muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/1462, Karar No: 2009/4989, Tarih: 29.04.2009

Davacı Kooperatifin,  adına tescil edilen 12098 ada 4 sayılı imar parselinin Hazine tarafından açılan kadastral mülkiyet durumuna dönülmesi istekli dava sonucu hükmen iptaline karar verildiğini, bu nedenle tamamen 2001 sayılı kadastral parsel alanında kalan   çekişme konusu 12108 ada 1 sayılı imar parselinin davalı belediye adına olan sicilin dayanağının kalmadığını ileri sürerek 12108 ada 1 sayılı imar parselinin davalı adına olan tapu kaydının iptali ile 2001 sayılı kadastral parselin mülkiyet durumuna dönülmesi isteği ile eldeki davayı açtığı görülmektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalardan anlaşılacağı  üzere, davacıya ait 2001 sayılı kadastral parsel alanının imar uygulaması sonucu çekişme konusu 12108 ada 1 sayılı imar parselinin belediye fidanlığı olarak davalı belediye adına tescil edilmiş olduğu, bu tescile esas olan idari işlem ve karar aleyhine idari yargı yerinde herhangi bir davanın açılmadığı kuşkusuzdur.

Bu durumda, idari işlem 12108 ada 1 sayılı parsel yönünden hukuksal varlığını korumakta olup, işlem ayaktadır. Bu nedenle tapu sicil kaydının dayanaktan yoksun olduğu söylenemez.

Öte yandan,davacının 2001 sayılı kadastral parselinin imar uygulaması sonucu oluşan ve davacı Kooperatif adına tescil edilen 12098 ada 4 sayılı imar parselinin bulunduğu yere ilişkin iptal kararı ve bunun sonucu olarak 452 ve 453 sayılı kadastral parselin ihyası suretiyle Hazine adına tesciline karar verilmiş olması, kendiliğinden ve başlı başına davacının 2001 sayılı kadastral parseli ile ilgili işlemin iptalini ve kadastral parselin ihyasını gerektirmez ve sağlamaz.

Hal böyle olunca;çekişme konusu taşınmazın davalı Belediye adına olan sicil kaydının dayanağını oluşturan idari işlemin hukuksal varlığını koruduğu gözetilmek suretiyle, davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle yazılı şekilde   karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı Belediyenin temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.4.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15912, Karar No: 2012/31884, Tarih: 27.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/15912 E.  ,  2012/31884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıkların birlikte tarladaki kuru otları yaktıkları, yagının 70 metre mesafede bulunan ormana sirayet ettiği, dinlenen tanıkların sanık ...'ın yanında çalıştıkları için beyanlarına itibar edlip edilmeyeceğinin kararda tartışılmaması,

Olay tutanağı, mümzii tanık beyanı ve bilirkişi raporlarına göre yangının sanıkların kuru otları yaktıkları yerden başlayarak ormana sirayet ettiği anlaşıldığı halde, olay tutanağında imzası bulunan idğer mümzii tanıklar ile komşu parsel sahipleri, varsa muhtar ve ihtiyar heyeti üyeleri de dinlendikten sonra sanıkların hukuki durumları tespit edilerek hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu, sırf sanıklar ve sanıkların gösterdikleri tanık beyanlarına itibar edilerek sanıkların beraatlerine yönelik hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 231. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/8049, Karar No: 2013/7118, Tarih: 17.04.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/8049 E.  ,  2013/7118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 15/12/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; basın yolu ile kişilik haklarına haksız saldırı hukuksal nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, 04/06/2009 tarihli...gazetesinde ve aynı gazetenin....isimli internet sitesinde "... yine sahnede!" başlıklı haberde kişilik haklarına haksız şekilde saldırıda bulunulduğunu beyanla...gazetesinin sorumlu yazı işleri müdürü ve muhabir davalı gösterilmek suretiyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; sorumlu müdürlere husumet yöneltilemeyeceğini, haberle güncel bir adli vakanın kamuoyuna aktarıldığını, davacının yayından sonra beraat etmesinin haberi hukuka aykırı hale getirmeyeceğini ve haberin hukuka uygun olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesi savunmasında bulunmuştur.

