muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23696, Karar No: 2013/18803, Tarih: 02.12.2013

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... 'ın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 28/10/1991 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'den boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 02/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4882, Karar No: 2009/9058, Tarih: 28.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4882 E.  ,  2009/9058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili dava dilekçesinde, müvekkillerinin malik ve sürücüsü olduğu araç ile davalılardan...nın malik, ...’ın sürücüsü olduğu aracın çarpışması sonucu, müvekkili ...’ın yaralandığını ve davacı aracının hasara uğradığını belirterek, davacı ...’ın işgücü kaybı ve tedavi girerleri için 3.300.00 YTL maddi ve 4.000.00 YTL manevi tazminatın, davacı ...’in aracındaki hasar bedeli olarak da 3.500.00 YTL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı ..., duruşmaya gelmemiş ve davaya cevap vermemiştir.

Davalı ... vekili, duruşmaya katıldığı halde davaya cevap vermemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, davalı tarafa ait araç müvekkili şirkete trafik sigortalı olup, tazminat taleplerinin teminat kapsamı dışında kaldığını, diğer araca ilişkin müvekkili şirket nezdinde düzenlenmiş bir poliçe bulunmadığını ve davadan önce kendilerine başvurulmadığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kusur ve hasarın tespiti için oluşturulan keşif ara kararı gereğince, verilen kesin süre içinde davacı vekilinin keşif ulaşım giderini yatırmadığı gibi, keşif günü araç da temin edilmediği ve keşif başvurusu yapılmadığı, karşı taraf için müktesep hak oluştuğundan, kesin süreden sonra aynı işlem için davacı vekiline yeniden süre verilemeyeceği gerekçesiyle, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

HUMK.'nun 163.maddesinde; "Kanunun tayin ettiği müddetler kat’idir. Bu müddetlerde yapılması lazım olan muamele yapılmazsa o hak sakıt olur. Hakim, tayin ettiği müddetin kat’i olduğuna da karar verebilir. Aksi takdirde tayin olunan müddeti geçirmiş olan taraf yenisini isteyebilir. Bu suretle verilecek müddet katidir. Bir daha verilemez" hükmüne yer verilmiştir.

Bu durumda, HUMK'nun 163.maddesi hükmüne göre, kesin sürenin hukuki sonuç doğurabilmesi bakımından, ülke koşulları ve hayatın gerçekleri göz önünde tutularak, taraflara yüklenen yükümlülüklerin birer birer açıklanması, masrafların kalem kalem bildirilmesi ve tarafların yapacağı işlevlerin duraksamaya yer vermeyecek biçimde açık ve kesin olarak belirlenmesi, kesin süre verilen tarafa, süreye uymadığı takdirde davasının bu nedenle reddedileceği konusunda uyarılması gerekir. Yargıtay'ın uygulaması da bu yöndedir. (HGK 25.6.1975-1-1560/837, HGK 18.2.1983-1-1284/141, HGK 24.6.1992-14-296/395, HGK 10.10.2001-14-940/709)

Somut olayda, deliller toplanmadan keşif kararı verilmiş, tanıkların keşif mahallinde dinlenmesi için tebligat çıkartılmamıştır. 23.12.2008 tarihli ara kararında, keşif icrası için verilen sürenin yukarıdaki açıklamalar ışığında usulüne uygun bir kesin süre olmadığının kabulü gerekmektedir. Kaldı ki, somut olaydaki gibi davacı vekilinin keşif ulaşım giderini verilen sürede yatırmamış olması ve keşif başvurusu yapılmaması, davanın bu nedenle reddini değil, artık bu delile dayanmaktan vazgeçilmiş sayılması sonucunu doğuracak olup, tarafların gösterdikleri diğer deliller toplanarak sonucuna göre, bir karar verilmesi

gerekeceğinin de göz önüne alınmamış olması nedeniyle, mahkemenin kararı kabul şekline göre de doğru görülmemiştir.

