki davada davalı olarak yer almayan belediye hakkında idari yargı yerinde dava açılıp açılmadığı araştırılmalı, açılmış ise verilen kararın kesinleşmesi beklenmeli, dosya getirilip incelenerek, belediye tümden kusurlu bulunarak kararın kesinleştiğinin saptanması durumunda, davalılara yöneltilebilecek bir kusur olamayacağından istemin reddine karar verilmelidir. Ancak, belediye dışında kalan ve binanın yapılmasında sorumluluğu bulunanlara da kusur verilmiş olması durumunda ise eldeki davada çifte ödemeye (tahsilde tekerrüre) yol açmayacak biçimde karar verilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, eksik inceleme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına; (3) sayılı bentte gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA; davacının ve davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davalı ... yararına takdir olunan 750,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 22/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16694, Karar No: 2014/19079, Tarih: 20.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/16694 E.  ,  2014/19079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 12/06/2014

Numarası : 2013/1102-2014/522

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı üniversitenin hizmet alımı yaptığı şirketler aracılığıyla üniversite hastanelerinde temizlik işçisi olarak çalıştığını ve Bölge Çalışma Müdürlüğünün yaptığı muvazaa tespiti nedeniyle kendisine ödenmeyen yasal ilave tediye alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kurumun işçisi olmadığı için ilave tediye alacağına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, muvazaa tespitine dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İlave tediye alacağının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanunun 1 inci maddesinde, Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden Devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, katma ve özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı Kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı Devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi Devlet kuruluşları,

3460 sayılı Yasa bugün itibari ile yürürlükte olan bir yasa değildir. 3659 sayılı Yasa ise, banka ve Devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir. Bu Yasanın 1 inci maddesinde, kapsama dahil kurumlar daha ayrıntılı açıklanmıştır.

Yukarda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de Kanun kapsamına alınmıştır.

Yukarda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de Kanun kapsamına alınmıştır.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

Sonuç itibari ile kapsam bakımından, Devlet tarafından yasa ve yasanın verdiği yetki ile idari işlemle kurulan ve kamusal yetki ve ayrıcalıklardan yararlanan kamu tüzel kişilikleri ve bunlara bağlı kuruşlarda iş sözleşmesi ile çalışanlara uygulanacağı görülmektedir.

Somut olayda, Davalının hizmet alım ihalesinin muvazaaya dayandığı yönündeki tespit nedeniyle taşeron işçisi olan davacının da ilave tediye alacağına hak kazandığı mahkemece kabul edilmiş ise de bu kabul hatalıdır. Bölge Çalışma Müdürlüğü (BÇM)“asıl işverenlikçe yapılan temizlik işleri sözleşmesine, malzemeli temizliğe ek olarak; hasta ve hastaya ait materyellarin taşınması, hastaların ve hasta yakınlarının yönlendirilmesi ve hasta evraklarının kayıt altına alınması hizmetleri, çamaşırhanedeki çamaşır yıkama, sıkma, kurutma, ütüleme vb. hizmetlerin de yapılacağı şeklinde kapsamının genişletildiği,” hususunu tespit edip bu kısmın muvazaalı olduğunu kabul etmiştir. Ancak, davacı, işyerine, temizlik elemanı olarak alınmış ve temizlik elemanı olarak görev yapmış olup başka bir işte çalıştırılmamıştır. BÇM tarafından, temizlik işçisi yönünden yapılmış bir muvazaa tespiti yoktur. Hal böyle olunca davacının davasının reddi gerekirken hatalı değerlendirme ile kabulü isabetsiz olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 20/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2874, Karar No: 2015/2094, Tarih: 26.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/2874 E.  ,  2015/2094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayete ilişkin davada ....... Sulh Hukuk ve ..... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

....... Sulh Hukuk Mahkemesince, kendisine vasi atanması istenen şahsın nüfus kayıtlarına göre yerleşim yerinin "..... Mahallesi, Avcı Sokak, No:..., İçkapı No:... .....-......." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

..... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kendisine vasi atanması istenen şahsın vasi tayin dilekçesine göre fiilen oturduğu yerin “........ Mahallesi, ............ Sokak, No:../... ...../.......” olduğunu belirterek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.“ Diğer taraftan, yine TMK'nun 22. Maddesine göre, "Bir ceza kurumuna konulma yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz".

