muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11437, Karar No: 2015/15110, Tarih: 15.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/11437 E.  ,  2015/15110 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Davalı işveren ...'nun mirasının ilk zümre mirasçıları tarafından reddedilmesi nedeniyle husumetin ikinci zümre mirasçılarına yöneltildiği anlaşılmaktadır.

Mirasın reddi, Türk Medeni Kanunu'nun 605 ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup, anılan Kanunun 605'nci maddesinde, yasal ve atanmış mirasçıların mirası reddedebilecekleri belirtilmiştir.

Yasal ve atanmış mirasçılar mirası, TMK.'nın 606'ncı maddesi gereğince üç ay içinde reddedebilirler. Bu üç aylık süre hak düşürücü bir süredir. Bu süre yasal mirasçılar için mirasçı olduklarını daha sonra öğrendikleri kanıtlanmadıkça, mirasbırakanın ölümünü öğrendikleri tarihten işlemeye başlar. Atanmış mirasçılar için ise süre, mirasbırakanın tasarrufunun kendilerine resmen bildirildiği tarihten işlemeye başlar. TMK.'nın 605'nci maddesinin 2'nci fıkrasında ise, mirasın hükmen reddi düzenlenmiştir. Ölümü tarihinde miras bırakanın ödemeden aczi açıkça belli veya resmen tespit edilmiş ise, miras reddedilmiş sayılır. Bu olgunun saptanması için her zaman dava açılabilir.

Dosya kapsamında yer alan, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2004/506 Esas ve 2004/476 Karar sayılı ilamından, 25.09.2004 tarihinde vefat eden ...'nun mirasçıları olan eşi ..., oğlu ..., kızı ...'nun mirası kayıtsız şartsız reddettikleri, reddin tesciline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, işverenin gerçek kişi olduğu hizmet tespiti davalarında, mirasçıların mirası reddetmeleri halinde (çalışma iddiası ispatlandığı takdirde), mirası reddeden mirasçılar yönünden tespit hükmü kurulup kurulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Tespit davası” başlığını taşıyan 106’ncı maddesinde, tespit davası yoluyla, mahkemeden, bir hakkın veya hukuki ilişkinin varlığının ya da yokluğunun yahut bir belgenin sahte olup olmadığının belirlenmesinin istenebileceği hüküm altına alınmıştır. Buna göre tespit davaları, bir hakkın veya hukuki ilişkinin var olup olmadığının tespitine ilişkin davalardır.

Sigortalının, Kuruma bildirilmeyen geçmiş hizmetlerinin tespiti için 506 sayılı Kanunun 79/10'uncu maddesine (5510 sayılı Kanunun 86/9'uncu maddesi) göre açacağı dava, "tespit davası" niteliğini taşımanın yanı sıra, aynı zamanda "olumlu tespit davası" özelliğini de göstermektedir (Güzel/Okur, s. 200; Tuncay/Ekmekçi, s. 245; Tunçomağ, s. 193; Mustafa Çenberci, Sosyal Sigortalar Kanunu Serhi, Ankara 1985, s. 512; Sözer, s. 74; Özgür Öztürk, “Sigortalı Hizmetin Tespiti”, Çimento İsveren Dergisi, 1998/1, s. 31).

Bu halde, işverenin gerçek kişi olduğu hizmet tespiti davalarında, çalışma iddiası ispatlandığı takdirde, mahkemece kurulacak hüküm, sigortalı hizmetlerin varlığının tespitinden öte, akçalı (parasal) konulara ilişkin herhangi bir irdeleme içermediğinden, mirasçıların mirası reddetmiş olmaları halinde, bu mirasçılar yönünden tespit hükmü kurulmasına engel teşkil etmeyecektir. Ancak, bu husus, Kurum tarafından primlerin tahsili aşamasında göz önünde bulundurulmalıdır.

Kaldı ki, Türk Medeni Kanununun 612'nci maddesinde “En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince iflâs hükümlerine göre tasfiye edilir. Tasfiye sonunda arta kalan değerler, mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verilir.” düzenlemesine yer verilmiş olup; mirasın reddi durumunda tasfiye sonucu terekeden arta kalan olursa, bunlar ikinci zümreye geçmeyerek mirası reddetmiş olan birinci zümreye verileceği hususu, yine tespitine karar verilecek sigortalılık süresinin prim miktarını, bunun sonucu olarak da terekeden ödenecek kısmı etkileyeceği gözetildiğinde, bu durumda yapılması gereken iş, hizmet tespiti davasının mirası reddetmiş olanların hak alanını ilgilendireceği açıktır.

