muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12724, Karar No: 2024/14724, Tarih: 07.11.2024

7. Yukarıda açıklandığı üzere ... tarafından ... Enerji AŞ'ye verilen işin ve buna göre ... ile ... Enerji AŞ arasındaki ilişkinin nitelendirilmesi yönünden kararlar birbiri ile çelişkili görünmektedir. Ancak uyuşmazlığın giderilmesi istemine konu Bölge Adliye Mahkemeleri ve istinaf incelemesine esas İlk Derece Mahkemeleri kararları incelendiğinde; uyuşmazlığın giderilmesi istemine konu dosyalardaki delil ve ispat durumunun aynı olduğu, buna rağmen farklı sonuca ulaşıldığı hususu belirlenememektedir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi kararlarına (2024/1127 hariç) konu iş endeks okuma olarak belirtilmişken; 3. Hukuk Dairesi kararına konu iş, arıza bakım ve onarım işi; 9. Hukuk Dairesi kararına konu iş ise açma kesme olarak belirtilmiştir.

Kararların içeriğinden uyuşmazlığın giderilmesine konu hizmet alımların aynı olduğu sonucuna varılamadığı gibi davacıların aynı hizmet alım sözleşmeleri kapsamında çalışıp çalışmadıkları da belirlenememektedir. Açma kesme işi ile endeks okuma işinin aynı hizmet alımı kapsamında alt işverene verildiği düşünülebilirse de uyuşmazlığın giderilmesine konu kararların birinde işçinin iş sözleşmesinin 11.07.2018 tarihinde feshedildiği, diğer dosyalarda ise fesih tarihlerinin 21.10.2022 veya 26.10.2022 olduğu; buna göre kararlarda aynı dönem hizmet alım sözleşmelerinin değerlendirildiğinden söz edilemeyeceği açıktır. Hizmet alım sözleşmelerinin muvazaalı olup olmadığının ise her bir ihale dönemi için ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekmektedir.

Yine 12. Hukuk Dairesinin 2024/1127 Esas, 2024/1511 Karar sayılı dosyasında başvurucular arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı yönünde bir değerlendirme yapılmamış, dava usulden reddedilmiştir. Dolayısıyla söz konusu karar Dairemiz önüne gelen uyuşmazlığın giderilmesi talebinde esas yönünden değerlendirilebilecek bir karar değildir. Kaldı ki Dairenin 2024/1127 Esas sayılı dosyasındaki kararı ile aynı Dairenin diğer kararları arasında uyuşmazlık bulunduğu ileri sürülmüş olup Bölge Adliye Mahkemesinin aynı dairesi tarafından verilen farklı kararları hakkında uyuşmazlığın giderilmesi de mümkün değildir (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, 18.09.2024 tarihli ve 2024/9479 Esas, 2024/11993 Karar sayılı kararı).

İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının gerekçelerinde, hizmet alım sözleşmelerine ilişkin değerlendirme yapmaya yeterli açıklama bulunmamaktadır. Bu hâlde ... ile ... Enerji AŞ arasındaki ilişkinin geçerli bir asıl işveren alt işveren ilişkisi olup olmadığının, muvazaaya dayanıp dayanmadığının belirlenmesi açısından dosyadaki hizmet alım sözleşmelerinin ve teknik şartname dâhil eklerinin ve tüm deliller ile birlikte dosya kapsamlarının değerlendirilmesi gerekmektedir ki bu durum ancak bir kanun yolu olan temyiz incelemesi ile mümkün olabilir. Uyuşmazlığın giderilmesi talebi ise bir kanun yolu olmayıp böyle bir talebin varlığı hâlinde Yargıtayca, temyiz incelemesine benzer bir inceleme yapılması mümkün değildir.

8. Bu açıklamalara göre başvurucuların dilekçelerinde belirtmiş oldukları Bölge Adliye Mahkemesi Daireleri kararları arasında 5235 sayılı Kanun’un 35 inci maddesi kapsamında bir uyuşmazlık söz konusu değildir.

9. Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında uyuşmazlığın giderilmesine yer olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

V. KARAR

1. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunun 16.09.2024 tarihli ve 2024/12 Esas, 2024/15 Karar sayılı kararına istinaden iletilen mevcut talep yönünden uyuşmazlığın giderilmesine yer olmadığına,

2. Dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine,

07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3063, Karar No: 2020/1277, Tarih: 13.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/3063 E.  ,  2020/1277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen uzatılmış dava zamanaşımının; “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme’’ suçunun gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen uzatılmış dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMUK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 13.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14891, Karar No: 2017/3553, Tarih: 24.04.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/14891 E.  ,  2017/3553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan 1956 yılına ait hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine tevdi ile hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazlar çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 24/04/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8242, Karar No: 2021/9291, Tarih: 08.12.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/8242 E.  ,  2021/9291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi, asıl davanın kabulü, tazminatlar, reddedilen tazminat talepleri ve yoksulluk nafakası ile tedbir nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı erkek yararına takdir edilen manevî tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddesi hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda manevî (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 08.12.2021 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/29652, Karar No: 2013/2089, Tarih: 30.01.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/29652 E.  ,  2013/2089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İçinde Devlet Demiryollarına ait 20 adet travers bulunan .... plakalı açık kasa kamyonetle yakalanan sanıklar ... ile ...' in suça konu traversleri sahipsiz olduğunu düşünürek suç olduğunu bilmeden aldıklarını ve sanık ...' in ise hiç karışmadığını savunmaları ile müşteki sıfatıyla ifadesi alınan TCDD' de kısım şefi olarak görev yapan ...'ın 12.02.2008 tarihli kovuşturma aşamasındaki, hırsızlığa konu traverslerin bulunduğu güzergahta çalışma yapıldığını ve kullanılmayan traverslerin çıkarılıp yan tarafa atıldığını, bakıldığı zaman gelişigüzel atılmış vaziyette kullanımından vazgeçilmiş gibi durduğunu, gelişigüzel atıldığı için bu şahısların da oralara atılmış olduğunu zannedebileceklerini, kurumun maddi olanakları yeterli olmadığından her zaman toplayamadıklarını, bu yüzden sanıkların yanılmış olabileceklerini ifade eden anlatımı karşısında; sanıkların savunmalarının aksine, kasten hırsızlık suçunu işlediklerine ilişkin yeterli, yasal ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden beraatleri yerine yazılı biçimde hükümlülüklerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 30.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1136, Karar No: 2015/15259, Tarih: 09.09.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/1136 E.  ,  2015/15259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Olayları açıklamak taraflara, hukuki vasıflandırma hakime aittir (HMK.md.33). Dolayısıyla hakim, tarafların vasıflandırmasıyla bağlı değildir.

Davacı, dava dilekçesinde, davalı ile aralarındaki ruhi ve fikri anlaşmazlık nedeniyle evliliğin fiilen 2009 yılından itibaren bittiğini, 14.06.2010 tarihinde anlaşmalı boşanma talebiyle dava açtığını, davalının bu yolla boşanmayı kabul etmemesi sebebiyle davanın ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince 2010/233-341 sayılı kararla reddedildiğini, o günden beri ayrı yaşadıklarını ve ortak hayatın yeniden kurulmadığını ileri sürdüğüne göre, dava Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesinde yer alan “boşanma davasının reddi kararına bağlı fiili ayrılık” sebebine dayanmaktadır. O halde, daha önce reddedilen boşanma davasına ilişkin dava dosyası getirtilip incelenerek gösterilen delillerin Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesi çerçevesinde değerlendirilmesi ve hasıl olacak neticesine göre karar verilmesi gerekirken, bu yön gözetilmeden hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 09.09.2015 (Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Davacı, dava dilekçesinde “davalı ile 1999 yılında evlendiklerini, aralarında ruhi ve fikri anlaşmazlık başladığını, 2010 yılında fiilen ayrı yaşamaya başladıklarını, anlaşmalı olarak birlikte açtıkları davanın, eşinin anlaşmayı bozması sebebiyle ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/223-341 sayılı kararı ile reddedildiğini, o tarihten beri ayrı yaşadıklarını bildirerek boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı delil listesinde davalı ile aralarında görülüp redle sonuçlanan dava dosyasını delilleri arasında göstermemiş, yargılama boyuncada bu dosyanın celbi için bir talepte bulunmamıştır. Dava dilekçesinin başlığında dava “şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşanma” olarak nitelendirilmiştir.

Mahkemece davanın Türk Medeni Kanunun 166/1-2. maddesi kapsamında açıldığı kabul edilerek deliller bu çerçevede değerlendirilmiş ve reddine karar verilmiştir. Hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir. Davacı temyiz dilekçesinde de hakimin hukuki nitelendirmeyi yanlış yaptığını, davasının Türk Medeni Kanununun 166/son maddesine dayandığını ve delillerin bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürmemiştir.

Mahkemece davanın Türk Medeni Kanunun 166/1-2. maddesi kapsamında açıldığı kabul edilerek deliller bu çerçevede değerlendirilmiş ve reddine karar verilmiştir. Hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir. Davacı temyiz dilekçesinde de hakimin hukuki nitelendirmeyi yanlış yaptığını, davasının Türk Medeni Kanununun 166/son maddesine dayandığını ve delillerin bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürmemiştir.

