muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15487, Karar No: 2014/18773, Tarih: 14.10.2014

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır.

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer altı iş günü içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1)İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2)Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3)Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4)Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibitarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda davacı, elektronik teknisyeni olarak davalı C.. A.. işçisi olarak diğer davalı idare bünyesinde çalışmıştır.

Davalılar arasında akdedilen hizmet alım sözleşmesi incelendiğinde "otoyol, kavşaklar, otoyol bakım işletme şefliği tesisleri ve ücret toplama istasyonlarındaki aydınlatma, elektrik kameralı izleme ve bilgisayarlı yol bilgilendirme sistemlerinin bakım onarımı" işi olduğu görülmüştür.

K.. M..nün, 6001 sayılı K.. M..nün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanununun 4/ç bendi uyarınca " otoyollar ve bunların üzerinde bulunan bakım ve işletme tesisleri ile hizmet tesislerinin, diğer mal ve hizmet üretim birimleri ile varlıklarının yapımını ve/veya bakım ve onarımını ve/veya işletmesini yapmak veya yaptırmak ve denetlemek", 4/d bendi uyarınca " Karayollarının kullanılmasına, teknik emniyet ve korunmasına yönelik kurallar ile tüm karayollarındaki işaretleme standartlarını uluslararası uygulamaları da dikkate alarak tespit etmek, yayımlamak ve kontrol etmek", 4/e bendi uyarınca, " görev alanına giren karayollarında, uygun göreceği yol işaretlerini belirlemek, uygun yerlere koymak ve bu kapsama giren işleri yapmak veya yaptırmak" gibi görevleri bulunmaktadır.

Dolayısıyla söz konusu hükümler incelendiğinde davalı idarenin, belli bir teknoloji ve uzmanlık gerektiren aydınlatma, elektrik kameralı izleme ve bilgisayarlı yol bilgilendirme sistemlerinin bakım onarım işini yükleniciye ihale ile verdiği anlaşılmıştır.

Kaldı ki ihale edilen işin, ihaleyi alan şirket tarafından belirli süre içerisinde yerine getirilmesi zorunlu ise de söz konusu iş niteliği gereği sürekli bir iştir. Sadece belli bir zaman dilimi ile sınırlı olamaz. Bu hali ile de anahtar teslimi bir iş olarak kabulünün de mümkün bulunmadığı açıktır. Bu nedenle mahkemece davalılar arasındaki ilişkinin anahtar teslimi iş olduğu ve dolayısıyla davalı idarenin ihale makamı olarak sorumluluğunun bulunduğunun kabulü ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

Kaldı ki ihale edilen işin, ihaleyi alan şirket tarafından belirli süre içerisinde yerine getirilmesi zorunlu ise de söz konusu iş niteliği gereği sürekli bir iştir. Sadece belli bir zaman dilimi ile sınırlı olamaz. Bu hali ile de anahtar teslimi bir iş olarak kabulünün de mümkün bulunmadığı açıktır. Bu nedenle mahkemece davalılar arasındaki ilişkinin anahtar teslimi iş olduğu ve dolayısıyla davalı idarenin ihale makamı olarak sorumluluğunun bulunduğunun kabulü ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

Davacı, yargılama süresince muvazaa iddiasında bulunmamış, bu yönde dosyaya delil sunulmamıştır. Davacı vekilinin yargılama sırasında belirttiği Ankara 10.İş Mahkemesinin 30.12.2011 tarihli ve 2010/919 E-2011/1613 K sayılı kararı ve bu kararın onandığı Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 12.06.2012 tarih ve 2012/20560 E-2012/21826 K sayılı kararı incelendiğinde, muvazaa tespiti yapılan taşeron şirketler arasında davacının çalıştığı davalı şirket ile bu şirketten önce ihaleyi üstlenen diğer dava dışı şirketlerin bulunmadığı da anlaşılmıştır.

O halde tüm bu düzenleme ve deliller ışığında davalı idare ile diğer davalı arasındaki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olduğu açıktır. Dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile davalı idarenin ihale makamı olduğunun kabulü ve bir kısım işçilik alacakları için davalı idare yönünden husumetten ret kararı verilmesi hatalıdır.