Yerel mahkemece; haberde özle biçim arasındaki dengenin ihlal edildiği, objektif sınırlar içerisinde kalınmadığı, yayın ve yazı içeriğinin hukuka aykırı olduğu ve davacının kişilik haklarına aykırı olmadığı yönündeki bilirkişi raporuna itibar edilmeyerek istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

1-Davalı ....temyiz itirazları yönünden; davalılardan .... dava konusu haberin yer aldığı gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü sıfatını taşımaktadır. Şu durumda, 5187 sayılı Basın Kanununun 13. maddesi gereğince davaya konu yayın nedeniyle hukuki sorumluluğu bulunmamaktadır. Bu davalı yönünden istemin pasif husumet yokluğu nedeniyle reddi gerekir. Mahkemece, adı geçen davalının kısmen sorumlu tutulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2-Davalı muhabir ...'in temyiz itirazlarına gelince;

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece

kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu...gazetesinin 04/06/2009 tarihli sayısında ve aynı gazetenin internet sitesinde "... yine sahnede!" başlığıyla verilen haberde; davacının güvenlik sistemleri konusunda İngiliz firmasına danışmanlık teklif ettiği, firma tarafından danışmanlık ücretinin gönderilmesinin ardından kayıplara karışan davacı ile ilgili dolandırıcılık suçlaması nedeniyle açılan davadaki iddianame konusu olayların basın özgürlüğü çerçevesinde anlatıldığı anlaşılmaktadır. Yazının bütününde davacıyı küçük düşürmeye ve/veya karalamaya yönelik ifadeler yer almamaktadır. Haberin görünür gerçeğe uygun olup davacının kişilik haklarına saldırıda bulunmadığı sonucuna varılarak, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle davalının kısmen manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) no'lu bentte gösterilen nedenle davalı Yusuf Yazıcıoğlu yararına, (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle diğer davalı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı Yusuf Yazıcıoğlu'nun diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8965, Karar No: 2013/9492, Tarih: 01.10.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/8965 E.  ,  2013/9492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : ...'nın zimmet suçundan, ...'nun değişen suç vasfına nazaran hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetlerine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanıklara tayin olunan sonuç ceza itibarıyla müdafiilerin duruşmalı temyiz taleplerinin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

... Belediyesinde zabıta memuru olarak görev yapan ...'nun, 2007 yılından itibaren otogarda zabıta amirliği görevini yürüttüğü, ...'nın ise oto santral garajında işçi olarak çalıştığı, ancak şifai olarak tahsildarlık görevi ile görevlendirildiği, 2007-2008 yılları arasında Belediye gelirlerinden garaj hizmetlerince tahsilatı yapılan katlı otopark alanı önünden giriş çıkış yapan minibüslerden alınması gereken ücretler üzerinde 01/01/2007 ile 31/03/2008 tarihleri arasındaki dönemin yapılan incelemesinde bazı aylarda tahsilat yapılmadığı, yapılan tahsilatlarda da eksiklikler bulunduğu, 2007 yılı içerisinde çevre köyler ve beldelere giden minibüslerden 12 aylık toplam 222.300,00 TL yerine 89.120,00 TL eksiği ile 133.180,00 TL tahsilat yapıldığı, 2008 yılında 31/03/2008 tarihine kadar toplam (üç aylık) 69.925,00 TL yerine 39.580,00 TL eksiği ile 26.345,00 TL tahsilat yapıldığı, sanıkların bu şekilde toplam 128.700,00 TL'yi makbuz kesmeden minibüscülerden tahsil edip kayıtlara işlemeyerek mal edinmek suretiyle iştirak halinde zimmet suçunu işledikleri iddiası ile kamu davası açılmış;

Mahkemece sanık ...'nın Belediye adına tahsildar olarak görev yaptığı dönem içinde 2007 yılında tahsil edilen ve garaj amirliği geliri olarak Belediye hesabına girmesi gereken 89.120,00 TL'nin Belediye hesaplarına intikal ettirilmediği, tahsil edilen ancak hesaba aktarılmayan paranın sanık ...'nın zimmetinde kaldığı; sanık ...'nun garaj amiri olarak görevlendirildiği 2008 yılı içinde tahsil edilen ve Belediye hesabına geçmeyen 39.580,00 TL'nin ise bu sanığın üzerinde kaldığı, ancak Belediye Zabıta Personeli Yönetmeliğinin zabıta memurlarına zabıta hizmetleri dışında görev yüklenemeyeceğine ilişkin açık hükmü nedeniyle eyleminin teselsül edecek biçimde hizmet sebebiyle güveni kötüye kullanmak suçunu oluşturduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de;

