muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10704, Karar No: 2023/5762, Tarih: 19.12.2023

2. Davalı vekili 14.06.2018 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yasal süre içerisinde açılıp açılmadığının mahkemece re’sen incelenmesi gerektiğini, yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğunu, istenilen manevi tazminatın yüksek olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

3. Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.10.2019 tarihli ve 2018/64 Esas, 2019/570 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.07.2020 tarihli ve 2020/433 Esas, 2020/859 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.12.2021 tarihli 2020/81075 sayılı tebliğnamesi ile hükmün onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; dava dilekçesinde açıkladığı üzere Çocuk Koruma Kanuna aykırı şekilde uygulamalar yapılması nedeniyle tazminat koşullarının oluştuğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;

Mahkeme gerekçesinde ".. Her ne kadar davacı vekilince davacının, yakalandığı ve diğer soruşturma işlemleri sırasında CMK 95, 5395 Sayılı Yasanın 31/3. maddesine aykırı olarak, bu hususun yakınlarına derhal haber verilmediği iddia edilmiş ise de, soruşturma dosyası, taraf beyanları da gözetilerek değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuğun hakkında sağlık raporu düzenlenmesinin ardından emniyet müdürlüğüne götürüldüğünde derhal en yakını olan annesine haber verilmesi, annesinin, davacının emniyet müdürlüğünde ve sorgu işlemleri için adliyeye götürüldüğünde adliyede bulunduğunun tespit edilmesi karşısında bu hususta manevi tazminat koşullarının oluşmadığı kanaatine varılmıştır.

Her ne kadar davacı vekilince, suça sürüklenen çocuğun da ikamet ettiği evde yapılan arama kararının, çocuğun büyüklerine haber verilmeksizin yapıldığı, yine görevlilerce farklı odalarda aynı anda arama yapılması nedeniyle suça sürüklenen çocuğun aramaya baştan itibaren tamamen eşlik edemediği belirtilerek manevi tazminat talebinde bulunulmuş ise de, soruşturma dosyası kapsamında yapılan ev aramasına ilişkin tutanağın incelenmesinde, arama sırasında mahalle muhtarı olan ... ile ... isimli kişinin hazirun olarak bulunduğunun anlaşılması karşısında ev arama ve el koyma işleminin usul ve yasaya uygun olarak yapıldığı anlaşılmakla, bu hususta manevi tazminat koşullarının oluşmadığı kanaatine varılmıştır.

Her ne kadar davacı vekilince suça sürüklenen çocuk hakkındaki savcılık ve kolluk işlemlerinin savcılık makamının ya da kolluğun çocuk birimi tarafından yapılması gerektiği halde yapılmadığı belirtilerek hukuka aykırı işlem yapıldığı belirtilmiş ise de Biga Cumhuriyet Başsavcılığına ait 13/11/2018 tarihli yazının incelenmesinde Biga Cumhuriyet Başsavcılığında çocuk bürosunun bulunmadığı, bu nedenle işlemlerin İlçe Emniyet Müdürlüğünün diğer ilgili birimleri tarafından yapıldığı tespit edilmekle bu hususta manevi tazminat koşullarının oluşmadığı kanaatine varılmıştır.

Her ne kadar davacı vekilince 5395 sayılı Yasanın 20. maddesinde çocuklara uygulanabilecek adli kontrol tedbirleri sınırlı olarak sayıldığı halde, bu kapsam dışına çıkılarak adli kontrol tedbiri uygulanmasına karar verildiği bu hususun usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek manevi tazminat talebinde bulunulmuş ise de, 5395 Sayılı Yasanın 20/1. Maddesinde suça sürüklenen çocuklar hakkında “belirlenen çevre sınırları dışına çıkmamak, belirlenen bazı yerlere gitmemek, belirlenen kişi ve kuruluşlarla ilişki kurmamak” şeklinde adli kontrol tedbiri uygulanabileceği hüküm altına alınmış ise de aynı maddenin 2. Fıkrasında tutuklama kararı verilebileceğinin de ifade edildiği, Biga Sulh Ceza Hâkimliğince suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanmasına karar verilen yurt dışına çıkamamak şeklindeki adli kontrol tedbirinin 5395 Sayılı Yasanın 20. maddesinde düzenlenen sınırlı sayıdaki adli kontrol tedbirlerini en geniş hali olup, suça sürüklenen çocuğun özgürlüğünü en az kısıtlayıcı nitelikte olması nedeniyle bu hususta manevi tazminat koşullarının oluşmadığı kanaatine varılmıştır.

