muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/23561, Karar No: 2020/10209, Tarih: 01.10.2020

Çalışanın münhasıran aynı iş sahibi için çalışması da, yeterli olmasa da aralarında bağımlılık ilişkisi bulunduğuna kanıt oluşturabilir.

Dikkate alınabilecek diğer bir ölçütte münhasıran bir iş sahibi için çalışan kişinin, ücreti kendisi tarafından ödenen yardımcı eleman çalıştırıp çalıştırmadığı, işin görülmesinde ondan yaralanıp yararlanmadığıdır. Bu durumun varlığı çalışma ilişkisinin bağımsız olduğunu gösterir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı başlangıçtan itibaren davalı Yurt İçi Kargo Servisi Anonim Şirketinin işçisidir. Sonradan muvazaalı acentelik sözleşmesi imzalanması, davacının görevini ve işverene bağımlı çalışmasını etkilememektedir. ... tarafından işçilik alacaklarına dayalı olarak davalı şirket aleyhine açılan davanın aynı tarihte temyiz incelemesi yapılan Dairemizin 2019/4673 Esas sayılı dosyasıyla birlikte değerlendirme yapıldığında, acenteye ait işyerinin yönetimi ve denetiminin davalı ....'ye ait olduğu görülmektedir. Bu nedenle tüm hizmet süresi boyunca gerçek işveren olduğu anlaşılan ....’nin talep edilen işçilik haklarının tamamından sorumlu olduğu sabittir. Ancak, davacı gibi davalı ... de diğer davalı şirketin işçisi olarak çalışmaya başlamış, acentelik sözleşmesine rağmen bu sıfatı daha sonra da değişmemiştir. Yukarıda belirtilen ... tarafından işçilik alacaklarına dayalı olarak davalı şirket aleyhine açılan davanın temyiz incelemesi neticesinde ...’in davalı ....’nin işçisi olduğu kabul edilerek hükmedilen kıdem ve ihbar tazminatları yönünden karar bozulmamış, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık ücretli izin alacakları yönünden bozma kararı verilmiştir. Bu durumda, davalı şirketin davacı gibi bir işçisi olduğu gözardı edilerek davalı ... aleyhine hüküm kurulması hatalı olup davalı ... yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir.

3-6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesinin 1. fıkrası uyarınca “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.”

Somut uyuşmazlıkta, davacı tarafından dava dilekçesinde Cumartesi günü çalışma saatleri olarak belirttiği 08.00-19.00 saatlerinin fazla çalışma alacağının hesaplanması sırasında talebi aşar şekilde 08.00-22.00 saatleri olarak alınması hatalı olup kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

4-Diğer yandan, ıslah tarihinin 04.05.2015 tarihi olmasına rağmen karar başlığında hatalı olarak 04.05.2016 tarihinin gösterilmesi de icra aşamasında tereddüte yol açacağından ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 01.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7591, Karar No: 2016/8170, Tarih: 17.10.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/7591 E.  ,  2016/8170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/05/2013 tarih ve 2013/94-2013/176 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin sigortalısına ait iki adet gemi sundurmasının 20.06.2010 tarihindeki fırtınada devrilerek hasarlandığını ayrıca sundurmaların devrilmesi sonucunda muhtelif sigortalı kalemlerde de zararın meydana geldiğini, oluşan zarar için müvekkili şirket tarafından sigortalısına 326.615.31 USD hasar tazminatı ödendiğini, müvekkilinin sigortalısı ile davalı arasında imzalanan “sundurma yapım sözleşmesi” gereğince davalının sundurmaların imalat ve montajını üstlendiğini, oluşan zararın sundurmalardaki imalat ve uygulama hatası nedeni ile meydana geldiğini, bunun üzerine davalı aleyhine yapılan icra takibine davalı tarafından haksız itiraz edildiğini ileri sürerek davalının icra dosyasına vaki itirazının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili ile davacı şirketin sigortalısı arasında imzalanan sözleşme gereğince iki adet taşınabilir çelik sundurmanın projeye ve sözleşme hükümlerine uygun olarak imal edilip 12.04.2010 tarihinde geçici kabul tutanağı ile davacı tarafın sigortalısına teslim edildiğini, her iki sundurmanın da tersane sahasında imalatı süren gemilerin iklim koşullarından etkilenmemesi için tasarımın doğal sonucu olarak hareketli imal edildiğini, bu sundurmaların mutlaka zemine sabitlenmesinin zorunlu olduğunu ve sabitlemenin sundurmayı kullanan sigortalı tarafından yapılması gerektiğini, hasarın oluşmasında müvekkilinin kusurunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; fırtına sonucunda davacı tarafın sigortalısına ait işyerinde oluşan zarar ile davalı taraf arasında uygun nedensellik bağının bulunmadığı, zararın meydana gelmesinde davalının bir kusurunun olmadığı, davacı sigortalısının gerekli önlemleri almayarak kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15618, Karar No: 2016/18165, Tarih: 17.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/15618 E.  ,  2016/18165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6222 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

