muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2561, Karar No: 2013/2302, Tarih: 21.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/2561 E.  ,  2013/2302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı vekili, davacı işçinin kıdem tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Mahkemenin önceki kararı davalı kamu kurumu olduğu, işçi çalıştırma ve çalışma usullerinin kayıtlara dayanması gerektiği, işyeri kayıtları, özellikle varsa fazla mesai çizelgeleri, işyerine giriş çıkış kayıtları, görevlendirme yazıları, ücret bordroları getirtilip yasal ve hukuksal gerekçelere göre incelenip değerlendirilmesi, neticede getirtilen kayıtlar ile ispatlandığı takdirde dava konusu fazla çalışma ücreti isteğinin kabulüne karar verilmesi, aksi taktirde soyut tanık beyanlarına dayanarak eksik inceleme ile karar verilemeyeceği yönünden bozulmuştur.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda ... bozma ilamında belirtilen belgelerin gönderilmesi konusunda iki kez Tuzla belediyesi başkanlığına yazı yazılmış ancak gelen belgelerde fazla mesai çizelge ve kayıtlarının olmadığı ve yazı cevabında da fazla çalışma olmadığının ve bu nedenle herhangi bir mesai ücreti ödenmediğinin belirtildiği, yapılan araştırma sonucunda ... bozma ilamında belirtilen belgeler sunulamadığından ve dosyada bulunan delillere göre de davacının fazla mesai yaptığı gerekçesi ile hesaplanan fazla mesai ücretinin tahsiline karar verilmiştir.

Hükme esas bilirkişi raporunda, fazla çalışma aynı şekilde çalışan tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanmıştır. Bozmada belirtildiği gibi bu tanık beyanları soyut kalmış ve yan diğer delillerle desteklenmemiştir. Davalı kurum, davacının fazla çalışma yaptığına ilişkin kurum içerisinde herhangi bir kayıt bulunmadığını, fazla mesai yapılmadığını belirtmiştir.

Çalışma yapılan işyeri kanunla kapatılmasına karar verilen belde Belediye Başkanlığı olup yerleşim ve nüfus yoğunluğu bakımından da iddia edildiği gibi haftada 6 gün çalışmayı ve haftada 45 saati aşacak şekilde, fazla mesai yapılmasını gerektirecek yoğunlukta çalışmasının bulunmayacağı açıktır.

Davalı kamu kurumu olduğu, işçi çalıştırma ve çalışma usullerinin kayıtlara dayanması gerektiği için, özellikle puantaj kayıtları, varsa fazla mesai çizelgeleri, işyerine giriş çıkış kayıtları, görevlendirme yazıları, ücret bordroları getirtilip yasal ve hukuksal gerekçelere göre incelenip değerlendirilmesi gerekirdir.

Davalı kamu kurumu olduğu, işçi çalıştırma ve çalışma usullerinin kayıtlara dayanması gerektiği için, özellikle puantaj kayıtları, varsa fazla mesai çizelgeleri, işyerine giriş çıkış kayıtları, görevlendirme yazıları, ücret bordroları getirtilip yasal ve hukuksal gerekçelere göre incelenip değerlendirilmesi gerekirdir.

Davalı ... cevap dilekçesinde davacının fazla çalışma yaptığına ilişkin kayıt bulunmadığını beyan ettiğine ve resmi usule aykırı olsa da kayıt gönderilmediğine göre davacının fazla çalışma yaptığına ilişkin kayıt bulunmamaktadır.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıldığının ispat külfeti davacı işçiye aittir. Neticede davacının fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı yazılı kayıtlar ile ispatlanamadığı için bu taleplerin reddine karar vermek gerekirken soyut tanık beyanlarına itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37709, Karar No: 2015/41, Tarih: 19.01.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/37709 E.  ,  2015/41 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 29.09.2014 tarih, 31931-22213 sayılı ilamı üzerine gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuğun yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. Fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

İnceleme konusu somut olayda, suça sürüklenen çocuğun duruşmada bildirdiği son adresi “.. Mahallesi .. nolu Sokak No:..../.....” olmasına karşın suça sürüklenen çocuğun bildirdiği bu son adresine tebligat çıkarılmadan doğrudan yerleşim yeri adresi olan “.. Mahallesi .. nolu Sokak No:.. .. .. No:.. ../....” adresine Tebligat Kanunu'nun 21. Maddesine göre yapılan tebligat geçersiz olduğundan;

