muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7266, Karar No: 2015/4291, Tarih: 07.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/7266 E.  ,  2015/4291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/07/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

a) Dava, haksız haciz ve haksız fiil nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davacı ve davalının bir süre birlikte yaşadıklarını, davacının ayrılacağını söylemesi üzerine davalının davacının imzasının bulunduğu senet üzerinde tahrifat yaparak icra takibine koyduğunu; açtıkları menfi tespit davasında bir kısma yönelik borcun olmadığının tespitine karar verildiğini; ayrıca davalının resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırıldığını ve kararın kesinleşmiş olduğunu; davacının belirtilen davalar ve işlemler nedeni ile 2005 yılından bu yana sürdürdüğü hukuk mücadelesinde maddi ve manevi zarara uğradığını beyan ederek uğramış oldukları maddi ve manevi zararların tazminini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava dilekçesi incelendiğinde, davacının maddi tazminat isteminin bir bölümünün menfi tespit davası ve ceza davası sırasında ödediği avukatlık ücretlerine, yine o davalarda avukatına ödediği yol giderlerine, o davalara ilişkin, tanıklık, dosya masrafı ve harçları ile avukatını azletmek için ödediği ücrete ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Her dava kendi içerisinde değerlendirilmelidir. Menfi tespit davasında ve ceza dosyasında davacıya vekalet ücreti verilmiştir. Davacının vekili ile aralarındaki iç ilişki gereği vekiline ödediği ücretin de davalıdan tahsiline karar verilmesi tazminat hukukunun genel ilkeleri ile usul ve yasaya uygun bulunmadığı gibi o davalara ilişkin avukatına ödediği yol giderlerine, tanıklık, dosya masrafı ve harçlarına, azilname ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya uygun değildir. Davacı sadece kendisinin yaptığı yol giderlerini isteyebilir. Bu kalem zararı da 03/12/2013 tarihli ek bilirkişi raporu ile 568 TL olarak belirlenmiştir. Davacının bu kapsam dışındaki diğer kısımlara ilişkin maddi tazminat taleplerinin reddi gerekirken yanılgılı gerekçe ile kabulü doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

b) Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayda; olay tarihi, olayın oluş şekli ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a-b) no'lu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26758, Karar No: 2015/7648, Tarih: 02.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/26758 E.  ,  2015/7648 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/43413

MAHKEMESİ : İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

NUMARASI : 2011/235 (E) ve 2012/1421 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık Ekrem hakkında, mağdur Alaaddin'i kasten yaralama suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak zamanaşımı süresince karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1) Sanıklar S.. A.., M.. G.., Ö.. Y.. ve A.. Ç.. hakkında mağdur A.. H..'e karşı konut dokunulmazlığını bozma suçundan, sanık E.. A.. hakkında mağdur S.. K..'a karşı konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nin 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezası seçenek yaptırımına çevrildiği, hapisten çevrili adli para cezaları, infaz aşamasında ödenmediğinde 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi gereğince Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma gelen gün miktarınca hapse çevrileceğinden tebliğnamedeki bu yönde bildirilen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

