muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7337, Karar No: 2018/4940, Tarih: 27.02.2018

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma süresi, görev yerine göre 12/24 saat çalışma düzenine göre vardiyalı olarak saat 07.00 - 19.00 saatleri ile 19.00 - 07.00 saatleri arasında haftanın 5 günü günde 12 saat çalışılıp haftanın kalan 2 gününde ise istirahat ederek haftalık 60 saat çalıştığı, yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saati aşan haftalık 15 saatlik fazla çalışmasının bulunduğu, günlük fazla çalışmasının ise 3 saat olduğu sonucuna varılarak hesaplama yapılmıştır. Ancak fazla mesai alacağı hesabında çalışma saatleri yönünden dosyadaki belgelere göre isabetsizlik bulunmasa da haftalık çalışma bakımından ara dinlenme düşülmeden yapılan hesaplamanın kabulü yerinde olmamıştır. Davacının fazla mesaisinin, tespit edilen günlük oniki saat çalışma süresinden yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde bir buçuk saat ara dinlenme süresi indirilmek suretiyle hesaplanarak sonucuna göre hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai süresinin hesaplanmasında haftalık altmış saat çalışma yapıldığını kabul etmiş ise de, davacının talebi haftalık 52.5 saat çalışma yapıldığı yönündedir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca da taleple bağlılık kuralına aykırı olarak Mahkemece talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13319, Karar No: 2016/14824, Tarih: 11.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/13319 E.  ,  2016/14824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1163 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I) Şikayetçi vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca tebliğnameye uygun olarak, şikayetçi vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

II) Suçtan zarar gören vekilinin temyizine gelince;

Suçtan doğrudan doğruya zarar gören .... Bakanlığının CMK'nın 234. maddesi uyarınca davadan haberdar edilip, aynı Kanun'un 237. maddesi gereğince davaya katılma imkânı sağlanmadan yargılamaya devam edilip yazılı şekilde hükümler tesisi,

Kanuna aykırı ve suçtan zarar gören vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak sair yönleri incelenmeksizin HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25472, Karar No: 2015/1664, Tarih: 30.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/25472 E.  ,  2015/1664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79. maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dosya da davacı 01.04.1998-12.09.2007 tarihleri arasında çalışmalarının tespitini istemiştir. Mahkemece davacının 01.04.1998-18.06.2004 arasında çalıştığı kanaatiyle davanın bu dönem yönünden kabulüne, talep edilen 18.06.2004-12.09.2007 dönem için işveren tarafından çalışmaların kuruma bildirilmiş olması nedeniyle hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiş ise de davanın kabul edilen kısmı yönünden dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Davalı işyerinin gıda üretimi yapılan bir işyeri olduğu göz önüne alınarak tespitine karar verilen süreler yönünden davacı’nın işyerine girerken veya işyerinde çalışırken alınmış bir sağlık raporunun olup olmadığı araştırılmalı, Belediye’den davalı işyerinde kabul edilen dönem içinde bir denetim yapılıp yapılmadığı araştırılmalı eğer yapılmış ise ilgili belgeler getirtilmeli böylece davacının kabul edilen dönem yönünden davacının kayıtlarda görünmeyen

çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu, çalışmanın varlığı ve kesintili olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15684, Karar No: 2013/28241, Tarih: 02.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/15684 E.  ,  2013/28241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.04.2013
Yargıtay — Esas No: 2015/642, Karar No: 2015/2103, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/642 E.  ,  2015/2103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/1019-2015/119

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/269 E. 2014/266 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/19198 E. 2014/26130 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9856, Karar No: 2013/13952, Tarih: 12.11.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/9856 E.  ,  2013/13952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

Hüküm : TCK' nın 268/1 maddesi delaletiyle 267/1, 62,

58/6-7, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- TCK'nın 268. maddesinde tanımlanan suçun oluşması için, failin, işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanmasının gerektiği, somut olayda; durumundan şüphelenilmesi üzerine görevli polis memurları tarafından kimliği sorulan sanığın, hakkındaki yakalama kararlarının infazını engellemek amacıyla ...'in kimlik bilgilerini vermekten ibaret eyleminin; TCK'nın 206. maddesindeki "Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan" suçunu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında TCK'nın 53/1-(c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve TCK'nın 53/1-a, b, d, e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 12.11.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sayın çoğunluk ile aramızdaki hukuki uyuşmazlık görevli polis ekiplerinin şüphe üzerine durdurarak kimlik sordukları sanığın hakkındaki yakalama kararlarının infazını engellemek amacıyla gerçek kimliği yerine var olan kardeşinin kimlik bilgilerini vermesi şeklindeki eyleminin, yerel mahkemenin kabul ettiği gibi TCK'nın 268. maddesindeki başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunu mu yoksa TCK'nın 206. maddesindeki resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunu mu oluşturduğuna ilişkindir.

