muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4809, Karar No: 2022/14573, Tarih: 25.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4809 E.  ,  2022/14573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davalı idareler vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, ve birleştirilen dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince asıl davanın kabulüne, birleştirilen davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idareler vekillerince yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair hüküm kurulmuş; karar, davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra,İstanbul Anadolu 8.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/357 E.-2020780 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Mahallinde yapılan keşif sonucu, arsa niteliğindeki İstanbul İli, Çekmeköy İlçesi, Taşdelen Mahallesi, 897 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın el atmadan arta kalan, imar planında konut alanında yer alan 1299,44 m²’lik bölümüne inşaat izni verilip verilmeyeceği, veriliyor ise el atma nedeniyle kısıtlanıp kısıtlanmadığı, kısıtlanıyor ise oranı, maliklerin tasarrufunda başkaca bir kısıtlılık bulunup bulunmadığı ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan sonra gelen yazı cevabına göre ek rapor düzenletilmesi gerektiği düşünülmeden eksik inceleme ile birleştirilen davada davacının konut alanında kalan payına da hükmedilmesi,

2-Fen bilirkişi raporuna göre fiilen sokak olarak el atılan B harfli 39,88 m² ve G harfli 382,11 m² kısımlardan Çekmeköy Belediye Başkanlığının sorumlu olması gerektiği düşünülmeden Büyükşehir Belediye Başkanlığının sorumlu tutulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idareler vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan ilk derece mahkemesi kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davalı ... Bld. Bşk. ve davalı ... Bld. Bşk.'dan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 25.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2444, Karar No: 2007/6663, Tarih: 22.05.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/2444 E.  ,  2007/6663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... SABUNCU MİRASÇILARI

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi ve davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay'ca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli... Mahallesi 198 ada 114 parsele ait tapu kaydındaki şerhde sözü edilen ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/252 Esas sayılı dava dosyasının,

2) Çekişmeli parselin geniş çevresi ile birlikte gösterir pafta örneğinin,

3) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

bu dosya içerisine konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 22/05/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19936, Karar No: 2011/822, Tarih: 02.02.2011

**4. Ceza Dairesi         2010/19936 E.  ,  2011/822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Şantaj, özel belgede sahtecilik suçlarından şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda Kadıköy C.Başsavcılığınca düzenlenen 25.01.2008 tarihli ve 2007/54850 soruşturma 2008/2975 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Üsküdar 2.Ağır Ceza Mahkemesi Başkanınca verilen 04.04.2008 tarihli ve 2008/480 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 16.06.2010 gün ve 39051 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 5.7.2010 gün ve 160779 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “Dosya kapsamına göre, müştekinin babasının emekli maaşını aldığını gösteren Halk Bankası Küçükyalı şubesine ait belge oluşturulup müştekiye gönderildiği, bu durumun müştekinin kızı ile şüphelilerden ... arasındaki boşanma davasını etkilemeyi amaçladığı iddiası karşısında, ibraz edilen delillerin şüpheliler hakkında kamu davasının açılması gerektirir nitelikte bulunduğu gibi bu delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, itirazın kabulü ile kamu davasının açılmasına karar verilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü:

5271 sayılı CYY’nın 170/2. maddesinde; “soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler”, hükmü ile dava açma görevi ‘yeterli şüphe’ ölçütüne bağlanmış ve aynı yasanın 172. maddesinde de; “Cumhuriyet savcısı soruşturma evresi sonunda, kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükmüne yer verilerek, yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilemediğinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesinin zorunlu bulunduğu ifade edilmiştir.

Dairemizin 14.10.2009 tarihli ve 22283/16336 sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere; sözü edilen hükümler dolayısıyla yasa tarafından Cumhuriyet savcısına, soruşturma evresinde toplanan delilleri takdir ve değerlendirme yetkisi verilmiş ve objektif olarak yapılacak değerlendirme sonucunda eylemin suç oluşturduğu ve fail tarafından işlendiği yönünde yeterli şüphenin oluştuğu kanısına ulaşılması durumunda kamu davasının açılması zorunlu görülmüş, yeterli şüphenin oluşmadığı hallerde ise kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesi gerektiği emredilmiştir. Görüldüğü üzere Ceza Yargılama Yasamız, kovuşturma mecburiyeti ilkesini benimsemiş ise de, bu ilke Cumhuriyet savcısının delilleri değerlendirme yetkisini ortadan kaldırmamaktadır.

