muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/15105, Karar No: 2011/4868, Tarih: 22.04.2011

Mahkemece, asıl davanın iktisadi işletme adına ...tarafından açıldığı, dava konusu markanın sahibinin de “Amerikan Kültür Derneği İktisadi İşletmesi olduğu, davacı işletme ve ...’in dernek ile bağlantıları, ticaret sicilindeki kayıt dikkate alındığında husumet sorunu bulunmadığı, Amerikan Kültür Derneği’nin 12.10.2001 tarihinde Eskişehir’de kurulduğu, davacı tarafın “Amerikan Kültür Derneği” ibaresini 16, 41 ve 42.sınıflar için 24.09.2004 tarihinden geçerli olmak üzere marka olarak tescil ettirdiği, derneğin iktisadi işletmesi eli ile İngilizce dil kursları konusunda franchise yoluyla da eğitim yaptığı, tescilli markanın hükümsüzlük kararı verilinceye kadar sahibine sağladığı tüm hakları verdiği, bu kullanımın hukuk dışı olarak nitelendirilemeyeceği, davacı ve davalı derneklerin asıl faaliyetlerinden olan yabancı dil kursları açısından “Amerikan Kültür Derneği”, “Amerikan Kültür” gibi ibareleri kullandığı, hizmetin konusunu, cinsini, niteliğini anlattığının tartışmasız olduğu, bu ibarelerin ayırt edici niteliği olmadığı, dolayısıyla 556 sayılı KHK’nin 5.maddesi uyarınca aranması gereken temel niteliğin eksik olduğu, ayrıca markanın, Amerikan Konsolosluk veya Elçilikleri ile bağlantı referansı taşıması nedeniyle iyiniyetli olmayan bir başvurunun tescili olduğu, marka sahibinin belirtilen bağlantı işlevine ilişkin bir tekel hakkını elde etmede tescil sınıfı mal ve hizmet açısından hakkı olmayacağı, dava konusu markanın kullanımıyla verilecek ürün ve hizmetlerin niteliği, kalitesi, üretim yeri ve kaynağı konusunda da halkta yanlış anlama olasılığının ortada olduğu, 556 sayılı KHK’nin 7/c, e, 42/1-e maddesi uyarınca da markanın hükümsüzlüğü gerektiği, davalı (karşı davacı) taraf davacı (karşı davalı) tarafın dernek adında yer alan “Amerikan Kültür” ibaresinin de kaldırılmasını istediği, ancak iki derneğin de Dernekler Sicili’ne kayıtlı olup, uyuşmazlığın derneklerin ticari olmayan faaliyetleri ile ilgili olmadığı, her biri farklı şehirde merkezlenmiş derneklerin adlarının iltibasının söz konusu olamayacağı gibi dernek olarak faaliyetleri dikkate alındığında istemin yerinde olmadığı, hükümsüzlük davalarında hükmün ilanına dair hüküm bulunmadığı, davacı (karşı davalı) iktisadi işletmenin 30818 kod numaralı markasının hükümsüzlüğüne karar verildiğinden, davacının tecavüzün önlenmesi, durdurulması ile tazminat istemlerinin de dayanaksız kaldığı sonucuna varılarak, asıl davanın reddine; karşı davanın kısmen kabulü ile davacı(karşı davalı) adına kayıtlı 30818 numaralı “Amerikan Kültür Derneği” markasının 556 sayılı KHK’nin 7/c ve 42.maddeleri gereğince hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizin 2008/10827 E, 2010/6039 K sayılı ilamıyla ilamda yer alan gerekçelerle davacı/karşı davalı yararına bozulmuştur.

Taraf vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Taraf vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 22.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/241, Karar No: 2013/293, Tarih: 11.06.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/9-241 E.  ,  2013/293 K.**

* MALA ZARAR VERME

* ŞÜPHEDEN SANIK YARARLANIR ILKESI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 151

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık Fuat'ın beraatına ilişkin, Ankara 27. Asliye Ceza mahkemesince verilen 11.07.2007 gün ve 493-609 sayılı hükmün katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 21.04.2011 gün ve 7876-2422 sayı ile;

"Katılana ait aracın sağ ön kapı camı dış yüzeyinde tespit edilen parmak izinin sanığın sağ el orta parmağına ait olduğunun ekspertiz raporu ile belirlenmesi nedeniyle suça konu araca sanık tarafından zarar verildiğinin anlaşılması karşısında, suçun sübut bulduğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine beraatına karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesi ise 14.03.2012 gün ve 639-224 sayı ile;

"Olay yeri sinemanın kapalı otoparkıdır ve sanık dâhil arabası bulunan tüm sinema müşterilerinin gelip geçtiği bir yerdir. Sanık hukuka aykırı olarak başkasının evinde bulunma gibi gayrimeşru bir nedenle burada değildir. Aracın camında parmak izinin çıkması araca zarar verme suçunu işlediğinin kesin delili olamaz. Olayın görgü şahidi gibi delili de yoktur. Müştekinin diğer araçların giriş çıkışına engel olur şekilde aracı park ettiği anlaşılmaktadır. Sanığın geçerken aracın camına eliyle dokunması veya asıl zarar verenden müstakil olarak önceki zaman diliminde tepki olarak cama vurması mümkündür. Kırılan cam sanığın parmak izinin çıktığı sağ ön cam değildir. Duruma tepki duyan başka bir araç sahibinin bulunması ve zarar vermesi de olasıdır. 'Aracı nedeniyle müştekiye sadece sanık kızmaktadır, sanıktan başkası araca kesinlikle zarar vermiş olamaz' diyebiliyorsak sanığın cezalandırılması doğru olacaktır. Kuşkudan sanık yararlanır ilkesi uyarınca sabıkasız ve devlet memuru olan sanığın beraatine karar verilmesi gerekmektedir" şeklindeki gerekçeyle önceki hükmünde direnerek, sanığın beraatına karar vermiştir.

Bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2013 gün ve 132935 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunda duruşmalı temyiz incelemesi yapılabileceğine dair kanuni düzenleme bulunmadığından, katılan vekilinin duruşmalı inceleme isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek inceleme dosya üzerinden yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözülmesi gereken uyuşmazlık; sanığın mala zarar verme suçunu işleyip işlemediğinin belirlemesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözülmesi gereken uyuşmazlık; sanığın mala zarar verme suçunu işleyip işlemediğinin belirlemesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

04.02.2006 tarihli tutanakta; "sinemanın kapalı otoparkında park halinde bulunan el freni inik ve vitesi boşta olan otomobilde yapılan görgü ve tespitte, sileceklerin koparılıp yere atıldığı, ön camın sert cisimle vurulmak suretiyle kırıldığı, sağ dış dikiz aynasının koparılıp yere atıldığı, motor kaputunun kaporta ve boyasının çizildiği, sağ ön ve arka kapılarının açık sol kapılarının kilitli olduğu" tespitine yer verildiği,

08.02.2006 tarihli ekspertiz raporunda; suça konu otomobilin sağ ön kapı camı dış yüzeyinden alınan parmak izinin, sanığın sağ el orta parmak iziyle uyumlu olduğunun belirtildiği,

Tanık Vedat’ın; olayın meydana geldiği sinemanın müdürü olduğunu, her katta onbeş araçlık yer olan iki katlı otoparkları bulunduğunu, olayın üst katta meydana geldiğini, olay akşamı otoparkın yoğun olduğunu, saat 20.00 sıralarında iki müşterinin geldiğini ve bir aracın usulsüz park etmesi nedeniyle arabalarını çıkaramadıklarını söylediklerini, film aralarında aracın sahibini aradıklarını, ancak bulamadıklarını, müşterilerin yemek yiyip gelelim diyerek ayrıldıklarını, daha sonra katılanın gece saat onikiye doğru geldiğini ve aracının zarar gördüğünü söylediğini, polise haber verdiğini, araca kimin zarar verdiğini görmediğini ve sanığı da tanımadığını beyan ettiği,

