muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7189, Karar No: 2017/9143, Tarih: 19.04.2017

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/ 35281 E, 2008/ 30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin ilkim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı tanık beyanları doğrultusunda 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken 1 saat ara dinlenme süresi düşülmesi hatalı olup bozma sebebidir.

3-Davacı temyizi yönünden; İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve genel tatil ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Somut olayda; imzasız bordrolarda fazla çalışma tahakkuklarının olduğu görülmekle, bilirkişi raporunda söz konusu alacakların hesaplanmasında bu dönemlerin dışlandığı anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde imzasız bordrolarda yer alan tahakkukların mahsubu gerekmektedir.

4-Davacı temyizi yönünden; 2009 yılı için ödendiği ispanamayan 3.450 TL ücret alacağının hüküm altına alınmaması hatalıdır.

Somut olayda; imzasız bordrolarda fazla çalışma tahakkuklarının olduğu görülmekle, bilirkişi raporunda söz konusu alacakların hesaplanmasında bu dönemlerin dışlandığı anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde imzasız bordrolarda yer alan tahakkukların mahsubu gerekmektedir.

4-Davacı temyizi yönünden; 2009 yılı için ödendiği ispanamayan 3.450 TL ücret alacağının hüküm altına alınmaması hatalıdır.

Ayrıca, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil, hafta tatili alacaklarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Dairemizce son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Davacının hastalık, izin veya mazeret izni gibi sebeplerle çalışamadığı günler olabileceği dikkate alınmaksızın, söz konusu alacaklardan indirim yapılması doğru ise de yapılan işin niteliğine göre ½ oranındaki indirim oranı yüksekolup bu husus bozmayı gerektirmiştir.

5-Davacı temyizi yönünden; alacakların tamamına temerrüt tarihinden faiz yürütülmesi gerekirken dava ve ıslah tarihinden faize karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26524, Karar No: 2014/3832, Tarih: 04.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/26524 E.  ,  2014/3832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/b-1, TCK'nun 62, 53. maddelerince 2 yıl 6 ay hapis cezası, hak yoksunluğu

I- Cumhuriyet savcısının sanık hakkında verilen mahkumiyet kararına karşı temyiz isteminin incelenmesinde;

Cumhuriyet savcısının, 06.03.2012 tarihinde verilen hükmü karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde belirlenen bir aylık yasal süresinden sonra 09.04.2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Sanık müdafii ile katılan vekilinin sanık hakkında verilen mahkumiyet kararına karşı temyiz isteminin incelenmesine gelince,

İddianame, vergi suçu raporu ve defterdarlık mütalaasına uygun olarak "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından dava açıldığı, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı suç oluşturduğu ve aynı yılda birden fazla fatura kullanılması halinde her yıl için ayrı ayrı zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, mahkemece hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-Suç tarihi gözetildiğinde lehe yasa değerlendirmesi yapılmaması ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Yasanın 359/b-1 maddesinde öngörülen 18 aydan 3 yıla kadar hapis cezasından teşdiden üst sınırdan mı, yoksa 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/b-1 maddesinde öngörülen 3 yıldan 5 yıla kadar olan hapis cezasından dolayı alt sınırdan mı ceza verildiğinin anlaşılamaması nedeniyle denetimden yoksun hüküm kurulması,

2- Katılan idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10257, Karar No: 2016/6350, Tarih: 21.04.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/10257 E.  ,  2016/6350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 54 ada 22 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma hususlarının belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınan dane zeytinin 2014 yılı itibarıyla kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Temini ile dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18660, Karar No: 2014/19011, Tarih: 30.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/18660 E.  ,  2014/19011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 06.03.2014

