muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8946, Karar No: 2016/866, Tarih: 26.01.2016

MUHALEFET ŞERHİ

15.08.2008 tarihli yakalama ve üst yoklama tutanağına göre, ... Mahallesi, ...Sokak üzerinde kapıları açık vaziyette, park halindeki aracın içerisinde bulunan cep telefonu, şarj cihazı ve kredi kartı ile kimliklerin bulunduğu çantanın çalınması nedeniyle müştekinin ihbarı üzerine polis memurları tarafından olay yeri çevresinde yapmış oldukları araştırma sonrasında daha önce hırsızlık suçları nedeniyle kaydı bulunan ve hareketlerinden şüphelendikleri suça sürüklenen çocuğu takip sonucu yakalamaları ve üst araması yapmaları sonrasında müştekin aracından çalınan cep telefonu ve şarj cihazının ele geçirildiği, çalınan ve içerisinde mağdura ait kredi kartları ve kimliklerin bulunduğu çantanın nerede olduğunu sormaları sonrasında, suça sürüklenen çocuğun aynı mahallede ancak farklı sokaktaki çöp bidonu içerisine attığını söylemesi üzerine; eşyaların ...Sokaktan çalınmasına ve ... Caddesinde yakalanmasına rağmen ... Sokakta bulunan çöp bidonundan ele geçirilerek müştekiye eksiksiz olarak teslim edildiği anlaşılmıştır. Her ne kadar suça sürüklenen çocuk soruşturma ve kovuşturma aşamasında suçlamayı inkar etmiş ise de; suçlamayı inkar etmesi etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına engel değildir. Zira Yargıtay Genel Kurulu kararlarında da vurgulandığı üzere etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için mağdurun uğradığı zararın aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi şartı yerine getirilirken duyulan pişmanlığın mutlaka sözle ifade edilmesi zorunluluğu bulunmayıp, söz veya davranışlar yoluyla da ifade edilmesi olayın özelliğine göre mümkün olabilecektir. Suça sürüklenen çocuk, mağdur için önem arzeden kredi kartları ve kimliklerinin bulunduğu çantayı Yüksel Sokakta bulunan araçtan çaldıktan sonra aynı mahallede ancak başka bir sokaktaki çöp kutusuna attığını söyleyerek iadesini sağlamıştır. Suça sürüklenen çocuğun bu samimi yer göstermesi olmasa idi kolluk görevlilerin ya da mağdurun çöp kutusuna atılan çantayı ele geçirmesi mümkün olmayacağından suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 168. maddesi kapsamında kalan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/1992, Karar No: 2011/3142, Tarih: 24.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/1992 E.  ,  2011/3142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/11/2008 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma isteminin miktar itibariyle reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup davacı; davalının, vekil edeni adına kendisine gönderdiği 29.05.2007 günlü ihtarname ile Ankara 11. Sulh Hukuk Hakimliği'ne verdiği 31.08.2007 günlü dilekçede yer alan sözlerin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu yazılarda yer alan sözlerin niteliği, olayın gelişim biçimi, tarafların konumu ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına 29/05/2007 tarihli ihtarname ve 31/08/2007 tarihli dilekçe nedeniyle takdir edilen 2.000,00’er TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, ihtarname ve dilekçelerdeki sözler nedeniyle davacı yararına 1.000,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “...2.000,00...” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...1.000,00...” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin silinerek yerine 2 nolu bent olarak “2-Alınması gereken 118,80 TL karar harcı davacıdan alınan 270,00 TL peşin harçtan indirilerek fazla alınan 151,20 TL'nin karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; 3 nolu bendinde yer alan “...237,60...” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “...118,80...” sayı dizisinin yazılmasına, öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddi ile kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2167, Karar No: 2021/9305, Tarih: 23.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2167 E.  ,  2021/9305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini kararından kaynaklı faiz alacağı kararından kaynaklı faiz alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kesin hüküm nedeniyle reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini kararından kaynaklı faiz alacağı istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın reddine dair hüküm kurulmuş; karar, davacı vekili ile davalı hazine vekili tarafından vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın reddine karar verilmiş ise de, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/66 Esası ile davacının fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak yasal faizi ile birlikte tazminat işlemli olarak açılan tazminat davasında davacının talebine rağmen faiz yönünden bir hüküm kurulmadığı, kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği ,faiz isteğinin karar dışında bırakılmış olması, faiz talebinden vazgeçildiği anlamına gelmeyeceği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 388.maddesine göre; Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği, mahkemece, olumlu veya olumsuz olarak karara bağlanmamış bir iddia, yeni bir dava konusu yapılabileceğinden; kesin hükmün varlığından söz etme imkanı da bulunmamadığı, olumlu veya olumsuz olarak karara bağlanmamış olan her iddia, yeni bir dava konusu yapılabileceği açılan bir davada faiz isteği hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediğinden sonradan faiz istemiyle dava açmasına engel bir durum olmadığı, faiz asıl alacaktan ayrı bir nitelik taşıdığı için, bu haktan açıkça vazgeçilmedikçe ileride yeni bir dava ile isteğin tekrarlanması mümkün olduğundan davanın kabulü gerekirken maddi hataya dayalı Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15725, Karar No: 2011/2647, Tarih: 17.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/15725 E.  ,  2011/2647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Davalılardan ..., ..., ... ile, ... , ..., ..., ..., ..., ... ve ...'e mahkemenin gerekçeli kararı ile davacı idarenin temyiz dilekçesi usulüne uygun tebliğ edilmemiştir.