a) Mağdur S.. K.. 27.10.2007 havale tarihli şikayet dilekçesinde, kendisinin evde olmadığı, kayınpederi, kayınvalidesi ve kayınbiraderlerinin evde olduğu bir sırada sanıkların evinin kapısını kırarak zorla evine girdiklerini iddia etmekle birlikte, mağdur Sedat'ın eşi G.. K..'ın olaydan sonra Cumhuriyet Başsavcılığında alınan 27.10.2007 tarihli ifadesinde evlerinin iki oda olduğunu, bir odada babası M.. H.. ile kendisinin, diğer odada ise annesi Nebahat ile kardeşleri Alaaddin ve Ahmet'in yattıkları sırada kapının çalındığını ve sanık Ekrem'in kendilerini dışarı çağırdığını beyan etmesine rağmen Cumhuriyet Savcılığında alınan 16.01.2008 tarihli ifadesinde sanık Ekrem'in geceleyin evinin içine girmek suretiyle konut dokunulmazlığını ihlal ettiği yönünde çelişkili beyanlarda bulunması, olay esnasında mağdurun evinde oldukları anlaşılan mağdurun kayınbiraderleri A.. H.. ve A.. H.. ile mağdurun kayınvalidesi N.. H.. ve kayınpederi M.. H..'in aşamalarda sanıkların konuta ya da eklentilerine girdiklerine dair bir iddialarının olmaması, mağdurun kayınbiraderi A.. H..'in Cumhuriyet Başsavcılığında alınan 28.03.2011 tarihli ifadesinde evin içine girilmediğini sadece kapının tekmelendiğini beyan etmesi karşısında, 27.10.2007 tarihli olay yeri inceleme ve tespit tutanağı içeriğine göre mağdurun ikametinin bulunduğu dört katlı binanın giriş kapısının kilit yerine hasar verildiği sabit ise de, sanıkların üzerlerine atılı konut dokunulmazlığını bozma suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilmeden ve sanıkların suçları işlediğinin hangi delillerle sabit görüldüğü, hangi beyanlara ve delillere üstünlük tanındığı tartışılıp açıklanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre de, sanıkların aynı konutta ikamet ettikleri anlaşılan mağdurlar Alaaddin ve Sedat'a yönelik eylemlerini birden fazla kişi ile gerçekleştirmeleri nedeniyle sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 119/1-c maddesinin tatbiki gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Sanık Nebahat hakkında, mağdur S.. A..'ü kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Sanığın atılı suçu kabul etmemesine, mağdurun aşamalarda kendisini diğer sanık A.. H..'in bıçakla yaraladığını beyan etmesine ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suç sabit olmadığı halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre de, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmiş olmasına göre, bu cezanın 5237 sayılı TCK'nin 50/2. maddesi uyarınca yeniden adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3) Sanık Nebahat hakkında, mağdur E.. A..'ü kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmiş olmasına göre, bu cezanın 5237 sayılı TCK'nin 50/2. maddesi uyarınca yeniden adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4) Sanık A.. H.. hakkında, mağdur M.. G..'i kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Mağdur M.. G.. hakkında, Şişli Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 23.01.2008 tarihli raporda, mağdurun yaralanmasının kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğunun bildirilmesi karşısında, sanığın, mağdur Mehmet'i silahtan sayılan cisimle hayatını tehlikeye sokacak şekilde yaralaması eyleminden dolayı, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddeleri gereğince tayin olunacak hapis cezasının 5 yıldan, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca tayin olunacak temel cezanın da bir yıl hapis cezasından az olamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesince temel hapis cezasının 8 ay olarak belirlenmesi ve TCK'nin 86/3-e ve 87/1-d-son maddeleri de uygulanmamak suretiyle eksik ceza tayini,

b) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5) Sanık A.. H.. hakkında, mağdur S.. A..'ü kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5) Sanık A.. H.. hakkında, mağdur S.. A..'ü kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Mağdurun aşamalardaki anlatımlarına, mağdurun adli raporu içeriğine ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın mağduru silahtan sayılan bıçak ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı sabit olmasına ve kabulün de bu yönde olmasına rağmen, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/2 ve 86/3-e maddeleri gereğince ceza tayini yerine uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi yerine TCK'nin 86/1. maddesi olarak gösterilmesi ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince artırım yapılmaması,

b) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Nebahat, A.. H.., M.. H.., A.. Ç.., Salih, Ekrem ve Özgür ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 02.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3264, Karar No: 2014/9931, Tarih: 15.05.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/3264 E.  ,  2014/9931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ACIPAYAM SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2013/532-2013/1282

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davacının iddiasının sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacılar dava dilekçesinde; miras bırakanları Hatice Sağun'un maliki olduğu 125 ada, 3 ve 7 parsel sayılı taşınmazların sicil kaydında ad ve soyadının hatalı olarak ''Fatma Segun" olarak yazılı olduğunu ileri sürerek anılan kaydın nüfus kaydına uygun olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Bilindiği üzere; taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Bu davalar, taşınmazın aynına ilişkin bulunduğundan 6100 sayılı HMK’nin 12. maddesi uyarınca taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır.

