muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1236, Karar No: 2014/21852, Tarih: 05.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/1236 E.  ,  2014/21852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/284352

Mahkemesi :Uşak 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi :22.05.2013

Numarası :2013/225 - 2013/500

Suç :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine ilişkin hüküm, müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Mülga 2253 sayılı Kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde, anılan Kanunun 20/1. maddesinde yer alan "suçun anlam ve sonuçlarını kavrayabilirle açısından bedeni, akli ve ruhi durumu mütehassıs hekimlere tespit ettirilir" hükmü uyarınca ceza sorumluluğunun varlığını tespit konusunda uzman hekimden alınan raporda "suç tarihi itibariyle bedeni, akli ve ruhi bakımdan işlediği .... suçunun anlam ve sonuçlarını kavrayabilecek durumda olduğu" belirtilmekte ve hakim de bu rapora itibar ile hüküm kurmaktaydı. Ancak 5237 sayılı TCK'nın 31. maddesi ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca kusur yeteneğinin ve dolayısıyla, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını değerlendirme ve davranışlarını buna göre yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığına karar verme yetkisi hakime aittir. Suça sürüklenen çocuğun, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı konusundaki araştırmaya ilişkin esaslar TCK'nın 35. maddesi ile Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir.

Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesinde yer alan “Bu Kanun kapsamındaki çocuklar hakkında mahkemeler, çocuk hâkimleri veya Cumhuriyet savcılarınca gerektiğinde çocuğun bireysel özelliklerini ve sosyal çevresini gösteren inceleme yaptırılır. Sosyal inceleme raporu, çocuğun, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin mahkeme tarafından takdirinde göz önünde bulundurulur.” şeklindeki düzenlemede yer alan “inceleme yaptırılır “ ibaresiyle, çocuk hakkında sosyal inceleme yaptırılması bir zorunluluk olarak düzenlenmiş ancak maddenin 3. fıkrasında, “Mahkeme veya çocuk hâkimi tarafından çocuk hakkında sosyal inceleme yaptırılmaması hâlinde, gerekçesi kararda gösterilir.” şeklindeki düzenlemeyle, sosyal inceleme yaptırılmaması durumunda, bunun gerekçelerini gösterme zorunluluğu hüküm altına alınmıştır. Çocuk Koruma Kanunu'nu tamamlayan ve Kanunun uygulanmasına ilişkin usul ve esasları düzenleyen, 24.12.2006 tarih ve 26386 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/2. maddesinde “Fiili işlediği sırada oniki yaşını bitirmiş onbeş yaşını doldurmamış bulunan çocuklar ile onbeş yaşını doldurmuş ancak onsekiz yaşını doldurmamış sağır ve dilsizlerin işledikleri fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından sosyal inceleme yaptırılması zorunludur.”; aynı maddenin 4. fıkrasında da “İkinci ve üçüncü fıkralardaki hâllerde, hâkim veya mahkeme, sosyal inceleme raporu ile birlikte çocuğun işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin belirlenebilmesi amacıyla adlî tıp uzmanı, psikiyatrist ya da zorunluluk hâlinde uzman hekimden görüş alır.” hükümlerine yer verilmiştir.

Çocuk Koruma Kanunu ve Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuklar hakkında sosyal incelemeyi düzenleyen Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesinin, 12 yaşını ikmal etmiş ancak henüz 18 yaşını ikmal etmemiş tüm çocuklara ilişkin sosyal inceleme yöntemini düzenleyen genel bir hüküm olduğu, 15-18 yaş grubundaki suça sürüklenen çocuklar yönünden kusur yeteneğinin araştırılmasının gerekmemesi ve akıl hastalığı ya da akıl zayıflığına ilişkin bir iddia ya da bu kuşkuyu uyandıran bir davranışın gözlemlenmemesi durumunda, “işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin geliştiği” konusunda yasal bir karinenin kabul edilmiş olması nedeniyle, yapılacak sosyal inceleme sonuncunda alınacak sosyal inceleme raporun ancak suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilecek cezanın bireyselleştirilmesi açısından hakime yol gösterici bir nitelik taşıması sebebiyle Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/3. maddesindeki düzenlemenin daha ziyade 15-18 yaş grubundaki çocuklar açısından geçerli olabilecek bir düzenleme olduğu, nitekim Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/2. maddesinde, 12-15 yaş grubundaki çocuklar yönünden sosyal inceleme yaptırılmasının zorunlu olduğunun açıkça belirtilmiş olması ve aynı maddenin 20/3. maddesinde, “Fiili işlediği sırada oniki yaşını bitirmiş onbeş yaşını doldurmamış bulunan çocuklar ile onbeş yaşını doldurmuş ancak onsekiz yaşını doldurmamış sağır ve dilsizlerin işledikleri fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdir yetkisi münhasıran mahkemeye aittir. Sosyal incelemeyi yapan bilirkişi, çocuğun içinde bulunduğu aile ortamı, sosyal çevre koşulları, gördüğü eğitim, fiziksel ve ruhsal gelişimi hakkında bir rapor düzenler. Hâkim, bu yaş grubuna giren çocuğun kusur yeteneğinin olup olmadığını takdir ederken, görevlendirdiği bilirkişinin hazırlamış bulunduğu raporda yer verilen gözlem, tespit ve değerlendirmeleri gözönünde bulundurur.” şeklindeki düzenlemeyle, hâkimin, bu yaş grubuna giren çocuğun kusur yeteneğinin olup olmadığını takdir ederken, görevlendirdiği bilirkişinin hazırlamış bulunduğu raporda yer verilen gözlem, tespit ve değerlendirmeleri gözönünde bulundurması gerekliliğinden söz edilmiş olması karşısında;

