muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20971, Karar No: 2019/3214, Tarih: 26.03.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/20971 E.  ,  2019/3214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı vekili ve davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, hacizli malların davacıya ait olduğunu, İİK'nin 99 maddesi gereğince haciz yapılarak alacaklıya süre verilmesi gerektiğini, haciz yapılan ahırın borçlunun evi ile bir ilgisi olmadığını, haciz sırasında davacının İlçe Tarım Müdürlüğünden almış olduğu hayvanların kayıtlarını gösterir belgeyi ibraz ettiğini, bu nedenlerle davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklılar vekili; dava konusu hayvanların borçlunun evinde haczedildiğini, mülkiyet karinesinin alacaklı yararına olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Mahkemenin 29.03.2011 tarihli ve 2010/68 Esas, 2011/9 sayılı kararının temyizi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 27.09.2012 tarihli ve 2012/8139 Esas 2012/10182 sayılı kararı ile, "... davacı ve borçluya ait işletme adresleri İlçe Tarım Müdürlüğünden sorulduktan sonra olay yerinde keşif yapılarak haczin nerede yapıldığının (davacıya ait ahırda mı yoksa borçluya ait ahırda mı yapıldığının) borçluya ait bir ahır bulunup bulunmadığının, varsa yerinin tespit edilmesi, buna göre küpesi olmayan hayvanlar yönünden mülkiyet karinesinin kimin yararına olduğu saptandıktan sonra; küpesi olan beş adet hayvan yönünden ise 26.1.2011 tarihli menşe şehadetnamesi ve hayvanlara ait pasaport kayıtları da dikkate alınarak hüküm kurulması gerektiğinden bahisle bozulmuştur. Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; Mahkemece, haczin ödeme emri tebliğ edilen adres ile üçüncü kişinin evinin arasında bulunan ahırda yapıldığı, mahalli bilirkişilerin beyanlarına göre hacizde borçlunun hazır olduğu ve haciz mahallinin üçüncü kişiye ait olduğu, dosya içindeki belgelerden mahcuzların borçluya ait olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı üçüncü kişi vekili tarafından vekalet ücreti yönünden ve davalı alacaklı vekili tarafından esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

1.Davalı alacaklı vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde; bozma ilamı uyarınca haciz mahallinde keşif yapılmasına karar verilmiş, alacaklı vekili keşfin ertelenmesi talebiyle mazeret bildirmiştir. Keşif tutanağında mazeret dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir. Alacaklı vekilinin keşif erteleme talebine rağmen keşif yapılarak erteleme talebi zımnen reddedilmiş olmasına rağmen gerekçe gösterilmemiştir.

1.Davalı alacaklı vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde; bozma ilamı uyarınca haciz mahallinde keşif yapılmasına karar verilmiş, alacaklı vekili keşfin ertelenmesi talebiyle mazeret bildirmiştir. Keşif tutanağında mazeret dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir. Alacaklı vekilinin keşif erteleme talebine rağmen keşif yapılarak erteleme talebi zımnen reddedilmiş olmasına rağmen gerekçe gösterilmemiştir.

Keşif sonucu alınan 03.09.2015 tarihli fen bilirkişisi raporunda haciz mahallinin, davalı borçlu Tahsin Uslu'ya ait tek katlı kargir ev ve bahçe niteliğindeki 105 Ada 30 parsel içindeki evin bitişiğinde olduğu, borçlu Tahsin Uslu'ya ait parsel içinde bulunan evin kuzeyinde bir ahır daha bulunduğu ve bu ahırın da eve bitişik olduğu belirtilmiş olmasına ve alacaklı vekilinin yargılamanın devamı sırasında haciz mahallinin yanlış tespit edildiğine yönelik itirazlarına rağmen, keşif yapılan ahır ile haciz mahallinin aynı yer olup olmadığı konusundaki çelişki giderilmeksizin yargılama tamamlanmışır.