Mahkemece yapılması gereken iş, davalılar arasındaki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olarak kabulü ve buna göre dava konusu alacaklardan birlikte sorumlu olacakları şekilde hüküm kurmak olmalıdır.

3-Davacının fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmış ise de; dosyaya sunulan bir kısım bordrolarda fazla çalışma tahakkuku bulunduğu, dosyada bulunan banka dekontlarından da, tahakkuk eden bu bordro ücretlerinin eksiksiz bankaya yatırılmış olduğu görülmüştür.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu ayların hesaplama dışında bırakılıp bırakılmadığı anlaşılamamaktadır.

Dolayısıyla mahkemece, resen hesaplama yapılarak ya da yeniden bilirkişi raporu aldırılarak fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunan aylar hesaplama dışında bırakılıp, buna göre fazla çalışma alacağı belirlenip hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ile mevcut şekilde karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde davacı ve davalı C.. A..'a iadesine, davalı K.. M.. harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15419, Karar No: 2018/7135, Tarih: 26.06.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/15419 E.  ,  2018/7135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dâvacı ... ile dâvâlılar ... ve ... Elektrik Otomasyon Inş. Tük. Mal. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. aralarındaki itirazın iptali ve alacak dâvasına dair ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 12/05/2015 günlü ve 2013/552 E. - 2015/766 K. sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen, 23.03.2017 günlü ve 2017/3409 E. - 2017/3764 K. sayılı ilâma karşı davalı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kâğıtlar okunup gereği düşünüldü :

Y A R G I T A Y K A R A R I

Asıl dava, kira alacağının tahsili için kiracı ve kefil aleyhine başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine, birleşen dava ise kiracı aleyhine açılan makul süre tazminatı, hor kullanma tazminatı ve kira alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı, asıl davada ; davalılar ile 10/03/2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi imzalandığını, davalıların ilk yılın sonundan itibaren sözleşme özel şartlar 7. maddesine göre ödemeleri gereken aylık kira bedellerini eksik ödemeye başladıklarını, kira artışı yapmadan kira tayin ettirdiklerini ve kira sözleşmesinin açık hükümlerine rağmen aylık kira bedellerini eksik ödemek ve bazı ay kira bedellerinin tamamını ödememek suretiyle, 30/04/2013 tarihine kadar toplamda 47.742 TL eksik kira ödediklerini ve bu amaçla ... 11. İcra Müdürlüğünün 2013/5740 Esas sayılı dosyası ile icra takibi başlattıklarını, ancak davalıların takibe itiraz ederek takibi durdurduklarını bildirerek, davalıların takip dosyasına yapmış oldukları itirazlarının iptali ile takibin devamına, %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiş,

Davacı birleşen davada ise; ödenmeyen Mayıs, Haziran, Temmuz 2013 ve kira dönemi sonuna kadar oluşan kira bedeli ile damga vergisi, ihtarname masrafı, asansör kaldırma masrafı ve tamir, boya gideri olmak üzere toplam 80.881,26 TL'si alacağı olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000 TL' sinin davalı kiracı şirketten tahsilini istemiş, talebini ıslahla 46.488,27 TL'sine yükseltmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, itirazın kısmen iptali ile takibin 3.700 TL asıl alacak 1.235 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 4.935 TL üzerinden devamına, birleşen davanın ise tümden kabulü ile 46.488,27-TL'nin davalı şirketten tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı, davalılar vekilince ayrı ayrı temyizi üzerine; Dairemizin 23.03.2017 günlü ve 2017/3409-2017/3764 esas-karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiş bozma ilamına karşı davalı şirket tarafından karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalınıın sair karar düzeltme istemleri yerinde değildir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalınıın sair karar düzeltme istemleri yerinde değildir.

