muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8351, Karar No: 2023/2291, Tarih: 21.06.2023

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/172 esas 2013/227 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının resmi belgede sahtecilik, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçlarından 21.06.2011-23.06.2011 tarihleri arasında 2 gün gözaltında, 25.08.2011- 15.09.2011 tarihleri arasında 21 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 30.01.2017 tarihinde kesinleştiği, gözaltı/tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

1. Yargıtay İçtihadı birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 29.05.195729.05.1957 tarih ve 1957/4 Esas ve 1957/16 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararında da açıklandığı üzere vekalet ücreti yargılama giderlerindendir. Buna göre karşı tarafa yüklenmesi gereken vekalet ücretinin bağımsız bir varlığı olamayacağından ayrı bir dava konusu da yapılamayacaktır. Davacının kendi vekili ile yaptığı ve sadece tarafları bağlayan ücret sözleşmesi niteliğindeki vekalet akdi uyarınca ödenmesi kararlaştırılan bedelin kuruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasında zarar kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmelidir.

Anılan içtihadı birleştirme kararı ve yerleşik Yargıtay uygulamaları nazara alındığında, tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyasında beraat etmiş olması nedeniyle davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiği, maktu vekalet ücretini aşan ve serbest meslek makbuzu ile ispatlanan kısmın ise davacı ile avukatı arasındaki hukuki ilişkiye dayandığı, bu nedenle koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasında zarar kapsamında değerlendirilemeyeceğinden, maddi tazminat hesabına dahil edilmemesinde ve hükmedilen maddi tazminat miktarında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltı süresi, tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nesafet kurallarına uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespit edildiği anlaşıldığından davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarında isabetsizlik görülmemiştir.

2. Davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltı süresi, tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nesafet kurallarına uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespit edildiği anlaşıldığından davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarında isabetsizlik görülmemiştir.

3. 5271 sayılı CMK’nın 142/9. maddesindeki “Tazminat davaları nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbî avukatlık ücreti ödenir. Ancak, ödenecek miktar Tarifede sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen işler için belirlenen maktu ücretten az, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten fazla olamaz” hükmü gereğince davanın kısmen kabul edildiği ve karar tarihinin 12.10.2017 olduğu dikkate alınarak, yargılama sırasında kendisini vekil ile temsil ettiren davacı lehine sulh ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen 770 TL vekalet ücretine hükmedilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 18.12.2017 tarihli ve 2017/3736 Esas 2017/3433 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14903, Karar No: 2012/1611, Tarih: 09.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/14903 E.  ,  2012/1611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki yol yapımı nedeniyle taşınmazda meydana gelen değer kaybı bedeli, ihata duvarına verilen zarar ile kantarın kullanılmaması nedeniyle oluşan zararın tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, yol yapımı nedeniyle taşınmazda meydana gelen değer kaybı bedeli, ihata duvarına verilen zarar ile kantarın kullanılmaması nedeniyle oluşan zararın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere ve özellikle mahkeme kararında yazılı gerekçelere göre davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6784, Karar No: 2015/8465, Tarih: 24.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/6784 E.  ,  2015/8465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 27/10/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar ... ve ...'nun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalılar ... ve ...'nun diğer temyiz itirazına gelince;

a)Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 49. (6098 sayılı TBK.m.58) maddesinde hakimin tazminatın ödenmesi yerine diğer bir yaptırıma veya ilave bir yaptırımı öngören bir karar verebileceği gibi, saldırıyı kınayan bir hüküm de kurabileceği öngörülmüştür. Medeni Kanun’un 4. maddesinde ise yasanın takdir hakkı tanıdığı durumlarda hakimin somut olaydaki olguları gözeterek hak ve adalete göre karar vereceği düzenlenmiştir.