Bozma öncesi yapılan yargılamada tanık ...'un 29.03.2011 tarihli celsede " Ben halen köy bekçisi olarak görev yapmaktayım. Tahsin Uslu'ya ait ahır, evin arkasındadır.......'ya ait ahırda yapılan haciz sırasında haczedilen ineklerin kime ait olduğuna dair bilgim yoktur. Tahsin'e ait hayvan olup olmadığına dair bir bilgim yoktur ." şeklinde beyanda bulunmasına karşın 02.09.2015 tarihli keşif sırasında ".... Bildiğim kadarıyla davalı Tahsin'in ahırı ve hayvanları yoktur. Ayrıca ben Kocaali köyünde inşaat işleri ile uğraşırım. Zamanında davacının ahırında da işçi olarak çalışmıştım. O dönemde de bu inşaatı davacıya ahır olarak yapmıştım." şeklinde beyanda bulunarak, borçlu Tahsin'e ait ayrı bir ahırın bulunup bulunmadığı hususunda oluşan çelişki giderilmemiştir.

Mahkemece; borçluya ait ahır bulunup bulunmadığı konusunda tanık beyanları arasındaki çelişki giderilerek, taraf vekilleri huzurunda yeniden yapılacak keşifle haciz mahallinin belirlenerek, önceki yargılama sırasında alınan bilirkişi raporları arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde fen bilirkişisinden rapor alındıktan sonra, mülkiyet karinesi belirlenip dosyadaki belgeler değerlendirilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

2. Bozma neden ve şekline göre davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesi gerekli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366. ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine 26.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23345, Karar No: 2019/15714, Tarih: 10.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23345 E.  ,  2019/15714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde 24.12.2014 tarihinde elektrik teknisyeni olarak işe başladığını, günlük 29,20 TL olan yevmiyesinin TES-İŞ Sendikasına üye olmasından sonra 25,41 TL'ye indirildiğini, yapılan işlemin 4857 sayılı Kanunun 62. maddesine aykırı olduğunu, bu nedenle davacının günlük yevmiyesi dava tarihine uyarlanmak suretiyle, davacının maddi kaybına ilişkin olarak geriye dönük 5 yıllık alacağı, 6772 sayılı Kanun gereği ödenen tediye ikramiyelerinden haksız kesilen sigorta primleri ile olması gereken yevmiye miktarı üzerinden ödenmesi gereken fark fazla çalışma, tatil günleri ve bayram tatili ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ... - ... illerini kapsayan elektrik dağıtım bölgesinin, Türkiye Enerji Tabii Kaynaklar Bakanlığınca oluşturulan Devir Kurulunun 29.12.2010 tarih 25 nolu kararı gereği 31.12.2010 tarihinde ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye devredildiğini, bu nedenle davanın Akedaş'a yöneltilmesi gerektiğinden öncelikle husumet itirazında bulunduklarını, ayrıca davanın ilgili şirkete ihbarını talep ettiklerini, İş Kanununun 32. Maddesine göre, para ile ölçülen menfaatlerin ücretin unsurlarını oluşturduğunu, davacının sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlanmadan önce aylık ücreti brüt 876,00 TL iken, toplu iş sözleşmesinden yararlanma tarihinden sonra tazminat ve yardımlarla birlikte 1.391,55 TL olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında davalı şirket ile ihbar olunan ... Elektrik Dağıtım A.Ş arasında işyeri devri bulunup bulunmadığı ve davalı şirketin davacının talep ettiği alacaklardan sorumlu tutulup tutulamayacağı uyuşmazlık konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Somut olayda davacı, davalı TEDAŞ bünyesinde işe başlamış, ancak daha sonra ihbar olunan şirket bünyesinde çalışmaya devam etmiştir. Davalı vekili ... - ... illerini kapsayan elektrik dağıtım bölgesinin işletme hakkının, Türkiye Enerji Tabii Kaynaklar Bakanlığınca oluşturulan Devir Kurulunun 29.12.2010 tarih 25 nolu kararı gereği 31.12.2010 tarihinde ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye devredildiğini savunmuştur. Mahkemece, davalı şirket ile ihbar olunan şirket arasında işyeri devri bulunup bulunmadığı noktasında herhangi bir değerlendirme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Taraflar arasında devir olgusu bulunup bulunmadığı, davalı şirketin devreden şirket olarak kabulü halinde dava tarihi itibariyle davacının alacaklarından sorumlu olup olmadığı yönünde bir belirleme yapılmaması yerinde değildir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, kararın öncelikle bu sebeple bozulması gerekmiştir.