2- Davalı şirketin asıl davadaki kira alacağına yönelik karar düzeltme talebine gelince; Takipte dayanılan ve hükme esas alınan 10.03.2008 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli aylık net 2.750 TL bedelli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 7. Maddesinde; 10.03.2009 tarihinden itibaren kira bedelinin 3.300 TL olarak ödeneceği ve kira bedellerinin her yıl % 10'dan aşağı olmamak üzere enflasyon oranında artırılacağı belirtilmiştir. Davacı tarafından 30.04.2013 tarihinde başlatılan icra takibinde; 2013 yılı Şubat, Mart,Nisan ayları dahil eksik ödeme ve hiç ödememe nedeniyle 47.742 TL asıl alacak ile 5.709 TL işlemiş faizin tahsili istenilmiştir. Davalı tarafın kira bedellerinin her yıl tarafların mutabakatı ile sözleşmeye göre belirlenmediği ve artış yapılmadığına ilişkin savunması ve bu husustaki yemin teklifi üzerine davacı asil 11.03.2014 tarihli duruşmada; "2008-2009 dönemi kira bedelinin zaten kira sözleşmesi ile 2.750 TL olarak belirlendiği, ve 2. dönem için herhangi bir artış yapılmadığı, 3. dönem 3.000 TL, 4. dönem 3.250 TL ve 5. dönem 3.500 TL olarak kiraların ödendiğine ancak bu miktarlarda yapılan ödemelerle ilgili olarak; davalının kira bedelleri için "bu yıl böyle olsun, ilerleyen yıllarda normal hale getiririz dediğine, bu söze güvenerek, sadece ödemelere " geçici" bir kolaylık sağlamak maksadıyla ve sözleşmeden doğan haklar saklı tutularak, davalının önerdiği kira bedellerinin kabul edildiğine" şeklinde yemin ettiği ve mahkemece verilen hükümde davacının bu yemini dikkate alınarak hazırlanan bilirkişi raporuna dayanıldığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar, özgür irade ile kararlaştırılmış olan kira artışına ilişkin sözleşme hükümleri geçerli olup tarafları bağlar ve yenilenen kira dönemlerinde de geçerliğini sürdürür ise de; kiraya veren davacının yemin beyanında ki kabulüne göre, kira sözleşmesine göre artışların yapılmadığı ve mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda da, davacının yeminine göre hesap yapıldığı bu seferki incelemeden anlaşılmakla bozma ilamının 3 numaralı bendinin kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair karar düzeltme isteminin reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle HUMK'nun 440. maddesi gereğince davalının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 23.03.2017 günlü ve 2017/3409-2017/3764 esas-karar sayılı bozma ilamının 3 numaralı bendinin kaldırılmasına, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 26.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8999, Karar No: 2011/11106, Tarih: 25.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/8999 E.  ,  2011/11106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ...'na izafeten Manavgat Devlet Hastanesi vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/11/2008 gününde verilen dilekçe ile haksız yere ödenen döner sermaye bedelinin iadesine yönelik icra takibine vaki itirazın iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş, kararı davacı temyiz etmiştir.

Davacı idare, devlet hastanesinde hekim olan davalının muayenehanesi olması veya işyeri hekimi olarak çalışmış bulunmasına rağmen, haksız yere ödenen döner sermaye bedelinin tazmini için icra takibi yapmış davalının itirazı üzerine bu dava ile itirazın iptalini istemiştir.

Davalı taraf, davacının sıfat ehliyeti olmadığını, alacağın zamanaşımına uğradığını, muayenehanesini açtığı ve kapattığı tarihleri usulünce bildirdiğini, fazla ödeme nedeniyle kusurlu bulunmadığını, idarenin altmış günlük sürede paranın iadesini istemediğinden davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkeme, davalının muayenehanesini kapattığını hastaneye bildirdiğini, bu nedenle ödenen döner sermaye parasının iadesinin istenemeyeceğini ve davalıyı iade borcu altına sokan bir durum olmadığından davayı reddetmiştir.

Yerel mahkeme, davalının muayenehanesini kapattığını hastaneye bildirdiğini, bu nedenle ödenen döner sermaye parasının iadesinin istenemeyeceğini ve davalıyı iade borcu altına sokan bir durum olmadığından davayı reddetmiştir.

