muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/25850, Karar No: 2020/10780, Tarih: 27.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/25850 E.  ,  2020/10780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 158/1-h, 52 maddeleri gereği 2 kere mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümleri sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ...'nın Karabük ilinde Irmak Gıda İnş.Tur. San.Ltd. Şti yetkilisi olup müteaahitlik yaptığı, 28/08/2009 tarihinde müteveffa katılan ...'ın daire almak için sanığa başvurduğu sanığın katılan ...’yı 100.yıl mahallesinde bir binanın 1.katında bulunan %80 oranda bitmiş bir daireye götürdüğü, katılanın beğenmesi üzerine 45.000 TL’ye anlaştıkları ve aralarında 15.08.2008 tarihli satış sözleşmesini yaptıkları, sanığın tapuda katılana gösterdiği daireyi değil henüz su basmanı halinde bulunan Karabük 100. Yıl Mahallesi Kıraç Mevki 21.P.1 PAFTA, 843 Ada, 33 Parselde bulunan binanın 1. Kat 6 nolu daireyi devrettiği ve bu yolla katılan ...’yı dolandırdığı, aynı şekilde katılanlar ...ve Oğlu ...’ın da daire almak için sanığa başvurdukları, sanığın onlara da 100.Yıl mahallesindeki bitmiş bir apartmanın 3.katında bulunan daireyi gösterdiği, katılanların beğendiği ve sanıkla 45.000 TL’ye anlaşıp Yapı Kredi bankasına konut kredisi için başvurdukları başvuru üzerine banka tarafından 25.03.2009 tarihinde eksper gönderildiği, ekspere refakat eden sanığın ekspere de kredi için başvurulan daire olarak aslında farklı bir apartmandaki zemin kat 2 nolu daireyi gösterdiği, ancak katılanlara tapuda 27.03.2009 da henüz su basmanı halinde bulunan Karabük 100. Yıl Mahallesi Kıraç Mevki 21.P.1 PAFTA, 843 Ada, 33 Parselde bulunan binanın zemin kat 2 nolu daireyi devrettiği, sanığın bu suretle katılanlar ... ve...’ı da dolandırdığı dosya kapsamından anlaşılmakla mahkemenin kabul ve uygulamalarında isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin ONANMASINA, 27/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15113, Karar No: 2012/14414, Tarih: 19.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/15113 E.  ,  2012/14414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Hayrabolu Sulh Hukuk Mahkemesi ve Babaeski Sulh Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi. Gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir.

Dosya incelendiğinde, küçük ...'a ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 07/02/2011 tarih 2011/8-93 Esas-Karar sayılı kararı ile ...'ın vasi tayin edildiği, ancak mahkemenin yapılan sosyal durum araştırmasına göre küçüğün "... ... Mahallesi 658. Sokak No:8 .../..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle Babaeski Sulh Hukuk Mahkemesine yetkisizlik kararı verdiği, ... Sulh Hukuk Mahkemesince de karşı yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmıştır.

Vesayet kararı verilmekle kısıtlının yerleşim yeri artık karar veren vesayet makamının bulunduğu yer olur. (TMK.md.21/2) Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. (TMK. md.412/1) Şu halde kısıtlının yerleşim yerinin değiştirildiğine dair vesayet makamının bir kararı olmadığına göre Hayrabolu Sulh Mahkemeleri yetkili mahkemedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hayrabolu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 19.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18797, Karar No: 2015/31828, Tarih: 10.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/18797 E.  ,  2015/31828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 27. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/05/2014

NUMARASI : 2013/248-2014/163

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 05/05/2007-23/05/2011 tarihleri arasında 4 yıl 18 gün davalı iş yerinde çalıştığını, 23/05/2011 günü davalı işverenin müvekkilinin iş akdini feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdiğini ispat yükünün davalı işverene ait olduğu, davalı işverenin bunu ispatlayamadığı, bu nedenle davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, davacının fazla mesai yaptığını ispatladığı, ancak fazla mesai ücretinin ödendiğini ispat yükünün davalı işverene ait olduğu, davalı işverenin bunu ispatlayamadığı, bu nedenle davacının fazla mesai ücretine hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan, diğer davalıların ise tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta taraf tanık beyanlarına göre davalı işyerinde ara dinlenmenin bir saat yemek ve 15er dakikadan iki kez çay molası olmak üzere günlük toplam 1.5 saat olduğu anlaşılmakla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ara dinlenmenin bir saat kabul edilerek yapılan fazla mesai hesabına itibar edilerek hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23708, Karar No: 2015/33087, Tarih: 07.07.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/23708 E.  ,  2015/33087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/28773

