muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/32704, Karar No: 2015/17436, Tarih: 12.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/32704 E.  ,  2015/17436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Köy muhtarı olan mağdur ...'ın köye ait su deposunun kapağının kırılması nedeni ile çobanları ve ailelerini köy odasına çağırdığı, kırık kilidi masanın üzerine bıraktığı, bu sırada sanıklardan ...'in kilidi eline alması üzerine şikayetçi sanık ... 'in kilit üzerinde parmak izi incelemesi yapılabileceğini söyleyerek ikazda bulunduğu, aralarında çıkan tartışmada köy muhtarı ...'ın duruşmada tekrar ettiğini söylediği kolluk ifadesinde de anlattığı üzere şikayetçi sanık ... 'in sopa ile ...'in kafasına vurarak alınan adli muayene raporuna göre başında kesi oluşturacak şekilde basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in de ...i 'i tanık ...'in duruşmada tekrar ettiğini söylediği kolluk ifadesinde de anlattığı üzere taş ve sopalar ile alınan adli muayene raporuna göre başında kesi, vücudunun çeşitli yerlerinde sıyrık, morluk ve hassasiyet oluşturacak şekilde yaraladıkları, kavga esnasında 'in de mağdur ...'in kolluktaki beyanına göre taş ile vurarak başında kesi oluşturacak şekilde basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, bu esnada sanıklar ...

, ..., ... ve ...'in taş atarak köy odasının camlarını kırdıklarının iddia edildiği somut olayda;

1-Sanıklar ..., ... ve ...'in kamu malına zarar verme suçları ile sanık ... 'in mağdur ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanıklar ..., ... ve ...'in kamu malına zarar verme suçlarına ilişkin olarak; sanıkların kovuşturma aşamasında zararı giderdiklerini söylemelerine rağmen, suçlamayı kabul etmediklerine yönelik aşamalarda değişmeyen savunmaları ile görgüye dayalı bilgisi olan herhangi bir tanığın da bulunmadığı gözetildiğinde mahkûmiyetlerine karar verilmesi halinde kanunda öngörülen indirimden yararlanmak için zararı gidermelerinin suçu kabul anlamını taşamadığı da gözetilerek üzerlerine atılı suçu işlediklerine yönelik yeterli delil bulunmadığından;

Sanık ... 'in mağdur ...'e karşı kasten yaralama suçuna ilişkin olarak; mağdurun soruşturma aşamasında sanığın başına taş ile vurduğunu söylemesi ve bu iddiasını destekleyen sağlık raporuna rağmen kovuşturma aşamasında ifadesini değiştirerek başına vuran şahsı görmediğini beyan etmesi ve sanığın inkara yönelik savunması ile olayı gören herhangi bir kişinin bulunmaması nedeni ile sanıklar ..., ... ve ...'in kamu malına zarar verme suçları ile sanık ... 'in mağdur ...'e karşı kasten yaralama suçlarından beraatlerine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanıklar ..., ..., ... ve ...'in şikayetçi ...'a karşı kasten yaralama suçları ile sanık ...'in ayrıca kamu malına zarar verme suçu ve şikayetçi sanık ...'ın ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

a)Sanık ...'in hüküm tarihinden önce 19.05.2011 tarihinde vefat ettiğinin UYAP' tan temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında; hakkında açılan kamu davalarının 5237 sayılı TCK.nun 64/1.maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

b)Sanıklar ..., ... ve ...'in şikayetçi ...'a karşı kasten yaralama suçlarına ilişkin olarak; tanık Kulabbas Laçın'ın, şikayetçinin beyanını doğrular şekilde kollukta verdiği ve kovuşturma aşamasında tekrar ettiğini söylediği ifadesinde sanıkların şikayetçi sanık ...'a taş ve sopalar ile vurduklarının, alınan adli muayene raporuna göre de şikayetçinin başında kesi, vücudunun çeşitli yerlerinde sıyrık, morluk ve hassasiyet oluşturacak şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında sanıkların TCK'nın 86/2-3/e maddesi gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi gerekirken,

kimin kime vurduğunun belirli olmadığı şeklindeki dosya içeriğine uygun olamayan gerekçe ile beraatlerine karar verilmesi,

