muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6069, Karar No: 2011/8698, Tarih: 05.07.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/6069 E.  ,  2011/8698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli yeri geniş çevrisi ile birlikte gösterir pafta örneği ile orijinal orman kadastro haritalarının bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına konması,

2) Bundan sonra dava dosyası son keşifte yer alan bilirkişi kuruluna verilerek orijinal pafta ve harita örneklerinin ölçekleri 1/5000 ve 1/10000 ölçeklerde denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (...) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

bu dosya arasına konulması, ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 05/07/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6620, Karar No: 2012/1121, Tarih: 23.02.2012

**15. Hukuk Dairesi         2011/6620 E.  ,  2012/1121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, proje bedelinin tahsili istemi ile açılmış, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı iş sahibi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında yazılı sözleşme bulunmamaktadır. Davalı iş sahibi vekili, cevap dilekçesinde davacıyla akdî ilişkileri olmadığını, davacıya proje çizdirmediklerini, projeleri ...'a çizdirdiklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece taraflar arasında akdî ilişkinin varlığı kabul edilip, davalı iş sahibine ödeme konusunda yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak, teklif edilen yeminin davacı tarafından yerine getirilmiş olması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı iş sahibi vekili akdî ilişkiyi inkâr ettiğine göre öncelikle bunun üzerinde durulması gerekir. Dosya içerisine getirtilen projelerden bazılarında .... Şti.'nin, bazılarında da ...Ltd. Şti.'nin adının yazılı olduğu görülmektedir. ...Ltd. Şti.'nin adının yazılı olduğu projelerde proje sorumlusu olarak davacı ...'ın adı yazılıdır. Davacı asil 19.02.2009 günlü oturumda kendisinin ...Ltd. Şti.'nde inşaat mühendisi olarak çalıştığını, çalışmasının maaş karşılığı olduğunu, şirketin iş bedelini tahsil edememesi ve projede sorumlu olarak kendisinin adının yazılı bulunması nedeniyle bu davayı açtığını bildirmiştir.

Davalı tarafça akdî ilişkinin inkâr edilmesi durumunda, dava konusu miktar da dikkate alınarak, akdî ilişkinin varlığının davacı tarafça yazılı belge ile kanıtlanması zorunludur. Dosyaya getirtilen projelerin bazılarında sorumlu olarak davacının adının yazılı olması dışında herhangi bir delil dosyaya sunulmamıştır. Davacının sorumlu olarak adının yazılı olduğu projelerde ... Ltd. Şti.'ye aittir. Davacının 19.02.2009 günlü oturumdaki beyanından da kendisinin ...Ltd. Şti.'nde ücretli olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece taraflar arasında akdî ilişkinin kurulduğu kabul edilerek hüküm oluşturulması doğru olmamıştır.

Davacı vekili, dava dilekçesinde “sair deliller” ibaresini kullanarak yemin deliline de dayanmış olduğundan, davacı tarafa davalı iş sahibine akdî ilişkinin varlığı konusunda yemin teklif etme hakkının bulunduğunun hatırlatılması ve sonucuna göre akdî ilişkinin varlığı kanıtlandığı takdirde işin esası hakkında hüküm kurulması gerekirken, bu konu üzerinde durulmadan akdî ilişkinin varlığı davacı tarafça kanıtlanmadan işin esası hakkında hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı iş sahibi yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13616, Karar No: 2015/827, Tarih: 22.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/13616 E.  ,  2015/827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... Şti. ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın sebep olduğu kazada müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp ıslah ile artırılan 15.497,08 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar vekili, zamanaşımının dolduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre davanın kabulü ile 15.497,08 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar ... Şti. ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar ...Şti. ve ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan iş göremezlik tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece ... Devlet Hastanesi sağlık kurulu tarafından verilen raporda davacının özür durumu %15 olarak belirlenmiş ve bu rapor esas alınarak hesaplama yaptırılmıştır. Ancak raporun hangi tüzük esas alınarak düzenlendiği belli olmadığı gibi raporda meslek grubu ve arıza ağırlık ölçüsü gibi çalışma gücü kayıp oranının tespitinde etkili unsurlar gösterilmemiştir.