No : 2005/1547-2014/75

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı işverene ait çorap üretiminin yapıldığı işyerinden 23.09.2004 – 01.01.2005 tarihleri arasında davalı Kuruma tam gün üzerinden eksiksiz bildirimleri gerçekleştirilen davacının istemi, 03.10.2003 – 23.09.2004 döneminde hizmet akdine tabi olarak geçen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin olup mahkemece yapılan yargılamada, ilgili Vergi Dairelerinin 29.12.2011 ve 11.01.2012 tarihli Yoklama Fişleri ile Emniyet Müdürlüğü görevlilerince 02.05.2012 günü düzenlenen araştırma tutanağı içeriğinden uyuşmazlık konusu tarihlerde işyerinin bulunduğu çevrede faaliyet yürüten başka işyerlerinin bulunmadığı belirlenmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Herhangi bir yazılı kanıtın bulunmadığı davada beyanları hükme dayanak kılınan tanıkların anlatımları karar vermeye elverişli olmadığından dönemsel sigorta primleri bordroları ile aylık prim ve hizmet belgeleri kapsamında bildirimleri yapılıp mahkemece dinlenmeyen sigortalıların bilgi ve görgülerine başvurulmalı, belirdiği takdirde tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, toplanan tüm kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25102, Karar No: 2016/24818, Tarih: 07.11.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/25102 E.  ,  2016/24818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fark ücret, ilave tediye ile döner sermaye ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait ... Hastanesinde veri hazırlama ve kontrol işletmenliği ve hasta kayıt elemanı şartnamesine bağlı olarak çalıştığını, ihaleyi alan firmalar işçisi olarak gösterildiğini, davalı kurum ile taşeron firmalar arasında akdedilen hizmet alım sözleşmelerinin muvazaalı olduğunu, davalı işverenlikte çalışan ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan işçi ücretinin tespit edilerek müvekkilin ücretinin bu tutara yükseltilmesi gerektiğini, Fark ücret ve ücret eki alacağı, İlave tediye alacağı, döner sermaye alacaklarını talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, muvazaa iddiası yerinde görülmemekle beraber davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı ... vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosya içeriğine göre davacı işçi ile davalı işveren arasında ilave tediye alacağı uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması hakkındaki kanun ile düzenlenmiştir. Kanun 1. maddesinde devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak yasada açıkça belirtilmiştir.

3460 sayılı yasa bugün itibari ile yürürlükte olan bir yasa değildir. 3659 sayılı yasa ise, banka ve devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir. Bu yasanın 1. maddesinde, kapsama giren kurumlar daha ayrıntılı açıklanmıştır.

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak yasada açıkça belirtilmiştir.

3460 sayılı yasa bugün itibari ile yürürlükte olan bir yasa değildir. 3659 sayılı yasa ise, banka ve devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir. Bu yasanın 1. maddesinde, kapsama giren kurumlar daha ayrıntılı açıklanmıştır.

Bu kapsamda yukarda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de kanun kapsamına alınmıştır.

Keza 5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanunu’nun merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

Sonuç itibari ile kapsam bakımından, devlet tarafından yasa ve yasanın verdiği yetki ile idari işlemle kurulan ve kamusal yetki ve ayrıcalıklardan yararlanan kamu tüzel kişilikleri ve bunlara bağlı kuruşlarda iş sözleşmesi ile çalışanlara uygulanacağı görülmektedir.

Somut olayda, mahkemece ücrete ilave tediye ücretine hükmedilmiş ise de davacı, davalıya ait işyerinde altişverenlerin işçisi olarak çalışmıştır. Mahkemece, doğru olarak davalılar arasında asıl-altişveren ilişkisinin muvazaalı olmadığı kabul edilmiştir. Yukarıda da açıklandığı üzere İlave tediye ücreti 6772 sayılı Kanun kapsamındaki işyerlerinde çalışan işçilere verilen bir ücrettir. Hal böyle olunca, 6772 sayılı Kanun kapsamında bir işyerinde çalışmayan davacının, ilave tediye ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 07.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/107, Karar No: 2016/957, Tarih: 05.10.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/107 E.  ,  2016/957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .. 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Av. ...

