muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17309, Karar No: 2014/3604, Tarih: 26.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/17309 E.  ,  2014/3604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 05.08.2003 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35193, Karar No: 2016/18449, Tarih: 31.10.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/35193 E.  ,  2016/18449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eylemi neticesinde mağdurun pankreasta, ince bağırsakta ve bağırsak mezolarında hasar oluşturarak hayati tehlike meydana getirecek şekilde yaralandığı olayda; meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı gözetilerek TCK'nin 86/1. maddesinin uygulanması sırasında TCK'nin 61. maddesi dikkate alınarak temel cezanın sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde alt sınırdan hüküm kurulması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından;Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 31/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12124, Karar No: 2016/8566, Tarih: 30.05.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/12124 E.  ,  2016/8566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, .... parsel sayılı taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, buğday samanı ve sılajlık mısırın 2014 yılı itibariyle sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına asgari ve azami veriminin, kilogram başına toptan satış fiyatının ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin ilçe gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

2-Davaya konu taşınmaza ait kamulaştırma evrakı ile kıymet takdir raporunun idareden ve tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının tapu müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

3-Davaya konu taşınmazın kamulaştırma evrakı ile uzlaşma tutanağının davalıya tebliğ edilmesine ilişkin evrak ve ilgili tüm belgelerin onaylı suretinin davacı idareden getirtilerek dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13354, Karar No: 2024/4244, Tarih: 06.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/13354 E.  ,  2024/4244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1864 E., 2022/424 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 286/2-(a) maddeleri gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2021 tarihli ve 2020/17 Esas, 2021/95 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1 maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak sanığın Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.11.2018 tarihli ve 2018/459 Esas, 2018/894 Karar sayılı kararı ile neticen verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasına yönelik aleyhe istinaf bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesi gereği sanığın 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 23.02.2022 tarihli ve 2021/1864 Esas, 2022/424 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(g) maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında mağdura karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-(e), 87/1-(d), 29/1, 62/1 ve 53/1 maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek cezasının 2 yıl 1 ay hapis cezası üzerinden infazına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olduğuna ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sanık hakkında meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle; suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olduğuna ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sanık hakkında meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olay tarihinde tanık Hakan ile sanığın birlikte düğüne gidip alkol aldıkları, aralarında çıkan tartışma sırasında küfürleştikleri, sanığın bıçak ile Hakan'ı yaraladığı, tanık Hakan'ın evine gittiği, evde bulunan kardeşi mağduru dışarıya çağırdığı ve evlerinin biraz ilerisindeki internet kafeye gittikleri, burada mağdura bıçaklandığını anlattığı, o sırada sanığın bulundukları yere geldiği, aralarında yeniden tartışma çıktığı, sanığın aksi kanıtlanamayan savunmasına göre mağdurun tek bıçak darbesi ile sanığı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek yaraladığı, sanığın da ele geçirilemeyen bıçakla mağduru göğüs, koltuk altı, kalça, sağ uyluk ve sağ baş parmağından yaraladığı, mağdurun sol akciğerde kontüzyona, hemotoraks ve pnömotoraksa neden olan yaralanmasının yaşamını tehlikeye soktuğu olayda,

1. Meşru savunma müessesesinin uygulanması için saldırı teşkil eden ilk hareketin sanıktan kaynaklanmaması, saldırı ile savunma arasında orantılılık bulunması gibi kriterlerin aranacağı, somut olayda ise ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı hususundaki şüphenin sanık lehine yorumlanmasıyla sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği bu nedenle meşru savunma koşullarının oluştuğu anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık ile mağdur arasında yaşanan kavgada, sanığın, mağduru beş bıçak darbesi ile yaralaması, bıçağın öldürmeye elverişliliği, yaralanmalardan bir tanesinin yaşamsal tehlikeye neden olup diğer yaralanmaların basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olması, hedef aldığı vücut bölgeleri, sanığın eylemine mağdurun yere düşmesinin ardından sonuca ulaştığını düşünerek son vermesi karşısında, eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, İlk Derece Mahkemesinin suç vasfına yönelik nitelendirmesinin yerinde olduğu gözetilmeden sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 23.02.2022 tarihli ve 2021/1864 Esas, 2022/424 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Sanığın Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.11.2018 tarihli ve 2018/459 Esas, 2018/894 Karar sayılı kararı ile neticeten verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasına ilişkin kazanılmış hakkının gözetilmesine,

