muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15900, Karar No: 2014/26135, Tarih: 22.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/15900 E.  ,  2014/26135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Yalova Aile Mahkemesi

TARİHİ :01.04.2014

NUMARASI :Esas no: 2012/427 Karar no:2014/282

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı (kadın) yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.22.12.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2009/9155, Karar No: 2010/826, Tarih: 05.02.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/9155 E.  ,  2010/826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracı, davalı ...'ın rıza dışı tam kusurlu olarak duvara çarpması sonucu hasar ve değer kaybı toplamı 7.500.TL tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kaza ve zarar nedeniyle müvekkiline sorumluluk yüklenemeyeceğini, davacının oğlu İbrahim'in aracı kendi rızası ile Salim'e verdiğini, tazminat miktarının fahiş olduğunu bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, kaza nedeniyle araçta 1.000.TL'lik değer kaybı meydana geldiğini, hasarın davacının oğlu tarafından tamir ettirilerek bedelinin bu kişi tarafından ödendiği, davacının tamir bedelini talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 1.000 TL değer kaybının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, hasar bedelinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Hüküm, 25.4.2007 tarih ve 2007/388 Karar numarası ile Yargıtay tarafından bozulmuştur.

Mahkemece usul ve yasaya uygun olan bozma ilamına uyularak yargılamaya devam olunmuştur.

Mahkemece yeniden toplanan deliller benimsenen bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, davacının araçta meydana gelen hasar için talep ettiği tazminatın kısmen kabulü ile, 3.863.73. TL tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, araçta meydana gelen değer kaybı için talep edilen tazminatın kısmen kabulü ile 1.000.TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 223.10.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 5.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25140, Karar No: 2014/25394, Tarih: 08.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25140 E.  ,  2014/25394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin feshe bağlı tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.05.2014 gün ve 2014/13368 Esas, 2014/14435 Karar sayılı kararı ile “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “tüm süreye göre kayıtların davalıdan istendiği, ibraz edilmemesi üzerine kesin süre verildiği, ibraz edilmemesi nedeni ile de sunulan kayıtlara göre hesaplama yapıldığı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı

istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup davalının fazla mesai ve tatil alacaklarına esas kayıtları ibraz etmemesinin davacı aleyhine yorumlanamayacağı, bu durumda 6100 sayılı HMK.’un 220 maddesi uyarınca işlem yapılması yanında çalışma düzeninin aynı olması prensibinden kayıtlı dönemin kayıt bulunmayan dönem için emsal olabileceği gibi mevcut delil durumuna göre karar verilmesi gerektiği, bu nedenle direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19301, Karar No: 2016/2873, Tarih: 23.02.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/19301 E.  ,  2016/2873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama giderleri toplamı, CMK'nın 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak;

