muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8552, Karar No: 2022/3317, Tarih: 07.04.2022

(c) bendine girmediğini, (f) bendinde düzenlenen ödeme ile pedagojik formasyon katkı payı ödemesinin ilgisi olmadığını, düzenlilik arz etmeyen bir gelir olduğunu, 58/e maddesinin uygulanmasının gerektiğini, ödemenin denetimden geçerek yapıldığını ve 58/e maddesi gereği limitin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesi; pedagojik formasyon sertifika eğitiminin düzenlilik arz etmeyen ve düzenli gelir getirmeyen bir eğitim programı olduğu, bu sebeple davanın dayanağı iç denetçi raporunun esas aldığı 2547 Sayılı Kanun'un 58. maddesinin (c) ve (f) bendinin burada uygulanamayacağını, eğitim fakültelerinde elde edilen gelirlerin dağıtımının (c) bendine göre belirlendiğini, yönetici payı ödemelerini düzenleyen (f) bendi ile de pedagojik formasyon katkı payı ödemelerinin hiç bir ilişkisi olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; istinaf nedenlerinin yerinde olmadığı gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava; 2014 ve 2015 yıllarında pedagojik formasyon sebebi ile limit dahilinde yapılması gereken döner sermaye ödemelerinin bu oranın aşılması suretiyle ödendiği iddiasıyla, fazladan ödenen tutarın sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre tahsili istemine ilişkindir.

Somut olayda; hükme esas bilirkişi raporunda, Sayıştay denetçi raporuna binaen iç denetçi raporunda fazla tahsil edilen bedel tespit edilmiş ise de, Sayıştay denetçi raporunun Sayıştay 2. Dairesinin 09/05/2016 tarihli ve 162 no-35385 kararı ile katılım payı dağıtımının 58/e maddesi gereğince yapılması gerektiği iptal edildiği ve kamu zararının oluşmadığını tespit ettiği, dolayısıyla davacının davalıdan alacağının olmadığı görüşünü bildirdiği görülmüştür.

Hükme esas alınan rapor, sadece 2014 yılı ödemelerine ilişkin Sayıştay kararını değerlendirme konusu yapmış ve davacı tarafından 2014 yılı yanında 2015 yılına ait ödemelerinin tahsilinin istendiği göz ardı edilmiştir.

Sayıştay 2. Dairesinin kararı ile 2014 yılı ödemelerinde bir fazlalık olmadığı tespit edilmiş olmakla birlikte, 2015 yılı ödemelerine yönelik hazırlanan Sayıştay denetçi raporuna ilişkin değerlendirme yapılmadığı gibi, yine bu rapora yönelik Sayıştay 2. Dairesinin 23/06/2017 tarihli ve 230 İlam No 35470 Karar nolu kararı da incelenmemiştir.

O halde ilk derece mahkemesince; Sayıştay 2. Daire kararı dikkate alındığında 2014 yılı ödemeleri açısından bir kamu zararı olmadığı tespit edilmekle beraber, 2015 yılı ödemeleri açısından eksik değerlendirme içeren bilirkişi raporu hükme esas alınarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

O halde ilk derece mahkemesince; Sayıştay 2. Daire kararı dikkate alındığında 2014 yılı ödemeleri açısından bir kamu zararı olmadığı tespit edilmekle beraber, 2015 yılı ödemeleri açısından eksik değerlendirme içeren bilirkişi raporu hükme esas alınarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Buna göre ilk derece mahkemesince yapılacak iş; 2015 yılı ödemeleri açısından değerlendirme yapılmak üzere, emekli Sayıştay denetçilerinden oluşan 3 kişilik heyetten 2547 sayılı Kanuna dayalı 08/07/2014 tarih ve 29054 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, Yüksek Öğretim kurumlarında Döner Sermaye gelirlerinden Yapılacak Ek Ödemenin Dağıtılmasında Uygulanacak Usul ve Esaslara ilişkin Yönetmelikte değişiklik yapan Yönetmeliğin 4. maddesi ile getirilen yöneticilere ek ödeme tavan tutarı uygulaması hakkında değerlendirmeleri de içeren rapor almak ve ulaşılacak sonuca göre işin esası hakkında bir karar vermek olmalıdır.