Davaya konu edilen olayda, mahkemece tazminat ödenmesine yönelik bir kararın hüküm altına alınması ile davalının hukuka aykırı eylemlerinin sabit olduğu belirlenmiş, böylece hem hukuka aykırılığın saptanmış olması ve tazminat verilmekle davacının tatmin duygusu sağlanmış bulunmaktadır. Somut olayın özelliğine, haberin verilişinden bu yana uzun bir sürenin geçmiş bulunmasına ve Borçlar Kanunu’nun 49/2 (TBK.m 58/2) maddesindeki ölçüler esas alındığında ayrıca hüküm özetinin yayınlanmasına karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun bulunmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

b)Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın tarihi, olayın gelişim biçimi, haberde bahsi geçen sözlerin ağırlık derecesi ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a-b) nolu bentte gösterilen nedenle temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6920, Karar No: 2021/2282, Tarih: 08.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/6920 E.  ,  2021/2282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Suça konu faturaların 2007 takvim yılında en son Kasım ayı KDV beyannamesinde kullanılmasından dolayı, suç tarihinin 25/12/2007 olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanığa yüklenen 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunun Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 08.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16380, Karar No: 2020/10602, Tarih: 06.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16380 E.  ,  2020/10602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/03/2014 tarihinde davalı Şirket tarafından yönetilen... VIP Residance Sitesinde kapıcı, bahçivan, güvenlik ve temizlik hizmetleri görevlisi olarak çalışmaya başladığını, 07/04/2015 tarihine kadar burada çalışmaya devam ettiğini, 07/04/2015 tarihinde haksız olarak işine son verildiğini, davalı işyerinde haftanın 7 günü çalıştığını, resmi ve dini bayramlarda izin kullanamadığını, yaz döneminde 07:00-23:00, kış döneminde 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını, en son ücretinin 1.350,00 TL olduğunu, 2014 yılı Kasım ve Aralık ayları ile 2015 yılı Ocak, Şubat, Mart ve Nisan aylarına ilişkin maaşının ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, asgari geçim indirimi alacaklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi, hafta tatili ücreti, yıllık ücretli izin ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının asgari ücret ile işe başladığını, sitede oturan kişilerden davacı hakkında şikayet geldiğini, bu konuda davacının uyarıldığını, bu konuşma üzerine davacının işi bırakıp gittiğini, devamsızlığı nedeniyle Alanya 1. Noterliğinin 17/04/2015 tarih, 04073 yevmiye numaralı ihtarnamenin çekildiğini, davacının fazla mesai yapmadığını, 08:30-17:00 saatleri arasında çalıştığını, günde 1 saat öğle yemeği molası kullandığını ayrıca müflis bir kişi olduğunu, maaşına devamlı olarak haciz geldiğini, müvekkil şirketin davacının avukatlara olan borcunu ödediğini, buna ilişkin ödeme makbuzlarını sunduklarını, davacının müvekkil şirketten hiç bir hak ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davalı işveren tarafından Alanya 1. Noterliğinin 17/04/2015 tarih, 04073 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile davacının 15/04/2015, 16/04/2015 ve 17/04/2015 tarihinde devamsızlık yaptığından bahisle mazereti olup olmadığı hususunu davacıya sorduğu, davacının avukatına dava açmak üzere 15/04/2015 tarihinde vekaletname verdiği, davalı işveren tarafından dava tarihinden sonra davacıya ihtarname yollandığının anlaşıldığı, iş akdinin 15/04/2015 tarihinden önce son bulduğunun sabit olduğundan, bu tarihten sonra tutulan devamsızlık tutanaklarının hukuki kıymetinin bulunmadığından iş akdinin haklı nedenle feshedildiği hususu ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin ücret alacağının olup olmadığı hususu ihtilaflıdır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde 2014 yılı Kasım, Aralık ve 2015 yılı Ocak, Şubat, Mart ve Nisan ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek toplam 7.065,00 TL. ücret alacağı olduğunu iddia etmiş, davalı işveren ise davacının müflis bir kişi olduğunu, maaşına devamlı haciz geldiğinden Şirketlerinin muhasebecisi A.K. tarafından avukatlara bizzat ödeme yapılıp karşılığında ödeme makbuzları alındığını açıklayarak alacağının bulunmadığını savunmuştur. Davalı yargılama safhasında da defaatle şifahî olarak bu savunmasını öne sürmüştür. Davacı ise icra takibi nedeniyle yapılan ödeme savunmasını inkâr etmemiş, sadece davalının ücretlerini ödediğine ilişkin bir belge sunmadığı yönündeki bir iddiayla yetinilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, davacıya para makbuzu ile yapılan toplam 5.480,00 TL.’lik ödeme ile davacı adına avukata yapıldığı iddia edilen toplam 16.545,89 TL.’lik ödeme olduğu tespiti yapılarak, sadece para makbuzu ile ödendiği ispat edilen kısmın kabulü halinde bakiye ücret alacağının olabileceği, davalının avukata yapılan ödemelerin kabulü halinde ise bu alacağın olamayacağı değerlendirilmiştir.