Öncelikle suça sürüklenen çocuk ..'nın son adresi olan “.. Mahallesi .. nolu Sokak No:.. .. ../.....” adresine gerekçeli kararın tebliğe çıkarılması,bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde ise yerleşim yeri adresi belirlenerek gerekçeli kararın bu adrese tebliği ile buna ilişkin tebliğ evrakının ve vermesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmesi amacıyla mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15541, Karar No: 2020/4503, Tarih: 01.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/15541 E.  ,  2020/4503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan T.C. ... vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01.08.2003-11.08.2014 tarihleri arasında çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin 11.08.2014 tarihinde kendisi tarafından haklı sebeple sona erdirildiğini, davacının taşeron şirketler üzerinden işyeri ... Devlet Hastanesinde hiç değişmeksizin kesintisiz olarak çalıştığını, müvekkilinin taşeron şirket işçisi olduğunu, son alt işveren şirketin ise davalı Star Temizlik şirketi olduğunu, müvekkilinin en son olarak davalı hastanede hasta bakıcı temizlik işçisi olarak çalıştığını, müvekkilinin yıllık izinlerini kullanmadığı gibi ücretlerinin de ödenmediğini, müvekkiline kıdem tazminatının da ödenmediğini iddia ederek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 6100 sayılı Kanunun 107. mad. uyarınca kıdem tazminatı ile yıllık izin ücretinin davalılar ... Temizlik İnşaat Gıda Mob. Tar. Hayv. Turizm Özel Eğitim San. Ve Tic. Ltd. Şti. ile T.C. Sağlık Bakanlığından tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ... vekili cevap dilekçesinde özetle, zamanaşımı def'inde bulunarak esasa ilişkin olarak dava davacının Gazi Devlet Hastanesinde hizmet alım sözleşmesi yapan şirketler ve en son da davalı şirkette çalıştığını, işçinin kıdem tazminatına hak kazanabilmesi için İş Kanunu hükümlerince iş yerinde fiilen 1 yıl kesintisiz çalışması gerektiğini, davacının çalışması göz önünde bulundurulduğunda kesintisiz olarak 1 yılın üzerinde çalışmasının bulunmadığını, davalı kurumun bu davada taraf gösterilmesi ve alınamadığı iddia edilen işçi alacaklarının kendilerinden talep edilmesinin mevzuata uygun olmadığını, davacının yıllık izinlerini kullandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Star Temizlik Ltd.Şti. Vekili cevap dilekçesinde özetle, zamanaşımı def'inde bulunarak esasa ilişkin olarak da 6552 sayılı Yasanın 8. Maddesi ile birlikte davacının kıdem tazminatından davalı kurumun sorumlu bulunduğunu, davacının iş akdinin kendisinin sonlandırması sebebi ile kıdem tazminatı alacağının doğmadığını, davacının yıllık izinlerini kullandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş akdini kendisinin haksız olarak feshettiği ve bu itibarla kıdem tazminatına müstahak olamayacağı, davacının bu çalışmaları sırasında 119 gün kullanmadığı yıllık izin alacağının bulunduğu anlaşıldığı gerekçesiyle davacının yıllık ücretli izin alacağı talebinin kabulüne ve kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş akdini kendisinin haksız olarak feshettiği ve bu itibarla kıdem tazminatına müstahak olamayacağı, davacının bu çalışmaları sırasında 119 gün kullanmadığı yıllık izin alacağının bulunduğu anlaşıldığı gerekçesiyle davacının yıllık ücretli izin alacağı talebinin kabulüne ve kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili ve davalı T.C. ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C ... vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İhbar olunan şirketlerin karar başlığında "ihbar olunan" yerine "davalı" olarak gösterilmeleri hatalıdır.

3- Somut uyuşmazlıkta davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışmasına rağmen hasta bakıcılık, sedye taşıma ilaçların hazırlanması, tıbbi malzemelerin hazırlanması gibi görevi dışında işler verildiğinden hasta bakıcılığın sorumluluğunu üstlenmek istemeyerek işyerini terk edip işi bırakarak iş akdini haklı nedenle feshetmiş olup yargılama sırasında dinlenen davacı ve davalı tanıkları da bu iddiayı doğrulamıştır.