Suça sürüklenen çocuğun TCK'nın 31/2. maddesi kapsamında, “işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği konusunda, sosyal inceleme yaptırılmaması, adlî tıp uzmanı, psikiyatrist ya da zorunluluk hâlinde uzman hekimden görüş alınmaması suretiyle Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ile Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20. maddesine aykırı davranılması,

Suça sürüklenen çocuğun TCK'nın 31/2. maddesi kapsamında, “işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği konusunda, sosyal inceleme yaptırılmaması, adlî tıp uzmanı, psikiyatrist ya da zorunluluk hâlinde uzman hekimden görüş alınmaması suretiyle Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ile Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20. maddesine aykırı davranılması,

2- Kayden 02.06.1996 doğumlu olup suç tarihi itibariyle 13 yaş içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen temel cezada TCK'nın 31/2. maddesi yerine 31/3. maddesi uyarınca indirim yapılması; maddede öngörülen indirim oranının sabit olmasına ve kanunla 1/2 olarak belirlenmesine karşın bu husus gözetilmeyerek 1/6 oranında indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

3- Sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma olarak tespit edilen eyleminden dolayı TCK'nın 179/2-3, 31/3., 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 15 gün gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiş ise de; doğru uygulama yapılmış olsaydı sanık hakkında tayin olunan temel cezada yaş küçüklüğü nedeniyle yapılacak 1/2 oranındaki indirim ve TCK'nın 61/1. maddesi uyarınca yapılacak 1/6 oranındaki indirimle netice cezanın 7 ay 15 gün hapis cezası olarak belirleceği ve TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olan bu hürriyeti bağlayacağı cezanın, evvelce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan ve adli sicil kaydında yer alan, iki adet hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin sabıka kaydı da daha önceden mahkum edilen hapis cezası kapsamında değerlendirilemeyecek olan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/3. maddesindeki "Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir" hükmü uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4607, Karar No: 2018/18875, Tarih: 05.12.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/4607 E.  ,  2018/18875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 2016/8915 Esas-2017/1721 Karar sayılı bozma ilamının (1) nolu bendinde "Katılana ait olay öncesi ve sonrasında tedavi gördüğü ilgili sağlık kurullarından raporlar film, grafi, hasta tabela müşahede kağıdı, epikriz gibi tüm tedavi belgeleri celbedilip dosyanın kül halinde incelenmek üzere katılan ile birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesine gönderilerek olay nedeniyle katılanda meydana gelen yaralanmanın niteliği, katılanın yüzünde sabit iz olup olmadığı, varsa yargılama konusu suç nedeniyle gerçekleşip gerçekleşmediği, yüzündeki yaralanmanın (düşme ya da çarpma, kesici cisim ile vurmak, yumruk vurmak vs.) ne ile meydana getirildiği yönünde duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin raporunun alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi" şeklinde belirtildiği,

Bozma sonrası alınan Adli Tıp Kurumu 2.İhtisas Kurulunun 27.12.2017 tarihli raporunda "Kişinin olay tarihli herhangi bir sağlık kuruluşuna başvurusu olmadığından buna bağlı olay tarihli muayene kaydı ve görüntüleme raporu bulunmadığı, bu nedenle kişinin olaydan 6 ay sonra başvurduğu sağlık kuruluşunda ortaya çıkan kafada yabancı cismin olay ile illiyetinin tıbben kurulamadığı" belirtilmişse de katılanın, sanığın ve tanıkların beyanlarında olayın 2012 yılı Kurban Bayramının 3.günü olan 27.10.2012 tarihinde meydana geldiğini belirttikleri ve getirtilen belgelerden katılanın aynı tarihte Develi Hatice Muammer Kocatürk Devlet Hastanesi Acil Servise başvurusu bulunduğu halde, suç tarihinin 03.10.2012 tarihi olarak kabul edilerek ve buna bağlı olarak alınan Adli Tıp Kurumunun 2.İhtisas Kurulunun 27.12.2017 tarihli yanlış ve yetersiz raporuna dayanılarak eksik araştırma ile katılanın 6 aylık şikayet süresi içerisinde şikayette bulunmadığından bahisle yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1822, Karar No: 2008/3140, Tarih: 10.07.2008

