muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/983, Karar No: 2024/7151, Tarih: 10.06.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaza emsal kıyaslaması yapılması, dava konusu ve emsal alınan taşınmazın kadastro parseli olması nedeniyle, düzenleme ortaklık payı kesintisi yapılmamasının doğru olduğu, belirlenen birim metrekare değerinin taşınmazın niteliği ile uyumlu olduğu ve taşınmaz üzerinde bulunan yapının, değerlendirme tarihi olan 2016 yılına ait Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca yayımlanan Yapı Yaklaşık Birim Maliyetleri Hakkındaki Tebliğe göre yapının sınıfına uygun birim fiyatları ve yaşı belirlenip buna göre yıpranma payı düşülerek bedelinin belirlenmesinin yerinde olduğu, ilk kararı davalının istinaf etmediği ve miktar açısından davacı idare lehine kazanılmış hak doğduğuna da dikkat edilerek, daha düşük olan ilk karardaki bedel üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş olmasının da doğru görüldüğü, ayrıca fark bedele de dava tarihinden 4 ay sonrasından İlk Derece Mahkemesinin ilk karar tarihine kadar da yasal faiz uygulanmasına karar verilmiş olması Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi de yerinde görüldüğü gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerinde bulunan yapılara aynı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi uyarınca resmî birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesi yerindedir.

2. Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerinde bulunan yapılara aynı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi uyarınca resmî birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesi yerindedir.

3. İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karara karşı davalı vekilinin istinaf talebinde bulunmadığı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesinde belirtilen taleple bağlılık ilkesi ve aleyhe hüküm verme yasağı gözetilerek 129.025,81 TL kamulaştırma bedeline hükmedilmesi isabetlidir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12505, Karar No: 2014/6947, Tarih: 08.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12505 E.  ,  2014/6947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/102581

MAHKEMESİ : Reyhanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2011

NUMARASI : 2010/1803 (E) ve 2011/791 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-04/11/2011 tarihli oturumda katılan vekilinin mazeretinin kabulüne karar verildiği halde duruşma günü tebliğ edilmeden yokluğunda karar verilmek suretiyle eksik soruşturmayla hüküm kurulması,

2- Kolluk tarafından Cilvegözü Hudut Karakolu sorumluluk sahasında bulunan 174-175 hudut taşları arasında gözetleme faaliyeti yapılırken yirmi kadar şahsın Suriye tarafından Türkiye tarafına doğru mal alışverişi yaptıklarının tespit edilmesi üzerine, olaya müdahale sonucu ele geçirilen dava konusu eşyayı sanıkların olaydan önce Suriyelilere teslim etmek üzere Cilvegözü Sınır Kapısından çıkış yaparak geçirdiklerini ancak Suriye tarafında problem olduğundan, eşyanın Suriyeli şahıslarca sınır tellerinden teslim alınmak istendiğini ve bu istek üzerine olay yerine getirildiğini savunmaları karşısında, sanıkların suç tarihinde ya da buna yakın zamanlarda Türkiye'den Suriye'ye çıkış ve sonrasında yurda giriş yapıp yapmadıklarının, çıkış yapmış iseler hangi tarihlerde çıkış yaptıklarının ve dava konusu eşya ile ilgili olarak beyanda bulunup bulunmadıklarının gümrük idaresinden sorularak tespit edilmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürülükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/04/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19190, Karar No: 2015/24982, Tarih: 21.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/19190 E.  ,  2015/24982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yusufeli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2012/218-2013/126

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1) Bilirkişi raporunda değerlendirmede esas alınan zeytinin değerlendirme yılı olan 2012 yılındaki dekar başına asgari ve azami verim miktarlarının İl/İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

2) 2012 yılı hasat döneminde zeytin bahçesindeki işlenmemiş zeytinin kg satış fiyatı ve aynı yılda dökümü yapılmış dekar başına üretim masraflarının (her bir masraf kalemi ayrı gösterilerek) ve verim miktarının Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Tarımsal Araştırma ve Politikalar Geliştirme Genel Müdürlüğü ile Tarımsal Ekonomi ve Politikalar Geliştirme Enstitüsü Müdürlüğünden (mevcut ise Artvin-Yusufeli'ndeki zeytinlikler içinde) araştırılarak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3861, Karar No: 2024/2976, Tarih: 28.05.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/3861 E.  ,  2024/2976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/377 E., 2023/25 K.

