muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1350, Karar No: 2013/226, Tarih: 30.04.2013

Eylemin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibarıyla da herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; aleyhe temyiz bulunmayan davada, eylemin suçun nitelikli halini oluşturduğundan bahisle "eleştiri ile onama" mı, yoksa cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilerek "bozma" kararı mı verileceğinin belirlenmesine ilişkindir.

Ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 03.04.2012 gün ve 353-129 sayılı kararında yer verildiği üzere, aleyhe bozma yasağı; "temyiz davası yalnızca sanık veya müdafii ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında, hükümde, yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer bir deyişle, aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması" şeklinde tanımlanmaktadır.

Latince "reformatio in pejus" olarak adlandırılan, öğreti ve uygulamada ise; "lehe kanun yolu davası üzerine hükmü aleyhe değiştirmeme zorunluluğu, aleyhe düzeltme yasağı, aleyhe bozma yasağı, aleyhe bozmama zorunluluğu, yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe kötüleştirememe yasağı, yaptırımı ve sonuçlarını ağırlaştıramama kuralı" olarak ifade edilen bu ilkenin amacı; hükmün aleyhine de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı davalarda istinaf ya da temyiz kanun yoluna başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek ve kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır.

Anılan kural, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde kanuni düzenlemeye kavuşturulmuştur. Ceza muhakemesi hukukumuzda bu madde dışında yaptırım ve cezayı aleyhe değiştirme yasağını düzenleyen başka bir hüküm de bulunmamaktadır. Buna göre ceza hukukunda genel anlamda kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nun 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek bir "cezayı aleyhe değiştirememe ilkesi" veya "aleyhte düzeltme yasağı"nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 307/4. maddesinde de; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 307/4. maddesinde de; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Temyiz davasının yalnızca sanık veya varsa müdafii ya da sanığın yararına olarak Cumhuriyet savcısı ya da 1412 sayılı Kanunun 291. maddesinde belirtilen kişiler tarafından açılması veya hükmün kendiliğinden temyize tâbi olması halinde, Yargıtayca suç niteliğinde hataya düşüldüğü saptandığında aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak şartıyla hükmün bozulmasına karar verilecektir. Aksinin kabulü hukuk kuralları ile kanuni düzenlemelerin ülke genelinde farklı uygulanmasına yol açar ki, bu durum eşitlik, adalet ve hakkaniyet ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. Zira aynı fiil nedeniyle farklı mahkemelerde yargılanan sanıklardan, suçunun hukuki niteliği doğru olarak belirlenen sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, muhtemel bir genel veya özellikle de özel af karşısında değişik sonuçlarla karşılaşmasına rağmen, suç vasfı hatalı belirlenen sanığın, açıklanan sonuçlarla karşılaşmaması söz konusu olabilir ki, bu durum eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun değildir. O halde, lehe temyiz davası üzerine suç vasfının saptanmasında hataya düşüldüğünün belirlenmesi halinde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın, kasten yaralama suçundan 765 sayılı TCK'nun 456/2, 457/1 ve 51/1. maddeleri uyarınca 10 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün, Özel Dairece, eylemin daha ağır cezayı gerektiren 456/3. maddesinde düzenlenen uzuv tatiline sebebiyet verecek şekilde kasten yaralama suçuna uyduğunun kabulü ile hükmün yalnızca sanık lehine temyiz edilmiş olması nedeniyle, ceza miktarı yönüyle kazanılmış hak saklı tutulmak şartıyla bozulmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15982, Karar No: 2016/618, Tarih: 02.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15982 E.  ,  2016/618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet ( TCK'nın 151/1, 152/2-a ve 62/1 maddeleri uyarınca 4.000 TL adli para cezası )

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın suç tarihinde amcasının oğlu olan katılan ...'a ait köyün üst tarafında bulunan 200.000 TL değerindeki otları yakmak suretiyle zarar verdiği ve bu suretle nitelikli mala zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda ;

Sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 152/2-a-son maddesinde yer alan "verilecek ceza iki katına kadar artırılır" fıkrasındaki "iki" ibaresinin, hükümden sonra, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle "bir" şeklinde değiştirilmiş olmakla mahkemece bu hususta yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3999, Karar No: 2021/156, Tarih: 11.01.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/3999 E.  ,  2021/156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...'ün 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2.cümle, 43/2 delaletiyle 43/1, 62. ve 52. maddeleri gereğince 600,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Ankara 50. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13/05/2019 tarihli ve 2018/594 esas, 2019/509 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "Sanığın değişen suç vasfı itibariyle mahkumiyetine karar verilen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesindeki, "Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin  253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Uzlaştırma, 6763 sayılı Kanun'la değişik CMK'nın 253. maddesinde ayrıntılarıyla düzenlenmiş, mahkeme tarafından uzlaştırmaya ilişkin anılan Kanunun 254. maddesinde "(1) Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir. (2) Uzlaşma gerçekleştiği takdirde, mahkeme, uzlaşma sonucunda sanığın edimini def’aten yerine getirmesi halinde, davanın düşmesine karar verir. Edimin yerine getirilmesinin ileri tarihe bırakılması, takside bağlanması veya süreklilik arzetmesi halinde; sanık hakkında, 231. maddedeki şartlar aranmaksızın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir. Geri bırakma süresince zamanaşımı işlemez. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, uzlaşmanın gereklerinin yerine getirilmemesi halinde, mahkeme tarafından, 231. maddenin onbirinci fıkrasındaki şartlar aranmaksızın, hüküm açıklanır." denilmiştir.

