muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/636, Karar No: 2012/1073, Tarih: 05.12.2012

Davaya hakkı olan eşin istemi üzerine hâkim, esası incelemeden yapacağı ihtarda terk eden eşe iki ay içinde ortak konuta dönmesi gerektiği ve dönmemesi hâlinde doğacak sonuçlar hakkında uyarıda bulunur. Bu ihtar gerektiğinde ilân yoluyla yapılır. Ancak, boşanma davası açmak için belirli sürenin dördüncü ayı bitmedikçe ihtar isteminde bulunulamaz ve ihtardan sonra iki ay geçmedikçe dava açılamaz.”

Şeklinde düzenlenmiştir.

Görüldüğü üzere, 743 Sayılı eski Yasada, terk eden veya dönmeyen eşe karşı “diğerinin” dava açacağı ifade edilmiş; 4721 sayılı Yasada ise; açıklanan şekilde terk eden veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmeyen eşe  karşı; “terk edilen eşin boşanma davası açabileceği” şeklinde yer alan hüküm ile dava açacak olanın terk edilen eş olduğu açıkça belirtilmiştir. Maddenin aynı fıkrasının son cümlesinde de: “Diğerini ortak konutu terk etmeye zorlayan veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmesini engelleyen eş de terk etmiş sayılır.”düzenlemesi getirilerek, terk sebeplerine önceki hükümde yer almayan “terk etmiş sayılma” hali ilave edilmiştir.

Daha açık ifadeyle, yukarıya metni alınan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 164. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesiyle getirilen yeni düzenleme ile artık, eşini terke zorlayan veya ortak konuta dönmesini engelleyen eş de, terk etmiş sayılmaktadır.

Öte yandan terk hukuki sebebine dayalı boşanma davasında, müşterek haneyi terk eden eşin, terkte haklılığını değil, davete uymamada haklılığını kanıtlaması gerekmektedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 14.02.2001 gün 2011/2-122 E 2001/116 K. ile 03.02.1999 gün 1999/2-54 E 1999/56 K. sayılı kararları).

Davete uymamanın haklı sebeplere dayandığının ispat yükünün, bu durumdan lehine sonuç çıkaran davalıya ait olduğu açıktır.

Bu açıklamaların ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalının ihtara icabet etmemesinin haklı nedene dayandığının kanıtlanamadığı, dolayısıyla kanunen korumaya değer bir sebep olmadığı halde ortak konuta dönmediğinin anlaşılmasına göre Türk Medeni Kanunu'nun 164. maddesi koşulları oluştuğundan, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenler uyarınca, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, boşanma davasının reddine ilişkin kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

II-Temyize konu bozma ilamının (2) numaralı bendinde işaret edilen ve Yerel Mahkemece nafaka talebine ilişkin olarak kurulan hüküm yönünden, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daire’ye gönderilmelidir.

SONUÇ:

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

II-Temyize konu bozma ilamının (2) numaralı bendinde işaret edilen ve Yerel Mahkemece nafaka talebine ilişkin olarak kurulan hüküm yönünden, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daire’ye gönderilmelidir.

SONUÇ:

1-(I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin direnme kararına yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oyçokluğu ile,

2-(II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin nafaka hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 2. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, oybirliği ile,

