muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/19171, Karar No: 2013/18838, Tarih: 18.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/19171 E.  ,  2013/18838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Sağlık Bakanlığı bünyesinde bulunan hastanede taşeron şirketin güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, işveren tarafından haksız olarak işten çıkarıldığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretleri alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı T.C. Sağlık Bakanlığı'nın asıl işveren olmasından dolayı taşeron şirketlerle birlikte müteselsilen sorumlu olması gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin

işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı işçinin fazla çalışma ücreti 07.00 – 16.00 saatleri arası normal mesaisi 7,5 saat olduğundan molalar da dikkate alındığında her gün 1 saatten yıllık 310 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile hesaplanmıştır.

Mahkemece yapılacak iş davacının fazla çalışma ücreti alacağının, yukarıdaki ilkeler ışığında haftalık 45 saati aşan çalışmalarının tespiti ile hesaplattırılarak hüküm altına alınmasıdır. Fazla çalışma hesap yöntemi bakımından hatalı bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup hükmün açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

Mahkemece yapılacak iş davacının fazla çalışma ücreti alacağının, yukarıdaki ilkeler ışığında haftalık 45 saati aşan çalışmalarının tespiti ile hesaplattırılarak hüküm altına alınmasıdır. Fazla çalışma hesap yöntemi bakımından hatalı bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup hükmün açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

3- İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesine göre, hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunludur.

Davalıların işçilik alacaklarından sorumlulukları bakımından infazda tereddüt yaratacak şekilde ve özellikle dava Bakanlığın müteselsil sorumlu olduğunun kabulüne rağmen işçilik alacaklarından sorumlu olunan miktarların her bir davalı bakımından herhangi bir toplama işlemine gerek kalmaksızın hüküm fıkrasında yazılı olması gerekmektedir.

Mahkemece tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla davacının alacaklarının ve davalıların ve özellikle davalı Bakanlığın sorumlu olduğu toplam miktarın hüküm altına alınmaması da isabetsizdir.

4- Ayrıca aynı davada davacı lehine iki ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi de hatalı olup bozma sebebidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 18.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3803, Karar No: 2024/1314, Tarih: 14.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/3803 E.  ,  2024/1314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/1647 E. 2022/158 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibari ile temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul ve hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 01.07.2009 tarihli iddianamesi ile sanık ve inceleme dışı sanıklar hakkında katılan mağdura karşı geceleyin birlikte yağma ve kasten yaralama suçlarından dava açılmıştır.

2.Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.11.2009 tarihli kararı ile sanık ve inceleme dışı sanıklar hakkında ayrı ayrı yağma suçundan beraat, basit yaralama suçundan mahkumiyet kararı verilmiş, ayrıca fiilin kişi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu da oluşturduğu kanaati ile Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulmuştur.

3.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 28.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanık ve inceleme dışı sanıklar hakkında mağdur-katılana karşı cebir, tehdit veya hile kullanmak sureti ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır.

4. Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2016 tarihli kararı ile sanık ile inceleme dışı sanıklar hakkında ayrı ayrı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesi gereği 3 yıl 4 ay hapis cezasına mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

5. Karara karşı tüm sanıklar tarafından temyiz yoluna başvurulmuş, Yargıtay 8. Ceza Dairesince inceleme dışı sanıklar bakımından, birden fazla nitelikli hal bulunmasına rağmen temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılmaması eleştiri konusu yapılmış, ancak aleyhe temyiz bulunmadığından hüküm onanmıştır. Sanık ... bakımından ise sanığın kendisine ait kömürlerin mağdur tarafından çalındığını tespit etmesi üzerine atılı suçu işlediğini beyan etmesi ile dosya içerisinde yer alan tanık anlatımlarında da mağdurun sanığa ait kömürleri hırsızladığını kabul ettiğini beyan etmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması suretiyle fazla ceza tayin edildiği gerekçesi ile ilk derece mahkemesi hükmü bozulmuştur.