Adı geçenlerin adresleri, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7. maddesinde belirtilen tapu, vergi ve nüfus kayıtları üzerinden ve haricen zabıta marifetiyle araştırılarak ve Tebligat Kanununun 28. maddesi uyarınca resmi ve özel müessese ile dairelerden de sorularak, tesbit edilen adreslerine gerekçeli karar ile davacı idarenin temyiz dilekçesi tebliğe çıkartıldıktan ve temyiz süresi de beklendikten,

2-Tapu maliki ... ve ... ile davalılar arasındaki mülkiyet ilişkisini sağlayan veraset ilamları taraflardan alındıktan,

3-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2006 yılında belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9526, Karar No: 2021/13645, Tarih: 05.10.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/9526 E.  ,  2021/13645 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 24. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 6. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının 27/12/2012 tarihinde davalıya bağlı olan ... Hastanesi’nde (... ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi) göğüs hastalıkları bölümünde garson olarak çalışmaya başladığını, burada görevli olmasına rağmen aynı zamanda polikliniklere de yemek servisi verdiğini, davacının sürekli alt – taşeron firmalar üzerinden çalıştırıldığını, davacının süreç içerisinde değişik taşeron şirketler tarafından sigortalanmış olmasına rağmen taşeron ile davacı arasındaki bu ilişki görünürde olup temel olarak işçilerin davalı kuruma ait hastanede hastanenin kadrolu çalışanları olan hemşire, hasta bakıcı, bilgi işlem uzmanı, veri giriş elemanı, teknik servis, güvenlik, temizlik, yemek işleri ve diğer sağlık personeli ile aynı işleri yaptıklarını, davacının mahrum kaldığı en önemli hak kaleminin kendisine düşük maaş ödenmesi olduğunu, diğer kadrolu işçilere hastanenin döner sermaye hesabından ortalama 850,00TL döner sermaye payı ödenirken davacıya bu yönde hiçbir ödeme yapılmadığını, kadrolu çalışanlara yılda bir kez çift maaş ödenmekte iken davacıya ödenmediğini, davalıya bağlı hastanelerin 24 saat kamuya hizmet vermekte olup yılın 365 günü 24 saat açık olduğunu, davacının günde 12 saat ve haftada 6 gün (Pazar günleri dahil) mesai yaptığını, bir gün izin kullandığını, dini-milli bayramların tamamında nöbetleşe çalışma yapıldığını, hem yemekhanede hizmet verdiğini, hem de polikliniklere servis yaptığını, bunun yanı sıra görev tanımında olmamasına rağmen yemek servislerinden önce ve sonra olmak üzere yaklaşık 2 saat temizlik yapıldığını, temizlik yaptırılan sürenin fazla mesai olarak değerlendirilerek %50 zamlı ödenmesi gerektiğini ve 45 saati geçen çalışmaların fazla mesai olarak kabulü gerektiğini, ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davanın açıldığı tarihe göre davacının ilave tediye alacağı, fark ücret alacağı, döner sermaye payı alacağı, fazla mesai alacağı, dini – milli bayram çalışması ve maaş alacağının zamanaşımına uğradığını, bu nedenle zamanaşımı itirazlarının olduğunu, davacının nezdinde çalıştığı firmalar ile Bakanlık arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu iddiası ile davacının işe giriş tarihinden itibaren dava tarihine kadar ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsiline karar verilmesi talebinin soyut ve mesnetsiz olup hukuka aykırı olduğunu, bir kimsenin tüm çalışma süresince her gün fazla mesai yapmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, kamu kurumu olan hastanede çalışan personelin günlük mesai saatlerinde çalıştığını ve mesai saatinin aşılmadığını, davacının hastanede fazla mesai yaptığının yazılı kanıtlarla ispatlaması gerektiğini, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, taraflar arasındaki sözleşmeye, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı, yaptıysa süresi noktalarında toplanmaktadır.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı, yaptıysa süresi noktalarında toplanmaktadır.