2-) Dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkinin varlığı medeni usul hukukumuzda "sıfat" olarak tanımlanmaktadır ve bir davada taraf olarak gösterilen kişilerin o dava ile ilgili kimseler olması zorunludur. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olmasına karşın, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir. Sübjektif bir hakkı dava etme yetkisi (dava hakkı) kural olarak o hakkın sahibine ait olduğundan, anılan hakka ilişkin bir davada davacı olma sıfatı da hakkın sahibine aittir ve buna aktif husumet denilmektedir. Bir sübjektif hak kendisinden istenebilecek olan kişi ise o hakka uymakla yükümlü olan kimsedir ve bu da pasif husumet (davalı sıfatı) olarak adlandırılmaktadır. Sübjektif hakkın sahibi olan kimse ile o hakka uymakla yükümlü bulunan kişinin kimler olduğunun saptanması, bir başka anlatımla davada davacı ve davalı sıfatlarının kimlere ait olduğu hususu, dava konusu (sübjektif) hakkın özüne ilişkin maddi hukuk sorunudur. Dava açan veya aleyhine dava açılan kişiler o davada davacı veya davalı olarak taraf sıfatına sahip değillerse, mahkemece dava konusu hakkın esası (var olup olmadığı) hakkında inceleme yapılmadan dava sıfat yokluğundan reddedilir ve bu karar davanın dinlenemeyeceğine ilişkin değil esasına yönelik bir karar niteliğindedir. Davacı veya davalıdan birinin taraf sıfatına sahip olmaması durumunda verilecek olan ret kararı o davadaki taraflar arasında maddi anlamda kesin hüküm oluştursa da, dava konusu hak ve taraf sıfatına sahip olan kişiler bakımından kesin hükümden söz edilemeyecektir. Dava konusu hakkın özüne ilişkin bir maddi hukuk sorunu olan taraf sıfatı (husumet) ve sıfat yokluğu, davada taraf olarak görünen kişiler arasında dava konusu hakkın doğumuna engel olan bir itiraz niteliğindedir ve yargılamanın her aşamasında, isteme gerek kalmaksızın mahkemece kendiliğinden gözetilmesi zorunludur.

Açıklanan kapsamda, davaya konu işyerinin dava konusu dönem içerisinde kalan 31.12.2002 tarihinden itibaren ...'ye devir edildiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124/4. maddesindeki; dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesinin kabul edilebilir bir yanılgıya dayanması halinde hakimin karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebileceğine ilişkin düzenleme de gözetilmek suretiyle, davacıya; çalıştığını iddia ettiği davaya konu işyerinin işverenleri olduğu anlaşılan ...'nun ilk zümre mirasçıları ve ...'ye husumet yöneltmesi için mehil verilmeli, husumet yöneltildiğinde, bu kişilerin göstereceği deliller toplanmalı, bütün deliller toplandıktan sonra, mirası reddeden mirasçılar yönünden tespit hükmü kurulmasının mümkün olduğu da gözetilerek, yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılardan Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2507, Karar No: 2022/5523, Tarih: 24.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/2507 E.  ,  2022/5523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekilerince istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 24/03/2022 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki Aydınkavak Köyü, 104 ada, 102 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibarıyla bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Sulu tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değeri belirlenirken Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre %4 oranında kapitalizasyon faizi uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 olarak kabulü ile az bedel tespiti,

2-Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda münavebe ürünü olarak alınan buğday, fiğ ve patatesin değerlendirme tarihi olan 2012 yılı itibarıyla dekar başına verim miktarları, üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg satış fiyatları Tarım ve Orman Bakanlığı İlçe Müdürlüğünden getirtilip rapor denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3-Taşınmazın değeri belirlenirken, bilirkişi raporunda döner sermaye faizi ve genel idare giderleri, masraflara dahil edilmek suretiyle az bedele hükmedilmesi,

4- Kamulaştırma bedeline uygulanan faizin bitiş tarihinin gösterilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

5-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi'nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün ve 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Gerektiğinden;

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 3.815,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 3.815,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 24/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1930, Karar No: 2014/3734, Tarih: 07.07.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/1930 E.  ,  2014/3734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak.

HÜKÜM : Sanık ...'ün, resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak suçundan beraatine ilişkin.

Sanık ...'in, 5237 sayılı TCK.nun 81/1, 31/3, 63, 54. maddeleri uyarınca, 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına

Sanık ...'ın, 5237 sayılı TCK.nun 38, 81/1, 62/1, 53/1-3, 63, 54. maddeleri uyarınca, 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanıklar ... ve ...'ün, 5237 sayılı TCK.nun 81/1, 39/2-a, 62/1, 53/1-3, 63. maddeleri uyarınca, 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

