muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16651, Karar No: 2024/9433, Tarih: 01.07.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/16651 E.  ,  2024/9433 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2667 E., 2022/2534 K.

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık müdafiinin 10.11.2022 tarihli dilekçesindeki talebinin temyiz istemi niteliğinde olmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin kararı temyiz etmediği belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi sebebiyle aynen açıklanmasına ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, sanığın ruhsatsız inşaat yapmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediğine, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesinin kamu menfaatine ve adalet duygusuna aykırı olup işlenen suçun karşılıksız kalmasına sebep olacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ruhsatsız yapı yapmak suretiyle üzerine atılı imar kirliliğine neden olduğu İlk Derece Mahkemesince kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın ruhsatsız yapı yapmak suretiyle üzerine atılı imar kirliliğine neden olduğu İlk Derece Mahkemesince kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İmar kirliliğine neden olma suçunun, 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrasında öngörülen cezasının üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresine tabi bulunması ve somut olayda 12.05.2009 tarihinde işlenen imar kirliliğine neden olma suçu yönünden, olağanüstü dava zamanaşımı süresinin 22.07.2022 tarihinde dolması nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi zorunluluğunun bozmayı gerektidiği, ancak bu hukuka aykırılık, 5271 sayılı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince düzeltilebilir nitelikte olduğundan, kararın mahkumiyete ilişkin gerekçe bölümü ve hüküm fıkrası çıkarılarak kararın gerekçesinin çıkarılan bölümüne "Sanığa yüklenen imar kirliliğine neden olma suçunun, kanunda (TCK'nın 184/1 maddesinde) öngörülen cezasının üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e ve 67/4 maddeleri gereğince 8 yıllık asli, 12 yıllık uzamış (mutlak) dava zamanaşımı süresine tabi bulunduğu, suç tarihi olan 12/05/2009 tarihinden sonra sekiz yıllık asli dava zamanaşımı süresi bitmeden 15/10/2020 tarihinde sanığın savunmasının alındığı, dava zamanaşımını kesen son nedenin sanık hakkında 07/04/2022 tarihinde kurulan mahkumiyet hükmü olduğu, birden fazla kesme nedeni bulunan somut olayda, her kesme nedeninden sonra yeniden işlemeye başlasa da (09/09/2011 hagb kesinleşme tarihi ile 19/11/2012 ikinci suçun işlenmesi tarihleri arasındaki durma süresi dikkate alındığında) uzamış dava zamanaşımı süresinin 22/07/2022 tarihinde dolduğu anlaşılmakla, sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan açılan kamu davasının, TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine dair aşağıdaki hüküm kurulmuştur." ibareleri, hüküm fıkrası yerine de "Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan açılan kamu davasının, on iki yıllık uzamış dava zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, Yapılan yargılama giderlerinin, Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasına," ibareleri eklenmek ve diğer yönleri aynen bırakılmak suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri ile 5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri de Gözetilerek Maddi Ceza Hukukuna İlişkin Sair Sebepler Yönünden

IV. GEREKÇE

Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri ile 5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri de Gözetilerek Maddi Ceza Hukukuna İlişkin Sair Sebepler Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımının öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5271 sayılı Kanun'un 231 nci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi uyarınca denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı, bu kapsamda önceden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile yeniden suç işlediği tarih arasındaki durma süresi de eklendiğinde, istinaf incelemesi tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımının gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile maddi ceza hukukuna ilişkin sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12388, Karar No: 2011/17439, Tarih: 14.11.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/12388 E.  ,  2011/17439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 3736,27 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dava dilekçesinde; davalıya Defterdarlık Sağlık Kurumları Döner Sermaye Personeli olarak görev yaptığı sırada Ekim/2004 - Nisan/2008 tarihleri arasında 3.736,27 TL yersiz ödeme yapıldığı, durumun muhasebe denetmeninin 11/06/2008 tarihli raporu ile anlaşıldığı ileri sürülerek, yersiz ödenen bedelin sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; davalının döner sermaye gelirinden alacağı ek ödeme tutarının 213 sayılı VUK'nun 13.maddesi gereğince ödenen ek ödeme tutarından mahsup edilmemesi nedeni ile fazladan aldığı ileri sürülen tutarın Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulunun 22/12/1973 tarih ve 1968/68 E. - 1973/14 K. sayılı kararı uyarınca ödendiği tarihten itibaren 2577 sayılı Yasada ön görülen dava açma süresi içerisinde geri alınması mümkün iken bu süre geçirildikten sonra tesis edilen işlemin hukuka uygun olmadığı gerekçesi de ile Adana 1. İdare Mahkemesinin 2008/1449 E. - 2009/647 K. sayılı kararı ile iptaline karar verildiği, kararın 02/12/2009 tarihinde kesinleştiği, bu durumda sebepsiz zenginleşmenin dayanağını oluşturan işlemin ortadan kalktığı, bu durumun BK.'nun 61 ve devamı maddelerinde düzenlenen diğer sebepsiz zenginleşme hallerine de girmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada, davacı idarenin mahsup işlemini yapmaksızın davalıya yersiz ve fazla ödeme yaptığı ileri sürülerek alacak isteminde bulunulmuştur. Dosya kapsamından, davalıya yapılan ödemenin daha önce bu yolda alınmış bir karara dayanmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanununun 62.maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir.

Yine HGK.'nun 05/12/1984 tarih ve 1982/13-387 E. ve 1984/997 K. Sayılı kararında; herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemelerin BK.'nın sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri isteyebileceği düzenlenmiştir.