Uzlaştırmanın asıl olarak soruşturma evresinde yapılması gereken bir işlem olduğu, kovuşturma aşamasında uzlaştırma hükümlerinin uygulanmasının ise istisnai olarak Cumhuriyet savcısı tarafından uzlaştırma usulü uygulanmaksızın dava açılması veya suçun uzlaştırma kapsamında olduğunun ilk defa duruşmada anlaşılması halinde mümkün olduğu kabul edilmelidir.

Uzlaştırma usulü uygulanmaksızın dava açılması veya suçun uzlaştırma kapsamında olduğunun ilk defa duruşmada anlaşılması halinde uzlaştırmanın uygulanması gerekmekte olup, uzlaşma başarıyla gerçekleşir ve edim bir defada yerine getirilirse kamu davasının düşmesine karar verilecektir.

Uzlaştırma usulü uygulanmaksızın dava açılması veya suçun uzlaştırma kapsamında olduğunun ilk defa duruşmada anlaşılması halinde uzlaştırmanın uygulanması gerekmekte olup, uzlaşma başarıyla gerçekleşir ve edim bir defada yerine getirilirse kamu davasının düşmesine karar verilecektir.

İnceleme konusu somut olayda; sanık ... hakkında TCK'nın 265/1. maddesi uyarınca görevi yaptırmamak için direnme suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, mahkemesince yapılan yargılama neticesinde sanığın eyleminin TCK'nın 106/1. maddesinin ikinci cümlesi kapsamındaki tehdit suçunu oluşturduğundan bahisle sanığa ek savunma hakkı tanınıp neticeten 600,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın değişen suç vasfı itibariyle mahkumiyetine karar verilen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesindeki, "Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin  253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan Ankara 50. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13/05/2019 tarihli ve 2018/594 esas, 2019/509 sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK'nın 309. maddesinin 4-b fıkrası gereğince sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17077, Karar No: 2008/2247, Tarih: 14.02.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/17077 E.  ,  2008/2247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 1953 yılında seri bazında yapılan orman kadastrosuna ilişkin düzenlenen ve dava konusu taşınmazın bulunduğu yeri tüm çevresiyle birlikte gösteren 1/10.000 ölçekli orman kadastro haritası ile varsa aplikasyon ve 2/B haritası getirtildikten sonra, dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, ile aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon ile 2/B hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon ve 2/B haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle düzenlenecek müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 14/02/2008 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/14344, Karar No: 2013/19184, Tarih: 05.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/14344 E.  ,  2013/19184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 26/06/2013 gün ve 2013/7171-2013/12334 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalı ..... Ltd. Şti vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

...-Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan

aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme istemlerinin reddi gerekir.

...- Diğer karar düzeltme istemlerine gelince; dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem husumet nedeni ile reddedilmiş; karar Dairemizce bozulmuştur. Davalı ..... Şti. kararın düzeltilmesini istemiştir.

Davacı, davalı ...'nün ihale ettiği yol yapım işini üstlenen diğer davalı şirketin dere yatağına moloz doldurması nedeni ile kapanan derenin yağışlar sırasında taşarak işletmesine su basmasına neden olduğunu iddia ederek uğradığı zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ... tarafından ihale edilen yol yapım inşaatı işini dava dışı ..... inşaat şirketinin kazandığı, işin, iş sahibinden bağımsız yapılması nedeni ile her iki davalıya da husumet yöneltilemeyeceği gerekçesiyle istem reddedilmiştir.

Dairemizin 26/06/2013 gün ve 2013/7171-12334 esas karar sayılı ilamı ile “….....- Davalı ... yönünden idari yargı görevli olduğundan dava dilekçesinin reddine karar verilmek üzere.......-Davalı .... Şti. yönünden, resmi kayıtlara göre bu davalı yol yapım işini üstlenmemiş ise de fiilen iş makinelerinin kullanılmakta olduğu anlaşıldığından haksız fiil faili olarak sorumlu tutulmak üzere...” karar bozulmuştur.

Dosya arasında bulunan bilgi ve belgelere göre, davalı ... tarafından ihale edilen yol yapım inşaat işini dava dışı ... inşaatın üstlendiği, davalının taşeron firma olarak işi yapma isteğinin ... tarafından kabul edilmediği anlaşılmaktadır. Davalı, davaya cevap verirken bu durumu bildirmiş sadece iş makinelerini kiraya verdiğini savunmuştur. Davacı ise fiilen inşaatı yapanın davalı olduğu yönünde delil göstermiş ise de tarafların delilleri toplanmadan, gösterdikleri tanıkları dinlenmeden karar verilmiştir.