Tapuda kayıt düzeltilmesi davasını, tapu maliki ile mirasçıları açabilir. Bunun yanı sıra 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren Türk Medeni Kanununun 702. maddesinin son fıkrası gereğince ortaklardan her birinin topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabileceği ve bu korumadan bütün ortakların yararlanabileceği öngörüldüğünden elbirliği mülkiyetinde, ortaklardan her hangi biri de tek başına tapuda murisin kimlik bilgileri ilgili olarak düzeltme isteyebilir. Ayrıca bu davaların, bir başka dava nedeniyle verilen yetkiye dayanılarak açılması da mümkündür. Böyle bir yetki verildiğinde yetkiye dayanarak dava açan kişinin aktif dava ehliyeti vardır.

Tapu Müdürlüğüne husumet yöneltilerek açılması gereken kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir.

1- Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması istenen dava konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

1- Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması istenen dava konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

2- Nüfus Müdürlüğünden, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3- Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır.

4- İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5- Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

Davanın niteliği gereğince, yargılama harcı ve vekâlet ücreti maktu olarak belirlenmelidir.

Tapu Müdürlüğü yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden (ve yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretinden) sorumlu tutulmamalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme elverişli ve yeterli olduğu söylenemez.

Şöyle ki özellikle; çekişme konusu 125 ada, 3 ve 7 parsel sayılı taşınmazların Denizli İli, A... İlçesi, S... Köyü sınırları içerisinde kaldığı, taşınmazların bulunduğu bölgede yapılan kadastro tespit çalışmaları sırasında Denizli ili, A.. İlçesi ve köylerinde, kayıtta yeraldığı şekilde ''H... S... '' adında herhangi bir kişinin kaydının olup-olmadığının sorgulandığı Mustafa ve Ayşe'den olma, 11/08/1912 ve 01/07/1922 doğumlu iki kayıt tespit edildiği, "1922 doğumlu, Mustafa kızı, Hatice " mirasçıları saptanarak hak iddia edip etmediklerinin belirlenmediği, öteyandan senetsizden tespiti yapılan dava konusu taşınmazlara komşu parsellerin kadastro tutanakları ile varsa kadastro sırasında uygulanan tapu kayıtları ile vergi kayıtları getirtilerek, bu kayıtlarda dava konusu yapılan parseller yönünü ne okuduğunun denetlenmediği görülmektedir.

O halde; yukarıda değinilen ilkeler ve olgular çerçevesinde araştırma ve inceleme yapılması, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü ve Zabıta aracılığıyla gerekli araştırmanın yapılması, mahallinde keşif yapılarak; dava konusu taşınmazın tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip kişilerin veya mirasçılarının dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup-bulunmadığının kendilerinden sorulması, çekişmeli taşınmazın halen kim veya kimlerin zilyetliğinde olduğunun tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenerek açıklığa kavuşturulması, senetsizden tespiti yapılan dava konusu taşınmazlara komşu parsellere kadastro sırasında revizyon gören tapu kayıtları ile vergi kayıtları getirtilerek, bu kayıtlarda dava konusu yapılan parseller yönünü ne okuduğu denetlenerek sonucuna göre mülkiyet aktarımına yol açmayacak şekilde karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı Tapu Sicil Müdürlüğünün bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/684, Karar No: 2015/2145, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/684 E.  ,  2015/2145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/1010-2015/128

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/272 E. 2014/290 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/19180 E. 2014/26112 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”