muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1959, Karar No: 2024/3494, Tarih: 01.04.2024

Bununla birlikte, işyerinde işlerin iş yerine bağlı sürekli hamallarla mı yoksa piyasa hamallarıyla mı yapıldığı hususu, her gün hamala ihtiyaç olup olmadığı, davacıya her gün iş verilip verilmediği, çalışmanın tam zamanlı çalışmaya dayanıp dayanmadığı, ücretin kim tarafından ödendiği ve ödenen ücret miktarı ile nasıl ödendiği, davacının iş yerinde ya da işyeri dışında ... amade biçimde hazır olarak bekleyip beklemediği, durum böyle ise nerede beklediği hususları açıklığa kavuşturulmalı, ilgili meslek/ticaret odasından davalı işyerine ait kapasite raporunu, tüm vergi beyannamelerini getirtip gerektiğinde keşif yaparak işyerinin mekan ve büyüklüğü/fiziki şartları araştırılmalı, fabrikanın su tüketimi için yapılan araştırmada şirketin yalnızca şehir merkezinde bulunan işletme merkezinin su tüketimine dair kayıtlarının gönderildiği anlaşıldığından fabrika binasının elektrik ve su abonelikleri, tüketimin aylara göre dağılımı ile miktarı ayrıntılı olarak araştırılmalı ve alanında uzman ilgili meslek mensubu, mali müşavir ve hukukçudan oluşan bilirkişi heyetinden rapor alınmalı, bu raporda dava konusu dönemde dönem bordrolarında çalıştığı bildirilen sigortalı sayısı, iş yerlerinin kapasitesi ile davalı işyerlerinde tuğla taşıma işinde çalıştığını iddia ederek dava açan ve mahkemelerde derdest durumda işçilik alacağı ve hizmet tespiti davaları bulunan kişilerin sayısı da gözetilerek karşılaştırma yapılması sağlanmalı, dava konusu dönemde davacı ile birlikte çalışan ve işverenin bordrolarında kayıtlı kişiler ile komşu veya benzeri işleri yapan işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler resen saptanarak somut bilgi ve görgülerine başvurulmalı, seri dosyalarda tanıkların her bir davacı için aynı şekilde beyanda bulunduğu görüldüğünden, tanıkların davacının iş yerindeki çalışmasının niteliği, süresi, hangi tarih aralığında ne şekilde çalıştığı konusundaki beyanları somutlaştırılmalı, yapılan işin niteliği dikkate alındığında kısmi çalışma yapılması mümkün olduğundan çalışmanın varlığı, süresi ve sürekliliği, çalışmanın kısmi ya da tam gün olup olmadığını belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan mahkeme kararının BOZULMASINA,

Temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren Mahkemesine gönderilmesine,

01.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3792, Karar No: 2014/16249, Tarih: 05.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/3792 E.  ,  2014/16249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/622-2013/656

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan M.. K.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın mücavir alan içinde ve belediye hizmetlerinden yararlandığı bildirimiş ise de meskun mahal içerisinde olup olmadığı dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

Dava konusu taşınmazın meskun mahal içerisinde bulunup bulunmadığı, meskun mahal dışında ise, en yakın meskun mahale olan uzaklığı ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan sonra,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17211, Karar No: 2012/15366, Tarih: 17.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/17211 E.  ,  2012/15366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2004, 2005, 2006 ve 2007 yıllarındaki suçlardan ayrı ayrı; Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçların sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı arttırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi gösterilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 24.12.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5714, Karar No: 2022/17934, Tarih: 31.10.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/5714 E.  ,  2022/17934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız Yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

