muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7784, Karar No: 2013/2556, Tarih: 15.04.2013

Uyuşmazlık konusu hakkında uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 162 vd. maddeleri uyarınca, kural olarak alacaklı, borçlunun rızasını aramaksızın yazılı bir temlik sözleşmesi ile alacağını üçüncü kişilere temlik edebilir. Ancak, bir temlikten bahsedilebilmesi için öncelikli olarak bir alacağın bulunması zorunludur. Eldeki davada, arsa sahibi şirket ile yüklenici kooperatif arasındaki sözleşme gereği arsa sahibi payına düşen B-.... Blok-... numaralı daire arsa sahibi tarafından ......AŞ'ye satılmıştır. Ancak dosya kapsamında arsa sahibi şirket tarafından ....... Tic. AŞ'ye verilmiş bir temlikname bulunmamaktadır. Buna göre, davacı karşı davalıların arsa sahibi ile yüklenici arasındaki sözleşmeye taraf olmadıkları da gözetilerek, ... numaralı bağımsız bölümü arsa sahibinden satın alan ...... Tic. AŞ'nin arsa sahibinden temlikname alıp almadığı hususunda bir araştırma yapılmaksızın, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki sözleşme gereği herhangi bir hak edinmeyen ........ Tic. AŞ yetkilileri tarafından davacı karşı davalılara verilen 29.06.2007 tarihli temliknameye itibar edilerek karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

...- Asıl ve birleşen dosyada yüklenici tarafından açılan karşı davalarda verilen karara yönelik davacı karşı davalılar vekilinin temyiz itirazları incelendiğinde ise;

Davacı-karşı davalılar ... ve ... D Blok ... numaralı bağımsız bölümü arsa sahibinden; ........... ve ....... ise B Blok-... numaralı bağımsız bölümü arsa sahibinden bağımsız bölüm satın alan ...........AŞ'den satın almıştır. Bu bakımdan, davacı-karşı davalılar ile davalı-karşı davacı yüklenici arasında akdi ilişki bulunmamaktadır. Uyuşmazlık konusu edilen bağımsız bölümlerin arsa sahibi ve arsa sahibinden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişiden satın alınmış olması, satın alan üçüncü kişileri arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin tarafı yapmaz. Ayrıca, dosyada yer alan temliknamelerde bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişilerin yükleniciye karşı bir sorumluluk altına girdiklerine dair bir düzenleme de bulunmamaktadır. Bu durumda, davacı-karşı davalıların yükleniciye karşı kendilerince satın alınan bağımsız bölümlerdeki sözleşme dışı fazla imâlatlar nedeniyle sorumluluklarının bulunduğundan söz edilemeyeceğinden, yüklenici tarafından açılan gerek asıl gerekse birleşen dosyada karşı davanın reddi gerektiği halde kısmen kabulüne karar verilmiş olması da doğru değildir.

Mahkemece yapılacak iş; arsa sahibi tarafından üçüncü kişi ..........AŞ lehine 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 162 vd. maddeleri kapsamında geçerli şekilde düzenlenmiş temlikname olup olmadığını araştırmak, varsa davacı karşı davalılar ........... ile ....... tarafından açılan davanın kabulüne, yoksa reddine; asıl ve birleşen dosyada yüklenici tarafından açılan karşı davaların ise reddine karar verilmesinden ibaret olmalıdır.

Mahkemece yapılacak iş; arsa sahibi tarafından üçüncü kişi ..........AŞ lehine 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 162 vd. maddeleri kapsamında geçerli şekilde düzenlenmiş temlikname olup olmadığını araştırmak, varsa davacı karşı davalılar ........... ile ....... tarafından açılan davanın kabulüne, yoksa reddine; asıl ve birleşen dosyada yüklenici tarafından açılan karşı davaların ise reddine karar verilmesinden ibaret olmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda .... bentte açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı kooperatifin, davacı-karşı davalılar ... ve ... tarafından açılan davada verilen karara yönelik tüm, davacı karşı davalılar ....... ve ........... tarafından açılan davada verilen karara yönelik sair temyiz itirazlarının reddine; .... bent uyarınca kabulüyle ....... ve ........... tarafından açılan davada kararın davalı karşı davacı yüklenici yararına; .... bent uyarınca davacı-karşı davalıların temyiz itirazlarının kabulüyle asıl ve birleşen dosyada yüklenici tarafından açılan karşı davalarda verilen kararın davacı karşı davalılar yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalılar ..., ..., ...... ve .......’e geri verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 813,... TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-k.davacı ....... ve Konut Yapı Kooperatifi’nden alınmasına, ....04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1409, Karar No: 2010/3558, Tarih: 08.06.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/1409 E.  ,  2010/3558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliği ile dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere göre davalı tarafın yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de hükmedilen tazminatın belirlenmesi yönünden yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli değildir.