1 - Katılanlar ... ve ...’nin sanık ... hakkında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan açılan kamu davasına katılma ve verilen kararları temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığından bu suça yönelik olarak katılanlar vekilinin temyiz talebinin CMK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- a- Sanıkların öldürmeye sebatla ve koşulsuz olarak ne zaman karar verdikleri, ulaştıkları ruhi sükunete rağmen öldürme kararından vazgeçmeyip bu kararını icra ettikleri hususunda, her türlü kuşkudan uzak ve kesin kanıt bulunmadığı, bu haliyle tasarlamanın koşullarının bulunmadığı anlaşıldığından tebliğnamenin (a) bendindeki bozma düşüncesine;

b- Verilen cezanın müebbet hapis cezası olduğu, TCK'nın 38/2 maddesinin uygulanmamasının sonuç cezayı etkilemeyeceği anlaşıldığından (b) bendindeki bozma düşüncesine;

c- Sanık ...'in kendisini azmettirenin sanık ... olduğunu söylemesinden evvel, sanık ... hakkında soruşturma başlatılmış olması ve elde edilen delillerden azmettiren kişinin sanık ... olduğunun anlaşılması karşısında tebliğnamenin (c) bendindeki bozma düşüncesine;

İştirak edilmemiştir.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktül ...'ı kasten öldürme, sanık ...'in sanık ...'i maktül ...'ı öldürmeye azmettirme suçlarının, sanık ...'in maktül ...'a karşı eyleminin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma sebepleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ..., ..., ... müdafıilerinin sübuta, sanık ... müdafıinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçelerinde sübuta, Cumhuriyet savcısının sanıklar ... ve ...'in beraat etmesi gerektiğine, katılanlar vekilinin saire yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A- Sanık ... hakkında maktül ...'ı kasten öldürme, sanık ... hakkında öldürmeye azmettirme suçlarından kurulan ve kısmen resen'de temyize tabi mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamedeki düşünceye kısmen aykırı olarak ONANMASINA;

B- Sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme suçuna yardımdan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

A- Sanık ... hakkında maktül ...'ı kasten öldürme, sanık ... hakkında öldürmeye azmettirme suçlarından kurulan ve kısmen resen'de temyize tabi mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamedeki düşünceye kısmen aykırı olarak ONANMASINA;

B- Sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme suçuna yardımdan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; maktül ...'ın ... ilçesinde kendisine ait yazlığının bulunduğu, sanık ...'in bu yazlığın da içinde bulunduğu site içerisinde yer alan ve büfe-fırın şeklinde çalıştırılan işyerinin fiili işleteni olduğu, sanık ...'in de site ve çevresinde inşaat ve tamirat işleri ile uğraştığı, bu kapsamda sanık ...'in inşaat işlerini de yaptığı, sanık ...'in, ...'in uzaktan akrabası olup inşaat işçisi olarak ...'in yanında çalıştığı, ...'ın gürültü ve kirlilik gerekçesi ile büfe hakkında ilgili mercilere çok sayıda şikayette bulunduğu ve bu hususu çevresinde dillendirdiği, şikayetlerden bunalan ...'in psikolojik rahatsızlıkları olduğunu öğrendiği ...'le, ... aracılığıyla irtibat kurduğu, ..., ... ve ...'in bulundukları ortamlarda ...'ın dövülmesinden bahsettikleri, son aşamada sanıkların ...'ın öldürülmesi gerektiğine karar verdikleri, olay gecesi ...'in büfeden saat 00:30 sıralarında ayrılarak ...'ın evine gittiği, 13 tanesi yüzeysel olmak üzere toplam 19 bıçak darbesi ile ...'ı öldürdüğü ve pencereden çıktığı, ...'a ait kredi kartlarının, bir miktar paranın ve Rolex marka kol saatinin evde bulunduğu, ...'in 01:17 ve 01:23 saatlerinde ...'i, 01:39 ve 01:49 saatlerinde ...'i aradığı, ...'in ... otogarında ...'i karşıladığı, ertesi gün de ... ve ... arasında 10'a yakın telefon görüşmesi olduğu, pansiyonda kalan ...'in birkaç gün sonra ...'dan ayrıldığı, ...'in ...'ten 300 TL kadar para aldığı, olaydan 2 ay sonra büfe çalışanı ... isimli kişinin ...'e para göndermezse bildiklerini polise anlatacağına dair sms gönderdiği olayda;

a- Sanık ... hakkında kasten öldürme suçuna yardımdan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanık ...’in TCK'nın 38. maddesi gereği azmettiren olarak cezalandırılması yerine yardım eden olarak kabulü sonucu eksik ceza tayini;

b- Sanık ... hakkında kasten öldürme suçuna yardımdan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanık ...'in ...'in yanında ücretli olarak çalıştığı, ...'la bir husumetinin bulunmadığı, ...'in ... hakkındaki beyanlarının somut delillerle doğrulanamadığı, ...'ın öldürülmesine katıldığına ilişkin yeterli delil elde edilemediği, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi de gözönüne alınarak cezalandırılmasına yeterli kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığından beraati yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek mahkumiyetine karar verilmesi;

