muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5730, Karar No: 2012/12172, Tarih: 25.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/5730 E.  ,  2012/12172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :333-5

Davacı, sigortalılık süresi başlangıcına esas olmak üzere 01.02.1982 tarihinde 1 gün çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmda belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçici 7. maddesi uyarınca 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda; işverenin, davacının babası olduğu gerçeği karşısında, oğlu olan davacıyı hayatın olağan akışına aykırı olacak şekilde sosyal güvenlik hakkından yoksun bırakmasının gerekçesi açıklığa kavuşturularak karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-)Kabule göre, 506 sayılı Kanunun 60/G maddesi; malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları uygulanmasında 18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık sürelerinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edileceği, ancak bu tarihten önceki sürelerin ise prim ödeme gün sayısına dahil edileceği hükmü gözetildiğinde, aynı Kanunun Geçici 54. maddesi kapsamında 01.04.1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescili bulunmayan ve 01.06.1964 tarihinde doğan davacı sigortalının, hizmet tespiti davasına konu 18 yaşını ikmal ettiği tarihten önceye ilişkin çalışma sürelerinin prim ödeme gün sayısı olarak değerlendirilmesinin ve sigortalılık süresi başlangıcının 01.06.1982 tarihi olması gerektiği gözetilmeksizin infazda tereddüte neden olacak biçimde yazılı şekilde karar verilmiş olması, isabetsizdir.

O halde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2918, Karar No: 2013/16694, Tarih: 05.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/2918 E.  ,  2013/16694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS, madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 02/06/1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında; eşlerin bir arada yaşamasının ve boşanmanın maaş almak amacıyla yapılmasının hileli davranış olarak kabul edilemeyeceği, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05/11/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2549, Karar No: 2017/7193, Tarih: 07.06.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/2549 E.  ,  2017/7193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 51/1. maddesi gereğince cezanın ertelenmesine dair Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2013 tarih, 2012/299 Esas ve 2013/24 Karar sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 15/03/2017 gün ve 94660652-105-77-14651-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/03/2017 gün ve 2017/18839 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Dosya kapsamına göre,

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerine göre, kovuşturma başlamadan önce mağdurun zararının giderilmesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisine kadarının indirilmesi gerektiği nazara alındığında, somut olayda sanığın kovuşturma başlamadan önce mağdurun zararını gidermiş olması karşısında, anılan maddenin 1. fıkrası gereğince cezanın üçte ikisine kadarının indirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında,

2-5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesinde yer alan "(1) Kişi, kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak..........yoksun bırakılır.", 53/4. maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." ve mezkur Kanun'un 49/2. maddesinde yer alan "hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." şeklindeki düzenlemeler karşısında, 1 yıl 8 ay hapis cezasına mahkum edilen ve bu cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmemesinde,

İsabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

İsabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.06.2009 gün ve 2009/9-30 Esas, 2009/177 sayılı Kararında açıklandığı üzere " 5237 sayılı TCY’nın çeşitli maddelerinde şahsi cezasızlık hali ile cezanın kaldırılmasını veya cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebepler öngörülmüştür. Şahsi cezasızlık nedenleri suçun işlendiği anda var olan sebeplerdir. Örneğin, izlenen suç siyaseti gereği aralarında belli akrabalık ilişkisi bulunan kişilerin birbirlerinin malvarlığına karşı işlemiş bulundukları hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma ve dolandırıcılık gibi suçlardan dolayı cezalandırılmaları yoluna gidilmemektedir. (167/1 m.) Yasa koyucu, bazı durumlarda da işlediği suçtan dolayı failin cezasında indirim yapılmasını yeterli görmektedir. (167/2. m.) Cezanın kaldırılmasını ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi nedenler ise suç tamamlandıktan sonra gerçekleşmektedir. Bu halde, suçu oluşturan fiil işlenirken kişinin cezalandırılmasını engelleyen bir durum mevcut değildir. Ancak suç tamamlandıktan sonra ortaya çıkan bazı koşulların varlığı nedeniyle kişiye ya hiç ceza verilmemekte ya da cezasında indirim yapılmaktadır. 5237 sayılı TCY’nın suç örgütü mensuplarının etkin pişmanlığını düzenleyen 221. maddesinin değişik fıkralarında ise, birbirinden farklı koşullarla, cezanın kaldırılmasını veya cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi haller kabul edilmiştir.

