muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11283, Karar No: 2015/11535, Tarih: 09.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/11283 E.  ,  2015/11535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/211520

MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08.05.2012

NUMARASI : 2010/68 Esas, 2012/106 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan beraat ve kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelenmesinde;

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan B... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen beraat kararı ile kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen katılan B... vekilinin temyiz itirazları ile sanık müdafiin sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan beraat eden sanığın hürriyetten yoksun kılma eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak kesin delil temin edilememesi nedeniyle hakkında koşulları oluşmadığı halde TCK'nın 109/5. maddesinin tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

Hükümden sonra Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/992, Karar No: 2023/10332, Tarih: 20.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/992 E.  ,  2023/10332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/98 E., 2016/227K.

SUÇLAR : Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, 6136 sayılı Kanuna Muhalefet, Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ünye Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, 6136 sayılı Kanuna Muhalefet ve silahla tehdit suçlarından cezalandırılması talep edilmiştir.

2. Ünye 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası, silahla tehdit suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası,6136 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan ise 10 ay hapis ve 500TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay mağdurun yanında tanık A.S ile yürüdükleri esnada sanığın yanlarına geldiği mağdurdan uyuşturucu istediği, mağdur olmadığını söyleyince sanığın belindeki tabancayı çıkararak mağdurun karnına dayadığı ve ara sokağa götürdüğü, burada tabancayı boğazına dayayarak''bana uyuşturucu bulup vereceksin yoksa seni vururum'' diyerek tehdit ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A.Sanık hakkında silahla tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Tüm dosya kapsamından; sanığın tabancayı mağdura dayayarak ara sokağa götürdüğü, ardından tabancayı boğazına dayayarak ''uyuşturucu bulup vereceksin yoksa seni vururum''diyerek tehdit ettiği olayda, sanığın eyleminin kül halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, tehditin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olduğu gözetilmeden, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun(5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması gerekirken sanık hakkında silahla tehdit suçundan da ayrıca karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 225 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

B.Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan kurulan hüküm yönünden;

B.Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan kurulan hüküm yönünden;

Anayasa Mahkemesi'nin, 02.08.2022 gün ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 gün ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile ; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan " ... kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış... " ibaresinin "... seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250. maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet başsavcılığına tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması gerekmektedir.

V. KARAR

A. Sanık hakkında silahla tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Ünye 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B.Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Ünye 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20677, Karar No: 2017/15888, Tarih: 29.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/20677 E.  ,  2017/15888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tapu İptal Terkin, Tazminat

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, asıl dava olan dava tapu iptali ve terkin davası yönünden karar verilmesine yer olmadığına, birleşen dava olan tazminat davası yönünden kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair karar verilmiş olup, hüküm tazminat davası yönünden birleşen dosyanın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti davalılara ait 39 parsel nolu bahçeli kargir ev vasıflı 1036 m2 yüzölçümlü taşınmazın 55,52 m2'lik kısmının 3621 sayılı Kıyı Kanununa göre kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan yerlerden olduğunu açıklayarak, tapu kaydının bu miktar bakımından iptaline karar verilmesini istemiştir.Davalılar, davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır. Birleşen ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 14.02.2008 tarihinde açılan ve anılan Mahkeme'nin 26.03.2008 tarih, 2008/88 Esas ve 2008/261 Karar sayılı birleştirme kararı ile asıl davanın davalıları davacı sıfatıyla Hazineye karşı açtıkları bu dava ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddia edilen 55,52 m2'lik yüzölçümlü taşınmaz bakımından doğan zarar nedeniyle 25000,00 YTL tazminatın davalı Hazine'den tahsiline karar verilmesini istemiş, 07.04.2009 havale tarihli ıslah dilekçeleriyle de, istek miktarını 53600,00 YTL olarak belirlemiş ve bu miktar üzerinden nisbi peşin harcın yatırıldığı anlaşılmıştır.

Mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamlarından sonra; tapu iptali tescil davasında verilen kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiş olması nedeniyle konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, birleşen karşı dava bakımından açılan tazminat talebinin kısmen reddi ile kısmen kabulüne, 30.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davalı hazineden alınarak karşı davacılara ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı-birleşen dosya davalısı Hazine vekili ile davalılar-birleşen dosya davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece; kısa kararda; birleşen karşı dava bakımından açılan tazminat talebinin kısmen kabul ile kısmen reddine, 30.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davalı hazineden alınarak karşı davacılara ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise; birleşen karşı dava bakımından açılan tazminat talebinin kısmen kabul ile kısmen reddine, 30.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davalı hazineden alınarak karşı davacılara ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine denildikten sonra davalı karşı davacı tarafın tazminat talebiyle açtığı davanın reddine denilmekle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.T.C. Anayasası, yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. 6100 sayılı HMK'nun 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi esastır. Bu nedenle hükmün, açık, anlaşılır, infaz edilebilir şekilde tesis edilmesi, en önemlisi yazılacak gerekçenin, verilen hükme uygun olması gerekmektedir. Aksi halde yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına güven sarsılmış olacaktır. Yazılacak kararın gerekçesiyle, hüküm kısmı arasında bütünsellik esastır. Başka bir anlatımla gerekçe ile hüküm birbirine bağlı olup, çelişki bulunmaması gerekir. Nitekim, HMK'nun 298/2. maddesinde de gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı açıkça düzenlenmiştir.

