muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5, Karar No: 2013/5, Tarih: 21.01.2013

Devletin sorumlu hâkime karşı açacağı rücu davası, tazminat davasını karara bağlamış olan mahkemede görülür.” Hükmü öngörülmüştür.

Sözü edilen madde gerekçesinde “Maddede hâkimin kusurlu davranışları nedeniyle açılacak tazminat ve rücu davasında, görevli ve yetkili mahkeme düzenlenmiştir. Hâkimlerin sorumluluğu nedeniyle açılan tazminat davası, sıradan bir tazminat davası gibi değerlendirilmemelidir…” ifadelerine yer verildikten sonra, bu düzenlemelerin yargı bağımsızlığı ile de doğrudan doğruya ilgili olduğu vurgulanmıştır.

Görüldüğü üzere; hakimlerin sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davası, normal bir eda davası görünümünde olmakla birlikte, az yukarıda açıklanan mülahazalarla taraflarına ve sorumluluk sebeplerine dair özel düzenlemelerin yanı sıra, görevli yargı mercii yönünden de özel yasal düzenlemelere tabi tutulmuştur.

I- İşte bu düşünce ve açıklanan yasal düzenlemeden hareketle, Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşme sırasında öncelikle görev konusu üzerinde durulmuş ve Yargıtay Daire Başkan ve Üyelerinin yanı sıra, dava dilekçesinde davalı olarak gösterilmiş olan ve davada zorunlu ihbar olunan sıfatıyla yer alan Ankara İcra Mahkemesi Hakimleri Ali Saydam, Gülizar Eren ve Ayhan Aksoy ile dava dilekçesinde davalı olarak gösterilmiş bulunan İller Bankası A.Ş yönünden bu davanın ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülüp sonuçlandırılması olanağının bulunup bulunmadığı tartışılmış ve şu sonuca ulaşılmıştır:

Hakimin sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davalarının görüm ve çözüm yeri konusundaki göreve ilişkin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesinde öngörülen özel düzenlemenin, salt Hakimin fiilinden zarar görmüş bulunan davacı tarafça Devlet hasım gösterilerek açılmış olan tazminat davalarını kapsadığı; bir başka ifadeyle, sorumluluk sebebi olan davada taraf sıfatıyla yer alsa dahi, eldeki davada olduğu gibi İller Bankası A.Ş’ne yöneltilmiş bulunan davanın ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülüp sonuçlandırılamayacağı kuşkusuzdur.

Bu itibarla, İller Bankası A.Ş aleyhine açılmış bulunan davanın görüm ve çözüm yeri genel mahkemeler olup, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu davaya bakmaya görevli olmadığından, İller Bankası A.Ş yönünden davanın ayrılmasına oybirliği ile karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesine göre; Devlet aleyhine tazminat davasının, Yargıtay Başkan ve üyelerinin fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda, ilk derece mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay ilgili hukuk dairesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiği açıktır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesine göre; Devlet aleyhine tazminat davasının, Yargıtay Başkan ve üyelerinin fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda, ilk derece mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay ilgili hukuk dairesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiği açıktır.

Ne var ki, Yargıtay Başkan ve üyeleri ile ilk derece mahkemesi hâkimlerinin sorumluluğundan kaynaklanan davalarda fiili ve hukuki irtibat bulunması halinde, ilk derece mahkemesi hakimlerinin fiil ve kararları nedeniyle Devlet aleyhine açılmış bulunan davanın Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülmesinin, çelişik olmayan yargı ve hükümlerle sonuca ulaşılması amacına hizmet edeceği gibi, usul ekonomisinin de gereğidir. Tüm bunların yanında, ilk derece mahkemesi hâkimleri yönünden bir teminat niteliğinde olduğu da kuşkusuzdur.

Bu açıklamaların sonucu olarak, ilk derece mahkemesi hakimleri..... sorumluluk nedenine dayalı olarak Devlet aleyhine açılmış bulunan tazminat davasının, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi Başkan ve üyelerinin sorumluluk nedenine dayalı olarak Devlet aleyhine açılmış bulunan tazminat davası ile birlikte Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülüp sonuçlandırılması gerektiğine oybirliği ile karar verilmiştir.

II- Bu aşamadan sonra, dava dilekçesi ve ekleri ile bunun için yasaca öngörülen özel yöntemlerin irdelenmesine geçilmiştir:

Dava tarihinden önce yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun, “Hakimin Sorumluğu”nu düzenleyen İkinci Ayırımın “Dava dilekçesi ve davanın ihbarı” başlığı altında düzenlenen 48. maddesinde;

“Tazminat davası dilekçesinde hangi sorumluluk sebebine dayanıldığı ve delilleri açıkça belirtilir; varsa belgeler de eklenir.”