Sanığın Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.11.2018 tarihli ve 2018/459 Esas, 2018/894 Karar sayılı kararı ile neticeten verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasına ilişkin kazanılmış hakkının gözetilmesine,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2- (b) maddesi uyarınca takdîren Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7318, Karar No: 2021/13351, Tarih: 02.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/7318 E.  ,  2021/13351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Ölüm aylığının kesilmesi ve borç tahakkuku işleminin iptali ve ödenemeyen aylıkların yeniden bağlanması ile yasal faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsili istemi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince ilâmda yazılı nedenlerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 02/11/2021 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davacı adına Av. ... ile davalı Kurum adına Av. ... geldiler. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Davacının, eşinden boşanması üzerine ölen babasından ölüm aylığı almaya başladığını, davalı Kurumca, boşandığı eşiyle birlikte yaşamaya devam ettiği gerekçesiyle aylığının kesildiğini ve ödenen aylıkların iadesinin istendiğini, Kurum işleminin yerinde olmadığını ileri sürerek Kurum işleminin iptali ile ödenmeyen ölüm aylıklarının faizleri ile birlikte davacıya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili; SGK ... İl Müdürlüğünce düzenlenen 23.02.2017 tarihli Araştırma ve İnceleme Raporu'nda, davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespiti üzerine davacıya bağlanan aylığın kesildiğini, davalı Kurumun usul ve kanuna aykırı bir işlemi bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi, “5510 sayılı Yasanın Kurumun denetleme ve kontrol yetkisi başlığını taşıyan 59. maddesinde ise "Bu Kanunun uygulanmasına ilişkin işlemlerin denetimi, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları eliyle yürütülür... Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir." düzenlemesine yer verilmiştir.

Davacı, kurum araştırmasının yetersiz olduğu, eşi ... ile boşandıktan sonra birlikte yaşamasının söz konusu olmadığını, kaldı ki boşandıktan 7 yıl sonra ölüm aylığı talebinde bulunduğunu, kurum inceleme raporunun eksik araştırmaya dayandığını iddia etmiştir. Kurum denetim raporunun aksinin eşdeğer belgelerle ispatı iddia edenin üzerindedir. Nitekim Yargıtay kararlarında da 5510 sayılı Kanunun 56. maddesine dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulmasının önemli olduğu vurgulanmaktadır.

Davacının iddiaları doğrultusunda yapılan araştırma, celbedilen abonelik kayıtları, seçmen kayıtları davacı ile eşinin boşanma sonrasında birlikte yaşadığını kanıtlar güçte olmadığı gibi beyanlarına başvurulan tanıklardan kamu tanığı mahalle muhtarı ..., davacının Hacıvat mahallesindeki aile apartmanında oturduğunu, bu apartmanda kimin nerede kimle kaldığını bilmediğini, kurum memurlarına davacının boşandığı eşiyle birlikte yaşadığı şeklinde bir ifadede bulunmadığını, bu konuda bilgisi olmadığını, kamu tanığı Emine Arslan, davacı ile eşinin boşandığından, birlikte yaşadıklarından haberdar olmadığını, sadece davacının kızı Seçkin'in umreye gidişi sırasında davacı ile eşini birlikte gördüğünü, kiracısı olan Seçkin'in oturduğu dönemde davacı ile boşandığı eşini hiç bir arada görmediğini, kamu tanığı ... denetim sırasında kurum memurunun komşu kişilere sorular sorduğunu, kendisinin tarafları tanımadığı için beyanda bulunmadığını beyan etmiştir. Dinlenen davacı tanıklarının beyanlarında da davacının aile apartmanında oturduğunu ancak burada kimin hangi dairede kaldıklarını bilmedikleri, davacı ile eşinin boşandıkları halde birlikte yaşadıkları konusunda bilgileri bulunmadığı anlaşılmıştır.