Bu iddia, savunma ve bilirkişi raporundaki tespite rağmen Mahkemenin aynen “Davalı işveren tarafından dosyaya sunulan bir kısım para makbuzları ücret alacağından mahsup edilmek ile davacının borçlu olduğu icra dosyalarına yapılan ödemeler ücret alacağından mahsup edilmemiştir.” denilerek davalının icra takibinden kaynaklı ödemeye yönelik itirazına değer verilmemesi dosya içeriğine göre yerinde olmadığı gibi varılan bu sonucun gerekçeden yoksun olması nedeniyle de yerinde değildir.

Netice itibariyle; Mahkemece icra dosyasına yapılan ödemelerin gerekçe belirtilmeksizin ve isabetsiz olarak dikkate alınmadan ücret alacağının belirlenmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21639, Karar No: 2014/17029, Tarih: 22.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/21639 E.  ,  2014/17029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/1060-2014/718

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekili tarafından verilen 01.12.2014 tarihli dilekçe üzerine yapılan incelemede; yerel mahkemece verilen 12.06.2014 günlü ve 2013/1060 E. 2014/718 K. sayılı hükmün yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edildiği, ancak istemin zuhulen karar düzeltme olarak nitelendirildiği ve Dairemizin 31.10.2014 günlü ve 2014/18883 E. 14131 K. sayılı ilamı ile karar düzeltme isteminin reddine karar verildiği anlaşılmakla, maddi hata talebinin kabulü ile Dairemizin 31.10.2014 günlü ve 2014/18883 E. 14131 K. sayılı ilamının kaldırılmasına ve hükmün temyiz incelemesinin yapılmasına karar verilerek, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili üniversiteye bağlı hastanede biyolog olarak görev yapmakta olan davalıya bu nedenle döner sermaye ödemesi yapıldığını, ancak davalının Veteriner Fakültesinde görevlendirilmesine rağmen 01.03.2009 – 30.01.2010 tarihleri arasında sehven 6.941,93 TL döner sermaye ödemesi yapıldığını ileri sürerek; yersiz ödenen 6.941,93 TL nin ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin görevlendirilmesine ilişkin işlemin idare mahkemesince iptal edildiğini, iptal edilen işlem nedeniyle yapılan ödemenin hukuka aykırı olmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın reddine dair verilen hüküm davacı tarafça temyiz edilmiş ve Dairemizin 25.06.2013 günlü ve 2013/10656 E. 10995 K. sayılı ilamı ile;

(...Dava; fazla ödenenin iadesi istemine ilişkin alacak davasıdır.

Mülga 818 Sayılı Borçlar Kanununun 62.maddesi, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunun 78.maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir. Bu maddelerde belirtilen yanlışlık eda ile ilgili olup, edada bulunanda bağışlama irade ve arzusunun bulunmadığını gösteren bir yanılmadır. Buradaki yanılma; davacı idarenin hataya düşmeseydi, davalıya edada bulunmayacağı anlamına gelmektedir.

