muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/23670, Karar No: 2024/7174, Tarih: 28.05.2024

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından, sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299/1 inci maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafinin esas hakkındaki mütalaanın verildiği ve mütalaaya karşı savunmanın alındığı 30.04.2019 tarihli 2 numaralı celseye aynı gün başka mahkemelerde duruşması olduğundan bahisle katılamayacağına dair mazeret bildirdiği halde mahkemece mazeret taleplerinin belgesiz ve gerekçesiz olduğundan bahisle reddine karar verilmesi suretiyle sanık müdafinin esas hakkındaki mütalaya karşı savunması alınmadan yokluğunda mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmakla; 5271 sayılı CMK’nın 197 nci maddesi, delillere erişme ve savunma hazırlama imkanları itibariyle çelişmeli yargılamanın gereği olan “silahların eşitliği” ilkesi ve Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddeleri ile teminat altına alınan adil yargılanma ilkesi dikkate alınarak; adaletin selameti ve sanığa isnat edilen suçun niteliği dikkate alındığında, sanık müdafinin esas hakkında mütalaaya karşı dosyayı inceleyerek son savunma hazırlayabilmesi için sanık müdafiine makul süre verilmeksizin ve Anayasa'nın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6 ncı maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK'nın 150 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 188 inci maddesinin birinci fıkrası, 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve 289 uncu maddelerine muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.10.2020 tarihli ve 2019/1118 Esas, 2020/920 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, sair yönleri incelenmeksizin oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1494, Karar No: 2020/1421, Tarih: 03.03.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/1494 E.  ,  2020/1421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ...37. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, 20/06/1985 tarihinde bir gün süre ile çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalılardan Kurum vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne ilk derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının, davalılardan Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05/07/2018 tarih ve 2018/1129 Esas 2018/6085 Karar sayılı ilamıyla bozulmakla, Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyarak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının, davalı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsiz bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen bütün itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 03/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9713, Karar No: 2017/11125, Tarih: 01.11.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/9713 E.  ,  2017/11125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemişse de, anılan madde ve fıkrada belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

TCK'nın 145 maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilerek, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar alması halinde ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerlerin esas alınması suretiyle, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği dikkate alınarak, somut olayda; müştekinin işlettiği marketten toplam 16 TL değerinde dört adet diş macununu çantasına koyup ödeme yapmadan marketten çıkarken yakalanan ve bu arada aldığı 1 bisküvinin parasını da ödeyen sanık hakkında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK’nın 145.madddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4559, Karar No: 2015/16935, Tarih: 12.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4559 E.  ,  2015/16935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2014

NUMARASI : 2012/695-2014/691

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazların el koyma günündeki niteliğine göre, dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca, taşınmazın karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davalı idare harçtan muaf olmadığından, maktu harcın davalı idareden alınmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şeklide karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının, harca ilişkin bendindeki cümlenin tamamen hükümden çıkartılarak, yerine (Davacı tarafından yatırılan peşin harç ve ıslah harcından, alınması gereken 24,30-TL karar ve ilam harcının mahsubu ile kalan kısmın davacıya iadesine, davacıdan alınan 24,30-TL'nin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, fazla yatırılan harcın talep halinde iadesine,) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32569, Karar No: 2013/20010, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32569 E.  ,  2013/20010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nun vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 07/10/2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4928, Karar No: 2006/8045, Tarih: 30.10.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4928 E.  ,  2006/8045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 189 ada 7 parsel sayılı 3706 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz malikinin belirlenememesi ve herhangi bir belge ibraz edilememesi nedeniyle Hazine adına tesbit medilmiştir. itirazı tapulama komisyonunda reddedilen ... mirasçılarından ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine ve irsen intikale dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin davalı Hazine adına tapuya tesçiline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

