muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4034, Karar No: 2006/5892, Tarih: 11.07.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/4034 E.  ,  2006/5892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde kamulaştırma bedelinin arttırılması ile faiz ve masrafların davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davacı vekili tarafından istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı adına gelen olmadı. Davacı Vek. Av. ... ile Av. ... ... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Kamulaştırma Yasasının 14.maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin dolmasından sonra ileri sürülen davanın ıslahı talebinin reddedilmiş olmasında ve taşınmazları tarım arazisi niteliğinde kabul ederek değerlendiren birinci ve ikinci bilirkişi kurullarının raporlarının geçersiz sayılmalarında bir isabetsizlik yoktur.

Ancak;

Dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre Kamulaştırma Yasasının kıymet takdiri esaslarını gösteren 11.maddesinin arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tespiti ve bedelin tespitinde etkisi olan diğer unsurlarda dikkate alınarak dördüncü fıkra gereğince her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle değerlendirilerek kamulaştırma bedelinin saptanması gerekmektedir.

Bu saptama yapılırken dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın cadde veya sokak üzerinde oluşları, bu cadde veya sokakların konut veya ticaret alanında olmaları, her ikisi de ticaret alanında ise hangisinde daha yoğun bir ticaret hacmi bulunduğu, konut alanında iseler hangisindeki konutların daha yüksek fiyatla alıcı bulabildiği, her iki halde de imar durumuna göre inşaat yapılabilme durumları ve yapılabilecek kat adedi, bitişik veya ayrık nizamda yapılaşma alanlarından hangisinde bulundukları gibi ve benzeri tüm değere etkili nitelik ve unsurlar ayrı ayrı ve tek tek açıklandıktan sonra bunlardan her birinin değere olan etki oranı da ayrı ayrı ve tek tek belirlenmelidir.

Bu saptamanın yapılmasında dikkate alınması gereken diğer bir unsur dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın vergi beyan değerleri arasındaki orandır.

Bu saptamanın yapılmasında dikkate alınması gereken diğer bir unsur dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın vergi beyan değerleri arasındaki orandır.

2942 Sayılı Yasanın 11.maddesinin (d) bendinde vergi beyanı, kıymet takdirinde gözönünde tutulması gereken esaslar arasında sayılmıştır. Vergi beyanları ve resmi makamlarca yapılan kıymet takdirleri, genellikle taşınmazın gerçek değerini tam olarak yansıtmamakta, gerçek değerinden daha düşük değerler belirlenmektedir. Ancak bu husus, dava konusu taşınmaz için olduğu kadar emsal için de geçerlidir ve emsal karşılaştırması yapılırken dikkate alınması yasa gereğidir. Bu nedenle dava konusu taşınmazın ve emsal alınan taşınmazın değerlendirme tarihindeki beyan edilen vergi beyanları ile bu taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen m2 fiyatları ilgili belediyeden getirtilerek bu değerlere göre verilen m2 fiyatının mukayese edilmesi gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişki bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmelidir.

Bundan ayrı incelenen emsalin ve dava konusu taşınmazın İmar Yasasının 18. maddesi uyarınca düzenleme ortaklık payı düşülmesi suretiyle oluşmuş imar parselleri olup olmadıklarının da saptanması gerekir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden İmar Yasasının 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek düzenleme ortaklık payı oranında bir indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Bu hususlar yerine getirilmeden değerlendirme yapılan raporlara göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26292, Karar No: 2013/19559, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/26292 E.  ,  2013/19559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25/01/20001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5246, Karar No: 2010/5830, Tarih: 27.10.2010