7. Hukuk Dairesi 2008/1822 E., 2008/3140 K.

**7. Hukuk Dairesi 2008/1822 E., 2008/3140 K.**

**- KADASTRO TESPİTİ

- MALİK HANESİNİN AÇIK BIRAKILMASI**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 5 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 13 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 14 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hamiyet tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi.

Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 103 ada 51 parsel sayılı 1.202,62 m2 yüzölçü-mündeki taşınmaz Asliye Hukuk Mahkemesinde davalı olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı Hamiyet tarafından davalı Ergin aleyhine açılan elatmanın önlenmesi davası görevsizlik kararı ile Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Yargılama sırasında Hazine dava konusu taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını öne sürerek bu bölümün kumsal olarak sınırlandırılması istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece davanın reddine, 103 ada 51 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan 53,50 m2 yüzölçümündeki kesimin çıkarıldıktan sonra 1.149,12 m2 yüzölçümü ile payları oranında Ümran ve paydaşları adına 53,50 m2 yüzölçümündeki kesimin kumsal olarak terkinine karar verilmiş; hüküm davacı Hamiyet tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgeler eşliğinde saptanan dava niteliği dikkate alındığında, mahkemece yapılan araştırma, soruşturma hüküm vermeye yeterli değildir. Tarafların dayandığı tapu kayıtlarının uygulamasına ilişkin yerel bilirkişi sözleri, dıştan komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve varsa dayanakları kayıtlarla denetlenmediğinden soyut nitelikte gerekçesiz sözlerden ibaret olduğu gibi, uzman bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ve eki haritada, tapu kayıtlarında tarif edilen sınır yerleri 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20. maddesi hükmü uyarınca yöntemine uygun biçimde gösterilmediğinden, keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan vermediğinden yetersizdir.

O halde, saptanan dava niteliği dikkate alındığında sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle tarafların tutunduğu tapu kayıtları ilk oluştuğu günden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte maliklerini, yüzölçümlerini ve oluşma nedenlerini gösterecek ve açıkta pay kalmayacak şekilde varsa haritalarıyla birlikte Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü ve Tapu Sicil Müdürlüğümden ayrı ayrı getirtilmeli, bundan sonra tapu kaydına dayanan tarafların kayıt maliki ya da malikleri ile akdi, irsi ilişkisi sorulup saptanmalı, bu nedenle kayıt maliki ya da maliklerinin tüm mirasçılarını gösterecek şekilde onaylı nüfus aile kayıt örnekleri, ilgili Nüfus Müdürlüğü'nden getirtilmeli ya da bu konuda istihsal edilmiş veraset belgesi varsa ilgililere ibraz ettirilmeli, bu yolla irsi ilişki sağlıklı biçimde duraksamasız belirlenmeli, akdi ilişkiye dayanıldığı takdirde ilgiliden bu konudaki delilleri sorulup saptanmalı, bu konuda göstereceği deliller toplanmalı ya da bu konuya ilişkin yazılı kayıt ve belgeleri varsa ibraz ettirilmeli, kayda dayanan tarafların tutundukları tapu kayıt maliki ya da malikleri ile akdi ya da irsi ilişkisi gereği gibi saptandığı takdirde dayanılan kayıtların dava dışı başka taşınmaz ya da taşınmazlara revizyon görüp görmediği, Tapu Sicil Müdürlüğü ve Kadastro Müdürlüğü'nden ayrı ayrı sorulup saptanmalı, revizyon görmüş ise dava konusu 103 ada 51 parsel sayılı taşınmazla birlikte revizyon gördüğü dava dışı taşınmazları ve bu taşınmazlara dıştan komşu taşınmazları da birarada gösterecek şekilde geniş kapsamlı birleşik harita Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilmeli, bundan sonra dıştan komşu taşınmazların tümü, özellikle komşu 50 ve 52 parsel sayılı taşınmazların tespit tutanakları ve varsa dayanakları kayıtlar, davalı iseler dava dosyaları da getirtilmeli, dayanılan kayıtların dava dışı başka taşınmazlara revizyon gördüğü ve davalı oldukları saptandığı takdirde Usulün 43 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyarınca dava dosyalarının birleştirilip birleştirilmeyeceği yönü üzerinde durulmalı, vurgulanan bu olgunun dava ekonomisi ve tutunulan tapu kayıtlarının kapsamının sağlıklı biçimde belirlenebilmesi için zorunlu olduğu özellikle dikkate alınmalı, daha sonra yöreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi, tutanak bilirkişilerinin tümü, tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde çekişmeli taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20