O halde; yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler karşında, verilen sürenin HUMK.nun 163.maddesinin özüne uygun bulunmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacılar yayarına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 28.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12806, Karar No: 2008/1462, Tarih: 07.02.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/12806 E.  ,  2008/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı ... ile davalı vekili avukta ...'un gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı kooperatifin arsası üzerine inşaat yaptırmak üzere anlaştığı ... İnşaat A.Ş ile aralarında çıkan ihtilafın giderilmesi konusunda hukuki yardımda bulunmak üzere davalı ile 21.1.1998 tarihli sözleşme düzenlediklerini, sözleşme gereğince 3. şahıslara intikal eden toplam 47 adet kat irtifakı tapusunun iptali için davalar açıp takip ettiğini, ücret sözleşmesi ile davaların kazanılması halinde kendisine 4 adet dairenin bitmiş halde verileceğinin, bunun da masraf ve aidatları davalı kooperatif tarafından karşılanmak üzere kooperatif üyeliği şeklinde temin edileceğinin kararlaştırıldığını, davaların reddi halinde dava değeri üzerinden asgari ücret ödeneceğinin hükme bağlandığını, davaların yargılaması devam ederken davalı kooperatifin dava konusu daireleri dava dışı bir başka kooperatife devrettiğini öğrendiğini, davaları kazansa bile kendisine ücret olarak verilmesi kararlaştırılan dairelerin 3. şahsa devri nedeniyle verilmesi imkanı kalmadığını ileri sürerek, vekalet görevini devam ettirmekle beraber 4 adet dairenin kendisine verilmesi gerektiğinin tespitine, kooperatifin bunları aynen, olmadığı takdirde hüküm tarihindeki değerlerinin vekalet ücreti olarak kendisine ödemesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taraflar arasındaki ücret sözleşmesinin hasılı davaya iştirak niteliğinde bulunduğundan geçersiz olduğunu, açılan davalarda henüz kazanılan bir şey olmadığını, davacı avukatın açtığı davalar sonuçlanmadan ücret isteyemeyeceğini,

2007/12806 2008/1462

davacı avukatın yönlendirmesi sonucu görülen davalarda ifraz isteğinde bulunulduğunu, sonra da dava miktarını küçülttüklerinden bahisle kendilerini suçladığını, güven sıkıntısı doğduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Davalı, taraflar arasındaki ücret sözleşmesinin hasılı davaya iştirak niteliğinde bulunduğundan geçersiz olduğunu, açılan davalarda henüz kazanılan bir şey olmadığını, davacı avukatın açtığı davalar sonuçlanmadan ücret isteyemeyeceğini,

