muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12362, Karar No: 2014/9359, Tarih: 24.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12362 E.  ,  2014/9359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/09/2013

NUMARASI : 2011/524-2013/521

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret zammı farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, sürekli fazla çalışmasına ve genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen karşılığının ödenmediğini iddia ederek, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve ücret farkı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.. B.. vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı.. Özel Güvenlik Şirketi vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ücret zammı talebinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu’nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün, 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanunu’na İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün, 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda davacının fazla çalışma alacağı, tanık beyanlarına göre, haftanın 6 günü 07.30-16.30 arasındaki günlük 9 saat mesaide 0,5 saat ara dinlenmesi düşülerek davacının günde 1 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarının tanık beyanına göre belirlenmesine rağmen mahkemece takdiri indirim yapılmamıştır.

Davacının günlük 9 saatlik çalışmasına göre mahkemece, ara dinlenmesinin 1 saat yerine 0,5 saat düşülmesi ve fazla çalışma ücreti ile genel tatil ücretinin tanık beyanına göre belirlenmesine rağmen takdiri indirim yapılmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 24.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/935, Karar No: 2014/1001, Tarih: 04.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/935 E.  ,  2014/1001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasında ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesi ve ... 18.Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, trafik kazası nedeniyle araçta meydana gelen hasar bedeli değer kaybı ve kazanç kaybının tahsili istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, davacının tacir olması ve ticari işletmeye ait araçta meydana gelen zararın davacının ticari işlerine yönelik olmasından kaynaklandığından, davanın ticari dava niteliğinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, uyuşmazlıkta mutlak veya nisbi ticari dava olmadığını ve zarara neden olan gerçek şahıs hakkında açılan davada, talebin haksız fiilden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Ticaret Kanunun 4.maddesinde, bu kanundan doğan hukuk "davalarının" ticari dava sayıldığı, aynı kanunun 5.maddesinin 2.fıkrasında, bir yerde ticaret mahkemesi varsa asliye hukuk mahkemesinin vazifesi içinde bulunan ve bu kanunun 4.maddesi hükmünce ticari sayılan "davalara", ticaret mahkemesinde bakılacağı hususları düzenlenmiştir.

Türk Ticaret Kanunun 3. Maddesinde ise, ” Bu Kanunda düzenlenen hususlarla bir ticari işletmeyi ilgilendiren bütün işlem ve fiiller ticari işlerdendir.” düzenlenmiştir.

Bir hukuki işlemin veya fiilin ...'nın kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen bu kanunda düzenlenen hususlarla bir ticari işletmeyi ilgilendiren bir hukuki işlemin veya fiilin olması gerekir.