aynı Kanunun 440. maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 05.12.2012 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/704, Karar No: 2011/9309, Tarih: 22.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/704 E.  ,  2011/9309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ümraniye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/03/2009 tarih ve 2006/15-2009/99 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde sağlık sigorta poliçesi ile sigortalı olan Hasan ve Semra Tanrıkulu isimli kişilerin 11.06.2004 tarihinde meydana gelen kazada yaralandıklarını, kazaya davalının maliki ve sürücüsü olduğu araçla tam kusurlu olarak neden olduğu, tedavi giderinin müvekkili tarafından ödendiğini, ödemelerin bir kısmını trafik ve ihtiyari mali mesuliyet sigortasından tahsil ettiğini ileri sürerek, 80.584 TL'nin 10.09.2004 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının halefiyet hakkının kaynaklandığı TTK'nun 1301. maddesinin sağlık sigortalarında uygulanmayacağını, söz konusu kaza ile ilgili olarak açılan ceza davasının sonucunun beklenmesinin gerektiğini, müvekkilinin kazanın meydana gelmesinde tam kusurlu olmadığını, istenen tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu kazanın meydana gelmesine davalının tam kusuru ile neden olduğu, dosyaya sunulan hastane faturalarının sigortalı kişilerin yaralanmaları ile uyumlu tedavilere ait harcamalara ilişkin bulunduğu, bu tedavi giderlerinin kadri maruf olduğu, tahsil edilen meblağlar düştükten sonra davalının 80.584 TL'den sorumlu olduğu gerekçesiyle bu miktarın ödeme tarihi olan 10.09.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3.698,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22/07/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7161, Karar No: 2015/12395, Tarih: 21.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/7161 E.  ,  2015/12395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Ç. çalışma alanında bulunan 13292 ada 22 parsel sayılı 5.729,81 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve ... fiili kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ....., taşınmazın kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında ...., çekişmeli taşınmazın bir bölümünün kendi fiili kullanımında olduğu iddiasına dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının davasının reddine, müdahilin davasının kabulüne, çekişmeli taşınmazın fen bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ve haritada (B) harfi ile gösterilen 621.58 metrekare yüzölçümündeki bölümünün ... kullanımında olduğuna, (A) harfi ile gösterilen kalan bölümün ise ... kullanımında olduğuna ilişkin şerh verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ..... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; 3402 sayılı Kadastro Yasası'na 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile getirilen Ek-4. madde kapsamında yapılan kullanım kadastrosu sırasında orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların beyanlar hanesine şerh verilmesi istemine ilişkindir. Davacı fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölümün kendi fiili kullanımında olduğu, müdahil .... fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümün kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanmıştır. Davalı ..... duruşmada davacının taşınmaz üzerinde fiili zilyetliğinin bulunduğunu ikrarla, kaç dönüm olduğunu bilmediğini beyan etmiştir. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına göre ve davalının duruşmadaki kabulüne göre davacının taşınmaz üzerinde kullanımı bulunduğu anlaşılmaktadır. Müdahil davacı ile davacının dava konusu ettiği taşınmaz bölümleri farklı olmasına rağmen mahkemece, davacının davası hakkında yazılı şekilde karar verilmesinin gereği gerekçede açıklanmamış, davacının fiili kullanımına ilişkin usulünce araştırma yapılmamıştır. Bu şekilde eksik araştırma ve inceleme ile karar verilemez. Doğru sonuca varılabilmesi için; mahkemece, yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, fen bilirkişisi ve ziraatçi bilirkişi hazır olduğu halde yeniden mahallinde keşif yapılmalı, mahalli bilirkişi ve tanıklardan dava konusu taşınmazda fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölüm dışında kalan alanlarda tespit tarihi itibari ile kimin fiili kullanıcı olduğu, kullanımın hangi tarihten beri ne şekilde yürütüldüğü sorularak taşınmazın kullanım durumu belirlenmeli, fen bilirkişiden keşfi takibe elverişli krokili, ziraatçi bilirkişiden ise taşınmazların kullanılıp kullanılmadığı değerlendirmesini içerir taşınmazların fotoğraflarının da yer aldığı gerekçeli rapor alınmalı bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı ..... vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine,

21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7750, Karar No: 2014/21430, Tarih: 03.12.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/7750 E.  ,  2014/21430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

20.12.2013 günlü oturumda duruşmalara katılan olarak kabul edilen ...'nun dosya içinde bulunan vekaletnameyle Av.... ve...'ı vekil tayin ettiği, adı geçen avukatlardan ...'ın Ankara 9.Ağır Ceza Mahkemesinde talimatla alınan duruşmaya katılarak, "Şikayetçi olduklarını, müştekinin duruşmadan bağışık tutulmasını” istediği, katılanın diğer vekili...'ın da 17.01.2014 günlü dilekçeyle “Mazereti nedeniyle duruşmaya katılamayacağını” bildirdiği, hükmün katılan ve vekillerinin yokluğunda verilmesinden sonra katılan vekili Av....'a gerekçeli kararın 07.03.2014 günü tebliği üzerine adı geçen vekilin müşteki ile vekalet ilişkisinin sona erdiğini, vekillikten çekildiğini, tebligatın müştekinin diğer vekiline veya asile yapılmasını belirtip iade ettiği, Avukatlık Kanununun 41.maddesi gereği, belli bir işi takipten veya savunmadan isteği ile çekilen avukatın o işe ait vekalet görevi, durumu müvekkiline tebliğinden itibaren onbeş gün süre ile devam edeceğinin belirtildiği,hükmün katılana tebliğ edildiği, ancak adı geçen vekilin istifa ettiğine ilişkin ihtarat içerecek biçimde tebliğin yapılmadığı gibi bu konuda düzenlenmiş belgeye de rastlanılmadığı, katılan ...'ya yapılan tebligatın bu açıdan usulsüz olduğu, Tebligat Kanununun 11.maddesine göre hükmün vekile tebliğ edilmesi gerektiğinden; dosya içinde katılan vekili Av....'ın vekalet görevinin sona erdiğine ilişkin beyan veya belge bulunmayıp, adı geçen vekile hükmün tebliğine ilişkin belgeye de rastlanılmadığından, varsa eklenmesi, yoksa katılanla aralarında vekalet ilişkisinin devamı halinde katılan vekili Av.....'a hükmün tebliği, vekalet ilişkisinin devam etmemesi halinde; katılana yasa yol ve yöntemini gösterir biçimde adı geçen vekilin istifa ettiğine ilişkin ihtarat içerecek biçimde gerekçeli kararın tebliği, buna ilişkin belge ve sunarsa temyiz dilekçesi de eklenerek, bu konuda ek tebliğname düzenlenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13538, Karar No: 2017/7704, Tarih: 09.11.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/13538 E.  ,  2017/7704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "çekişmeli taşınmazın ifrazına ilişkin Belediye Encümen kararında ve tescil bildirim beyannamesinde yola terkin ile ilgili bir belirtme bulunmadığı, aksine, çekişme konusu 128 ada 31 sayılı parselin 726 metrekare miktarıyla ve kerpiç ahır ve avlu cinsiyle davalı adına ifrazının öngörülmüş olduğu ve tescilin de bu doğrultuda gerçekleştiği, ifraza ilişkin Belediye Encümen kararının idari yargı yerinde iptal edilmediği ve hukuki geçerliliğini koruduğu bu nedenle bu idari işlemin hatalı olduğundan bahisle açılan tapu iptal ve tescil davasının dinlenilme olanağı bulunmadığı, diğer taraftan; 3194 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde, imar planlarına göre yol, meydan, yeşil saha, park ve otopark gibi umumi hizmetlere ayrılan yerlere rastlayan taşınmazların Belediyelerce re’sen terkin edilebileceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı ayrıca; Belediyece, yasal düzenlemeler uyarınca yapılacak işlemlerle (kamulaştırma, 3194 sayılı Yasa'nın 18. maddesi uyarınca yapılacak imar uygulaması, vs. suretiyle) taşınmazların imar planlarına uygun hale getirilebileceği belirtilerek davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 09.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10397, Karar No: 2016/11940, Tarih: 07.12.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/10397 E.  ,  2016/11940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... (Satıcı) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/03/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/05/2015 günlü kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 08/11/2016 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalı adına gelen olmadı. Karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kâğıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının dava dışı eşinin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla duygusal birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, bu durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının davacının eşi ile evlilik birliğinin devamı sırasında gönül ilişkisi kurduğu ve bu durumun davacının manevi zarara uğramasına sebebiyet verdiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

