muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15619, Karar No: 2013/16265, Tarih: 29.05.2013

çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresinin serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa ilişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; yukarıdaki ilke kararı da gözetilerek, davacının 07.00-20.00 saatleri arasındaki 13 saatlik çalışmasından en az 1,5 saat ara dinlenme düşülmesi gerekirken, davalı tanık beyanı ile de doğrulanmayan 1 saatlik ara dinlenme süresinin düşülmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12283, Karar No: 2016/10393, Tarih: 06.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/12283 E.  ,  2016/10393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yakarak mala zarar verme

HÜKÜM : TCK'nın 151/1, 152/2-a, 62, 52/2, 52/4 maddeleri gereğince 4.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde amcasının oğlu olan katılana ait köyün üst tarafında bulunan 4000 adet sıkıştırılmış otları yakmak suretiyle yakarak mala zarar verme suçunu işlediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06/12/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5970, Karar No: 2021/3646, Tarih: 22.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/5970 E.  ,  2021/3646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin bozmasına uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı apartman işyerinde 01.01.2001 ile 30.09.2013 tarihleri arasında çalıştığını belirterek hizmetinin tespitini istemiş, Mahkemece, davacının 23.02.2001 tarihinden 19.09.2013 tarihine kadar davalı işveren yanında kapıcı olarak hizmet akdi ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Yasa'nın Geçici 7. maddesi atfı ile 506 sayılı Kanun’un 79/10 ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleridir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacının davalı apartmana ait işyerinden kuruma bildirilen çalışması bulunmadığı, muhtarlık kayıtlarına göre 23.02.2001 tarihinden itibaren apartmanın kapıcı dairesinde ikamet ettiği, apartmanın, 5 katlı, 16 daireli olup, kombili sistemde doğalgaz ile ısınma sağlandığı, tanıklar tarafından akşam çöplerin alınması, haftada 1 gün genel temizlik, bahçe temizliği ve bahçe bakımı işleri yapıldığının ve davacının evlere gündelik temizliğe gittiğinin beyan edildiği, apartman yönetimi ile davacının eşi arasında kapıcı dairesinin kiralanmasına ilişkin 01.08.2006 tarihli kira sözleşmesi sunulduğu,davacının eşi İbrahim Yılmaz'ın dava konusu dönemde muhtelif işyerlerinden tam zamanlı bildirimlerinin olduğu, karar defterinde bu tarih öncesine dair kapıcı ile ilgili alınmış karar bulunmadığının bilirkişi raporunda belirtildiği dosya kapsamında sabittir.