Somut olayda, davacı şirkettin oto kiralama işi ile işgal ettiği anlaşılmış ise de, davacı, şirketine ait ... plakalı araç ile davalıya ait... plakalı aracın sebebiyet verdiği trafik kazası sonucunda, davacıya ait araçta hasar meydana geldiğini belirterek 1500,00 TL değer kaybı ve 100,00 TL kazanç kaybının davalıdan tahsilini talep etttiği, taraflar arasındaki uyuşmazlığın, araç kiralamadan veya ticari ilişkiden kaynaklanmadığı, davacının kiralamakta kullandığı araç ile davalıya ait aracın karıştığı maddi hasarlı trafik kazasından kaynaklanmaktadır. Bu haliyle uyuşmazlığın haksız fiile dayalı tazminat davası olduğu anlaşıldığından, davanın genel hükümler çerçevesinde Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK.'nun 21.ve 22. Maddeleri gereğince ... 7.Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 04.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11875, Karar No: 2022/4729, Tarih: 21.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/11875 E.  ,  2022/4729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Hayrabolu Vergi Dairesi Müdürlüğünün .... vergi numaralı mükellefi olan sanıktan, 28.06.2013 tarih ve AGB-A-1670/56-21 sayılı yazı ile 2009 ve 2010 takvim yıllarına ait defter ve belgelerinin istendiği, ancak yapılan tebligata rağmen süresi içerisinde belirtilen takvim yıllarına ait belgelerin ibraz edilmediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın aşamalarda alınan savunmasında, bahse konu belgeleri kaybettiğini, tüm aramasına rağmen bulamadığını beyan etmiş ise de; defter ve belgeleri saklama ve istendiğinde ibraz etme yükümlülüğünün mükellefe ait olduğu, sanık savunmasının yasanın öngördüğü anlamda kastı kaldıran mücbir sebep oluşturmadığı dosya içeriğinden anlaşılmakla; sanığın unsurları itibarıyla oluşan ve sübuta eren atılı suçtan mahkûmiyeti yerine, “suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı” şeklindeki hatalı gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11790, Karar No: 2010/7637, Tarih: 23.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11790 E.  ,  2010/7637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/12/2005 gününde verilen dilekçe ile manive tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava; haksız icra takibi nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı borcu olmadığı halde, hakkında ilamsız icra takibi yaparak taşınmazları üzerine haciz koydurtup bir kısmını sattıran davalının haksız eylemi ile ilgili başlattığı hukuki süreç sonunda borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini sağladığını belirterek, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalı ise, kötü niyetli olmadığını ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; haksız olduğu mahkeme kararı ile anlaşılmış bulunan icra takibinin geçirdiği aşama, olay günü, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 6.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 3.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “….6.000.00….” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…..3.000,00….” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin tümden silinerek yerine 2 nolu bent olarak “2-Davanın kabul edilen bölümü üzerinden hesaplanan karar harcı peşin alınan 162,00TL harç ile karşılandığından yenide harç alınmasına yer olmadığına,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 3 ve 4 nolu bentlerinde yer alan “…720,00…” ve “…720,00…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…575,00…” ve “…575,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; yargılama giderlerinin paylaştırılmasına ilişkin 5 nolu bendinde yer alan “….105,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “….52,50…” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7042, Karar No: 2012/8197, Tarih: 02.07.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/7042 E.  ,  2012/8197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi raporlarında değerlendirmeye alınan kuru ot için 2010 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi, üretim gideri ve kg. başına satış fiyatına ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2891, Karar No: 2013/3942, Tarih: 10.06.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/2891 E.  ,  2013/3942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, arsa sahibi müvekkili ile davalı şirket arasında düzenlenen 02.....2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin .... maddesinde "3351 /..., 8006/... ve 8008/... parsellerdeki ruhsat haklarının süreklilik kazanması için ... blokun su basmanı ...,50 kotuna kadar yapılması işinin öncelikli şartlardan biri olup, 31.03.2007 tarihine kadar tamamlanmadığı taktirde sözleşme tek taraflı olarak fesih edilecektir." hükmünün bulunduğunu, davalının inşaatı bitirmek bir yana, bu maddedeki yükümlülüğünü dahi yerine getirmediğini, sözleşmenin .... maddesine göre inşaat süresinin sözleşmenin noterlikçe tasdikini takip eden bir hafta sonunda başladığını ve bu sürenin genel iskân müracaatı dahil olmak üzere 40 ay olarak kararlaştırıldığını, sözleşmenin .... maddesindeki yükümlülük için öngörülen tarihin ........2010 tarihine kadar uzatıldığını, davalının, 8006 ada ... parselde D blok, 8008 ada ... parselde B blok ve 3351 ada ... parselde E blokun, ...,50 kotu subasman temelini dökmemesi, inşaatların ortalama % 0,... - ... seviyesinde olması, yapı denetim ve ruhsat harçlarının davalı tarafından ödenmesi gerekirken müvekkilince ödenmesi, ruhsatların geçerliliğinin kaybolmaması için bir kısım imalatın müvekkilince yapılması ve inşaat süresinin dolması nedeniyle fesih hakkının doğduğunu, ... blok haricindeki inşaatların inşaat ruhsatlarının sürelerinin dolmasına rağmen yenilenmediğini ileri sürerek, 02.....2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalı yüklenicinin, sözleşmede belirtilen 40 aylık sürede ve ayrıca verilen ek sürelerde yükümlülüklerini yerine getiremediği, davacı arsa sahibinin de, sözleşmenin .... maddesinde belirtilen sürede kat irtifakını kurmayarak, sorumluluğunu yerine getirmediği, gerçekleşme durumuna göre yüklenicinin ... adet tapuyu hak ettiği, ancak sözleşmenin .... maddesinde yer alan ''... adet ...,50 kot subasmanı tamamlama'' şartını yerine getirmediğinden bu haktan yararlanamayacağı, sözleşme konusu tüm işin gerçekleşme yüzdesinin % ...,71 olduğu, bu gerçekleşmenin %...,...'sinin davalı yüklenici hissesinde % ...,51'inin ise arsa sahibi hissesinde oluştuğu, davalı yüklenicinin sözleşmede öngörülen ve arsa sahibince tanınan süreler içinde inşaatı tamamlayamadığı ve sözleşme konusu tüm ... için belirlenen % ...,71'lik seviye itibariyle, sözleşmenin geriye etkili biçimde feshi koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle, davanın kabulüne, taraflar arasında yapılan 02.....2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

...-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

...-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi istemine ilişkindir. Karar ve ilam harcı, maktu ve nispi olmak üzere iki çeşittir. (492 Sayılı Kanun m....,...). Bu anlamda davanın maktu veya nispi harca tabi olup olmaması, kural olarak dava konusunun para ile değerlendirilebilir olup olmamasına göre değişmektedir. Nispi harç, konusu belli bir değerle (para veya yara ile değerlendirilebilen bir şey) ilgili davalarda, hüküm altına alınan değer üzerinden tarifedeki belli nisbete göre alınan harçtır ( ... Sayılı Tarife, madde III/...-a). Maktu harç ise, konusu belli bir değerle tespit edilemeyen davalarda ve davanın reddine ilişkin kararlardan alınan harçtır ( ... Sayılı Tarife, madde III/...-a). Harçlar Kanunu'nun .../.... maddesinde değer ölçüsüne göre harca tabi işlerde (...) sayılı tarifede yazılı değerlerin esas alınacağı öngörülmüştür. Yine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin .... maddesinde, hukuki yardımın konusu para veya para ile değerlendirilebilen davalarda vekalet ücretinin, Tarifenin .... kısmına göre nispi olarak hesaplanacağı öngörülmüştür. Buna göre mahkemece, harçlandırılmış dava değeri olan 125.000,00 TL üzerinden nispi vekalet ücretine hükmedilmesi yönünde davacının temyiz dilekçesindeki talebi ile kendini bağladığı gözetilerek, talebi gibi vekalet ücretine hükmedilmek üzere karar verilmesi için hükmün bozulması gerektiği gibi, feshi istenen sözleşmenin ....968.000,00 TL olan değeri üzerinden nispi karar ve ilam harcının hesaplanarak davalıya yükletilmesi gerekirken, davalıdan karar ve ilam harcının ve vekalet ücretinin maktu olarak alınmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, davacıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, ....06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11401, Karar No: 2014/9041, Tarih: 25.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/11401 E.  ,  2014/9041 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2009/272712

Mahkeme : İZMİR 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Hüküm Tarihi- Numarası : 15.06.2009 - 2009/325 esas ve 2009/872 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 25.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.