2007/12806 2008/1462

davacı avukatın yönlendirmesi sonucu görülen davalarda ifraz isteğinde bulunulduğunu, sonra da dava miktarını küçülttüklerinden bahisle kendilerini suçladığını, güven sıkıntısı doğduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalar devam ederken ücret yönünden taraflar arasında ihtilaf çıktığı, davacının ihtar çekerek ücretini istemesi ve eldeki davayı açması üzerine davalının davacı avukatı azlettiği, davacı avukatın ücretini isteyip hakkını aramasının azli haklı kılmadığı, taraflar arasında düzenlenen ücret sözleşmesinde 4 adet daire verileceği kararlaştırmasının geçersiz bulunduğu, Avukatlık Yasası gereğince geçersiz sözleşme nedeniyle davacının dava konusu müddeabihin %10’u oranında ücrete hak kazandığı, bilirkişi raporu ile 47 adet dairenin eldeki dava tarihi itibariyle belirlenen değeri üzerinden 399.500,00 YTL’den taleple bağlı kalınarak 340.000,00 YTL’nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline, fazla hakkın saklı tutulmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara,kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara,kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, davacı avukatın ücretini istemesinin hakkını aramak niteliğinde bulunduğu ve azlin haksız olduğu, avukatlık ücret sözleşmesinde, dava konusu dairelerden 4 adedinin davacı avukata ücreti vekalet olarak verileceğine dair kararlaştırma, hasılı davaya iştirak niteliğinde olduğundan Avukatlık Kanununun 163 ve 164.madde hükümlerine göre geçersiz sayılarak, aynı yasanın 164/4.maddesine göre müddeabihin %10 u ile %20 sı oranında avukatlık ücretinin tayini gerektiği gerekçe gösterilerek ve %10 takdir edilmek suretiyle davacı talebi ile bağlı kalınarak 340.000,00 YTL’nin tahsiline karar verilmiştir. Gerçekten taraflar arasında düzenlenen 21.1.1998 tarihli ücret sözleşmesinin, hasılı davaya iştirak niteliğinde bulunduğundan yapıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Kanununun 163. maddesine göre geçersiz olduğunda duraksama yoktur. Azil haksız dahi olsa davacı Avukatlık kanununa 13.1.2004 tarihinde 5043 sayılı kanunla eklenen geçici 21. madde Anayasa Mahkemesince iptal edildiğinden ücret sözleşmesinin yapıldığı tarihte yürürlükte olan 163/son maddesi gereği o tarihteki asgari ücret tarifesine göre ücret isteyebilir. Davacı, sözleşme gereği üstlendiği davalar henüz yargılama aşamasında iken ücretinin ödenmesi talebiyle 8.9.2003 tarihli ihtarnameyi göndererek ücretinin ödenmesini istemiş, 28.4.2004 tarihinde de eldeki davayı açmıştır. Davalı ise davalar neticelenmeden ücret istenemeyeceğini savunmuş, dava açılmasından sonra davacı avukatı 9.6.2004 tarihinde azletmiştir. Somut olayda öncelikle çözümlenmesi gereken husus, davacı avukatın üstlendiği ve takip ettiği davalar henüz sonuçlanmadan ücretini istemesinin ve bunu teminen müvekkiline karşı dava açmasının kusurlu bir hareket olup olmadığıdır. Avukatlık ücretinin ne zaman muaccel olacağı konusunda yasada açık bir hüküm yok ise de, yasanın 171/1 maddesi ve asgari ücret tarifesinin 2. maddesi düzenlemesi karşısında üstlenilen işin bitmesi ile ücretin muaccel olacağı kabul edilmelidir. Nitekim taraflar arasında düzenlenen 21.1.1998 tarihli sözleşmede de ücretin ... bitiminde ödeneceği kararlaştırılmıştır. Bu halde dava bitmeden ücret isteyen davacının bu davayı açmakla taraflar arasındaki sözleşmeye aykırı davrandığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla mahkemenin kabulünün aksine davalı tarafça yapılan azil haklıdır.

Avukatlık Kanununun 174. maddesine göre, avukatın haksız olarak azli halinde ücretin tamamı azil edilen vekile verilir ancak, avukat kusur veya ihmalinden dolayı azledilmiş ise, yani azil haklı ise avukatlık ücretinin ödenmesi gerekmez. Öyle olunca, mahkemece davanın reddine karar vermek gerekirken, delillerin yanlış değerlendirilmesi suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Avukatlık Kanununun 174. maddesine göre, avukatın haksız olarak azli halinde ücretin tamamı azil edilen vekile verilir ancak, avukat kusur veya ihmalinden dolayı azledilmiş ise, yani azil haklı ise avukatlık ücretinin ödenmesi gerekmez. Öyle olunca, mahkemece davanın reddine karar vermek gerekirken, delillerin yanlış değerlendirilmesi suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: 1. bent gereği davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereği kararın davalı yararına BOZULMASINA,, aşağıda dökümü yazılan 0.90 YTL’ kalan harcın davacıdan alınmasına, davalının peşin harcının istek halinde iadesine, 7.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4640, Karar No: 2017/7986, Tarih: 18.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/4640 E.  ,  2017/7986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle, ... ilçesi, ... mahallesi, 1167 ada, 28 parselde bulunan taşınmazda riskli yapı kararı çıktığını, taşınmazın arsa paylarının orantısız olduğunu, arsa paylarının yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş hükmü davacılar temyiz etmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesinde; kat mülkiyeti veya kat irtifakının, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulacağı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de, bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı, konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Mahkemece kat irtifakının kurulduğu tarih itibariyle kat irtifak belgelerinin, mimari projelerin ve yönetim planının birlikte değerlendirilerek, tapu kaydında arsa paylarının düzeltilmesi hususunda kanaate varılır ise oluşacak yeni arsa paylarının ve oranlarının gösterir mukayeseli gerekçeli somut ve haklı nedenler belirtilerek arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olup olmadığı hususunda uzman bilirkişi kurulunca rapor alınarak oluşan sonuca göre karar verilmesi gerekmektedir.