İncelenen dosyada, şüpheliler hakkında şantaj ve özel belgede sahtecilik suçlarından dolayı soruşturma açıldığı, soruşturmaya dayanak olan yakınanın dilekçe ve anlatımlarında; damadı olan ...’nun diğer şüpheli ile birlikte hazırladıkları sahte “Halkbank” antetli dekont fotokopisini kendisine göndererek, gerçek olmadığı halde kendisinin ölen babasının emekli maaşını aldığını ima etmeye ve bu şekilde, kızı aleyhine açtığı boşanma davasında zorluk çıkartılmaması için şantaj yapmaya çalıştığı ileri sürülmüş, ancak bu olaydan başka yakınanın iddialarında şüphelilerin bu sahte belgeyi kullanarak kendisine zarar verebileceklerini söyledikleri, yazdıkları veya başka bir hareketle amaçlarını açıkladıklarına ilişkin (iradeyi zorlayan bir davranış veya açıklama tehdidi gibi) bir hareketten söz edilmemiş bulunulmakla olayda TCY’nın 107. maddesinde düzenlenen şantaj suçunun maddi ve manevi öğelerinin bulunduğuna yönelik yeterli şüphenin oluşmadığına,

Özel belgede sahtecilik suçu yönünden ise, TCY.nın 207. maddesinde düzenlenen suçun oluşması için sahte belgenin bulunması (Örneğin; “onaysız fotokopi sunulması halinde aldatma yeteneğinin oluşmayacağı”; Yargıtay 11.CD. 27.11.2008 tarihli ve 6761/12512 sayılı kararı) ve bu belgenin kullanılmış olması zorunlu olduğu gibi, bu kullanmanın da fiili bir kullanım olmayıp, hukuki sonuç doğuracak nitelikte bir kullanma olması gerektiği doktrin ve uygulamada (örneğin; “özel belgede sahtecilik suçunun oluşması için belgede sahtecilik yapılması yeterli olmayıp, bu belgenin hukuki sonuç doğuracak biçimde kullanılması gerekir”; Yargıtay 11. CD. 26.4.2007, 6222/2854) tereddütsüz bir biçimde kabul edilmesi karşısında, suçun maddi öğelerinin gerçekleştiğine ilişkin yeterli şüphenin oluşmadığına,

Yönelik olarak verilen Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığının kovuşturmaya yer olmadığı kararı ve merci Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin itirazın reddine ilişkin karar ve gerekçelerinde yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, 5271 sayılı CYY’nın 309. maddesine uygun bulunmayan YASA YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 2.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1761, Karar No: 2021/7579, Tarih: 06.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1761 E.  ,  2021/7579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 07.06.2016 tarihli dilekçesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmü de temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, mala zarar verme suçuna ilişkin tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında bu suçla ilgili kurulan hükme yönelik temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 06/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24611, Karar No: 2013/6669, Tarih: 03.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/24611 E.  ,  2013/6669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı ... ... İnşaat Elektrik Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirketine ait işyerinde 01.01.2007-03.01.2008 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesi kapsamında uygulama alanı bulan 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan ... güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dava dosyasına konu olayda, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Mahkemece, dinlenen tanık beyanlarına göre hüküm kurulmuş ise de, gösterilen tüm tanıkların dinlenilmediği görülmektedir. Hal böyle olunca, mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, dava konusu dönemde davacı ile birlikte çalışan ve işverenin bordrolarında kayıtlı kişiler ile, aynı yörede komşu işverenler veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler saptanarak, bilgi ve görgülerine başvurulmalı, bunun dışında sigortalının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara

geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu gereğince araştırılmalı, iş kazası nedeniyle var olduğu söylenen ceza dosyası getirtilip incelenmeli, davacının askerlik ve okul durumu araştırılmalı, davacının çalışma şekli ve süresi dosyada mevcut sevk irsaliyesi ve faturalar da dikkate alınarak deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ... İnş. Elektrik San. ve Tic. ... Şti.'ye iadesine, 03.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

M.K.

T.H.: Selin KAN
Yargıtay — Esas No: 2013/19646, Karar No: 2013/41625, Tarih: 21.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/19646 E.  ,  2013/41625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında -/02/2011 tarihinde doktor raporu düzenlenmiş olduğu anlaşılmakla tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Orman idaresinin 29/3/2011 tarihli yazısında, dava konusu yerin en yakın ormana 1200 mt. mesafede olduğunun bildirilmesine karşılık davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında,yerin niteliğinin OT-T1 rümuzuyla gösterilmiş bulunmasına göre mahallinde uzman bilirkişiler vasıtasıyla keşif yapılarak dava konusu yerin vasfının, yangının orman alanına sıçrayıp sıçramadığının tespitinden sonra orman alanında bir zarar oluşmadığının belirlenmesi halinde sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 171. maddesi kapsamında kalıp kalmadığı hususunda bir değerlendirme yapılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1580, Karar No: 2013/127, Tarih: 09.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1-1580 E.  ,  2013/127 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2009/10684

