muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15974, Karar No: 2018/23116, Tarih: 24.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/15974 E.  ,  2018/23116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalının cevabının özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Davanın ihbarı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 61/1 maddesinde “Taraflardan biri davayı kaybettiği takdirde, üçüncü kişiye veya üçüncü kişinin kendisine rücu edeceğini düşünüyorsa, tahkikat sonuçlanıncaya kadar davayı üçüncü kişiye ihbar edebilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda; davalı cevap dilekçesinde ve 06.02.2015 e-imza tarihli dilekçesinde, davanın ........’ne ihbarını talep etmiştir. Dosya içeriğinden, mahkemece ihbar talebinde bulunulan şirketlerden davacının şahsi sicil dosyasının gönderilmesinin istenilmesine rağmen adreslerin yetersizliği nedeni ile müzekkerelerin iade edildiğinden bahisle talebin reddine karar verildiği görülmektedir.

Davalının ......’ne davanın ihbarını talep etmesi üzerine anılan şirketlere usulüne uygun tebligat yapılması ve davanın ihbar edilmesi gerekirken, bu talebin yukarıda belirtilen gerekçeyle reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabul göre de;

İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük ... süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2-Kabul göre de;

İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük ... süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı ... Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı ... Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir.

... Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

... Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai hesaplanırken, tanıkların tüm beyanlarının değerlendirmesine göre günlük 15,5 saat kabul edilen çalışmasından 1,5 saat ara dinlenme düşüldüğü görülmektedir. Ancak, yukarıda belirtilen ilke kararı ve davacının çalışma şekli dikkate alınarak çalışma süresinden 2 saat ara dinlenme süresinin mahsubu dosya içeriğine uygun düşecektir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3349, Karar No: 2022/4238, Tarih: 09.06.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/3349 E.  ,  2022/4238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, Hazine tarafından devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan (kıyı kenar çizgisi) olduğu iddiası ile açılan tapu iptal ve tescil talebine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6723 sayılı Kanunun 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin işbölümünü düzenleyen 26/01/2022 tarihli ve 2022/1 sayılı Kararına ve davanın açıklanan niteliğine göre temyiz inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle dosyanın sözü edilen görevli Yüksek Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 09/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1082, Karar No: 2018/5459, Tarih: 12.09.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/1082 E.  ,  2018/5459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararına göre TCK'nın 53. madde uygulamasının infazda gözetilmesi olanaklı görülmekle yapılan incelemede:

30.08.2014 tarihli polis tutanağına göre; kimliği tespit edilemeyen arkadaşı ile birlikte sanığın suça konu motosikletle seyir halinde iken dur ihtarına uymayarak ara sokakta izlerini kaybettirdikleri, bir süre sonra motosikletin kolluk görevlileri tarafından atılı vaziyette bulunduğunun anlaşılması karşısında; yasal koşulları bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 168. madde ile uygulama yapılarak noksan ceza tayini, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 12/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/21007, Karar No: 2008/5809, Tarih: 15.04.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/21007 E.  ,  2008/5809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eyüp 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2007

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, işkazası nedeniyle sürekli işgöremez duruma gelen davacının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece maddi tazminat isteminin kısmen, manevi tazminat isteminin aynen kabulüne karar verilmiştir.

Bu tür davalarda, sigortalıda oluşan sürekli işgöremezlik oranı, sigortalıya bağlanan peşin sermaye değeri ile tazminatın miktarını doğrudan etkilediği ise söz götürmez.  Somut olayda, davacıda mevcut sürekli işgöremezlik oranı SSK’ca  %10,1 olarak belirlenmiş, davalının kuruma yaptığı itiraz üzerine  Yüksek Sağlık Kurulu 17.10.2006  tarihinde davacının maluliyetini %10,1 olduğunu tesbit etmiş ve kontrol gerekmediği belirtmiştir.Daha sonra davalı tarafından maluliyetin kesin olarak saptanması yönünde Eyüp İş Mahkemesinde 2007/8 Esas sayılı dosyası ile dava açtıkları belirtilmiştir. Davanın niteliği gereği  davacı  işçide oluşan meslekte kazanma güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin   saptanması gerektiği, tesbit davasında alınacak iş göremezlik oranının  belirlenmesine ilişkin kararın bu davayı etkileyeceği  tartışmasızdır.

Mahkemece, davacının iş göremezlik oranının kesin olarak saptaması için açılan tesbit davası bekletici sorun yapılarak, bu davada alınacak kesin iş göremezlik oranına göre değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve  karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incenmesine şimdilik yer olmadığına, 15.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7161, Karar No: 2010/3456, Tarih: 25.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/7161 E.  ,  2010/3456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 31/10/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/02/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişimi, davacıların ölene olan yakınlık dereceleri, davalı sürücünün tam kusurlu bulunması, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen 5.000,00'er TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, ölenin eşi ve çocuğu olan davacıların her biri yararına 10.000,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan "… 5.000,00’er…” ve “…13.503,04…” biçimindeki sözcük ve sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "…10.000,00'er…" ve “…23.503,04…” sözcük ve sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan "…729,16…” ve “…744,76…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…1.269,16…” ve “…1.284,76…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacılar yararına avukatlık parası takdirine ilişkin 5 nolu bendinde yer alan “…1.620,36…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.750,30…” sayı dizisinin yazılmasına; davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4004, Karar No: 2011/9096, Tarih: 22.09.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/4004 E.  ,  2011/9096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, gallaye müstahak vakıf evladı olduklarının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Bir kimsenin vakfın gallesine hak kazanabilmesi için öncelikle o vakfın kurucusu ile aralarında soybağının ispatlanması sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir.

