muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23233, Karar No: 2013/18857, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23233 E.  ,  2013/18857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ....aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21.04.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 02.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20366, Karar No: 2016/10191, Tarih: 07.11.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/20366 E.  ,  2016/10191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Davacı vekili; davacının yolcu olarak bulunduğu araç ile davalılardan ...'in kullanımında olan ve ...'ye ait aracın davalı sürücünün kusuru sonucu çarpışmaları ile davacının yaralandığını, tedavisi sırasında 8 ay boyunca yatakta kaldığını, bu nedenle bakıcı ...'ya ödenen 2.950,00 TL, sağlık görevlisi....'a ödenen 3.150,00 TL, ... Merkezine ödenen 250,00 TL, nemlendirici cihaz için ödenen 139,00 TL, havalı yatak için ödenen 75,00 TL ve ayrıca 8 aylık mahrum kaldığı döner sermaye gideri 3.239,46 TL olmak üzere toplam 9.803,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak müşterek ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesini; 20.03.2013 tarihinde ...... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/114 esasına kayıt edilen birleşen davasında da ... alınan raporda davacının çalışma gücünden %20 oranında kaybettiğinin belirlendiğini, tedavisi sırasında 8 ay boyunca yatakta kaldığını, bu nedenle bakıcı ....'ya ödenen 2.950,00 TL, sağlık görevlisi

...'a ödenen 3.150,00 TL, ... Merkezine ödenen 250,00 TL, nemlendirici cihaz için ödenen 139,00 TL ve havalı yatak için ödenen 75,00 TL olmak üzere toplam 6.563,54 TL miktarındaki zararı ile sürekli ve geçici iş gücü kaybı nedeniyle uğradığı zararın şimdilik 1.000,00 TL'sinin (alacak miktarı belli olmadığı için) olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacılara verilmesini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili;kusurları bulunmadığını, davacının içinde bulunduğu aracın sürücüsünün kusurlu olduğu, davacının iş gücü kaybının yüksek hesaplandığı, ayrıca istediği bakıcı giderlerinin yüksek olduğu, hesaplanan iş gücü tazminatı kaybının miktarının olması gerekenden yüksek olduğunu, birleştirilen davanın zaman aşımına uğradığını, savunarak aleyhlerine açılan davanın reddini istemişlerdir.

Davalı ... A.Ş. vekili; kusur oranı, iş görememezlik oranı ve tazminat miktarını kabul etmediğini belirterek aleyhinde açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 117.308,27 TL iş gücü kaybı, 250,00 TL ... Merkezine ödenen bakım gideri, 1.128,52 TL bakıcı gideri, 3.239,46 TL döner sermaye gelir kaybı olmak üzere toplam 121.907,05 TL maddi zararın kaza tarihi olan 07/12/2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketinin sorumluluğu sigorta poliçesinde yazılı limitle sınırlandırılmak kaydı ile davalılar ..., ... ve ... AŞ'den alınarak davacı tarafa verilmesine; 10.000,00 TL manevi zararın olay tarihi olan 07/12/2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... Ve ...'den müteselsil olarak alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ... vekili ile davalı ... A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava tarihi itibarı ile yürürlükte bulunan 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1-a maddesi gereği her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili olup olmadığına bakılmaksızın Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen hususlar ticari davalardır.

TTK 5/1.maddesi gereği ticari davalara bakmakla görevli mahkeme Asliye Ticaret mahkemeleridir. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden itibaren yasanın 5/3 maddesi gereği asliye hukuk mahkemeleri ile asliye ticaret mahkemeleri arasındaki ilişki işbölümü olmaktan çıkmış görev ilişkisi haline gelmiştir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 1.maddesi gereği görevi ilişkin kurallar kamu düzeni ile ilgili olup mahkemece kendiliğinden dikkate alınması gerekmektedir.

Açılan somut birleşen davada davalılar arasında zorunlu mali sorumluluk sigortacısı da bulunmaktadır. Sigorta hukuku 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 6.kitabında 1401 ve devamı maddelerinde, zorunlu sorumluluk sigortası ise 1483 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Bu durumda Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen hususlardan olması nedeniyle dava ticari dava olup asliye ticaret mahkemesi görev alanı içinde bulunmakta olup mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine ve şekline göre davalılar ... ve ... vekili ile davalı ... A.Ş. vekili temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... ve ... ile davalı ... A.Ş.'ne geri verilmesine 07/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22378, Karar No: 2010/8000, Tarih: 03.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/22378 E.  ,  2010/8000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların geceleyin P.T.T. Şubesinin kapısını kırarak hırsızlık eylemini gerçekleştirdiklerinin anlaşılması karşısında eylemlerinin hırsızlığın yanında 5237 sayılı TCK 116/2-4, 119/1-c maddelerinde öngörülen geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozmak ve aynı yasanın 152/1-a maddesinde yer alan kamu malına zarar vermek suçlarını da oluşturduğu anlaşılmakla bu suçlardan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, değer az kabul edilip ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan P.T.T. Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 03.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11041, Karar No: 2009/12346, Tarih: 24.11.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/11041 E.  ,  2009/12346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PAZAR(RİZE) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 20/07/2009