HGK'nun 1982/13-387 E.-1984/997 K. sayılı kararında; hatalı intibak ve hatalı terfi gibi şart tasarrufun yanlış yapılması veya sonradan geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılan fazla ödemenin idare hukuku ilkelerine göre geri istenebileceği ve geri isteme süresinin 60 gün olduğu, ancak şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin ise Borçlar Kanununun haksız iktisap kuralları çerçevesinde geri istenebileceği açıklanmıştır.

HGK'nun 1982/13-387 E.-1984/997 K. sayılı kararında; hatalı intibak ve hatalı terfi gibi şart tasarrufun yanlış yapılması veya sonradan geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılan fazla ödemenin idare hukuku ilkelerine göre geri istenebileceği ve geri isteme süresinin 60 gün olduğu, ancak şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin ise Borçlar Kanununun haksız iktisap kuralları çerçevesinde geri istenebileceği açıklanmıştır.

Mahkemece; herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin, Borçlar hukukunun haksız iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenemeyeceği tartışılmadan, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir...)

Gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma ilamına uyan mahkemece; iki ayrı bilirkişi heyetinden rapor aldırılmış ise de bu raporlara itibar edilmemiş, davalıya yapılan ödemenin herhangi bir şart tasarrufa dayanmadığı, salt hatalı olduğu, dolayısıyla davalıya hataen yapılan ödemenin Borçlar Kanununun haksız iktisap hükümleri çerçevesinde geri istenebileceği gerekçe gösterilerek davanın kabulüne, 6.941,93 TL döner sermaye katkı payının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, hukuksal nitelikçe sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Davacı taraf, davalı tarafa yapılan ödemenin sebepsiz olduğunun anlaşıldığı iddiasıyla yaptığı ödemeyi faizi ile birlikte istemekte; davalı taraf ise, ödemenin dayanağı olan görevlendirme işleminin mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle sebepsiz zenginleşmeden söz edilemeyeceğinden talebin reddini savunmaktadır.

Bilindiği üzere, sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için; bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olmaması gerekir.

Somut olayda ise; davacı idare tarafından yapılan görevlendirme işleminin davalı tarafından Kayseri 2. İdare Mahkemesinde açılan dava sonucunda hukuka uygun olmaması nedeniyle iptaline karar verildiği, yine davalı tarafından Kayseri 1. İdare Mahkemesinde açılan dava ile davaya konu dönemden sonraki 2010 yılı Şubat ile Nisan aylarına ait döner sermaye ödemelerinin iptal edilen görevlendirme işleminden kaynaklanması nedeniyle davalıya ödenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bozma ilamından sonra aldırılan bilirkişi raporlarında ise; geçmişe etkili olan iptal kararı ile iptal edilen işlemden önceki duruma dönüldüğü, buna göre davalının döner sermaye ödemesi alma hakkının bulunduğu, davacı idarenin bu ödemeyi BK. nun sebepsiz zenginleşme kuralları çerçevesinde istemesinin hukuken mümkün olmadığı görüşü bildirilmiştir.

Bozma ilamından sonra aldırılan bilirkişi raporlarında ise; geçmişe etkili olan iptal kararı ile iptal edilen işlemden önceki duruma dönüldüğü, buna göre davalının döner sermaye ödemesi alma hakkının bulunduğu, davacı idarenin bu ödemeyi BK. nun sebepsiz zenginleşme kuralları çerçevesinde istemesinin hukuken mümkün olmadığı görüşü bildirilmiştir.

Bu durumda, mahkemece; bozma ilamından sonra aldırılan bilirkişi raporları ve yapılan inceleme ile ödemenin iadesini gerektiren görevlendirme işleminin iptal edilmiş olması nedeniyle ödemenin hukuka uygun hale geldiği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.