2-Kabule göre de, taraflar arasında iş sözleşmesi hükümlerinin toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre işçi yararına olup olmadığının hangi esasa göre belirleneceği, buna göre davacının ücretinde toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başladığı tarihten sonra düşme olup olmadığı ve sonuç olarak davacının davalı taraftan fark ücret alacağı bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

07.11.2012 tarih ve 28460 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 18.10.2012 tarih ve 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 36. maddesine göre, toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe iş sözleşmeleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. İş sözleşmelerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Toplu iş sözleşmesinde iş sözleşmelerine aykırı hükümlerin bulunması hâlinde ise iş sözleşmesinin işçi yararına olan hükümleri geçerlidir.

İş sözleşmesi hükümlerinin, toplu iş sözleşmesine kıyasla, işçinin daha yararına olup olmadığının, bir başka deyişle lehe olan hükmün belirlenmesinde bir kaç ölçüte başvurulmaktadır. Bu ölçütlerden, grup karşılaştırmasına göre toplu iş sözleşmesinden sapan iş sözleşmesi hükümlerinin, içerik olarak objektif biçimde birbirine bağlı olan toplu iş sözleşmesi hükümleri ile karşılaştırılması gereklidir. Bu durumda iş sözleşmesinin aralarında içsel bir bağ bulunan hükümleri bir grup olarak değerlendirilecek ve toplu iş sözleşmesinin bu hükümlerine tekabül edecek ilgili hükümler grubu ile karşılaştırılacaktır (Astarlı, M.: İş Hukukunda Çalışma Süreleri, Ankara 2008, sh.76). Buna göre, bireysel iş sözleşmeleri ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinin bire bir, tek tek ya da bütün olarak değil, konuları gruplandırılarak karşılaştırılmalıdır. Örneğin ücrete ilişkin lehe olan hükümlerin bir kısmının Toplu İş Sözleşmesinden bir kısmının ise bireysel iş sözleşmesinden alınarak sonuca gidilmesi doğru değildir. Aksine bireysel iş sözleşmesindeki ücret ve ekleri ile ilgili hükümlerin, Toplu İş Sözleşmesinde yer alan ücret ve eklerine ilişkin düzenlemelerle; karşılıklı olarak ve bütüncül bir yaklaşımla karşılaştırılması gerekir. Bu karşılaştırma neticesinde, işçinin ücret ve ekleri açısından daha lehe olan hükümler içermesi halinde, bireysel iş sözleşmesinin ücret konusundaki hükümlerinin geçerliliğini sürdürdüğü kabul edilmelidir.

Somut olayda, davacı taraf toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başladıktan sonraki ücretinin düştüğünü ileri sürmüş, mahkemece davacı işçinin yazılı izni bulunmadan ücrette indirim yoluna gidilmesinin 4857 sayılı Kanunun 22. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle fark ücret alacağı hüküm altına alınmıştır. Öncelikle ifade etmek gerekir ki, davacının iddiası günlük ücretinin, (üyesi olduğu) sendikanın taraf olduğu ve işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesi ile düşürüldüğü yönündedir. Hal böyle olunca, somut olayda işverenin tek taraflı olarak ücreti düşürdüğünden söz etmek mümkün olmadığından, mahkemenin İş Kanunu'nun 62. maddesinin somut olayda uygulanması gerektiği yönündeki gerekçesi hatalıdır.

