muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/34107, Karar No: 2016/18430, Tarih: 24.10.2016

Öncelikle asıl iş, yardımcı iş ve anahtar teslimi iş kavramları üzerinde durmak gerekir.

Asıl iş, mal ve hizmet üretiminin esasını oluşturan iştir ve bu iş doğrudan üretim organizasyonu içinde yer alır ve üretimin zorunlu unsurdur. Asıl işverenin faaliyet alanına göre belirlenir.

Yardımcı iş, işyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin olmakla beraber, doğrudan üretim organizasyonu içerisinde yer almayan, üretimin zorunlu bir unsuru olmayan, ancak asıl iş devam ettikçe devam eden ve asıl işe bağımlı olan iştir.

Anahtar teslimi işten bahsedilmesi için;

Alt işverenin asıl işverenden aldığı işin,

Asıl işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşıması,

İşyerindeki üretimle ilgisinin olmaması veya asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmaması, verilen işin asıl iş yada yardımcı iş niteliğinde olmayıp, başkaca bağımsız bir iş olması gerekir.

Burada önemli olan asıl işverene ait “iş” kavramının hangi iş olduğudur. Asıl işverene ait olan ve alt işverenin yapacağı iş, asıl işverenin ürettiği mal ve hizmet süreci içinde veya tamamlayıcı olmalıdır.

İşin bir bölümünde işçi çalıştırmayan, işin tamamını anahtar teslimi ve ihale yolu ile başkasına devreden ve işten elini çeken kişi asıl işveren olarak nitelendirilemez.

Görüldüğü gibi anahtar teslimi işte, işverenin asıl faaliyet alanı olan mal ve üretim alanı dışında bir yapım işi sözkonusudur.

Mal, hizmet üretimi ile yapım işinin ne olduğu ise Kamu İhale Kanunu’nun 4. Maddesinde açıklanmıştır. Buna göre;

Mal, satın alınan her türlü ihtiyaç maddeleri ile taşınır ve taşınmaz mal ve haklarını

Hizmet ise, bakım ve onarım, taşıma, haberleşme, sigorta, araştırma ve geliştirme, muhasebe, piyasa araştırması ve anket, danışmanlık, tanıtım, basım ve yayım, temizlik, yemek hazırlama ve dağıtım, toplantı, organizasyon, sergileme, koruma ve güvenlik, mesleki eğitim, fotoğraf, film, fikri ve güzel sanat, bilgisayar sistemlerine yönelik hizmetler ile yazılım hizmetlerini, taşınır ve taşınmaz mal ve hakların kiralanmasını ve benzeri diğer hizmetlerini, ifade etmektedir.

Aynı madde de yapım işi ise “Bina, karayolu, demiryolu, otoyol, havalimanı, rıhtım, liman, tersane, köprü, tünel, metro, viyadük, spor tesisi, alt yapı, boru iletim hattı, haberleşme ve enerji nakil hattı, baraj, enerji santrali, rafineri tesisi, sulama tesisi, toprak ıslahı, taşkın koruma ve dekapaj gibi her türlü inşaat işleri ve bu işlerle ilgili tesisat, imalat, ihzarat, nakliye, tamamlama, büyük onarım, restorasyon, çevre düzenlemesi, sondaj, yıkma, güçlendirme ve montaj işleri ile benzeri yapım işleri” olarak açıklanmıştır.

Bu anlamda asıl işverenin faaliyet alanı olmadığı ve devamlılık göstermediği sürece anahtar teslimi sureti ile verilen yapım ve inşaat işleri, mal ve hizmet üretimine ilişkin işler olarak kabul edilemez. Zira bir kişinin faaliyet alanı yapım ve inşaat işi ise bu zaten asıl iş kapsamında değerlendirilir. Asıl iş için ise mal ve hizmet üretim unsuru aranmaz.

Bu anlamda asıl işverenin faaliyet alanı olmadığı ve devamlılık göstermediği sürece anahtar teslimi sureti ile verilen yapım ve inşaat işleri, mal ve hizmet üretimine ilişkin işler olarak kabul edilemez. Zira bir kişinin faaliyet alanı yapım ve inşaat işi ise bu zaten asıl iş kapsamında değerlendirilir. Asıl iş için ise mal ve hizmet üretim unsuru aranmaz.

