muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4016, Karar No: 2010/3399, Tarih: 06.05.2010

../..

-2-

gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8 maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında kurulan mahkümiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 07.01.2005 günlü raporda mağdurede saptanan orta ile hafif derece sınırındaki zeka geriliğinin, mağduresi bulunduğu olaya ruhsal yönden mukavemete muktedir olmasına mani olacak mahiyet ve derecede olduğu ve kendisindeki bu zeka geriliğinin hekim olmayanlarca anlaşılamayabileceğinin bildirilmesi karşısında sanık ...'in 24.05.2003 günlü sorgu hakimi huzurundaki ifadesinde, akli dengesinin yerinde olmadığını bildiği mağdure ile cinsel ilişkiye girdiğini ikrar etmiş olması nazara alınmadan 765 sayılı TCK'nun 416/1 yerine 416/son maddesi ile ceza tayini,

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan mahkümiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık ...’ın suç tarihindeki yaşı ve hükmolunan ceza miktarı nazara alındığında 15.07.2005 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi ile hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C.Savcısı ve katılan SHÇEK vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.05.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/16112, Karar No: 2017/386, Tarih: 17.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/16112 E.  ,  2017/386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a-4, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

31/10/2013 günü saat 08:30 sıralarında ölen sürücü ...'in yönetimindeki tescilsiz motosiklet ile yerleşim yeri içinde, 11 metre genişliğinde, iki yönlü, düz, eğimsiz, kuru, parke taşlı yolda .. sokağı takiben ... İlkokulu istikametine seyri sırasında, olay mahalli Gap sokak 4 yönlü kavşağa geldiğinde, seyrine göre soldan, Gap sokağı takiben gelip kavşağa giren sanık sürücü ...'nın kullandığı kamyonetin sağ ön çamurluk ayna ve kapı camı kesimlerine, aracının ön kesimiyle çarpması sonucu motosiklet sürücüsünün vefatı ile sonuçlanan ve sanığın asli kusurlu kabul edildiği somut olayda, sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, eksik inceleme yapıldığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14251, Karar No: 2024/1469, Tarih: 19.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/14251 E.  ,  2024/1469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1694 E., 2023/2246 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/11 E., 2023/88 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın fer'i müdahil Kurum vekili ile davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasıyla yeniden hüküm kurularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, fer'i müdahil Kurum vekili ile taraf vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı....'e ait ... Kebap Salonunda 2012 yılı ikinci on günlük diliminde işe başladığı, davacının 18.07.2017 tarihine kadar geçen sürede kesintisiz şekilde davalı ...'ın emir ve talimatı altında çalıştığı, iş akdi bu şekilde seyrederken davacının sigorta girişinin ve sigorta primlerinin de ödendiğini düşündüğü ancak davacının durumu böyle olmadığını öğrendiği iddiasıyla davacının sigorta başlangıç tarihinin 20.10.2012 olarak tespiti ve iş akdine haksız olarak son verildiği 18.07.2017 tarihine kadar ki çalışmaların ait yatırılmayan primlerin işveren tarafından yatırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacıya ait herhangi bir sigortalılık belge ve dosyası bulunmadığı, davalıya ait ... Kebap Salonu unvanlı, mahiyeti sandviç büfesi olan işyerinin 17.02.2012 tarihinde kanun kapsamında alındığı, kamu düzenini ilgilendiren davada yazılı delille ispat zorunluluğu olduğu, Mahkemece etraflıca araştırma yapılması gerektiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 07.04.2014 tarihinde işe başladığı, bankalara borcu olduğu ve maaş haczi uygulanacağı gerekçesiyle sigorta bildirimi yapılmasını engellediği, davacının telefondan mesaj atarak işi bıraktığını davalıya bildirdiği ve 22.06.2017 tarihinde işten ayrıldığı, davalının davacıyı işten çıkarmadığı, davacının komi olarak işe başladığı, garson görevi ile çalışmadığı savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından; davalı tanığının 2013 yılında işten ayrıldığını davacının 2012 yılı sonuna doğru işe başladığını belirtiği, söz konusu tanığın davacı ile birlikte çalışmış olduğu ve 2013 yılında işten ayrılmış olduğu göz önüne alındığında davacının davalı tarafından savunulduğu gibi 07.04.2014 tarihinde çalışmaya başlamış olmasının mümkün olmadığı, üstelik dinlenen tanığın davalı tarafından dinletildiği, bu nedenle her ne kadar kamu tanıkları davacının işe başladığı tarihle ilgili net bir beyanda bulunmamışlarsa da davalı işyerinde çalışan davalı tanığı olarak dinlenen ...'ın beyanına itibar edilebileceği kanaatine varıldığı, davalı tanığın beyanları davacı iddiasını ve davacı tanık beyanlarını doğrular nitelikte olduğu, davacı tanıklarından ... davacının arkadaşı olduğunu 2012 yılı Ekim ayında işe başladığı, yine tanık ... de davalının çalıştığı iş yerinin müşterisi olduğunu ve davacının 2012 yılının bitmesine 3 ay kala orda çalıştığını gördüğünü beyan ettiği, her ne kadar davacı tanıkları tek başına davacı sigortalılığının tespitinde yeterli olmasa da bu beyanlar davalı tanığı ...'ın da beyanı ile uyumlu olduğundan davacının iddiasının yerinde olduğu kanaatine varıldığı, sonuç olarak dosyada toplanan deliller, taraf iddia ve savunmaları ile hükme esas alınan bilirkişi raporu birlikte değerlendirildiğinde, davacının dava konusu talebinin yerinde olduğu gerekçesiyle davacı ...’nın, davalı ...’e ait işyerinde 20.10.2012 - 22.06.2017 tarihleri arasında asgari ücret ile kesintisiz olarak çalıştığı ve 1593 günün feri müdahil Kuruma bildirilmediğinin tespitine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum vekili ile davalı vekili istinaf yoluna başvurmuşlardır.

