muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4837, Karar No: 2021/9681, Tarih: 06.07.2021

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava sigortalının iş kazasında vefatı nedeniyle hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

1-Taraflar arasında kusurun aidiyeti ve oranı noktasında uyuşmazlık bulunduğu anlaşılmaktadır. Bilindiği üzere gerek kaza tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu 53. maddesi gerekse de yargılama sırasında yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. maddesi hükmü gereğince, hukuk hâkimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hâkiminin, ceza hâkiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkûmiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof Dr. Kemal Gözler, “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Öte yandan, insan yaşamının kutsallığı çevresinde işverenin, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77. maddesinin açık buyruğu iken, 4857 sayılı Kanun'un 77. ve devamı bir kısım maddeleri 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

Buna göre, 6331 sayılı Kanun’un "İşverenin Genel Yükümlülüğü" kenar başlıklı 4. maddesinde:

"İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olup bu çerçevede;

a)Mesleki risklerin önlenmesi, eğitim ve bilgi verilmesi dahil her türlü tedbirin alınması, organizasyonun yapılması, gerekli araç ve gereçlerin sağlanması, sağlık ve güvenlik tedbirlerinin değişen şartlara uygun hale getirilmesi ve mevcut durumun iyileştirilmesi için çalışmalar yapar.

b)İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c)Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç)Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğunu gözönüne alır.

d)Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır." hükmü düzenlenmiştir.

b)İş yerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerine uyulup uyulmadığını izler, denetler ve uygunsuzlukların giderilmesini sağlar.

c)Risk değerlendirmesi yapar ve yaptırır.

ç)Çalışana görev verirken, çalışanın sağlık ve güvenlik yönünden işe uygunluğunu gözönüne alır.

d)Yeterli bilgi ve talimat verilenler dışında ki çalışanların hayati ve özel tehlike bulunan yerlere girmemesi için gerekli tedbirleri alır." hükmü düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un 5. maddesinde de risklerden korunma ilkeleri düzenlenmiştir. Buna göre maddede, "İşverenin yükümlülüklerinin yerine getirilmesinde aşağıdaki ilkeler göz önünde bulundurulur:

a)Risklerden kaçınmak,

b)Kaçınılması mümkün olmayan riskleri analiz etmek,

c)Risklerle kaynağında mücadele etmek,

ç)İşin kişilere uygun hale getirilmesi için iş yerlerinin tasarımı ile iş ekipmanı, çalışma şekli ve üretim metotlarının seçiminde özen göstermek, özellikle tekdüze çalışma ve üretim temposunun sağlık ve güvenliğe olumsuz etkilerini önlemek, önlenemiyor ise en aza indirmek,

d)Teknik gelişmelere uyum sağlamak,

e)Tehlikeli olanı, tehlikesiz veya daha az tehlikeli olanla değiştirmek,

f)Teknoloji, iş organizasyonu çalışma şartları, sosyal ilişkiler ve çalışma ortamı ile ilgili faktörlerin etkilerini kapsayan tutarlı ve genel bir önleme politikası geliştirmek,

g)Toplu korunma tedbirlerine, kişisel korunma tedbirlerine öncelik vermek,

ğ)Çalışanlara uygun talimatlar vermek." hükmü yer almaktadır.

Görüldüğü üzere, işverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. maddede, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise, işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir (Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 tarih 2013/21-102 Esas 2013/1456 sayılı kararı).

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. ve 5. maddeleri ile bunu uygun olarak çıkarılan iş güvenliği yönetmelikleri hükümleri, işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş güvenliği kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak, işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

Aynı zamanda, objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanısıra, Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2. maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir..

Somut olayda, sigortalı ...’nın davalı işveren nezdinde doğalgaz operatörü olarak çalıştığı ve kazı alanında tehlikeli alan sorumlusu olarak görev yaptığı, olay tarihinde davalı işveren tarafından yapılan görevlendirme ile Ardahan, Hanak’ta boru hattında çalışırken sigortalı Hakan ve inşaat teknisyeni, iş sağlığı güvenliği ve tehlikeli alan sorumlusu İbrahim Uzun’un 4 metre derinliğindeki çukurda bulundukları sırada, yağışlı hava, milli yapısı nedeniyle kayma eğiliminde olan çukur kenarına yığılmış olan toprak malzemenin işçiler üzerine çökmesi üzerine işçilerin olay yerinde vefat ettikleri anlaşılmıştır. Bu olay nedeniyle Ardahan Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2020/101 E, 2020/153 K sayılı dosyasında davalı işveren şirketin şantiye alanında görevlisi olarak çalışan dava harici Muhammet ... Doru’nun sanık olarak yargılandığı ve tali kusurlu kabul edildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği anlaşılmıştır. Aynı olay nedeniyle sigortalı İbrahim Uzun’un mirasçılarının açtığı ve Dairemizin 2020/6782 E. - 2020/7186 K. ile düzeltilerek onanmak suretiyle kesinleşen Ankara 22. İş Mahkemesinin 2018/123 E.- 2019/231 K. sayılı dosyasında davacılar murisinin %40, davalının %55, davalının diğer işçisi olan dava dışı makine mühendisi ...’un %5 oranında kusurlu olduğu tespit edilmiştir. İş bu temyize konu dosyada alınan kusur raporunda ise davalı işverenin %75, müteveffa sigortalının da %25 kusurlu olduğunun tespit edildiği diğer ilgililerin kusurları konusunda bir tespite yer verilmediği anlaşılmıştır.