TMK'nın 185. maddesine göre, "Evlenmeyle eşler arasında evlilik birliği kurulmuş olur. Eşler birlikte yaşamak, birbirlerine sadık kalmak ve yardımcı olmak zorundadırlar." Aynı Kanun'un 174. maddesine göre de, "Mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu taraf, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebilir. Boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan taraf, kusurlu olan diğer taraftan manevi tazminat olarak uygun miktarda bir para ödenmesini isteyebilir."

Evlenmeyle eşler arasında kurulan aile birliğinin taraflara yüklediği ödevlerin ihlali veya yerine getirilmemesi durumunda bu yükümlülüğü yerine getirmeyen eş yönünden Türk Medeni Kanunu'ndaki sonuçları, boşanma ve boşanma sebebi olması durumunda, bu olaylar yüzünden kişilik haklarının saldırıya uğraması halinde manevi tazminat talep edilebileceğidir.

Evlenmeyle eşler arasında kurulan aile birliğinin taraflara yüklediği ödevlerin ihlali veya yerine getirilmemesi durumunda bu yükümlülüğü yerine getirmeyen eş yönünden Türk Medeni Kanunu'ndaki sonuçları, boşanma ve boşanma sebebi olması durumunda, bu olaylar yüzünden kişilik haklarının saldırıya uğraması halinde manevi tazminat talep edilebileceğidir.

BK 41 (TBK 49) maddesine göre, kusurlu ve hukuka aykırı bir fiille başkasına zarar veren, bu zararı gidermekle yükümlüdür. Yine BK 49 (TBK.58) maddesinde "Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir." Haksız fiile dayalı bir borcun doğabilmesi için, hukuka aykırı bir fiil bulunmalı, fiili işleyenin kusuru olmalı, sonuçta bir zarar doğmalı, zarar ile işlenen fiil arasında da uygun nedensellik bağı bulunmalıdır.

Somut olaya gelince, davalının davacıya yönelik ve aldatma mahiyetinde bulunduğu iddia edilen davranışlarının manevi tazminatı gerektirip gerektirmeyeceğinin tartışılması gereklidir.

Yukarıda incelenen Kanun maddeleri uyarınca, davacının dava dışı eşinin TMK'nın evlenmeyle eşe yüklediği ödevler arasında bulunan sadakat yükümlülüğünü ihlali nedeniyle, Kanun'un 185. ve 174. maddeleri uyarınca boşanma sebebi ve istek halinde manevi tazminatı gerektirir nitelikte olduğu kuşkusuzdur. TMK'daki düzenleme, dava dışı eşin evlenme ile kurulan aile birliğinin tarafı olması sıfatından kaynaklanmaktadır. Zira dava dışı eş kendi iradesi ile bu birliğin tarafı olmayı kabul etmiş ve yasanın kendisine tanıdığı hak ve yükümlülükler altına girmiştir.

Davalının eyleminin manevi tazminatı gerektirip gerektirmeyeceğine gelince, davalının doğrudan davacının bedensel veya ruhsal bütünlüğüne yönelik hukuka aykırı bir fiilde bulunduğundan söz edilemez. Söz konusu yasada yükümlülüğünü ihlal eden eşin eylemini birlikte gerçekleştirdiği kişiler yönünden herhangi bir düzenleme getirilmemiştir.