B.İstinaf Sebepleri:

Fer' müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının davasını ispat edemediği, davacının çalışmalarının kesintili olduğu, davacının garson değil komi olarak çalıştığı iddiasıyla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının 07.04.2014 tarihinde işe başladığı, bankalara borcu olduğu ve maaş haczi uygulanacağı gerekçesiyle sigorta bildirimi yapılmasını engellediği, davacının telefondan mesaj atarak işi bıraktığını davalıya bildirdiği ve 22.06.2017 tarihinde işten ayrıldığı, davalının davacıyı işten çıkarmadığı, davacının komi olarak işe başladığı, garson görevi ile çalışmadığı iddiasıyla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının davalıya ait iş yerinde çalışıp çalışmadığı hususunda olmayıp davacının işe giriş ve işten ayrılış tarihleri hususunda olduğu, dosya kapsamında davacının çalışma sürelerine ilişkin olarak yazılı delil bulunmamakla birlikte dinlenilen tanık beyanlarında da davacının çalışma süreleri ile ilgili net tarih yer almadığı, bu itibarla davalı işveren tarafından davacının 07.04.2014 - 22.06.2017 tarihleri arasında çalıştığı hususunun daha önce fer'i müdahil Kuruma dilekçe ile bildirilmiş olması dikkate alındığında; davacının 07.04.2014 - 22.06.2017 tarihleri arasında çalıştığının kabulü gerektiği kanaatine varıldığı gerekçesiyle davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin istinaf taleplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı ...’e ait iş yerinde 07.04.2014 - 22.06.2017 tarihleri arasında, asgari ücret ile kesintisiz olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum vekili ile taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Fer'i müdahil Kurum vekili ile davalı işveren vekili istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz isteminde bulunmuşlardır.