Hükmüne yer verilmiş, anılan madde gerekçesinde; dilekçede, tahdidi olarak belirtilen sorumluluk nedenlerinden hangisine dayanıldığının, bunu ispat etmek için başvurulacak delillerin belirtileceği ve mevcut delillerin dilekçeye ekleneceği, davaya bakan mahkeme bu hususlarda eksiklik görürse, bu eksikliğin giderilmesi için ilgiliye süre vermeden, dilekçenin reddine karar vermesi gerektiği açıklanmıştır.

Yukarıda da vurgulandığı üzere, hâkimlerin hukuki sorumluluğunda yargı yetkisinin özellikleri, öteden beri özel bir yargılama düzeninin uygulanmasını zorunlu kılmıştır. Zira yargı görevinin bağımsızlık ve tarafsızlık içinde aksatılmadan yerine getirilmesi esastır.

Esasen hakimlerin hukuki sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davasında amaç, yasaların açıkça emrettiği ve meslek kurallarının gerektiğinden başka türlü davrandığı ileri sürülen hakimin kamu önünde durumunu açıklığa kavuşturmak ve yargılama gibi önemli bir görev yapan kişi için gerçeğe uygun bir kanı doğmasını sağlamaktır.

Esasen hakimlerin hukuki sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davasında amaç, yasaların açıkça emrettiği ve meslek kurallarının gerektiğinden başka türlü davrandığı ileri sürülen hakimin kamu önünde durumunu açıklığa kavuşturmak ve yargılama gibi önemli bir görev yapan kişi için gerçeğe uygun bir kanı doğmasını sağlamaktır.

Bunun için başvurulan ispat araçları, sorumluluk sebebi olarak ileri sürülen dava dosyasındaki belgelerdir. O nedenledir ki, tazminat davasına bakan mahkeme, dava dilekçesine iddia doğrultusunda eklenmiş bulunan belgelerin güvenilirliğini denetlemek zorundadır. Söz konusu denetimin yapılabilmesi ise, belgenin aslının veya bu mümkün değil ise aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onanmış örnek ya da kopyaların dosyaya sunulmasına bağlıdır.

Öte yandan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 48. maddesi; aynı Kanunun 46. maddesinde tahdidi olarak sayılan sorumluluk sebeplerinden hangisine dayanıldığının dava dilekçesinde açıkça gösterilmesi gereğini haiz, amir hükümdür.

Buna göre, sorumluluk sebeplerinin dava dilekçesinde açıkça belirtilmemiş olması durumunda, yargılama merciinin usul hükümlerine göre ilgiliye ayrıca süre verme zorunluluğu bulunmadan, dava dilekçesinin reddine karar vermesi gerekir. .

Burada yinelemekte ve vurgulamakta yarar vardır ki, Hakimlerin sorumluluklarına ilişkin bu özel ilke ve usul hükümleri; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesinde belirtilen ağır iddiaların dayanaksız ve hukuka yabancı gayelerle ileri sürülmesi suretiyle onların kamu önündeki itibarlarının zedelenmesini önleyici ve aynı zamanda hakimlerin görevlerini tam bir huzur içinde yapabilmelerini ve halka adaletin her türlü etkiden uzak olarak dağıtıldığı hususunda güven vermeyi sağlayıcı hükümlerdendir. Sözü edilen niteliği itibariyle, kamu düzenini koruma amacını gütmekte olması nedeniyle de, yargılamanın hangi safhasında olursa olsun mahkemece re’sen göz önünde tutulması gerektiği her türlü izahtan varestedir.

Şu açıklamaların sonucu olarak, hakimlerin sorumluluğuna ait özel hükümlere dayanılarak tazminat davası açılabilmesi için, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesinde sınırlı olarak sayılan sorumluluk nedenlerinden hangisine dayanıldığının, açıkça ve belirgin olarak dava dilekçesinde gösterilmemiş olması usulü (şekli) bir noksanlık olup; kamu düzenine ilişkin olan bu hususun yargılama makamlarınca re’sen göz önünde tutulması ve dava dilekçesinin usul bakımından reddine karar verilmesi gerekir.

Diğer bir anlatımla; dava dilekçesinde, 46. maddede sınırlı olarak belirtilen sorumluluk nedenlerinden hangisine dayanıldığının açıkça gösterilmesi, dava şartıdır.

Diğer bir anlatımla; dava dilekçesinde, 46. maddede sınırlı olarak belirtilen sorumluluk nedenlerinden hangisine dayanıldığının açıkça gösterilmesi, dava şartıdır.