Diğer taraftan kök ücretin düşürülmesi, tarafların anlaşması ya da düzen ilkesi gereği toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca mümkündür. Somut olayda, davacı ücretinin sendika üyeliğinden sonra düşürüldüğünü iddia etmekte, davalı ise toplu iş sözleşmesinin uygulanması sonrasında kök ücret düşse bile, ek ödemeler ile birlikte geniş anlamda ücretin arttığını savunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 2005 yılı itibarıyla 29,20 TL olan günlük yevmiyesinin 25,41 TL'ye düşürüldüğünün kabulü halinde, 29,20 TL yevmiyenin asgari ücrete oranının 1,953,17 TL olduğu ve bu oranda ücrette artış yapılması gerektiğinden hareketle davacının alması gereken ücretler tespit edilmiş, 01/1/2008-01/1/2013 tarihleri arasındaki fark ücret alacağı 7.891,63 TL olarak hesaplanmıştır. Raporda tarafların iddia ve savunmalarına göre bir değerlendirme yapılmadığı gibi, davacının sendika üyelik tarihi, toplu iş sözleşmesinden yararlanma tarihi, yıllara göre çıplak ücret miktarı, yıllara göre toplu iş sözleşmesi hükümleri ve davacıya yapılan ücret ve ücret eklerine ilişkin ödeme miktarları ayrıntılı şekilde belirlenmediği, sadece yukarıda belirtilen hesaplama şekli ile yetinildiği tespit edilmektedir. Kaldı ki, mahkemece iki ayrı bilirkişiden rapor alınmış olup, hükme esas alınan 06.01.2014 tarihli raporda iddia ve itirazların denetime elverişli bir şekilde incelenebilmesi için davacının sendika üyesi olmadan önceki ve üye olduktan sonraki ücretini gösteren bordro veya belgeler ile 2005 yılı toplu iş sözleşmesinin dosyaya kazandırılması gerektiğine işaret edilmiştir. Mahkemece bilirkişi incelemesinden sonra bir kısım deliller toplanmış ise de, bu deliller ile ilgili herhangi bir değerlendirme yapılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi yerinde değildir. Mahkemece yapılması gereken ilk iş, uyuşmazlık konusu döneme ilişkin tüm kayıtların eksiksiz olarak dosyaya getirtilmesidir. Toplanan belgeler üzerinden yapılacak incelemede, Hukuk Genel Kurulunun 03.05.2017 tarih, 2017/22-887 esas, 2017/885 karar sayılı kararında da ifade edildiği gibi, tarafların anlaşması ya da düzen ilkesi gereği, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca kök ücretin düşürülmesinin mümkün olabileceği, ayrıca iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükümleri ile toplu iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükümlerinin karşılaştırılmasında grup karşılaştırması yapılması gerektiği göz ardı edilmemelidir. Açıklanan esaslara göre dosya kapsamındaki tüm toplu iş sözleşmeleri ile davacıya ait bordrolar incelenerek, davacının aylık ücreti yanında ikramiye, ilave tediye, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı gibi sürekli nitelikte tahakkuk eden ücret ve ücret ekleri ilave edildiğinde iş sözleşmesinde belirlenen ücretin üstünde bir ücret almaya başlayıp başlamadığı tespit edilmeli, bu araştırmanın sonucuna göre işin esası hakkında bir karar verilmelidir.

3-Somut olayda mahkemece davanın kabul karar verilmiş ise de, davacının dava dilekçesinde 300,00 TL ücret farkı, 300,00 TL ilave tediyeye ait Sosyal Güvenlik Kurumu prim kesintisi ve 300,00 TL fark fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı talebi bulunmaktadır. Davacı ıslah dilekçesi ile ücret farkı alacağını 7.891,63 TL, fark fazla çalışma hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağını 948,57 TL olarak ıslah etmiştir. Mahkemece davanın kabulü ile 7.891,63 TL ücret farkı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de, gerek fark fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti talebi gerekse Sosyal güvenlik kurumu primi kesintisinin tahsiline yönelik talep ile ilgili olarak olumlu veya olumsuz karar verilmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacının her bir talebi hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi bozma sebebi olup, kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.09.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6217, Karar No: 2023/8589, Tarih: 22.11.2023

**11. Ceza Dairesi         2020/6217 E.  ,  2023/8589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/210 E., 2015/579 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kars 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2015 tarihli ve 2015/210 Esas, 2015/579 Karar sayılı kararı ile,

1. Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Sanıklar ... ve ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 3 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'ın temyiz istemi; usul ve yasaya aykırı olan hükmün bozulması talebine ilişkindir.