İş akdini eylemli olarak haklı nedenle fesheden davacının kıdem tazminatına hak kazandığı anlaşılmakla kıdem tazminatı talebinin kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 01.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7242, Karar No: 2013/10573, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/7242 E.  ,  2013/10573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali ve tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine yapılan itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere,talep konusu döneme ilişkin üfe artış oranına göre de kira farkı ödenmediğinden temerrüdün oluştuğunun anlaşılmasına göre davalı vekilinin tahliyeye yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin alacağa yönelik temyiz itirazına gelince;

Davacı dava dilekçesinde, davalının 05.11.2007 tarihli kira sözleşmesi ile müvekkilinin kiracısı olduğunu, kira sözleşmesinde kira parasının her yıl % 15 oranında arttırılacağının kararlaştırıldığını, davalının kira sözleşmesinden kaynaklanan artış farklarını yatırmadığını bu nedenle 2009 Kasım ayından 2010 Ekim ayına ve 2010 Kasım ayından 2011 Eylül ayına kadar olan kira artış farkları olan 3. 459 TL nin tahsili için icra takibi yaptığını, davalının takibe itiraz ettiğini, itirazın haksız olduğunu belirterek itirazın iptaline ve tahliyeye karar verilmesini talep etmiştir. Davalı kira sözleşmesinde belirlenen artış oranının ilk dönemde tarafları bağlayacağını, kira parasının aylık 700,00 TL olduğu hususunda tarafların sözlü olarak anlaştığını, bu miktar üzerinden kira parasını yatırdığını, davacının yatırılan kira parasına itiraz etmediğini belirterek davanın reddine karar karar verilmesini istemiştir.

Taraflar arasında 05.11.2007 tarihli kira sözleşmesine ilişkin uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde aylık kira parası 600 TL olup, kira sözleşmesinin 6.maddesinde kira bedelinin %15 oranında arttırılacağı kararlaştırılmıştır.

Taraflar arasında 05.11.2007 tarihli kira sözleşmesine ilişkin uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde aylık kira parası 600 TL olup, kira sözleşmesinin 6.maddesinde kira bedelinin %15 oranında arttırılacağı kararlaştırılmıştır.

1 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 344.cü maddesinde “Tarafların yenilenen kira dönemlerinde uygulanacak kira bedeline ilişkin anlaşmalarının, bir önceki kira yılının üretici fiyat endeksindeki artış oranını geçmemesi koşuluyla geçerlidir. Bu kural, bir yıldan daha uzun süreli kira sözleşmelerinde de uygulanır.” hükmü, Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 2.maddesinde geçmişe etkili olma başlığı altında “Türk Borçlar Kanununun düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları gerçekleştirdikleri tarihe bakılmaksızın, bütün fiil ve işlemlere uygulanır.” hükmü, aynı Kanunun 7.maddesinde ise görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlığı altında "Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallar ile geçici ödemelere ilişkin 76., faize ilişkin 88., temerrüt faizine ilişkin 120. ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138.maddesi, görülmekte olan davalara da uygulanır." hükmü yer almaktadır. Türk Borçlar Kanununun kira artışına ilişkin 344.maddesindeki düzenleme

Kiracıları koruyucu nitelikte olup, kamu düzenine ilişkindir. Az yukarıda yazılı olduğu üzere Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanununun 2 ve 7.maddesi gözetildiğinde, TBK.nun yürürlüğünden önce serbest irade ile düzenlense de sözleşmedeki artış oranı, bir önceki kira yılında üretici fiyat endeksindeki artış oranını geçmemek koşuluyla geçerlidir. O halde, eldeki davalarda TBK.nun 344.maddesinde belirlenen artış oranını geçmediği ölçüde sözleşmedeki artış oranına itibar edilerek sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı 2009 Kasım ayından 2011 Eylül ayına kadar olan kira dönemi için sözleşmenin 6. maddesinde belirtilen her yıl için %15 artış şartını ileri sürerek kira farkları toplamını istemiştir. Sözleşmedeki artış oranının yasal (ÜFE) artış oranını geçtiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle mahkemece yukarıda açıklanan esas ve ilkeler doğrultusunda üretici fiyat endeksindeki artış oranına göre kira alacağı belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle hükmün tahliyeye ilişkin bölümünün oybirliğiyle ONANMASINA, 2.bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün alacağa ilişkin kısmının oyçokluğuyla BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 17.06.2013 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle hükmün tahliyeye ilişkin bölümünün oybirliğiyle ONANMASINA, 2.bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün alacağa ilişkin kısmının oyçokluğuyla BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 17.06.2013 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Kira sözleşmesi taşınır veya taşınmaz bir malın veya bir hakkın geçici bir süre bir bedel karşılığında başkası tarafından kullanılmasına ilişkin olup, karşılıklı edimleri içeren bir sözleşmedir. Özgür irade ile belirlenen sözleşme koşulları tarafları bağlar. Özellikle TBK. 347.maddesi hükmü uyarınca kiracı tarafından süre bitiminden onbeş gün öncesinden sözleşmenin feshedileceği bildirilmediği takdirde, sözleşme aynı koşullarla bir yıl uzatılmış sayılır. Sözleşmenin uzun süreli olması veya sözü edilen Yasa maddesi hükmü uyarınca yıldan yıla kendiliğinden uzaması halinde taraflar her yıl için artış oranını kararlaştımış iseler bu koşul geçerli olup, tarafları bağlar.