Şahsi cezasızlığı (TCK’nın 22/6, 167/1, 245/4, 283/3 ve 284/4. maddeleri), cezanın kaldırılmasını gerektiren şahsi sebepleri (TCY’nın 93/1, 184/5, 192/1-2-4, 201, 221, 254, 274/1, 281/5 ve 316/2. maddeleri) veya cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi nedenleri (TCY’nın 93/2, 110, 168, 192/3, 248, 269, 274/2-3, 281/3, 289/2, 293 ve 297/4. maddeleri) düzenleyen yasa normlarında öngörülen koşulların oluşup oluşmadığı yargıç tarafından her somut olayda ayrı ayrı saptanacaktır. Yargıcın bir yasa normunun uygulanıp uygulanmayacağından ibaret ve objektif olan bu değerlendirmeyi yaparken yanılması, uygulanmaması gereken bir kuralın uygulanması veya uygulanması gereken bir kuralın uygulanmaması sonucunu doğuracaktır ki, bu durumda “hukuka aykırılık” söz konusu olacaktır. Şahsi cezasızlık veya cezanın kaldırılmasını gerektiren şahsi sebebi saptayan yargıç, fail hakkında ceza verilmesine yer olmadığını kararlaştırmak zorundadır; bu halde takdir kullanımından bahsedilemez. Cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebebin varlığını yine hukuki bir değerlendirme ile saptadığında ise, cezada belli bir indirim yapacaktır. İşte bu aşamalarda sadece yasada belirli hadler arasında indirim öngörüldüğü hallerde, bu indirim miktarının belirlenmesi işlemi bir takdir hakkının kullanımını gerektirmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına ve yukarıda alıntı yapılan CGK kararında ayrıntısı ile tartışıldığı üzere cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebebin varlığının saptanmasının hukuki bir değerlendirme olduğu ve bu değerlendirmenin yanlış yapılmasının takdir hakkıyla ilgisi olmadığı nazara alındığında yerinde görüldüğünden, Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 24/01/2013 tarih ve 2012/299 Esas, 2013/24 sayılı Kararının sanık ... yönünden CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA,

Bozma nedenine göre uygulama yapılarak;

Sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediği sabit olduğundan, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, suçun konusunun önem ve değeri, failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı ve güttüğü amaç ve saiki nazara alınarak ceza tayininde alt sınırdan ayrılmaksızın mahkemesinin taktiri de gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın kovuşturma başlamadan önce etkin pişmanlık göstererek mağdurun zararını giderdiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca hükmolununan cezasından taktiren 2/3 oranında indirim yapılarak 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, cezanın üzerindeki olası etkileri gözönüne alınarak verilen cezanın taktiren 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilerek 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, İnfazın bu şekilde yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 07/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/495, Karar No: 2012/746, Tarih: 07.11.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/3-495 E.  ,  2012/746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Söke Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/09/2011

Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Söke Sulh Hukuk Mahkemesi’nce davanın reddine dair verilen 09.12.2010 gün ve 2010/677 E., 2010/1299 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 02.06.2011 gün ve 2011/4594 E., 2011/9529 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacıya ait taşınmazın davalı emlakçı A. Ö. tarafından bulunan alıcı Z.T.'a sattığını satış bedelinden 77.000 TL nin ödendiği halde bakiye bedelin ödenmediğini ileri sürerek, 2.083,98 TL alacağın tahsili için başlattığı icra takibine vaki haksız itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 04.01.2010 tarihli Düzenleme Şeklinde vekaletname gereğince davacının taşınmazını alım-satım-komisyon vs. masraflar dahil olmak üzere 82.000 TL ye sattığını, 2.475 TL tapu harcı bedeli, 135 TL, Döner Sermaye gideri, 137.07 TL, 370 TL, 14,0 TL taşınmaza dair emlak vergisi, su vs. giderleri olmak üzere toplam 2.764,87 TL harç ve masrafları yatırdığını, 4000 TL komisyon ücreti ile birlikte 6.764,87 TL nin kararlaştırılan 82.000 TL den düşüldüğünde en fazla 75.235,13 TL davacıya verilmesi gerekirken, 77.000 TL ödediğini, davacının alacağı kalmadığını bildirerek, yersiz olan davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 4000 TL komisyon ücreti, satış ile ilgili tapu harcının satıcıya düşen 1.237,50 TL lik kısmı ile 135 TL lik döner sermaye gideri olmak üzere toplam 5.372,50 TL nin satış bedeli olan 82.000 TL den düşüldüğünde davalının davacıya ödediği miktardan daha az çıktığı, davacının bu satış nedeniyle davalıdan bir alacağı bulunmadığı kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı emlakçı arasında vekaleten iş görme işlemi yapılmış, bu alışverişe ilişkin olarak davalı emlakçının davacıya ödemesi gereken satış bedelinin eksik ödendiği iddia edilmiştir. davacının taşınmazının davalı tarafından davacıya vekaleten 3.şahşa 82.000 TL bedelle satıldığı hususunda ihtilaf bulunmamaktadır. Söke Emlak Müşavirleri Derneğinin yazısına göre gayrimenkul alım ve satımlarında emlak müşavirine ödenmesi gereken komisyon ücreti, gayrimenkulün gerçek değerinin alıcı için %3, satıcı için %3 olmak üzere toplam %6 olduğu anlaşılmaktadır. 29.12.2009 tarihli gayrimenkul ön satım sözleşmesinde de alıcıdan 2000 TL, satıcıdan 2000 TL komisyon ücreti alınacağı kararlaştırılmıştır. Bu sözleşmeyi satıcı davacı M.Ö.adına vekili davalı emlakçı A. Ö. ile alıcı Z. T. imzalamıştır.

