muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14872, Karar No: 2025/2729, Tarih: 09.04.2025

2. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi

Suçun yasal unsurlarının gerçekleşmediğine, suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz isteminin İncelenmesinde

A. Türkiye Cumhuriyet Anayasası'nın 41. maddesinde ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete marşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20/2. maddesi gereğince ...'nın kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veye şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, ancak Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasaya ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 237. ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek, katılan Bakanlık vekilinin, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

B. Suça sürüklenen çocuk hakkında alt sınırdan uzaklaşılmadan ceza tayin edildiği anlaşılmakla, Mahkemeni alt sınırdan uzaklaşılmadan ceza tayin etmesinde isabetsizlik bulunmadığından katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

2. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 15 yaşından küçük mağdureyi rızası dahilinde arkadaşının evinde birlikte kalması ve tutması iddiasına ilişkin olarak;

B. Suça sürüklenen çocuk hakkında alt sınırdan uzaklaşılmadan ceza tayin edildiği anlaşılmakla, Mahkemeni alt sınırdan uzaklaşılmadan ceza tayin etmesinde isabetsizlik bulunmadığından katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

2. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 15 yaşından küçük mağdureyi rızası dahilinde arkadaşının evinde birlikte kalması ve tutması iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımlarının doğru biçimde belirlendiği katılanların beyanları suça sürüklenen çocuğun savunmaları olay tutanakları ve tüm dosya kapsamındaki delillere göre ve Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 2023/125 Esas 2023/1858 sayılı kararında tüm dosya kapsamına göre sanık ikrarı mağdur beyanları mağdur nüfus kayıt örneği ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.02.2015 tarih 2014/14-198 Esas 2015/428 karar 17/02/2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı kararları nazara alındığında 15 yaşının tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme niteliği itibariyle üzerinde mutlak suretle tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından ve gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza geçerli sayılmadığından şeklindeki kararı nazara alındığında suç tarihinde 15 yaşını tamamlamış mağdureye yönelik suça sürüklenen çocuğun cinsel saikle gerçekleştirdiği suça sürüklenen çocuğun yaşı küçük mağduru cinsel amaçla hürriyetinden yoksun bıraktığı şeklindeki kabulün ve dosya kapsamıyla örtüşen gerekçelerle suça sürüklenen çocuğa atılı suçtan verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmediği anlaşılarak suça sürüklenen çocuğun temyiz sebeplerinin incelenmesinde Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 25.10.2023 tarih, 2023/966 Esas, 2023/1292 Karar sayılı kararının katılan kurum vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği Tebliğnameye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/680, Karar No: 2015/2141, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/680 E.  ,  2015/2141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/909-2015/6

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/303 E. 2014/326 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/20173 E. 2014/26188 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17850, Karar No: 2013/15886, Tarih: 17.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17850 E.  ,  2013/15886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.06.2012 tarih ve 2011/712-2012/314 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin eşi ile birlikte tatil amaçlı olarak Mersin'den Bodrum'a gitmek için davalı firmadan bilet aldığını, otobüse bindiğinde bir adet valizi de bagaj kuponu karşılığı davalı firmaya teslim ettiğini, varış yeri olan Bodrum'da bagajlar açıldığında valizinin yerinde olmadığını, zararının yaklaşık 2.700,00 TL olduğunu, ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, kayıp valizde yer alan eşyaların tutarı olan 2.700,00 TL maddi tazminatın, 4.000,00 TL de manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının valizin nerede ve ne şekilde kaybolduğunun belli olmadığını, valizin içinde neyin olduğunun da belli olmadığını, davacının iyi niyetli olmadığını, davayı kabul etmediklerini, manevi tazminat miktarının eşya değeri ve bilet sözleşmesinde belirtilen miktarın çok üstünde olduğundan manevi tazminatı da kabul etmediklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; kaybolan valiz değerinin 2.700,00 TL olarak talep edilmesinin makul bulunduğu, manevi tazminatla ilgili talebinin yerinde olmadığı, zira dava konusu edilen olayda davalıdan gelen ve davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunan herhangi bir eylemden söz edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 2.700,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline, manevi tazminat talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16085, Karar No: 2012/21967, Tarih: 18.10.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/16085 E.  ,  2012/21967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde; tarafların 08.09.2006 tarihinde kesinleşen ilam ile anlaşmalı olarak boşandıklarını, velayeti davacıya verilen müşterek çocuk için iştirak nafakasına hükmedilmediğini, çocuğun tüm giderlerinin bugüne dek davacı tarafından karşılandığını, davalının bir katkısı olmadığını, ekonomik durumunun yerinde olduğunu belirterek, 1000 TL iştirak nafakasına ve her yıl ÜFE oranında artışa hükmedilmesini talep etmiştir.Davalı vekili cevabında; müvekkilinin yeniden evlendiğini, bir bebeklerinin olduğunu, kirada oturduğu ve pekçok gideri bulunduğunu, çocuğu ile görüştüğünde onun ihtiyaçlarını karşıladığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 300 TL iştirak nafakasına hükmedilmiş ve her yıl ÜFE oranında artışa hükmedilmiştir.Hükmü, davacı vekili temyiz etmektedir.