Somut olayda sanık hakkındaki Lüleburgaz 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2008/208 Esas sayılı dosyasında uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, Küçükçekmece 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/1100 Esas sayılı dosyasında basit yaralama suçundan, Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/851 Esas sayılı dosyasında elektrik hırsızlığı suçundan, Küçükçekmece 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2008/1138 Esas sayılı dosyasında basit yaralama suçundan arandığından, yakalama kararlarının infazını engellemek amacıyla, var olan kardeşinin kimlik bilgilerini kolluk görevlilerine beyan etmiştir. Başkasına ait kimlik bilgilerini kullanma suçu sadece kişinin kendisini soruşturmadan kurtarmak maksadıyla işlenmemekte, ayrıca hakkındaki kovuşturmadan kurtulmak, kovuşturmanın devamını engellemek saikiyle de işlenebilmektedir. Nitekim yasada yer alan “kendisi hakkındaki soruşturma ve kovuşturmanın devamını engellemek amacıyla” ibaresi bu hususu doğrulamaktadır. Soruşturmadan kurtulmak maksadıyla kimlik ya da kimlik bilgilerini kullananlar cezalandırılırken kovuşturmadan kurtulmak amacıyla başkalarının kimlik ya da kimlik bilgilerini kullananlara bu madde hükümlerini uygulamamak yasanın amacıyla bağdaşmamaktadır. Ayrıca 206. maddedeki resmi belge düzenlenmesinde yalan beyan suçunun oluşması için ortada düzenlenmiş bir resmi belge bulunmalıdır. Dosyadaki bütün belgeler sanığın gerçek kimlik bilgileri ile düzenlenmiştir. Yani ortada kamu görevlisine yalan beyanda bulunulması sonucu sahte olarak düzenlenen bir belge dahi yoktur. O nedenle TCK'nın 206. maddesinin unsurları somut olayda oluşmamıştır.

Kısacası hakkındaki (gıyabi tevkif) yakalama kararlarının infazından kurtulmak ve bu sayede kovuşturmanın devamını, kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla kamu görevlilerine var olan başkasına ait kimlik bilgilerini veren sanığın eyleminin TCK'nın 268. maddesinde düzenlenen başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunu oluşturduğu, resmi belge düzenlemekle ve beyanı araştırmakla görevli kamu görevlilerine kimliği hakkında yalan beyanda bulunulması nedeniyle sahte kimlikle bir belge düzenlenmeyen hallerde TCK'nın 206. maddesinde yer alan resmi belge düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçunun oluşmayacağı, yerel mahkemenin suçu vasıflandırması ve uygulamasının doğru olduğu, hükmün düzeltilerek onanması gerektiği düşüncesiyle, sayın çoğunluğun hükmün bozulmasına ilişkin görüşlerine katılmıyorum. 12.11.2013
Yargıtay — Esas No: 2012/8696, Karar No: 2013/12590, Tarih: 10.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/8696 E.  ,  2013/12590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5291, Karar No: 2017/1649, Tarih: 10.05.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/5291 E.  ,  2017/1649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında;

TCK'nun 81/1, 35/1-2, 62/1, 53/1 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası

6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK.nun 62/1, 53/1, 52/1 maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis, 1000 TL adli para cezası.

CMK'nun 231/5 maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

Sanık ... hakkında;

TCK'nun 81/1, 35/1-2, 62/1, 53/1 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası

6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK.nun 62/1, 53/1, 52/1 maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis, 1000 TL adli para cezası.

Sanıklar ... ve ... hakkında;

TCK'nun 81/1, 35/1-2, 62/1, 53/1 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Sanık ... hakkında katılan ...'nu kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm, müdafii tarafından süresinde temyiz edilmiş, sanık 08.04.2016 tarihli dilekçesi ile aldığı ceza miktarını yanlış bildirerek hükmün onanmasını istemiş ve yanlışlık tutanakla kendisine bildirilmesine rağmen cevap vermeyen sanığın hükmün onanmasına yönelik talebinin dosyamızdaki eylemine yönelik olduğu dilekçe içeriğinden anlaşılmakla tebliğnamedeki bu husustaki düşünceye iştirak edilmemiştir.

2-) Sanık ..., ..., ... ve ... hakkında katılan ...'nu kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan hükümler, sanık müdafileri tarafından süresinde temyiz edilmiş ise de, sanık ...’un 23.02.2017 tarihli; sanık ...’ın 29.08.2016 ve 23.01.2017 tarihli; sanık ...’in 03.05.2017 tarihli ve sanık ...’ın 08.04.2016 tarihli hükmün onanmasını isteyen dilekçeler sunduğu anlaşılmakla; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2008 gün ve 2008/1-9-15 sayılı Kararı uyarınca, cezanın onaylanması isteği, temyiz isteminden vazgeçme niteliği taşıdığından, sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz taleplerinin ve ... müdafiinin duruşma istemli temyiz talebinin feragat nedeni ile redlerine karar verilmiştir.

3-) Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında mağdur ...’nu kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümle ilgili olarak Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ..., ... ve ...’un mağdur ...’nu kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, takdire ilişen cezaları azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, O yer Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine.

Ancak;