21/10/2012 tarihinde ... – ... futbol takımları arasında yapılan spor müsabakası öncesinde sanığın stadyum içerisinde 6222 sayılı Kanun'un 14/1. maddesi kapsamında hakaret içeren tezahürat eylemi sonrası başlatılan soruşturma gereğince derhal uygulamaya konulan spor müsabakalarını seyirden yasaklama tedbirinin gereklerine uymadığı iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

UYAP'tan yapılan kontrolde, ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 22.01.2014 Tarih, 2013/933 Esas ve 2014/26 Karar sayılı dosya içeriğindeki ... Askerlik Şubesi'nin 01.07.2013 tarihli yazısında, sanığın, 19.11.2012 - 19.02.2014 tarihleri arasında askerlik görevini ifa ettiği tespit edilmiştir.

Ayrıntıları Dairemizin 06.04.2016 Tarih, 2015/33364 Esas ve 2016/14676 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, kolluk tarafından spor müsabakalarını seyirden yasaklama tedbiri uygulanmasında ve sanığın, yurt içinde bulunduğu takdirde, yasaklama kararının sebebini oluşturan fiilin işlendiği müsabakanın tarafı olan ve taraftarı olduğu takımın katıldığı spor müsabakasının başlangıç saatinde ve bundan bir saat sonra bulunduğu yere en yakın genel kolluk birimine başvurmasında hukuka aykırılık bulunmadığı cihetle, 01.04.2013 - 23.05.2013 tarihleri arasında birer hafta arayla toplam dokuz maç günü kolluğa iki kez başvurma yükümlülüğünü yerine getirmeyen sanığın, bu tarihler arasında askerlik görevini ifa etmesi ve bu nedenin haklı ve kabul edilebilir bir mazeret olması karşısında, mahkemenin beraat kararı sonuç itibariyle isabetli görülmekle;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 17/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3080, Karar No: 2017/3875, Tarih: 13.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3080 E.  ,  2017/3875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme, kasten yaralamaya teşebbüs

HÜKÜM : - ...'ya yönelik tasarlayarak öldürme suçundan TCK'nun 82/1-a, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

- Katılan ...'e yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan TCK'nun 86/2, 86/3-e, 35, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ... hakkında, katılan ...'e yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten yaralamaya teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olmakla, sanık müdafiinin sübuta ve vasfa; Cumhuriyet savcısının takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de;

Bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümde yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında maktul ...'i tasarlayarak öldürme suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

a)Dairemizin yerleşik uygulamasına göre tasarlamadan söz edilebilmesi için; failin, bir kimsenin vücut bütünlüğü veya yaşam hakkına karşı eylemde bulunmaya sebatla ve koşulsuz olarak karar vermiş olması, düşünüp planladığı suçu işlemeden önce makul bir süre geçmesine ve ulaştığı ruhi sükûnete rağmen bu kararından vazgeçmeyip sebat ve ısrarla fiilini icraya başlaması ve gerçekleştirmeyi planladığı fiili, belirlenmiş kurgu dâhilinde icra etmesi gerekmekte olup, somut olayda sanığın öldürme kararını verdiği an ile icraya başladığı zaman aralığında ruhsal dinginliğe ulaşıldığını kabule elverişli makul sürenin geçtiğine dair her türlü şüpheden uzak, somut delil bulunmadığı cihetle; sanığın TCK’nun 81. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu tasarlama hükümlerinin uygulanması,

b)Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri dikkate alındığında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı ve sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, sanık hakkında kurulan ve re'sen de temyiz incelemesine tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 13/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12832, Karar No: 2019/21267, Tarih: 28.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12832 E.  ,  2019/21267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı avukatı ile ... avukatı, ... Temizlik Hiz. Bilg. Turz. Yem. Ot. San. Ve Tic. Ltd. Şti. avukatı ve ... Gıda Toplu Temizlik Yemek Medikal Teks. Tur. İnş. Ve İnş. Malzemeleri San. Paz. Nak. Taah. Ve Dış Tic. Ltd. Şti. tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-Davacı temyizi açısından;

