muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3310, Karar No: 2015/338, Tarih: 15.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/3310 E.  ,  2015/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2013

NUMARASI : 2010/110-2013/2

Davacı U.. D.. vd vekili Avukat Alpay tarafından, davalılar U.. A.. vdl aleyhine 05/04/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen 2010/114 Esas sayılı davanın reddine, birleşen 2010/115 Esas sayılı davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların asıl dava ile Uşak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2010/114 Esas sayılı dosyası üzerinden görülen birleşen davaya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalıların, Uşak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2010/115 Esas sayılı dosyası üzerinden görülen birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Asıl ve birleşen davalar, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl dava ile birleşen 2010/114 Esas sayılı davanın reddine, birleşen 2010/115 Esas sayılı davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ile davalılardan U. A.Televizyon Reklam ve Yayıncılık A.Ş., M.. K.. ve N.. K.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, asıl ve birleşen davalarda; 04-05-07/02/2010 tarihinde A. TV televizyon kanalında yapılan yayınlarda ve yine aynı kanalda yayınlanan Gündem isimli programda, davalılar tarafından kişilik haklarına saldırı niteliği taşıyan ifadeler kullanıldığını ileri sürerek, manevi tazminata hükmedilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, asıl ve birleşen 2010/114 Esas sayılı davaya konu edilen sözlerin eleştiri sınırları içinde kaldığı, davacıların kişilik değerlerine saldırı sonucunu doğuracak mahiyette olmadığı, yayınların görünür gerçeğe uygun olduğu ve haber değeri taşıdığı, ancak davalı M.. K.. tarafından söylenen ve birleşen 2010/115 Esas sayılı davaya konu edilen sözlerin, abartılı, suçlayıcı ve haberin özü ile biçimi arasında denge taşımayan sözler olduğu, düşünsel bağlılığın bozulduğu gerekçesi ile asıl ve birleşen 2010/114 Esas sayılı davanın reddine, birleşen 2010/115 Esas sayılı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Tüm dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirildiğinde, birleşen 2010/115 Esas sayılı davaya konu sözler, eleştiri sınırları içerisinde olup özle biçim arasındaki denge korunmuştur. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında da vurgulandığı üzere, basının belli ölçüde abartma, hatta tahrik etme ve polemik olarak kabul edilebilecek kişisel açıdan taşkın ifadeler kullanma hakkının varlığının kabulü gerekir. Açıklanan nedenle davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunun benimsenmesi doğru değildir. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalıların sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle, birleşen 2010/115 Esas sayılı dava yönünden temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, davacıların asıl ve birleşen 2010/114 Esas sayılı davaya yönelik temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine, bozma nedenine göre davacıların birleşen 2010/115 Esas sayılı davaya yönelik temyiz sebepleri ile davalıların diğer temyiz sebeplerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13723, Karar No: 2020/5786, Tarih: 17.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/13723 E.  ,  2020/5786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında 19/08/2015 tarihli ek karar ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığına, yanlış yazılan suçların tarihinin, mahallinde 30.06.2013 olarak düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen temyiz isteminin reddine dair 19.08.2015 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürülükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... Kiracı (...) müdafiinin temyiz isteminin reddine ilişkin 19.08.2015 tarihli ek karar usul ve kanuna uygun bulunduğundan, yerel mahkemenin temyizin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubu arasında bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 31/2. maddelerinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. maddesinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, mahkumiyet kararının verildiği 27.11.2014 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... Kiracı (...) müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9928, Karar No: 2011/4727, Tarih: 11.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/9928 E.  ,  2011/4727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davalı vekili, müvekkilinin davalıya 28.12.2007 tarihinde ihale sonucu 129 kalem ilaç sattığını, alacağın ödenmediğini iddia ederek, işlemiş faiz ile toplam 718.829.48 TL tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili savunmasında, davacıya peyderpey ödeme yapıldığını beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, teslim olunan ilaç bedelinde uyuşmazlık bulunmadığı, dava tarihinden önce temerrüt oluşmadığı ve davacının dava tarihi ile 622.758.27 TL alacaklı olduğu, davadan sonra yapılan ödemeler sonucu 47.819.72 TL alacak kaldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle, dava tarihi ile tespit edilen alacak miktarı dikkate alınarak yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve sonraki ödemelerin icrada mahsup edilecek olmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 11.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12364, Karar No: 2014/9361, Tarih: 24.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12364 E.  ,  2014/9361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/09/2013

NUMARASI : 2011/526-2013/520

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret zammı farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, sürekli fazla çalışmasına ve genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen karşılığının ödenmediğini iddia ederek, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve ücret farkı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.. B.. vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı .. Özel Güvenlik Şirketi vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ücret zammı talebinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu’nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün, 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanunu’na İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün, 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda davacının fazla çalışma alacağı, tanık beyanlarına göre, haftanın 6 günü 07.30-16.30 arasındaki günlük 9 saat mesaide 0,5 saat ara dinlenmesi düşülerek davacının günde 1 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarının tanık beyanına göre belirlenmesine rağmen mahkemece takdiri indirim yapılmamıştır.