Bu açıklamalar doğrultusunda, hükme esas alınan kusur raporunun olayın oluşuna uygun olmadığı ceza mahkemesi ve aynı olayla ilgili diğer sigortalı dosyasında esas alınan kusur oranları arasında çelişki olduğu anlaşılmaktadır. O halde davaya konu iş kazası ile ilgili Ceza Mahkemesinde kesinleşen dava dosyasındaki maddi vakalar ile aynı olayda vefat eden diğer sigortalı yakınları tarafından açılan dosyada tespit edilen olgular, bir bütün olarak değerlendirilip, dava taraflarının ve iş kazasına etkisi olan dava harici üçüncü kişilerin kusur oranlarının kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre almaları gereken iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerin neler olduğu, hangi tedbirleri aldıkları; hangilerini almadıkları noktasında somut tespitlere dayanır nitelikte rapor düzenlenmesi için dosyanın kazanın gerçekleştiği alanda uzman A Sınıfı iş güvenliği uzmanlardan oluşturulacak üçlü heyete tevdii ile sonucuna göre tespit edilecek kusur oranlarına göre tarafların tazminat sorumlulukları hakkında bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-Kabule göre de 492 sayılı Harçlar Kanunun 8. maddesi gereğince “Bir hükmün bozulmasını müteakip verilecek hükümlerden yeni bir hüküm gibi karar ve ilam harcı alınır ve bozulan hükümden evvelce alınmış olan karar ve ilam harcı, müteakip hükme ait harçtan mahsup olunur” düzenlemesi kapsamında, ilk derece mahkemesinin 13.07.2017 tarihli ilk kararı üzerine tespit edilen 18.053,68 TL tutarındaki bakiye karar ve ilam harcının davalı tarafından 29.09.2017 tarihinde mahkeme veznesine yatırıldığı anlaşılmasına karşın; mahkemece verilen 16.07.2020 tarihli son kararda yatırınla bu harç gözetilmeden bakiye karar ve ilam harcının tespiti de hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve bu aşamada tarafların temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen İlk Derece Mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 06.07.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/11665, Karar No: 2010/2526, Tarih: 08.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/11665 E.  ,  2010/2526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.06.2008 tarih ve 2008/34-2008/71 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının bayiliğini yaptığını, 25.02.2005 tarihinde bayilik sözleşmesini feshederek aynı tarihte durumu bildirdiğini, bu tarihten itibaren dava dışı Milangaz tüplerini satmaya başladığını, davalının müvekkili işyeri krokisini çizdirerek el ilanları bastırdığını, bu ilanlarda müvekkilinin ve dolayısıyla yazılı telefonlarının davalı ile ilişkisinin kalmadığının yazılarak üzerine çarpı işaretinin konulduğunu, en önemlisi de ticaretine devam etmediğini çağrıştıracak şekilde ve dikkat çekici formatta ‘kapalı’ ibaresine yer verildiğini, bunu ticari çevrede dağıttığını, eyleminin TTK.nun 57/5 nci maddesinde yazılı haksız rekabeti oluşturduğunu ileri sürerek, eylemin haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iddiaların yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı ...Ş vekili, davalının müvekkili ile yaptığı bayilik sözleşmesini haksız yere feshettiğini, yüksek transfer ücretiyle rakip firmanın bayiliğini üstlenmeye başladığını, buna rağmen davalı iş yerinde 26.02.2005 ve 27.02.2005 tarihlerinde yapılan aramalarda müvekkili markasını taşıyan tüplerin haksız yere bulundurulduğunun tespit edildiğini, durumun haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, davalı eylemlerinin haksız olduğunun tespitine, karar altına alınmasına, men’ine, tüplerin iadesine, olmadığı takdirde imhasına, bayilik sırasında kullandığı telefonların devrine, müvekkilinin uğradığı zararlara ve bayilik sözleşmesine istinaden doğan hakların tespiti ile 85.000 YTL maddi ve 75.000 YTL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur..