. maddesi hükmü uyarınca dayanılan tapu kayıtları yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi eliyle ayrı ayrı yerine uygulanmalı, uygulamada tapu kayıtlarının revizyon gördüğü dava dışı taşınmazlar varsa özellikle gözönünde tutulmalı, tapu kayıtlarında tarif edilen sınır yerlerinden yerel bilirkişice bilinemeyen sınır yerleri bulunduğu takdirde bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, uzman bilirkişiye tapu kayıtlarında tarif edilen sınır yerleri düzenleyeceği haritada ayrı ayrı işaret ettirilmeli, uygulamaya ilişkin yerel bilirkişi ve tanık sözleri, dıştan komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve varsa dayanakları kayıtlarla denetlenmen, bu yolla dava konusu taşınmazların dayanılan tapu kayıtlarının kapsamında kalıp kalmadığı duraksamasız saptanmalı, dava konusu taşınmazların tümü ya da bir bölümü dayanılan tapu kayıtlarının kapsamı dışında kaldığı saptandığı takdirde taraf tapu kayıtlarının kapsamı dışında kalan taşınmaz ya da taşınmaz bölümleri yönünden yeterli biçimde zilyetlik araştırması yapılmalı, bu konuda kayıt kapsamı dışında kalan taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin başlangıç günü, süresi ve sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişi ve tanıklardan ayrı ayrı olaylara dayalı bilgiler alınmalı, tespit tutanağı bilirkişilerinin beyanları ile yerel bilirkişi ve tanık beyanları arasında aykırılık bulunduğu takdirde tespit tutanağı bilirkişileri de taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenerek, çelişki duraksamasız giderilmeli, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, yerel bilirkişi ve tanık sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı, gerekçeli rapor alınmalı, tapu kayıtlarının uygulamasında kayıtların haritaları varsa 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20 maddesi hükmü uyarınca kapsamları haritasına göre belirlenmeli, ifraz görmeleri ve ifrazın haritaya dayanması halinde ifraz yoluyla oluşan müfrez tapu kayıtlarının kapsamı da haritasına göre belirlenmeli, bu belirleme yapılırken kadastro paftasının ölçeği ile varsa kök tapu kayıtlarının ve ifraz haritalarının ölçekleri

. eşitlenerek haritalar çakıştırılarak yerel bilirkişi yardımı uzman bilirkişi eliyle yerine uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki doğal ya da yapay sınır yerlerinden varsa değişmez nitelikte sınır yeri sayılabilecek kişi taşınmazlarından da yararlanılmalı, ifraz yoluyla oluşan müfrez tapu kayıtlarının kapsamının kök tapu kaydının kapsamı içerisinde aranmasının zorunlu olduğu düşünülmeli, taraf tapu kayıtlarının içiçe girmesi halinde önceki günlü doğru temele dayanan ve hukuksal değerini yitirmeyen kayda değer verileceği düşünülmeli, somut olayda kayıt kapsamı dışında kalan taşınmaz ya da taşınmaz kesimi yönünden zilyetliğe ilişkin deliller değerlendirilirken anılan taşınmazın taraflardan birinin tutunduğu tapu kaydının kapsamında kalıp kalmadığı gözönüne alınmalı, tapuda kayıtlı taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin tapu kaydı hukuksal değerini yitir-medikçe süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımadığı dikkate alınmalı, davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının dava dosyasına yansıyan bilgilere göre dava dışı komşu 50 parsel sayılı taşınmaza revizyon gördüğü sözü edilen kaydın kapsamı belirlenirken gözönünde tutulmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek 3402 sayılı Kadastro Kanu-nu'nun 13, 20, 14, 14/son ve 18. maddesi hükümleri eşliğinde ve kesinleşen yönler de gözönüne alınarak sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı Hamiyetin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 10.07.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26589, Karar No: 2020/5989, Tarih: 08.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/26589 E.  ,  2020/5989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 08.07.2003 tarihinde ... A.Ş' de işçi olarak bisküvi fabrikasında çalışmaya başladığını aralıksız olarak 2006 yılına kadar bu işyerinde çalıştığını, bu tarih itibariyle diğer davalı ...Ş.'nin, davalı ... A.Ş.'nin iştirakı olması nedeniyle iş akdinin bu şirkete devredildiğini ve bu şirkette çalışırken iş akdinin haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili, yıllık izin ve asgari geçim indirim alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, asgari geçim indirimi ve hafta tatili ücret taleplerinin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin ilk dönem çalışmasının istifa ile sona erip ermediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.