Dosyadaki belgelerden, davalının Manavgat Devlet Hastanesi'nde görevli hekim olduğu, aynı zamanda muayenehanesinin bulunduğu, bu nedenle kendisine döner sermaye bedeli ödenmediği, davalının başka bir ile tayininin çıkması nedeniyle muayenehanesini 01/12/2005-18/01/2006 tarihleri arasında kapattığı ve bu dönem itibariyle döner sermaye ödemesinden yararlanmaya hak kazandığı ve fakat davalının 18/01/2006 tarihinde yeniden muayenehanesini açması ve bunu hastaneye bildirmesine rağmen 2006 yılı Ocak, Şubat ve Mart aylarında haksız yere döner sermaye ödemesinden yararlandırıldığı anlaşılmaktadır. Davacı, yapılan ödemenin davalının kusuruna dayanıldığından geri ödenmesini istemişse de, davanın hukuki nitelendirmesi hakime ait olup, davanın davalıya haksız yere ödenen bedelin iadesine, yani sebepsiz zenginleşmeye dayalı olduğu anlaşılmaktadır. BK’nun 62. maddesi gereğince ihtiyarıyla borçlu olmadığı şeyi ödeyen kimse hataen kendini borçlu zannederek verdiğini geri isteyebilir. Davacı kurum yazıları ve belgelerinden, davacının hataen ödeme yaptığı anlaşılmaktadır. Davacının, yapılan ödemenin hataen yapıldığını fark etmeyerek geri istememesi, gerel hükümlere göre dava açmasına engelde değildir. Ayrıca, davalının zamanaşımı def'i konusunda gerekçeyi temyiz etmediği de gözetildiğinde, davanın sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre çözümlenmesi ve haksız yere ödenen bedelin belirlenerek bu miktar alacağa yönelik itirazın iptaline karar vermek gerekirken yanlış hukuki değerlendirme ile davanın reddi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA 25/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21319, Karar No: 2010/20805, Tarih: 21.12.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/21319 E.  ,  2010/20805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle;

Sanık ... ve savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyu açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyu dışındaki kişiler yönünden ise, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından TCY’nın 53. maddenin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkartılarak yerlerine, “sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına” cümlesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9113, Karar No: 2024/6542, Tarih: 30.05.2024

**5. Ceza Dairesi         2022/9113 E.  ,  2024/6542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/344 E., 2022/253 K.

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Eylemlerin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği kabulü ile bu suçtan zamanaşımı nedeniyle düşürülme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 23.06.2015 tarihli ve 2013/7-700 Esas, 2015/241 sayılı Kararında da ifade edildiği üzere; kişiler açısından hukuki güvenlik alanı oluşturan ve kesin hüküm benzeri sonuç doğuran kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan sonra sanık hakkında aynı fiilden dolayı yeniden soruşturma yapılabilmesinin 5271 sayılı CMK'nın 172/2. maddesi anlamında yeni delilin meydana çıkmasına bağlı olması ve kanun koyucu tarafından bunun ceza muhakemesi şartı olarak öngörülmesi karşısında, sanıklar hakkında zimmet suçundan Söke Cumhuriyet Başsavcılığınca 2012/4259 soruşturma sayılı dosyada 16.07.2013 tarihinde ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmakla, aynı Kanun'un 173. maddesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz usulü düzenlenmiş olup, kovuşturma yapılmasına yer olmadığına ilişkin kararın tebliğ sonucu itiraz edilmeden kesinleşmesi veya itirazın merciince reddedilmesi halinde, yeni delil elde edilmeden açılan kamu davasında mahkumiyet kararı verilemeyeceği gözetilerek, kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararın suçtan zarar gören Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığına tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunmadığı nazara alınıp, tebligat yapılıp yapılmadığı ile bu kararın kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, tebligat yapılmamış ise kovuşturma yapılmasına yer olmadığına ilişkin kararın suçtan zarar gören bakanlığa tebliği ile karara itiraz edilmesi halinde sonucuna göre değerlendirme yapılması,