Şu durumda, davacının zarar görmesine neden olduğu iddia edilen yol yapım inşaatı işini fiilen davalı ......... Şti. nin yapmakta olduğu yönünde tarafların delil ve karşı delilleri toplanmalı, varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile istemin husumetten reddi doğru olmadığından kararın bozulması gerekli iken, davalının haksız fiil faili olarak sorumluluğu olduğu gerekçesi ile bozulması doğru olmadığından bu yöne ilişkin karar düzeltme istemi kabul edilmeli, Dairemizin bozma kararının ilgili bölümü kaldırılmalı ve karar, yukarıda açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 440-442. maddeleri gereğince davalı ......... Şti' nin karar düzeltme isteminin kabulüne; Dairemizin 26/06/2013 gün ve 2013/7171-12334 esas karar sayılı bozma kararının (...) nolu bendinin kaldırılmasına; kararın yukarıda (...) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalının öteki karar düzeltme istemlerinin ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/.../2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11129, Karar No: 2019/993, Tarih: 14.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/11129 E.  ,  2019/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, davalıların müvekkillerinin dairesine ve apartmanın ortak alanlarına tecavüz ettiklerini, müvekkiline ait dairenin salonunun apartmanın diğer kat maliklerince binanın onaylı projesi ve müvekkilinin arsa payı hiçe sayılarak ortak alanlarla birlikte daire haline getirilerek kiraya verildiğini belirterek müvekkilinin dairesine ve apartman ortak alanlarına yönelik vaki müdahalenin men'i ve kâl'ine, müvekkiline ait dairenin ve ortak alanların onaylı proje ve müvekkilinin arsa payına uygun hale getirilmesine, diğer kat maliklerinin yasadan kaynaklanan yükümlülüklerini ihlal etmeleri ve müvekkilini zarara uğratmaları nedeniyle Kat Mülkiyeti Kanununun 33.maddesi gereğince hakimin müdahalesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 09/11/2015 tarih ve 2015/16411 Esas 2015/15996 Karar sayılı ilamı ile "Dosyanın incelenmesinde, dava konusu anataşınmazda malik olan bir kısım şahısların davada taraf olmadığı, dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen bir kısım şahısların ise dosya arasına alınan veraset ilamlarda ölü olduğu ancak bu şahısların mirasçılarının davaya dahil edilmediği anlaşılmıştır. Bu tür davalarda yargılama sonucu verilecek karar tüm malik ve mirasçıların da hukukunu yakından ilgilendirdiğinden mahkemece usul ekonomisi de gözetilerek tüm malik ve mirasçıların davaya dahil edilip, taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilerek tüm deliller toplanıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan işin esası hakkından karar verilmiş olması doğru görülmemiştir." denilmek suretiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra yapılan yargılama sonucu, davanın kabulü ile davaya konu "..., ..., ... Mahallesi, ... Sokak, No:11 ... Apt. ... Kat, D...." adresindeki davacıya ait ... nolu bağımsız bölümün salon, antre ve depo bölümlerinin bitişiğindeki ortak yerlerden olan sığınakla birleştirildiği görülmekle bilirkişinin raporuna ekli krokide kırmızı renkle taralı olarak gösterilen bu bölümlerdeki davalıların müdahalesinin meni ile bu bölümlerin davacıya ait ... nolu bağımsız bölüme katılmak suretiyle projesine uygun eski hale getirilmesine ve ortak alan olan sığınağa yapılan müdahalenin men'i ile projesine uygun eski hale getirilmesine, bu işler için davalılara taktiren 30 gün süre verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 14/02/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13410, Karar No: 2016/2699, Tarih: 22.02.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/13410 E.  ,  2016/2699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili banka ile davalı asıl borçlu ... arasında imzalanan genel kredi sözleşmesinde diğer davalıların kefil olarak yer aldığını, anılan kredi sözleşmesi gereğince asıl borçlu davalı şirkete kredi kullandırıldığını, kredi geri ödemelerinin aksaması üzerine hesabın kat edilerek borçlulara noter kanalıyla ihtarname keşide edildiğini, alacağın tahsili için davalılar aleyhine girişilen icra takibinin itiraz sonucu durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir

Mahkemece, davacının alacağının tespiti için bilirkişi incelemesinin gerekli olduğu gibi dava dilekçesinde de bu delile dayanıldığı, bilirkişi incelemesi için eksik kalan 1.000,00 TL gider avansının depo edilmesi için davacı yana kesin süre verildiği, aksi halde bilirkişi incelemesine dayanmaktan vazgeçilmiş sayılacağı hususunun ihtar edildiği, buna rağmen kesin süre içinde bir masraf yatırılmadığı gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili tarafından mahkemenin 26.11.2014 tarihli ara kararı doğrultusunda 28.11.2014 tarihinde 1.000 TL avansın ... havalesi yoluyla gönderildiği 01.12.2014 tarihinde havaleye ilişkin belgenin mahkemede görevli memura teslim edildiği ancak gönderilen avans bedelinin ... veznesinden çekilmemiş ve dosyaya yansıtılmamış olduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece davacının süresi içinde ara karar gereğini yerine getirdiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı gibi davacının mazereti konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması da usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.