muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/533, Karar No: 2017/1312, Tarih: 08.11.2017

Açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; davacı tarafından 18.03.1985 ile 30.04.2008 tarihleri arasında Kurumca sigortalı olarak kabul edilmeyen süreler değerlendirildiğinde, Özel Daire ve mahkeme arasında davacının 08.12.1994-30.04.2008 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ancak talep edilen 18.03.1985 ile 08.12.1994 tarihleri arasında Kurumca sigortalı olarak kabul edilmeyen sürelerde davacının Diyarbakır Bakkallar, Bayiler ve Şekerciler Oda kaydının bulunması yeterli değildir. Mahkemece kanunun zorunlu sigortalılığının oluşumu yönünden asli unsur olarak kabul ettiği kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun 18.03.1985 ile 08.12.1994 tarihleri dönem yönünden yeterince araştırılmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz kamusal yapısı gereği ve resen araştırma ilkesi de gözönüne alınarak kuşku ve duraksamaya neden olmayacak şekilde belirlenmesi gerekmektedir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, somut olay itibariyle 18.03.1985 ile 08.12.1994 tarihleri arasında Kurumca kabul edilmeyen sigortalı sürelerde Diyarbakır Bakkallar, Bayiler ve Şekerciler Oda kaydının bulunması, Kurum tarafından Diyarbakır’da bakkallık mesleğinden dolayı mevcut 18.03.1985-02.05.1985 tarihleri arasındaki vergi kaydından dolayı re'sen 15.06.1987 tarihli giriş bildirgesine istinaden tescilinin yapılması ve Kurum tarafından herhangi bir sahtecilik iddiasının bulunmaması nedeniyle kararın onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

O halde, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 08.11.2017 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, davacının 18.03.1985-08.12.1994 tarihleri arasında Kurumca kabul edilmeyen süreler haricinde 1479 sayılı Kanun (Esnaf Bağ-Kur) kapsamında sigortalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı davacıyı vergi kaydının bulunduğu 18.03.1985 ile 02.05.1985 tarihleri arasında sigortalı kabul ettiğinden, davacının 02.05.1985-08.12.1994 tarihleri arasında sigortalılığı ihtilaf konusunu oluşturmaktadır.

KARŞI OY YAZISI

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, davacının 18.03.1985-08.12.1994 tarihleri arasında Kurumca kabul edilmeyen süreler haricinde 1479 sayılı Kanun (Esnaf Bağ-Kur) kapsamında sigortalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı davacıyı vergi kaydının bulunduğu 18.03.1985 ile 02.05.1985 tarihleri arasında sigortalı kabul ettiğinden, davacının 02.05.1985-08.12.1994 tarihleri arasında sigortalılığı ihtilaf konusunu oluşturmaktadır.

Her uyuşmazlığın, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmesi gerekeceği ilkesinden hareketle yasal koşulların ayrı ayrı ele alınarak Bağ-Kur'luluk statüsünün ortaya konması gerekir. Davanın yasal dayanağını 1479 sayılı Kanun’un 24 ve 25. maddeleri oluşturmaktadır. 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanun’un 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanun’un 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanun’un 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Somut olay bakımından, 1479 sayılı Kanun’un 24. ve 25. maddeleri incelendiğinde, davacının 02.05.1985-08.12.1994 tarihleri arasında sigortalı olduğunun kabul edilmesi gerekmektedir. 1479 sayılı Kanun’un 24. maddesinde 22.03.1985 tarihinde yapılan değişik ile kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanların meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı olacağı belirtilmiştir. Davacı Diyarbakır Bakkallar, Bayiler ve Şekerciler Odasında 09.03.1985 ile 04.04.2008 tarihleri arasında aralıksız olarak kayıtlıdır. Davacının mevcut Diyarbakır Bakkallar, Bayiler ve Şekerciler Odası kaydının varlığı gereği 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olması için yeterli olmakla birlikte 1479 sayılı Kanun’un sigortalılık için aradığı asli unsur olan kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun somut olayda gerçekleştiği konusunda şüphe bulunmamaktadır. Davacı, davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı tarafından 18.03.1985-02.05.1985 tarihleri aralığında vergi kaydına istinaden resen 15.06.1987 tarihli giriş bildirgesine dayanılarak tescil edilmiştir. Davacının Kurum tarafından 15.06.1987 tarihli giriş bildirgesine istinaden resen tescil edilmesi ve oda kaydına dair herhangi bir sahtecilik iddiasının bulunmaması kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusuna karinedir. Bu karinenin aksini iddia eden Kurumun, iddiasını kanıtlama yükümlülüğü bulunmaktadır. Kaldıki davacının Diyarbakır Bakkallar, Bayiler ve Şekerciler Odası kaydı ile ilgili sahtecilik iddiası da bulunmamaktadır.

Ayrıca Özel Dairenin belirttiği şekilde gerçek çalışma olgusunun ispatlanması yönünden talep edilen 02.05.1985-08.12.1994 dönemlerine dair araştırma açısından tanık dinlenilmesi hususu fiilen kolay değildir. Hem talep edilen tarihler hem de davacının mesleğinin seyyar bakkallık olduğu göz önüne alındığında tanık bulmanın güçlüğü bir yana, beyanlarına da ne derece itibar edileceği gözden uzak tutulmamalıdır. Diğer taraftan kanun koyucunun iradesi, sosyal devlet olmanın bir sonucu olarak da herkesin sosyal güvenlik hakkına sahip olması yönündedir.