Dava konusu eylemin gerçekleştiği belirtilen tarih itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerinin de uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Zira, söz konusu Kanun'un 50. maddesinde haksız fiil nedeniyle müteselsilen sorumluluğuna gidilebilecekler gösterilmiştir. Yukarıda açıklanan yasal duruma göre, davalı zararın meydana gelmesinden asli olarak sorumlu tutulamaz. Yine Kanun hükmünün aradığı anlamda iştirak hali de söz konusu olamaz. Zira iştiraken işlenebilir bir eylemin varlığının kabul edilebilmesi için, eylemin müstakilen ve asli olarak da işlenebilir olması gerekir. Ayrıca haksız fiil sorumluluğunu, geniş ve belirsiz bir kavram olan sadakat yükümlülüğünü ihlal etmeye iştirak çerçevesinde değerlendirmek, bu sorumluluğu belirsiz hale getirecektir.

Açıklanan nedenlerle, BK49 (TBK 58) maddesine göre, davalının eylemi, davacının kişilik değerlerine saldırı oluşturacak nitelikte bir eylem olarak kabul edilemez. Mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davacının manevi tazminat isteminin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/12/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, davacının dava dışı eşi ile davalının evlilik dışı birlikteliğinden kaynaklanan kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; taraflarca temyiz edilen hüküm, Dairemiz çoğunluğunun, davalının bu eyleminin, davacının kişilik değerlerine saldırı oluşturacak nitelikte bir fiil olarak kabul edilemeyeceği benimsenerek, hükmedilen manevi tazminat isteminin tümden reddine karar verilmesi gerektiği gereçesiyle bozulmuştur.

Yerel Mahkemenin kararında da vurgulandığı gibi; eşler evlilik birliğini kurmakla birbirlerine sadakat borcu altına girmelerinin yanında, mensubu oldukları aile birliğine karşı da sorumlulukları bulunmaktadır. Davacının eşinin evli olmasına rağmen bir başkası ile cinsel ve duygusal ilişkiye girmesi, evlilik sözleşmesi ile bağlandığı, sadakat borcu altına girdiği eşine karşı haksız eylem niteliğindedir. Davalı da evli olduğunu bilerek davacının eşiyle gayri resmi ilişkiye girmek suretiyle, gerek yasalarca, gerek örf ve adet hukukunca korunmayan haksız bir davranış içine girmiştir. Bu davranış da açıkça haksız eylem niteliğindedir.

Eş söyleşiyle, esasen dava dışı eşin evlilik birliğinin gerektirdiği sadakat yükümü bulunmakla birlikte, onun evli olduğunu bilen ve buna rağmen ilişkiye giren davalının da eşin sadakatsizlik eylemine katıldığında, her ikisinin de bu haksız eylemlerinden birlikte ve müteselsilen sorumlu olduklarında kuşku yoktur. Türk Borçlar Kanunu'nun 61. (Borçlar Kanunu'nun 50. md.) maddesinde düzenlenen birden fazla şahsın müşterek kusurlarıyla bir zarara yol açmaları, diğer bir deyimle tam teselsül hali mevcut olup, davalı doğan zarardan davacının eşi ile birlikte müteselsilen sorumludur. (HGK. 2010/4-129 E-173 K)

Müteselsil sorumluluğun bulunduğu durumlarda davacı alacağını sorumluların tamamından isteyebileceği gibi, bunlardan biri veya birkaçından da isteyebilir. (HGK. 12/11/2003 gün ve 2003/9-685 E, 690 K)

Müteselsil sorumluluğun bulunduğu durumlarda davacı alacağını sorumluların tamamından isteyebileceği gibi, bunlardan biri veya birkaçından da isteyebilir. (HGK. 12/11/2003 gün ve 2003/9-685 E, 690 K)

Bu durumda; mahkemece, davalının açıklanan şekilde gerçekleşen eyleminden sorumluluğu kabul edilerek davacı eş yararına tazminata karar verilmesi doğrudur. Bu aşamada hükmedilen tazminatın miktarı hakkındaki görüşümüz saklı kalmak üzere, yukarıda belirttiğimiz nedenlerle, davanın tümden reddi gerektiğine dair çoğunluk kararına katılmıyoruz. 07/12/2016