Sorumluluktan kaynaklanan tazminat davalarındaki amacın, yasaların açıkça emrettiği ve meslek kurallarının gereğinden başka türlü davrandığı ileri sürülen hakimin kamu önünde durumunu açıklığa kavuşturmak ve yargılama gibi önemli bir görev yapan kişi için gerçeğe uygun bir kanı doğmasını sağlamak olduğu göz önüne alındığında; davanın bu işlevini yerine getirebilmesi, hakimin sınırlı sorumluluk sebeplerinden hangisiyle itham edildiğinin açıkça belirginleştirilmesi ile olanaklıdır.

O nedenle de, hakimin sorumluluğuna dayanan tazminat davalarında, öteden beri özel bir yargılama düzeninin uygulanmasına paralel bir düzenlemeyle, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 48. maddesinde dava dilekçesinde hangi sorumluluk sebebine dayanıldığının açıkça belirtilmesi gereği, davanın görülebilirlik koşulu olarak, özel bir dava şartı olarak öngörülmüştür.

Dava dilekçesinin düzeni ve buna eklenecek belgeler ile dilekçe içeriğinde özellikle yer verilmesi gereken unsurlar yönünden tüm bu anlatılanların ortaya koyduğu sonuç şudur:

Dava dilekçesi ekinde yer alan, davacının iddiasıyla ilgili ve dayanak olan belgelerin onaylanması, bu belgelerin her sayfasında, onaylayanın adı ve soyadı, unvanı, onay tarihi ve mahkeme mührünün bulunması ve sorumluluk sebeplerinin dava dilekçesinde açıkça ve belirgin olarak belirtilmesi yasal zorunluluktur. Bu zorunluluğun doğal sonucu olarak; sözü edilen yasal lazımenin yerine getirilmemesi durumunda, dava dilekçesinin usul bakımından reddine karar verilmesi gerektiği açıktır.

Bu açıklamalar ışığında dava dilekçesi, içeriği ve ekleri incelendiğinde;

Bu açıklamalar ışığında dava dilekçesi, içeriği ve ekleri incelendiğinde;

Öncelikle, iddianın dayanağını oluşturan Ankara Asliye 1. Ticaret Mahkemesi’nin 14.10.1999 gün ve E:1998/819 K:1999/519 sayılı kararı, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi’nin 13.04.2000 gün ve E:1999/4966 K:2000/1772 sayılı bozma kararı, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi’nin 27.09.2000 gün ve E:2000/2852 K:2000/4116 sayılı karar düzeltme isteminin kabulü ve bozma kararı, Ankara Asliye 1. Ticaret Mahkemesi’nin 19.07.2001 gün ve E:2000/847 K:2001/643 sayılı kısmen direnme kararı ve bu dosyadan verilen 01.03.2001 tarihli ara kararı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 06.02.2002 gün ve E:2002/15-40 K:2002/49 sayılı kararı, Ankara Asliye 1. Ticaret Mahkemesi’nce, 1999/819 E. 1999/519 K. sayılı dosyasından verilen 05.05.2008 tarihli “Kesinleşme Şerhi” kararı, aynı Mahkemenin 2005/163 E. 2005/319 K. sayılı dosyasından verdiği “Kesinleşme Şerhinin Kaldırılmasına” dair 27.05.2008 tarihli karar, Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 19.10.2010 gün ve E:2008/766 K:2010/1039 sayılı kararı, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 21.06.2011 gün ve E:2011/158 K:2011/12925 sayılı onama kararı, Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 21.01.2009 gün ve E:2008/598 K:2009/33 sayılı kararı, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 10.07.2009 gün ve E:2009/8096 K:2009/15437 sayılı onama kararı, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 25.02.2010 gün ve E:2009/22157 K:2010/4302 sayılı karar düzeltme isteminin reddi kararı, ihbar olunan hakimlerin Ankara 9. İcra Mahkemesinin 2008/598 E. 2009/33 K. sayılı dosyasından verdikleri 03.06.2008, 01.07.2008 ve 07.07.2008 tarihli takibin durdurulması yönündeki taleplerin kabul ve reddine dair ara kararları ve diğer belgelerin asılları dosyada bulunmamakta, buna karşılık dosyaya konulan fotokopilerinin de onaysız olduğu görülmektedir.

Yine, iddianın dayanaklarından Ankara 3. İcra Müdürlüğünün 1999/6977 E sayılı takip dosyası ile, bu takiple alakalı olarak iptal kararı verildiği belirtilen Ankara 12. İcra Hukuk Mahkemesinin 2002/505 E sayılı dosyası ya da onaylı örneklerinin, dava dilekçesi ekinde ibraz edilmediği anlaşılmaktadır.

