muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/29817, Karar No: 2014/31243, Tarih: 12.11.2014

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının teşvik primi ve idarecilik primi ile yabancı dil tazminatı alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalürji, Endüstri. Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri %25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alıancağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca verimliliği teşvik primi ile idarecilik primi ve yabancı dil tazminatı hesabında mühendisler için öngörülen zammın dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi ile diğer taleplerine dair alacağının eksik ödendiği gerekçesi ile bilirkişi raporu ile tespit edilen tutarın hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2627, Karar No: 2013/18151, Tarih: 03.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/2627 E.  ,  2013/18151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı işverene ait işyerinde 01.06.2010-12.08.2010 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 86. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu davada, mahkeme, taraflar arasındaki ilişkinin ortaklık ilişkisine dayandığı ve böylelikle davacının 01.06.2010-12.08.2010 tarihleri arasındaki davalı işverene ait iş yerindeki çalışmalarının hizmet akdine dayanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiş ise de, dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Bu bakımdan; mahkemece, işverenin vergi kayıt ve faaliyeti ile tescil durumu ilgili vergi dairesinden ve ticaret sicili memurluğundan araştırılmalı, davacının Bağ-Kur kaydı, meslek oda kaydı ve adına kayıtlı işyeri bulunup bulunmadığı saptanmalı, toplanan tüm kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7136, Karar No: 2014/11130, Tarih: 23.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/7136 E.  ,  2014/11130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 12.03.2013 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu Kayapınar Köyü 460 parsel sayılı taşınmazın 12.03.2013 olan değerlendirme ve somut emsal alınarak incelenen Küçük ... Mahallesi 1234 ada 49 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 05.01.2004 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüşse oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu 460 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen 1234 ada 49 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2013 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen Küçük ... Mahallesi 1234 ada 49 parsel sayılı taşınmazın 05.01.2004 tarihli satışına ilişkin (alıcısı, satıcısı ve satış bedelini gösteren) tapu kaydı ve resmi satış akit tablosunun onaylı örneğinin tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmazın ilk tesisinden itibaren tedavülleriyle birlikte tüm tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen Küçük ... Mahallesi 1234 ada 49 parsel sayılı taşınmazın 05.01.2004 tarihli satışına ilişkin (alıcısı, satıcısı ve satış bedelini gösteren) tapu kaydı ve resmi satış akit tablosunun onaylı örneğinin tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmazın ilk tesisinden itibaren tedavülleriyle birlikte tüm tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4167, Karar No: 2023/4335, Tarih: 19.12.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/4167 E.  ,  2023/4335 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1422 E., 2023/1597 K.

DAVA TARİHİ : 03.07.2019

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/376 E., 2019/623 K.

Taraflar arasındaki iflas sıra cetvelinde kayıt kabul davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, yeniden hüküm kurulmak suretiyle, davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 16.02.2022 tarih, 2021/1973 Esas, 2022/810 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bozma kararı sonrası, HMK'nın 373/2 maddesi uyarınca yargılama yapmakla görevli olan, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin gönderme kararı neticesinde dosya önüne gelen İlk Derece Mahkemesinin 27.10.2022 tarihli ve 2022/424 Esas, 2022/702 Karar sayılı kararı ile Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyulduğu halde, dosyanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, hukuki varlığını kaybetmiş mahkeme kararının kaldırılması ile dosyanın gönderilmesine karar verilmesinin HMK'nın 373/2. maddesine aykırı olduğu, davaya bakmakla görevli mahkemenin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi olduğu belirtilerek, davanın usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı neticesinde dosya önüne gelen Bölge Adliye Mahkemesinin 09.03.2023 tarihli ve 2023/503 Esas, 2023/459 Karar sayılı kararı ile ilk derece yargılaması aşamasında dava dilekçesinin davalıya tebliği dahi yapılmadan davanın usulden reddedildiği, henüz taraf delilleri toplanmamış, öninceleme ve inceleme aşamaları tamamlanmamış olduğu belirtilerek, görevsizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 12.06.2023 tarih, 2023/1638 Esas, 2023/2323 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanununun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Dairemizin 12.06.2023 tarih, 2023/1638 Esas, 2023/2323 Karar sayılı bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE,