Davacı vekilinin Uyap üzerinden gönderdiği 16.01.2016 tarihli temyizden vazgeçme dilekçesi sebebiyle, davacının yaptığı temyiz talebinin vazgeçme sebebiyle REDDİNE,

2-Davalılar temyizine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 28/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7870, Karar No: 2010/864, Tarih: 08.02.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/7870 E.  ,  2010/864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın müvekkilinin bindiği araca çarpması nedeniyle müvekkilinin yaralandığını, bu suretle zarar gördüğünü ileri sürerek, ıslahla birlikte 57.500,00 TL tazminatın faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davacıya ödeme yaptıklarını, ancak kabul edilmediğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, sürücünün tam kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, limitle sınırlı Olmak üzere 50.583,00 TL maluliyet tazminatının faiziyle davalıdan tahsilsine, kazanç kaybı isteminin ise teminat dışı olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava haksız eyleme dayalı tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece geçici iş göremezlik tazminatı isteminin reddine karar verilmiştir.

Davalı ..., 2918 sayılı KTK.nun 85/1. ve 91/1. maddeleri uyarınca, davacıyı zarara uğratan aracın işleteninin hukuki sorumluluğunu üstlenmiştir. Anılan yasanın 85/1. madde hükmü ve gerekse Zorunlu Trafik Sigortası Poliçesi Genel Şartlarının 1. maddesi gereği, davacının yaralanması sonucu tedavi süresince çalışamaması nedeniyle oluşan kazanç kaybından ve meslekte çalışma gücü kaybından kaynaklanan kazanç kayıplarından sorumludur.

Bu itibarla, davacının kaza nedeniyle yaralandığından çalışamadığı dönem için belirlenecek geçici işgöremezlik tazminatına hükmedilmesi gerekirken bu istemin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 2.321.63.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 8.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15203, Karar No: 2015/28525, Tarih: 14.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/15203 E.  ,  2015/28525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti ve izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin Ağustos 2008 tarihinden Eylül 2012 tarihine kadar davalı şirkete ait değişik işletmelerde ve en son ... adresinde bulunan ... Mağazasında çalıştığını, işyerinde Mağaza Sorumlusu olarak görevli olduğunu, normal ücretinin 900 TL civarında olduğunu, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, davacının fazla çalışma karşılığı alacaklarının ödenmesi aksi halde haklı nedenle iş akdinin feshedileceğine ilişkin olarak keşide edilen 28.08.2012 tarihli ihtarnamenin işverene tebliğ edildiğini, davacının ihtarnamede de beyan ettiği gibi talep konusu ücretlerinin ödenmemesi ve sonra gelişen olaylar nedeniyle işyerinde çalışmayı haklı olarak bıraktığını iddia ederek kıdem tazminatı, fazla mesai ve yıllık izin ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili şirkete ait muhtelif mağazalarda 16.08.2007 tarihinden iş akdinin feshedildiği 24.07.2012 tarihine kadar çalıştığını, davacının mağaza görevlisi olarak çalışmaya başladığını, Aralık 2010 tarihinden itibaren mağaza sorumlu yardımcısı, Ekim 2011 tarihinden itibaren de mağaza sorumlusu pozisyonunda çalıştığını, davacının noter kanalı ile keşide ettiği 28.08.2012 tarihli ihtarname ile iddia ettiği alacakların ödenmesini, aksi takdirde iş akdini feshedeceğini beyan ettiğini, müvekkilinin 04.09.2012 tarihli cevabi yazısında, iddia ettiği gibi fazla çalışma yapmadığı, işyerinde fazla çalışma yapılması halinde ödemesinin yapıldığı, dolayısıyla iddiaların haksız olduğunun ifade edildiğini, zamanaşımı savunmaları bulunduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının fazla çalışma alacağının ödenmediği gerekçesiyle iş akdini feshettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, yıllık izin ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda;

Yukarıdaki ilkeler ve yasal düzenlemeler karşısında 12 saatlik çalışmadan 1,5 saat ara dinlenmesi yerine 1 saat ara dinlenme düşülmesi hatalıdır.

3-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun kararda gösterilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemeside hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.