Dava dilekçesinde ise; iddianın dayanağı yerel mahkeme ve Özel Daire kararları ile ara kararları sıralandıktan sonra, ‘ilk derece icra mahkemesi kararları ile 12. Hukuk Dairesi’nce verilen kararların yasaya aykırı olduğu, dolayısıyla bu hukuksuzluğun tespit edilmesi için 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 25., 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93/a, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 46. ve 47. maddeleri hükümleri çerçevesinde dava açma mecburiyeti doğduğu’ ifadelerine yer verilerek hukuka aykırılığın tespiti ile tazminat isteminde bulunulmuş olmasına karşın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesinde sıralanan sorumluluk sebeplerinden hangisine dayanıldığı, açıkça belirtilmemiştir.

Öyle ise, davacı tarafça dava dilekçesine eklenecek belgeler ile dilekçe içeriğinde özellikle mevcudiyeti aranan yasal zorunlulukların yerine getirildiğinden söz edilmesi olanaklı değildir.

Hal böyle olunca; sorumluluk konusu olan davada yer alan ve iddianın dayanağını teşkil eden belgelerin onanmış suretlerinin dava dilekçesine eklenmediği; yine, dava ve iddianın dayanağını teşkil eden sorumluluk sebeplerinin de dava dilekçesinde açıkça gösterilmediği anlaşıldığından, eldeki tazminat davası dilekçesinin usulden reddine karar verilmesi gerekmiştir.

H Ü K Ü M: Yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle;

1- Dava dilekçesinin, iddianın dayanağı belgelerin onaylı örneklerinin dilekçeye eklenmemiş ve sorumluluk sebeplerinin dava dilekçesinde açıkça gösterilmemiş olmasından dolayı usulden REDDİNE,

2-Peşin alınan 18,40 TL. Harç, maktu 18,40 TL. ret harcını karşıladığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

3- Davalı Hazine yararına takdir olunan 2.200 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

4- Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

5- İlk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülüp sonuçlandırılması olanağı bulunmayan davalı İller Bankası A.Ş’ne yöneltilmiş bulunan davanın tefriki ile ayrı bir esasa kaydedilmesine,

Dair davacı asil ile davalılar İller Bankası A.Ş ve Hazine vekillerinin yüzlerine karşı ihbar olunanların yokluğunda temyiz yolu açık olmak üzere oybirliği ile verilen 16.12.2011 gün ve 2011/9-9 sayılı karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

BÜYÜK GENEL KURUL KARARI

Davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Davacı yargısal faaliyet nedeni ile devlet aleyhine açtığı davada tazminat isteminde bulunmuştur.

Hukuk Genel Kurulu'nca ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda dava dilekçesine iddianın dayanağı belgelerin onaylı örneklerinin eklenmemiş ve dava dilekçesinde sorumluluk sebeplerinin açıkça gösterilmemiş olmasından dolayı usulden reddine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, kurul kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, kurul kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Davacının temyiz itirazlarının reddi ile Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden davacıdan alınmasına,6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. Maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na eklenen 93/A-5 fıkrası ve 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.01.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20881, Karar No: 2013/13571, Tarih: 15.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/20881 E.  ,  2013/13571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki motorsikletle gündüz vakti, şehir içinde 7 metre genişliğinde iki yönlü kullanıma açık yolda ilerlerken yolun sağından yola giren 1995 doğumlu katılana çarparak yaralaması şeklinde gelişen olayda, yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporu ekindeki krokiden anlaşıldığı üzere kazanın katılanın eğitim gördüğü okula yakın olup, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 47/1-d ve 52/1-b. maddeleri gözetildiğinde sanığın okul önünden geçerken yaya kaldırımında katılanı farkettiğinde müteyakkız bir vaziyette aracını kullanmayarak, korna ile uyarmayıp yola giren katılana tali kusurlu olarak çarpması şeklinde gelişen olay nedeniyle mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA 15.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5047, Karar No: 2024/6012, Tarih: 18.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5047 E.  ,  2024/6012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 29.11.2023 tarihli ve 2022/9283 Esas, 2023/7958 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.03.2024 tarihli ve 2 - 2021/62209 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 08.03.2021 tarihli ve 2020/1328 Esas, 2021/845 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 29.11.2023 tarihli ve 2022/9283 Esas, 2023/7958 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı kanunun 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanunun 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından,sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usûlüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi hâlinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 08.03.2021 tarihli ve 2020/1328 Esas, 2021/845 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla usûlüne uygun ihtarat içeren tebliğin sağlanması için dosyanın iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 29.11.2023 tarihli ve 2022/9283 Esas, 2023/7958 Karar sayılı temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 08.03.2021 tarihli ve 2020/1328 Esas, 2021/845 karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.