Davalının taşınmazı 82.000 TL ye sattığı, bu paradan 77.000 TL ni davacıya ödediği, masraf belgelerine göre satışla ilgili olarak satış bedelinin % 033 ü olmak üzere 1.237,50 TL alıcı adına, 1.237,50 TL satıcı adına olmak üzere toplam 2.475 TL tapu harcı ve satıcı adına olmak üzere 135 TL döner sermaye gideri ödediği satıcı ve alıcı adına her biri için satış bedelinin %3 ü oranında olmak üzere 4000 TL komisyon bedeli aldığı anlaşılmıştır.

Mahkemece davacının tapu harcının 1.237,50 TL lik kısmı ile 135 TL lik döner sermaye gideri yanında 2000 TL lik satıcı için alınması gereken komisyon ücreti toplam 3.372,50 TL den sorumlu tutulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile 4000 TL lik komisyon bedelinin tamamından sorumlu tutarak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

.HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, taşınmazın satışı için vekaletname verdiği davalının, vekalete dayalı olarak taşınmazını sattığını ancak satış bedelinin tamamını ödemediğini, alıcının ödemesi gereken komisyon miktarı 2.000 TL de düşülerek kalan bedelin gönderildiğini ancak alıcının sorumlu olduğu 2.000 TL komisyon bedelinin kendisine gönderilen satış bedelinden düşülmesinin isabetsiz olduğunu beyanla satış bedelinin eksik kalan kısmının tahsiline yönelik icra takibine davalının itirazın iptalini ve takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davacının taşınmazı dilediği koşullarda satması için yetki verdiğini ve taşınmazın komisyon karşılığı satılması konusunda anlaştıklarını, alması gereken 4.000 TL komisyon ücreti ile yaptığı masraflar düşüldüğünde davacı satıcıya fazlasıyla ödeme yaptığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Yerel Mahkemece, taşınmazı dilediği bedelle satma konusunda yetkisi bulunan davalının gayrimenkul ön satım sözleşmesine göre hak ettiği 4.000 TL komisyon bedeli ve masraflar düşüldüğünde davacıya ödemesi gereken satış bedelinden de fazlasını ödediği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur. Yerel Mahkemece, önceki gerekçeler tekrarlanmak suretiyle davanın reddine dair ilk hükümde direnilmiştir.

Direnme hükmü davacı vekili tarafından temyiz edilmektedir.

Direnme hükmü davacı vekili tarafından temyiz edilmektedir.

Uyuşmazlık, taşınmaz satışı için verilen vekalet üzerine davalının dava dışı alıcı ile yaptığı gayrimenkul ön satış sözleşmesinde belirtilen satış bedelinden davacıya ödenecek miktardan alıcının ödemesi gereken tapu satış giderleri ile komisyon ücretinin çıkartılması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere, davacının vekili olan davalı ile alıcı arasında düzenlenen gayrimenkul ön satış sözleşmesi ve bu sözleşme uyarınca komisyon ücreti karşılığı her iki tarafın da teminat sedeni vermesinin kararlaştırılmış bulunması karşısında Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanunun 440. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.11.2012 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi

KARŞI OY YAZISI

Dava alacak istemine ilişkin olup, yerel mahkeme ile Yüksek Özel Daire arasındaki uyuşmazlık esas itibariyle tahsil edilen (82.000) TL’nın içerisinde alıcının ödemesi gereken taşınmaz tellallığı ücretinin bulunup bulunmadığı noktasındadır. Yüksek Özel Daire ile yerel mahkeme arasında sözleşmenin davacı yönünden geçersiz olup olmadığı hususunda bir uyuşmazlık bulunmadığından Yüksek Genel Kurul’un bu yönü inceleyip davacı ile davalı arasında taşınmaz tellallığı hususunda geçerli bir taşınmaz tellallığı sözleşmesi bulunmadığı sonucuna varmasının mümkün olmadığı görüşündeyim.

Ayrıca, davacı kendisi tarafından ödenmesi gereken 2.000.000.-TL’na itiraz etmediği gibi Yüksek Dairenin bu yöne ilişkin bir bozma kararı da mevcut değildir.

Ön sözleşmede komisyonun satım bedeli içinde olduğu açıkça belirtildiğine ve bu komisyonun da satıcı komisyonu olduğu açıklamasına yer verilmediğine göre bedele dahil olan komisyonun alıcı komisyonu olduğunun kabulü gerektiğinden ve buna göre de bir eksik ödeme söz konusu olmadığından davanın reddine ilişkin yerel mahkeme kararının onanması gerektiği görüşündeyim.

KARŞI OY YAZISI

Dava, bir miktar para alacağına yönelik icra takibine vaki itirazın iptali isteminden ibarettir.