muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8261, Karar No: 2010/3983, Tarih: 06.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/8261 E.  ,  2010/3983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gıda ve Tar. Hay. San. Tic. A.Ş ve diğerleri aleyhine 03/07/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... Gıda Tar. ve Hay. San. Tic. A.Ş ve ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeni ile yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup davacı davalının tam kusurlu eylemi nedeni ile meydana gelen trafik kazasında yaralandığını, sakat kaldığını belirterek maddi ve manevi tazminat ödetilmesine karar verilmesini istemişlerdir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... ve ... Gıda Tarım ve Hayvancılık Sanayi Ticaret AŞ tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın biçimi, tarafların kusuru ile ekonomik ve sosyal durumları, olay günü ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 7.500,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 4.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak üzere, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…7.500,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…4.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…387,10…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…198,17…” sayı dizisinin yazılmasına; yargılama giderlerinin paylaştırılması ve davacı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “…752,76…” ve “…1.332,12…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…515,20…” ve “…912,17…” sayı dizilerinin yazılmasına; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16532, Karar No: 2015/12604, Tarih: 18.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16532 E.  ,  2015/12604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan .. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ..'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı vekili, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak sona erdirildiğini öne sürerek hafta tatili, genel tatil, fazla çalışma ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, emsal kararlar ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir .

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın 7 günü 07.00-12.00 ve 13.00-19.00 arası çalıştığı, 15 günde bir vardiya değişimi olduğu ve vardiya değişimi sırasında ayrıca 8 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilmiş ise de , günlük 12 saat çalışmadan 1.5 saat yerine 1 saat ara dinlenmesi düşülmesi yukarıda ifade edilen ilke kararında da belirtildiği üzere hatalı olup bozma nedenidir.

3- Taraflar arasında davacının ücret alacağı bulunup bulunmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacının 2011 yılı Nisan ayı maaşının 1.201,29 TL, 2012 yılı Mayıs ayı maaşının 923,64 TL olmak üzere ücret alacağının brüt 2.124,93 TL olduğu kabul edilerek ve taleple bağlı kalınarak 880,00 TL ücret alacağı hüküm altına alınmış ise de, davalı tarafça bu aylara ilişkin olarak imzalı ücret bordroları sunulmuş olup, davacının bordrolardaki imzaya itirazı bulunmadığı dikkate alınarak ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken bu talebin hüküm altına alınması ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ..'ne iadesine 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11589, Karar No: 2021/11429, Tarih: 07.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11589 E.  ,  2021/11429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, kararın hukuka ve kanuna uygun olmadığına, suça konu motosikletin gerçek değerinin tespiti konusunda bilirkişiden rapor alınmadan sadece müşteki beyanına göre suça konu motosikletin değerine atıf yapılarak ve müvekkilinin olay yerinde olay öncesinde keşif yaptığına ilişkin müşteki beyanı dışında dosyada bir delil bulunmamasına karşın yine sadece müşteki beyanına göre değerlendirme yapılarak keşif yaptığı kabul edilerek temel cezanın tayininde asgari hadden uzaklaşılmak suretiyle eksik inceleme sonucu karar verildiğine, sanık lehine olan kanun maddelerinin ve indirim sebeplerinin uygulanmadığına, ortada sübut bulan bir suç var ise bunun tek bir suçu oluşturacağı gözetilmeksizin iki ayrı suçtan ceza verildiğine, eksik inceleme ile suç vasfının yanlış nitelendirildiğine, müvekkilinin özgürlüğünün tutuklamadan beklenen faydadan çok daha ağır basmasına karşın, ölçülülük ilkesine aykırı olarak Anayasada güvence altına alınan kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı ihlal edilerek tutukluluk halinin devamına karar verildiğine, bu nedenlerle müvekkilinin tahliyesine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle, 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 07/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5169, Karar No: 2021/11613, Tarih: 30.12.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/5169 E.  ,  2021/11613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi :...15. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2019 tarih ve 2018/581 - 2019/393 sayılı kararı

Suç : Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Türkiye Büyük Millet Meclisini, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ve Devletin yargı organlarını alenen aşağılama

Hüküm : TCK'nın 301/2 maddesi delaletiyle 301/1, 43, 62 ve 53 maddeleri uyarınca mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın aşamalardaki ısrarlı anlatımlarında; babasına ait olan ancak kendisinin kullandığı ve yaklaşık 2-3 yıl önce kaybettiği, babasının hasta olması nedeniyle kayıp müracaatında bulunmadığı 05428014032 GSM numarası ile aktif edilmiş 1291004668 ID nolu facebook adresi ve linkinin kendisine ait olmadığını, söz konusu paylaşımları kendisinin yapmadığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılmasının temini bakımından;

Suça konu Facebook hesabının kim tarafından kullanıldığının Facebook Türkiye Temsilciliğinden sorulması, suça konu paylaşımların yapıldığı telefon/bilgisayarın IP numarasının kim adına kayıtlandığı, suç tarihinde kim tarafından kullanıldığı, hesaba bağlı gelen mail bildirimlerinin açılıp açılmadığı da araştırılarak HTS kayıtlarının da temini ile gerektiğinde uzman bilirkişiden rapor alınmak suretiyle tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın...15. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23953, Karar No: 2015/28379, Tarih: 12.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/23953 E.  ,  2015/28379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2015

NUMARASI : 2014/555-2015/285

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, izin, hafta sonu tatili, ulusal bayram ve genel tatil, fazla mesai, ilave tediye, eşit davranmama tazminatı, döner sermaye ve ücret farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16324, Karar No: 2012/20609, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/16324 E.  ,  2012/20609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar vermek, işyeri dokunulmazlığını bozmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'nın adresine Tebligat Kanun'unun 35. maddesine göre hükmün tebliğ edildiği 29/04/2009 tarihinde sanığın ceza evinde olduğu anlaşıldığından; öğrenme üzerine 15/06/2009 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede ;