Her ne kadar kendisine vasi atanması istenen kısıtlı adayının mernis adresinde yerleşim yerinin ".... Mahallesi, ..... Sokak, No:..., İçkapı No:A .....-......." olduğu belirtilmekte ise de; Sincan Açık Ceza ve İnfaz Kurumu Kanalıyla, Cumhuriyet Savcılığına verdiği dilekçesinde, son yerleşim yeri adresi olarak, “........ Mahallesi, ............ Sokak, No:../... ...../.......” adresinin gösterildiği anlaşıldığından, davanın ....... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ....... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 26/03/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/45944, Karar No: 2015/27729, Tarih: 24.04.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/45944 E.  ,  2015/27729 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/364665

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1, 125/1 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay ve 2 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair, Sinop Sulh Ceza Mahkemesinin 27/05/2014 tarihli ve 2014/219 esas, 2014/293 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/11/2014 gün ve 364665 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “1-Sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/1-c maddesindeki hakları kullanmaktan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki aynı hakları koşullu salıverilme tarihine kadar kullanmaktan yoksun bırakılması gerekirken, anılan Kanun'un 53/1-c maddesindeki hakları koşullu salıverilmeye kadar kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesinde,

2-Hüküm fıkrasında her iki suçtan da 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddesi tatbik edildiği halde, 5. bendde bu maddenin tatbik edilmesinin mümkün olmadığına karar verilmesi suretiyle kararda çelişki oluşturulmasında,

3-Sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas olabilecek İstanbul 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/864 esas. 2010/394 sayılı ilamının celp edilerek, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulama alanı bulup bulmayacağının araştırılmamasında isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık .... hakkında yapılan yargılama sonucunda, Sinop Sulh Ceza Mahkemesinin 27/05/2014 tarihli kararıyla, her iki suçtan ayrı ayrı hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, yüze karşı verilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, infaz aşamasında her iki suç yönünden kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

a-TCK'nın 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğuyla ilgili aynı Kanun maddesinin 3. fıkrasındaki sınırlandırıcı hükmün dikkate alınmamasına,

b-TCK’nın 62. maddesinin uygulanmasıyla ilgili çelişki oluşturulmasına,

c-Koşulları oluşmasına karşın, tekerrür hükümlerinin uygulanmamasına dair hukuka aykırılıklara ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

1- Hak yoksunluklarının değerlendirilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesinde "Mahkum olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlünün kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz" hükmü yer almaktadır.

c-Koşulları oluşmasına karşın, tekerrür hükümlerinin uygulanmamasına dair hukuka aykırılıklara ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

1- Hak yoksunluklarının değerlendirilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesinde "Mahkum olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlünün kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz" hükmü yer almaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; mahkemece hakaret ve tehdit suçlarından kısa süreli hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, 5237 sayılı TCY'nın 53. maddesinin 3. fıkrası hükmü gözetilmeden, aynı Kanun maddesinin 1. fıkrasının (a), (b), (d) ve (e) bendindeki haklardan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya, (c) bendinde belirtilen haklardan ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verildiği görülmektedir. Ancak mahkemenin TCK'nın 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğuyla ilgili, aynı Kanun maddesinin 3. fıkrasındaki sınırlandırıcı hükmü dikkate almayan uygulamasının hukuka aykırı olduğu anlaşılmaktadır.

2- TCK’nın 62. maddesinin uygulanmasıyla ilgili çelişki oluşturulması,

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 7.11.2006-227/228 sayılı kararında açıklandığı üzere; yargılama yöntemine veya cezalandırmaya ilişkin hükmün belirli biçimde takdir edilmesinden kaynaklanan değerlendirme hataları "hukuki yanılgı" oluşturmakta iken; isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında "maddi yanılgı" veya ''yazım hatası" diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Hukuki yanılgılar, ancak başka bir mercii tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir tali muhakeme ile giderilebilir. Yargı kararlarındaki maddi yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan mercii tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.