Sanık ...'in ...'in yanında ücretli olarak çalıştığı, ...'la bir husumetinin bulunmadığı, ...'in ... hakkındaki beyanlarının somut delillerle doğrulanamadığı, ...'ın öldürülmesine katıldığına ilişkin yeterli delil elde edilemediği, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi de gözönüne alınarak cezalandırılmasına yeterli kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığından beraati yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek mahkumiyetine karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafînin, katılanlar vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni dikkate alınarak ...’ün TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değil ise derhal salıverilmesi için müzekkere yazılmasına, 07/07/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

07/07/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ... yokluğunda 10/07/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2015/12588, Karar No: 2016/893, Tarih: 26.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/12588 E.  ,  2016/893 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Ankara 20. Asliye Hukuk ve Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, apartman yönetiminin sorumluluğunda olan giderin tıkanması nedeniyle davacı şirketine sigortalı bulunan daireyi pis suyun basması ve dairenin hasar görmesi sonucu sigortalıya ödenen hasar bedelinin davalıdan rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın sigorta sözleşmesinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, uyuşmazlığın, sigorta şirketi tarafından sigortalısına ödenen tazminatın zarara sebebiyet veren davalıdan rücuan tahsili isteminden kaynaklandığı, davalının tacir olmadığı gibi, sigortacının sorumlu kişi aleyhine açtığı davanın sigorta poliçesinden doğan bir dava olmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Somut olayda uyuşmazlık 6102 sayılı TTK'nın 1472. maddesi uyarınca sigorta şirketi tarafından sigortalısına ödenen tazminatın haksız fiile ( giderin tıkanması nedeniyle daireyi pis suyun basmasına) sebebiyet veren davalı apartman yönetiminden rücuan tahsili isteminden kaynaklanmaktadır.

Somut olayda uyuşmazlık 6102 sayılı TTK'nın 1472. maddesi uyarınca sigorta şirketi tarafından sigortalısına ödenen tazminatın haksız fiile ( giderin tıkanması nedeniyle daireyi pis suyun basmasına) sebebiyet veren davalı apartman yönetiminden rücuan tahsili isteminden kaynaklanmaktadır.

TTK m. 1472’de düzenlenen halefiyet, yasal, sınırlı ve cüz’î halefiyet niteliğindedir. Bu maddeden doğan halefiyet hakkına istinaden açılacak olan dava, esas itibariyle sigortalının, kendisine zarar verene karşı açacağı tazminat davasının, onun halefi sıfatıyla sigortacı tarafından açılmasıdır. TTK'nın 1472. maddesi uyarınca sigortacı, sigorta bedelini ödedikten sonra hukuken sigorta ettiren yerine geçer ve dava, tazmin ettiği bedel nisbetinde sigortacıya intikal eder. Bu şekilde sigortalısının haklarına halef olan sigorta şirketinin, ödediği tazminat miktarınca hukuken sigortalı yerine geçerek açtığı rücû davası, aslında bir tazminat davası olup, aynı zamanda şahsî nitelikte bir eda davasıdır. Burada sigortacı, sigorta ettiren yerine geçtiği için şahsî ve rücûu ödediği bedelle sınırlı olduğundan dolayı da cüz'î haleftir. Sigortacının, sigortalıya ödediği tazminat oranında sigortalının yerine geçeceği ve onun kanunî halefi olacağı, ilke olarak 31.03.1954 gün ve 1953/18 E - 1954/11 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtilmiştir. 17.01.1972 gün ve 1970/2 E - 1972/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da, sigortacının, zarara sebebiyet veren aleyhinde açtığı rücû davasının, kanundan doğan halefiyete dayandığı ve halef olanın, halefiyet yolu ile nasıl bir hak iktisap etmiş ise, o hakka sahip olacağı vurgulanmış; sigorta ettirenin ne hakkı varsa bunların, şartları gerçekleşince sigortacıya geçeceği; sigortacının, sigorta ettirenin bütün def’ilerini üçüncü şahsa karşı ileri sürebileceği ve Borçlar Kanununun 44. maddesine (TBK m. 52) de dayanabileceği; sigorta ettirenin olayda dava hakkı yoksa, sigortacıya da bu yönde bir hakkın intikal etmeyeceği açıklanmıştır.

Diğer taraftan, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 22.03.1944 gün ve 37 E.-9 K. sayılı kararına göre de "Sigortacının sigorta poliçesinden münbais olmayıp kanundan aldığı bir salâhiyete istinaden ve haksız fiil sebebiyle alacaklı yerine kaim olarak hareket ettiği dâvada hukuk mahkemesine başvurması gerekir."

Bu haliyle davacı ve davalı arasında sigorta ilişkisi bulunmadığı, uyuşmazlığın 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğmadığı, haksız fiile dayalı tazminat davası olduğu anlaşıldığından, davanın genel hükümler çerçevesinde asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/01/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.