Davacı vekilinin, davacı ... hakkında kanuna aykırı olarak ve ölçüsüz arama işlemi yapılması, Çocuk Koruma Yasasının 31/3, 34/1-b ve 30 ve 31. maddelerinin ihlal edilmesi nedeniyle uygulanan tedbirlerin ve yapılan soruşturma işlemlerinin bütünüyle haksız ve hukuka aykırı olduğu belirtilerek manevi tazminat talebinde bulunulmuş ise de, yukarıda açıklanan gerekçeler doğrultusunda Biga Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma işleminin CMK ve 5395 Sayılı Çocuk Koruma Yasasının ilgili maddelerine uygun olarak yapıldığı, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık ve uygulanan tedbirlerde orantısızlık bulunmadığı tespit edilmekle, 5271 sayılı CMK’nın 141. maddesinde düzenlenen tazminat isteme koşullarının oluşmadığından manevi tazminat talebinin reddine ilişkin aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Biga Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/2940 sayılı soruşturma dosyası kapsamında davacının silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 01.11.2017 tarihinde yakalandığı, aynı gün sevk edildiği Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan ifadesi ardından, Bİga Sulh Ceza Mahkemesinin 2017/90 sayılı kararıyla yurt dışına çıkış yasağı suretiyle adli kontrol altına alındığı, davacının talep konusunun 01.11.2017 tarihli yakalama işleminin kanuna aykırı olduğuna, arama işleminin ölçüsüz olduğuna, yakalandığının yakınlarına zamanında haber verilmediğine ve adli kontrol tedbirine ilişkin olduğu, dava dilekçesiyle tazminat talebinin 5271 sayılı Kanunun 141 inci maddesinin birinci fıkrasının (a), (i) ve (h) bentlerine dayandırıldığı, işlem tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu, süresinde açıldığı anlaşılmıştır.

Davacının Biga Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/2940 soruşturma sayılı dosyası üzerinden verilen 31.10.2017 tarihli gözaltına alınmasına yönelik talimat üzerine yakalandığı aynı gün çocuk bürosu bulunmayan Biga Cumhuriyet Başsavcılığına sevk edildiği, yakınlarına haber verildiği, ifadesinin Cumhuriyet savcısı tarafından alındığı, sosyal çalışma görevlisi bulundurulmasının yasal olarak zorunlu olmadığı, Çocuk Koruma Kanunun 20 nci maddesine göre çocuklar hakkında 5271 sayılı Kanunun 109 uncu maddesinde sayılan tedbirler ile Çocuk Koruma Kanunda sayılan tedbirlere karar verilebileceği düzenlenmiş olup yurt dışına çıkış yasağının uygulanamayacağına yönelik herhangi bir düzenleme bulunmadığı anlaşıldığından mahkemenin tazminat koşullarının oluşmadığına yönelik kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat talep edilebilecek hallerin 5271 sayılı Kanunun 141 inci maddesinin birinci fıkrasında tahdidi olarak sayıldığı, 141. maddenin birinci fıkrasının (i) bendinde hakkındaki arama kararının ölçüsüz bir şekilde gerçekleştirilenlerin tazminat isteyebilecekleri düzenlenmiştir. Davacı hakkında uygulanan arama tedbirinin ölçüsüz olarak gerçekleştirildiğine dair bir iddia bulunmadığı gibi bundan kaynaklı bir zarar da ileri sürülmemiştir.Söz konusu arama kararının kanuna uygun olmayan şekilde icra edildiği iddia edilmekte ki bu husus tazminata konu edilebilecek hallerden değildir kaldı ki mahkemece de tespit edildiği üzere arama kararına istinaden icra edilen arama kararının usule uygun olarak gerçekleştirildiği anlaşıldığından bu hususta da tazminat koşullarının gerçekleşmediğine yönelik kabul de isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.07.2020 tarihli ve 2020/433 Esas, 2020/859 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16335, Karar No: 2019/1677, Tarih: 18.03.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/16335 E.  ,  2019/1677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SİVAS 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : Mahkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Tanıklar ... ve ...’ın ikametinde arkadaşları olan diğer tanıklar ..., ... ve mütevaffa ... ile birlikte kullandıkları esrar maddesini sanıkların temin ettiğine dair savunmalarının aksine haklarında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden beraatleri yerine, yazılı gerekçeyle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA, 18/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7466, Karar No: 2014/5935, Tarih: 30.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7466 E.  ,  2014/5935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişisel verileri hukuka aykırı olarak ele geçirme