Birleşen davada davacı ...Ş vekili, davalının müvekkili ile yaptığı bayilik sözleşmesini haksız feshetmesine rağmen 05.03.2005 tarihinde servis aracında müvekkili markalarını taşıyan 7 adet tüpün ele geçirildiğini, bu durumun haksız rekabet oluşturduğunu öne sürerek, haksız rekabet eylemlerinin tespitine, men’ine, kullandığı telefonlarının devrine, müvekkilinin uğradığı zararlara ve bayilik sözleşmesinden doğan haklara istinaden alacağın tespiti ile maddi ve manevi tazminata ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla davalıdan tespit tarihinden itibaren reeskont faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddialar, savunmalar,toplanan kanıtlar ve kısmen benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında bayilik sözleşmesi imzalandığı, kar marjının düşmesi nedeniyle davacı-birleşen davanın davalısı tarafından bu sözleşmenin 25.02.2005 tarihinde feshedildiği, yaklaşık bir hafta sonra başka bir LPG firmasının bayiliğini yapmaya başladığı, daha sonra davalı-birleşen davanın davacısının asıl davanın konusunu teşkil eden el ilanlarını dağıtmaya başladığı, bu ilanlarda bayilik ilişkisinin sona erdiğinin, yeni bayiinin ‘... Ticaret’ olduğu, adresinin tarif edildiği, davacı ile olan telefonların kullanılmayacağının gibi bilgiler verildiği, ilanların bilgilendirme amacı taşıdığı, davacıyı kötüleme veya karalama olmadığı, amacın bu bayi ile ilginin kalmadığı, yeni bayiinin açıldığını haber vermek olduğu, eylemin haksız rekabet teşkil etmediği, asıl davanın yerinde bulunmadığı, birleşen davalar bakımından da davalı bayiinin sözleşmeyi kar marjının düşmesini gerekçe göstererek süresinin bitmesine 1230 gün kala feshettiği, hemen yeni firma bayiliği aldığı ve kar marjına razı olduğu dikkate alındığında feshin haksız olduğu, taraflar arasındaki sözleşmenin 21 nci maddesinde cezai şart, 27 nci maddesinde ise kar mahrumiyetinin düzenlendiği, cezai şarta hak kazandığı, birleşen davaların davacısının bayisiz kalmadığı, o bölgede 01.03.2005 tarihli yeni bayilik sözleşmesi imzaladığı, bu tarihe kadar kar mahrumiyeti isteyebileceği, sözleşmeye göre ortalama günlük kara göre 6 günlük kar karşılığını isteyebileceği, sözleşmenin feshinden hemen sonra 27.02.2005 ve 02.03.2005 tarihlerinde bayiinin araçlarında davacının markalarını taşıyan tüplerin ele geçirildiği, boş ele geçirme dışında bir bilgiye rastlanmadığı, sözleşmenin feshinden kısa süre sonra bu tüplerin boş bulundurulmasının haksız rekabet teşkil etmeyeceği, davalının telefonları ile başka ticari işleri de yaptığı, davacının anılan telefonların kullanılmaması yönünde duyurular yapması ve tesisinde katkısının olmaması nedeniyle devir talebinin de yersiz olduğu gerekçesiyle, asıl davanın reddine, birleşen davada haksız fesih nedeniyle 926.40 TL yoksun kalınan kazanç ile 50.000 USD cezai şartın tahsil tarihindeki kur karşılığının davalıdan alınmasına, diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davanın davacısı-birleşen davaların davalısı vekilinin tüm, asıl davanın davalısı-birleşen davaların davacısı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davanın davacısı-birleşen davaların davalısı vekilinin tüm, asıl davanın davalısı-birleşen davaların davacısı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Asıl dava, haksız rekabetin tespiti, birleşen davalar haksız rekabetin tespiti, önlenmesi, maddi ve manevi tazminat ile birlikte bayilik sözleşmesinin haksız feshedildiği iddiasına dayalı cezai şart, kar kaybı ve manevi tazminatın tahsili, tespit istemi ve diğer fer’i taleplere ilişkindir.