Davacının günlük 9 saatlik çalışmasına göre mahkemece, ara dinlenmesinin 1 saat yerine 0,5 saat düşülmesi ve fazla çalışma ücreti ile genel tatil ücretinin tanık beyanına göre belirlenmesine rağmen takdiri indirim yapılmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 24.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2254, Karar No: 2022/6883, Tarih: 20.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2254 E.  ,  2022/6883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat

2010 takvim yılında pos cihazı ile yapılan son satış işleminin Şubat ayına ait olduğu anlaşılmakla, suç tarihinin en aleyhe kabulle 28.02.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 28.02.2010 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 20.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5158, Karar No: 2013/3655, Tarih: 06.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/5158 E.  ,  2013/3655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : TCK'nun 158/1-f-son, 35/1-2, 62/1, 52/2, 53/1-2-3, 58/1-6, 63. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 2000 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin.

Suça konu bankamatik kartının rıza dışında ele geçirildiğinin anlaşılması, herhangi bir şekilde kullanıldığına dair delilin mevcut olmaması ve mahkemenin 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesi uygulamasında isabetsizlik bulunmaması karşısında tebliğnamenin birinci ve ikinci bentlerindeki bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Katılanın, yanında kendisine yardımcı olması için tanık ... olduğu halde emekli maaşını çekmek için Ziraat Bankası ATM’sine geldiklerinde tanığın siyah bir aparatın kart girişi yerinde takılı olduğunu gördüğü, ancak bankanın aparatı sanarak kuşkulanmadığı, tanık ...’in kartı ATM’ye taktığında kartın ileri-geri gitmeyip ATM’de kaldığı ve ATM’nin kartı okumadığına dair ikaz verdiği, bu sırada yanına yaklaşan kimliği belirlenemeyen bir kişinin şifrelerini tekrar girmelerini, giriş ve iptal tuşuna basmalarını, bu durumda cihazın kartı vereceğini belirttiği, tanık ...’in söylenenleri yapmasına karşın cihazın kartı iade etmediği, bu şahsın yanlarından uzaklaşması ile sanık ...’ın katılan ve tanığın yanına gelerek “bugün konut edindirme yardımı ödemeleri nedeniyle bankalar açık, gidin kartınızı iptal ettirin, telefonla iptal ettirirseniz yenisi 20 günde verilir, ayrıca 45 TL paranızı keserler” demesi üzerine, katılanın kartı iptal ettirmek için Sincan Ziraat Bankası’na gittiği, tanık ...’in ise ATM’nin yanında kaldığı, tanığın ATM başından ayrılmadığını gören sanığın “Türk Telekom’un güvenlik görevlilerinden yardım isteyin” şeklindeki sözlerine itibar etmeyen tanığın cihazın başından ayrılmadığı, bu sırada yaşlı birinin gelerek elinde kartla para çekeceği intibaını uyandırıp, bankamatiğe girip çıkarak olay yerinden ayrıldığı, bu arada tanık ...’in ATM’nin başında beklediği sırada olay yeri yakınında bulunan tanık ...’in ATM civarında üç kişinin şüpheli davranışları, birbirleriyle irtibatları ve birinin etrafı gözetlemesi nedeniyle şüphelenerek emniyete ihbarda bulunması üzerine olay yerine gelen polisleri gören sanığın kaçmaya çalışırken emniyet görevlilerince yakalandığında üzerinde benzer biçimde ele geçirilmiş başka bankamatik kartlarının çıktığı, Ziraat Bankası Sincan Şubesinin 29.08.2008 tarihli cevabi yazısına göre; katılana ait kartın ATM’den çıkmadığı, olay tarihinde saat 10.09:43-10.38:52 arasında ATM’nin kart okuyucu ünitesinin arızalı olduğu, ancak bu arızanın üniteye harici bir şekilde kâğıt, plastik, metal parçası gibi nesneler sıkıştırılmasından kaynaklandığı ve buna göre yukarıda belirtilen şekilde gerçekleştirilen eylemde; sanığın, kimliği belirlenemeyen şahıslarla birlikte hareket ederek, ilgili bankaya ait ATM'ye kurdukları düzenekle katılana ait kartın ATM’de sıkışmasını sağladıktan sonra tanık ...'in cihaz başında kalması nedeniyle bu kartı alamadığı, ancak olay yerine gelen ikinci meçhul şahsın cihazda işlem yapma bahanesiyle gelip katılana ait kartı fark ettirmeden alarak, kurdukları düzeneği de iptal ettiklerinin kabul edilmesine ve suça konu bankamatik kartının da herhangi bir şekilde kullanıldığına dair delil bulunmamasına göre; eylemin 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesinde belirtilen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, isabetsiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2003 gün ve 2002/377 Esas, 2003/325 Karar sayılı ilamıyla hükmolunan 1 yıl 1 ay 6 gün hapis ve 156.602.160 TL para cezasının 17.01.2005 tarihinde infaz edilmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 06.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.