Katılanın; olay gecesi sinemanın kapalı otoparkına bıraktığı aracına zarar verildiğini, sanığı aracına zarar verirken görmediğini, ancak parmak izlerinin tespit edildiğini belirttiği,

Sanığın; tarihini tam olarak hatırlamadığı bir gece olayın meydana geldiği sinemaya gittiğini, filmden çıktıktan sonra otoparkta bulunan aracına binip evine geldiğini, olayla ilgisi bulunmadığını, araçların gelişigüzel park edildiğini, yanından geçerken elinin şikayetçinin aracına değmiş olabileceğini ve bu nedenle parmak izinin aracın üzerinde bulunabileceğini, ancak iddia edildiği gibi araca zarar verilmesi ile bir ilgisi bulunmadığını savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Sanığın; tarihini tam olarak hatırlamadığı bir gece olayın meydana geldiği sinemaya gittiğini, filmden çıktıktan sonra otoparkta bulunan aracına binip evine geldiğini, olayla ilgisi bulunmadığını, araçların gelişigüzel park edildiğini, yanından geçerken elinin şikayetçinin aracına değmiş olabileceğini ve bu nedenle parmak izinin aracın üzerinde bulunabileceğini, ancak iddia edildiği gibi araca zarar verilmesi ile bir ilgisi bulunmadığını savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın uzantısı olan, Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ve gerçekleştirilme biçimi konusunda şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak bir kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanık aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve bu ispat, hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkan vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa ihtimale dayanarak sanığın mahkumiyetine karar vermek, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm kurmak anlamına gelecektir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Görgü tanığı bulunmayan olayda, sanık aleyhine değerlendirilebilecek tek delil, katılanın aracının sağ kapı camında bulunan ve sanığa ait olduğu ekspertiz raporu ile tespit edilen sağ el orta parmak izidir.  Ancak aracın diğer kısımlarında, özellikle de  zarar verilen bölümlerinde sanığa ait parmak izi bulunamamıştır. Olay gecesi katılanın aracını bıraktığı kapalı otoparkın dolu olduğu ve katılanın da aracını diğer araçların çıkışını engelleyecek şekilde park ettiği dosya kapsamından anlaşılmakta olup, sanığın katılanın aracının yanından geçerken elinin cama değmiş olabileceğinin mümkün olması ve sanığın aksi ispatlanamayan bu yöndeki savunmasının hayatın olağan akışına da uygun bulunması karşısında, somut başka bir delille desteklenmeyen ve aracın zarar gören bölümlerinde değil de, başka bir yerinde tespit edilen tek bir parmak izine dayanılarak sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesine imkan bulunmamaktadır.

Bu itibarla, atılı suçu işlediği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın beraatına ilişkin yerel mahkeme hükmü isabetli olup, onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Genel Kurul Üyesi; "sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçunun sabit olduğu, dolayısıyla direnme hükmünün bozulması gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlandır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2012 gün ve 639-224 sayılı direnme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.06.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/810, Karar No: 2021/4812, Tarih: 03.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/810 E.  ,  2021/4812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

7035 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 291/1. maddesinin Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından verilen kararlara ilişkin temyiz süresini düzenlediği, daha önce Yargıtay incelemesinden geçen dosyalara ilişkin temyiz süresinin CMUK'nin 310. maddesine göre 1 hafta olduğu, ancak verilen hükümde temyiz süresi 15 gün olarak gösterilmek suretiyle tarafların yanıltıldığı anlaşıldığından, 21.11.2018 tarihinde katılan vekiline tefhim edilen hükme yönelik, katılan vekilinin 05.12.2018 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1- Sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, tabi olduğu TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının, zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında 2006, sanık ... hakkında ise 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanıklara yüklenen sahte fatura düzenleme suçlarının, Kanun’da gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde düzenlenen dava zamanaşımının, en aleyhe kabul ile 31.12.2006 ve 31.12.2007 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

03.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4489, Karar No: 2014/6613, Tarih: 17.06.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/4489 E.  ,  2014/6613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili ile Orman Yönetimi vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 18/10/2006 tarihli dava dilekçesi ile davacının, ... 850 parsel sayılı 23550 m2 yüzölçümlü taşınmazda 746/1800 oranında pay sahibi olduğunu, Orman Genel Müdürlüğünün taşınmazın tapu kaydına, 25/10/1994 tarih ve 3904 yevmiye ile “devlet ormanıdır, alınıp satılamaz, ifraz yapılamaz, devir ve temlik edilemez” şerhi koydurduğunu belirterek, bu şerhin terkini için dava açmıştır.Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 26/09/2007 tarihli fen bilirkişi krokisinde orman sınırı dışında kaldığı belirlenen (C) ile gösterilen 11163,42 m2 yüzölçümlü kısmının ifraz edilerek ayrı bir parsel numarası ile (kim adına kaç pay oranıyla olduğu belirtilmeden) tapuya tesciline ve bu bölüm üzerindeki “devlet ormanı” şerhinin kaldırılmasına, taşınmazın diğer kısımlarına kısmen orman sınırı içinde kısmen de 2/B madde sahasında kaldığından bu bölüme ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hükmün taraf vekillerince temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26.12.2008 tarih ve 2008/13577 E. - 2008/17237 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli olmadığı, bir örneği dosyada yer alan tahdit haritasında 228 ile 238 nolu orman sınır noktalarını birleştiren hat ile karara dayanak alınan bilirkişi tarafından düzenlenen krokide, aynı noktaları birleştiren hat arasında açı, eğim, yön ve uzaklık bakımından benzerlik bulunmadığı, tahdit haritası ile kroki çelişkili olup, mahkemece bu yön üzerinde durularak çelişkinin giderilmediği, tahdit haritası ile çelişen krokiye dayanılarak hüküm kurulamayacağı, diğer taraftan; dava konusu 850 sayılı parsel davacı ile birlikte beş kişi adına paylı mülkiyet (M.Y. Md.688) olarak tapuda kayıtlı olup, diğer paydaşların aynı konuda davaları bulunup bulunmadığı ya da Orman Yönetiminin parselin orman sınırları içinde kalan bölümünün tapu kaydının iptali konusunda tapu malikleri aleyhine dava açıp açmadığı araştırılarak, açılmışsa usûl ekonomisi yönünden davaların birleştirilerek görülmesi gerektiğinin düşünülmediği, tüm tapu maliklerinin parselin orman sınırı içinde kalan bölümünün iptali konusunda kabul beyanları olmadığı halde, parselin orman sınırı içinde kalan ve kalmayan bölümleri ifraz edilerek davada taraf olmayan paydaşlar aleyhine hüküm kurulduğu, tapuda malik olarak gözüken tüm paydaşların, dava konusu parselin orman sınırı içinde kalan bölümünün ifraz edilip şerh bu bölüm üzerine taşınarak orman sınırı dışında kalan bölüm üzerindeki şerhin kaldırılmasını istemedikçe, paydaşlardan birinin açtığı dava üzerine böyle bir karar verilemeyeceği hususlarına" değinilmiştir.Mahkemece bozma kararına uyularak diğer tapu malikleri tarafından çekişmeli 850 nolu parsele ilişkin orman aleyhine 08.11.2011 tarihinde açılan şerhin terkini davası ile Orman Yönetimi tarafından çekişmeli taşınmazın tapu maliklerine karşı açılan tapu iptali ve tescil ile müdahalenin men'i davasının eldeki dava ile birleştirilmesine, yapılan yargılama sonucu orman şerhinin terkini davasının kısmen kabulü ile 850 sayılı parselin fen ve harita bilirkişileri ... ve ...'nun 17/07/2013 tarihli rapor ve krokilerine göre (C) kısmı olarak belirtilen 12.573,38 m2'lik alanla ilgili orman şerhinin terkinine, (C) kısmının 850 sayılı parselden ifraz edilerek son parsel numarası verilip, davacılar adına tapuya tesciline, (A) ve (B) kısımlarına ilişkin talebin ise reddine, davacı ... İdaresinin açtığı men'i müdahale ve tapu iptal tescil davasının kısmen kabulü ile dava konusu 850 sayılı parselin fen ve harita bilirkişileri özgür doğan ve osman küçükislamoğlu'nun 17/07/2013 tarihli rapor ve krokilerine göre (A ve B) kısmı olarak belirtilen (7.664,83 + 3