Davacı işçi davalı işyerinde fazla mesai yaptığını ve karşılığı ücretinin ödenmediğini iddia etmekte, davalı işveren ise davacının her gün fazla mesai yapmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, kamu kurumu olan hastanede çalışan personelin günlük mesai saatlerinde çalıştığını, davacının fazla çalışma yaptığını yazılı delillerle ispat etmesi gerektiğini ileri sürmektedir. Davalı işverenin kabul etmediği çalışma süresi ve fazla mesai iddiasını ispat bakımından davacı işçi iki tanık dinletmiştir. Tanıklardan birisinin davalı işverene karşı açılmış davası bulunmaktadır, diğer tanığın ise davalı işverene karşı açılmış davası bulunmamaktadır. Husumetli bulunmayan bu tanık davacının haftanın 6 günü 10:30 -19:30 arası haftalık 48 saat çalışma yaptığını ve yine dini bayramların ilk iki günü ile resmi tatillerin tamamında çalıştığını ifade etmektedir. Davalı ile araların husumet bulunmayan bu tanığın beyanları dikkate alınarak davacının fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarına hak kazandığı dikkate alınmaksızın yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 05.10.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14384, Karar No: 2013/860, Tarih: 30.01.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/14384 E.  ,  2013/860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Salihli Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.07.2012 gün ve 2010/279 Esas 2012/215 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmesi ve incelemenin de duruşmalı olarak yapılmasının talep edilmesi üzerine; dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğnameyle Daireye gönderilmekle 23.01.2013 Çarşamba saat 13:30'a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından Mücahit Erdoğan hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık müdafiin gelmediği, ayrıca bir talepte de bulunmadığı anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek, vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştır.

Bugün dava evrakı incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün yapılan incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün yapılan incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin alınan doktor raporları ve dosya kapsamından sanığın mağdureye karşı nitelikli cinsel istismara teşebbüs eyleminde bulunduğuna dair sübuta yeter, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından, mevcut delillerin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği, mahkemenin kabulüne göre de mağdurenin canının acımasının sanığın eylemine engel sebep teşkil edemeyeceği gözetilmeden, sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/93, Karar No: 2018/940, Tarih: 13.02.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/93 E.  ,  2018/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı hakkında kira borçlarını ödememesi nedeniyle takip başlatıldığını, davalının itirazının haksız olduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kira borcu olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalının ... 11. İcra Müdürlüğünün 2011/11726 sayılı takip dosyasında 25.975,91 TL alacağın 6.595,69 TL'na yapmış olduğu itirazın iptaline, takibin 6.325,78 TL asıl alacak ve 269,91 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 6.595,69 TL üzerinden devamına, davacının icra inkar tazminatı talebinin reddine, davalının kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-) Davacı kiraya veren tarafından 10/08/2011 tarihinde başlatılan icra takibi ile 2006-2011 yılları arasındaki 25.706,00 TL kira alacağının tahsili talep edilmiştir. Davalı, kira borcunu bulunmadığını beyanla kira borcuna karşılık davacının borçları için farklı yerlere ödeme yaptığını beyanla davacının banka hesabına kira ödemesi açıklaması ile yapılan ödeme dekontları dışında çeşitli ödeme belgeleri ibraz etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kira açıklaması ile yapılan ödemeler dışında, davacı adına başka sitedeki daireye ait aidat ödemesi, emlak ve çevre temizlik vergisi ödemeleri ile demirbaş yatırımı niteliğinde olan site duvarı ve şehir suyu bağlatılmasına ilişkin ödemeler ile kiralananın davalıdan önceki döneme ait borçlarına ilişkin davalı tarafından, davacı adına yapılan ödemelerin kira borcuna sayılması gerektiği belirtilerek davalının takip tarihi itibariyle borcu 6.325,78 TL olarak hesaplanmıştır. Davacı, banka hesabına kira bedeli olarak yatırılan tutarlar dışında yapıldığı ileri sürülen ödemeleri kabul etmediklerini beyan etmiş ise de hükme esas alınan bilirkişi raporunda, söz konusu ödemelerin kira borcuna mahsuben yapıldığı kabul edilerek kira borcundan bu ödemelerin mahsup edilmesinin açıkça temyiz sebebi yapılmamış olduğu da gözetildiğinde, bilirkişi raporunda, kira borcundan mahsup edildiği belirtilen ödemelerin,

denetime elverişli olacak şekilde kalem kalem açıklanmadığı görülmektedir. Öte yandan, 28/06/2010 tarihli ödemenin ise değerlendirme dışı bırakıldığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle, denetime elverişli şekilde bilirkişiden yeniden rapor alınıp sonucuna göre davacının kira alacağının belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm verilmesi doğru değildir.