Mahkemenin, davacının davalı yanında 23.02.2001 ile 19.09.2013 tarihleri arasında çalıştığına dair tespit hükmü isabetli ise de, davalı apartmanın büyüklüğü, kombili sistem kullanılıyor olması, yapılan işlerin niteliği ve bunların karşılık geldiği süreler, davacının evlere temizliğe gittiği iddiaları karşısında çalışmanın tam süreli mi yoksa kısmi süreli mi olduğu konusunun açıklığa kavuşturulmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemenin, davacının davalı yanında 23.02.2001 ile 19.09.2013 tarihleri arasında çalıştığına dair tespit hükmü isabetli ise de, davalı apartmanın büyüklüğü, kombili sistem kullanılıyor olması, yapılan işlerin niteliği ve bunların karşılık geldiği süreler, davacının evlere temizliğe gittiği iddiaları karşısında çalışmanın tam süreli mi yoksa kısmi süreli mi olduğu konusunun açıklığa kavuşturulmadığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacı tarafından yapılan işlerin niteliği araştırılarak, apartmanda çöp toplama,merdiven temizliği dışında apartman sakinleri için alışveriş yapma, ekmek ve sair ihtiyaçlarının alımı gibi servis hizmeti verip vermediği belirlenmeli, çalışmanın niteliği ve süresi, kısmi (part time) ya da tam gün olup olmadığını belirlemek için sadece taraf tanıkları ile yetinilmeyip re’sen araştırma kapsamında civar kapıcılar,market,bakkal gibi işyeri sahipleri, apartmanda uzun süre ikamet edenler arasından davacının hizmetlerini bilebilecek durumdaki kat maliki olmayan sakinlerden de kanaat edinmeye elverişli sayıda tanık dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli, davacının başka evlere veya diğer apartmanlara temizliğe gittiği konusundaki iddia dinlenen bu tanıklara ayrıntılı şekilde açıklattırılmalı, davalı apartman yönetimine ait dava konusu dönemle ilgili gelir-gider ve karar defteri, ödeme belgeleri gibi kayıtlar denetime imkan verecek şekilde dosya içine alınmalı, kısmi süreli çalışma olduğunun anlaşılması halinde; gerektiğinde uzman bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle, davacının kısmi zamanlı çalışma durumunun günlük çalışma saatine göre (4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışmanın 1 günlük çalışma hesabı ile) haftalık ve aylık çalışma süresinin kaç gün olduğu açıkça tespit edilmeli, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Mahkemenin, yukarıda belirtilen hususlar gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'e iadesine, 22.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16853, Karar No: 2020/4116, Tarih: 11.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/16853 E.  ,  2020/4116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan Tübitak Marmara Araştırma Merkezi vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, Davacının Tübitak Marmara Araştırma Merkezi (MAM) Gebze yerleşkesinde 18.11.2013 tarihinde 4 aylık Deneme Süreli ve bir yıllık İş Sözleşmesi ile işe başlamışsa da, bu süre henüz dolmadan 30.01.2014 tarihinde imzalanan ikinci bir sözleşme ile 18.11.2014 tarihinde bitecek olan sözleşmenin 18.11.2017 tarihide sona erecek şeklide sözleşmesinin uzatıldığını, davacı bu sözleşmelere göre gemide “Kadrolu Olarak” ve “Aşçı” olarak işe başladığını, görevini yüksek sorumluluk duygusu ile eksiksiz ifa eden davacının iş akdi 25.03.2014 tarihinde haksız ve kötü niyetli bir şekilde usule aykırı olarak feshedilmiş olduğunu, ikinci davalı işveren yetkisi tarafından verilen talimatlarla kendilerine ağır ve haksız ithamlarda bulunarak, güvenlik zoruyla ve silah kullanma tehdidiyle, şahsi eşyalarını bile almalarına müsaade edilmeksizin adeta yaka paça işyerinden kovulduğunu, iki numaralı davalı tarafından işlenen bu haksız fiiller nedeniyle, davacı manen zarar gördüğünü, 4857 sayılı İş Kanunu ve Deniz İş Kanununa tabi çalışıp iş güvencesi hakkından yoksun işçilerin iş akdinin işverenlerince kötü niyetle feshinden doğan bir tazminat hakkı olmakta olduğunu, dava konusu olayda davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmakta olduğunu, çalışma süresi 6 ayı da doldurmadığından iş güvencesi haklarından yoksun olduğunu, sözleşmesi haksız ve hukuka aykırı bir şekilde feshedilmiş davacı için sözleşme süresince mahrum kaldığı maaş ve sair tüm ücretlerinin her şart altında kendisine ödenmesi gerekeceğini, davacının işten çıkarılmasının hemen ardından aynı göreve atamanın yapılmış olması da çelişki arz ettiğini ve feshin haklı nedene dayanmadığını gösterdiğini, davacı nedenini bile tam olarak bilemediği bir nedenden dolayı keyfi bir tutumla işten çıkarıldığını ve hemen akabinde yerine başkaca personel istihdamı yoluna gidildiğini, aldığı son net ücreti 2.500 TL olan davacı ayrıca hak ettikleri yıllık ücretli izin ücretlerinin ödenmesi gerekmekte olduğunu iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalının tüzel kişiliğe idari ve mali özerkliğe sahip, Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığıyla ilgili bir kamu kuruluşu olduğunu, Marmara Araştırma Merkezi (MAM) Tübitak bağlı ve tüzel kişiliği olmayan bir birim olduğunu, kurumun ihtiyaca uygun kuruluş ve kadro statülerinin düzenlenmesinde serbest olduğunu, 09.03.2013 tarihli davacının işe alınmasına dair olur yazısında Çevre Enstitüsünde yürütülecek olan 506G215 “Deniz Araştırmaları Mükemmeliyet Merkezi Alt Yapı Projesi” kapsamında istihdam edilmek üzere işe alındığının anlaşılmakta olduğunu, davacı ile davalı kurum arasında belirli süreli iş sözleşmesi imzalandığını, davacı ile davalı kurum arasında 04.03.2013 tarihinde 4 ayı deneme süreli bir yıllık Belirli Süreli İş Sözleşmesi düzenlendiğini, bu sözleşmeye göre davacı Kadrolu Personel olarak Aşçı sıfatıyla iş göreceğini ve işe başlama tarihinden itibaren 4 aylık deneme süresine tabi olduğunun belirlendiğini, bu sözleşmenin süresi dolmadan sebep ve saiki anlaşılmayan gerekçelerle 30.01.2014 tarihinde davacı ile bu kez 04.03.2014 tarihinde başlayan ve 03.03.2017 tarihinde sona erecek ikinci bir sözleşme imzalandığını, davacı ile kurum arasında imzalanan ve 04.03.2014 tarihinde sona erecek olan sözleşme yürürlükte iken, iki ay sonra yürürlüğe girecek ikinci bir sözleşme ile yeni bir iş akdinin yapılması kurum bünyesinde davacıya olan güveni zedelediğini, zira işbu ikinci sözleşme ile ilgili olarak kurum içi hiçbir süreç işletilmediğini ve kurallar çiğnendiğini, davacının iş sözleşmesi süresince görev yaptığı kurumumuza ait araştırma gemisinin alt kısmının 09.10.2013 tarihinde aldığı darbe sonucunda hasar gördüğünü, kurum tarafından açılan Tespit davası 2014/28 (değişik iş) dosya numarasıyla İstanbul Anadolu 11. Sulh Hukuk Mahkemesinde halen derdest olduğunu, davacının görev tanımında, söz konusu kazayı kayıtlara geçirmek olmasa da davacı kazanın gemi personelince kuruma bildirilmemesinden haberdar olduğunu, bu olayı bilerek gizlemiş ve kurumu bu durumla ilgili bilgilendirilmemiş olması güven zedeleyici bir davranış olduğunu, bu kapsamda gemi kazasından dolayı kurumun zarara uğradığını, davacının iş akdinin gemi adamının işveren ve işveren vekiline karşı, kanuna hizmet akitlerine sair iş ve çalışma şartlarına aykırı hareket etmesi hallerinde feshedilebilir hükmü gereğince davalı kurum tarafından feshedildiğini, kurumda belirli süreli iş sözleşmeleri teamül olarak bir yıl süreli yapılmakta olduğunu, davacının iş sözleşmesinde belirlenen iş sözleşmesinin süresi henüz bitmeden 30.01.2014 tarihinde üç yıllık belirli süreli iş sözleşmesinin imzalanması kurumda daha önce yapılmamış ve mevzuatımızda yer almayan bir durum olduğunu, kurum mevzuatına aykırı olan sözleşmelerin yenilenmesi bazı personele de toplu olarak uygulandığı için bu hususta açıkça bir kötü niyet olduğunu, bu sözleşmede kurum adına Marmara Araştırma Merkezi eski başkanı Prof.Dr....’ın imzası olduğu açık olduğunu, kendisin başkanlık yetkileri, 02.02

