muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1400, Karar No: 2022/10216, Tarih: 26.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/1400 E.  ,  2022/10216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

I-Sanık ... hakkında "2009 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında "2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18987, Karar No: 2014/6234, Tarih: 10.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/18987 E.  ,  2014/6234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/159835

MAHKEMESİ : Terme Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2012

NUMARASI : 2010/324 (E) ve 2012/69 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın atılı suçu geceleyin işlediğine dair delillerin nelerden ibaret olduğunun kararda gösterilip tartışılmadan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 143.maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Yasanın 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabilecektir.

Somut olayda, sanığın suç tarihinde müştekinin aracının pencere camını zorlayıp açarak içinden 10 TL para çalması şeklindeki eyleminde değer azlığı kavramının unsurlarının bulunmadığı gözetilmeden hakkında 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2018, Karar No: 2018/9526, Tarih: 19.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/2018 E.  ,  2018/9526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi ve 5510 sayılı Yasanın 86. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Belirtilen açıklama ışığında somut olaya dönüldüğünde, mahkemece her ne kadar, 14.09.2009-05.07.2010 tarihleri arasında davacının davalı ... adına kayıtlı 1171888 işyeri sicil numaralı işyerlerindeki sigortasız hizmetlerinin tespitine dair hüküm için yapılan araştırma yetersizdir. İlgili işyerinden ilgili tarihlerde bildirimi bulunan bordrolu tanık beyanları alınmalı, komşu işyeri tanıkları re'sen belirlenerek bilgi ve görgülerine başvurulmalı ve davacıya yapılan ödemelere ait kayıtlar ile çalışmaya ilişkin belgeler araştırılmalı ve varsa dosyaya getirtilmeli, alınan tanık ifadeleri somut ve çelişkileri giderecek şekilde tutanağa geçirilmeli ve bu suretle davacının çalışma süresi belirlenmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21156, Karar No: 2013/20320, Tarih: 03.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/21156 E.  ,  2013/20320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVALILAR : 1-... BİLİŞİM TEM....İNŞ.VE YEM.ÜR.HİZM.TAAH.SAN.TİC.LTD.ŞTİ. 2-... SOS.HİZM.SAN.VE TİC.LTD.ŞTİ. ADLARINA AVUKAT NEDİM TAŞDEMİR

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalılar avukatınca temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 01/01/2007 tarihinden itibaren...Ltd.Şti.’ne bağlı olan ... Devlet Hastanesinin bakım-onarım işlerinde çalışmaya başladığını,...Ltd.Şti.’nin 2008 yılından itibaren isim değiştirerek, ... Ltd.Şti. adını aldığını, davacının yaptığı işte hiçbir değişiklik ve kesinti olmaksızın 01/01/2008 tarihinden itibaren çalışmasına devam ettiğini, davalı ... Ltd.Şti.’nin 2009 yılı başında isim değiştirerek ... Sosyal Hizmetler San.ve Tic. Ltd.Şti. adını aldığını, yine davacının 01/01/2009 tarihinden itibaren fiili çalışmasında hiçbir değişiklik olmadan davalı ... nezdinde çalışmasının devam ettiğini ve 29/03/2009 tarihine kadar kesintisiz olarak çalıştığını, davalı işyerinde sıhhi tesisat teknisyeni olarak görev yapan davacının en son aldığı net maaşının 600,00TL olduğunu, maaş dışında her ay 63,00 TL yol parası ve günde bir öğün yemek verildiğini, davacının iş akdinin 29/03/2009 tarihinde “Devlet Hastanesi’nden aldığımız ihaleyi kaybettik, bu yüzden hepinizi işten çıkarıyoruz, şimdilik başka bir işimiz de yok” denmek suretiyle feshedildiğini, işten çıkartılan davacıya yazılı fesih bildirimi tebliğ edilmediği gibi kıdem ve ihbar tazminatları da ödenmediğini, davacının işe girdiği tarihten itibaren işten çıkarıldığı tarihe kadar haftanın bir günü yarımşar saatlik iki ara dinlenmesiyle araklıksız olarak 24 saat çalıştığını, 2 gün dinlendiğini, hafta tatili izni kullanmadığını, haftalık 45 saati aşan çalışmasına rağmen fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, hak etmiş olduğu yıllık izinlerinin kullandırılmadığını belirterek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla, ödenmeyen kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti ve yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere toplam 1500,00 YTL alacağın faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, dava tarihinde davacının ihaleyi kazanan şirkette çalışmaya devam ettiğini, salt iş yeri devrinin iş sözleşmesinin feshi sonucunu doğurmayacağını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, dava tarihinde davacının ihaleyi kazanan şirkette çalışmaya devam ettiğini, salt iş yeri devrinin iş sözleşmesinin feshi sonucunu doğurmayacağını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, "Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları bu yöndedir.

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkan dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce asıl işveren alt işveren ilişkisin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması ve ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukuki bir ilişki bulunmamaktadır.

Hukuki ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Hukuki ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işverene nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukuki sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri alt işverenler arasında 4857 sayılı Iş Kanunu'nun 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulünü gerektirir. İşyeri devride de devralan işveren kendi dönemindeki süre ve devraldığı işverende gerçekleşen işçilik alacaklarından, devreden işverende kendi dönemindeki gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumludur.

1475 sayılı Yasanın 14/2. maddesi hükmü, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerini devir veya intikalinden söz edildikten sonra "...yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli..." denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona

ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukuki veya fiili bir bağlantı olsun ya da olmasın kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir. Bu arada bir alt işveren tarafından fesih olgusu belirtilmeden kıdem tazminatı adı altında ödeme yapılmış ise bu ödemenin devir nedeni ile hesaplanacak kıdem tazminatından yasal faizi ile mahsup edilmesi gerekir.

