muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15912, Karar No: 2024/6152, Tarih: 05.06.2024

Sanık hakkında hizmete müteallik muameleden dolayı amire hakaret, amiri tehdit ve askerî eşyayı kasten tahrip etmek suçlarından, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 85/1. maddesinin ikinci cümlesi, 130/1,3. maddesi ve 82/1. maddesinin birinci cümlesi uyarınca ayrı ayrı cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık aşamalardaki savunmalarında özetle; koğuşun camını kırdığını ancak hakaret ve tehdit ettiği iddialarını kabul etmediğini beyan etmiştir.

Sanığın Manisa/Kırkağaç 6. J.Komd. Eğt.A.K.lığı Birinci Basamak Muayene Merkezi Baştabipliği tarafından 04.07.2013 tarihinde "HbsAG+" ön tanısı ile muayene ve tedavisinin yapılması amacıyla Soma Devlet Hastanesi Baştabipliği intaniye polikliniğine sevk edildiği anlaşılmıştır.

Harran Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Baştabipliğinin, 27.03.2019 tarihli raporunda sanığın kronik viral Hepatit B taşıyıcısı ve hastası olduğu belirtilerek, merkezlerine sağlık kurulu bulunmadığından askerliğe elverişliliğine ilişkin belge verilemediği bilgisine yer verilmiştir.

Şanlıurfa Mehmet Akif İnan Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 21.11.2019 tarihli ve 103718 sayılı sağlık kurulu raporunda; sanıkta inaktif HBV enfeksiyonu olduğu tespit edilmekle birlikte; suç tarihi ve öncesine ait tıbbi döküman ve testlere ulaşılamadığından, mevcut belge ve değerlendirmeler neticesinde suç tarihine ilişkin kişide HBV enfeksiyonu ve buna bağlı olarak askerliğe elverişli olup olmadığına ilişkin kanaat getirilemediği belirtilmiştir.

Şanlıurfa Karaköprü Askerlik Şubesi Başkanlığının 25.03.2020 ve 29.07.2020 tarihli yazılarıyla; yükümlünün şahsi dosyasında Hepatit B rahatsızlığına ilişkin herhangi bir belge bulunmadığı bildirilmişitir.

Soma İlçe Devlet Hastanesinin 09.04.2020 tarihli yazısında; sanığın herhangi bir muayene bilgisi ve kaydına rastlanılmadığı belirtilmiştir.

Dosya kapsamına göre;

1. (Kapatılan) Askeri Yargıtay 4. Dairesinin 25.02.2015 tarihli ve 2015/183 Esas, 2015/191 Karar sayılı bozma ilamında da belirtildiği üzere; Hepatit B rahatsızlığının, askerliğe elverişsizlik sebebi olması ve askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihlerini kapsaması hâlinde, sanığa isnat edilen eylemlerin suç vasıflarının değişme ihtimalinin bulunması karşısında, sanığın söz konusu rahatsızlığına ilişkin belgelerin, askerlik şubesi ve Soma Devlet Hastanesinin cevabi yazıları da eklenerek Hepatit B hastalığı yönünden askerliğe elverişli olup olmadığının, TSK Sağlık Kurulu Raporu vermeye yetkili sağlık kuruluşu tarafından sağlık kurulu raporu ile tespitinden sonra ortaya çıkacak sonuca göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

2. Dava konusu olayın başlangıcından neticelenmesine kadar gelişen süreçte sanığın suça yönelik eylemlerine ilişkin davranış ve tutumları bir bütün olarak incelendiğinde temel cezada 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 61 inci maddesi gereğince cezanın şahsileştirilmesi suretiyle teşdit uygulanması gerekirken alt sınırdan ceza tayini,

3. Amiri tehdit suçu açısından, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrike ilişkin hükümlerinin uygulanması sırasında tahrikin ulaştığı boyut itibarıyla sanığın cezasında asgari hadden indirim yapılması gerekirken oluşa uygun olmayan şekilde 1/2 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 05.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/471, Karar No: 2012/6724, Tarih: 04.10.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/471 E.  ,  2012/6724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 211 ada 1 parsel sayılı 5482,91 m² yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu 211 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 211 ada 1 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili olarak mahkemece, 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesi hükmü gerekçe gösterilerek yazılı biçimde hüküm kurulmuş ise de, yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Kadastro davalarında keşif giderleri yatırılmadığından bahisle kesin süre sonuçlarının uygulanabilmesi için öncelikle uyuşmazlığın çözümünde taşınmaz başında keşif yapılmasının zorunlu olması, dava dosyasının keşfe hazır hale getirilmesi, ispat yükü kendi üzerinde olan tarafa keşif giderlerini mahkeme veznesine depo etmesi için makul ve yeterli uzunlukta kesin süre verilmesi, verilen kesin süre içinde kabul edilebilir yasal bir mazeret olmaksızın keşif giderlerinin mahkeme veznesine yatırılmamış olması gerekir.