Sanıklar ... ve ...'in temyiz istemleri; Kooperatifin 2009 yılında feshedildiğinden haberdar olmadıkları, suç kastı ile hareket etmedikleri, sanık ...'ın yönlendirmesi ile karar defterini imzaladıkları ve zararın mevcut olmadığı gerekçeleriyle mahkumiyet hükümlerinin bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. ...... ve...Köyleri Tarımsal Kalkınma Kooperatifi yönetim kurulundaki görevleri sona ermesine rağmen sanıkların Yönetim Kurulu olarak kooperatif karar defterine karar alıp imza atmak suretiyle, sanık ...'ın hem kendi adına hem de şikayetçi ... adına imza atmak suretiyle zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddiasıyla dava açılmıştır.

2. Mahkemesince sanıkların atılı suçu işledikleri kabul edilerek mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. ...... ve...Köyleri Tarımsal Kalkınma Kooperatifi yönetim kurulundaki görevleri sona ermesine rağmen sanıkların Yönetim Kurulu olarak kooperatif karar defterine karar alıp imza atmak suretiyle, sanık ...'ın hem kendi adına hem de şikayetçi ... adına imza atmak suretiyle zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddiasıyla dava açılmıştır.

2. Mahkemesince sanıkların atılı suçu işledikleri kabul edilerek mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların kooperatif yönetim kurulundaki görev süreleri bitmesine rağmen kooperatif karar defterinde kararlar alıp imza atarak ve sanık ...'ın şikayetçi ... adına karar defterine imza atmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçlarını işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında, görev süresi sona eren yönetim kurulunun bu sıfatlarının, sürenin salt sona erme ile kendiliğinden düşeceğine ilişkin 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nda ve bu Kanun'un 98 inci maddesinin atıf yaptığı 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda hüküm bulunmadığı anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından kooperatif ana sözleşmesi getirtilerek görev süresi sona eren yönetim kurulunun bu sıfatlarının süre sonunda düşeceğine dair bir hüküm bulunup bulunmadığı ve karar yeter sayılarının ne olduğu tespit edilip, böyle bir hükmün bulunmaması halinde sanıkların yönetim kurulu sıfatıyla karar almalarının resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturmayacağı, ayrıca ana sözleşmeye göre karar yeter sayısı nazara alındığında sanık ...'ın şikayetçi ... yerine imza attığı kararlarda bu imza atılmamış olsa dahi karar yeter sayısına ulaşılmış olduğunun tespiti halinde sanığın eyleminin faydasız sahtecilik kapsamında kalacağı; sanık ... yönünden, yönetim kurulunun sıfatlarının düşmediğinin ve ...'ün imzası olmaksızın karar yeter sayısına ulaşılamadığının tespiti halinde, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu‘nun 62 nci maddesinin son fıkrasında öngörülen, kooperatif yönetim kurulu üyeleri ile memurlarının kooperatifin para ve malları ile evrak ve belgeleri üzerinde işledikleri suçlar nedeniyle kamu görevlisi gibi cezalandırılacaklarına dair hükmü karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yazılı “kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği" suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerekeceği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi,

2. Kabule göre de; her ne kadar tebliğnamede sanıkların suça konu eylemlerinin farklı zamanlarda yapıldığına dair delil bulunmadığından tek bir sahtecilik suçundan hüküm kurulması gerektiği görüşü bildirilmişse de, dava konusu olan yönetim kurulu kararlarının resmi kurumlarla olan yazışmalar neticesinde alındıkları, bu yazışmalara ilişkin evrakların dosya arasında bulunduğu ve tarihlerin birbirini doğrular nitelikte oldukları görüldüğünden eylemlerin farklı tarihlerde yapıldıklarına delil bulunduğundan eylemin zincirleme gerçekleştirildiğinin anlaşıldığı, ancak sanıklar ... ve ... hakkında, zincirleme suç uygulaması sırasında hesap hatası yapılarak neticeten 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmaları yerine 2 yıl 3 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilerek fazla cezaya mahkum edilmeleri ve sanık ... hakkında zincirleme suç uygulaması sırasında hesap hatası yapılarak neticeten 2 yıl 12 ay hapis cezası ile cezalandırılması yerine 2 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek eksik cezaya hükmolunması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kars 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2015 tarihli ve 2015/210 Esas, 2015/579 Karar sayılı kararına yönelik sanıkların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.11.2023 tarihinde karar verildi.