muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22782, Karar No: 2014/21823, Tarih: 25.06.2014

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenmesinin süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; fazla mesai ücreti hesaplanırken günlük 12 saatlik çalışmadan yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda 1,5 saatlik ara dinlenme düşülmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile 1 saat ara dinlenme düşen bilirkişi raporuna itibar edilmesi hatalıdır.

4- Dava kısmen kabul edilmesine rağmen yargılama giderlerinin kabul-red oranına göre oranlanarak taraflara yüklenmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5388, Karar No: 2019/2533, Tarih: 26.02.2019

**5. Ceza Dairesi         2016/5388 E.  ,  2019/2533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın savunmasında, dava dışı sanık.... 'ün nüfus cüzdanı aslıyla birlikte yenileme talebinde bulunduğunu ve cüzdan aslı ile nüfus cüzdanı talep belgesindeki bilgilerin aynı olması nedeniyle belgeyi imzaladığını, olayın üzerinden zaman geçtiği için net olarak hatırlamadığını, nüfus cüzdanı talep belgesi ile aynı bilgilerin ve fotoğrafın yer aldığı tanıtıcı bir belgeyi şahsın getirmiş olabileceğini beyan etmesi, nüfus cüzdanı talep belgesinde yapılan incelemede ise işlemin kayıp sebebiyle yapıldığının tespit edilmesi karşısında, her ne kadar sanığın çelişkili beyanı gerekçe gösterilerek hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, suça konu talep belgesinin aslının denetime olanak verecek şekilde dosya arasına getirtilerek, duruşmada incelenip özelliklerinin, bu kapsamda iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığının saptanmasından, dava dışı sanık .... ile müşteki .... 'ün ilgili nüfus kayıt defterinde kimlik bilgilerinin kıyaslanması açısından karşılaştırmaya elverişli fotoğraflarının olup olmadığının tespit edilmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

.../...

-2-

28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 26/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7808, Karar No: 2010/15822, Tarih: 02.12.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/7808 E.  ,  2010/15822 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Davacı, yaşlılık aylığının haksız ve yersiz kesilmiş olması nedeniyle, 3.879,82 TL işlemiş faiz alacağı ile 1,00 TL manevi tazminatın davalı Kurumdan tahsilini, ayrıca faiz alacağına yasal faiz yürütülmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum'un aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Borçlar Kanununun 47. maddesinde düzenlenen manevi tazminat, zarara uğrayanın ruhi ızdırabını dindirerek, onda huzur ve tatmin duygusu yaratmak amacıyla zarar görene ödenmesi gereken bir miktar paradan ibaret olup; ilkeleri 22.06.1966 gün ve 7/7 sayılı YİBK kararının gerekçesinde açıkça belirtilmiştir. Kesilen yaşlılık aylığının,yeniden ancak geç bağlanması şeklinde gerçekleşen somut olayda Borçlar Kanununun 49. maddesindeki şartların oluşmadığı gözetilerek manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde bu istemin kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hükmün, manevi tazminata ilişkin 2 no'lu bendinin tamamen silinerek hüküm fıkrasından çıkarılmasına ve kararın bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

