muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10031, Karar No: 2015/22726, Tarih: 31.03.2015

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 12.12.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığının iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 31.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30989, Karar No: 2014/35486, Tarih: 15.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/30989 E.  ,  2014/35486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2011/268-2012/589

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Otobüs İşletme Müdürlüğünde şoför olarak çalıştığını, 14.02.2011 tarihinde emekli olduğunu, işyerinde iki vardiya halinde çalışıldığını, birinci vardiyanın saat 05:00’de başladığını otobüs işletmesinden ilk durağa gittiğini, saat 06:00’da servise çıkıp ara vermeden saat 13:00’e kadar çalıştığını, ikinci vardiyanın saat 13:00’de başladığını hat üzerinden arabayı alıp hiç ara vermeden 20:30-21:30’a kadar çalıştığını, işyerinde uygulanmakta olan Toplu İş Sözleşmesinin 18. maddesinde otobüs işletmesinde çalışan şoförlerin işin gereği olarak ara verilmeden çalıştırılması halinde ileri bir günde mutlaka dinlendirileceğinin bildirilmesine rağmen dinlendirilmeden Karayolları Trafik Kanununa da aykırı olarak çalıştırıldığını ileri sürerek, ara dinlenmelerdeki çalışmanın karşılığı olarak fazla çalışma alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, şoförlerin günde ortalama altı saat ile sekiz saat arasında değişen sürelerde çalıştığını, haftalık kırkdört saatlik çalışma süresinin aşılmasının söz konusu olmadığını, Şoför Talimatnamesinde son durağa on dakikadan önce gelinmeyeceği belirtilerek şoförlere bir gidişlik her seferde on dakika ihtiyaç molası verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, aksi ispatlanmayan şahit ifadelerine göre davacının ara dinlenmelerini trafik yoğunluğu sebebiyle kullanamadığı, böylece haftada üç saat fazla mesai yaptığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Ara dinlenme için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık kırkbeş saati aşan kısmını oluşturması halinde ise zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, mahkemece toplanan deliller hüküm kurmaya elverişli olmadığı halde davalı belediye ile husumeti bulunan davacı şahitlerinin beyanları esas alınarak sonuca gidilmesi isabetsizdir.

Somut olayda, mahkemece toplanan deliller hüküm kurmaya elverişli olmadığı halde davalı belediye ile husumeti bulunan davacı şahitlerinin beyanları esas alınarak sonuca gidilmesi isabetsizdir.

Davalı resmi kurum olup, kurum kayıtları ve özellikle otobüslerin güzergahlarına ilişkin çizelgeler getirtilmeli, gerekirse mahallinde keşif yapıldıktan sonra davacının çalışma saatleri ile ara dinlenme süreleri belirlenerek davacının talebi değerlendirilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1332, Karar No: 2016/521, Tarih: 21.01.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/1332 E.  ,  2016/521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun aşamalarda değişmeyen samimi savunmaları, mağdurenin 08.06.2011 tarihli mahkeme beyanı ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın mağdureye yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçunu zorla gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, mevcut haliyle eylem rızaya dayalı olmakla birlikte mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tespiti için ... Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesinden alınan 20.06.2012 tarihli raporda mağdurede hafif derecede zeka geriliği bulunduğunun belirtilmesi karşısında; Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan mağdure de akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, şayet varsa bundan dolayı fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olup olmadığı, mevcut akıl hastalığı veya zayıflığının hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğine sahip olup olmadığı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında rapor aldırıldıktan sonra toplanacak delillere göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun, 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20947, Karar No: 2014/15009, Tarih: 17.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20947 E.  ,  2014/15009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2-3, 62/1, 50, 52, 52/4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde, TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca, işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde, maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında, hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 275 promil alkollü olduğu somut olayda, sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınır aşılmak sureti ile ceza tayini yerine yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6787, Karar No: 2023/1312, Tarih: 06.03.2023

**7. Hukuk Dairesi         2021/6787 E.  ,  2023/1312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, muris ...'ın tasarruf ehliyetinin bulunmadığını, murisin vasiyet konusu taşınmazları vasiyetname düzenlemeden kısa bir süre önce muris muvazaası ile davalılara temlik ettiğini, vasiyetnamenin düzenlendiği tarihte murisin vasiyetnamede anılan taşınmazların maliki olmadığını, bu nedenle vasiyetnamenin konusunun imkânsız olduğunu, akabinde müvekkilinin ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/482 Esas sayılı dosyası ile muris muvazaasına dayalı tapu iptali ve tescil davası açtığını ve lehe sonuçlandığını, derecattan geçerek kesinleştiğini iddia ederek miras bırakan ...'ın .... Noterliğinin 29.06.2009 tarih ve 6743 yevmiye numarası ile düzenlenen vasiyetnamesinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ...; davacının iddialarının gerçeğe aykırı olduğunu, davacının babası olan muris Abdullah'a bakmadığını, sokağa attığını, murise davalılardan eşi Osman ile birlikte kendisinin baktığını beyan etmiştir.