Sonuç itibariyle davacının 02.05.1985-08.12.1994 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı sayılmasına dair yerel mahkeme kararının onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılamamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2016/3200, Karar No: 2018/2779, Tarih: 28.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3200 E.  ,  2018/2779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi için; vergi tekniği raporunda adı geçen ... ...’ın CMK’nın 46 ve 48. maddeleri de dikkate alınıp tanık sıfatıyla dinlenmesi, suça konu faturaları kullanan ... Madencilik Ltd. Şti. hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmış olması halinde düzenlenen vergi inceleme raporlarının getirtilerek incelenmesi, ... Madencilik Ltd. Şti. yetkilisi hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde, dava dosyasının getirtilip incelenerek, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına alınması, faturaları kullanan şirket yetkilisi de tanık olarak dinlenerek, faturaları kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldığının, sanığı tanıyıp tanımadığının sorulması, toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a)Dosya kapsamına göre, suça konu faturaların 08.02.2008 tarihinden sonra düzenlendiğine dair kesin delil bulunmaması karşısında; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle değişik 213 sayılı VUK'nın 359/b. maddesi uyarınca temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

b)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c)TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK’nın 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 28.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3805, Karar No: 2012/11056, Tarih: 04.07.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/3805 E.  ,  2012/11056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davalı tarafından yapılan ödeme bakımından davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, 1.184 TL asıl alacak ile dava tarihine kadar işlemiş faiz olan 1.147 TL'nin davalıdan tahsiline yargılama sırasında reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, ilaç satışından kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmede ilaç bedellerinin Rektörlük Döner Sermaye Saymanlığının “nakit durumuna” göre ödeneceğinin öngörüldüğünü, alacağın muaccel olmadığını, kesin bir vade de olmadığından faiz talep edilemeyeceğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının satın aldığı ilaç bedellerini ödemek zorunda olduğu, yargılama sırasında davalı tarafından yapılan ödeme bakımından davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, 1.184 TL asıl alacak ile dava tarihine kadar işlemiş faiz olan 1.147 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1994, Karar No: 2013/16803, Tarih: 05.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1994 E.  ,  2013/16803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın 16/03/1997 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23/06/2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 05/11/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11056, Karar No: 2012/17409, Tarih: 16.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/11056 E.  ,  2012/17409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Mağdurlar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5271 sayılı CMK’nın 237 ve devamı maddelerine göre usulen mahkemeye başvurulup katılan sıfatı alınarak temyiz yetkisinin kazanılmamış olması nedeniyle, yakınanlar Halil İbrahim Üstün ve ... Turhan vekilinin temyiz dilekçesinin 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanıklar savunmanının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

5237 sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olaylarda koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimler kurulunun takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 16/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10324, Karar No: 2022/680, Tarih: 02.02.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/10324 E.  ,  2022/680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 15.10.2010 yerine 05.10.2010 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13058, Karar No: 2009/14352, Tarih: 17.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/13058 E.  ,  2009/14352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.04.2007 gününde verilen dilekçe ile bayilik sözleşmesinden kaynaklanan elatmanın önlenmesi, kal ve muarazanın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 12.05.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacı şirketin 5368 ada 5 parsel sayılı taşınmazda intifa hakkı sahibi olduğunu ve bu yerde davalı Çimenler Otomotiv Tic. ve San. A.Ş.ye verdiği bayilik yoluyla intifa hakkını kullandığını, bu arada müvekkilinin Aygaz A.Ş. ile yaptığı sözleşme nedeniyle bayisine otogaz satış sözleşmesi süresi sonuna kadar otogaz satışına izin verdiğini, ancak sözleşme süresinin dolduğunu, buna rağmen Aygaz A.Ş.nin ve diğer davalının otogaz tesislerini kaldırmadığını ve tabelaları da bulundurmaya devam ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine, otogaz tesisinin kal’ine ve taraflar arasında muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, otogaz satış sözleşmesinin 29.07.2002 tarihli ve 5 yıl süreli olduğu, ihtarnamenin 22.03.2007 tarihinde çekildiği, otogaz satış sözleşmesi süresi dolmadan dava açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, ayrıca gerekçede davacının sözleşme süresinin daha önce dolduğu iddiası karşısında kar payı alarak ve otogaz işletmesi sahibi olarak yerine getirilmesi gereken yükümlülüklerin davalı yana bildirilerek sözleşmesi ilişkisini sürdürme iradesini belirttiği hususları da irdelenmiştir.

Davacı yan, intifa hakkı sahibi oldukları taşınmazda bu hakka dayanarak elatmanın önlenmesi isteğinde bulunduğunu ileri sürmekte ise de dayanılan vakıalar doğrultusunda uyuşmazlığın temelini intifa hakkını davacı adına kullanan bayi ve bu bayi ile diğer davalı ...Ş’nin yaptığı otogaz satış sözleşmesi ve bu sözleşmeye onay veren çerçeve sözleşmede tanınan sürenin sona erdiği iddiası oluşturmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı ...nin 5368 ada 5 parsel sayılı taşınmazda intifa hakkı sahibi olduğu ve bu yerde davalı Çimenler Otomotiv Tic. ve San. A.Ş.ye bayilik verdiği anlaşılmaktadır. Davacı şirket, Çimenler Otomotiv Tic. ve San. A.Ş.'nin de içinde bulunduğu çok sayıda bayisine bu tip tesislerde belli bir süre için otogaz satışı izni vermiştir. Bu arada davacı, davalılardan Aygaz A.Ş. ile otogaz tesisi kurulması ve satış yapılmasına onay verme anlamında bir çerçeve sözleşme imzalamıştır. Bu çerçeve sözleşme 02.01.2001 tarihli olup buna göre, bu sözleşmenin ekindeki bayi listesinde bulunan tesislerde net kardan %15 pay almak şartıyla otogaz satışına izin verilmiştir.