28/03/2007 ve 10/04/2007 tarihlerindeki hırsızlık olaylarının aralarında geçen süre, dosya kapsamına göre ikinci suçun yeni bir kasıtla işlendiğinin anlaşılması karşısında; tebliğnamede, 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanıklar hakkında aynı iş yerinden, 28.03.2007 ve 10.04.2007 tarihlerinde gerçekleştirdikleri hırsızlık eylemleri için iki ayrı dava açıldığı, anlatımda konular karıştırılmakla birlikte, hükme konu 24.05.2007 tarihli iddianame ile 28.03.20007 tarihinde işlenen suç için dava açıldığı kabul edildiğine göre, her iki suç tarihleri arasındaki süre göz önüne alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması açısından, 10.04.2007 tarihli suçlar için açılıp ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 200/142 esasına kayden yürütülen dava dosyası karara çıkmamış ise birleştirilmesi, karar kesinleşmiş ise getirtilip bu dava dosyası içerisine konularak, adı geçen yasanın 43. maddesi nedeniyle, bu suçtan dolayı cezaya ilave edilecek miktarın belirlenmesi yerine eksik araştırmaya dayanılarak hüküm kurulması;

Kabule göre ise;

2)Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından açılmış bir kamu davası bulunmadığı halde, bu suçlardan da mahkumiyet hükmü kurulması;

3)28/03/2007 tarihinde meydana gelen hırsızlık suçu tamamlandığı halde, 10/04/2007 tarihinde meydana gelen suç ile karıştırılarak sanıklar hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması;

4)Sanık ...'nın 28/03/2007 tarihinde meydana gelen hırsızlığı, kimliği tespit

edilemeyen Kertiş ... ile işlediğini belirtmesi ve diğer sanık ...'ın söz konusu tarihteki hırsızlık suçuna katıldığına ilişkin herhangi bir delil elde edilememesi karşısında, sanık ...'ın beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04/10/2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3439, Karar No: 2010/7083, Tarih: 21.06.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/3439 E.  ,  2010/7083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 1- 2003 yılında sahte belge düzenlemek suretiyle vergi kaçakçılığı suçu nedeniyle, 213 Saylı VUK'nun 359/b-1, 80 maddeleri gereğince 21 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2-Defter ve belgeleri ibrez etmemek suçu nedeniyle, 213 Saylı VUK'nun 359/a-2 maddesi gereğince 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve CGTİ hakkında kanun'un 99/1-101/2 maddeleri gereğince içtima ettirilerek 27 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

3- 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu nedeniyle, beraatine ilişkin

1-)Sanığın, “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” ve “defter ve belgeleri gizlemek” suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şeklide oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3 maddesi uyarınca yapılan değerlendirme sonunda; 765 Sayılı TCK.nun lehe olduğu kabul olunarak anılan kanunun 80.maddesinin uygulanmasına rağmen, cezaların içtimaı ve ertelenmesi konusunda 5237 sayılı TCK ve 5275 sayılı CGTİK'nun uygulanması suretiyle karma uygulama yapılması yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan cezaların içtimaına ilişkin bölüm karardan çıkartılarak yerine, “sanığa 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri gizlemek suçlarından hükmolunan ve aynı nev’i olan hürriyeti bağlayıcı cezaların 765 Sayılı TCK.nun 71.maddesi uyarınca toplanarak sonuç olarak sanığın 27 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” denilerek ve

hüküm fıkrasının 1/b bendinin ikinci paragrafındaki “5237 Sayılı TCK.nun 50/1,51/1 maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına” dair bölüm karardan çıkarılarak yerine “647 Sayılı Yasanın 4,6.maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-)Katılan idare vekilinin, “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan” verilen beraat kararına yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

hüküm fıkrasının 1/b bendinin ikinci paragrafındaki “5237 Sayılı TCK.nun 50/1,51/1 maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına” dair bölüm karardan çıkarılarak yerine “647 Sayılı Yasanın 4,6.maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-)Katılan idare vekilinin, “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan” verilen beraat kararına yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

20.09.2006 gün ve Sayılı Vergi Suçu Raporunun “I-Genel Bilgi” başlıklı bölümünde, sahte fatura düzenlediği tespit olunan mükellefin, 18.04.2003 tarihinden mükellefiyetinin terkin edildiği döneme (30.11.2004) kadar, kurumlar vergisi, gelir stopaj vergisi, kurum geçici vergisi ve katma değer vergisi matrahları takdir edilmek üzere Takdir Komisyonuna gönderilmesi istenildiği cihetle, Takdir Komisyonunca ne karar verildiği, verilen kararın kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmayla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı,5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUY.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2697, Karar No: 2010/1240, Tarih: 04.03.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/2697 E.  ,  2010/1240 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-TOKİ, 2-T.C. Ziraat Bankası ile davalılar ... Mirasçıları ... vs. arasındaki davadan dolayı İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 24.06.2008 gün ve 2004/378-2008/400 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkeme kararının davalılar ... ve ... İnşaat Temizlik Hizmetleri Ltd. Şti.’ne tebliğine ilişkin dosyada bilgi ve belgeye rastlanılmadığından, varsa tebliğ belgelerinin eklenmesi veya kayıtlardan araştırılarak tebliğ tarihlerinin bildirilmesi, davalı Özge Turizm İnşaat Temizlik Hizmetleri Ltd. Şti.’ne mahkeme kararının tebliğ edilmemiş olması halinde tebligat yapılıp temyiz süresi de beklendikten sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.