İnceleme konusu somut olayda, sanık hakkında her iki suçtan kurulan hükümde TCK’nın 62. maddesi uygulanarak indirim yapılmasına karşın, her iki hükmün 5. bölümünde cezanın ertelenmemesine ilişkin gerekçelere yer verilip, TCK’nın 51. maddesi yazılması yerine, “TCK’nın 62. maddesinin tatbik edilmesinin mümkün olmadığına” dair, hatalı uygulama maddesine yer verildiği görülmektedir.

Ancak, yazım hatası niteliğinde bulunan bu eksikliğin mahallinde düzeltilebileceği mümkün görüldüğünden, bu husus kanun yararına bozma konusu yapılmamıştır.

3-Koşulları oluşmasına karşın tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

5237 sayılı TCK'nın “suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular” başlıklı 58. maddesinde;

Ancak, yazım hatası niteliğinde bulunan bu eksikliğin mahallinde düzeltilebileceği mümkün görüldüğünden, bu husus kanun yararına bozma konusu yapılmamıştır.

3-Koşulları oluşmasına karşın tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

5237 sayılı TCK'nın “suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular” başlıklı 58. maddesinde;

“(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl,

b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl,

Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz…

(6) Tekerrür hâlinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir...” hükmüne yer verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun 08.04.2008 gün ve 57-74 sayılı kararında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi uyarınca kişinin mükerrir sayılması için ilk hükmün kesinleşmesinden sonra ikinci suçun 1 Haziran 2005 tarihinden sonra işlenmesi yeterli olup, ilk suçun 1 Haziran 2005 tarihinden önce veya sonra işlenmesinin herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

Bu düzenlemelere göre, tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceden işlenen bir suç nedeniyle mahkum edilmiş olma, bu hükmün kesinleşmesinden sonra yeni bir suçun işlenmesi ve yeni suçun belirli süreler içerisinde işlenmesi yeterli olup, cezanın infaz edilmiş olmasına gerek bulunmamaktadır.

İncelenen dosyada, sanık hakkında her iki suçtan hapis cezası verilmesine karşın, adli sicil kaydında yer alan İstanbul 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/864 esas, 2010/394 karar sayılı, 13.09.2010 kesinleşme tarihli ilamı uyarınca, koşulları oluşmasına karşın tekerrür hükümlerinin uygulanmaması hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ... hakkında, Sinop Sulh Ceza Mahkemesinin 27/05/2014 tarihli ve 2014/219 esas, 2014/293 sayılı kararının, CMK'nın 309. maddesi uyarınca, (3) nolu kanun yararına bozma istemi yönünden aleyhe sonuç doğurmamak üzere, BOZULMASINA,

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ... hakkında, Sinop Sulh Ceza Mahkemesinin 27/05/2014 tarihli ve 2014/219 esas, 2014/293 sayılı kararının, CMK'nın 309. maddesi uyarınca, (3) nolu kanun yararına bozma istemi yönünden aleyhe sonuç doğurmamak üzere, BOZULMASINA,

2- Karardaki (1 nolu) hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 53/1-c maddesi uyarınca hükmedilip koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği belirtilen hak yoksunluğunun başına, "kendi altsoyu üzerindekilerle sınırlı olmak üzere" ibaresinin eklenmesine,

3- Her iki hükmün 5. bölümünde yer alan ve uygulama maddesinin hatalı gösterilmesine ilişkin hukuka aykırılık, mahallinde düzeltilebileceğinden bu konuya ilişkin (2) nolu kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

4- Kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 24.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1640, Karar No: 2020/5376, Tarih: 11.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/1640 E.  ,  2020/5376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : ... 6. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 15/01/2019 tarih 2018/30 (E) ve 2019/6 (K) sayılı ilamı ile

a)Sanıkların katılanlar... ve ...'a yönelik eylemleri nedeniyle verilen hükümlere ilişkin istinaf taleplerinin esastan reddine

b)Sanıkların müşteki ...'e yönelik eylemi nedeniyle verilen hükümlere ilişkin istinaf taleplerinin kabulü ile ilk derece mahkemesinin sanıkların TCK'nın 158/1-L, 158/3, 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin hükümlerin kaldırılarak sanıkların TCK'nın 158/1-L, 158/3, 168/1, 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyetine

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin istinaf başvurusunda bulunulmasından sonra, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin sanıkların katılanlar... ve ...'a yönelik eylemleri nedeniyle verilen hükümlere ilişkin istinaf taleplerinin esastan reddine, müşteki ...'e yönelik eylemleri nedeniyle verilen hükümlere ilişkin istinaf taleplerinin kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak verilen mahkumiyet hükümleri, sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii, sanıklar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşüldü;

Fikir ve eylem birliği içerisinde hareket eden sanıkların, 27/11/2017 günü katılanlar ... ve ...'ın ikametini ev telefonu üzerinden aradıkları, telefona cevap veren ...'a, polis olduklarını, adının bir hırsızlık olayına karıştığını, bir kuyumcu soygununda elde edilen altınlardan dolayı evlerinde arama yapılacağını, bankada parası varsa onları çekip eve bırakmasını söyledikleri, katılan ...'in evden çıkarak hesabındaki 16.833 çekmek için bankaya gittiği, bu sırada sanıkların tekrar evi aradıkları, bu kez katılan ...'ye çalınan altınların aranması için eve geleceklerini söyledikleri, eve gelen sanık ...'ın katılana evdeki altınların mukayese için alınması gerektiğini söylediği ve katılanın verdiği altınları eşi Sabahattin'e teslim edeceklerini söyleyerek alıp evden ayrıldığı, katılan ...'in bankadan çekip eve bıraktığı parayı da almak için adı geçen katılanı arayarak tekrar evden çıkmasını sağladıkları, o dışarıda iken sanık ...'ın eve gelerek bırakılan 16.833 TL'yi de alıp evden aldığı,

Yine 29/11/2017 günü müşteki ...'i ...nolu ev telefonundan arayarak, polis merkezinden aradıklarını, kuyumcu soygunu olduğunu, soygunda kimliğinin bulunduğunu, bu sebeple onunda şüpheliler arasında olduğunu ancak suçsuz olduğunu bildiklerini, şüphelilerin yakalanması konusunda kendilerine yardım etmesi gerektiğini aksi takdirde bu olayda onun ve ailesinin suçlu duruma düşeceğini, ayrıca evinin aranacağını, yapılacak ev aramasında altın ve paraları bulunmaması için bir poşete koyarak söyleyecekleri yere getirmesini, aramadan tekrar ona teslim edileceğini söyledikleri, müştekinin de evde bulunan altın ve paralarını bir poşete koyup evden çıktığı, telefondaki kişinin yönlendirdiği yere giderek kendisini polis olarak tanıtan sanık ...'a teslim ettiği, bu olaydan kısa bir süre sora kolluk görevlilerince kent meydanında sürekli eski model telefonla konuştuğu farkedilen sanık ...'un bankaya girip sanık ... isimli şahsa para yatırmak istemesi üzerine müdahale edildiğinde yanında bulunan çantayı görevlilere verdiği ve içresinde müşteki Birsen'e ait altınların çıktığı, karakola gittiğinde de müştekinin geri kalan paraının banka hesabında olduğunu belirtip polis eşliğinde bankaya giderek hesabındaki parayı çekip polislere teslim ettiği, diğer sanıklar ... ve ...'in kaldığı oteli bildirerek yakalanmalarını sağladığı iddia edilen somut olaylarda;

A)Sanık ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin adı geçen sanığın temyiz talebinin incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” ve aynı Kanunun 295/1. maddesindeki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler gözetilerek yapılan değerlendirmede,sanığın yüzene karşı verilen hükümle ilgili verdiği 10/12/2019 tarihli süre tutum dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermeyip, 0/12/2019 günü usulüne uygun şekilde gerekçeli hükmün tebliğiyle işlemeye başlayan on beş günlük kanuni süresi içerisinde de gerekçeli temyiz dilekçesi vermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

B)Sanık ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık hakkında kurulan mahkumiyetlerine yönelik sanık müdafii tarafından temyiz talebinde bulunulduğu, sanığın 09/12/2019, 13/01/2020, 30/01/2020 ve 04/02/2020 tarihli dilekçeleri ile temyizden vazgeçtiğini, dosyasının onanmasını talep ettiği anlaşılmakla dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

C)Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde: