muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30488, Karar No: 2019/2133, Tarih: 14.02.2019

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ......... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava dışı ... tarafından dosyaya sunulan ...... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/1391E.-1287K. sayılı veraset ilamında ...'ın tapu maliklerinden ...... Sunar'ın mirasçıları arasında yer aldığı halde, dosyada bulunan ...... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/882E.-837K. sayılı veraset ilamında adı geçen kişinin ...... Sunar'ın mirasçıları arasında görünmediği anlaşıldığından veraset ilamları arasındaki çelişkinin giderilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3)Dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen ve tapu maliklerinden ... mirasçıları olan ... ve ... ile tapu maliklerinden Salih Binbir mirasçıları olan ...... Kostik, ... ve ... yargılama sırasında davacı idare ile uzlaşarak hisselerini devrettikleri halde, adı geçen davalılar yönünden konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

4)Davalılardan ..., ... ve ...'e tapu maliklerinden ...... Türkmen'den intikal eden payların da bedeline hükmedildiği halde, adı geçen davalılara murisleri ...... Türkmen'den intikal eden hisselerin tapu kaydının iptali ile idare adına tesciline ilişkin karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının ...... irad kaydedilmesine, 14/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13512, Karar No: 2010/9666, Tarih: 04.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13512 E.  ,  2010/9666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş ve İGDAŞ A.Ş aleyhine 07/12/2005 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile BEDAŞ A.Ş vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı ile davalılardan Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı ve davalılardan Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ'nin diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeni ile yaralanmadan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kısmen kabul edilmiş; karar, davacı ve davalılardan Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalıların ortak kusurları nedeniyle evine sızan doğalgazın patlaması sonucu vücudunda 1. ve 2. derece yanıklar oluşacak biçimde yaralandığını belirterek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar ise, kusur ve sorumlulukları bulunmadığını ileri sürerek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, bilirkişi raporlarında kusurlu bulunan davalılardan ... Gaz Dağıtım AŞ'nin doğalgaz hattını ilgili yönetmelikteki düzenlemelere uygun döşediği, patlamanın ise diğer davalı Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ'ye ait elektrik hatlarının bakımsızlığı ve onarım eksikliğinden meydana geldiği benimsenerek, davalılardan ... Gaz Dağıtım AŞ hakkındaki istemin reddine, diğer davalı Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ hakkındaki istemin ise bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, bilirkişi raporlarında kusurlu bulunan davalılardan ... Gaz Dağıtım AŞ'nin doğalgaz hattını ilgili yönetmelikteki düzenlemelere uygun döşediği, patlamanın ise diğer davalı Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ'ye ait elektrik hatlarının bakımsızlığı ve onarım eksikliğinden meydana geldiği benimsenerek, davalılardan ... Gaz Dağıtım AŞ hakkındaki istemin reddine, diğer davalı Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ hakkındaki istemin ise bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davalıların kusur oranlarının saptanması amacıyla olay yerinde keşif yapıldığı, iki ayrı bilirkişi kurulundan raporlar alındığı anlaşılmaktadır. İTÜ öğretim üyesi bilirkişiler verdikleri ayrı ayrı raporlarda; “…olay yerindeki doğalgaz tesisatının elektrik tesisatından sonra döşendiği, elektrik tesisatı ile doğalgaz tesisatı arasında bulunması gerekli güvenlik mesafesinin korunmadığı, mesafenin az olması durumunda ısınmaya karşı ek önlemler alınması gerekirken bu yönde alınmış bir önlem olduğuna dair bulguya da rastlanmadığı, arızanın giderildiğine dair İGDAŞ şebeke şefinin bölge müdür yardımcılığına hitaben yazdığı yazıda -doğalgaz borusunun onarıldığı, elektrik hattından uzaklaştırıldıktan sonra araya ateş tuğlaları döşenerek standartlara uygun şekilde tranşenin kapatıldığı- bilgisinden dahi arızadan önce iki hat arasında gerekli emniyet mesafesinin bulunmadığı ve koruyucu malzemenin de olmadığının anlaşıldığı, hattı sonradan döşemesi nedeni ile her türlü emniyet tedbirinin davalı İGDAŞ tarafından alınması gerektiği, doğalgaz borusunun delinmesinin önlenmesi konusunda alınan tedbirlerin yetersiz kalması yanında, sızıntının bildirilmesinden sonra patlama oluncaya kadar bu arızanın tespit edilmesinde de yetersiz kalındığı, 1. patlamanın hemen ardından yapılması gereken doğalgaz vanasının kapatılması işleminin 2. patlamadan sonra yapıldığı, davacının da 2. doğalgaz patlamasında yaralandığı bu nedenle İGDAŞ’ın davacının yaralanmasında asli olarak kusurlu olduğunu…” bildirmişlerdir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 286. maddesi uyarınca yargıç, bilirkişi raporu ve raporda ileri sürülen görüşü ile bağlı olmamakla beraber aynı Yasa'nın 275. maddesi gereğince, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Yerel mahkemece de dava konusu olayda tarafların kusur oranlarının belirlenmesi için bilirkişi görüşüne başvurulmuş, iki ayrı bilirkişi kurulu raporunda da patlamaya davalılardan ... Gaz Dağıtım AŞ'nin birinci derecede kusuru ile neden olduğu vurgulanmıştır. Bilirkişi raporları bağlayıcı değil ise de buna aykırı karar verilirken, kararın yeterli ve doyurucu biçimde gerekçelendirilmesi gerekir. Davalılardan ... Gaz Dağıtım AŞ'nin doğalgaz borularını yönetmeliğe uygun olarak döşediği biçimindeki soyut gerekçe ile adı geçen davalının açıkça hangi nedenlerle kusurlu olduğunu belirleyen bilirkişi raporlarından ayrılması da yerinde bulunmamaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davalılardan ... Gaz Dağıtım AŞ'nin de kusurlu olduğunu belirleyen bilirkişi raporları benimsenip davacıya karşı diğer davalı ile birlikte dayanışmalı olarak sorumlu tutulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile bu davalıya yönelik istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacının diğer temyizine gelince; Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayda, davacının yaralanma derecesi, olay günü, tarafların kusuru ile ekonomik ve sosyal durumları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı ve davalılardan Boğaziçi Elektrik Dağıtım AŞ yararına; (3) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 04/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5389, Karar No: 2019/11344, Tarih: 03.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/5389 E.  ,  2019/11344 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/3-1-a, 52/1-2-3-4 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; olay günü yol kenarındaki bankete çarpmak suretiyle meydana gelen trafik kazasına sebebiyet veren ve yapılan ölçümde güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak derecede 3,14 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanık hakkında, tespit edilen alkol promil miktarı ve trafik kazasına sebebiyet vererek yarattığı tehlike itibariyle kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza tayini yerine, sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak derecede 3.14 promil alkollü olarak maddi hasarlı trafik kazası yapan sanığın cezalandırılmasına yönelik mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinden görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 03/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1836, Karar No: 2014/5973, Tarih: 25.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/1836 E.  ,  2014/5973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/11/2011