Getirtilen makam yazılarından da davacı ile eşinin uyuşmazlık konusu dönemde birlikte yaşadıklarına dair bir bilgi bulunmadığı anlaşılmakla, mevcut deliller, makam yazıları, tanık beyanları dikkate alındığında; davacının boşandıktan sonra eşi ile birlikte yaşadığına dair kanaat oluşmadığından davalı kurum tarafından yetersiz araştırmaya dayalı rapor doğrultusunda yapılan işlemlerin yasa ve usule uygun olmadığı bu nedenle davacı hakkında tesis edilen aylık kesme ve ödenmiş aylıklar toplamının yersiz ödeme kapsamında geri iadesine ilişkin işleminin iptali gerektiği, kesilme tarihinden itibaren ödenmeyen yetim aylıklarının davacıya ödenmesi gerektiği sonuç ve kanaatine varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

B-BAM KARARI

B-BAM KARARI

Bölge adliye mahkemesince, “Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarında da vurgulandığı gibi, 5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde boşanmanın saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden bu maddeye göre uygulama yapılırken eşlerin boşanma iradelerinin, samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmayacaktır. Keza "boşanma" hukuki durum ve sonucu başka bir yargı organı tarafından verildiğinden boşanmanın eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığı tartışma konusu yapılmayacaktır. 5510 sayılı Yasa'nın yürürlük tarihi olan ... tarihinden itibaren "eylemli olarak birlikte yaşama" olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği önemlidir.

Dosya kapsamından, davacı ile eşi ...'ın, Asliye Hukuk Mahkemesi’nin ... tarihinde kesinleşen, .... sayılı kararı ile boşandıkları, tahsis talebinde bulunan davacıya ölen babasından dolayı ölüm aylığı bağlandığı, Kurum denetmelerince yapılan araştırma sonucu düzenlenen raporda, davacı ile boşandığı eşinin, boşanmadan sonra da fiilen birlikte yaşamaya devam ettiklerinin tespit edildiğinin belirtilmesi üzerine davacıya bağlanan ölüm aylığının kesildiği ve ödenen ölüm aylıklarının da geri istendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; Kurum denetim elemanlarınca yapılan araştırma sonucu düzenlenen ve aksi ispat edilinceye kadar geçerli sayılması gereken ... sayılı raporda, "Kurum denetim elemanları tarafından yapılan araştırma sırasında davacının ikamet ettiği adrese gidildiğinde davacının boşandığı eşi ...'ın üzerinde eşofman ile kapıyı açtığının ve ilk önce davacının pazara gittiğini söylediğinin, ardından orada bulunan torununa davacı sorulunca davacıyı çağırdığının ve evden ayrıldığının" tespit edildiğinin belirtilmesi; davacının, boşanmadan sonra kızı ile birlikte oturduğunu ileri sürmesine karşın bazı tanıkların davacının kızı ile bazılarının ise oğlu ile kaldığını beyan etmeleri; tanık ...'ın, "davacı ile boşandığı eşinin, kızlarını umreye yolcu ettikten sonra aynı adreste, ...mahallesinde birlikte araçtan indiklerini", tanık Naim'in "davacının, kış aylarında ...'da, yaz aylarında ise memlekette kaldığını" söylemeleri; ...Mahallesi muhtarı ...'ün, Kurum denetim elemanları ile yaptığı telefon görüşmesinde tarafların 10 seneden fazladır mahallede oturduklarını ve formaliteden boşanma yaptıklarını beyan etmesine karşın mahkemede verdiği ifadesinde bu beyanını kabul etmeyerek Kurum elemanları ile görüşme yaptığını hatırlamadığını söylemesinin inandırıcı olmaması; aksi somut ve inandırıcı delillerle kanıtlanamayan denetmen raporunun içeriği ve toplanan tüm deliller hep birlikte değerlendirildiğinde, davacı ile boşandığı eşinin, boşanmalarına rağmen fiilen birlikte yaşamaya devam ettikleri, gerçek iradelerinin boşanma olmadığı, davacının asıl amacının ölen babasından ötürü ölüm aylığı almak olduğu anlaşıldığından mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi yerinde görülmemiştir.