15. Hukuk Dairesi 2009/5246 E., 2010/5830 K.

**15. Hukuk Dairesi 2009/5246 E., 2010/5830 K.**

**- ARSA PAYI KARŞILIĞINA DAYALI TAPU İPTALİ VE TESCİLİ**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 10 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava, yanlar arasında yapıldığı ileri sürülen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak açılmış olup; tapu iptâli ve tescili istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında yapılan ve Milas 2. Noterliği’nce doğrudan düzenlenen 05.12.1996 tarih ve 14758 yevmiye numaralı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesini, davalı kooperatif yüklenici, davacı ise, arsa sahibi sıfatlarıyla imzalamışlardır. Davacı arsa sahibi adına tapuya kayıtlı olan Milas İlçesi, İsmetpaşa Mahallesi, Güllük Caddesinde bulunan 281 ada ve 22 parsel sayılı olarak tapuya tescilli iken sonradan ifraz yapılarak 465 ada 108 ve 109 parsel sayısını alan taşınmazlar üzerinde sözleşmede kararlaştırılan koşullarla inşaat yapımını ve 52 daireden ibaret olacak inşaatın sözleşmeye ekli krokisinde gösterilen eski Güllük Caddesi yolu tarafından bir adet 16 daireden ibaret blok ile bu bloğa bitişik bloktaki zemin üstü bir ve ikinci katlardan birer adet dairenin anahtar teslimi şeklinde 30.12.1997 tarihine kadar davacıya teslimini davalı kooperatif yüklenmiştir. Ancak, yanlarca doğruluğu kabul edilen ve adi yazılı şekilde düzenlenip taraflarca imzalanan 17.10.2000 tarihli ek sözleşme ile de davacıya verilecek dairenin 16 adedinin teslim süresi, 28.02.2001 tarihine kadar uzatılmıştır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yüklenicinin edimi, yasa ve sözleşme hükümleriyle fen ve sanat kurallarına uygun şekilde inşaatı yapmak ve arsa sahibi ya da sahiplerine verilmesi kararlaştırılan bağımsız bölümleri teslim etmek; arsa sahibi ya da sahiplerinin karşı edimi ise, tapulu taşınmaz ya da tapulu taşınmaz paylarını yükleniciye kayden temlik etmektir. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldıktan sonra arsa sahiplerince yükleniciye yapılan temlik, az yukarıda açıklandığı üzere; arsa sahibinin karşı ediminin ifası gereği olarak yapılmaktadır. Bu sebeple, davalı yüklenici kooperatifin taşınmazların davacının satımı sebebiyle adına tescil olunduğuna yönelik savunması, hukuksal dayanaktan yoksun bulunmaktadır. 108 ve 109 parsel sayılı sözleşme konusu taşınmazlar, açıklanan sebeple davalı kooperatif adına tescil olunmuştur.

Yanlar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 4. maddesi hükmü gereğince, yüklenici kooperatifin masraflarını da karşılamak suretiyle inşaat yapılan parsellerin kat irtifakını tesis etmesi gerekmektedir. Kat irtifakının tesisi için gerekli işlemlerin takibiyle yapılmasını kooperatif yüklenmiştir. Bu sebeple, davacı arsa sahibinin “

“kat irtifakı kurma”

” sorumluluğu bulunmamaktadır. Tapu kayıtlarında “

“cins”

Yanlar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 4. maddesi hükmü gereğince, yüklenici kooperatifin masraflarını da karşılamak suretiyle inşaat yapılan parsellerin kat irtifakını tesis etmesi gerekmektedir. Kat irtifakının tesisi için gerekli işlemlerin takibiyle yapılmasını kooperatif yüklenmiştir. Bu sebeple, davacı arsa sahibinin “

“kat irtifakı kurma”

” sorumluluğu bulunmamaktadır. Tapu kayıtlarında “

“cins”

” düzeltilmesi isteminin yapılması gerekiyor ise, yine bu işlemi davalı kooperatif yapmakla ödevlidir. Mahkemece davacı arsa sahibinin arsa niteliğindeki tapu kaydının mevcut haliyle iptâline karar verilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması açıklanan hukuksal nedenlerle doğru değildir.

Mahkemece yapılacak iş şu olmalıdır: İnşaat yapılan 108 ve 109 parseller üzerinde uzman bilirkişi kurulu oluşturularak keşif ve inceleme yapılmak suretiyle bağımsız bölümlerle bağlantılı kat irtifak paylarının, kat irtifakının kurulmasına esas teşkil edecek şekilde hesaplattırılıp, bağımsız bölümlerle aidiyeti belirtilerek kat irtifak listesinin düzenlettirilmesi ve sözleşme gereğince davacıya ait olması gereken bağımsız bölümlerin irtifak paylarının tescil koşulları oluşmuş ise, davacı arsa sahibi adına tapuya tesciline karar verilmelidir.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 27.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4076, Karar No: 2016/6379, Tarih: 09.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/4076 E.  ,  2016/6379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 19/07/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyizine gelince;

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu yazıda, “ .. ” başlığı altında; ( .. davası heyetini görevden uzaklaştırma planını hazırlayan .. üyesi .. gibi isimlerin bulunduğu .. toplantılara 13 kez katıldığı ortaya çıktı...Aralarında .. sanıklarının ' ..' iddianameye yansımış, “ .. ” de katıldığı belirtilmişti...Bu isimlerden birisinin ... olduğu ve 13 toplantıya katıldığı belirlendi. Toplantılar, sanık .. “ .. ” sözleriyle biliniyor... .. 'daki kilitlenme, ... düzenleyen sanık ... savcılarına yaklaşımını da hatırlattı. .. “ .. ” dediği ortaya çıkmıştı .... şehir yapılanması .. ve ... ... tutuklandığı .. dosyalarına bakan savcıların görevden alınmasını istemesiyle gündeme gelen ... tarafından da ... cinayeti sanığı ... öldürülmesi olayında suçlanmıştı... ... terör örgütü iddiasıyla başlatılan soruşturmayla ilgili hazırlanan iddianamede ... örgütün amaçları doğrultusunda yapıldığı anlatılmıştı...) ifadelerine yer verilmiştir.

Davacı, haber ile kendisine ağır isnat ve hakaretlerde bulunulduğunu, kendisine yönelik sistemli bir kampanyanın yürütüldüğü, gerçek dışı ve abartılı yorumlar yapıldığını, izinsiz olarak fotoğrafının kullanıldığını belirterek uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, haberin kamuoyunun bilgisi dâhilinde yapıldığını, görünür gerçekliğin bulunduğunu ve hukuka uygun sınırlar içinde kalındığını savunmuşlardır.

Mahkemece, yayın nedeniyle ceza mahkemesi tarafından mahkûmiyet kararı verildiği ve hukuka uygunluk sınırlarının aşıldığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar, haberin kamuoyunun bilgisi dâhilinde yapıldığını, görünür gerçekliğin bulunduğunu ve hukuka uygun sınırlar içinde kalındığını savunmuşlardır.

Mahkemece, yayın nedeniyle ceza mahkemesi tarafından mahkûmiyet kararı verildiği ve hukuka uygunluk sınırlarının aşıldığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği .. 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

.. kararlarında da, ifade özgürlüğünü ilgilendiren bu tür davalarda hükmedilecek tazminatın saldırı ile makul bir orantılılık göstermesi gerektiğini belirtmiştir. Saldırı ile makul bir orantılılık göstermeyen tazminat kararlarının .. 10. maddesine yönelik müdahale oluşturabileceğini belirtmiştir .

Davaya konu yayında; olay tarihi, olayın gelişimi ve haberin veriliş şekli ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı için daha alt düzeyde bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5184, Karar No: 2019/5139, Tarih: 16.09.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/5184 E.  ,  2019/5139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kastamonu İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalı ... Yardımlaşma Vakfına ait dokuma atölyesinde ilk işe girdiği 14/06/1999 tarihinden itibaren sigortalı işçi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine davalı ve feri müdahil Kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı ve feri müdahil Kurum vekilinin istinaf başvurusunun ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının taraf vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, taraf vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacı ve davalı ...'na yükletilmesine, 16/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8215, Karar No: 2015/18451, Tarih: 26.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8215 E.  ,  2015/18451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2014

NUMARASI : 2014/439-2014/629

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirme tarihi olan 2012 yılına göre kavunun verimi maksimum alınmış olup, bu husus bilirkişi raporunda gerekçelendirilmediği gibi, dosya içindeki 1.bilirkişi heyeti raporunda kavunun verimi 2500 alındığından, bu çelişkide giderilerek kavunun veriminin ortalama verimin üzerinde alınması konusunda ek rapor alınmadan, eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.