Somut olayda kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu, dosyada keşif yapılmasının zorunlu bulunduğu kuşkusuzdur. Ne var ki, davacı tarafa keşif giderini yatırması için kesin önel verilmiş ise de verilen kesin önel gerekli koşulları içermemektedir.

Somut olayda kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu, dosyada keşif yapılmasının zorunlu bulunduğu kuşkusuzdur. Ne var ki, davacı tarafa keşif giderini yatırması için kesin önel verilmiş ise de verilen kesin önel gerekli koşulları içermemektedir.

Şöyle ki, dosya içeriğinden mahkemece 24.05.2010 günlü duruşma oturumunda davacı ...'ya 23.07.2010 günü saat 08,00’den itibaren yapılacak keşifte kalem kalem belirtilen toplam 527,50 TL keşif giderini yatırması için kesin süre verildiği, bilirkişi ve tanıklar için gerekli tebligat ücreti ve mahkemece takdir edilecek tanıklık ücretinin keşif giderleri içinde gösterilmediği, mahalli bilirkişilerin keşif gün ve saatinde hazır edilmeleri için taşınmazın bulunduğu mahalle muhtarına mübaşir vasıtasıyla haber verilmesi ve tarafların tanıklarını keşif mahallinde hazır etmeleri halinde tanıkların keşif mahallinde dinlenmesi yolunda ara karar kurulduğu, kesin sürenin ne kadar olduğunun belirtilmediği, kesin sürenin neticelerinin davacının yüzüne karşı ihtar edildiğinin tutanağa geçirildiği, davacının verilen süreye rağmen keşif giderini mahkeme veznesine depo etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği dosya içeriği ile belirlenmiştir. Ancak varılan sonuç dosya içeriğine uygun değildir. Davanın niteliğine göre taşınmaz başında keşif yapılması zorunlu olup tarafların tanıklarını taşınmaz başında hazır etme yükümlülüğü bulunmadığı gibi mahalle muhtarına da mahalli bilirkişileri ve tespit bilirkişileri taşınmaz başında hazır etmeleri gibi bir zorunluluk yüklenemez. Dinlenecek tanıklara keşif gününün tebliğ edilmesi için gerekli tebligat ücreti ile tanıklara mahkemece takdir edilecek tanıklık ücretinin de keşif giderlerinin içinde gösterilmesi gerekir. Bu nedenle, keşif kararı verilmesi halinde keşif gün ve saati ile hazır bulunacakları yerin mahalli bilirkişilere, tespit bilirkişilerine ve teknik bilirkişilere davetiye ile bildirilmesi zorunlu olduğu gibi davacı tanıkları için tanıklık ücreti ve tanıklar adına çıkarılacak davetiye giderlerinin yatırılması gereken sürenin de kuşkuya yer vermeyecek biçimde tam olarak belirlenmesi, keşif giderlerinin mahkeme veznesine depo edilmesinden sonra tanıklara çıkartılacak tebligatın gidiş ve dönüşü için gerekli sürenin de gözönünde bulundurularak keşfin gün ve saatinin belirlenmesi gerekir.