C)Şikayetçi sanık ...'ın ...'e karşı kasten yaralama suçuna ilişkin olarak; mağdurun kollukta verdiği ve duruşmada tekrar ettiğini söylediği ifadesi ile olayı görüp kollukta verdiği ifadesini duruşmada da tekrar eden köy muhtarı ...'ın sanığın mağdurun başına sopa ile vurduğuna ilişkin beyanları ile bu beyanları destekleyen mağdurun başında kesi oluştuğuna yönelik adli muayene raporuna göre, her ne kadar mağdur şikayetinden vazgeçmiş olsa da silahtan sayılan sopa ile gerçekleştirilen kasten yaralama eylemi bakımından soruşturması ve kovuşturması şikayete bağlı olmayan suç nedeni ile sanığın TCK'nın 86/2-3/e maddesi gereğince cezalandırılması yerine beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6100, Karar No: 2012/5278, Tarih: 08.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/6100 E.  ,  2012/5278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali elatmanın önlenmesi ve yıkım istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 8.5.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13889, Karar No: 2018/1352, Tarih: 25.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/13889 E.  ,  2018/1352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 15/10/1999 tarihinden bu yana davalı ... Başkanlığında işçi olarak çalıştığını, davacının Belediye-İş Sendikası üyesi olduğunu, davalı Başkanlığın bünyesinde çalışmaya başladığı tarihten bu güne kadar 6772 sayılı Yasa ve Toplu İş Sözleşmelerine göre hesaplanarak ödenmesi gereken ilave tediyelerin davacı işçiye ödenmediğini, müvekkil işçinin eğitim gören çocuklarının olduğunu, bu durumda davacıya her çocuk için tahsil yardımı yapılması gerekirken hiç bir ödemenin yapılmadığını, davacının aralıksız olarak işveren Belediyede çalıştığını, bu çalışmalarında hafta tatili , ulusal bayram ve genel tatillerde sürekli olarak çalışmak zorunda kaldığını, ayrıca fazla çalışma da yaptığını ancak ödenmediğini belirterek bir kısım işçilik alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin müvekkili Belediye Başkanlığı bünyesinde onbir yıl kadrolu işçi olarak çalıştığını, bu süre içerisinde davalı Belediyenin her türlü ödemeyi yaptığını, davalı Belediyenin davacıya Toplu Sözleşme gereği olarak ödenecek ilave tediyeleri ödenmiş olduğunu, bu ödemelerin de hepsinin ücret bordrolarında gösterildiğini, davacının hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerde gerekli izinlerin tümünü kullandığını, Belediyenin kış aylarında sadece temizlik çalışmasından başka bir çalışmasının olmadığını, çalışan işçilerin de ücretlerinin ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ıslaha karşı zamanaşımı itirazının dikkate alınıp alınmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır.

2-Taraflar arasında ıslaha karşı zamanaşımı itirazının dikkate alınıp alınmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır.

Uygulamada, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması, dava açma tekniği bakımından, tümü ihlal ya da inkâr olunan hakkın ancak bir bölümünün dava edilmesi, diğer bölümüne ait dava ve talep hakkının bazı nedenlerle geleceğe bırakılması anlamına gelir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ilkeye göre, kısmi davada fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmuş olması, saklı tutulan kesim için zamanaşımını kesmez, zamanaşımı, alacağın yalnız kısmi dava konusu yapılan miktar için kesilir.

Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulandığı dönemde, ıslah dilekçesinin tebliğini izleyen ilk oturuma kadar ya da ilk oturumda yapılan zamanaşımı def'i de ıslaha konu alacaklar yönünden hüküm ifade eder. Ancak Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 371/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı definde bulunulabileceği kabul edilmelidir.

Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu yürürlükte iken süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı define davacı taraf süre yönünden hemen ve açıkça karşı çıkmamışsa (suskun kalınmışsa) zamanaşımı def'i geçerli sayılmakta iken, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun uygulandığı dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı def'inin geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir. Başka bir anlatımla 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamalar bakımından süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı define davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı defi dikkate alınmaz.

Somut olayda, davacı 06/02/2014 havale tarihli dilekçesi ile davasını miktar yönünden ıslah etmiştir. Davalı ise 24/02/2014 tarihinde ıslaha karşı süresinde zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Islaha karşı zamanaşımı savunması nedeniyle ilave tediye ve eğitim giderleri bakımından, ıslah tarihinden geriye doğru 5 yıl öncesine ait fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının dava dilekçesinde talep edilen tutarlar dışında zamanaşımına uğrayacağı gözetilmeksizin hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1521, Karar No: 2010/2380, Tarih: 04.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1521 E.  ,  2010/2380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, 45679 ada 5 parsel sayılı taşınmazdaki 1950/4874 paylarını cami yapılması ve kullanıma açılması kaydıyla 1984 yılında davalı vakfa bağışladıklarını, bilahare semt halkının her türlü yardımıyla da caminin yapılıp ibadete açıldığını, ancak bir süre sonra davalının maddi kazanç temini için binanın üst kısmını özel okula kiraya verdiğini, halen binanın tamamının özel okul tarafından kullanıldığını, davalıca hataya düşürülüp, kandırıldıklarını ileri sürerek, bağışın iptali ile adlarına tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, zamanaşımı def'ilerinin olduğunu, zira 1 ve 10 yılılk dava açma sürelerinin geçtiğini, davacıların kayıtsız şartsız ve bedelsiz olarak bağış yaptıklarını, dava konusu taşınmaz üzerine okul ve öğrenci yurdu şeklinde kullanmak üzere bina inşa ettiklerini, cami olarak yapılmadığını, sadece alt katının halk tarafından cami olarak kullanıldığını bilahare müfettişlerin uyarısı üzerine taşınmazın başka bölümüne cami yaptırdıklarını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bağışın koşula bağlanmadığı, iddianın kanıtlanamadığı ve bağıştan geri dönmenin yasal koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ... mirasçıları dışındaki davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 13.10.2009 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vs. vekili Avukat ... ile temyiz edilen vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı ... mirasçıları dışındaki davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.12.2008 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 625.00.-TL. duruşma avukatlık parasının ve aşağıda yazılı 3.15.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 04.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5076, Karar No: 2024/300, Tarih: 11.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/5076 E.  ,  2024/300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/418 E., 2016/46 K.

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanığın yokluğunda verilen hükmün bilinen son adresi yerine doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğ işlemi usulsüz olduğundan öğrenme üzerine temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Birecik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.01.2016 tarihli ve 2013/418 Esas, 2016/46 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 206 ncı maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; görevlilere Mustafa yerine sınava girdiğini söylediğini bir yalanda bulunmadığını beyan ederek hükmün bozulması ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen temyiz dışı sanık ...'a ait sınav giriş belgesi ve nüfus cüzdanı ile temyiz dışı sanığın yerine motorlu taşıtlar sürücü adaylığı sınavına girdiği ancak sınav sırasında sanık ...'in temyiz dışı sanık ... olmadığının tespit edildiği ve tutanak tutularak sanık ...'ın polis memurlarına teslim edildiğinden bahisle resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2.Sanık 03.12.2013 tarihli beyanında; sınavda pek çok soruyu cevapladıktan sonra gözetmenlerin yaptığı kimlik kontrolünde gerçeğin ortaya çıktığını söylemiştir.

3. Mahkemece yapılan yargılama neticesinde sınav bitmeden yapılan kimlik kontrolü sırasında gerçeğin açığa çıktığının anlaşıldığı gerekçesiyle sanık hakkında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

2.Sanık 03.12.2013 tarihli beyanında; sınavda pek çok soruyu cevapladıktan sonra gözetmenlerin yaptığı kimlik kontrolünde gerçeğin ortaya çıktığını söylemiştir.

3. Mahkemece yapılan yargılama neticesinde sınav bitmeden yapılan kimlik kontrolü sırasında gerçeğin açığa çıktığının anlaşıldığı gerekçesiyle sanık hakkında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen temyiz dışı sanık ...'a ait sınav giriş belgesi ve nüfus cüzdanı ile temyiz dışı sanığın yerine motorlu taşıtlar sürücü adaylığı sınavına girdiği, ancak sınav sırasında sanık ...'ın temyiz dışı sanık ... olmadığının tespit edildiği iddiasıyla kamu davası açılmış ve yapılan yargılama sonucunda her ne kadar sanık hakkında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, dosyada mevcut cevap kağıdı aslında tüm soruların cevaplandırıldığının ve salon görevlilerince de adayın yerine başkasının sınava girdiği kutucuğu işaretlenerek sınavının iptal edildiğinin anlaşılması karşısında; olayın sınav esnasında mı yoksa cevap kağıdının doldurulup salon başkanına tesliminden sonra mı ortaya çıktığının tam olarak anlaşılmaması nedeniyle, öncelikle salon görevlileri dinlenerek bu durumun açığa kavuşturulması, olayın sanığın "Motorlu Taşıt Sürücü Adayları Sınavı Salon Aday Yoklama Listesini" imzalayıp "Motorlu Taşıt Sürücü Adayları Sınavı Sınav Cevap Kağıdını" doldurmaya başladıktan sonra ancak salon görevlisine teslim etmesinden önce anlaşılması halinde, teslim edilen sınav cevap kağıdı belgesinin baştan itibaren görevlilerce içeriği itibariyle sahte olduğunun bilinmesi nedeniyle hukuki sonuç doğurmaya elverişli bulunmadığı, ancak sanığın gerçek kimlik ve sınava giriş belgesinde hiçbir tahrifat yapmadan "Salon Aday Yoklama Listesini" ... olarak imzalaması eyleminin seri muhakeme ve basit yargılama usulüne tabi 5237 sayılı Kanun'un 206 ncı maddesindeki resmi belgenin düzenlenmesi sırasında memura yalan beyanda bulunma suçunu oluşturacağı, durumun cevap kağıdının doldurularak sınav salonunda görevli olan salon başkanı ve sınav gözetmenine teslim edilip bu kişiler tarafından imzalanmasından sonra tespit edilmesi halinde ise, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesindeki resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin eksik araştırma sonucunda hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Birecik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2016 tarihli ve 2013/418 Esas, 2016/46 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/51304, Karar No: 2013/7385, Tarih: 04.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/51304 E.  ,  2013/7385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir.

Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır.

İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez.

Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır.