muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7539, Karar No: 2024/4355, Tarih: 06.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7539 E.  ,  2024/4355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/244 E., 2023/1249 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bandırma Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/439 E., 2020/626 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; erkeğin kadını aşağıladığını, aile mahremiyetini sağlayamadığını, borçlandığını ve borçları yüzünden kadının kredi çektiğini ve ödemeleri kadının yaptığını, erkeğin kadını evden kovduğunu ve kadına hakaret ettiğini iddia ederek davanın kabulüne, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, kadın yararına 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; kadının iddialarının doğru olmadığını, kadınlık görevlerini yerine getirmediğini, kadının özgür yaşamak istediğini belirterek tarafların boşanmalarına erkek yararına 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin kadına ekonomik şiddet uyguladığının, ortak evden kovduğunun, kadının babasına refakat etmesine izin vermediğinin, kadına atfı kabil kusurun ispatlanamadığının anlaşılmasına göre erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, kadın yararına 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin 17.11.2020 tarihli ek kararı ile; davalı erkeğin yasal şartları oluşmayan maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, davanın kabulü, maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi, tanıkların yalan beyanlarına dayanarak hüküm kurulduğu yönünden istinaf dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, davanın kabulü, maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi, tanıkların yalan beyanlarına dayanarak hüküm kurulduğu yönünden istinaf dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamı, mevcut delil durumu, bakılacak kamu düzeninin ilgilendiren hususlar dikkate alındığında İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davalı erkeğin istinaf itirazının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde istinaf dilekçesinde belirttiği hususlara yer vererek temyiz dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık tarafların açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi şartlarının mevcut olup olmadığı, mevcutsa miktarının hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 2 nci, 4 üncü, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 inci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4873, Karar No: 2019/3, Tarih: 14.01.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/4873 E.  ,  2019/3 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiracının kiralanana yaptığı masraflara mahsuben ödenen kira bedellerinin istirdadı için başlatılan icra takibine karşı açılan itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; taraflar arasında 01/09/2013 tarihli kira sözleşmesinin imzalandığını, bu sözleşmenin hükümlerine göre müvekkilinin kiralananda tadilat yaptırdığını bu tadilatların toplam bedelinin 2500TL tuttuğunu, sözleşmeye göre 2013 yılı Eylül, Ekim, Kasım ve Aralık kira bedellerini davalının hesabına yatırdığını, 2014 yılının ilk 7 ayı kira bedellerinin ise tadilata sayılacağını ayrıca kira bedeli ödenmeyeceğini, kiralananda gerekli tadilatlar yapıldıktan sonra yıkılacak olması nedeniyle müvekkilinin taşınmazdan taşınmak zorunda kaldığını, sözleşme gereğince 2014 yılı 4,5,6,7 ve 8. Aylara ilişkin kira bedellerinin açıkça davalının yedinde geçmiş olduğunu, itirazın iptali ile takibin devamına ve davalının %20 oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı; ilk 4 ay kira bedelini banka vasıtasıyla tarafına ödendiğini, Temmuz 2014'e kadar kira bedellerine karşılık tadilat yapılıp yapılmadığından haberi olmadığını, kontrat yapıldığı zaman da dairelerin satılık olduğunu, zira dairelerin satılık olduğunun kontratın 21. Maddesinde yazılı olduğunu, daireyi 11/10/2013 tarihinde sattığını, durumu davacıya bildirdiğini, bu tarihten sonraki kira bedelleri farkını yeni malike ödediğini, davacının artık yeni malikin kiracısı olduğunu ve davacının tahminen Nisan 2014'te daireyi terk ettiğini, bu nedenle davanın reddini ve kötüniyet tazminatına hükmedilmesini dilemiştir.

Mahkemece; Türk Borçlar Kanunun 310. Maddesi gereğince davanın; davalının husumeti yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kiracının, kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu imalat bedellerinin sebepsiz zenginleşme hükümleri gereğince iadesi istemine ilişkindir.

Kural olarak kiracı tarafından kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu imalat bedellerinin dava tarihi itibarıyla uygulanması gereken vekâletsiz işgörme ( BK m. 414) ve sebepsiz zenginleşme (BK m. 61 vd.) hükümlerine göre kiraya verenden istenmesi mümkündür. Yerleşik uygulama, kiracının kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu masrafların yapıldığı tarih itibariyle 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 527. maddesi ( mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun, 414. maddesi ) kapsamında vekâletsiz iş görme hükümlerine göre kiraya verenden isteme hakkı olduğu yönündedir. Kural olarak bu gibi zorunlu ve faydalı

masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğu kabul edilmektedir. Bu nedenle kiracı kiralananda kalan ve kiraya veren tarafından benimsenen imalat için sebepsiz zenginleşilen oranında ve yapıldıkları tarih itibarıyla rayiç bedeller üzerinden bedelin tazminini talep edebilir.