6352 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihi sonrasında işlenen karşılıksız yararlanma suçlarında 5237 sayılı TCK’nın 163/3. ve 168/5. maddelerine göre soruşturma aşamasında Cumhuriyet Başsavcılığınca katılan kurumun cezasız ve vergili gerçek zararı bilirkişiye hesaplattırılıp, sanığa miktar da belirtilip usulüne uygun süre verilmek suretiyle “bilirkişinin hesapladığı kurumun cezasız ve vergili gerçek zararını soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin etmesi durumunda hakkında kamu davası açılmayacağına” dair bildirimde bulunulması gerektiği ve bildirim sonrası verilen sürede kurumun gerçek zararının soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin edilmesi halinde bu bir dava şartı olduğundan 5237 sayılı TCK’nın 168/5. maddesine göre kamu davasının açılamayacağı ve eğer soruşturma aşamasında bu ihtar işlemi yapılmamış olmasına rağmen sanık tarafından kovuşturma aşamasında katılan kurumun zararının tamamen karşılanması halinde bu ödemenin soruşturma aşamasında yapılmış gibi kabul edilerek sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden düşme kararı verilmesi gerekeceği, bu açıklamalar ışığında somut olayda değerlendirildiğinde; sanığa soruşturma aşamasında ödeme ihtarı yapılmadığı ve katılan kurumun 30/05/2016 tarihli yazısına göre, sanığın kaçak elektrik tespit tutanağına ait borcunun tamamını 13/05/2016 tarihinde ödediğinin bildirildiği, buna göre sanığın kovuşturma aşamasında kurum zararını giderdiği anlaşılmakla; bu ödemenin soruşturma aşamasında yapılmış bir ödeme gibi kabul edilerek 5237 sayılı TCK’nın 168/5. maddesine istinaden 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle sanık hakkındaki kamu davasının düşürülmesi yerine kovuşturmaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 168/5. ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, karardan bir suretin Adli Sicil Kanunu’nun 6/2. maddesi uyarınca mahsus siciline kaydı için Adalet Bakanlığı Adlî Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğü’ne mahkemesi tarafından gönderilmesine, 31.10.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7578, Karar No: 2016/5476, Tarih: 12.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/7578 E.  ,  2016/5476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ile ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, 26.06.2003 günlü dilekçesinde müvekkilleri adlarına tapuda kayıtlı bulunan ... köyü 364 parsel sayılı taşınmazın yörede 1996 yılında ilk kez yapılan ve 18.07.1998 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alınması işleminin yanlış olduğunu iddia ederek, bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne; 364 sayılı parselin orman olarak sınırlamasına ilişkin 63 numaralı Orman Kadastro Komisyon kararının iptaline, taşınmazın orman sınırları dışına çıkartılmasına karar verilmiş, hükmün davalı ... Yönetimi tarafından temyizi üzerine, Dairenin; 15/02/2005 gün ve 2004/8400 E. - 2005/1256 K. sayılı kararıyla [ İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve gezici arazi kadastro mahkemesinin 25.10.1955 tarih ve 1955/1112 - 1154 sayılı kararının, HUMK'nın 237. maddesi anlamında tarafları bağlayan kesin hüküm niteliğinde olduğu gibi, çekişmeli taşınmazın uzman orman bilirkişi kurulu tarafından resmî belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,] karar verilmiş, davalı ... Yönetimi vekilinin karar düzeltme talep etmesi üzerine Dairenin 26/06/2013 gün ve 2013/3777-7234 sayılı ilamıyla onama kararı kaldırılarak hüküm bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilâmında özetle; “Davalı ... Yönetim vekilinin karar düzeltme istemi üzerine, dosya şu aşamaları geçirmiştir: Dairenin 10/02/2006 gün ve 2005/14419-2006/1331 sayılı iade kararı ile “... köyü 364 sayılı parselin 06.01.1954 tarihinde yapılan kadastro çalışmalarında ... ve ... adına tespit edildiği, ... ve ... Yönetimine açtığı dava sonunda, Gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin 25.10.1995 tarih ve 1955/1112-1154 sayılı kararı ile feragat nedeniyle davaların reddine karar verildiği, hükmün kesinleşerek taşınmazın 09.05.1956 tarihinde gerçek kişiler adına tapuya kayıt tescil edilmişse de, 25.10.1995 tarih ve 1955/1112-1154 sayılı hüküm ... ve ... Yönetimi tarafından temyiz edilmesi sonucu bozulması nedeniyle ortada kesinleşmiş bir ilâm ve kadastro tesbit tutanağı henüz bulunmamaktadır. Çekişmeli 364 parsel sayılı taşınmaz hakında Karaisalı Kadastro Mahkemesinde açılan ve yürütülen kadastro tesbitine itiraz davası halen derdest olduğuna göre, bu dava nedeniyle yörede 1998 yılında yapılan orman kadastrosu kesinleşmeyeceğinden, eldeki 10 yıllık süre içinde tapuya ve kesin hükme dayanılarak açılan orman kadastrosunun iptali davası aynı zamanda orman kadastrosuna ve kadastro tesbitine itiraz davasına da dönüşür. Kural olarak; 6831 sayılı Kanunun 11/1. maddesine göre açılan orman kadastrosuna itiraz davalarına bakmakla kadastro mahkemesi görevlidir. Görev; kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında mahkemece re'sen kendiliğinden gözetilmelidir. Somut olayda; davaların geçirdiği aşamalar nedeniyle eldeki orman kadastrosuna itiraz davası aynı zamanda kadastro tesbitine itiraz davasını da içerdiğinden ve 3402 sayılı Kanunun 26. maddesine göre bu tür davalara bakmakla kadastro mahkemesi görevli olduğundan, her iki dava arasındaki maddî ve hukukî bağlantı nedeniyle HMK'nın 166. maddesine göre davalar birleştirilerek görevli bulunan kadastro mahkemesinde bakılması gerektiği de ayrıca düşünülmelidir.” demiştir.