MAHKEMESİ : Eskişehir(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2012

NUMARASI : 2012/515 (E) ve 2012/525 (K)

SUÇ : Terk

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Terk suçunun mağduru olan yeni doğmuş bebeğin davada temsilini sağlamak, gerektiğinde şikayet ve davaya katılma hakkını kullanmak üzere TMK’nın 426. maddesi uyarınca temsil kayyımı atanması mümkün olduğu gibi, CMK’nın 234/2. maddesi uyarınca görevlendirilecek vekilin de mağdurun bu haklarını korumaya yönelik girişimlerde bulunup, başvurular yapabileceği, vekilin duruşmaya gelmemesi ve bu suretle eylemli biçimde hukuki yardımda bulunmaması halinde, CMK’nın anılan maddesindeki düzenleme ile vekil atanmasından beklenen yarar sağlanamayacağından, bu durumda CMK’nın 151. maddesinin kıyasen uygulanarak, göreve gelmeyen vekil yerine mahkemece barodan yeni bir vekil görevlendirilmesinin istenmesi gerektiği gözetilmeden,

görevlendirmeye rağmen duruşmaya gelmeyen ve herhangi bir mazerette bildirmeyen mağdur vekilinin yokluğunda yargılama yapılıp hüküm kurulması yasaya aykırı olup, böyle bir vekilin sonradan kendisine tebliğ edilen gerekçeli kararı temyiz etmemiş olmasının küçük mağdurun şikayetçi olma ve davaya katılma gibi haklarının ortadan kalkması sonucunu doğurmayacağı,

E.. M.. vekilinin temyiz istemi hakkında bu aşamada bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın küçük mağdur H.. A..’a CMK’nın 231/4 ve 151. maddeleri uyarınca baroca yeniden vekil tayin edilmesi ile akabinde gerekçeli kararın vekiline tebliğinin sağlanması ve süresi içerisinde vermesi halinde temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu talep ile ilgili tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek maksadıyla dosyanın Dairemize gönderilmesi için yerel mahkemeye ulaştırılmak üzere incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GERİ GÖNDERİLMESİNE, 07/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2562, Karar No: 2014/6543, Tarih: 13.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/2562 E.  ,  2014/6543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2014/24125

MAHKEMESİ : Karabük Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19.11.2013

NUMARASI : 2012/118 Esas, 2013/218 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, inelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, mağdureye yönelik oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna uyan 5237 sayılı TCK.nın 103/2, 103/3, 103/4. maddeleri uyarınca verilen ceza 15 yıla ulaşsa veya geçse dahi, suçun sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulmasından dolayı neticenin ağırlığına göre tayin edilen cezanın 49/1 ve 103/6. maddeleri gereğince yirmi yıla kadar artırılmasının olanaklı bulunduğu nazara alınarak hakkaniyet gereği bir miktar daha artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, 103/6. maddesi uyarınca bu madde uygulanmadan önce bulunan 18 yıla hükmedilerek 103/6. maddesinin uygulama dışı bırakılması suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

Sanığa verilen hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/5. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden re'sen de temyize tâbi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2205, Karar No: 2023/12431, Tarih: 18.09.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/2205 E.  ,  2023/12431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1823 E., 2022/2931 K.

