muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12731, Karar No: 2015/21966, Tarih: 08.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/12731 E.  ,  2015/21966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 258.534,58TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 08/12/2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyizin kapsamına ve temyiz nedenlerine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava 14.01.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıların maddi tazminat istemlerinin kabulüne, manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Mahkemece kurulan hüküm aşağıdaki nedenlerle hatalıdır.

Davacılardan ... için manevi tazminat isteminin 30.000,00-TL olduğu, buna karşılık anılan davacı yararına 40.000,00-TL manevi tazminat karar verildiği 20.01.2014 günlü dava dilekçesi ile hükmün incelenmesinden anlaşılmaktadır. Taleple bağlı olarak karar verilmesi gerektiği HMK’nun 26. Maddesinin emredici kuralıdır. Hal böyle olunca davacı ... yararına 40.000,00-TL manevi tazminata karar verilmesi suretiyle talebin aşılması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece davacı eş ...’in yeniden evlenme ihtimalinin göz önünde tutularak %23 oranında indirim uygulanmak suretiyle maddi zararının hesaplandığı hesap bilirkişi raporunun hükmüne esas alındığı görülmektedir. Sağ kalan eşin yaşamının ilerleyen dönemlerinde yeniden evlenmek suretiyle ölenin desteğinden çıkması ihtimaline karşılık tazminatından bir miktar indirime gidilmesi isabetlidir. Dairemizin kararlılık gösteren uygulamaları da bu doğrultudadır. Ne var ki davacı ... dosya içerisindeki nüfus kayıt örneğine göre 10.10.1991 doğumlu olup rapor tarihinde 24 yaşında bulunduğu halde, 28 yaşında olduğunun kabulü ile yeniden evlenme şansının düşük belirlenmesi isabetsiz olmuştur.

Avukatlık ücretine yönelik temyize gelince; Mahkemece ihtiyari dava arkadaşı olan davacılardan her biri yararına hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminat tutarları üzerinden ayrı ayrı avukatlık ücretine karar verildiği görülmektedir. Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan tarifenin 10/4 maddesi gereğince Manevi tazminat davası, maddi tazminat davasıyla birlikte açıldığından manevi tazminat açısından avukatlık ücretinin ayrı bir kalem olarak hükmedilmesi isabetlidir. Ancak ihtiyari dava arkadaşlarından her biri yararına ayrı avukatlık ücretine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Gerçekten Dava tek bir başvurma harcı ile açılmıştır. Hal böyle olunca hüküm altına alınan maddi tazminatların toplamı üzerinden ve manevi tazminatların toplamı üzerinden davacılar yararına tek bir avukatlık ücretinin takdiri gerekirken, Avukatlık Asgari ücret Tarifesinin 3-8. maddelerine aykırı biçimde, davacılardan her biri yararına hüküm altına alınan tazminat miktarları üzerinden ayrı avukatlık ücreti takdiri usul ve yasaya aykırıdır.Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan ve özellikle taleple bağlılık ilkesine aykırı, evlenme şansının hatalı değerlendirilmesinde ve avukatlık ücretinin belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100.00TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17980, Karar No: 2017/1625, Tarih: 20.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/17980 E.  ,  2017/1625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili; 02.10.2010 tarihinde davacının içinde yolcu olarak bulunduğu araç ile davalıların maliki ve sürücüsü oldukları araç arasında meydana gelen kazada davacının yaralandığını, kazanın meydana gelmesinde otobüs sürücüsü ...'ın asli kusurlu olduğunu belirterek 30.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili; olayda davalıların kusuru bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 11.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden (02/10/2010) itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere göre davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile

birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, 6098 sayılı B.K.’nun 56. maddesindeki özel haller dikkate alınarak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür. Belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı için takdir olunan manevi tazminatın bir miktar az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 563,51 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 20/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12012, Karar No: 2014/12820, Tarih: 25.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/12012 E.  ,  2014/12820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03.12.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/495, Karar No: 2020/892, Tarih: 04.03.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/495 E.  ,  2020/892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yükleniciden bağımsız bölüm satın alınan üçüncü kişi tarafından arsa sahibi ve yüklenici aleyhine açılmış olup, tapu iptâli ve tescil ile satış vaadinin yapıldığı 05.10.2006 tarihinden tapunun adına tescil edileceği tarihe kadar 150.000,00 TL’nin reeskont faizinin ödenmesi istemine ilişkindir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne dair verilen karar, davalı arsa sahibi ... vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı arsa sahibi ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-03.10.2006 tarihli “makbuzdur” başlıklı belgeyle davalı yüklenici ..., ....4. Noterliği’nin 06.07.2004 tarih, 12485 yevmiye nolu kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereği sahibi olacağı Eyüp ilçesi, Rami Yenimahalle ... Sokağı 296 ada, 24 parsel sayılı gayrimenkul üzerinde yapılan inşaattan adına isabet eden A Blok 8 nolu dubleks daireyi 150.000,00 TL bedelle 30.09.2007 tarihinde anahtar teslimi şeklinde teslim etmek şartıyla alıcısı ...’a sattığını, satış bedelinin tamamını kendisinden aldığını, teslim tarihinde gecikme olması durumunda sözleşmenin yapıldığı tarihten tapunun verildiği tarih arasındaki süre için hesaplanacak Merkez Bankası reeskont faizini ödemeyi kabul ve taahhüt etmiş, arsa sahibi davalı da bu makbuzu müteselsil kefil olarak imzalamıştır. Bilahare aynı bağımsız bölümle ilgili davacı ile davalı yüklenici ... arasında Beşiktaş 14. Naterliği’nde 05.10.2006 tarih, 16484 yevmiye nolu düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi imzalanmış, bu sözleşmede ferağı takririnin 30.09.2007 tarihinde verileceği, şart gerçekleşmesine rağmen tapuyu vermezse alıcının ödediği anaparayı, sözleşmenin yapıldığı tarih ile tapunun verildiği tarih arasındaki süre için hesaplanacak Merkez Bankası reeskont faiziyle geri ödeyeceğini kabul ve taahhüt etmiştir. Söz konusu olan ve noterde düzenlenen bu satış vaadi sözleşmesi, 03.10.2006 tarihli adi yazılı “makbuz” başlıklı satış vaadi taahhüdünden sonra olup, arsa sahibinin imzası bulunmadığı gibi ilk satış taahhüdünde gecikme halinde reeskont faizi ödenmesi kararlaştırıldığı halde noterde düzenlenen satış vaadi sözleşmesinde tapunun verilmemesi durumunda satış bedeli ile reeskont faizinin ödenmesi hususu kararlaştırılmıştır.