2985 sayılı sayılı Toplu Konut Kanunu’nun Ek.1 maddesinin j bendinde davalı ... İdare Başkanlığı’nın görevleri arasında “Yurt içi ve yurt dışında doğrudan veya iştirakleri aracılığıyla proje geliştirmek; konut, alt yapı ve sosyal donatı uygulamaları yapmak veya yaptırmak “sayılmıştır.

Davalı ... İdare Başkanlığı’nın konut, alt yapı ve sosyal donatı uygulamaları yapmak veya yaptırmak asıl işi kapsamındadır. Bu iş Toplu Konut İdare Başkanlığı’nın devamlılık arzeden bir görevidir. Diğer davalı şirkete asıl işini ihale kapsamında kanunu uygun olarak yapılması için vermiştir. Bu işten elini çekmiş olmadığı gibi ve faaliyet alanı dışında bağımsız bir iş değildir. Verilen iş asıl iş olduğundan anahtar teslimi iş olarak nitelendirilemez. Davalı ... İdare Başkanlığı’nın ile konut, alt yapı ve sosyal donatı uygulamaları yapma üstlenen diğer davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisi vardır. Mahkemenin davacının tüm işçilik alacaklarından, davalı ... İdare Başkanlığı’nı diğer davalı ile birlikte sorumlu tutması isabetlidir. Bu nedenle sayın çoğunluğun görüşüne katılamadığımı, yerel mahkemenin kararının onanması gerektiği düşüncesindeyim. 24/10/2016
Yargıtay — Esas No: 2013/23698, Karar No: 2014/18041, Tarih: 17.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23698 E.  ,  2014/18041 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç :Taksirle Öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 31/3, 62, 51/1. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası ertelenen suça sürüklenen çocuk hakkında; denetim süresi belirlenirken, denetim süresinin herhangi bir yükümlülük belirlemeden veya uzman kişi görevlendirmeden geçirilmesine, denetim süresi içinde suça sürüklenen çocuğun kasıtlı bir suç işlemesi halinde cezanın kısmen veya tamamen infazına ve denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği taktirde cezanın infaz edilmiş sayılacağına karar verilirken uygulama maddelerinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

İsabetsiz olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının 7. paragrafının başına “TCK'nın 51/3. maddesi gereğince” ibaresinin, 8. paragrafının başına “TCK'nın 51/6. maddesi gereğince” ibaresinin, 9. paragrafının başına “TCK'nın 51/7. maddesi gereğince” ibaresinin ve 10. paragrafının başına “TCK'nın 51/8. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22929, Karar No: 2015/32994, Tarih: 19.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/22929 E.  ,  2015/32994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 21. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/06/2015

NUMARASI : 2014/141-2015/278

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; kendisine Pnomöni teşhisi koyulduğunu, doktorların verdiği her İstirahat sonrasında planlanan uçuş görevlerini yerine getirdiğini, son raporunun bitmesini müteakip davalı şirket tarafından Memorial Hastanesine sevk edildiğini, yapılan tetkikler sonucu, uçuculuk görevini yerine getiremeyeceği ve uçuşa elverişli olmadığı yönünde rapor düzenlendiğini, söz konusu raporda rahatsızlığın uçuş görevleri sırasında nüksederek arttığının ifade edildiğini, THY AO. 01.70.009 sayılı Uçucu Personelin Uçuştan Ayrılma İşlemleri Prosedüründe Kabin personelinin sağlık nedenleri ile uçuştan ayrılmaları hususunun düzenlenmiş olduğunu, prosedürün 4,B l/e maddesi "kabin memurları uçuş hizmetlerini etkinlikle yapamayacaklarının veya uçtukları takdirde kendi sağlıklarını tehlikeye atacaklarının Ortaklığın kokpit ekibinin periyodik uçuş muayenelerini yaptırdığı hastanelerden birinin Kurul Raporu ile belgelenmesine" şeklinde bir düzenlemenin olduğunu, bu prosedüre uygun şekilde sürecin işletildiğini ve hakkında "uçuşa elverişli olmadığına" ilişkin rapor düzenlendiğini, sağlık nedeniyle uçuş görevini yerine getiremeyeceğinin Memorial hastanesinin vermiş olduğu 03.01.2014 tarih ve 03/14 sayılı Kurul Raporu ile kesinleşmiş olması nedeniyle ortaklıkta bir yer görevine atanması gerektiğini, Prosedürün 4 B.2 b maddesinde açıkça bu durumun yer aldığını, davalı şirketçe prosedüre uygun olmadan feshedildiğini beyan ederek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; feshin davacının yetersizliğinden kaynaklandığını, davacının 07.10.2009 tarihinde sözleşmeli kabin memuru olarak çalışmaya başladığını ve istihdam edilmesini gerektiren nitelikleri kaybettiğini, kabin memurlarının, işe girişte uçuşa elverişlilik durumunu gösterir sağlık raporunu davalı şirkete ilettiğini işe başladıktan sonra yaşanan sağlık problemleri sebebiyle Uçuştan Ayrılma işlemleri Prosedürü gereğince geçici süre ile uçamaz durumda olan kabin memurlarının davalı şirket nezdinde yer hizmetlerinde herhangi bir görevde değerlendirilemedikleri takdirde ücretsiz izinli sayılmakta olduğunu, istihdam sebebi olan kabın memurluğu görevini daimi olarak sürdüremeyecek olan personelin ise sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek suretiyle feshedildiğini, davacının işe girerken “Uçuşa Elverişli" olduğuna dair raporu ibraz etmişken 03.01.2014 tarihinde Memorial Hastanesi’nden almış olduğu yeni raporda biliteral pnömonı olarak ifade edilen rahatsızlığının bulunduğunu ve uzun süreli tedavisinin gerektiğini, davacının kabin memuru olarak uçmasının uygun olmadığının belirtildiğini objektif nedenlerle işçinin işyerinde çalışma olanağı ortadan kalkmış ise fesih için geçerli bir sebebin varlığından söz edilebileceğini beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece taraflar arasında imzalanan 07.10.2009 tarihli iş sözleşmesinin 2. maddesinde “Personel Kabin Memuru olarak istihdam edileceğinden uçuculuğa mani bir hâlin vukuunda Ortaklık tek taraflı olarak hizmet akdini feshetmeye yetkilidir. Ortaklığın Personele Uçuculuk dışında bir iş yaptırma yükümlülüğü yoktur" dendiği görülmüştür. Prosedürdeki düzenleme ve İş Sözleşmesinin 2. maddesi birlikte değerlendirildiğinde kabin memuru olarak işe alındığı halde uçuculuk vasfını yitiren personelin mutlaka yer hizmetlerinde görevlendirileceği yönünde ulaşılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dosya içeriğine göre kabin memuru olarak çalışan davacının iş sözleşmesi uçuşa elverişli olmadığı konusunda raporunun bulunduğu, istihdam edilme sebebi olan kabin memurluğu görevini sürdüremeyeceği gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu 17., 18. ve 19. maddeleri uyarınca feshedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dosya içeriğine göre kabin memuru olarak çalışan davacının iş sözleşmesi uçuşa elverişli olmadığı konusunda raporunun bulunduğu, istihdam edilme sebebi olan kabin memurluğu görevini sürdüremeyeceği gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu 17., 18. ve 19. maddeleri uyarınca feshedilmiştir.