DAVA TARİHİ : 15.10.2012

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki harici satın alma ve zilyetlik hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar duruşma talepli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 28.05.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde taraflardan kimsenin gelmemiş olduğu belirlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, tarafların murisi ...’ın 1961 yılında öldüğünü, Keziban, ... ve ... ile muris babasından intikal eden taşınmazlara ilişkin 1992 yılında sözleşme yaptıklarını ve adı geçen üç kişinin hisselerini satın aldığını, bedelini 1992 yılında ödediğini belirterek 1236, 1237, 1357, 1683, 1122 ve 2038 parsel sayılı taşınmazların davalılara intikali gereken hisseleri oranında hissesini satın aldığı mirasçılara geçecek hissenin vekil edeni adına tescilini, DSİ tarafından kamulaştırılan 2108 ve 2109 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin hisselerini satın aldığı mirasçılara düşen kamulaştırma bedelinin tahsilini, bu talepleri kabul edilmez ise 2108 ve 2109 parsel sayılı taşınmazlar dışındaki, bahsi geçen taşınmazların, rayiç bedelinin tespit edilerek davalılar tarafından hisseleri oranında bedelin ödenmesine karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında belirtilen taşınmazların bir kısmına ilişkin davadan feragat etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuş, diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

III. MAHKEME KARARI:

Mahkemenin 21.05.2015 tarihli ve 2012/391 Esas, 2015/196 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazların tamamının 1992 yılında tapulu olduğu, dayanak sözleşmenin resmi şekle uyulmadan yapıldığı ve bu sebeple geçersiz olduğu, davacıya herhangi bir hak bahşetmeyeceğinden tapu iptali tescilin kabul edilemeyeceği, terditli talebe ilişkin olarak da dayanak sözleşme kapsamında bir bedel ödendiği ispatlanabilse idi sebepsiz zenginleşme hükümleri dahilinde bir ödeme yapılıp yapılmayacağı tartışılabilecek iken, sözleşmede dahi paranın gelecek bir tarihte ödeneceği yönünde anlaşmaya varıldığı, paranın ödendiğine dair bir emare bulunmadığı gerekçesiyle davanın tümden reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 21.05.2015 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 01.06.2020 tarih ve 2016/22057 Esas, 2020/2739 Karar sayılı ilamında; sözleşme hükmünde satıcılar Keziban, ... ve ... tarafından beşer yüz bin liranın peşin alındığı, 1800 Mark Keziban, 300’er Mark ... ve ...’ye ödeneceği hususunda anlaşmaya varıldığı açıklanmıştır. Denkleştirici adalet ilkesi uyarınca ödendiği belirlenen bedelin dava tarihinde ulaştığı değer belirlenip, talep de gözetilmek suretiyle satan mirasçıların veraset ilamındaki payları oranında davalılardan tahsiline karar verilmesi gerekirken, ödeme yapılmadığından bahisle davanın tümden reddine karar verilmesi doğru görülmediği belirtilerek hükmün bozulmasına, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B.Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında davacının tapu iptali ve tescil talebinin Yargıtay'da bozma konusu olmadığından bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davacının, davalıların mirasbırakanları... ve ...'ye 01.02.1992 yılında ödediği sabit olan 500.000,00 TL'nin (eski TL ile) denkleştirici adalet ilkesine göre dava tarihine kadar ulaştığı tespit edilen değer olan 425,79'ar TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ayrı ayrı... ve ... mirasçıları olan davalılardan miras payları oranında alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; eksik inceleme yapıldığını, bilirkişinin veraset ilamındaki hisselerine göre her bir mirasçı için ayrı ayrı sorumlu olacakları miktarları belirlemesinin, (mirasçılar arasında, davacıya karşı müteselsil sorumluluk söz konusu olduğundan) hukuka aykırı olduğunu, bilirkişinin hesaplamasında hatalar olduğunu, yargılama gideri hesabının yanlış yapıldığını, taraflara yüklenen borç ve tanınan haklar bakımından açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde hüküm kurulmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tapu iptali tescil ve tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tapu iptali tescil ve tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 10.07.1940 tarihli ve 1939/2 E., 1940/77 K. ile 07.06.1939 tarihli ve 1936/31 Esas, 1939/47 Karar sayılı YİBK kararlarının kapsamları doğrultusunda ödendiği belirlenen bedelin ödeme tarihinden itibaren ekonomik etkenler nedeniyle azalan alım gücünün enflasyon, tüketici eşya fiyat endeksi, döviz kurları, altın, memur maaşı ve işçi ücretlerindeki artışlar ve benzeri unsurların ortalamaları alınmak suretiyle denkleştirici adalet ilkesine göre dava tarihine kadar ulaşacağı alım gücünün saptanması gerekir.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Taraflar arasında satış sırasında elbirliği mülkiyeti bulunduğundan, ortaklar arasında zorunlu dava arkadaşlığı olup aynı sözleşmeden kaynaklı uyuşmazlıkta kendilerini vekille temsil ettiren davalılar lehine tarifenin 13/2. maddesine göre maktu tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken her bir davalıya ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

3. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 438 inci maddesinin yedinci fıkrası hükmü uyarınca Mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının, hüküm fıkrasının 9 ve10 numaralı bendindleri çıkartılarak yer alan“Davalılar kendini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT'nin 13/2 nci maddesi dikkate alınarak hesaplanan 9.200,00 TL vekalet ücretinin, davacıdan alınarak davalılara verilmesine” cümlesinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

İstek hâlinde peşin alınan temyiz harcının ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

28.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5058, Karar No: 2016/122, Tarih: 12.01.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/5058 E.  ,  2016/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1a, 52/2 maddeleri gereğince mahkûmiyet,

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 230 promil alkollü olarak maddi hasarlı kazaya karışan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine sanığa alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 12.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1340, Karar No: 2011/1429, Tarih: 16.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/1340 E.  ,  2011/1429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/11/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, etkili eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, yaralanmanın derecesi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 4.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 2.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin ilk bendinde yer alan “…4.000,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına, harç alınmasına ilişkin ikinci paragrafının silinerek yerine ikinci paragraf olarak ”Kabul edilen tutar üzerinden hesaplanan 108,00 TL harç, davacıdan alınan 135,00 TL peşin harçtan indirilerek fazladan alınan 27,00 TL'nin karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 108,00 TL harcın davalıdan alınıp davacıya ödenmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacının tüm, davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16700, Karar No: 2012/8604, Tarih: 03.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/16700 E.  ,  2012/8604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2011

Davacı vekili, müvekkilinin 16/07/2008-28/08/2009 tarihleri arasında davalı firmanın İstanbul Bölge Müdürlüğü’nde satış temsilcisi olarak çalıştığını, kıdem ve ihbar tazminatları ödenerek iş sözleşmesinin işveren tarafından herhangi bir gerekçe gösterilmeden feshedildiğini, davalı şirketlerin ortaklarının, faaliyet alanlarının aynı olduğunu ve birbirlerine organik bağ ile bağlı olduklarını iddia ederek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilerek işe başlatmama halinde sekiz aylık iş güvencesi tazminatı ile en çok dört aylık boşta geçen süre ücretine hükmedilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin yazılı fesih bildirimi ile sona erdirildiğini, davalı şirketlerin farklı tüzel kişilere sahip olduğunu ve davalı .. şirketinde otuzdan az işçi çalıştığını, bu sebeple davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacının davalı şirketler tarafından birlikte istihdam edildiği ve iş güvencesi bakımından davalı şirketlerde çalışan toplam işçi sayısının dikkate alınması gerekeceği, bu halde ise toplam işçi sayısının otuzdan fazla olduğu ve davacının iş güvencesi kapsamında kaldığı, yapılan fesih bildirimin sebep gösterilmemesi nedeniyle geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Davalı şirketler arasında organik bağ bulunup bulunmadığı, davalı şirketlerin birlikte işveren olarak davacıya karşı sorumlu olup olmadıkları ve bu bağlamda davacının iş güvencesi kapsamında olup olmadığının belirlenmesinde her iki şirkette çalışan işçilerin birlikte dikkate alınıp alınamayacağı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde otuz ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.