DAVALILAR : 1-..Tic. Ltd. Şti. vekili Av. ...,

2-... vekili Av. ...

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; .... 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce davanın 15.940-TL üzerinden kabulüne dair verilen 06/11/2007 gün ve 2003/479 Esas, 2007/261 Karar sayılı kararının Yargıtay ... Hukuk Dairesinin 28.09.2009 gün ve 2008/4792 Esas, 2009/9682 Karar sayılı kararı ile ilan konusunda kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulduğundan söz edilerek birinci defa bozulması üzerine bu kez 23.910-TL üzerinden kabulüne dair verilen 17/06/2010 gün ve 2010/6 Esas, 2010/119 Karar sayılı karar, davacı ve davalı şirket vekilinin temyizi üzerine Yargıtay ... Hukuk Dairesinin 17.04.2012 gün ve 2010/14542 Esas, 2012/6249 Karar sayılı kararı ile;

“...Davacı vekili, müvekkilinin haftalık yayınlanan “ ....” isimli derginin yayıncısı, yayın ve isim hakkı sahibi olduğunu, anılan dergide yayınlanan yazı, fotoğraf, harita, illüstrasyon ve konuların her hakkının saklı olduğunu, izinsiz, kaynak gösterilerek dahi alıntı yapılamayacağını, buna karşın davalı şirkete ait www.gecce.com isimli internet sitesinde derginin sayfalarının izin alınmadan ve bedelsiz olarak yayınlandığını, derginin piyasaya sürülen her yeni sayısının izinsiz kullanılması ve bu durumun süreklilik arz etmesinin müvekkiline zarar verdiğini, kar kaybına uğradığını, izinsiz kullanımın dört ayrı tarihte noterlikçe tespit edildiğini, diğer davalının internet sitesinin yazı işleri müdürü olduğunu ileri sürerek, derginin izin alınmaksızın sözleşme dışı kullanımdan doğan her bir sayı için 5.000 USD + KDV olmak üzere izinsiz yayınlanan ve derginin dört ayrı sayısı için 20.000 USD + KDV olmak üzere, FSEK'nun 68.maddesi hükmünce üç kat fazlası olan 60.000 USD + KDV'nin temerrüt faizi ile davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın haksız ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu, Basın Kanunu uyarınca bazı bölümlerinin derginin yayınından 24 saatten çok daha uzun bir süre geçtikten sonra yayınlanmış olmasının hukuka aykırı olmadığını, davanın kötü niyetle açıldığını, maddi tazminat isteminin fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya yanıt vermemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın haksız ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu, Basın Kanunu uyarınca bazı bölümlerinin derginin yayınından 24 saatten çok daha uzun bir süre geçtikten sonra yayınlanmış olmasının hukuka aykırı olmadığını, davanın kötü niyetle açıldığını, maddi tazminat isteminin fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre, derginin bütün olarak yayınlandığı, tazminat hesabının tek tek fotoğraflara göre değil, derginin bütünselliğine göre belirlenmesi gerektiği, derginin bir aylık telif bedelinin 7.970,00 YTL olarak hesaplandığı, fotoğraflar kullanılan dergi içeriği kapsamında kaldığından ve telif bedeline dahil olduğundan fotoğraflar için ayrıca telif bedeli hesaplanmasının gerekmediği, önceki hükümle bağlı olmama ve hükmün davacı yararına bozulması ile içtihatlar doğrultusunda tespit edilen telif bedelinin FSEK m.68 gereğince 3 misli artırıldığı gerekçesiyle, davalı şirket hakkındaki davanın kısmen kabulüne, diğer davalı hakkındaki davanın ise husumetten reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1- FSEK'nun 1/b maddesinde eser kavramı sahibinin hususiyetini taşıyan ilim ve edebiyat, musiki, güzel sanatlar veya sinema eserleri olarak sayılan her nevi fikir ve sanat mahsullerini olarak tanımlanmış olup, dava konusu uyuşmazlık bakımından dosya kapsamında alınmış olan değişik tarihli bilirkişi raporlarında dava konusu dergi içeriğinde yer alan fotoğraf ve yazıların FSEK'nun 1/b maddesine göre eser niteliğinde olmadığı mütalaa edilmiştir. Yine, eser niteliğini taşımayan yazı ve fotoğrafların bir arada bulunduğu dergilerin de FSEK'nun 1/b maddesi uyarınca eser olarak kabulü mümkün olmayıp, FSEK'nun 9. ve 10. maddeleri kapsamında bu nitelikteki dergiler üzerinde birlikte veya ortak eser sahipliğinden de söz edilemez. Ancak, somut uyuşmazlıkta davalıya ait internet web sayfasında davacı tarafça ticari maksatla çoğaltılmış bulunan ''. ....'' isimli derginin izinsiz olarak umuma iletildiği anlaşıldığına göre davalı eyleminin FSEK'nun 84. maddesi delaletiyle TTK'nun 56 vd. maddeleri uyarınca haksız rekabet oluşturduğu kabul edilerek bu çerçevede araştırma ve inceleme yapılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken somut uyuşmazlıkta uygulama yeri bulunmayan 5846 sayılı FSEK'nun 68. maddesine dayalı olarak maddi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir...”