Hal böyle olunca; mahkemece davacı tarafa keşif giderinin yatırılması için yeniden ve az yukarıda açıklandığı biçimde yöntemine uygun ve makul süre verilmesi, kesin sürenin yerine getirilmesi halinde taşınmaz başında keşif yapılması, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...'nın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 04.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7309, Karar No: 2018/1192, Tarih: 01.03.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/7309 E.  ,  2018/1192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ..... Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi, sanık ... yönünden duruşmalı olarak; sanık ... yönünden ise, duruşmalı inceleme talebinde bulunan müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ve sanık ...'ün temyiz itirazları yerinde olduğundan CMK'nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanıklar hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI: 01.03.2018 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı Dr. ....'un katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'in yüzüne karşı 15.03.2018 tarihinde, açık olarak okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2010/10602, Karar No: 2011/1179, Tarih: 03.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/10602 E.  ,  2011/1179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına, göre temyiz eden davalıların hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın mükerrer 138. maddesine eklenen fıkra gereğince, 31.12.2009 günlü resmi gazetede yayınlanan Harçlar Yasası Genel Tebliği 1 sayılı tarifenin karar ve ilam harcı bölümünde belirtildiği gibi, taşınmazın satış bedeli üzerinden (binde 9,9)%09,9 harç alınması gerekeceği gözönünde tutulmaksızın, yazılı şekilde binde 9 harç alınmasına karar verilmesi doğru değil ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasında fayda görülmediğinden, hüküm fıkrasından harçla ilgili kısmı çıkarılarak yerine “satış bedeli üzerinden (binde 9,9) %09,9 oranında harcın taraflardan payları oranında alınmasına" ibaresinin eklenmek suretiyle hükmün HUMK.nun 438.maddesi gereğince düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 03.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7665, Karar No: 2014/8132, Tarih: 28.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/7665 E.  ,  2014/8132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS., özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 06/07/2006

tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak sanığın eski eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6987, Karar No: 2012/10872, Tarih: 08.10.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/6987 E.  ,  2012/10872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/03/2012

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve yıkım davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından  yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava; çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkin olup mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de; mahkemece yapılan araştırma, inceleme ve bilimsel verilere uygun olacak şekilde takaometrik aletle yapılan ölçüm neticesinde davalıya ait binanın su basmanı ve temeli yönünden davacı taşınmazına bir tecavüzün bulunmadığı saptanmak suretiyle binaya ilişkin kurulan davanın reddine dair karar usul ve yasaya uygun olup davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddi ile bu istek bakımından hükmün ONANMASINA,

Ancak, keşfen elde edilen 17/11/2011 tarihli fen bilirkişi raporuna göre davacı taşınmazına, bilirkişi raporunda gösterildiği şekilde davalının yaptığı duvarın, kırmızı renkle  ile belirlenen bölümünün taşkın olduğu sabittir.

Bilindiği üzere; Anayasanın 35. ve TMK'nun 683. madde hükmü uyarınca birşeye malik olan kimse kanunların müsaade ettiği ölçüde o şeyden dilediği gibi yararlanma, kullanma ve tasarruf etme hakkına haizdir. Davacının yararına olsa bile davacı duvarı benimsemediğine göre duvarın muhafazasının yasal birdayanağının varlığı kabul edilemez.

O halde; duvar yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.10.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10816, Karar No: 2009/12385, Tarih: 26.11.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/10816 E.  ,  2009/12385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, 25 sayılı parselin kısmen kıyıda kaldığını ileri sürerek tapusunun iptalini istemiştir.

Davalı taraf, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın bir kısmının kıyı- kenar çizgisi içerisinde kaldığının keşfen saptandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerin özel mülkiyete konu edilemeyeceği iddiasına dayalı tapu iptali ve sicil kaydının terkini ile yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve tolanan delillerden, çekişmeli 25 parsel sayılı taşınmazın ifrazen geldiği 11 sayılı ana kadastral parselin 1953 yılında kesinleşen kadastro sonucunda tapuya tescil edildiği görülmektedir.

Bilindiği üzere, 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dâhil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” cümlesi ve anılan Yasa’nın 3. maddesi ile de aynı Yasa’ya “Bu Kanunun 12 nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindeki geçici 10. madde eklenmiştir.

Öte yandan, 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup kamu düzeni ile ilgilidir ve mahkemece davanın her aşamasında res'en gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Somut olayda, kadastro tespitinin kesinleştiği tarihten itibaren dava tarihine kadar 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği açıktır.

Öte yandan, bir tarafın dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olmasına rağmen, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybetmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı karşı tarafın sorumluluğuna karar verilmesi gerekeceği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, yukarıda değinilen yasal düzenlemeler ve ilkeler gözetilmek suretiyle bir karar verilebilmesi için hüküm bozulmalıdır.

Davalıların temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine 26.11.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.