Somut olayda; taraflar arasında dava konusu taşınmazın 01.09.2013 başlangıç tarihli 1 yıl süreli aylık 800TL bedelle kiralandığı, davalı tarafın kira sözleşmesi bitmeden 11.10.2013 tarihinde taşınmazı dava dışı üçüncü kişi olan ... 'e sattığı ve tapuda devir işlemlerinin gerçekleştiği tapu kayıtlarından anlaşılmaktadır. Davaya dayanak olan kira sözleşmesine göre kira bedellerinin bir kısmının peşin ödendiği diğer kısmının ise kiralanan taşınmazda yapılacak tadilatlara sayılacağının kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece her ne kadar "davacı ile davalı arasındaki kira sözleşmesi süresi dolmadan taşınmazı sattığı, satış tarihi itibariyle artık kira sözleşmesinin tarafı olan ... kiracısı olan davacının taşınmazın yıkılacak olması sebebi ile tahliye edilmek zorunda kaldığını, ancak kiralananın satılması ile birlikte kira sözleşmesinin dava dışı ... devrolduğu ve davacı ile davalı arasındaki kira akdi ilişkisinin sona erdiği belirtilerek Türk Borçlar Kanunu’nun 309. ve 310. maddesi gereğince davanın husumet yokluğundan davanın reddine’’ karar verilmiş ise de, TBK’nun 310. maddesi hükmüne göre kiralananın mülkiyetinin kiraya veren malik tarafından üçüncü kişiye devri ile birlikte, kiraya veren ve kiracı arasındaki kira sözleşmesi tüm hak ve borçları ile birlikte yasa gereği kendiliğinden yeni malike geçer. Her ne kadar yeni malik eski kira sözleşmesinin tarafı haline gelirse de, önceki kiraya veren, bu taşınmaza devir tarihi öncesinde yapılan faydalı ve zorunlu masraflar ile kiralananın değer kazanarak 3. kişiye satışı halinde bu tadilat yapılmaksızın satış bedeli ile bu tadilat yapıldıktan sonra aradaki fark kadar zenginleşmiş olur. Kira sözleşmesinde yapılan tadilat bedelinin kira bedellerine mahsup edileceğine ilişkin şart varsa da davacı kiracının kiralanandan tahliye tarihinin de tespit edilerek kira bedellerinden mahsup edilmesi, tadilat bedelinden mahsubu yapılamayan bedelin kalması halinde bu bedelin kiralananın tadilatsız değeri ve tadilatlı değeri arasındaki farka oranlanarak önceki malik olan kiraya verenin sorumlu tutulması gerekirken husumetten red kararı verilmesi doğru değildir. Hükmü bu sebeple bozmak gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2817, Karar No: 2023/5817, Tarih: 20.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/2817 E.  ,  2023/5817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/3698 değişik iş sayılı

SUÇLAR : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, Mala zarar verme

KARAR : İtirazın reddine ilişkin mercii kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve mala zarar verme suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/11/2021 tarihli ve 2021/169796 soruşturma, 2021/119347 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itiraz üzerine, soruşturmanın genişletilmesine ilişkin İstanbul 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/12/2021 tarihli ve 2021/7196 değişik iş sayılı kararını müteakip, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24/03/2022 tarihli ve 2022/55898 soruşturma, 2022/38910 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın reddine ilişkin merci İstanbul 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 20/06/2022 tarihli ve 2022/3698 değişik iş sayılı kararının kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 10.02.2023 tarihli ve 94660652-105-34-26980-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB- 2023/21333 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB- 2023/21333 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...'' ile aynı Kanun’un 173/4. maddesindeki “Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” şeklindeki düzenleme karşısında, Sulh Ceza Hâkimliğince soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi ve Cumhuriyet savcılığınca söz konusu bu hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra şüpheli hakkında itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği nazara alındığında,

Somut olayda, İstanbul 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/12/2021 tarihli tarihli kararı ile soruşturmanın genişletilmesine karar verildiği, Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra evvelce soruşturmanın genişletilmesine karar veren merciince itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yeniden verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve gereği için ilk merci İstanbul 5. Sulh Ceza Hâkimliğine gönderilmesine dair karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun‘un 160 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olduğu belirlenmiştir.

2.5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3.5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

"(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir...."

Hükümleri yer almaktadır.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir...."

Hükümleri yer almaktadır.

4.Kanun'da yer alan düzenlemelerden de görüleceği üzere; Cumhuriyet savcısı, suçun işlenip işlenmediğinin tespiti bakımından hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açmalı, aksi halde 5271 sayılı Kanun’un 172 nci maddesi gereğince kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermelidir.