Dava konusu Meyveiter Gümrüğü Katibi ... Vakfı'na ait 1217 H. tarihli vakfiyede, galle fazlasının batın şartı ile vakıf evlatlarına bırakıldığı ve davalılardan önceki batında sağ vakıf evladı bulunduğu anlaşıldığından mahkemece davacı tarafın galle fazlası yönünden taleplerinin reddinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak;

Dosyada toplanan bilgi ve belgeler özellikle de nüfus kayıtları incelendiğinde; davacıların vakfın kurucusu Meyveiter Gümrüğü Katibi ...nin soyundan geldikleri sabit olduğundan, çoğun içinde az da vardır kuralından hareketle davacıların sadece vakıf evladı olduklarının tespitine karar verilmesi gerekirken, bu talebin de reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13408, Karar No: 2013/15477, Tarih: 11.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/13408 E.  ,  2013/15477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

Davanın dayanağını oluşturan, sanığın imzasını taşıyıp, zabıt mümziilerinin yeminli ifadeleriyle doğrulanan, 6831 sayılı Kanunun 82. maddesi gereğince aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağında sanığın bahçesinde temizlik yapıp çıkan otları toplayarak tarlanın girişinde biriktirerek yaktığını ve ayrılıp eve gittiğini beyan ettiğinin yazılı bulunmasına, mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporundan yangının sanığın kullanımındaki fındık bahçesinin batısındaki açıklık alanda ot ve benzeri artıkların yakılmasıyla meydana gelip ormanlık alanda ilerleyerek yaprak tabakası ve süceyratın yanmasına sebep olduğunun anlaşılmasına göre sanığın üzerine atılı suçun subut bulduğu gözetilmeden yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekili temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 11/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18359, Karar No: 2015/21030, Tarih: 23.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/18359 E.  ,  2015/21030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/07/2015

NUMARASI : 2012/490-2015/326

Uyuşmazlık ve hüküm; kamu görevlisine ödenen döner sermaye ek ödemesinden eksik kesilen gelir vergisi tutarının davalıdan tahsili talebine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2760, Karar No: 2015/15691, Tarih: 29.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/2760 E.  ,  2015/15691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil, sefer primi ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiği iddiasıyla kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil, sefer primi ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının izinsiz ve mazeretsiz olarak devamsızlık yapması nedeniyle haklı nedenle iş akdini feshettiklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteği kısmen hüküm altına almıştır.

D) Temyiz:

Kararı taraf avukatları temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Şoför izin formları başlıklı belgelerde izin kullanma nedeni olarak özel sebep yazılmasından yola çıkılarak özellikle bu ad altında kullanılan izinlerin süresi de dikkate alındığında mazeret izni olarak kullanıldığının kabulü yerinde olmayıp kullanılan izin süresinin hak edilenden fazla olduğu anlaşılmakla, yıllık ücretli izin talebinin reddi yerine kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4248, Karar No: 2014/10109, Tarih: 09.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/4248 E.  ,  2014/10109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı vekilinin 08.01.2014 havale tarihli cevap dilekçesinin temyiz dilekçesi niteliğinde olup olmadığı açıklattırılarak, temyiz dilekçesi ise temyiz defterine kayıt yapılıp yapılmadığı ve temyiz harcının alınıp alınmadığı araştırılarak, bunlara ilişkin bilgi ve belgelerin dosyaya getirtilmesi, süresi içinde temyiz defterine kayıt yapılmış ancak harç alınmamış ise HUMK.nun 434. maddesinin 3.fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması ve belgesinin dosyaya konulmasından,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan cevizin 2012 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26807, Karar No: 2015/4993, Tarih: 11.02.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/26807 E.  ,  2015/4993 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/14050

MAHKEMESİ : Bakırköy 23. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2010/1709 (E) ve 2012/1726 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Mağdurun yaralanması sonucu organlardan birinin işlevinin yitirilmesi ile birlikte kemikte kırık meydana gelmiş olup, bu şekilde 5237 sayılı TCK'nin 87/2-b ve 87/3. maddesinde ayrı ayrı yaptırımlara bağlanan iki ayrı sonuç meydana gelmiştir. Bu durumda sanık hakkında sadece en ağır cezayı gerektiren sonuçtan dolayı cezalandırılması gerektiği ayrıca 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinden TCK'nin 87/1-2. maddesine atıfta bulunulmadığı da gözetilerek, sanık hakkında TCK'nin 86/1, 87/2-b maddelerinin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken ayrıca TCK'nin 87/3 maddesinin de tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 11.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2288, Karar No: 2018/10628, Tarih: 28.05.2018

**1. Hukuk Dairesi         2018/2288 E.  ,  2018/10628 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer (kıyı kenar) iddiasına dayalı tapu iptali istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 09.02.2018 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 21.02.2018 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2018 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca bu davanın temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay 8.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 28.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...