Sonuç olarak, işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi yerinde olur. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını devralmış sayılır. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçinin feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Buna karşın süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu ihtimalde feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının dava dışı Sağlık Bakanlığına ait ... Hastane işyerinde ihale ile alınan bakım ve onarım hizmetinde ihaleyi alan alt işverenler nezdinde çalıştığı, davalı şirketlerden ... Temizlik Nakliyat İnşaat ve Yemek Üretim Hizmetleri Taah. San. Tic. Ltd. Şti.nin 01.01.2008-31.12.2008 tarihinde kazandığı ihale, davalı ... Sosyal Hizmetler San. Ve Tic. Ltd. Şti.ninde 01.01.2009-31.03.2009 tarihinde kazandığı ihale kapsamında çalıştığı, davacının bu şirketlerden önce de aynı işte ancak başka unvanla ihaleyi kazanan şirket işçisi olarak çalıştığı, ihalenin 31.03.2009 tarihinde sona erdikten sonra yeni ihaleyi başka firmanın kazandığı ve davacının ara vermeksizin yargılama devam ederken de aynı işyerinde ve aynı işte çalışmasına devam ettiği, ... sicil kaydı, bilirkişi raporu ve diğer delillerden anlaşılmaktadır.

Yukarda ki maddi ve hukuki olgulara göre;

1 .Feshe bağlı olmayan fazla mesai ücret alacağı ile ilgili dosya içindeki deliller ve bilirkişi hesap raporundaki tespitler yerinde olduğundan, fazla mesai ücret alacağına karar verilmesi isabetlidir. Bu nedenle davalıların buna yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacı işçinin davalı şirketler ile ihale sona erdikten sonra ara vermeksizin asıl işveren işyerinde bu kez ihaleyi alan başka bir şirket işçisi olarak çalışmaya devam ettiği sabittir. İhale bitimi nedeni ile iş ilişkisini sona erdiren taraflardan birinin iradi bir işlemi bulunmamaktadır. Yukarda açıklandığı gibi dava açıldığında davacı aynı işyerinde aynı işte ara vermeden yeni ihaleyi alan ve bu anlamda işyerini devralan şirket işçisi olarak çalışmaya devam etmektedir. Salt işyeri devri fesih hakkı vermez. Bu nedenle iş akdi davam eden davacının feshe bağlı kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13818, Karar No: 2023/4291, Tarih: 04.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/13818 E.  ,  2023/4291 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği yönünden

Katılan vekilinin yokluğunda verilen kararın 15.03.2022 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 07.11.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddi gerektiği anlaşılmıştır.

Sanık müdafiinin temyiz isteği yönünden

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci

maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Balıkesir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.09.2014 tarihli ve 2014/168 Esas, 2014/223 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat karar verilmiştir.

2.Balıkesir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.09.2014 tarihli ve 2014/168 Esas, 2014/223 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 21.12.2017 tarihli ve 2016/16019 Esas, 2017/11443 Karar sayılı ilâmıyla;

"..1-Tüm dosya kapsamından; kesim işi için sanık ...' a teslim edilen orman bölmelerinde damgasız ağaçların kesilmesi suretiyle usulsüz kesim yapıldığının tespit edildiğinin ve kontrol esnasında bölmede kesim işini gerçekleştiren diğer sanıklar hakkında suç tutanağı düzenlendiğinin anlaşılması, sanıkların tevilli ikrarları karşısında; atılı ağaç kesme suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerekirken yerinde görülmeyen gerekçeyle beraatlerine karar verilmesi,

2-Yediemine alınan iki adet motorlu testerenin müsaderesi hakkında herhangi bir karar verilmemesi,..." nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

2-Yediemine alınan iki adet motorlu testerenin müsaderesi hakkında herhangi bir karar verilmemesi,..." nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine Balıkesir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2018 tarihli ve 2018/110 Esas, 2018/578 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat karar verilmiştir.

4.Balıkesir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2018 tarihli kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 22.01.2019 tarihli ve 2018/7364 Esas, 2019/698 Karar sayılı ilâmıyla; "Sanıklar hakkında düzenlenen suç tutanağı ve sanıkların tevilli ikrarları ile üzerlerine atılı 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 91 inci maddesinde yazılı ağaç kesme suçunu işlediklerinin sübuta erdiği gerekçesiyle önceki hükmün bozulmasına karar verildiği ve mahkemece bozma ilâmına uyulduğu halde sanıklar hakkında yerinde görülmeyen gerekçelerle yazılı şekilde tekrar beraat kararı verilmesi," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5.Bozma üzerine Balıkesir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2021 tarihli ve 2019/170 Esas, 2021/186 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği 6 ... 7 gün hapis ve 200,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51 inci maddesi gereği hapis cezasının ertelenmesine, suça konu usulsüz kesilmiş ağaçlar ile iki adet motorlu testerenin müsaderesine karar verilmiştir.

6.Balıkesir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2021 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 06.12.2021 tarihli ve 2021/5972 Esas, 2021/16593 Karar sayılı ilâmıyla; "...5237 sayılı TCK’nun 50/3. maddesi gereği fiili işlediği tarihte 65 yaşını bitirmiş olan ve engel adlî sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin kanuni zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

7.Bozma üzerine Balıkesir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli ve 2022/69 Esas, 2022/252 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, aynı Kanun'un 50 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrilen 3.740,00 TL adlî para cezası ile doğrudan hükmedilen 200,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