SUÇLAR : Silahla tehdit, kasten yaralama

HÜKÜM : İlk derece mahkemesinin mahkûmiyet kararı kaldırılarak

beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 19.10.2020 tarihli ve 2020/10221 Esas numaralı iddianamesi ile sanık ... hakkında silahla tehdit ve kasten yaralama suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. ... 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2022 tarihli ve 2020/478 Esas, 2022/173 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

A. Silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

B. Kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 05.10.2022 tarihli ve 2022/1823 Esas, 2022/2931 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ... müdafiinin lehe istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyet kararlarının kaldırılması ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz Sebebi

Sanığın üzerine atılı silahla tehdit ve kasten yaralama suçları sabit olup somut olayda meşru müdafaa koşulları gerçekleşmememiş olduğundan sanığın beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz Sebebi

Sanığın üzerine atılı silahla tehdit ve kasten yaralama suçları sabit olup somut olayda meşru müdafaa koşulları gerçekleşmememiş olduğundan sanığın beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde sanık ...'in köylüsü ve akrabası olan katılan ...'ın eşini telefonla arayarak rahatsız etmesi üzerine tarafların tartıştıkları, katılanın bu konuyu konuşmak için sanığın çalıştığı okula gittiği, okulun önündeki merdivenlerde karşılaştıkları, sanığın yanında bulunan tabanca ile katılanı korkutmak amacıyla yere doğru ateş ettiği, daha sonra sanığın okul binasının içine girdiği, katılanın da peşinden gittiği, katılanın okulun içinde sanığı tokatladığı, daha sonra taraflar arasında boğuşma yaşandığı, boğuşma sırasında sanığın tabanca ile katılana 2 (İki) kez ateş ettiği, katılanın sol kasıktan 2 (İki) adet giriş deliği olacak şekilde yaralandığı, sanığın olay öncesinde katılanın eşine tehdit içerikli mesajlar atması, okula konuşmak için gelen katılanı korkutmak amacıyla silahla ateş etmesi dikkate alınarak ilk haksız hareket sanıktan kaynaklandığından hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması imkanı bulunmadığı, maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Katılanın aşamalarda benzer beyanlarda bulunduğu görülmüştür.

3. Sanığın, üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği anlaşılmıştır.

4. Dosya içerisinde bulunan katılana ait adli muayene raporlarına göre, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı görülmüştür.

5. Dosya arasında 02.10.2020 tarihli Olay Yeri İnceleme Raporu mevcuttur.

6. Dosya arasında 12.10.2020 tarihli ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü Uzmanlık Raporu mevcuttur.

7. Olaya anına ilişkin kamera görüntülerinin çözümlenmesine yönelik 03.12.2020 tarihli Bilirkişi Raporu dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

5. Dosya arasında 02.10.2020 tarihli Olay Yeri İnceleme Raporu mevcuttur.

6. Dosya arasında 12.10.2020 tarihli ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü Uzmanlık Raporu mevcuttur.

7. Olaya anına ilişkin kamera görüntülerinin çözümlenmesine yönelik 03.12.2020 tarihli Bilirkişi Raporu dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi, katılanın sanığa göre daha genç olduğu, kamera kayıtlarında da görüldüğü üzere, katılanın sanığı ısrarlı bir şekilde kovaladığı, sanığın katılanın durmasını sağlamak amacıyla yere doğru ateş etmiş olmasına rağmen, takibine devam ettiği, burada yere doğru ateş etmesinin meşru müdafaa kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, ayrıca katılan sanığı yakaladıktan sonra yere yatırmış olup, başka türlü kurtulma imkanı bulunmayan sanığın katılanın ayaklarını hedef alarak yaralamasının meşru müdafaa kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, her ne kadar katılanda silah yoksa da, katılan ısrarlı bir şekilde sanığı takip etmesi ve yere yatırarak sanığa vurmaya başlaması nedeniyle saldırı ve savunma arasında orantı bulunduğundan, her iki suç yönünden sanık hakkında meşru müdafaa hükümlerinin uygulanmasının gerektiği, sanığın eylemlerinin meşru müdafaa kapsamında kaldığı gerekçesi ile sanığın atılı suçlardan oy birliği ile beraatine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, o anda hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez" şeklindeki düzenlemeye göre, meşru müdafaa hukuka aykırılığı ortadan kaldırmakta ve bu nedenle de eylemi suç olmaktan çıkarmaktadır. Bir olayda meşru müdafaanın oluştuğunun kabul edilebilmesi için saldırıya ve savunmaya ilişkin şartların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

1- Saldırıya ilişkin şartlar:

a) Bir saldırı bulunmalıdır.

b) Bu saldırı haksız olmalıdır.

c) Saldırı meşru savunma ile korunabilecek bir hakka yönelik olmalıdır. Bu hakkın, kişinin kendisine veya bir başkasına ait olması arasında fark yoktur.

d) Saldırı ile savunma eşzamanlı bulunmalıdır.

