muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/46286, Karar No: 2013/5742, Tarih: 18.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/46286 E.  ,  2013/5742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, hafta tatili ile fazla mesai ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir.

Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır.

İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez.

Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez.

Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır.

Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; davalı hastane işyerinde alt işveren işçisi olarak çalışan davacının ara dinlenme olmaksızın çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının 9.5 saat süren çalışmasında bir saat ara dinlenme kullandığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır.

2- Davacının son beş yıllık genel tatil alacağının taktiri indirim yapılmadan kabulüne karar verilmiştir. İzinli veya raporlu olması nedeniyle çalışılamayacak genel tatil günleri olacağı kabul edilerek, hesaplanan alacaktan makul bir indirim yapılarak kabulüne karar verilmelidir.

3- Davacının 10 yıldan fazla olan hizmet süresinde hiç yıllık izin kullanmadığı kabul edilmiştir. Bu durum hayatın olağan akışına aykırıdır. Davalının çalıştığı alt işverenlerden varsa yıllık izin kullanma belgelerinin gönderilmesi istenmeli ve davalı Bakanlık cevap dilekçesinde vs. delile dayandığından bu beyan yemin hakkını da kapsadığından, davalıya yemin hakkı hatırlatılarak sonuca gidilmelidir. İzin ücreti ile ilgili olarak eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

4- Davacının ıslah talebinden sonra davalı işveren süresinde zamanaşımı itirazında bulunmuştur. Fazla çalışma ve genel tatil alacakları yönünden davalının bu itirazı değerlendirilmeden hüküm kurulması isbetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23756, Karar No: 2018/10400, Tarih: 02.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/23756 E.  ,  2018/10400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.10.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/13690, Karar No: 2013/1396, Tarih: 31.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2011/13690 E.  ,  2013/1396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 11/01/2010 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı Advak yönünden kabulüne dair verilen 07/07/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflarca süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava, alacak istemine ilişkindir. Mahkemece istem davalı ... yönünden reddedilmiş, diğer davalı yönünden kabul edilmiş; karar, davacı ve davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı ..., davalı ...’in üniversitenin devamlı statüde görev yapan öğretim elemanı olduğunu, diğer davalı ...’nın, Avrupa Komisyonu Türkiye Delegasyonu tarafından “...” başlıklı hibe destekli projesi için başvuruda bulunduğunu, projenin hazırlanmasında görev alan davalı öğretim elemanının çalışması karşılığında kendisine ödeme yaptığını, 2547 sayılı Yükseköğrenim Kanunu’nun 36. maddesi uyarınca davalının tüm mesaisini üniversitede harcaması gerektiğini, ancak üniversite yönetim kurulunun iş birliğine karar verdiği kamu kuruluşlarında, kamu yararına hizmet amacı güden kuruluşlarda çalışmalar yapabileceğini, çalışması karşılığı alınan ücretin üniversite döner sermayesine yatırılması gerektiğini, aynı kanunun 58. maddesinde döner sermayeye yatırılacak ücretin nasıl paylaştırılacağının belirli olduğunu, davalı ...’ın bu prosedüre aykırı olarak davalı öğretim elemanının çalışması karşılığı ücretini üniversite döner sermayesine yatırmayıp doğrudan diğer davalıya ödediğini beyanla her iki davalıdan üniversite döner sermayesine yatırılması gereken tutarın müştereken ve müteselsilen ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın süresinde açılmadığını, ödemelerin maliye bakanlığının gelir ve damga vergisi kesintisinden sonra ödeme yapılabileceği yönündeki uygun görüşü alındıktan sonra yapıldığını, ücretin telif niteliğinde kabul edilmesi gerektiğini, müşterek müteselsil sorumlulukları olmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 36. ve 37. maddeleri uyarınca Üniversitenin daimi statüde çalışanlarının özel kanunlarda belirlenen görevler ve telif hakları

Mahkemece, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 36. ve 37. maddeleri uyarınca Üniversitenin daimi statüde çalışanlarının özel kanunlarda belirlenen görevler ve telif hakları

hariç olmak üzere yüksek öğretim kurumlarından başka yerlerde ücretli veya ücretsiz resmi veya özel başkaca herhangi bir iş göremeyeceği, üniversite yönetim kurulunun işbirliğine karar verdiği kamu kuruluşlarında, kamu yararına hizmet amacı güden kuruluşların işletmelerinde veya diğer özel kuruluşlardaki çalışmaları üniversitede sürdürülmüş sayılacağından bu kurumlardan alınan her türlü ücretin döner sermayeye yatırılması gerektiği, aldığı bilimsel destek karşılığı ücreti döner sermayeye yatırması gerekenin davalı ADVAK olduğunu, davalı ...'in ise usulsüz yapılan ödeme ile zenginleşmiş bulunmasına karşın ancak ödemenin ödeyen tarafından geri istenebileceği gerekçesi ile davalı ... yönünden davanın kabulüne, davalı ... yönünden ise reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, davalının davacı üniversite yönetim kurulunun izni olmasa da Rektörlüğünün izni ile diğer davalı tarafından ... için hazırlanan projede görev aldığı anlaşılmaktadır. Üniversitelerin devamlı statüde çalışan öğretim elemanlarının yükseköğretim kurumlarından başka yerlerde ücretli veya ücretsiz, resmi veya özel başka herhangi bir görev alabilmeleri için 2547 sayılı yasanın 37. maddesine göre üniversite yönetim kurulundan izin alınması gerekmektedir. Aynı maddenin son cümlesine göre bu hususta alınacak ücretler ilgili yükseköğretim kurumunun veya buna bağlı birimin döner sermayesine gelir kaydedilecektir.

Mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde özel ve teknik bir bilgi gerekmediği gerekçesi ile bilirkişi görüşüne başvurulmamıştır. Emsal nitelikteki dosyalardan alınan bilirkişi raporları ise dosyaya ibraz olunmuştur. Bazı raporlarda, öğretim elemanlarının kamu kurumları yararına hizmet amacını güden kuruluşlardaki çalışmalarının üniversitede sürdürülmüş sayılacağı, bu kurumlardan alınacak her türlü ücretlerin döner sermayeden pay alan kişinin bağlı bulunduğu birimin döner sermayesine gelir kaydedilmesi gerektiği bildirilirken, bazılarında ise davalının projede çalışması için davacı üniversite yönetim kurulunun bir görevlendirmesi olmadığı, davalının üniversiteye mesaisini harcadıktan sonra kendi uzmanlık alanı ile ilgili projeye bilimsel katkı sunduğu, ortaya çıkan dökümanın telif haklarının AB'ye ait olduğu, AB nin bunu elde etmek için ödediği bedelin de telif bedeli olacağı bildirilmiştir.

Taraflar arasında, davalının davacı üniversitenin devamlı statüde çalışanı olduğu konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı öğretim elemanı diğer davalı vakıf için proje hazırlamıştır. Şu durumda 2547 sayılı yasanın 37. maddesine göre davalı öğretim elemanının davacı üniversite dışında görev yapabilmesi için üniversite yönetim kurulundan izin alınması, sonrasında da öğretim elemanına yapılacak ödemenin öğretim elemanının bağlı olduğu üniversite döner sermaye birimine yatırılması gerekir. Bu yola başvurulmamış olması idari nitelikte bir eksiklik olup 2547 sayılı yasanın 36. maddesi uyarınca öğretim elemanın görevi ile bağlantılı olarak verdiği hizmetin karşılığında aldığı ücret hakkında telif ücreti adıyla bir bedel tahsil etmesi halinde aynı kanunun döner sermayeyi düzenleyen 58. maddesi hükmünün uygulanacağı düzenlemesi karşısında öğretim elemanlarının rektörlük izni ile hazırladıkları proje karşılığında aldıkları ücretin üniversitede bağlı oldukları birimin döner sermayesine yatırılması gerektiği, salt yönetim kurulu kararı alınmamış olmasının ücretin döner sermayeye yatırılmasına engel olmayacağı 2547 sayılı yasanın 36, 37 ve 58. maddelerinden anlaşılmıştır.

Şu durumda, davalı ... ın söz konusu izin için başvuruda bulunmaksızın diğer davalı öğretim elemanından aldığı hizmet karşılığını döner sermaye yerine doğrudan öğretim elemanına ödeme yapması doğru olmayıp her iki davalı da davacıya karşı üniversite döner sermayesine yatırılması gereken tutardan müştereken ve müteselsilen sorumludur.

Mahkemece, davalı ...’in davacıya karşı diğer davalı ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gözetilmeden istemin reddi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

3- Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; Davacı, davalı öğretim elemanının diğer davalı için çalışması karşılığında yapılan ödemenin döner sermayeye yatırılması gerektiğini, yatırılan tutar üzerinden yasal kesintiler yapıldıktan sonra kalanın davalıya ödeneceğini dava dilekçesinde açıklamıştır.

Şu durumda, davalı ...’in diğer davalı ... Vakfı için verdiği hizmet karşılığında döner sermayeye yatırılması gereken ücretin bir bölümünün davalıya ödeneceği anlaşıldığına göre, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 58. maddesi uyarınca döner sermayeye yatırılacak ücretin ne kadarının davalıya ödeneceği araştırılarak istemden indirildikten sonra kalanın ödetilmesi yerine davalı ADVAK yönünden istemin tümden kabulü doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına, (3) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, tarafların öteki temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/01/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına, (3) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, tarafların öteki temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/01/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı ...'in davacı üniversiteye bağlı tıp fakültesinde yardımcı doçent olarak daimi statüde görev yaptığını, diğer davalı ... Vakfı tarafından yürütülen ve Avrupa Birliği'nce Finanse edilen projede görev aldığını, ancak aldığı ücretin 2547 sayılı Yüksek Öğretim Yasası'nın 36,37 ve 58. maddesi gereği davacının döner sermayesine kaydedilmesi gerektiğini iddia etmiştir.