Taraflar arasında 09.07.2003 tarihinde beş yıl süreli bayilik sözleşmesi imzalanarak davacı-birleşen davaların davalısının davalı-birleşen davaların davacısının markasını taşıyan tüplerle tüketicilere gaz satımını üstlendiği, davacı-birleşen davaların davalısının süre dolmadan 25.02.2005 tarihinde sözleşmeyi feshederek aynı gün aynı alanda faaliyet gösteren başka firmanın bayiliğini aldığı hususları çekişmesizdir. Fesih iradesinin içeriği ve toplanan kanıtlardan davacı-birleşen davaların davalısının sözleşmeyi haksız şekilde feshettiği ortaya çıkmıştır. Ayrıca, sözleşmenin feshinden sonra 26.02.2005, 27.02.25 ve 05.03.2005 tarihlerinde davacı-birleşen davaların davalısının iş yeri ve aracında yapılan aramada davalı-birleşen davaların davacısının markasını taşıyan boş tüpler ele geçirilmiştir. Mahkemece tüplerin boş olarak ele geçirildiği, bunların takas edilebileceği, başka şekilde kullanılacağına dair kanıt bulunmadığı, durumun haksız rekabet oluşturmayacağı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Taraflar arasındaki sözleşmenin 3 ncü maddesinde tüplerin istendiğinde veya bayiliğin hitamında üç gün içinde tüplerin bayi tarafından derhal iade edileceği kararlaştırılmıştır. Bu nedenle, sözleşmenin feshinden itibaren üç gün içinde ele geçirilen boş tüplerin davacı-birleşen davaların davalısının aracında bulundurmasının haksız rekabet oluşturmayacağı açıktır. Ancak, 05.03.2005 tarihinde ele geçirilen boş tüpler itibariyle haksız rekabet gerçekleşmiştir. Her ne amaçla olursa olsun ihtiyaçtan fazla davalı-birleşen davaların davacısının markasını taşıyan tüplerin bulundurması söz konusudur. Bu durum karşısında, davacı-birleşen davaların davalısının aracında 05.03.2005 tarihinde ele geçirilen boş tüpler itibariyle haksız rekabetin oluştuğu kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı-birleşen davaların davalısının tüm, davalı-birleşen davaların davacısının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen davaların davacısının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın bu taraf yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,45 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve karşı davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ve karşı davacıya iadesine, 08.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7825, Karar No: 2015/10881, Tarih: 22.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/7825 E.  ,  2015/10881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 3561 sayılı Yasa uyarınca vasi atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararı ile tapu kayıt maliki olduğu belirtilen ... oğlu ...’in nüfus kayıt örnekleri getirtilmiş ise de; mirasçılarından ölü olanların mirasçılarını gösterir nüfus kayıt örnekleri gönderilmemiştir.

Buna göre adı geçen kayıt malikinin veraset ilamının veya verasete esas tüm mirasçılarını gösterir nüfus kayıt örneklerinin, ölü olduğu tespit edilen mirasçıların mirasçılarını gösterir nüfus kayıt örneklerinin ilgili nüfus müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15420, Karar No: 2010/11636, Tarih: 25.11.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/15420 E.  ,  2010/11636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 15.12.1991- 2.7.1996 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 15.12.1991-02.07.1996 tarihleri arasında davalılara ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kabulü ile, davacı ...’nun 15.12.1991 - 28.12.1995 tarihleri arasında davalı ... Ltdi. Şti.de, 29.12.1995 - 21.06.1996 tarihleri arasında ise davalı Pak Temizlik Maddeleri İnş.Taah.Ticaret Ltd.Şti.de SGK’ya bildirilen süreler dışında devamlı olarak SGK kapsamında hizmet akdi ile çalıştığının tesbitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı adına verilen işe giriş bildirgesinin dosyasında bulunmadığı, davacının 30.03.1991 de davadışı 71636 işyeri sicil nolu işyerinden çıkışının olduğu,28.12.1995 tarihinde 1028651 işyeri sicil nolu Pak Temizlik Maddeleri İnş.Taah.Ticaret Ltd.Şti. unvanlı işyerinde girişinin bulunduğu,1995/3.dönemde 3 gün,1996/1 dönemde 40 gün bildirildiği,21.06.1996-02.07.1996 tarihleri arasında 12 gün 119230 işyeri sicil nolu işyerinden bildiriminin olduğu,1996-2002 arası dava dışı işyerlerinden bildiriminin yapıldığı, davalı 119413 işyeri sicil nolu Er-Fa Temizlik İnş.Taah.Ticaret Ltd.Şti.unvanlı işyerinin 09.04.1991 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı,31.03.1992 tarihinde kapsamdan çıkartıldığı, aynı işyeri tarafından verilen 07.10.1992,02.07.1994,29.12.1995 tarihli vizite kağıtlarının bulunduğu anlaşılmaktadır.