Mahkeme gerekçesinde beliritilen, Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22.12.1973 gün ve 1968/8 E. 1973/14 K. sayılı kararı, idarenin "şart tasarrufuna " ilişkindir. Herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemelerin sebepsiz iktisap kuralları uyarınca geri istenebileceği yukarıda açıklandığı üzere Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun kararında belirtilmiştir.

Bu gibi durumlarda; idarenin kendi iç işleyişinde çıkardığı ödeme emrine ilişkin işlemin iptali, genel hükümler uyarınca dava yoluyla alacağını tahsil isteminde bulunmasına engel değildir.

Bu gibi durumlarda; idarenin kendi iç işleyişinde çıkardığı ödeme emrine ilişkin işlemin iptali, genel hükümler uyarınca dava yoluyla alacağını tahsil isteminde bulunmasına engel değildir.

O halde, Mahkemece davaya konu paranın salt hatalı bir ödeme olup olmadığı üzerinde durulup, sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4213, Karar No: 2007/5131, Tarih: 04.05.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/4213 E.  ,  2007/5131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Deresi Mevkiinde bulunmaktadır. Civarı ..., ... Boğazı, ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, kadim olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin kadim ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün kadim bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 4.5.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11116, Karar No: 2012/4667, Tarih: 22.03.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/11116 E.  ,  2012/4667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı T.C Başbakanlık TİKA aleyhine 09/06/2009 gününde verilen dilekçe ile desteğin ölümü nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davacıların desteğinin ölümü nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, kararı taraflar temyiz etmişlerdir.

Davacılar, destekleri ...'ın davalı idare çalışanı olması, Afganistan'da görevlendirilmesi ve orada davalı idareye ait araçta yolcu iken uğradığı tazada ölmesi nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemişlerdir.

Davalı idare, desteğin araştırmacı kadrosunda Afganistan'da görevlendirildiğini, dava dışı kamyonun desteğin bulunduğu araca çarpması sonucu olayın gerçekleştiğini, davalı idareye kusur atfedilemeyeceğini, olayda Afgan Hukukunun uygulanması gerektiğini, eylemin Afganistan'da gerçekleşmesi nedeniyle Türkiye'de dava açılamayacağını, davacılara birtakım ödemeler yapıldığını savunmuştur.

Yerel mahkeme, ölenin davalı idareye bağlı memur olarak çalıştığını, olay yurtdışında gerçekleşse de davalı İdarenin kusursuz sorumlu olduğunu, desteğin Türk olması nedeniyle mahkemenin görevli olduğunu kabul ederek istemi kısmen kabul etmiştir.

Dosyadaki belgelerden davacıların desteğinin 6223 sayılı Kanun'un verdiği yetkiye dayanılarak Bakanlar Kurulu'nun 24/10/2011 günlü "Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname" ile kurulan davalı İdarede görevli olduğu, Wardak (Afganistan)'daki proje ofisinde koordinatör olarak görevlendirildiği, Afganistan'da idare aracında bulunduğu sırada meydana gelen kazada öldüğü anlaşılmaktadır.

Davacı taraf davaya konu olayı dava dilekçesinde anlatmış, desteğin davalı idare çalışanı iken ölümü nedeniyle tazminat istemiştir. Bir davada davanın dayandığı olayları anlatmak ve izah etmek taraflara ait bir yükümlülüktür. Ne var ki davanın hukuki nitelendirmesi hakime aittir. Davacılar desteklerinin Afganistan'da görevlendirilmesi sonucu öldüğü iddiasına dayalı olarak, desteği görevlendiren idare aleyhine bu davayı açtıklarına göre davalının hizmet kusuruna dayanmışlardır. Davalı idarenin trafik kazası gereği Karayolları Trafik Kanunu ve Borçlar Kanunu 55. maddesi anlamında işleten ve adam

çalıştıran olarak sorumluluğuna dayanılmamıştır. İdarenin hizmet kusuruna dayalı sorumluluğu tam yargı davasına konu olup 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu 2. maddesi gereğince idari yargı yerlerinde görüleceğinden davanın yargı yolu bakımından reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile işin esasına girilmesi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıların tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 22/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2579, Karar No: 2010/6582, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/2579 E.  ,  2010/6582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili ile davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait araca, davalı taraf aracının çarpması sonucu araçta değer kaybı meydana geldiğini, ayrıca müvekkilinin sağ ve sol el bileklerinde kalıcı yanık izleri oluştuğunu, davalı sürücünün olayda tamamen kusurlu olduğunu belirterek 2.000 TL değer kaybı ile 5.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili kusuru, hasar miktarını kabul etmediğini, davacı aracının hava yastığının hatalı imal edilmesi nedeniyle çarpma esnasında harekete geçen hava yastığı sisteminin dışarıya yakıcı gaz kaçırmasının sorumlusunun müvekkili olmadığını, üretici firmanın kusurlu ve sorumlu olduğunu, davalı aracının sürücüsünün eylemi ile davacının yaralanması arasında nedensellik bağının bulunmadığını bu kaza olmasaydı dahi bir başka olayda bu arıza nedeniyle davacının yine yaralanacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., davacının hızlı olduğunu, frene basmasına rağmen kazayı önleyemediğini beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 500 TL değer kaybı tazminatı ile 3.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar ... ve ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 155,10 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ve ... 'den alınmasına 8.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/39187, Karar No: 2014/6547, Tarih: 03.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2010/39187 E.  ,  2014/6547 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2009/37303 :

Mahkeme : ADANA 5. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 07.10.2008- 2008/581 esas ve 2008/983 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 03.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.