Katılanın, akülerini söküp lastiklerinin havalarını boşaltarak kapılarını kilitsiz halde sanayi sitesindeki sokak ve boş arsa üzerine bıraktığı iki adet otomobilinin çalındığı olayda, sanıklara yüklenen eylemin TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden TCK'nın 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27518, Karar No: 2013/30389, Tarih: 05.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/27518 E.  ,  2013/30389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 10/01/2010 tarihinde davalıya ait ... Sokakta bulunan villasına bahçe görevlisi, çevre temizliği, havuz etrafının temizliği, tamir ve tadilatlar, köpek gezdirme için işçi olarak işe başladığını, ancak davalının kendisini sigortasız bir şekilde çalıştırdığını, 13/07/2011 tarihinde işverenin talimatı üzerine hiçbir güvenlik önlemi olmadan otları temizlerken düşüp boynunu kırıp ömür boyu sakat kaldığını, davalının; eşinin hesabına 04/12/2012 tarihinde 1.250 TL para yatırdığını ve onun dışında herhangi bir ödemesi olmadığını belirterek 300.000 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 13/07/2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, uyuşmazlığın taraflar arasındaki iş akdine dayalı olarak meydana gelen iş kazası ve buna bağlı iddialara ilişkin olduğu,bu tür davalara bakma yetkisinin iş mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın karar kesinleştiğinde ve istek halinde yetkili ve görevli ... ... İş Mahkemsine gönderilmesine karar verilmiş hüküm; davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Borçlar Kanununun 393. ve devamı maddelerinde düzenlenen hizmet aktinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Davacı, davalıya ait villada bahçe görevlisi,çevre temizliği, tamir ve tadilat işleri, köpek gezdirme işlerini yapmak üzere çalışmaya başladığını, sigortasının yatırılmadığını, otları temizlerken düşüp sakatlandığını ileri sürerek manevi tazminat istemiyle eldeki davayı açmıştır. 4857 sayılı İş Kanunu' nun 4. maddesinin 1. fıkrasının "e" bendi gereğince "ev hizmetlerinde çalışanlar" hakkında İş Kanunu hükümlerinin uygulanmayacağı kabul edilmiştir. Davalı davalıya ait villada ev hizmetlerinde çalıştığına göre İş Kanununa tabi değildir. Mahkemece bu yön gözetilerek işin esası incelenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle ve yazılı şekilde iş mahkemesinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8263, Karar No: 2019/1469, Tarih: 14.03.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/8263 E.  ,  2019/1469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 28/04/2014 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve evlilik birliği devam ederken üçüncü kişiyle birlikte olma iddiasına dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/10/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarının ihlali nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ...'nun resmi nikahlı eşi olduğunu, davalı ...'nun evlilik birliği sırasında müvekkilinin eşi ...... ile gayrimeşru birlikte yaşamı kabul etmek için ...... mahallesi 931 ada 1 parsel B blok 1 bağımsız bölüm nolu taşınmazın 1/2 hissesinin devrini istediğini ve davalı ... taşınmazı devrettikten sonra davalı ... ile davalı ...'ın birlikte yaşamaya başladıklarını, davalı ...'ın söz konusu daireyi alım gücünün olmadığını, söz konusu daireyi müvekkili ile davalı ...'in birlikte edindiklerini, dairenin davalı ...'a devri ile müvekkilinin dairenin yarısına tekabül edecek bedel kadar maddi zarara uğradığını belirterek maddi, davalının diğer davalı eşin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak müvekkilinin evliliğinin bitmesine neden olduğunu, bu durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek de manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekilleri, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, taşınmazın ...... birliği içerisinde birlikte edinilmiş mal olduğu iddiası mal rejimine ilişkin olup maddi tazminata konu edilemeyeceği gerekçesiyle maddi tazminat talebininse şartları oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

1-Davacının davalılardan ...'na ve ...'nun da davacıya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; davacı, davalı eşinin sadakat yükümlülüğüne uymadığını ve davalı ...'na gayrimeşru birlikte yaşamı kabul ettirmek için sahip oldukları evlerinin 1/2 hissesinin devrini yaptığını ileri sürerek maddi ve manevi tazminat talep etmiştir. Hem evlilik devam ederken birlik yükümlülüklerine uyulup uyulmadığını belirleme görevi hem de mal rejimine yönelik davaya bakma görevi ...... Mahkemesine aittir. Görev kamu düzeni ile ilgili olup yargılamanın her aşamasında dikkate alınır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davalı ... yönünden mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2-Davalılardan ...'nun temyiz itirazlarına gelince;

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunmayacağı hususundadır.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E. - 2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Davacı, kişilik hakkı ihlallerini düzenleyen genel hükümlere yani TMK’nun 24-25 ve TBK’nun haksız fiil sorumluluğuna ilişkin temel düzenlemesi olan 49/1 (BK. 41/1) ve kişilik değerlerinin zedelenmesine ilişkin TBK 58. (BK 49.) maddelerine de dayanamaz. sözkonusu yasa maddeleri gereğince haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilmesi için, diğer şartların yanında ayrıca zarara sebep olan fiilin hukuka aykırı olması yani emredici bir hukuk normuna aykırı olması gerekir. Somut olayda, eş olmayan davalı yönünden fiilin hukuka aykırılık şartı gerçekleşmemiştir.