Borçlar Kanununun 42. maddesi hükmüne göre, haksız fiilden kaynaklanan tazminat davalarında kural olarak gerçek zarar ilkesi geçerli olup, zararın kanıtlanması davacı tarafa aittir.

Ayrıca, HUMK 275.maddesi hükmüne göre, genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkesin bilmesi gereken konularla hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konular dışında kalan ve çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Kural olarak bilirkişi raporu hakimi bağlamaz. Hakim raporu serbestçe taktir eder. HUMK 284. maddesi hükmüne göre de hakim, raporu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir.

Somut olaya gelince, davacı taraf, davalıya ait beton borunun kırılması nedeniyle işyerini kanalizasyon suyu bastığını, işyerinde bulunan oyuncak, bijuteri, elektronik ve

Somut olaya gelince, davacı taraf, davalıya ait beton borunun kırılması nedeniyle işyerini kanalizasyon suyu bastığını, işyerinde bulunan oyuncak, bijuteri, elektronik ve

giyim eşyalarının hasar gördüğünü, hasarın 8.136,61 TL’lik kısmının dava dışı sigorta şirketi tarafından karşılandığını, gerçek zararın sigorta şirketi tarafından ödenen miktarın üzerinde olduğunu öne sürerek, bakiye 3.746,39 TL’lik zararının tahsili için dava açmıştır. Mahkemece zarar miktarı yönünden inşaat mühendisi ve sigortacıdan oluşan iki kişilik bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılmış, bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda, sigorta şirketi tarafından ödenen bedel düştükten sonra davacının karşılanmayan zararının 3.746,39 TL olduğu açıklanmış, mahkemece de bu rapor benimsenerek karar verilmiştir. Ancak dinlenilen bilirkişilerin oyuncak, bijuteri, elektronik ve giyim eşyalarında meydana gelen hasar bedeli hesabı konusunda uzman olmadığı, hasar bedeli hesabının özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu kuşkusuzdur. Dava dışı sigorta şirketi tarafından hazırlanan hasar dosyasında bulunan ekspertiz raporunda, hasarlı emtia cins ve adet olarak kalem kalem tespit edilmiş, buna göre sigorta şirketinin ödemesi gereken hasar bedeli belirlenmiştir. Davacının sigorta poliçesi kapsamı dışında kaldığı için hasar bedeli ödenmeyen veya sigorta şirketi tarafından hasar bedeli karşılanan mallardan başka hasar gören malları bulunduğunu kanıtlaması gerektiği kuşkusuzdur. Dosya içeriğindeki delil ve belgeler davacı iddiasını doğrulayacak ve gerçek zarar kapsamını belirlemeye yetecek nitelikte değildir. Eksik araştırma ve soruşturma ile yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yasal düzenlemelere aykırı biçimde karar verilemez.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan hukuksal olgular göz önüne alınarak, zararı kanıtlama yükünün kendi üzerlerinde olduğu hatırlatılarak davacı taraftan zararı ve zarar kapsamını belirlemeye yarayacak tüm delillerinin, davalı taraftan da karşı delillerinin sorulup saptanmalı, bu konudaki gösterilecek deliller toplanmalı, daha sonra dosya konusunda uzman bir bilirkişi kuruluna verilerek ayrıntılı, gerekçeli rapor alınmalı, davacı tarafın isteyebileceği gerçek zarar miktarı duraksamasız belirlendikten sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmelidir.

Mahkemece, böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın, yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin ödenen 269,50 TL harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, 08.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9531, Karar No: 2019/11012, Tarih: 19.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9531 E.  ,  2019/11012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, hakaret, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli kararın sanığın duruşmada bildirdiği en son adresine tebliğe çıkartıldığı, dosya kapsamına göre, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 ve Tebligat Tüzüğü'nün, 28.maddeleri uyarınca, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclis üyeleri, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması ve yaptığı bu araştırma sonucunda muhatap ve onun adına tebligat yapılabilecek kimseler o adreste bulundukları halde tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar ve ihtiyar heyeti veya meclis azasından birine veyahut zabıta amir veya memuruna imza mukabilinde teslim etmesi ve Tüzüğe ekli 2 örnek numaralı ihbarnameyi muhatabın kapısına yapıştırarak, durumu en yakın komşusundan birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirmesi gerektiği, somut olayda tebliğ evrakının muhtara bırakıldığı hususunun en yakın komşusundan birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilmediğinin anlaşılması karşısında, tebligatın usulüne uygun olmadığı, dolayısıyla sanığın eski hale getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine yapmış olduğu 26/05/2014 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında mala zarar verme ve tehdit suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2-Sanık hakkında hırsızlık ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