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kamu tanığı .....'ın davacının 2012 yılında kendisinin çalıştığı zamanda çalıştığını ve kendisinin 2013 yılıda işten ayrıldığını ve bu tarihlerin hayatında bir kaşılığı olduğu için hatırladığı ve açıklıkla beyan ettiği, her ne kadar davalı geç bildirimde bulunmuş ise de Kurum tarafından bu hususun nazara alınmadığı, fer'i müdahilin temyiz nedenlerin ülke gerçekleriyle uyumlu olmadığı iddiasıyla temyiz isteminde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının davalı nezdinde hizmet akdine dayalı olarak 20.10.2012 - 18.07.2017 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığının tespiti davasıdır.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 86 ncı maddesi ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 86 ncı maddesi ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıdaki yazılı temyiz harcının ilgililerden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16947, Karar No: 2015/1530, Tarih: 11.02.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/16947 E.  ,  2015/1530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Feragat kesin hükmün sonuçlarını doğurur (HMK.md.311). Bu sonucun hasıl olması, davadan feragat halinde ret kararı verilmesini gerekli kılar. Davacı, davasından feragat ettiğine göre, davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, “karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.02.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/3424, Karar No: 2017/1785, Tarih: 21.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/3424 E.  ,  2017/1785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Maddi ve Manevi Tazminat

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece verilen ilk hükümde davacı kadın yararına hükmedilen 5.000 TL maddi tazminat ve 3.000 TL manevi tazminat miktarları az bulunarak Dairemizin 15.10.2015 gün 2015/3870 esas 2015/18441 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyulmuş ve davalı kadın yararına 25.000 TL. maddi, 20.000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Davalı kadın yararına bozmaya uyularak tayin edilen miktar, bozmadan beklenen amacı karşılamaktan uzaktır.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamı dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 74/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönlergözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.02.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/7792, Karar No: 2012/10318, Tarih: 12.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/7792 E.  ,  2012/10318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Takibin taliki veya iptali

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ... davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HMK.nun 438. ve İİK.nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi;

Davacı borçlu vekili; alacaklı vekili tarafından Üsküdar 3.İş Mahkemesinin ilamına dayanılarak vekil edeni aleyhine 9 ayrı takip başlatıldığını bu işlemin hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğunu ve hukuk düzeni tarafından korunamayacağını ileri sürerek icra takibinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın yersiz olduğunu, mahkeme ilamındaki her kalem alacak için ayrı ayrı takip yapılmasına bir engel bulunmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; aynı ilamda hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminat, yargılama giderleri, vekâlet ücreti ve işlemiş yasal faizlerden oluşan alacak kalemleri için tek bir takip yapılabileceği gibi ayrı ayrı takip yapılmasının mümkün olduğu ve aynı dosya ile ilamlı icra takibini zorunlu kılan yasal bir düzenlemenin mevcut olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı borçlu vekili tarafından esas, davalı alacaklı vekili tarafından avukatlık ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK.nun Hükmün Kapsamı başlıklı 297. maddesinde; hükmün sonuç kısmında yargılama giderleri konusunda, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında gösterilmesi gerektiği belirtilmiştir. Yargılama Giderlerinin Kapsamı başlıklı 323. maddesinin (ğ) bendinde vekille takip edilen davalarda vekâlet ücretini yargılama giderleri içinde saymıştır. Yargılama Giderlerinden Sorumluluk başlıklı 326. maddesinin 1. fıkrasında yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği belirtilmiştir. Tüm bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde ilam taraflara yüklenen borçlar, tanınan haklar, yargılama giderleri olmak üzere bir bütündür. Vekille temsil edilen davalarda hüküm altına alınan avukatlık ücreti de yargılama giderleri kapsamındadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Dürüst Davranma ve Doğru Söyleme Yükümlülüğü başlıklı 29. maddesinde "Taraflar, dürüstlük kuralına uygun davranmak zorundadırlar. Taraflar, davanın dayanağı olan vakıalara ilişkin açıklamalarını gerçeğe uygun bir biçimde yapmakla yükümlüdürler." Dürüstlük Kuralına Aykırılık Sebebiyle Yargılama Giderlerinden Sorumluluk başlıklı 327. maddesinin 1. fıkrasında "Gereksiz yere davanın uzamasına veya gider yapılmasına sebebiyet vermiş olan taraf, davada lehine karar verilmiş olsa bile, karar ve ilam harcı dışında kalan yargılama giderlerinin tamamını veya bir kısmını ödemeye mahkûm edilebilir." denilmiştir.