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle bir zarara yol açmaları durumunda müteselsil sorumluluğun sözkonusu olacağı düzenlenmiştir. Bu kapsamda sorumluluğa gidilebilmesi için, aldatan eş ile birlikte olan davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden, müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

Aldatılan eş yansıma yoluyla zarara uğradığını da iddia edemez. Zira, üçüncü kişinin aldatan eşe karşı herhangi bir hukuka aykırı eylemi ve verdiği herhangi bir zarar bulunmadığından, yansıma yoluyla istenebilecek zarar da sözkonusu olamaz.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davacı ile davalılardan ... yönünden (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının davalı ... ......'na yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 14/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6117, Karar No: 2013/17899, Tarih: 31.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/6117 E.  ,  2013/17899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, abone davalının ticarethanesinde kullandığı elektrik bedelini ödemediği iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davacı vekilinin verilen süreye rağmen delillerini ve bu delilleri kapsamında tarifede belirlenen gider avansını yatırmadığı, bu kapsamda dava konusu edilen elektrik bedeli alacağının varlığının ve miktarının belirlenmesinin bilirkişi incelemesini gerektirdiği, mevcut dosya kapsamına göre bir belirleme yapılamadığı ve davacı vekilinin belirlenen süre içerisinde gerekli gider avansını yatırmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, 30.05.2011 tarihinde -1086 sayılı HUMK'nun yürürlükte olduğu dönemde- açılmıştır. 6100 sayılı HMK'nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihi itibariyle davanın ilk aşaması olan dilekçeler aşamasının tamamlandığı ve "gider avansı ile ilgili olarak eksik yatırılan avansın iki hafta içinde ikmal edilmesi için kesin süre verilmesine" ilişkin ara kararının verildiği 24.11.2011 tarihi itibariyle tahkikat aşamasına geçildiği, taraflara eksik delilerin sunulması için süre verildiği, dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu durumda; gerek 6100 sayılı HMK'nun 120. maddesi, gerekse Hukuk Muhakemeleri Uygulama Yönetmeliği'nin 45. maddesindeki düzenlemelere göre; tarifede sayılan gider avanslarının dava dilekçesi ile davanın açılması sırasında mahkeme veznesine yatırılması gereken gider olması nedeniyle dilekçeler aşamasının tamamlanmış bulunması ve HUMK'nun 448. maddesinin açık hükmü karşısında dava dilekçesinde tanık, keşif, bilirkişi fatura deliline dayanmış davacı yönünden HMK'nun 120. maddesinin uygulanması mümkün değildir. Bu nedenle; 1086 sayılı HUMK'nun yürürlükte olduğu 01.10.2011'den önceki dönemde açılan bu dava için yapılacak masraflar nedeniyle istenilecek giderlerin delil avansı kabul edilip, HMK'nun 324. maddesi uygulanmak suretiyle sonuca gidilmek gerekir.

Mahkemenin davanın reddine dayanak yaptığı 24.11.2011 tarihli oturumda sadece taraflara yapılacak tebligat gideri 48 TL'nin miktarı belirtilmiş ve davacı da süresi içinde bu miktarı yatırmıştır. Aynı oturumda, taraflara delillerini bildirmek ve Gider Avansı Tarifesine göre belirlenecek gider avansını yatırmak üzere iki haftalık kesin süre verilmiş; davacı bu iki haftalık süre içinde delillerini bildirmemiştir. Ancak, delil listesi verilmemiş olsa dahi dava dilekçesinde dayanılan deliller açısından hangi delil için ne miktarda avans yatırılacağı konusunda mahkemece net belirleme yapılmalı, deliller için alınacak avansın HMK'nun 324. maddesi anlamında delil avansı olduğu ve hukuki sonuçlarının da HMK'nun 120. maddesindeki gider avansından farklı olduğu gözetilerek usulüne uygun şekilde yatırılmak üzere süre verilmelidir.

Anılan yön gözetilmeksizin davacı tarafa yatırılacak giderlerin nelerden ibaret olduğu konusunda net miktarları içeren ve delil avansı ile gider avansı ayrımı yapılarak sonuçlarının da nitelikleri gereği farklı olacağı açıklaması yapılmaksızın verilmiş kesin sürede gider avansının yatırılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 31.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.