.01.2014 tarihinde üç yıllık belirli süreli iş sözleşmesinin imzalanması kurumda daha önce yapılmamış ve mevzuatımızda yer almayan bir durum olduğunu, kurum mevzuatına aykırı olan sözleşmelerin yenilenmesi bazı personele de toplu olarak uygulandığı için bu hususta açıkça bir kötü niyet olduğunu, bu sözleşmede kurum adına Marmara Araştırma Merkezi eski başkanı Prof.Dr....’ın imzası olduğu açık olduğunu, kendisin başkanlık yetkileri, 02.02.2014 tarihli Tübitak Bilim Kurulu Kararı ile kaldırıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalılardan Tübitak Marmara Araştırma Merkezi vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalı Tübitak Marmara Araştırma Merkezi aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dairemiz uygulamasına göre işe iade davası açılmış ise işe iade davası sürecinde iş akdi askıdadır. Dolayısıyla işe iadeye ilişkin süreç sonuçlanmadan iş akdinin feshinden söz edilemeyeceğinden feshe bağlı haklar da talep edilemez. Açıklanan nedenle işe iade davası nedeniyle iş akdinin askıda olduğu dönemde talep edildiği anlaşılan ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağına ilişkin taleplerin yukarıda gösterilen gerekçe ile usulden reddi gerekirken işin esasına girilerek kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, bu sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/03/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20587, Karar No: 2010/21203, Tarih: 23.12.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/20587 E.  ,  2010/21203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan sanık ... hakkında , 5237 sayılı TCK.nun 31/2. maddesi uyarınca, işlediği suçun anlam ve sonuçlarını kavrayabilme yönünden akli, bedeni ve ruhi hali bir uzman hekime tespit ettirildikten sonra sonucuna göre hukuksal durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde yetersiz hekim raporlarına dayanılarak hüküm kurulması,