İlk derece mahkemesi kararı, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmuş olduğundan, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 07/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19897, Karar No: 2021/15826, Tarih: 10.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/19897 E.  ,  2021/15826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın Alistra yaylasına su basmanı yaparak tecavüz ettiği ve tecavüzün devam ettiğine ilişkin mahkemece yapılan suç ihbarı üzerine açılan işbu davada suça konu taşınmazın yerinin net olarak tespiti bakımından Torul Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/84 esas sayılı dosyası, dosya içine alınarak mahallinde teknik ve mahalli bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak, sanığın suç tarihinde suça konu yerdeki tecavüzünün devam edip etmediği, işgal devam ediyorsa tecavüzünün niteliği, miktarı, vasfı, söz konusu taşınmazın, öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı, tecavüz devam etmiyorsa tecavüzün hangi tarihte sonlandırıldığı yöreyi iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan da sorulup kesin biçimde saptandıktan sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, sanığın tecavüz ettiği yerin kolluk güçlerince tanzim edilen kroki ve tutanak ile kadastro teknisyeninden alınan raporuna istinaden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule ve uygulamaya göre'de;

5237 sayılı TCK.nın 50. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendindeki düzenlemenin, "...belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma..."yı öngördüğü, yasada geçen "etkinlik" kavramının ise, "...insanın, çevresiyle arasındaki ilişkileri düzenleyen her türlü eylem-çalışma, iş yapma, işlerlik ve devinimi” ifade ettiği, bu fıkraya göre belirli yerler ve etkinlikler; temel hak ve özgürlüklerin özüne dokunmayan sanığın suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan yada sanığın yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerdir. Bu bağlamda sanık hakkında hükmedilecek seçenek yaptırımın infazı ile ulaşılmak istenilen temel amacın, sanığın yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, sanığın sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken ve kanunlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmak niteliğinde olması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının, 5237 sayılı TCK.nın 50/1-d maddesi uyarınca soyut ifadelerle infazda kuşkuya neden olacak şekilde, temel hak ve özgürlükleri kısıtlayacak şekilde “6 ay 20 gün süreyle kahvehaneye gitmeme” tedbirine çevrilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14752, Karar No: 2011/10125, Tarih: 18.07.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14752 E.  ,  2011/10125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki kapsamında faturalar içeriğindeki malların müvekkilince davalıya satılarak teslim edilmiş ise de, bedelinin ödenmediğini, aleyhine girişilen takibe davalının itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek itirazın iptali, takibin devamı ve %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşme ilişkisi içerisinde, davacı alacağına karşılık müvekkilince düzenlenen fatura ile hizmet sunulduğunu, böylece müvekkilinin davacıya borcu bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuş ve % 40 oranında tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacı tarafın davalıdan bir alacağı bulunmadığının saptandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında sözleşme bulunduğunu savunarak bu sözleşmeye dayanmış ise de, dayandığı sözleşmedeki karşı taraf imzasının davacının yetkilisine ait olmadığı bilirkişi raporu ile saptanmıştır. Bu durumda taraflar arasındaki ticari ilişkide yazılı bir sözleşme bulunduğundan söz edilemez. Ne var ki, davacı taraf davalıya mal sattığını iddia etmiş, davalı ise davacının kestiği mal bedeline ilişkin faturaları defterine kaydetmiş, ancak buna karşılık davacıya bir takım hizmetler verdiğini savunarak bu verdiği hizmet bedellerinin davacı alacağından düşüldüğünde herhangi bir borcu kalmadığını savunmuştur. O halde taraflar arasında sözlü olarak bir ticari ilişkinin kurulduğunun kabulü gerekir. Dava konusu fatura davalının defterinde kayıtlı olduğuna göre uyuşmazlık bu fatura bedeli karşılığında davalının davacıya savunmasında belirttiği hizmeti verip vermediği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle davalı savunmasında belirttiği hizmeti verdiğini, HUMK.’nun 288. vd. maddeleri uyarınca yazılı delille kanıtlamakla yükümlüdür. Her ne kadar bilirkişi raporunda davalı tarafından kesilen hizmet bedeline ilişkin faturaya karşı davacı tarafça itirazda bulunulmadığı şeklinde bir saptamaya yer verilmiş ise de bu saptamanın dayanakları gösterilmemiştir.

Dosyada bulunan 30.03.2010 tarihli ... Kargo şirketinin cevap yazısından davalının faturasının davacıya tebliğ edilmeden iade edildiği gibi bir sonuç çıkmaktadır.

Dosyada bulunan 30.03.2010 tarihli ... Kargo şirketinin cevap yazısından davalının faturasının davacıya tebliğ edilmeden iade edildiği gibi bir sonuç çıkmaktadır.

Bu durumda mahkemece davalı tarafından davacıya verildiği savunulan hizmetin ispatı yönünden davalıya olanak tanınması, davalı tarafın bu hizmet karşılığında düzenlediği faturanın davacıya tebliğ edilip edilmediği ve edilmiş ise süresinde faturaya itiraz bulunup bulunmadığı hususları yönünden daha ayrıntılı bir araştırma ve inceleme yapılarak varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma biçimine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 18.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8248, Karar No: 2012/7956, Tarih: 25.09.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/8248 E.  ,  2012/7956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve terkin

Hazine ile ... ve Bilgi Bağdat aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.07.2009 gün ve 45/123 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine temsilcisi, mülkiyeti davalılara ait olan 1679 parsel sayılı taşınmazın, 3621 sayılı Kıyı Kanununa göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduğunu açıklayarak tapu kaydının iptalini ve tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ... vekili, davanın reddini savunurken, diğer davalı Bilgin Bağdat’a dava dilekçesi usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen duruşmaya gelmemiş, bir cevap da vermemiştir.