19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6685, Karar No: 2017/2123, Tarih: 18.04.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/6685 E.  ,  2017/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin 28.05.2010 tarihinde kollukta alınan ve samimi görülen anlatımları, sanığın soruşturma evresinde müdafii huzurunda alınan savunması ve tüm dosya içeriğine göre sanığın mağdureye organ sokmak suretiyle istismar etmesi şeklinde kanıtlanan eyleminin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların ve 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 13. maddesi ile TCK'nın 103. maddesinin yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle sanığın bu suçtan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 18.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8532, Karar No: 2023/1442, Tarih: 22.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8532 E.  ,  2023/1442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Alanya Cumhuriyet Başsavcılığının 13.01.2016 tarihli ve 2016/192 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 43/1, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Alanya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2016 tarihli ve 2016/70 Esas, 2016/309 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 43/1, 168/2, 62/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, tutuklu ve göz altında kaldığı sürelerin cezasından mahsubuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın cezalandırılması ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanması için yeterli delilin bulunmadığı, yeterli gerekçenin gösterilmediği, sanığın eyleminin somut olarak ayrıntılı değerlendirilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece; şikâyetçi ...'nin ... Mahallesi Koğuşlar Sokak No:12 ve No:12/A'da bulunan ikametlerinin anahtarlarını kızı olan....'nin nişanlısı sanık ...'a bırakarak 13.12.2015 tarihinde İskoçya'ya gittiği, daha sonra 08.01.2016 tarihinde ikametine geri döndüğünde evdeki eşyaların çalınmış olduğunu fark ettiği, sanık ...'ın savcılık huzurunda alınan ifadesinde 18.12.2015 ve 30.12.2015 tarihleri arasında farklı zamanlarda toplamda 4 defa şikâyetçinin ikametlerine girerek peyderpey evdeki eşyaları çaldığını ve sattığını beyan ederek üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği, tüm dosya kapsamına göre sanığın aynı suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda şikâyetçinin ikametine kendisine verilen anahtar ile girmek suretiyle üzerine atılı hırsızlık suçunu zincirleme suç hükümleri çerçevesinde işlediğinin sabit olduğu kabul edilmiştir.

2. Sanık aşamalarda alınan savunmalarında, üzerine atılı suçu ikrar etmiş, soruşturma aşamasında savcılık huzurunda alınan ifadesinde şikâyetçinin evlerine farklı günlerde birden fazla defa girerek hırsızlık yaptığı yönünde beyanda bulunmuştur.

2. Sanık aşamalarda alınan savunmalarında, üzerine atılı suçu ikrar etmiş, soruşturma aşamasında savcılık huzurunda alınan ifadesinde şikâyetçinin evlerine farklı günlerde birden fazla defa girerek hırsızlık yaptığı yönünde beyanda bulunmuştur.

3. Alanya İlçe Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme Grup Amirliğince düzenlenen 19.01.2016 tarihli ekspertiz raporunda, şikâyetçinin evinin mutfak tezgahı üzerinde bırakılan alkol şişesi ve cam bardak üzerinden alınan parmak izlerinin sanığın parmak izleri ile aynı olduğu tespit edilmiştir.

4. Şikâyetçinin aşamalardaki ifadelerinde, her iki evini havalandırması için anahtarları kızına bıraktığını, sanığa anahtar vermediğini, sanığın evde yaşamasına ve eşyaları kullanmasına izin vermediğini, sanığın ve kızı olan tanık....'nin başka evde yaşadıklarını beyan etmiştir.

5. Şikâyetçinin kızı olan tanık....'nin ifadesi dosya içerisinde olup, şikâyetçinin ifadesi ile uyumludur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, nişanlısı olan tanık....'ye bırakılan anahtarları elde ederek, şikâyetçinin evlerinden ev eşyalarını çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d-h. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması, her iki bentte öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden; tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamış; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, sanığın ikrarı, parmak izine ilişkin ekspertiz raporu, şikâyetçi ve tanık....'nin ifadelerine göre eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, yukarıda "1. No'lu" bentte eleştiri konusu yapılan hususlar dışında eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Alanya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2016 tarihli ve 2016/70 Esas, 2016/309 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20954, Karar No: 2014/3811, Tarih: 04.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/20954 E.  ,  2014/3811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, saman, domates, patlıcan ve fasulyenin 2009 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından,

2-Davacı idare vekili mahkeme kararını temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren belge ya da bilgi dosyada bulunmamaktadır. Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca bir işlem yapılmadan, süresinde kayıt yapılmış ise kayıt tarihinin belirlenmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6812, Karar No: 2014/8612, Tarih: 30.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/6812 E.  ,  2014/8612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşların zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.