Davacının iş sözleşmesinde her ne kadar “uçuculuğa mani bir halin vukuunda işverenin tek taraflı olarak iş sözleşmesini feshedeceği işverenin personele uçuculuk dışında bir iş yaptırma yükümlülüğü yoktur” şeklinde bir hüküm bulunmaktaysa da, davalı işverenlikte uygulanmakta olan uçucu personelin uçuştan ayrılma işlemleri prosedüründe sağlık nedeniyle uçuculuğa mani bir durum ortaya çıktığında uçucu personelin yer hizmetinde görevlendirileceği konusunda düzenleme bulunduğu görülmektedir. Bu hüküm için lehine olduğundan uygulanması gerekir. Feshin son çare olması ilkesi gereğince davacının da bu prosedür gereğince yer hizmetinde görevlendirilmesi seçeneğinin denenmediği, bu konuda davalı tarafından bir çaba sarfedilmediği, davalı tarafından yer hizmetlerinde davacıya uygun bir pozisyon bulunmadığının iddia ve ispat edilmediği, tüm bunlara göre davalının feshin son çare olması ilkesine uygun davrandığını kanıtlayamadığı, feshin bu nedenle geçerli nedene dayanmadığı anlaşıldığından davanın kabulü yerine hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 510.40 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 19/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6148, Karar No: 2019/8617, Tarih: 23.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/6148 E.  ,  2019/8617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçlarından şüpheliler ..., ..., ..., ..., ... ve .... San. Tic. Ltd. Şti. haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 31/05/2018 tarihli ve 2016/47201 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabûlü ile anılan kararın kaldırılmasına dair merci Konya 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/3580 değişik iş sayılı kararını müteakip, anılan suçlardan şüpheliler ..., ..., ..., ... ve ... haklarında yeniden yapılan soruşturma evresi sonucunda, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05/07/2018 tarihli ve 2016/47201 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Konya 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 19/09/2018 tarihli ve 2018/4627 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01/07/2019 gün ve 94660652-105-42-7862-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/07/2019 gün ve 2019/72360 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

1-Konya 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/3580 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede; merciince eksik soruşturma sonucu verilen ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile dosyanın ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmiş ise de, esasen bu kararın soruşturmanın genişletilmesi anlamına geldiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” ile aynı Kanun’un 173/4.maddesindeki “Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” şeklindeki düzenleme karşısında, soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi halinde Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, doğrudan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına yönelik olarak yazılı şekilde karar verilmesinde;

2-Konya 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 19/09/2018 tarihli ve 2018/4627 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede; Konya 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/3580 değişik iş sayılı kararının soruşturmanın genişletilmesi kararı niteliğinde olması nedeniyle Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili Konya 2. Sulh Ceza Hakimliğince bir karar verilmeden yeniden aynı konu hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verilemeyeceği dikkate alınmadan, merciince itirazın kabulü ile ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kaldırılmasına ve itirazla ilgili karar verilmek üzere soruşturma dosyasının Konya 2. Sulh Ceza Hakimliğine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde;

İsabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararların bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Konya 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 19/09/2018 tarihli ve 2018/4627 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede; Konya 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/3580 değişik iş sayılı kararının soruşturmanın genişletilmesi kararı niteliğinde olması nedeniyle Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili Konya 2. Sulh Ceza Hakimliğince bir karar verilmeden yeniden aynı konu hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verilemeyeceği dikkate alınmadan, merciince itirazın kabulü ile ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kaldırılmasına ve itirazla ilgili karar verilmek üzere soruşturma dosyasının Konya 2. Sulh Ceza Hakimliğine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesi,

2-Konya 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/3580 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede; merciince eksik soruşturma sonucu verilen ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile dosyanın ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmiş ise de, esasen bu kararın soruşturmanın genişletilmesi anlamına geldiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” ile aynı Kanun’un 173/4.maddesindeki “Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” şeklindeki düzenleme karşısında, soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi halinde Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, doğrudan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına yönelik olarak yazılı şekilde karar verilmesi, nedeniyle kanun yararına bozma atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünceler yerinde görülmekle, Konya 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 19/09/2018 tarihli ve 2018/4627 değişik iş sayılı kararının ve Konya 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/3580 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 23/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3537, Karar No: 2018/1843, Tarih: 08.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2017/3537 E.  ,  2018/1843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/9. maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

İnceleme konusu davada davacı, davalı işverene ait işyerinde 29.07.2001-18.12.2006 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı halde bildirilmeyen bu hizmetlerin tespitini talep etmiştir. Mahkemece davacının talep ettiği tarihlerde davalıya ait işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığının tespitine karar vermiş ise de, dosyada yer alan bilgi ve belgelere göre verilen hüküm isabetsizdir. Özellikle karara esas alınan kargo teslimat fişlerinin 26.11.2002 tarihinden itibaren başladığı ve bordro tanıklarının birçoğunun talep konusu dönemin tümünde davacının kesintisiz çalışmasını doğrulamaması göz önünde bulundurulduğunda, 26.11.2002 tarihi öncesi talebin reddi gerekirken eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 08.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.