... Belediyesi Mali Hizmetler Müdürlüğünün 10/06/2009 tarih ve 2783 sayılı yazısı ile ... Belediyesi zabıta komiseri ...’nun 19/11/2007 tarihinden itibaren garaj hizmetleri amiri olarak görevlendirildiği, tam yetkili olarak tüm sevk ve idareyi sürdürdüğü, belediye adına para tahsil ettiği, öncesinde de fiilen aynı görevi yaptığı; işçi kadrosunda görev yapan ...’nın ise, memur olan tahsildarların izin dönemlerinde ve iş yoğunluğu yaşanılan zamanlarda yazılı görevlendirme olmaksızın belediye namına para tahsil ettiği, 2006 yılında tutanakla makbuz teslim edildiği ancak 2007 yılında kayıtlı bir teslimat bulunmadığının bildirilmesi karşısında, ilgili belediyeden oto santral garajında suç tarihlerinde tahsildar ünvanı ile görev yapan kamu görevlisi bulunup bulunmadığı, var ise izinli ve raporlu oldukları dönemlerin sorulup belirlenmesi,

..., ..., ..., ..., ... ve ... Kooperatiflerinin defterleri incelenerek garaj amirliğine yatırdıkları para miktarlarının tespit edilmesi, gerekirse bu hatlarda çalışan kooperatif şoförlerinin tanık olarak dinlenip belediye garaj hizmetlerine suç tarihlerinde borçları olup olmadığının sorulması, sonucuna göre zimmet miktarının ve hangi sanığın üzerinde ne miktarda para kaldığının kesin olarak saptanması,

Belediye Zabıta Yönetmeliğinin 42. maddesi hükmü karşısında sanık ... yönünden para tahsili bakımından yasal tevdiden söz etmenin olanaklı olmadığı, bu itibarla zimmet suçunun asli faili olamayacağında kuşku bulunmamakla birlikte bu sanığın denetim ve muhafaza yükümlülüğü bulunması, bizzat elden alıp sanık ...’a verdiği tahsilatlar için kooperatif başkanlarına makbuzlarını kestirip teslim etmemesi nazara alındığında sanık ...’un eylemlerinden haberdar olduğu anlaşılmakla; TCK'nın 251/1. maddesi uyarınca zimmetin işlenmesine kasten göz yuman veya TCK’nın 40. maddesi delaletiyle azmettiren ya da yardım eden olarak sorumlu tutulup tutulamayacağı hususları da tartışılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdir edilmesi yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanık ...'nın tahsilat bedellerini makbuz düzenlemeyip kayıtlara intikal ettirmeyerek toplam 89.120,00 TL'yi mal edindiği, bu şekilde zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla gerçekleştirdiği eylemlerinin tanık beyanlarının alınması suretiyle saptandığı ve nitelikli zimmet suçunu oluşturacağının gözetilmemesi,

5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesi uygulanırken, aynı maddenin 1. fıkrasındaki hangi hak ve yetkinin kötüye kullanıldığının ve yasaklandığının gösterilmemesi suretiyle infazda tereddüde neden olunması,

Sanık ... hakkında sonuç hapis cezasının 1 yıl 23 ay 12 gün yerine 2 yıl 11 ay 23 gün şeklinde fazla tayin edilmiş olması,

Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6789, Karar No: 2018/6165, Tarih: 22.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/6789 E.  ,  2018/6165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin ONANMASINA, 22.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13863, Karar No: 2012/5550, Tarih: 06.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13863 E.  ,  2012/5550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/06/2010 tarih ve 2009/235-2010/358 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı adına tescilli bulunan 1996/177670 nolu “NEXT” ibareli markasını haklı bir neden olmaksızın 5 yılı aşkın bir süredir kullanılmadığını ileri sürerek, davalı markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin markasını kesintisiz şekilde kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının davaya konu markasını eylemli olarak kullandığını ispatlayan delil ibraz etmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, 1996/177670 nolu markanın hükümsüzlüğünün tespitiyle sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir

Dava, davalı markasının kullanılmama nedeniyle hükümsüz sayılması istemine ilişkindir.