2547 sayılı Yasanın olay tarihinde yürürlükte bulunan (21/01/2010 tarihli 5947 sayılı kanunun 3. maddesiyle değişiklikten önceki hali) 36. maddesinin dava konusu olayla ilgili bölümü şu şekildedir.

Madde 36

a. (Değişik: 17/08/1983-2880/19. md.) Profesör ve doçentler, üniversitede devamlı veya kısmi statüde görev yapanlar olarak ikiye ayrılırlar:

(1) Üniversitede devamlı statüde görev yapanlar;

Bunlar, özel kanunlarla belirlenen görevler ve telif hakları hariç olmak üzere, yükseköğretim kurumlarından başka yerlerde ücretli veya ücretsiz, resmi veya özel başkaca herhangi bir iş göremezler, ek görev alamazlar, serbest meslek icra edemezler.

(Değişik üçüncü fıkra: 14/05/1997-4249/1 md.) Devamlı statü ile atanmış olup, kısmi statüye geçmek isteyen doçentlerde en az beş yıl süre ile devamlı statüde çalışmış olmak şartı aranır. Üniversitelerde devamlı statüde beş yıl çalışan doçentlerin, devamlı statüde profesörlüğe atanmaları halinde kısmi statüye geçmeleri için yeniden beş yıl devamlı statüde çalışma şartı aranmaz.

Üniversite yönetim kurulunun işbirliğine karar verdiği kamu kuruluşlarında, kamu yararına hizmet amacını güden kuruluşların işletmelerinde veya diğer özel kuruluşlardaki çalışmaları üniversitede sürdürülmüş sayılır.

(Değişik: 12/08/1986-KHK 260/4. md.) Bu kurumlardan alınan her türlü ücretler döner sermayeden pay alan profesör ve doçentin bağlı bulunduğu birimin döner sermayesine gelir kaydedilir.

Bu maddeye göre; tam zamanlı çalışan öğretim üyeleri kural olarak başka yerde çalışamazlar. Ancak özel kanunlarla belirtilen görevler ile telif hakları bunun dışındadır. Öte yandan üniversite yönetim kurulu kararıyla işbirliğine karar verilen kamu kuruluşlarında, kamu yararına hizmet amacını güden kuruluşların işletmelerinde veya diğer özel kuruluşlardaki çalışmaları üniversitede sürdürülmüş sayılır. Bu şekilde görevlendirilen kurumlardan alınan her türlü ücretler öğretim üyesinin bağlı bulunduğu birimin döner sermayesine gelir kaydedilir.

2547 sayılı yasanın anılan 36. maddesi ile 37. maddesi hükümleri dikkate alındığında görevlendirmenin ya da işbirliği kararının üniversite yönetim kurulu tarafından alınması gerekir.

2547 sayılı yasanın anılan 36. maddesi ile 37. maddesi hükümleri dikkate alındığında görevlendirmenin ya da işbirliği kararının üniversite yönetim kurulu tarafından alınması gerekir.

Somut olayda böyle bir karar alınıp alınmadığı, davalının davaya konu çalışmasının karşılığı aldığı ücretin te'lif hakkı ücreti niteliğinde olup olmadığı, davaya konu projeye ait sözleşmenin içeriği, davacının bu sözleşmede taraf olup olmadığı hususları açıklığa kavuşturulmuş değildir.

Bu hususları irdeleyen bilirkişi raporu alınarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması nedeniyle kararın bozulması gerektiği kanaatinde olduğumdan çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 31/01/2013
Yargıtay — Esas No: 2010/6143, Karar No: 2011/7244, Tarih: 20.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/6143 E.  ,  2011/7244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/02/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazına gelince:

a)Dava, hakaret nedeni ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalı ile aynı işyerinde çalışırken kendisinin işten çıkartıldığını, işe iade için açtığı dava sırasında, davalının işverene hitaben kendisi hakkında yazdığı bilgi notunun mahkemeye ibraz olunduğunu, beyan içeriğinde kendisine hakaret edilerek kişilik haklarının zarara uğratıldığını ileri sürerek 20.000,00 TL manevi tazminat ödetilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu beyanın işverenin kendisinden bilgi edinmek amacı ile istemesi nedeni ile yazılmış bulunduğunu, mahkemeye ibraz edenin kendisi olmadığını, konu ile ilgili hakkında herhangi bir ceza davası açılmamış bulunduğunu, ayrıca beyanda geçen tüm hususların gerçek olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Yerel mahkemece, davalının işverene hitaben yazdığı bilgi notundaki beyanların davacının şeref ve saygınlığını zedeleyecek, toplum içinde küçük düşürecek mahiyette bulunması nedeni ile davalının, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunduğunun kabulü ile takdiren 5.000,00 TL manevi tazminat ödetilmesine karar vermiştir.

Yerel mahkemece, davalının işverene hitaben yazdığı bilgi notundaki beyanların davacının şeref ve saygınlığını zedeleyecek, toplum içinde küçük düşürecek mahiyette bulunması nedeni ile davalının, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunduğunun kabulü ile takdiren 5.000,00 TL manevi tazminat ödetilmesine karar vermiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nısfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olaya gelince, olay tarihi, olayın gelişim biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 5.000,00TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.