2. Davalı ... duruşmadaki beyanında, murisin bir kısım çocuklarının murise bakmak istemediğini ve murisin "bana kim bakarsa 30 dekar tarlayı ona vereceğim" dediğini, murisin bir kısım çocuğunun murise "sana baksa baksa ...., sen onların yanına git" dediğini, babası olan murise davalı eşi Atike ile birlikte 30 yıl baktığını, karda kışta murisi diyalize götürdüğünü, davacının babasına hiç bakmadığını, arayıp sormadığını, babasının cenazesine gelmediğini, murisin davacıya dargın vefat ettiğini, babası öldükten sonra dava açtığını, murisin bir kısım tarlalarını davalılar üzerine devrettiğini, taraflar arasında sorun çıkınca da işlem bozulmasın diye bir de vasiyetname düzenlediğini belirtmiştir.

3. Davalı ... duruşmadaki beyanında, murisin sağ iken kendisine 20 dönüm tarla ve ev yeri verdiğini, davacı dışındaki kız kardeşlerinin ev yerlerinden pay almak istemediğini, murisin davacıya ev yerinden pay vermediğini, murisin davalılara verdiği daha sonra ellerinden alınmasın diye bir de vasiyetname yaptığını beyan etmiştir.

4. Davalı ... duruşmadaki beyanında, murisin vasiyetname konusu taşınmazları isteyerek davalılara verdiğini, tüm kardeşlerine mal verdiğini, muris ölmeden önce davacının bazı söylemlerini duyduğu için bir de vasiyetname yapmak istediğini beyan etmiştir.

4. Davalı ... duruşmadaki beyanında, murisin vasiyetname konusu taşınmazları isteyerek davalılara verdiğini, tüm kardeşlerine mal verdiğini, muris ölmeden önce davacının bazı söylemlerini duyduğu için bir de vasiyetname yapmak istediğini beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince vasiyetnamenin iptali şartları oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddialarını tekrar ederek, vasiyetnamenin konusunun imkânsız olduğunu, işlemin mutlak butlan ile batıl olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; vasiyetnamenin iptali koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vasiyetnamenin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 557 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15117, Karar No: 2015/39065, Tarih: 02.04.2015

**6. Ceza Dairesi         2014/15117 E.  ,  2015/39065 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2014/365694

MAHKEMESİ : Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/382 (E) ve 2014/335 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suç tarihinde güneşin 05.25'te doğduğu, suçun da 05.00 sıralarında işlenmiş olması nedeniyle eylemin gece vakti işlendiğini kabule olanak bulunmadığı gibi, cebir ve tehdit teşkil eden eylemlerin iş yerinin dışında gerçekleştirilmiş olması nedeniyle koşulları bulunmadığı halde TCK'nın 149/1.maddesinin (d) ve (h) bendleri ile uygulama yapılması, anılan hususların teşdit nedeni yapılmamış olması karşısında, sonuca etkili görülmediğinden; sanığın, mağdura ait marketten 110,00 TL para ile bir miktar sigarayı aldıktan sonra marketten dışarı çıktığı, olay yerine gelen mağdurun sanığı iş yerinin 100 metre kadar ilerisinde elindeki poşet içerisinde sigaralar ile birlikte görüp sanığın elindeki sigaraları aldığı, bunun üzerine sanığın üzerindeki bıçağı çekerek mağdurdan sigaraları geri istediği, ancak çevrenin kalabalıklaşmaya başlaması üzerine sigaraları alamadan paralar ile birlikte olay yerinden kaçmaya başladığı; yağma suçunun malın alınmasıyla tamamlandığı, sanığın üzerinde mağdurun iş yerinden aldığı paralar olduğu halde mağdura bıçak çektiği anda yağma suçunun tamamlandığı gözetilmeden, eylemin kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek yazılı biçimde uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre;

F.. D.. ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17672, Karar No: 2016/11005, Tarih: 25.10.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/17672 E.  ,  2016/11005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın hırsızlık suçunun konusunu oluşturan votka şişesini, alışveriş amacıyla gittiği marketten çaldığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 141. maddesi ile uygulama yapılması,

2-Olayın özelliği ile sanığın kişiliği de değerlendirilerek, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının ve bir şişe votkanın ne şekilde ihtiyaç maddesi olduğu değerlendirilip ve malın değeri de tespit edilerek, söz konusu maddenin uygulanması gerekirken, sadece çoğunu çalabilmek imkanı varken bir adet içki şişesi alması gerekçesiyle TCK'nın 145.maddenin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısı'nın ve sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.06.2007 tarihli ilk hükümdeki netice cezanın 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 25.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.