HÜKÜM : Sanığa atılı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunun cinsel taciz suçunu oluşturduğunun kabulüyle sanığın bu suçtan ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10881, Karar No: 2018/7271, Tarih: 22.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/10881 E.  ,  2018/7271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... AŞ aleyhine 22/06/2009 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 19/11/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin dünyaca ünlü bir eski eser koleksiyoncusu olduğunu, kendisinin ve eşinin sahip olduğu birtakım eski eserleri aslen ... olması sebebiyle... Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Bölümüne bağışladığını, şu an 70 yaşında olan müvekkilinin 20'li yaşlardaki bir resmiyle ve ... Üniversitesine bağışlanan eserlerle alakası olmayan bir eser resmiyle, ağzından anlatımlara yer verilerek "Kaçakçıdan Şaşırtan Jest" başlığıyla yapılan haber içeriğinde müvekkilinden "dünyaca ünlü eski eser kaçakçısı" olarak bahsedildiğini, bugüne kadar eski eser kaçakçılığı suçundan tutuklanmadığı ve hapis yatmadığı gibi bu suçtan dolayı sabıkasının da olmadığını, aşağılayıcı ifadelerle yapılan haberin amacının kamuoyunu bilgilendirmek ve haber yapmak olmadığını belirterek oluşan manevi zararının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davacının 1965 yılından bu yana tarihi eser kaçakçılığı yaptığının, bu yoldan ciddi miktarlarda paralar kazandığının internet sayesinde küçülen dünyada "..." yazılan tüm haber sitelerinde, arkeoloji ile ilgili sitelerde açıkça belirtildiğini, davacının isminin uluslararası mahkemelerde de geçtiğini, bazı ülkelerin kaçırılan eserlerinin davacı ... tarafından satıldığını belirterek eserlerin bulunduğu ülkelerden iadesini talep ettiklerini, uluslararası mahkemelerde bu nedenle davacının isminin açıkça yer aldığını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının uluslararası alanda tanınan bir kişi olduğu, haberin güncel olup, kamuyu ilgilendirdiği, "Kaçakçıdan" nitelendirmesinin eski olduğunun yazıda açıkça belirtildiği, bu konuda basında bir çok haber yer aldığı, dava konusu haberin bu anlamda görünür gerçeğe uygun olduğu, bir haberin okuyucunun dikkatini çekmek amacıyla, gazetecilik tekniği gereği ilgi çekici ifadelerle sunulmasının da özle biçim arasındaki denge bozulmadığı sürece haberi hukuka aykırı hale getirmeyeceği, haberde kullanılan ifadelerle özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24. ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosya kapsamından; davacının 1966 yılında işlediği iddia edilen bir suçun uzun yıllar sonra, davacının adına saklanan sanat eserlerinin üniversiteye bağışlanması haber yapılırken takdir edilecek bir faaliyetini gölgeleyecek şekilde ve unutulma hakkını ortadan kaldıracak biçimde gündeme getirilmesi ve haber yapılması davacının kişilik haklarına saldırı oluşturur. Şu durumda, yayın hukuka aykırı olduğundan davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmelidir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/11/2018 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.22/11/2018
Yargıtay — Esas No: 2021/32538, Karar No: 2022/9806, Tarih: 11.04.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/32538 E.  ,  2022/9806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kötü muamele

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nın 232. maddesi, failin aynı konutta birlikte yaşadığı kişilere karşı gerçekleştirdiği, çıplak gezdirme, aç bırakma, sürekli alay etme, korkutma vb. eylemleri kötü muamele suçu olarak düzenleyip yaptırıma bağlamaktadır. Somut olayda, sanığın 10/02/1998 doğumlu mağdura sokakta, kalem sattırmak ve dilencilik yaptırmak suretiyle atılı suçun işlendiğinin ... Valiliği Çocuk ve Gençlik Merkezi Müdürlüğünce düzenlenen 13/01/2009, 14/01/2008 ve 30/01/2009 tarihli tebliğ- tebellüğ belgeleri ile sabit olduğu, atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğu gözetilmeden yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması şeklindeki yerinde olmayan gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3209, Karar No: 2022/10992, Tarih: 31.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/3209 E.  ,  2022/10992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.05.2022 tarihinde 2008 takvim yılında sahte belge kullanma suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle düşmesi gerektiğine dair Başkan Vekili ... ...'ın karşı oyu ile oy çokluğuyla, diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 31.05.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura kullanma eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2008, 2010, 2012 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge kullanma suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.