Açıklanan nedenlerle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında aykırılık bulunduğundan, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, birleşen dosyanın taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılar-birleşen dosya davacılarına iadesine, 29.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16578, Karar No: 2017/690, Tarih: 23.01.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/16578 E.  ,  2017/690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer temyiz itirazlarının ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 23.01.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/8399, Karar No: 2014/4685, Tarih: 19.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/8399 E.  ,  2014/4685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2007/351-2013/30

Davacı M.. A.. vekili Avukat T.. Y.. tarafından, davalılar S.. D.. vdl aleyhine 19/07/2007 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bentlerin dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava, kasten yaralama eylemi nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel Mahkemece, maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

a-Davacı dava dilekçesinde ve yargılama aşamasında talebine ilişkin yaptığı açıklamalarında; davalıların sebebiyet verdiği yaralanması nedeni ile geçici süre iş ve gücünden kaldığını belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel Mahkeme; dosyaya ibraz edilmiş ya da celbi talep edilmiş geçici iş göremezlik süresine ilişkin her hangi bir sağlık kuruluşu raporunun bulunmadığı, çalışılmayan günlerin sağlık kuruluşu raporu ile ispatlanamadığı, böyle bir olgunun varlığı halinde SGK'dan geçici iş göremezlik ödeneğinin alınabileceği gerekçesiyle istem reddedilmiştir.

Davacının maddi zararı yaralanma nedeniyle iş ve güçten kalma zararına ilişkin olup dava dosyasında davacının iş ve güçten kalma süresine ilişkin olarak raporu bulunmamaktadır. Bu nedenle, davacının konuya ilişkin ehil Sağlık Kuruluşu'na sevki ile yaralanması nedeniyle kaç gün iş ve güçten kalabileceğinin tespiti ile bundan sonra belirlenecek olan sürede davacının iş ve güçten kalma zararı belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken maddi tazminatın tümden reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

b-Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olay tarihi, davacının yaralanma derecesi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarları azdır. Davacı yararına daha yüksek düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda 2 numaralı (a ve b) bentlerinde açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davalıların tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3005, Karar No: 2020/10801, Tarih: 14.09.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/3005 E.  ,  2020/10801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : İstinaf İsteminin Düzeltilerek Esastan Reddi,

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

...Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi;

"...a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,... Temyiz edilemez.",

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesinde yer alan; ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı, istinaf başvurusunun "esastan reddine" dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olmasına ilişkin düzenleme; ilk derece mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı istinaf yoluna başvurması sonucu, Bölge Adliye Mahkemelerince sanığın mahkumiyetine dair hükme karşı istinaf isteminin esastan reddedilmesi halinde uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesinde yer alan; adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olduğuna ilişkin düzenleme; kanunlarda sadece adli para cezası gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerince kurulan her türlü hükme karşı istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk kez mahkumiyet hükmü kurulmaksızın verilecek diğer kararlar (esastan reddi, düzeltilerek esastan reddi vb.) için uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

7165 sayılı kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinde yer alan; sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince kurulacak mahkumiyet hükümlerinin, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalması kaydıyla, temyiz yoluna dair istisnalardan hariç tutulmasına dair hüküm, CMK'nin 286/2. maddesinde yer alan tüm temyiz istisnalarına yönelik maddeye yeni ve farklı bir ölçüt getiren, sonradan yürürlüğe giren ve özel bir hüküm niteliğinde "istisnanın istisnası" olarak yorumlanması gereken bir hükümdür. Dolayısıyla, 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin yürürlüğe girdiği 28.02.2019 tarihi ve sonrasında; temyiz yolu açık olan kararlar içerisine; ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları da eklenmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümezliği ilkesi ve Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin de ancak yürürlüğe girdikten sonra uygulanabileceği birlikte gözetildiğinde, bu hükmün ortaya çıkardığı bu yeni istisnai durumun, ancak 7165 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı yapılacak temyiz istemlerinde uygulanabilmesi mümkündür.

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,