21/03/2012 tarihli görgü ve tespit tutanağı ile müşteki ...’ın soruşturma aşamasındaki 21/03/2012 tarihli beyanından, 35 LT civarında mazotun hırsızlık esnasında yere döküldüğünün anlaşılması karşısında, yere dökülen mazotla ilgili müştekinin tasarruf olanağının kaybolması sonucu eylemin tamamlandığı gözetilmeden, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek teşebbüs hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9277, Karar No: 2022/19197, Tarih: 17.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/9277 E.  ,  2022/19197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun 3 yıl 14 ay hapis cezasıyla cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan 4 yıl 2 ay hapis cezasının CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 3 yıl 14 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından " .........nin NETİCETEN 3 YIL 14 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," ibaresi çıkarılarak yerine ".... suça sürüklenen çocuğun cezasının 3 yıl 14 ay hapis cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10221, Karar No: 2014/11396, Tarih: 09.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/10221 E.  ,  2014/11396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2011

NUMARASI : 2011/637-2011/719

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın neden olduğu kazada müvekkilinin yaralandığını, bu nedenle zarar gördüğünü ileri sürerek, toplam 10.500.00 TL tazminatın faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunmuş, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,kazanın 13.06.2004 tarihinde meydana geldiği, davacı tarafından davalı aleyhine 03.02.2009 tarihinde dava açıldığı, davacı tarafın ceza dosyasına müdahil olarak katılmadığı, açılan ceza davasında da şahsi şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle ceza davasının düşürüldüğü ve böylece iki yıllık süre geçtikten sonra davanın açıldığı yine davalı idare vekilinin de süresi içinde önce yetki itirazında aynı zamanda da zamanaşımı itirazında bulunduğu,gerekçesiyle davanın zamanaşımı yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazası nedeni ile Borçlar Kanunu'nun 45. maddesi (6098 sayılı BK m. 53) gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Çekişmelerin bir an önce sonuçlandırılmayıp uzun süre askıda bırakılmasının toplumun barış ve huzurunu bozacağı düşünülerek yargı yoluyla hak aramaya konulan zaman sınırı olarak öngörülen zamanaşımı kurumu bir maddi hukuk kurumu

değildir. Bir borcu doğuran, değiştiren, ortadan kaldıran bir olgu olmayıp, doğmuş ve var olan bir hakkın istenmesini ortadan kaldıran bir savunma aracıdır.

Borçlar Kanunu'nun 41. maddesinde haksız fiil tanımlanmış, 60. maddesinde de haksız fiilden zarar görenin bundan kaynaklanan maddi ve manevi zararın tazmini istemi ile açacağı davaların bağlı olduğu zamanaşımı süreleri özel olarakdüzenlenmiştir. BK'nın 60. maddesinde üç türlü zamanaşımı süresi öngörülmüş olup bunlar, zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren 1 yıllık sübjektif ve nispi nitelikteki kısa zamanaşımı süresi, herhalde haksız fiil tarihinden itibaren 10 yıllık objektif ve mutlak nitelikte uzun zamanışımı süresi ile olağan üstü nitelikteki ceza zamanaşımı süresidir (EREN Fikret, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, B. 9, İstanbul 2006, s. 794).

Buna karşılık, özel bir kanun hükmünün, özel olarak zamanaşımı süresi öngördüğü tehlike sorumluluklarında BK m. 60 uygulanmaz. 2918 sayılı KTK'nın 109/I. maddesinde "Motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler, zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak 2 yıl ve her halde, kaza gününden başlayarak 10 yıl içinde zamanaşımına uğrar" hükmüne, yine aynı kanunun 109/II. maddesinde ise, "dava, cezayı gerektiren bir fiilden doğar ve Ceza Kanunu bu fiil için daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörmüş ise, bu süre maddi tazminat talepleri için de geçerlidir" hükmüne yer verilmiştir.

Aynı fiil bazen, hem sorumluluğu gerektiren hem de ceza kanunlarına göre cezayı gerektiren bir fiil olabilir. Bu fiile göre Ceza Kanununun daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörüldüğü hallerde, tazminat davasının daha önce zamanaşımına uğraması tutarlı bir çözüm oluşturmaz. Zira cezalandırma, müeyyide olarak tazminattan daha ağırdır. Bu sebeple, kanun koyucu uyum sağlamak amacıyla ceza davası için öngörülen zamanaşımı süresince tazminat davasının da devamını temin bakımından genel olarak BK 60/II (6098 sayılı TBK m. 72/I), özel olarak da KTK 109/II. maddesinde düzenleme yapmıştır.

Burada üzerinde durulması gereken, 2918 sayılı KTK'nın 109. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen, ceza kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı süresinin, tazminat talebi ile açılacak davalar için de geçerli olabilmesinin, sadece fiilin Ceza Kanununa göre cezayı gerektiren bir fiil olmasının yeterli olması koşuluna bağlanmış bulunmasıdır. Söz konusu

yasa hükmü, ceza zamanaşımının uygulanabilmesi için sadece fiilin cezayı gerektiren bir eylem olmasını yeterli görmekte; bunun dışında, eylemi gerçekleştiren fail hakkında soruşturma yapılmasını, ceza davası açılmış olması veya mahkumiyet kararıyla sonuçlanmış bir ceza davasının varlığı koşulu aranmamaktadır. Dahası, söz konusu hükümde, ceza zamanaşımının uygulanması bakımından sürücü ve diğer sorumlular (örneğin işleten veya Sigorta şirketi) arasında bir ayrım da yapılmamış, böylece kuralın bunların tümü için geçerli olduğu, hepsi için aynı zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüştür (HGK'nın 10.10.2001 gün 2001/19-652-705 ve HGK'nın 16.04.2008 gün, 2008/4-326-325 sayılı kararları ile uzamış ceza zamanaşımı benimsenmiştir).

Ayrıca ceza zamanaşımının uygulanması yönünden hukuk hakiminin tazminat davasını görürken, ceza hukuku kurallarıyla ve özellikle ceza mahkemesinin fail hakkında vermiş olduğu beraat veya mahkumiyet kararıyla bağlı olup olmadığı BK 53. maddesinde düzenlenmiştir. Sözkonusu maddede hukuk hakiminin ceza hukuku kurallarıyla bağlı olmadığı hükme bağlandığı gibi ceza mahkemesi kararlarıyla da bağlı olmadığı düzenlenmiştir. Bununla birlikte suçun işlendiğine veya işlenmediğine ilişkin ceza mahkemesinin kesin kararı varsa, hukuk hakimi bu kararla bağlıdır. Görüldüğü gibi ceza mahkemesince haksız eylemin suç niteliği saptanmamış ise hukuk hakimine bunu kendiliğinden ve özgürce araştırma ve sonucuna göre karar verme yetkisi tanınmıştır.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olay incelenecek olursa; kazanın 13.04.2004 tarihinde gerçekleştiği ve davacının kaza nedeniyle yaralandığı davanın ise 30.02.2009 tarihinde açıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklandığı üzere KTK'nın 109/II. maddesinde öngörülen ceza zamanaşımı süresinin uygulanması için kamu davasının açılmış olması veya mahkumiyet kararı verilmiş bulunması aranmamakta olup cezayı gerektiren fiilin varlığı yeterlidir. Bir kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan sözkonusu trafik kazası da bu anlamda cezayı gerektiren bir fiil niteliğindedir. Yasa koyucunun amacı Karayolları Trafik Kanunu uyarınca tehlike sorumluluğunu doğuran olaylarda sorumlulara karşı daha uzun zamanaşımı süresi içerisinde yönelmeyi sağlamaktır. KTK'nın 109. maddisinin 2. fıkrasındaki “cezayı gerektiren fiil” ifadesinin seçilmesi zamanaşımı yönünden yukarıda da açıklandığı gibi soruşturma veya kovuşturma yapılması koşullarının aranmadığı sonucunu doğurmaktadır. Buna göre eylem için kaza tarihinde yürürlükte

bulunan 765 sayılı TCK öngörülen ceza zamanaşımı süresi dikkate alındığında dava tarihinde zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır. Bu hale göre davanın açıldığı tarih nazara alınarak 5 yıllık ceza zamanaşımı süresinin dolmadığı dikkate alınmak suretiyle işin esasına girilip, tarafların delilleri toplanıp, sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 9.9.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.