6. Bozma üzerine Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2022 tarihli kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un; 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği 3 yıl, üçüncü fıkrasının (b) bendi gereği bir kat artırım yapılmak sureti ile 6 yıl, 29 ncu maddesi gereğince 2/4 oranında indirim yapılarak neticeten 3 yıl hapis cezasına mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

6. Bozma üzerine Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2022 tarihli kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un; 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği 3 yıl, üçüncü fıkrasının (b) bendi gereği bir kat artırım yapılmak sureti ile 6 yıl, 29 ncu maddesi gereğince 2/4 oranında indirim yapılarak neticeten 3 yıl hapis cezasına mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma kastının bulunmadığına, mağduru zorla araca bindirmediklerine, olayın planlı olmadığına, gittikleri yerde tartışma ve arbede yaşanması sonucu olayın gerçekleştiğine, hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın kış ihtiyacı için aldığı kömürün bir kaç kez çalınması konusunda mağdurdan şüphelenmesi üzerine sanık ve inceleme dışı sanıkların mağduru evinden çağırarak zorla araca bindirmeleri, mağduru Çubuk Çayı kenarına götürmeleri, orada sanık ile inceleme dışı sanıkların mağduru darp etmeleri, darp eylemi nedeni haklarında kamu davası açılması ancak fiilin aynı zamanda kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu da oluşturduğu iddiasına ilişkindir.

2.Dosyada bulunan adli rapora göre katılan mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması mevcuttur.

3.İnceleme dışı sanıkların, katılan mağdurun araca sanığın talimatı ile bindirildiği, bulunduğu yerden başka bir yere götürüldüğü hususunda aşamalarda tevil yollu ikrarda bulunmuşlardır.

4.Katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir yaralanmasına ilişkin adli rapor dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, suçun unsurlarının oluştuğuna, nitelikli hal ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına yönelik Mahkemenin kabulü karşısında; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, mahkumiyet kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2022 tarihli kararına yönelik temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26794, Karar No: 2020/659, Tarih: 13.01.2020

**4. Ceza Dairesi         2015/26794 E.  ,  2020/659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiş ve denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işleyen sanık hakkında CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün aynen açıklanması yerine, TCK'nın 51/1. maddesi uyarınca erteleme kararı verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak;

1-Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi, suça konu bıçağın ele geçirilememiş olması, olayın tek tanığı olan ...'ın aşamalarda sanığın müştekiyi boğazına çakı bıçağı dayamak suretiyle silahla tehdit etmediğini beyan etmesi, müştekini duruşmada sanığın kendisini silahla tehdit etmediğini söyleyerek soruşturma beyanından dönmesi karşısında; hangi anlatımın hangi nedenle üstün tutulduğu açıklanıp tartışılmadan, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine,13.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1689, Karar No: 2018/449, Tarih: 19.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1689 E.  ,  2018/449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar ...., ..., ... ve ... vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalılar ...., ..., ... ve ... vekilleri Avukat ... ile davalılardan ... ve davacı şirket vekili Avukat .... geldi. Davalı ... adına çıkartılan tebligatın bila ikmal nedeniyle iade edildiği vekilin çekildiğini beyan beyan eden yeni atanan vekile tebligata rağmen gelen olmadığından duruşmaya başlanarak hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalılardan ...., bir kısım davalıların murisi ... ve ... adına kayıtlı taşınmaz üzerine inşaat yapılması için ... ile 28.08.2009 tarihli, .... ve ... ile 13.02.2008 tarihli gayrımenkul satış vaadi ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladıklarını, dava tarihi itibari ile inşaatın yapım seviyesinin %85 olduğunu sözleşmeye göre, 10 ve 12 no'lu dairelerin ...'a, 6 ve 7 no'lu dairelerin ...'a, 1 no'lu dairenin tamamı ile 2 no'lu dairenin %50'sinin ....'ye bırakılmasının kararlaştırıldığını, davalı ... ile yüklenici arasında 18.09.2008 tarihli ek sözleşmeyle yükleniciye düşen 13 no'lu dükkan ile 14 no'lu dükkandaki ... hissesini, davalı ...'e düşen 1 ve 2 nolu dairelerle takas ettiklerini, kat irtifakı sonucu da 13 no'lu dükkan ile 14 no'lu dükkanın 49637/123012 hissesinin davalı ... adına oluştuğunu, ancak davalı ...'in 1 ve 2 nolu dairelerin tapu devrini yapmaktan kaçındığını ve diğer davalılara muvazaalı olarak devrettiğini, taşınmazları 3. kişilere devrederek ek sözleşmeyi geçersiz kıldığını ileri sürerek, davalılardan ... adına kayıtlı 13 numaralı bağımsız bölümün tamamı ile davalı ... Erim adına kayıtlı 14 no'lu bağımsız bölümün 49637/123012 hissesine ait tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, ...., ..., ... vekili, sözleşmenin süresi içerisinde eksiksiz tamamlanarak teslim edilmediğini, mahkeme aracılığı ile yaptırılan tespitte inşaatın bitme seviyesinin %61.24 olduğunu, henüz satış yetkilerini haketmediğini, ek sözleşme uyarınca davacının talebinin yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... mirasçıları vekili, davanın müvekkilleri ile alakası olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.