Ayrıca; intifa hakkı sahiplerinin davada taraf olması gerektiği düşünülmeden karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/10/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/104, Karar No: 2012/17971, Tarih: 18.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/104 E.  ,  2012/17971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

KARAR

Davalı ...'nun yokluğunda verilen kararın, davalıya “...” adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, davalının 07.06.2006 tarihli celsede bildirdiği adresinin "... 1.Ekiz Sokak No:1 Uşak" olarak bildirdiği anlaşılmakla, davalıya yokluğunda verilen kararın "... 1.Ekiz Sokak No:1 Uşak" adresine yöntemince ve gerekirse Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde HMK'nun 366. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17087, Karar No: 2023/3452, Tarih: 25.05.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/17087 E.  ,  2023/3452 K.**

**"İçtihat Metni"**

DURUŞMA TALEPLİ

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince silahlı terör örgütüne üye olma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hatay 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.05.2018 tarihli ve 2017/531 Esas, 2018/392 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 06.02.2019 tarihli ve 2018/1850 Esas, 2019/95 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun kabulü ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Yasa'nın 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Yasa'nın 62 nci, 53 üncü, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 27.10.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1-Mahkumiyet hükmü kurulması için dosyada yeterli delil bulunmadığına,

2-Eksik soruşturma yapıldığına,

3-Delillerin yanlış değerlendirildiğine,

4-Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1-Mahkumiyet hükmü kurulması için dosyada yeterli delil bulunmadığına,

2-Eksik soruşturma yapıldığına,

3-Delillerin yanlış değerlendirildiğine,

4-Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın tespit edilen faaliyetlerinin silahlı terör örgütünün hiyerarşisine kendi özgür iradesi ile dahil olduğunu, örgütün amaçlarını, eylem ve faaliyetlerini benimsediğini gösteren süreklilik , çeşitlilik ve yoğunluk arzeden örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği, dolayısıyla isnat edilen suçun sanık ... tarafından işlendiğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetine yeter derecede kesin ve inandırıcı nitelikte delil elde edilmediğinden, şüpheden sanık yararlanır evrensel hukuk ilkesi gereğince oluşan mevcut şüpheden sanığın yararlanması gerektiği anlaşıldığından yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeni ile CMK madde 223/2-e fıkrası uyarınca beraatine oy birliği ile karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

21.12.2017 tarihli Veri İnceleme Raporu yazısı gereği sanığın "B4" olarak kaydedildiği, bunun "FETÖ mensubiyeti olan, sadakati ve bağlılığı olan ancak bazı konuları sorgulayan veya zaafı olan kişileri ifade ettiğinin'' belirlendiği, Hatay 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/169 D.İş sayılı ve 03.08.2016 tarihli el koyma ve inceleme kararı gereği ele geçen dijital materyallere ilişkin düzenlenen Hatay İl Emniyet Müdürlüğü Siber Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü Adli Bilişim Büro Amirliği ' nin 10.03.2017 tarihli dijital inceleme raporunda (/GENERAL MOBİLE \_GM Discovery II.zip/shared / 0 / ByLock-Dowloads) 17.10.2014 18:41:08 tarihli ByLock -Downloads KALINTISI TESPİT edildiğinin belirtildiği, söz konusu tespit ile sanığın ByLock programını cep telefonuna indirdiğinin anlaşıldığı, Müşteki D.Y.'nin beyanında sanığın FETÖ yapılanmasına dahil olduğuna dair beyanının bulunduğu, tüm dosya kapsamına göre; FETÖ/PDY silahlı terör örgütü üyesi olduğu anlaşılan sanığın çeşitlilik, süreklilik ve yoğunluk içeren eylemleri ile uzun süre hiyerarşisi içine girdiği, sanığın dosya kapsamında yer alan deliller ile uyuşmayan ve suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kanaatine varılan beyanlarına itibar edilmeyerek, mesleği, yaşı, deneyimi, örgüt, içindeki faaliyetleri karşısında örgütün eylem ve amaçlarını bilebilecek düzeyde olduğu gözetildiğinde TCK'nın 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinden de yararlanamayacağı, FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediğinin anlaşılarak sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında düzenlenen veri inceleme raporunun ayrıntılı olmaması, tanık D.A.'nın sanıkla ilgili anlatımlarının kişisel değerlendirmesine ilişkin olması, ByLock isimli kripto haberleşme programı kullandığının da somut verilerle tespit edilememiş olması karşısında;