Bu durumda mahkemece davalı arsa sahibinin müteselsil kefil olarak imzaladığı 01.10.2006 tarihli sözleşmeden sonra davacı ile davalı yüklenici ... arasında Beşiktaş 14. Noterliği’nde imzalanan 05.10.2006 tarihli gayrimenkul satış vaadi sözleşmesiyle, 03.10.2006 tarihli satış vaadi taahhüdü ve süresinde devir ve teslim etmeme halinde öngörülen faiz şartına ilişkin hüküm değiştirildiği ve 05.10.2006 tarihli noterde düzenlenen sözleşmede davalı arsa sahibi borçlu müteselsil kefil ya da borçlunun fiilini taahhüt eden şeklinde yer almadığından davalı arsa sahibi ... yönünden sözleşmeden kaynaklı faiz alacağının tahsili yönündeki talebin reddi ile bu miktara isabet eden harç, ücreti vekâlet ve yargılama giderinden sorumlu tutulmaması gerekirken, davalı arsa sahibini faiz alacağından sorumlu tutacak şekilde davanın kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı arsa sahibi ...’ın diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı ... lehine BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 143,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davalı ...'a iadesine,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 04.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8587, Karar No: 2019/8786, Tarih: 16.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/8587 E.  ,  2019/8786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, yabancı dilde düzenlenmiş ödeme belgesinin, işçi tarafından anlaşılabilmesi ve değerlendirilebilmesi mümkün olmadığından, bu belgeye tek başına itibar edilemeyeceği açıktır. Yabancı dilde düzenlenmiş belgede yazılı miktarın banka aracılığıyla ödendiği de kanıtlanmamıştır. Ancak, mevcut durumda ödemenin yapılıp yapılmadığı noktasında, davacı asilin dinlenilmesi gerekliliği doğmuştur. Anılan sebeple, yabancı dilde düzenlenmiş ödeme belgesinde gösterilen tutarın ödenip ödenmediği hususunda davacı asil usulünce duruşmaya çağrılarak dinlenilmelidir. Bu yönde bir işlem yapılmaması hatalıdır.

3-Mahkemece itibar edilen bilirkişi raporunda, hesaplamada esas alınan ve işyeri kayıtlarına göre belirlenen son ücret olan 675 ... Doları’nın, “brüt” değil, “net” olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, kabule göre hesaplamanın direk net ücret üzerinden yapılmış olmasına rağmen, hüküm sonucunda ilgili alacak tutarının “brüt” olduğunun ifade edilmesi suretiyle çelişki oluşturulması hatalıdır.

3-Mahkemece itibar edilen bilirkişi raporunda, hesaplamada esas alınan ve işyeri kayıtlarına göre belirlenen son ücret olan 675 ... Doları’nın, “brüt” değil, “net” olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, kabule göre hesaplamanın direk net ücret üzerinden yapılmış olmasına rağmen, hüküm sonucunda ilgili alacak tutarının “brüt” olduğunun ifade edilmesi suretiyle çelişki oluşturulması hatalıdır.

4-İhbar tazminatı açısından, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin birleştirileceği yönünde mevzuatta bir hüküm bulunmamaktadır. Bu halde, gerek hak kazanma, gerekse de zamanaşımı ile ücret miktarı yönünden her bir dönemin yek diğerinden bağımsız değerlendirilmesi ile sonuca gidilmesi gereklidir.Somut olayda, davacının son dönem çalışması bakımından ihbar tazminatına hak kazanmadığının kabul edilmesi isabetlidir. Mahkemece, önceki dönemler için ihbar tazminatı açısından, ayrıca bir değerlendirme yapılmamış ise de; yukarıdaki açıklama ışığında, her bir dönemin yek diğerinden bağımsız ele alınması gerekliliği dikkate alındığında, önceki dönemlerin fesih tarihi ile dava tarihi arasında on yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği açıktır. Anılan sebeple, ihbar tazminatı talebinin reddi sonuç itibariyle yerindedir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6336, Karar No: 2021/9032, Tarih: 25.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/6336 E.  ,  2021/9032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yüksekova Cumhuriyet Başsavcılığının 17.12.2014 tarih ve 2014/865 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından da kamu davası açıldığı anlaşılmakla, bu suçlarla ilgili olarak mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 25.01.2009 ve 25.02.2009 suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ile katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 25.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.