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Kasten öldürme suçundan sanık T.İ..'in 5237 sayılı TCK’nun 81/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Batman Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18.09.2008 gün ve 222-236 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 22.12.2011 gün ve 1975-8225 sayı ile;

"11.05.1990 doğumlu olan maktul Y..'un suç tarihi olan 23.03.2005 tarihinde 18 yaşından küçük olduğu, bu nedenle sanık hakkında TCK.nun 82/1-e maddesi uygulanarak ceza tayini yapılması gerekirken suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK.nun 81/1. maddesinden ceza tayini yapılarak eksik ceza tayini" isabetsizliğinden, ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Özel Dairece yapılan vasıflandırmaya ilişkin herhangi bir itirazı bulunmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 31.01.2012 gün ve 10684 sayı ile; aleyhe temyiz bulunmadığından bahisle hükmün eleştirilerek onanması gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 04.12.2012 gün ve 4366-8967 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Eylemin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibariyla da herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; aleyhe temyiz bulunmayan davada, eylemin suçun nitelikli halini oluşturduğundan bahisle "eleştiri ile onama" mı, yoksa cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilerek "bozma" kararı mı verileceğinin belirlenmesine ilişkindir.

Ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 03.04.2012 gün ve 353-129 sayılı kararında yer verildiği üzere, aleyhe bozma yasağı; "temyiz davası yalnızca sanık veya müdafii ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında, hükümde, yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer bir deyişle, aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması" şeklinde tanımlanmaktadır.

Latince "reformatio in pejus" olarak adlandırılan, öğreti ve uygulamada ise; "lehe yasa yolu davası üzerine hükmü aleyhe değiştirmeme zorunluluğu, aleyhe düzeltme yasağı, aleyhe bozma yasağı, aleyhe bozmama zorunluluğu, yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe kötüleştirememe yasağı, yaptırımı ve sonuçlarını ağırlaştıramama kuralı" olarak ifade edilen bu ilkenin amacı; hükmün aleyhine de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı davalarda istinaf ya da temyiz yasa yoluna başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek ve yasa yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır.

Anılan kural, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde kanuni düzenlemeye kavuşturulmuştur. Ceza yargılama hukukumuzda bu madde dışında yaptırım ve cezayı aleyhe değiştirme yasağını düzenleyen başka bir hüküm de bulunmamaktadır. Buna göre ceza hukukunda genel anlamda kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nun 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek bir "cezayı aleyhe değiştirememe ilkesi" veya "aleyhte düzeltme yasağı"nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 307/4. maddesinde de; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Temyiz davasının yalnızca sanık veya varsa müdafii ya da sanığın yararına olarak Cumhuriyet savcısı ya da 1412 sayılı Kanunun 291. maddesinde belirtilen kişiler tarafından açılması veya hükmün kendiliğinden temyize tâbi olması halinde, Yargıtayca suç niteliğinde yanılgıya düşüldüğü saptandığında aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak koşuluyla hükmün bozulmasına karar verilecektir. Aksinin kabulü hukuk kuralları ile yasal düzenlemelerin ülke genelinde farklı uygulanmasına yol açar ki, bu durum eşitlik, adalet ve hakkaniyet ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. Zira aynı eylem nedeniyle farklı mahkemelerde yargılanan sanıklardan, suçunun hukuki niteliği doğru olarak belirlenen sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, olası bir genel veya özellikle de özel af karşısında değişik sonuçlarla karşılaşmasına rağmen, suç vasfı yanılgılı olarak belirlenen sanığın, açıklanan sonuçlarla karşılaşmaması söz konusu olabilir ki, bu durum eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun değildir. O halde, lehe temyiz davası üzerine suç vasfının saptanmasında yanılgıya düşüldüğünün belirlenmesi halinde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanığın, dosya içerisinde bulunan nüfus kayıt örneğine göre 11.05.1990 doğumlu olan ve suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğunda tereddüt bulunmayan maktul Y.Y..a yönelik gerçekleştirdiği kasten öldürme suçundan TCK'nun 81/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün, Özel Dairece, eylemin daha ağır cezayı gerektiren 82/1-e maddesinde düzenlenen nitelikli kasten öldürme suçuna uyduğunun kabulü ile hükmün yalnızca sanık lehine temyiz edilmiş olması nedeniyle, ceza miktarı yönüyle kazanılmış hak saklı tutulmak şartıyla bozulmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Genel Kurul Üyesi; "Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü gerektiği" görüşüyle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.