2- Savunmaya ilişkin şartlar:

a) Savunma zorunlu olmalıdır. Zorunluluk ile kastedilen husus, failin kendisine veya başkasına ait bir hakkı koruyabilmesi için savunmadan başka imkanının bulunmamasıdır.

b) Savunma saldırana karşı olmalıdır.

c) Saldırı ile savunma arasında oran bulunmalıdır. Savunmanın, meşru savunma şartlarının bulunduğu sırada başladığı, ancak orantılılık ilkesinin ihlal edilmesi nedeniyle meşru savunmanın gerçekleştiğinin kabul edilmediği durumlarda, "sınırın aşılması" söz konusu olabilmektedir.

a) Savunma zorunlu olmalıdır. Zorunluluk ile kastedilen husus, failin kendisine veya başkasına ait bir hakkı koruyabilmesi için savunmadan başka imkanının bulunmamasıdır.

b) Savunma saldırana karşı olmalıdır.

c) Saldırı ile savunma arasında oran bulunmalıdır. Savunmanın, meşru savunma şartlarının bulunduğu sırada başladığı, ancak orantılılık ilkesinin ihlal edilmesi nedeniyle meşru savunmanın gerçekleştiğinin kabul edilmediği durumlarda, "sınırın aşılması" söz konusu olabilmektedir.

Bu açıklamalar çerçevesinde; Sanık ve katılanın aynı köyden akraba oldukları, olay tarihinde katılanın eşinin sanığın kendisini sürekli telefonla arayıp rahatsız ettiğini iddia etmesi üzerine katılanın, sanığın çalıştığı okula gittiği ve okulun önündeki merdivenlerde sanık ve katılanın karşılaştıkları, bu sırada katılanın sanığın üzerine yürümesi üzerine sanığın katılanın üzerine gelmemesi için korkutma saiki ile üzerinde taşıdığı tabanca ile yere doğru bir el ateş ettiği ve sanığın okuldan içeriye girip koridora geçtiği, katılanın da sanığın peşinden okulun koridoruna girip sanığı darp ettiği ve aralarında yaşanan boğuşma sırasında sanığın elinde bulunan tabanca ile katılanın ayaklarına doğru iki el ateş etmesi sonucunda katılanın kasık bölgesinden iki adet giriş deliği olacak şekilde yaralandığı iddiası ile açılan kamu davasında, dosya içerisinde mevcut kamera görüntülerinin çözümüne ilişkin bilirkişi raporu doğrultusunda, sanığın olay öncesinde katılanın eşine göndermiş olduğu tehdit içerikli mesaj dökümlerinin tespit edilmiş olduğu, yine aynı bilirkişi raporuna göre olay esnasında katılanın elinde saldırı amaçlı herhangi bir cisim bulunmaksızın elleriyle darp eylemini gerçekleştirdiği görülmekle, ilk haksız hareketin sanıktan kaynaklanması, sanığın olay öncesi tasarlanmış bir şekilde iş yerine silahı ile birlikte gelmesi ve olay sırasında katılanın üzerinde silah ve benzeri bir cisim bulunmaması hususları göz önüne alındığında, meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması şartlarından olan "saldırı ve savunma arasında bir oran" ve "haksız bir saldırı" unsurlarının somut olayda gerçekleştiği yönünde bir kabulün mümkün bulunmadığı anlaşılmakla; sanık lehine meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşulları oluşmadığı halde, yazılı şekilde hükümler kurulması hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 05.10.2022 tarihli ve 2022/1823 Esas, 2022/2931 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

18.09.2023 tarihinde karar verildi.