Mahkemece bozma ilâmı taraflara tebliğ edildikten sonra; taraflarca takip edilmeyen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ile çekişmeli taşınmazı satın alan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Eldeki dava, orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz davası niteliğindedir.

Yörede 18.07.1998 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu ile 2/B madde çalışması bulunmaktadır.

Davacılar vekili, yargılamanın 18/09/2014 günlü duruşmasına katılmamış ve mazeret bildirmiş, sonraki duruşma gününü de UYAP'tan öğreneceğini beyan etmiştir. Mahkemece, mazeret isteminin kabulüne, duruşma gün ve saatinin UYAP'tan öğrenilmesine karar verilmiş, istem uyarınca yeni oturum günü davacı vekiline tebliğ olunmamıştır. Daha sonra, 13/11/2014 günlü duruşmaya davacılar vekili katılmadığından dosya işlemden kaldırılmış, 3 aylık süre içinde dosya yenilenmediğinden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununda mazereti kabul edilen tarafa yeni oturum gününün bildirimi konusunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Yargılama esnasında yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'da da bu yönde bir usûl getirilmemiştir. Kural olarak, yargısal işlemler açıklama (tefhim) veya bildirim (tebliğ) ile sonuç doğuracağından, ilgilisi hakkında menfi sonuç doğuracak işlemlerin 7201 sayılı Tebligat Kanununda yer alan düzenlemeler gereğince bildirilmesi gerekir. Anılan Kanunun 10. maddesi uyarınca, tebligatın bilinen son adreste yapılması zorunlu olup, ancak ilgilisinin başvurusu veya kabulü halinde her yerde tebligat yapılabilmesi mümkündür. Bilinen son adres dışında yapılan tebligat, başvuru veya kabul koşuluna bağlı olup aksine uygulama hukukî sonuç doğurmaz. Nitekim, Hukuk Genel Kurulunun, 06/04/1955 gün ve 1591/1690 sayılı kararında da; “Duruşmanın talikine dair talebi mahkemece kabul edilmiş olmakla, duruşma için tayin edilen günün usûlüne tevfikan bildirilmesi icap eder. Dilekçede duruşma gününün kalemden öğrenileceğinin beyan edilmesi, bu usûlî muamelenin ihmalini gerektirmez” görüşü benimsenmiştir. Şu halde, usûle uygun bildirim yapılmadan dosyanın işlemden kaldırılması ve akabinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru değildir. Kaldı ki, hükmüne uyulan bozma ilamında belirtildiği üzere orman tahdidinin iptali olarak açılan dava yargılama sırasında orman tahdidine ve kadastro tespitine itiraza dönüşmüştür. 6831 sayılı Kanunun 11 ve 3402 sayılı Kanunun 26. maddesi uyarınca bu davalara bakma görevi Kadastro Mahkemesine aittir. Genel mahkemelerin, kadastro tutanağı düzenlenmiş bulunan davalara bakması olanaklı değildir. Genel mahkemeler, tarafların isteğine bağlı olmadan, dosyayı bir görevsizlik (devir ve tevdi) kararı ile kadastro mahkemesine aktarır. Hemen belirtilmelidir ki, mahalli mahkemelerce doğrudan doğruya verilen aktarma kararı, teknik anlamda bir görevsizlik kararı değil, sadece bir devir kararı olması nedeniyle taraflar duruşmaya gelmeseler dahi dosyanın görevli mahkemeye devrine karar verilmesi gerekmekte olup yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar ve ... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 12/05/2016 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16827, Karar No: 2012/15631, Tarih: 24.12.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/16827 E.  ,  2012/15631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KIYI KANUNU GEREĞİNCE AÇILAN

YRG.GELİŞ TARİHİ:19.12.2012

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açtığı tapu iptal ve terkin istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,24.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19903, Karar No: 2013/16396, Tarih: 01.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/19903 E.  ,  2013/16396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık İddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS, madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 24.06.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.