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı Hazine, çekişme konusu 106 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 26.07 m2 lik bölümünün idarece belirlenen kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ileri sürerek, bu kısmın kaydının iptali, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece; " istekle bağlı kalınarak davanın kabulüne karar  verilmesi gerektiği" doğrultusunda yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin kütükten terkini, elatmanın önlenmesi, yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın hakdüşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu 1 parsel sayılı taşınmazın öncesi olan 19 parselin kadastra tespitinin 1965 yılında şahıs adına tespit görüp kesinleştiği, davanın ise 11.11.2005 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.  .

Her nekadar, nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kalan bölümü devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fırkası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve içtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı içtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır. Öte yandan, yürürlüğe konulan hükümler kamu düzeniyle ilgili bulunduğundan ve re'sen gözetilmesi gerektiğinden somut olayda, aleyhe bozma yasağı ilkesinin de uygulanma yeri bulunmadığı izahtan varestedir.

Öte yandan bilindiği üzere; bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğü giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir inançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerine mahkum edilemez.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; ıo. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı inançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa da değinmiştir.

Hal böyle olunca somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün kıyıda bulunduğu ve dava tarihinde davacı hazinenin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedileceğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretınden sorumlu tutulması gerekırken aksine yazılı düşüncelerle hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı Hazinenin, yukarıda değinilen yargılama giderleri ve avukatlık ücretine yönelik temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  24.11.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9961, Karar No: 2011/9596, Tarih: 21.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/9961 E.  ,  2011/9596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Gebze 2.Sulh Hukuk ve Şişli 3.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi iznine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda,Doğubeyazıt Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından 05.04.2010 günlü ek karar ile vesayet altına alınan ...'in "..., NO:6, Dilovası,Gebze,Kocaeli." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yerleşim yerinin Gebze olarak değiştirilmesine izin verilmesine ve kısıtlının yerleşim yerinin değiştiğinden söz edilerek mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Gebze 2.Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının adresinin değiştiği gerekçesiyle, yetkisizlik yönünde karar verilmiştir.

Şişli 3.Sulh Hukuk Mahkemesi ise, Doğubeyazıt İlçe Emniyet Müdürlüğünün cevabi yazıları ile kısıtlının "Dil İskelesi Mahallesi 716.Sokak,NO:6,Dilovası,Gebze, Kocaeli." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dosya kapsamından ...'in 2007 yılında Doğubeyazıt Sulh Hukuk Mahkemesince vesayet altına alındığı,aynı mahkeme tarafından 05.04.2010 günlü ek karar ile vesayet altına alınan ...'in TMK.'nun 412. maddesi uyarınca yerleşim yerinin Gebzeolarak değişikliğine karar verildiği,

Gebze Sulh Hukuk Mahkemesince ise değişiklik yönünde her hangi bir izin verilmediği,ayrıca Doğubeyazıt İlçe Emniyet Müdürlüğünün 20.10.2010 günlü adres araştırma cevabı yazıları ile de kısıtlının halen Gebze adresinde bulunduğu anlaşılmıştır. Bu durumda, uyuşmazlığın Gebze 2.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21. ve 22. Maddeleri (1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.Maddeleri) gereğince Gebze 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9138, Karar No: 2011/448, Tarih: 07.02.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/9138 E.  ,  2011/448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel istismarı suçundan sanıklar ..., ... ve ...’in yapılan yargılanmaları sonunda; atılı suçtan mahkümiyetlerine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.09.2009 gün ve 2009/51 Esas, 2009/156 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar ve sanıklar müdafii tarafından istenilmiş sanık ... yönünden re’sen de temyize tabi olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun ruh sağlığının bozulduğu gerekçesiyle ceza tayin edilirken TCK.nun 103/6. maddesi yerine 102/5. maddesinin yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş ve sanıkların mağdura karşı, aynı zaman ve mekanda birbirini takiben nitelikli cinsel istismar suçunu gerçekleştirmeleri ve bizzat işledikleri eylemden ayrı olarak diğerinin eylemine de TCK.nun 37. maddesi anlamında katılmış olmaları sebebiyle, cezalarının teselsül nedeniyle aynı Yasanın 43. maddesi uyarınca da artırılması gerektiğinin gözetilmemesi ise karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur ve dava dosyası Adli Tıp Kurumu'nun, Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 7 ve 23. maddelerine göre teşekkül etmiş ilgili İhtisas Kuruluna gönderilip suçun sonucunda beden veya ruh sağlığında bozulma olup olmadığı kesin olarak saptandıktan sonra sanıklar hakkında TCK.nun 103/6. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden noksan incelemeye ve yetersiz raporlara dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar ve sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sanık ... yönünden re’sen de temyize tabi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.