........
Yargıtay — Esas No: 2012/9081, Karar No: 2013/8237, Tarih: 25.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/9081 E.  ,  2013/8237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Korkuteli Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.07.2011 tarih ve 2009/192-2011/182 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili nezdinde işyeri sigorta poliçesi ile sigorta örtüsü altında bulunan depoya davalının dairesinin soba borusundan çıkan kurumların düşmesi ve bacadan çıkan ısı neticesinde çıkan yangında depo ve depoda bulunan emtiaların zarar gördüğünü, ....506,87 TL hasar bedelinin sigortalıya ödenerek haklarına halef olunduğunu ileri sürerek, anılan meblağın faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yangın çıkmasında müvekkilinin kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, yangının çıktığı binanın projesinde ... katında bacanın bulunmadığı, inşaat tamamlandıktan sonra bacanın açıldığı, baca olarak açılan kısmın daha sonra seramik fayansla gayrı nizami, projeye uygun tedbirler alınmadan gelişigüzel kapatıldığı, davalının yangının çıktığı depodaki bacayı yapan ya da sonradan açan kişi olmadığı, evinde yaktığı sobadan dökülen kurumların projede bulunmayan ve sonradan açılan bacadan dökülerek yangına sebebiyet vermesinde davalının kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,... TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15558, Karar No: 2013/17075, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/15558 E.  ,  2013/17075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından açılan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş olup hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalı ... Başkanlığına Orman Bakanlığı tarafından 49 yıl süre ile tahsis edilen ... ilçesi ... köyü 17 nolu orman bölmesi içerisinde davalı belediyenin 91.500 m2.lik alanda eğitim ve dinlenme tesisleri yapmak için inşaata başladığını, su basmanı seviyesine gelen inşaatın ekonomik tedbirler nedeniyle kredi kesildiğinden tamamlanamadığını, Belediye Encümenin 27/10/1988 tarih ve 528 nolu kararı ile ivaz karşılığı bağışta bulunacak kişilere tesisleri yaptırmaya, inşaatı tamamlayan kişilerin burayı belediyeden izinsiz devretmemesi ve kira bedeli ödemeleri şartı ile kullanmalarına izin verildiğini, müvekkilinin ... belediyesine başvurarak yapılan kura sonucunda kendisine düşen taşınmazdaki inşaatı tamamlayarak 1989 yılından 2000 yılına kadar kullandığını, Orman idaresinin 2000 yılında müvekkiline ait binayı mühürlediğini, müvekkili hakkında ... Sulh Ceza Mahkemesinde ormana haksız işgalden dolayı ceza davası açıldığını, müvekkilinin 2001-2002-2003 yıllarında kiralanan taşınmazdan yararlanamadığını, 2004 -2005-2006-2007-2008 yıllarında yeri orman idaresinden kiralayan şirkete kira bedeli ödediğini belirterek toplam 6.700 TL zararının meydana geldiğini belirterek 6.700 TL.nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece daha önce davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuş, davalının temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 1.7.2011 gün ve 2302-10575 sayılı ilamı ile “somut olayda davacı, su basman seviyesinde iken davalıdan intifa hakkını alarak tamamladığı binanın ancak yapıldığı tarih itibariyle serbest piyasa fiyatlarına göre malzeme ve işçilik bedelleri dahil olmak üzere tüm yapım masraflarının ödetilmesini talep edebileceğinden, mahkemenin, geçerli olması halinde dahi “yap işlet, devret” şeklindeki niteliği itibariyle mülkiyet hakkı doğurmayan geçersiz sözleşmeye dayanarak, “yapılan binanın dava tarihindeki rayiç değerinin ödetilmesi” gerektiğine ilişkin kabulünde isabet bulunmamaktadır. O halde mahkemece davacı tarafından tamamlanan binanın, yapıldığı tarih

itibariyle serbest piyasa fiyatlarına göre malzeme ve işçilik bedelleri dahil olmak üzere tüm yapım masrafları, konusunda uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulundan açıklayıcı ve denetime elverişli rapor alınmak suretiyle belirlenerek, belirlenecek bu miktarın ödetilmesine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirmelerle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Dosya kapsamından ve tarafların bozma sonrası beyanlarından davacının bina bedeline yönelik tazminat istemi bulunmadığı halde Yüksek Daire tarafından maddi hataya dayalı olarak sehven tazminatın belirlenmesinde bina bedelinin nazara alınması gerektiğinden bahisle hükmün bozulduğu anlaşılmıştır. Maddi hataya dayalı bozma ilamına uyulması taraf lehine usuli müktesap hak doğurmaz.