556 Sayılı KHK’nin 14.maddesi uyarınca marka sahibi, tescilli markasını kural olarak yurt içinde veya ihracatta, kendisi veya izni ile 3.şahıs tarafından sicilde kayıtlı mallar ve hizmetler için işlevlerine uygun, ciddi, ekonomik şekilde kullanmak ve markayı kullanmaya kesintisiz beş yıl süreyle ara vermemek zorunda olup, anılan kararnamenin 42. maddesinin c fıkrasında açıkça dava açılmasından önceki ciddi biçimde kullanmanın hükümsüzlük nedenini ortadan kaldıracağı belirtilmiştir.

Somut olayda da davalı taraf markasını kesintisiz kullandığını savunmuş olup, delil olarak 26.05.2008 tarihli faturaya dayanmıştır. Her ne kadar mahkemece bahse konu faturada hükümsüzlüğü istenilen “next” ibaresinin yer almadığı belirtilmiş ise de, dosyaya sureti sunulan 22.05.2008 tarihli sipariş formunda davaya konu ibarenin kullanıldığı anlaşılmakta olup, sipariş formunda yer alan 84.250 ve 71.500 adetlik iki ayrı sipariş miktarları ile 26.05.2008 tarihli faturadaki emtia miktarının aynı olması nedeniyle dosyaya sureti sunulan sipariş formunun gerçekliliğinin belirlenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla mahkemece, davalı tarafından delil olarak dayanılan faturanın 22.05.2008 tarihli sipariş formuyla birlikte değerlendirilerek 556 Sayılı KHK’nin 42. maddesi uyarınca davalı markanın ciddi olarak kullanımı olgusunun somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediğinin tartışılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi yerinde görülmediğinden kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla mahkemece, davalı tarafından delil olarak dayanılan faturanın 22.05.2008 tarihli sipariş formuyla birlikte değerlendirilerek 556 Sayılı KHK’nin 42. maddesi uyarınca davalı markanın ciddi olarak kullanımı olgusunun somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediğinin tartışılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi yerinde görülmediğinden kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17007, Karar No: 2014/14135, Tarih: 17.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17007 E.  ,  2014/14135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Vezirköprü 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2013

NUMARASI : 2005/141-2013/639

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 15/10/1996-14/04/2004 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının davalı belediyede 15.10.1996 – 14.04.2004 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davalı Belediye Başkanlığı'na ait kum ocağı işyerinde 01.01.2000 – 14.04.2004 tarihleri arasında 1.247 gün süre ile kesintisiz olarak asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı Belediye'de bekçi olarak çalıştığını beyan eden davacı adına Belediye'ce 15.02.2004 ( 09.02.2004 varide ), 19.03.2003 ( varide 19.03.2003 ) tarihli işe giriş bildirgeleri düzenlendiği, dava dışı B.İnş. AŞ. tarafından da 02.10.1999 ( varide 01.10.1999 ) tarihli işe giriş bildirgesi düzenlendiği, davacının davalı Belediye'de 19.03.2003 – 14.11.2003 tarihleri arasındaki ve 2004/1. dönemde 14.04.2004 tarihine kadar 60 günlük çalışmasının davalı Kurum'a bildirildiği, davacı ile davalı Belediye arasında mezarlık bakım işlerinin yapılması için 19.03.2003 tarihinde belirsiz süreli hizmet sözleşmesi yapıldığı, 15.02.2004 – 14.04.2004 tarihleri arası için de sözleşme yapıldığı, davalı Belediye tarafından B. AŞ. ile aralarında hizmet alım sözleşmesi bulunmadığının bildirildiği, söz konusu şirkete mahkemece yazılan yazıya; davacının kendi bünyelerinde 08.11.2000 – 01.05.2001 tarihleri arasında çalıştığı bildirilerek cevap verildiği, ancak hizmet cetvelinde bu çalışmanın görünmemesi nedeni ile mahkemece davacının ne iş yaptığının sorulduğu, şirket tarafından bu sefer de davacının 02.10.1999 – 31.12.1999 tarihleri arasında bekçilik yaptığının bildirildiği, hizmet cetvelinden davacının bu tarihler arasında çalışmasının olduğunun anlaşıldığı, ayrıca dava dışı bu şirketteki çalışmasının 01.12.1998 tarihinde başlayıp 31.12.1999 tarihinde bittiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/8. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.