... İdaresinin açtığı men'i müdahale ve tapu iptal tescil davasının kısmen kabulü ile dava konusu 850 sayılı parselin fen ve harita bilirkişileri özgür doğan ve osman küçükislamoğlu'nun 17/07/2013 tarihli rapor ve krokilerine göre (A ve B) kısmı olarak belirtilen (7.664,83 + 3.311,29 m2 lik) alanlara ilişkin birleşen dosya davalıları adına olan tapunun iptali ile bu kısımların orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, bu kısımlardaki bu davalıların müdahalelerinin men'ine, aynı rapor ve krokideki (C) kısmı ile ilgili taleplerin reddine, Orman idaresi tarafından kayıt maliklerine karşı açılan men'i müdahale ve tapu iptali ve tescil davasında kayıt maliki gözüken kişiler masraflardan bu nedenle sorumlu tutulamayacaklarından orman idaresi lehine vekalet ücreti taktirine yer olmadığına, orman şerhinin terkini davası ve birleşen bu konudaki dava kısmen kabul edildiğinden davanın niteliğine göre, yürürlükteki AAÜT'ne göre hesaplanan 1.320,00.-TL maktu vekâlet ücretinin davalı ... İdaresinden alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler vekili ile Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu kaydı üzerindeki orman şerhinin kaldırılması, tapu iptali ve tescil ile müdahalenin men'i istemlerine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 15/01/1993 tarihinde kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmaktadır.1) Orman Yönetimi tarafından açılan tapu iptali ve tescil davası ile davacı ... ve arkadaşları tarafından açılan şerhin kaldırılması davası yönündeki temyiz itirazları bakımından;İncelenen dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak bozma sonrası alınan bilirkişi raporuna göre çekişmeli taşınmazın (A) ve (B) bölümlerinin kesinleşen orman kadastro sınırları içinde, (C) ile gösterilen kısmın ise kesinleşen orman kadastro sınırları dışında bulunduğu belirtilerek Orman Yönetimi ve gerçek kişilerce açılan davaların kısmen kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından tapu iptali ve tescil ile şerhin kaldırılması davalarına ilişkin hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.2) Davalı gerçek kişilerin elatmanın önlenmesine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Dava konusu taşınmaz, davalı gerçek kişiler tarafından tarafından dava tarihine kadar tapu kaydına dayanılarak tasarruf edildiğinden ve bu tarihe kadar davalı gerçek kişilerce çekişmeli taşınmaza haksız elatma sözkonusu olmadığından, Orman Yönetiminin elatmanın önlenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, mahkemece, davalıların taşınmaza yönelik elatmasının önlenmesine karar verilmiş olması, usûl ve kanuna aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle; davacı-davalı ... Yönetimi tarafından açılan tapu iptali ve tescil davası ile gerçek kişiler tarafından açılan şerhin kaldırılması davası yönünden temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; davalı gerçek kişilerin elatmanın önlenmesi davası yönünden temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 17/06/2014 günü oy birliği ile karar verildi.