Mahkemece, davacının Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'ne uygun şekilde maluliyet oranının tespiti ve maluliyetinin dava konusu kaza sonucu meydana gelip gelmeyeceğine ilişkin ...Kurumu veya Üniversite hastanelerinin ...kürsüsünden rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... Şti. ve ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... Şti. ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... Şti. ve ...'ye geri verilmesine 22.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4813, Karar No: 2019/2358, Tarih: 17.04.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/4813 E.  ,  2019/2358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ...... tarafından, davalılar ...... Yayıncılık AŞ ve diğerleri aleyhine 02/01/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve yayın istenmesi üzerine mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda; davalılardan ... yönünden husumet nedeniyle reddine; diğer davalılar yönünden esastan reddine dair verilen 25/01/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve davalılardan ...’nın gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü olup, Basın Kanunu'nun 13. maddesi uyarınca sorumluluğunun bulunmamasına göre, davacının anılan davalıya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve yayın istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan ... yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle talebin reddine, diğer davalılar yönünden esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalılardan ...... Yayıncılık AŞ'nin imtiyaz sahibi olduğu ...... Gazetesinin 19/12/2013 tarihli nüshasında davalılardan ... tarafından kaleme alınan “Bakan’ın başını ağrıtacak görüntüler” başlıklı haber ile müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, uğradığı manevi zararın giderilmesi ve yayın isteminde bulunmuştur.

Mahkemece; davalılardan ...’nın gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü olması ve Basın Kanunu'nun 13. maddesi uyarınca sorumluluğunun bulunmaması nedeniyle pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine; diğer davalılar yönünden, davaya konu haberin güncel ve eleştiri sınırları içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın esastan reddine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1 ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Düşünce ve kanaat özgürlüğü sınırının aşılması ve kişilik hakkına saldırı seviyesine ulaşması hâlinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddeleri gereğince manevi tazminat istenebilecektir.

Dosya kapsamından; dava konusu ...... Gazetesi’nin 19/12/2013 tarihli “Bakan’ın başını ağrıtacak görüntüler” başlıklı haberinde; “ ......... kayıtlarına göre, elindeki pakette bir ayakkkabı kutusu ve içinde 500 bin dolar vardı. Ofise farklı tarihlerde toplam 2 adet paket gitti. 3’üncü 500 bin dolarlık paket ise, bakanın evine takım elbise torbası içinde gönderildi. Bunun karşılığında Bağış,......’ın adamlarına T.C. vatandaşlığı yolu açtı.” yönünde söz ve ifadelerin kullanıldığı, davacıya isnat edilen hususlara ilişkin herhangi bir soruşturma bulunmadığı ve iddialar maddi olgulara dayanmamasına rağmen kesinlik içerecek şekilde tespit ve belirlemelerde bulunulduğu anlaşılmaktadır. Dava konusu haberde kullanılan söz ve ifadeler bir bütün halinde değerlendirildiğinde, ifade ve basın özgürlüğü kapsamında korunması gereken eleştiri niteliğinde olmayıp, davacının kişilik haklarına saldırı mahiyetindedir.

Şu durumda; kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı yararına uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, davanın tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmamış ve hükmün bu nedenle bozulmasını gerektirmiştir.

Şu durumda; kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı yararına uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, davanın tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmamış ve hükmün bu nedenle bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ...... Yayıncılık AŞ ve ... yönünden davacı yararına BOZULMASINA; davacının, davalılardan ...’ya yönelik diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/04/2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.17/04/2019
Yargıtay — Esas No: 2018/2511, Karar No: 2018/7866, Tarih: 21.06.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/2511 E.  ,  2018/7866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Çocuk Mahkemesi sıfatıyla)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

22.06.2010 tarihinde suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 23.07.2010 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 19.10.2012 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun yargılanarak 09.05.2013 tarihinde mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının 09.05.2013 tarihinde kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

1-Mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk savunmasına göre gece vakti sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılması karşısında, TCK’nın 143. maddesi uyarınca sanığın cezasında arttırım yapılmamış olması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3-İş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun 19.12.2006 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının “b” bendi uyarınca uzlaşma kapsamına alındığı ve 5271 sayılı Yasa'nın 253. maddesinin 3. fıkrasına 5918 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile eklenen son cümlenin yürürlük tarihi olan 09.07.2009 gününe kadar uzlaşma kapsamında bulunmayan başka bir suç ile birlikte işlense dahi 17.03.2009 olan suç tarihi itibari ile uzlaşmaya tabi olduğunun anlaşılması karşısında; 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı BOZULMASINA, 21.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25097, Karar No: 2013/19037, Tarih: 19.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/25097 E.  ,  2013/19037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, dini bayram ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 25.04.2007-16.02.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, haftanın 6 günü vardiyalı olarak kimi haftalarda 08.00-20.00, kimi haftalarda 07.00-19.00, kimi haftalarda 10.00-22.00 arasında 12 saat bilfiil çalışmak suretiyle günlük 4 saat fazla mesai yaptığını, davacının dini bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmasının karşılığında her bir tatil günü için ilave 1 günlük tatil ücretinin de ödenmediğini iddia ederek fazla mesai ve dini bayram-genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük

çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda fazla çalışma ücreti hesaplanırken, 12 saatlik çalışmada ara dinlenmesinin 1,5 saat yerine 1 saat olarak indirilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç :

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.