-K A R A R-

Kadastro sırasında 189 ada 7 parsel sayılı 3706 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz malikinin belirlenememesi ve herhangi bir belge ibraz edilememesi nedeniyle Hazine adına tesbit medilmiştir. itirazı tapulama komisyonunda reddedilen ... mirasçılarından ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine ve irsen intikale dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin davalı Hazine adına tapuya tesçiline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, komşu parsellere revizyon gören kayıtların taşınmaz yönünü davacı ve miras bırakanlarını okumadığı ve bunun sonucu olarak davacının zilyetliğinin yeterli süreye ulaşmadığı gerekçeleri ile yazılı olduğu üzere davanın reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya içeriğine ve toplanan delillere uygun düşmemektedir. Uyuşmazlık, davacı yararına 3402 sayılı Kadastro Yasasının 14. maddesinde öngörülen taşınmaz edinme koşullarının oluşup oluşmadığı yönünde toplanmaktadır. Taşınmazın öncesinin tapusuz olduğu uyuşmazlık konusu olmadığı gibi bu yön mahkemenin de kabulündedir. Kaldıki davacı davayı açarken delil olarak irsen intikale ve zilyetliğe dayanmış herhangi bir kayıt ve belgeden sözetmemiştir. Tapusuz bir taşınmazın zilyedi adına tesçiline karar verilebilmesi için taşınmazın tarım arazisi olması, zilyetliğin dava ve tesbit gününe kadar aralıksız ve çekişmesiz olmak üzere 20 yıla ulaşması ve ayrıca maddi olaylardan sayılan zilyetliğin ve sürdürülüş biçiminin yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile kanıtlanması gerekir. Ziraatçi bilirkişi raporunda taşınmazın tarım arazisi olduğu, orman bilirkişi raporunda da orman sayılan yerlerden olmadığı bildirilmiştir. İki ayrı tarihte yapılan keşifte bilgisine başvurulan yerel bilirkişiler taşınmazın davacıya babası ...’dan ve ona da annesi ...den kaldığı ve tesbit gününe kadar kendisi ve miras bırakanlarının 20 yılı aşkın süre ile zilyetliğinde olduğunu söylemişlerdir. Bilirkişi ve tanık sözleri tutanak içeriğini bu yönden kısmende doğrulamıştır. Davacı delil olarak tapu yada başka bir kayda dayanmadığına göre komşu parsellere revizyon gören kayıtların taşınmaz yönünün davacıyı ve miras bırakanlarını okumaması davacı aleyhinde yorumlanamaz. Başka bir anlatımla komşu parsel kayıtlarının davacı yönünden bağlayıcılığı bulunmamaktadır. Geri çevirme kararı üzerine getirtilen tutanak ve kayıtların incelenmesinden davacı adına belgesiz zilyetliğe dayalı olarak tesbit edilen taşınmaz miktarı nazara alındığında dava konusu taşınmazın davacı adına tesciline yasal bir engelde bulunmamaktadır. Açıklanan bu maddi ve hukuksal olgular karşısında mahkemece davanın kabulüne ve taşınmazın davacı adına tesçiline karar vermek gerekirken delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı ...’nun temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 31.10.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1163, Karar No: 2019/5483, Tarih: 06.05.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/1163 E.  ,  2019/5483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle; ilk decece mahkemesi tarafından verilen boşanma hükmünün taraflarca istinaf edilmemesi halinde tarafların boşanmaya sebep olan olaylarda ilk derece mahkemesi tarafından belirlenen kusur durumlarının kesinleştiğine ve yeniden incelenmeyeceğine ilişkin gerekçe doğru değil ise de; kusur belirlemesi ve boşanmanın fer’ileri yönünden istinaf edilen ilk derece mahkemesi hükmünün bölge adliye mahkemesince tarafların kusur durumlarına ilişkin gerekçe yönünden de incelenerek buna ilişkin ayrı bir gerekçenin yazıldığının ve tarafların ilk derece mahkemesi ile bölge adliye mahkemesi tarafından belirlenen ve gerçekleşen kusurlu davranışlarına göre davalı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 176.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.06.05.2019 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/25934, Karar No: 2018/22448, Tarih: 05.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/25934 E.  ,  2018/22448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 04/05/2009 tarihinde tekstil üzerine faaliyet gösteren davalı işyerinde mutfak sorumlusu olarak çalışmaya başladığını, sigorta girişinin 26/08/2009 tarihinde yapıldığını, müvekkilinin 19/08/2013 tarihinde doğum iznine çıktığını, 12/09/2013 tarihinde çocuğunu dünyaya getirdiğini ancak davalı işveren tarafından bir daha çalıştırılmayarak işine son verildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 26/08/2009 tarihinde asgari ücretle çaycı olarak çalışmaya başladığını, doğum nedeniyle 19/07/2013-06/11/2013 tarihleri arasında raporlu olduğunu, 07/11/2013 tarihinde iş başı yapması gerekirken 14/11/2013 tarihine kadar işe başlamadığını, herhangi bir mazeret veya rapor ibraz etmediğini, bunun üzerine 15/11/203 tarihinde Bakırköy 22. Noterliği aracılığıyla davacıya mazeret sunması için ihtarname gönderildiğini, 07/12/2013 tarihinde ihtarname tebliğ edilmiş olmasına rağmen davacı tarafından cevap verilmeyince 12/12/2013 tarihinde ihtarname gönderilerek iş akdine son verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dosya kapsamı ve bilirkişi raporuna göre davacının fesih tarihinden önce doğmuş fazla mesai, yıllık izin ve genel tatil alacaklarının bulunduğu, ödenmediği anlaşılmakla davacı tarafından yapılan feshin haklı nedene dayandığı, kıdem tazminatına hak kazandığı, davalı işveren tarafından fiili fesih uygulandığı konusunda yeterli delil olmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.