5.Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

6.Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde, olay günü saat 16:30 sıralarında müvekkil şirkete adına kayıtlı ... plakalı aracıyla Büyükdere Caddesi Maslak çıkış yolu üzerinde seyir halindeyken ... plakalı şüpheli ...'in sevk ve idaresindeki aracın çarpması sonucu maddi hasar meydana gelmesi sebebiyle trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve mala zarar verme suçlarına ilişkin olarak yapılan şikayet üzerine soruşturmaya başlandığı, yapılan inceleme ve araştırma neticesinde soruşturmaya konu olaya ilişkin 02/11/2021 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği müşteki vekili tarafından karara itiraz edilmesine müteakip İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 2021/7196 D.İş sayılı kararı gereğince ''soruşturmaya konu suç yönünden mobesa kamera kayıtlarına ilişkin araştırma yapılması ve şüphelinin savunmasının alınması'' gerekçesiyle soruşturmanın genişletilmesine karar verildiği iş bu kararın gereğinin yerine getirilmek suretiyle şüphelinin alınan ifadesi ile kazaya ilişkin 03/03/2022 tarihli bilirkişi raporu kapsamı da bir bütün olarak değerlendirilerek önceki verilmiş olan takipsizlik kararında belirtilen hukuki nitelendirme ve değerlendirme bakımından herhangi bir değişiklik bulunmadığından bahisle yeniden kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği bu karara müşteki vekilinin itiraz etmesi üzerine, İstanbul 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 20/06/2022 tarihli ve 2022/3698 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

7.Dosya kapsamına göre; Ceza Muhakemesi Kanununun “Soruşturma” başlıklı 2 nci kitabında, Cumhuriyet Savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır. Bu çerçevede, somut olayda; İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kovuşturma yapılmasına yer olmadığı kararının İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliği kararıyla kaldırıldığı, eksiklik giderildikten sonra İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yeniden değerlendirilmek üzere kararın Sulh Ceza Hakimliği'ne gönderildiği ve İstanbul 6. Sulh Ceza Hakimliği tarafından itirazın reddedildiği anlaşılmakla; kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karara itiraz üzerine inceleme görevinin kül halinde sulh ceza hakimliğine bırakıldığı, kararın aynı sulh ceza hakimliğince incelenmesine dair herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığı anlaşılmakla; İstanbul 6. Sulh Ceza Hakimliğin kararının usul ve yasaya uygun olması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

2.Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2023 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/3985, Karar No: 2018/192, Tarih: 17.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3985 E.  ,  2018/192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili ve davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü: K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde; .... mahallesi, 366 ada 9 parselde tapuya kayıtlı taşınmaz üzerinde davacılar ile davalıların paydaş olduklarını, her bir bağımsız bölüme isabet eden hisse oranlarının, bağımsız bölümlerin kat irtifakının ve kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerleri, konumları, kullanım şekilleri ve alanları ile orantılı olarak tahsis edilmemiş olduğunu beyan ederek; arsa paylarındaki hataların giderilmesini, bağımsız bölümlere özgülenmiş mevcut arsa paylarının iptali ile arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleri ile orantılı olarak yeniden belirlenip özgülenerek tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; dava konusu taşınmaz üzerinde 10 adet bağımsız bölüm bulunmakta olup, binada 12.11.1970 tarihinde kat mülkiyetine geçildiği, gerekçeli ve yeterli 11.03.2015 tarihli bilirkişi raporu da nazara alınarak, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3/2. maddesi gereği mülkiyete konu olan anataşınmazın bağımsız bölümlerinden her birinin konum ve büyüklüklerine göre gerekli hesaplamaların yapılması gerektiği, kat mülkiyeti ve kat irtifakına konu olan bağımsız bölümlerin arsa paylarının tespitinin, mülkiyet sahiplerinin kişisel beyanlarına bağlı olarak değil, teknik bilgilerine göre ve bağımsız bölümlerin konumları ile büyüklükleri esas alınarak hesaplanan değerleri ile orantılı olarak, projesinde tahsis edilen arsa paylarının nazara alınarak yapılacağı, arsa payın düzeltme davalarında Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesi gereğince kat mülkiyetinin kurulma anının esas alınacağı, 12.11.1970 tarihi itibariyle dairelerin alanları, manzaraları, bulundukları kat ve yön gibi unsurlar 574,20 m2 olduğu dikkate alındığında taşınmazın arsa alanının, 100 pay üzerinden;

1 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 7,001 pay,

2 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 4,018 pay,

3 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 13,358 pay,

4 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 8,680 pay,

5 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 19,801 pay,

6 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 8,821 pay,

7 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 19,566 pay,

8 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 12,497 pay,

9 no.lu bağımsız bölümün yeni arsa payının 1,403 pay,