Somut olayda, tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına ilişkin dosyada mevcut belgeler ve tanık beyanlarına göre davacının kadın doğum uzmanı olduğu, 7-8 bin TL maaşı bulunduğu, müşterek çocuk için 7.000 TL/yıl dershane ücreti; 1400 TL kira ödediği, davalının ise Genel Cerrah olduğu 2000 TL maaşı ve 1300 TL-1500 TL civarında döner sermaye ücreti aldığı, eşinin yeni doğum yaptığı ve psikiyatr olduğu, 1700 TL kira ödediği, müşterek çocuğun halen 11.sınıfa gittiği anlaşılmaktadır.Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı dikkate alındığında mahkemece takdir edilen miktar az olup, TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkelerine uygun değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4238, Karar No: 2022/3491, Tarih: 03.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/4238 E.  ,  2022/3491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat

Sanığa yüklenen “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık hakkında mahkumiyet hükümlerinin kurulduğu 27.03.2013 tarihinden, "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçu yönünden ise, Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan ve olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 03.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2226, Karar No: 2019/279, Tarih: 21.01.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2226 E.  ,  2019/279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalı Kuruma bildirilen tüm çalışmalarının fili olduğunun tespiti ile Kanuna ve usule aykırı 24.06.2014 tarih OT-60 sayılı raporun hakkındaki bölümünün iptaline karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine 21/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15209, Karar No: 2014/12723, Tarih: 25.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/15209 E.  ,  2014/12723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Doğubayazıt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2014

NUMARASI : 2012/399-2014/247

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait ...plakalı aracın 21.07.2012 günü .... plakalı araca çarparak hasarlandığını, hasar bedelinin davalı kasko sigortacısı tarafından ödenmediğini, davalı hakkında bu nedenle yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, .... plaka sayılı minibüse taşıyabileceği kapasitesinin üzerinde yolcu ve yük bindirildiği, bu nedenle sağ arka lastiğinin patlaması sonucunda kazanın meydana geldiği, Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartları'nın A.5.10 maddesi uyarınca zararın teminat dışı olduğunun kabul edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası sonucu maddi tazminatın tazmini istemine ilişkindir.

Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartları'nın A.5.10.maddesinde yazılı “taşıtın ruhsatında belirtilen taşıma haddinden fazla yük ve yolcu taşınması sırasında meydana gelen zararların teminat dışında olduğuna” ilişkin istisna hükmünün uygulanabilmesi için riziko ile istiap

haddinden fazla yük ve yolcu taşıma arasında uygun illiyet bağının bulunması ve kazanın sırf bu nedenle meydana gelmesi gerekmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporu, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Mahkemece, öncelikle ceza dosyasının dosya içine celbi sağlanarak, dava konusu trafik kazasının münhasıran minübüsün ruhsatında yazılı istiap haddinden fazla yolcu ve yük taşınmasından kaynaklanıp kaynaklanmadığının, Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Fen Heyetinden alınacak uzman bilirkişi raporu ile belirlenerek, olayın kasko poliçesi teminatı kapsamında olup olmadığının araştırılması gerekirken, bu yapılmayıp eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna göre karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 25.9.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.