Mahkemece, hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın “ ve 3. maddesi ile aynı Kanuna eklenen Geçici 10. maddesinde ise; “Bu Kanunun 12.maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, yerel mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve

3.maddesiyle 3402 sayılı Yasaya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibariyle doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine temsilcisinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 25.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2262, Karar No: 2013/38807, Tarih: 06.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/2262 E.  ,  2013/38807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

5237 sayılı TCK’nin 50/1-f maddesine göre sanığın kamuya yararlı bir işte çalıştırma yaptırımına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlayacak şekilde “KAMUDA TEMİZLİK İŞLERİNDE ÇALIŞTIRILMASINA” seçenek yaptırımı uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, "KAMUDA TEMİZLİK İŞLERİNDE ÇALIŞTIRILMASINA" ibaresinin hükümden çıkarılarak bu husus ilgili kısmının, “KAMUYA YARARLI BİR İŞTE ÇALIŞTIRILMASI SEÇENEK YAPTIRIMINA ÇEVRİLMESİNE” şeklinde değiştirilmek, sair kısımların aynen bırakılması suretiyle usul ve yasaya uygun hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38960, Karar No: 2011/42871, Tarih: 28.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/38960 E.  ,  2011/42871 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/389476

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2011

NUMARASI : 2008/1253 (E) ve 2011/202 (K)

SUÇ : Elektrik Enerjisi Hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar tebliğinin, sanığın duruşmada bildirdiği en son adrese yapılmaması nedeniyle sanık müdafiinin eski hale getirme isteminin kabulüne karar verilip, temyiz isteminin reddine dair 16.08.2011 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

1-) Sanığın, tutanaktaki adreste oturmadığını belirtmesi, soruşturma sırasında yaptırılan kolluk araştırması sonucu düzenlenen 06.02.2008 tarihli tutanakta, kardeşi Ş.. H..in, sanığın üç yıldan beri eve uğramadığını, nerede olduğunu bilmediğini ifade ettiğinin belirtilmesi, sanık hakkındaki yakalama emri üzerine, 05.03.2009 tarihli tutanakla, adreste ailesinin ikamet ettiği belirlenerek, annesi B.. H..n, oğlunun eve gelip gitmediği, nerede yaşadığını bilmediği yönünde beyanda bulunduğunun ifade edilmesi, mahkemece yaptırılan kolluk araştırmasında ise adreste 09.09.2005 tarihinden beri mal sahibi Ç..H..in ikamet ettiğinin belirlenmesi karşısında, adreste oturduğu tespit edilen Ç..H...hakkında ek iddianame ile dava açılması sağlanıp, deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik kovuşturma ile hükümlülük kararı verilmesi,

Kabule göre de;

2-) 5237 sayılı TCK’ nın 53/1. maddesinin a, b, d, e bentlerinde sayılan haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına dair güvenlik tedbirinin koşullu salıvermeye

kadar uygulanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, tüm haklardan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, dosyadan hükmün infazına başlanıp başlanmadığı anlaşılmamakta ise de, sanık müdafii infazın durdurulması isteminde bulunduğundan, inceleme konusu hükmün infazına başlanmış ise İNFAZIN DURDURULMASINA ve sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse salıverilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına yazı yazılmasına, 28.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4327, Karar No: 2011/8837, Tarih: 13.09.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/4327 E.  ,  2011/8837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :26.10.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin ve taşınmazın değerinin satış aşamasında tespit edilebileceğinin anlaşılmasına göre hükmün esasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın mükerrer 138. maddesinin sonuna eklenen fıkra gereğince 31.12.2009 günlü resmi gazetede yayınlanan Harçlar Yasası’nın Genel Tebliğinin 1 sayılı tarifesinin karar ve ilam harcı bölümünde belirtildiği gibi taşınmazın satış bedeli üzerinden (binde)%09,9 harç alınması gerekeceği gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde %0,09 harç alınmasına karar verilmesi doğru değilse de bu yanlışlığın düzeltilmesi için hükmün bozularak yeniden duruşma yapılmasında fayda görülmediğinden hüküm fıkrasından harçla ilgili kısmının kaldırılarak yerine “satış bedeli üzerinden %09.9 oranında alınacak harcın payları oranında taraflardan alınmasına” ibaresinin eklenmek sureti ile hükmün HUMK.nun 438.maddesi uyarınca düzeltilmesine ve bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 13.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.