4721 sayılı TMK.nun Hukukun Uygulanması Ve Kaynakları başlıklı 1. maddesinde "Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır. Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa hâkim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir. Hâkim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.", Dürüst Davranma başlıklı 2. maddesinde "Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.", Hâkimin Takdir Yetkisi başlıklı 4.maddesinde "Kanunun takdir yetkisi tanıdığı veya durumun gereklerini ya da haklı sebepleri göz önünde tutmayı emrettiği konularda hâkim, hukuka ve hakkaniyete göre karar verir.", Hukukun Uygulanması başlıklı 33. maddesinde ise; "Hâkim, Türk hukukunu resen uygular."denilmiştir.

2709 sayılı 1982 Anayasasının Hak Arama Hürriyeti başlıklı 36.maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." denilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanununun 61. maddesini sadeleştiren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Sebepsiz Zenginleşmeden Doğan Borç İlişkileri başlıklı 77. maddesinde "Haklı bir sebep olmaksızın, bir başkasının malvarlığından veya emeğinden zenginleşen, bu zenginleşmeyi geri vermekle yükümlüdür. Bu yükümlülük, özellikle zenginleşmenin geçerli olmayan veya gerçekleşmemiş ya da sona ermiş bir sebebe dayanması durumunda doğmuş olur." denilmiştir.

Somut olayda; alacaklı vekili tarafından borçlu Selçuklu Turizm ve İnşaat A.Ş. aleyhine Üsküdar 3.İş Mahkemesinin 29.12.2011 tarih 2009/457 Esas ve 2011/851 Karar sayılı ilamına dayanılarak İstanbul 35.İcra Müdürlüğünün 2012/2418 Esas vs. numaralı dosyalarında alacaklılar ..., ...,..,...,... lehine maddi tazminat, manevi tazminat, yargılama giderleri ve vekalet ücreti olmak üzere 9 ayrı takip başlatıldığı ve her takip dosyasında yeni takip gideri ve vekalet ücreti talep edilmiş olduğu görülmüştür.

Mahkemece aynı ilamda hüküm altına alınan alacak kalemleri için tek ve aynı dosya ile ilamlı icra takibinde bulunulmasını zorunlu kılan türden yasal düzenlemenin mevcut olmadığı gerekçesine dayanılmıştır. Ancak yasalarda bir ilamla hüküm altına alınan haklarla ilgili olarak ayrı ayrı takip yapılabileceğine ilişkin hiçbir düzenleme de mevcut değildir. Bu durumda Türk Medeni Kanununun 1, 2, 4 ve 33. maddelerinin, Anayasanın 36.maddesinin, Borçlar Kanununun 61 ve yeni Türk Borçlar Kanununun 77. maddesinin, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 29. maddesinin göz önüne alınarak uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması gerekir.

Genel olarak icra hukukuna ilişkin itiraz ve şikâyetlerde Türk Medeni Kanununun 2. maddesinin uygulanma kabiliyeti yoktur. Ancak yukarıda belirtilen diğer yasa maddeleri göz önüne alındığında bu tip olaylarla sınırlı kalmak üzere objektif iyi niyet kurallarının göz ardı edilmemesi gerekir. Hakkın kötüye kullanılmasını; hukuken var olan bir hakkın sınırlarını aşarak ya da o hakkı gerekçe göstererek hukuka aykırı eylemler yapma durumu olarak veya bir hakkın, yasaların tanıdığı yetkilerin sınırları içinde olmakla birlikte, amacından saptırarak kullanılması olarak da açıklanabilir. Türk Medeni Kanununun 2. maddesine göre herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. Yani bir hak sahibi hakkını kullanırken ve borçlu borcunu öderken objektif iyi niyet kurallarına uymak, dürüst davranmak, başkalarını zarara uğratmamak zorundadır. Hak sahibi başkasına zarar vermek amacını taşımasa bile hareketi açıkça iyi niyet kurallarına aykırı ise ve başkasını zarara uğratıyorsa veya hak sahibine sağladığı yarar ile başkasına verdiği zarar arasında aşırı dengesizlik varsa bu durumu hakkın kötüye kullanılması olarak değerlendirebiliriz. Anayasa başta olmak üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu, Türk Medeni Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu hak sahibinin hakkını kullanırken objektif iyi niyet kuralları içinde hareket etmesini emretmiş aksi davranışın hukuk düzeni tarafından korunamayacağını belirtmiştir.