NUMARASI : 2010/406-2011/821

DAVA :Davacı, ara dinlenme ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalı nezdinde toplu taşıma otobüs şoförü olarak çalışmakta olan davacının emekli olduğunu, işyerinde iki vardiya halinde çalışıldığını, işyerinde uygulanmakta olan TİS'nin 18. maddesine göre otobüs işletmesinde çalışan şoförlerin işin gereği olarak ara verilmeden çalıştırılması halinde ileri bir günde mutlaka dinlendirileceğinin belirtilmesine rağmen davacının dinlendirilmeden çalıştırıldığını ileri sürerek ara dinlenme ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, ara dinlenmelerinin gereği gibi verilerek davacının haftalık 44 saati aşmayacak şekilde çalıştığını, talebin yersiz olduğunu, taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, TİS'nin 18/son maddesi uyarınca davacıya ara dinlenmesi verilmesi gerektiği, davacı tanık beyanlarına göre davacının ara dinlenmesinin verilmediği, böylece fazla mesai yaptığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, ara dinlenmesi verilip verilmediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davalı işveren bir kamu kurumu olup, davacı işçi bu kamu kurumunda toplu taşıma otobüs şoförüdür. Davacının görev emri olmaksızın kullandığı aracı garajdan çıkarması mümkün değildir. Kamu araçlarının göreve çıkışları gibi görevden dönüşleri de denetim altındadır. Bu nedenle davacının görev amirlerinin, garaj giriş-çıkış belgeleri, davacının hangi hafta günde kaç saat çalıştığına dair belgeler getirtilerek, otobüs güzergahlarına ve hangi saatte hangi durakta olunacağına ilişkin çizelgeler dikkate alınarak, gerekirse mahallinde keşif yapılarak, dosyadaki ara dinlenmesi verilmediği yahut çeşitli sebepler ile ara dinlenmesi verilmesinin mümkün olmadığı yönündeki beyanların irdelenmesi, davacının talep dayanaklarının araştırılması gerekirken, salt davalı ile davası olan şahitlerin bir başka dosyada verdikleri beyanlardan hareketle iddia ile savunmanın doğruluğu objektif olarak değerlendirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Açıklanan nedenler ile, temyiz edilen kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1874, Karar No: 2016/5703, Tarih: 01.12.2016

**20. Ceza Dairesi         2016/1874 E.  ,  2016/5703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-05/11/2015 tarihli olay tutanağında, olay günü, uyuşturucu madde satışının yapıldığı yer ile Ilıcabaşı İlköğretim Okulu arasındaki mesafenin tahmini 30 metre olduğu belirtilmiş ise de; uyuşturucu madde ticareti suçunun okul sınırına iki yüz metreden yakın mesafe içinde işlenip işlenmediği, tespit edildikten sonra, sanık hakkında TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2-... Kriminal Polis Laboratuvarınca alınan tanık numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, suçun niteliği ile tutuklu kalınan süre, hükmolunan cezanın süresi, bozma sebebine, tutuklama koşullarında bir değişiklik bulunmamasına göre sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine, 01/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.