Kira parasının günün koşullarına intibakını sağlayan kira parasının tespiti davası ise istenilen kira dönemi için kira parasının günün koşullarına göre belirlenmesini sağlayıp, sözleşmenin sadece kira parasına ilişkin bölümünde değişiklik yapar. Kira artış oranı ile varsa diğer koşullarda bir değişiklik yapmaz. Aksi halde TBK.nun 26.maddesinde düzenlenen sözleşme serbestisinden söz edilemez. Nitekim HGK.nun 20.10.2004 tarih 2004/6-434 E-564 K. Sayılı kararı da bu doğrultudadır.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 344.maddesi ise madde gerekçesinde de açıklandığı üzere Borçlar Kanunu'nda yer verilmeyen 6570 Sayılı Kanunda da düzenlenmemiş olan yeni bir maddedir. Yenilenen kira dönemlerde uygulanacak kira bedelinin mahkemece belirlenmesine ilişkin ilkelere yer verilmiştir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile kira tespit davalarında Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 6570 sayılı Kanunun 2 ve 3 maddelerinin Anayasa Mahkemesince iptali üzerine ortaya çıkan kanun boşluğunu doldurmak amacıyla uygulamada kabul ettiği kira parasının tespitinde uyguladığı yöntem ve esaslar 18.01.1964 gün ve 1964/2 E. 4 K. Sayılı İçtihatı Birleştirme Kararı gözönünde tutularak kira tespit davalarına özgü kira bedelinin belirlenmesi amacıyla yasal bir düzenleme yapılmıştır. Bu düzenleme ile yenilenen kira dönemlerinde uygulanacak kira bedellerine ilişkin anlaşmaların geçerliliği bir önceki kira yılında üretici fiyat endeksindeki artış oranını geçmemek koşuluyla kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan gerekçelere göre kira tespit davası açılıp yeni kira bedeli belirlenmedikçe sözleşme serbestisi içinde kira sözleşmesinin hükümleri tarafları bağlar. Bu nedenle sayın çoğunluğun alacağa ilişkin bozma görüşüne katılamıyor, hükmün alacağa yönelik bölümünün de onanması gerektiğini düşünüyoruz. 17.06.2013
Yargıtay — Esas No: 2011/11823, Karar No: 2011/17338, Tarih: 25.11.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/11823 E.  ,  2011/17338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı idare tarafından satışa çıkarılan halkalı konutlarına ilişkin projeden daire satın almak için 21/07/2006 tarihinde sözleşme imzaladığını, sözleşmede teslim süresinin 16 ay olarak belirtildiğini 21/11/2007 tarihinde teslim edilmesi gereken dairenin, 11 ay 5 gün sonra 26/10/2008 tarihinde teslim edildiğini, geç teslim dolayısıyla maddi zarara uğradığını davalıya 14/11/2008 tarihli ihtarname gönderilerek fiili teslimin yapılacağı tarihe kadar geçen sürede ki uğranılan maddi kayıpların talep edileceğini bildirdiğini neticesinde fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla gayrimenkulün günümüz koşullarında ki kira getirisinin bilirkişi marifetiyle tespit edilerek davalı tarafından ödettirilmesi talebini içeren davanın kabulu ile 21/11/2007 tarihinden itibaren reeskont faiz işletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, teslim süresinin 26 ay olduğunu sözleşmede yanlışlıkla 16 ay yazıldığını ayrıca sözleşmede geç teslime ilişkin herhangi bir cezai şartın sözleşmede düzenlenmediğini gayrimenkulün hemen kiraya verilmesinin mümkün olmadığını ayrıca işin ticari ... olmaması nedeniyle reeskont faizi istenemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme davanın kabulüne 6.600 TL’nin dava tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar vermiş hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

2011/11823-17338

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece reeskont faizine hükmedilmiş ise de tarafların sıfatları ve uyuşmazlığın özelliğine göre yasal faize hükmedilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7 gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenle hüküm fıkrasının 1.bendinde bulunan "reeskont" sözcüğünün hükümden çıkartılarak yerine "yasal" sözcüğünün yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan 98.05 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 25.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.