2- Sanıkların... A.Ş.'ye ait bakır kabloları keserek çaldıktan sonra bakırlarını çıkartmak amacıyla yakmaları eyleminin bir bütün halinde hırsızlık suçunu oluşturduğu, ayrıca bir suç oluşturmadığı düşünülmeden 5237 sayılı TCK. 152/1-a maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

3- Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre;hükümden sonra yürürlüğe giren vaki değişiklikler karşısında ; 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesi gereğince sanık ...'nun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabul ve uygulamaya göre de;

4- Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunmadığı, ek iddianame ile de dava açılmadığı halde ek savunma hakkı tanınmak suretiyle mala zarar verme suçundan da ayrıca cezalandırılmalarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ile O yer C.savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4781, Karar No: 2022/8810, Tarih: 17.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/4781 E.  ,  2022/8810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

2010 takvim yılında vergi suçu raporu eklerine göre sanığın 2010 yılı 1, 2 ve 3. aylarında sahte fatura düzenlendiği tespit edildiğinden en aleyhe kabulle suç tarihinin 31.03.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 31.03.2010 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 17.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2309, Karar No: 2018/7818, Tarih: 03.12.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2309 E.  ,  2018/7818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davalı ...'nın davaya konu sitede aracını değişik tarihlerde yasak olan yerlere park ettiğini, bu nedenle KMK'nın 37. maddesini ihlal ettiğini, bu hususta KMK'nın 33. maddesi gereğince hakimin müdahalesi yolu ile davalının park yasağı ihlaline son verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece açılan davanın kabulü ile; davalı tarafın Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesi ve site yönetim planına ve geleneksel olan site yaşam kurallarına aykırılık teşkil edecek şekilde aracını gelişigüzel park etmesinden dolayı acil durumlar nedeni ile ambulans, polis aracı, itfaiye araçlarının geliş ve geçişlerinin engellemek sureti ile uygunsuz yerlere park etmelerinin HMK'nın 33. maddesi uyarınca önlenmesine, davalı taraf açıkça bu eylemi nedeni ile temerrüde düşülmediğinden dolayı davacı tarafın yargılama gideri ve vekalet ücreti tabelinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, hakimin müdahalesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verildiğine göre, davada kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücreti takdir edilmemesi, davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline karar verilmemesi, doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 03/12/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19595, Karar No: 2016/972, Tarih: 02.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/19595 E.  ,  2016/972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası nedeniyle sigortalının kendisi ile eşi ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı sigortalı yararına 489.271,66 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi, davacı eş yararına 50.000,00 TL manevi, davacı çocuklar yararına ayrı ayrı 25.000,00 TL manevi tazminatların kaza tarihi olan 17.09.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

İş kazası nedeniyle hükmedilecek maddi ve manevi tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının ve iş kazası ile illiyet bağının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Somut olayda, davalıya ait işyerinde çalışan davacı sigortalının olay tarihinde gece vardiyasında plastik enjeksiyon makinasında çalışırken birden yere yığıldığı, ... Tefitiş Kurulu Başkanlığınca düzenlenen raporda olayın elektrik çarpması sonucu meydana geldiğinin ve iş kazası olduğunun tespit edildiği, ... Maluliyet Daire Başkanlığı raporunda davacı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının % 100 ve yardıma muhtaç olduğunun belirtildiği, davacının maluliyetine neden olan zararlandırıcı olayın elektrik çarpması sonucu meydana gelip gelmediğinin Mahkemece yeterince araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davacının yaralanmasının elektrik çarpması sonucu meydana gelip gelmediğinin, kaza ile maluliyet arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığının ve davacının maluliyet oranının tespiti yönünden dosyanın bir de ... Başkanlığı'na gönderilerek, çıkacak sonuca göre tüm delillerin bir arada değerlendirilerek bir karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuksal olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

02.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.