Olayları açıklamanın taraflara hukuki nitelendirmenin hakime ait olduğu doğrudur. Ancak hakimin hukuki nitelendirmeyi yaparken tarafların açıkladığı olayların dışına çıkması mümkün değildir. Bu kapsamda tarafların dayanmadığı bir hukuki sebebi hakimde kabul edemez. Kaldı ki davacı temyiz dilekçesinde dahi davasının TMK'nun 166/son maddesine dayandığını ileri sürmemiş bu konuyu temyiz sebepleri arasında göstermemiştir. Hal böyle olunca hakimin davayı yanlış nitelendirdiğini kabule imkan yoktur. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yerel mahkeme değerlendirmesinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine de uygun bulunmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiğini düşündüğüm için sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/22009, Karar No: 2014/6749, Tarih: 31.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/22009 E.  ,  2014/6749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANAMUR SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/07/2013

NUMARASI : 2013/235-2013/610

Yanlar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme taleplerinin kaynağını oluşturur. Bu tür işlerde kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Bu tür işlerde mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı ve kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir:

1-Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması veya tespiti istenen talep konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus müdürlüğünden, talep konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarında bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak telep konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hâlâ kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında talebin kabulü yoluna gidilmelidir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Şöyle ki; taşınmazın tesciline dayanak teşkil eden kayıtlar eksik getirtilmiş, kayıt maliki ile davacının miras bırakanının aynı kişi olup olmadığı hususunda yeterli araştırma yapılmamıştır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Şöyle ki; taşınmazın tesciline dayanak teşkil eden kayıtlar eksik getirtilmiş, kayıt maliki ile davacının miras bırakanının aynı kişi olup olmadığı hususunda yeterli araştırma yapılmamıştır.

Hal böyle olunca, çekişme konusu 128 ada 19 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tüm tapu kayıtları, kadastro tespit tutanağı (kesinleşmiş hali ile birlikte), tespite ve kayıt maliki adına tescile esas tüm belgelerin getirtilmesi, nüfus müdürlüğünden, kayıt maliki ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığının sorulması, zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığının etraflıca araştırılması, tapu kayıtları ile nüfus kayıtları arasında bağlantı bulunup bulunmadığının tespiti, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11276, Karar No: 2012/175, Tarih: 17.01.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/11276 E.  ,  2012/175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ziynet Alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ziynet alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet alacağı ile davacı tarafından çekilen kredi bedellerinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece ziynet alacağına ilişkin istemin kabulüne, diğer isteklerin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin kredi bedellerinin tahsili isteğine ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının işe gitmediğini, evde alkol alarak sorumsuz bir tutum izlediğini, çaresiz kalan müvekkilinin davalının söz vermesi üzerine kredi çekip davalının borçlarını ödediğini, kredi ödemelerinin müvekkili tarafından yapıldığını, müvekkili tarafından çekilen ve davalının kullanımına bırakılan kredi tutarının 15.000 TL olduğunu, ayrıca 2008/ocak ayında müvekkilinin babası tarafından 3.000 TL para verildiğini, belirterek faizi ile birlikte 25.556 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, müvekkiline ait borçların ödenmesi için kredi çekildiği iddiasının doğru olmadığını, müvekkilinin bilgisi dahilinde sadece 2006 yılında bir kredi çekilmiş olduğunu, çekilen bu kredi borcunun müvekkili ve yakınları tarafından ödendiğini, bunun dışında çekildiği iddia edilen kredilerin ne maksatla kullanıldığının bilinmediğini, belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, çekilen kredilerin bir kısmının evlilik öncesine tekabül ettiği, davacı tarafından çekildiği anlaşılan kredi tutarının davalıya verildiğinin kanıtlanamadığı gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı iddia ve savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkaran kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı iddia ve savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkaran kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı, davaya konu edilen ve davacı tarafından çekilen kredi tutarının davalıya kullandırıldığını ileri sürmüş, davalı ise evlilik öncesinde çekilen hariç diğer kredilere ilişkin bilgisi olmadığını savunmuştur. Dava konusu alacağa ilişkin mahkemece getirtilen banka kayıtları ve dinlenen davacı tanıkları iddiayı kanıtlamaya yeterli görülmemiştir. Ne var ki davacı, dava dilekçesinde “her türlü yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan iddiaya ilişkin olarak davacıya yemin delili hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarda ( 2 ) No’lu bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.