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

2- Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir...”

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava eser hakkına tecavüz iddiasıyla 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 68 inci maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece izinsiz kullanılan dergi sayfalarının bütün olarak değerlendirilmesi ile hesaplanan telif ücreti ve Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 68 inci maddesinde öngörülen arttırmaya göre davanın 23.910,-TL üzerinden kabulüne dair verilen karar, taraflar vekillerinin temyiz itirazı üzerine Özel Dairece yukarıda gösterilen sebeplerle bozulmuştur.

Mahkemece bu kez Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 10/son ve 1/B maddelerinin bir arada yorumlanmasından (gazete ve ansiklopedi gibi) tüzel kişilerin koordinasyon ve yönetiminde gerçekleştirilen kollektif çalışma ürünlerinin de eser sayıldığı ve bu kabule göre içindeki münferit fotograf veya yazıların ayrı ayrı eser sayılmayacağı ancak derginin kendisinin eser olduğu; derginin, tamamı profesyonellerden oluşan bir kadro tarafından derginin sahibinin, temsilcisinin insiyatifi ile büyük bir fikri çaba emek ve masraf yapılarak oluşturulan bir çalışma olmakla Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 2 nci maddesi kapsamında dil ve yazı ile ifade edilen eser kategorisi içinde yer aldığı; 29.10.1993 gün ve 1993/98 sayılı Telif Hakları Koruma Sürelerinin Uyumlu Hale Getirilmesine İlişkin Avrupa Konsey Direktifinin, Bern Konvansiyonunun ve TRIPS’in genel eğiliminin “kişiliğin izi” kavramından çok “kopyalanamama” kriterini benimsemek yönünde olduğu, bütün bu metinlere göre derginin bütün olarak eser sayıldığı gerekçesiyle önceki kararında direnmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, dava konusu derginin sayfalarının Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu anlamında “eser” sayılıp sayılmayacağı ve buradan varılacak sonuca göre bunların haksız kullanımının Fikir ve Sanat Eserleri Kanununa aykırılık mı yoksa haksız rekabet mi (6762 s.TTK.m.56 vd.) sayılacağı noktasında toplanmaktadır.

Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun “tanımlar” başlıklı 1/B maddesinin (a) bendine göre eser, sahibinin hususiyetini taşıyan ve ilim ve edebiyat, musıki, güzel sanatlar veya sinema eserleri olarak sayılan her nevi fikir ve sanat mahsullerini ifade etmektedir. Yasanın benimsediği tanımda nesnel (objektif) ve öznel (subjektif) olmak üzere iki unsur bulunmaktadır. Nesnel unsur maddede sayılan türlerden birine dahil olmak, öznel unsur ise “sahibinin hususiyetini taşımak”tır.