Mahkemece bozma ilamına uyma kararı verilmiş ve gerekçesiz olarak davanın kabulü ile taleple bağlı kalınarak 6700 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Maddi hataya dayalı bozma ilamına uyma kararı verilmiş olmasının davacı yararına müktesap hakkı doğurmayacağı açıktır. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, davacının kira süresi içerisinde kiralananı kullanamamasından ve kira sözleşmesinin tarafı olmayan üçüncü kişiye kira bedeli ödemesinden kaynaklanan zarar talebi üzerinde durularak bir karar verilmesi gerekirken. davacının talepleri üzerinde durulmayarak bozma ilamına uyulduktan sonra gerekçesiz bir şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8818, Karar No: 2012/269, Tarih: 13.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/8818 E.  ,  2012/269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eyleminin ... olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabûlü ile açılan kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle düşürülmesine, zorla kaçırıp alıkoyma eyleminin ise 15 yaşını dolduran mağdurenin rızasıyla olduğunun kabûlü ile atılı suçtan beraatine dair Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.03.2008 gün ve 2000/265 Esas, 2008/55 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak sanığın işlediği kabul edilen ... olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve ... olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarının kanunda öngörülen cezalarının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, sanığın sorgusunun yapıldığı 14.03.2000 tarihinden itibaren zamanaşımını kesen bir işlemin olmadığı ve inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1093, Karar No: 2020/3686, Tarih: 02.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1093 E.  ,  2020/3686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, CMK'nın 34/1., 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün neden açıklandığına ilişkin gerekçeyle yetinilip yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan da uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeyerek sadece hırsızlık suçundan alınan rapor ile yetinilmesi,

3-Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan 10 ay 25 gün hapis ve iş yeri dokunulmazlığı suçundan hükmedilen 10 ay hapis cezalarının, TCK’nın 50. maddesinin 3. fıkrası gereğince, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

4-Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında kastlı bir suçtan dolayı 3 aydan fazla hapis cezasını gerektirir bir mahkumiyet hükmünün bulunmaması ile verilen ceza miktarının 3 yıldan az hapis cezasına ilişkin olması ve tüm aşamalarda pişmanlığını dile getirmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hapis cezasının ertelenip ertelenmeyeceği hususunun değerlendirilmesi gerekirken, “yasal olanak bulunmadığı” şeklindeki yetersiz gerekçe ile TCK’nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9391, Karar No: 2024/7397, Tarih: 15.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9391 E.  ,  2024/7397 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1304 E., 2023/1572 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm

kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 25. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/479 E., 2022/333 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'ilerine karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kadının başvurusunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, erkeğin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde; erkeğin borç yapıp bunu ödemediğini, eve iki üç kez haciz memurlarının geldiğini, bu dönemde tarafların kadının annesinin yanına taşındıklarını, kadının annesinin evin geçimini sağladığını, erkeğin kadının önceki evliliğinden olan çocuğunu ve ortak çocuğu sürekli bağırıp azarladığını, 2017 yılı Haziran ayında evden ayrıldığını, arayıp sormadığını, ortak çocuğun sünnetine dahi gelmediğini, ihtiyaçlarla ilgilenmediğini, ilgisiz olduğunu, kadına psikolojik, ekonomik ve fiziksel şiddet uyguladığını belirterek davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 20.000,00 TL maddî, 20.000.00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; ev eşyalarının taksitleri bitmeden kadının kendisine ziynet eşyası alması nedeniyle erkeğin borçları ödemede sıkıntıya düştüğünü, erkeğin eski borçları nedeniyle eve bir kere hacze gelindiğini, haciz işlemi uygulanmadan kayınpederinin de yardımıyla borçların ödendiğini, kadının ailesinin yanına kadının ailesi istediği için taşındıklarını, kadının ailesinin tarafların huzurunu kaçırdıklarını, erkeğe sürekli ev işi yaptırdıklarını, evden kovulduğunu, sorunlar nedeniyle erkeğin evden ayrıldığını, kadını sürekli arayarak ayrı eve çıkmak istediğini söylediğini, kadının ise bu teklifi kabul etmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI