muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4590, Karar No: 2019/5662, Tarih: 23.09.2019

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, başvuru konusu ibare ile müvekkilinin itirazına mesnet marka arasında iltibasa yol açabilecek derecede benzerlik bulunduğunu, ret kararının hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının başvurusunun "BIO" ibaresi yanına "MIO" ibaresi eklenmek suretiyle oluşturulduğu, "bio" ibaresinin yaşam, hayat, canlı, öz gibi anlamlarının bulunduğu, birçok firma tarafından özellikle kişisel kullanıma ilişkin ürünlerde ürünün yaşama dair doğal ve katkısız olduğunu, kullanım için yan etkileri bulunmadığını ifade etmek için değişik eklerle birlikte kullanıldığı, bu sebeple ayırt ediciliğinin oldukça düşük seviyede olduğu, yanına getirilen "MIO" ibaresiyle birlikte ayırt edicilik kazandığı, İtalyanca bir kelime olduğu ve Türkçe karşılığının benim olduğu belirtilen MIO ibaresinin bu anlamının ortalama tüketicilerin önemli bir kesimi tarafından bilinemeyeceği, bu sebeple anlamsız bir kelime olarak algılanabileceği, iki kelimenin bir araya gelmesiyle oluşturulmuş özgün bir ibare olduğu, yazıldığı gibi okunacağı, ortalama tüketicilerin bio ibaresine aşina oldukları ancak mio ibaresini fantazi bir ibare olarak algılayabilecekleri, davalıya ait markanın da yine "BIO" ibaresinin "MINI" ibaresiyle birleştirilmesiyle oluşturulmuş bulunduğu, mini ibaresinin küçükleri ifade eden bir kelime olduğu, markanın küçükler için ürünün yaşama dair doğal ve katkısız olduğunu, kullanım için yan etkileri bulunmadığını ifade eder biçimde oluşturulduğu, yazıldığı gibi okunacağı, ortalama tüketicilerin gerek bio ibaresine gerekse mini ibaresine aşina oldukları, davalının "BIOMINI" ibareli markasıyla davacının "BIOMIO" ibare ve biçimli başvurusu arasında düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, başvuru konusu işaret ile davalı markası arasında işletmesel bağlantılandırmayı tesis eden herhangi bir unsurun da olmadığı, başvurunun kötüniyetli olduğuna yönelik bir emareye rastlanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, YİDK'nin 2016/M-6296 sayılı kararının iptaline, fer'i nitelikteki tescil istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davalılar vekillerince ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalı şirket ve davalı Kurum vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı davalılar vekillerince ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalı şirket ve davalı Kurum vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı Kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Kurumdan alınmasına, 23/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2193, Karar No: 2016/10312, Tarih: 10.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/2193 E.  ,  2016/10312 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere, bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, 06.06.2010-15.07.2013 tarihleri arasında davalı iş yerinde kesintisiz çalıştığını, çalışma şartlarından dolayı iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş akdini haklı nedenle feshedip etmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın "Dava Dilekçesinin İçeriği" başlıklı 119.maddesine göre dava dilekçesinde aşağıdaki hususlar bulunur:

a) Mahkemenin adı.

b) Davacı ile davalının adı, soyadı ve adresleri.

c) Davacının Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası.

ç) Varsa tarafların kanuni temsilcilerinin ve davacı vekilinin adı, soyadı ve adresleri.

d) Davanın konusu ve malvarlığı haklarına ilişkin davalarda, dava konusunun değeri.

e) Davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetleri.

f) İddia edilen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceği.

g) Dayanılan hukuki sebepler.

ğ) Açık bir şekilde talep sonucu.

h) Davacının, varsa kanuni temsilcisinin veya vekilinin imzası.

Birinci fıkranın (a), (d), (e), (f) ve (g) bentleri dışında kalan hususların eksik olması hâlinde, hâkim davacıya eksikliği tamamlaması için bir haftalık kesin süre verir. Bu süre içinde eksikliğin tamamlanmaması hâlinde dava açılmamış sayılır.

HMK'nun 318.maddesine göre taraflar dilekçeleri ile birlikte, tüm delillerini açıkça ve hangi vakıanın delili olduğunu da belirterek bildirmek; ellerinde bulunan delillerini dilekçelerine eklemek ve başka yerlerden getirilecek belge ve dosyalar için de bunların bulunabilmesini sağlayan bilgilere dilekçelerinde yer vermek zorundadır.

HMK'nun 119/2 maddesinde birinci fıkranın (a), (d), (e), (f) ve (g) bentlerinde yer alan hususların eksik olması hâlinde ne şekilde karar verileceğine dair bir düzenleme bulunmadığından bu hallerde mahkemenin ne şekilde karar vermesi gerektiği sorusunun yanıtı Yasa'nın diğer hükümleri de gözönünde tutularak belirlenmelidir.

HMK'nun 119/2 maddesinde birinci fıkranın (a), (d), (e), (f) ve (g) bentlerinde yer alan hususların eksik olması hâlinde ne şekilde karar verileceğine dair bir düzenleme bulunmadığından bu hallerde mahkemenin ne şekilde karar vermesi gerektiği sorusunun yanıtı Yasa'nın diğer hükümleri de gözönünde tutularak belirlenmelidir.

HMK'nun 119/f bendine göre " İddia edilen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceği" de dava dilekçesinde bulunmalıdır. Somut olayda davacı, dava dilekçesinde deliller kısmına SSK dosyası, davalı nezdindeki şahsi sicil dosyası, bordro örneğini yazmış başka bir delile dayanmamıştır.

21.01.2014 tarihli duruşmada ön inceleme aşaması bittikten sonra tahkikat aşamasına geçilmiş ve davacı tanık ismi bildirmediğini ancak tanığının hazır olup dinlenmesini talep ettiğini bildirmiş, davalı vekili sonradan bildirilen tanıkları kabul etmediklerini bildirmiş mahkeme ise hazır olan davacı tanığını dinlemiştir.

HMK'nun 119.maddenin (f) bendine ve 318.maddesine göre davacı dava dilekçesinde tüm delillerini bildirmek zorundadır. Davacı dava dilekçesinde tanık deliline dayanmamış iken mahkemece usul hükümleri dikkate alınmaksızın davacı tanığının beyanının alınması hatalı olmuştur.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde 15.07.2013 tarihinde çalışma şartlarından dolayı iş akdini feshettiğini iddia etmiş ve 18.07.2013 tarihinde iş bu davayı açmıştır. Davalı taraf 16.07.2013 - 27.07.2013 tarihleri arasında devamsızlık tutanakları tutmuş ve 29.07.2013 tarihinde ihtarname çekerek devamsızlık nedeni ile iş akdinin haklı nedenle sona erdirileceği bildirilmiş davacı da 02.08.2013 tarihli cevabi ihtarname ile uzun zamandan beri kendisine büyük baskılar yapıldığını, tazminatsız olarak istifaya edilmeye zorlandığını , sıcak ortamda çalışırken dahi klima açmasına izi verilmediğini, yapılan bu mobbingler neticesinde fiili olarak 15.07.2013 tarihinden itibaren işe gitmediğini belirtmiştir. Mahkemece davacının iş akdini çalışma koşullarındaki ağırlık, mobbing gibi uygulamalar nedeni ile 15.07.2013 tarihinden itibaren işe gitmeyerek feshettiği, bu durumun davalı işverence bu tarihten sonra tutulan devamsızlık tutanakları ile teyid edildiği, davacı feshinin haklı fesih olduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiştir. Usulsüz olarak dinlendiği anlaşılan tek davacı tanığı beyanında davacının işten çıkmak istediğini, çalışma şartlarının çok ağır olduğunu, Pazar günleri dahi çalışıldığını, soğuk kış günlerinde klima açılamadığını, çok üşüdüklerini bu şartların ağırlığı nedeni ile davacının işten çıkmak istediğini ancak çıkmadığını çıkarıldığını beyan etmiştir. Davacı dava dilekçesinde açıkça iş akdini neden feshettiğini belirtmediği gibi 02.08.2013 tarihli ihtarname de iddia ettiği hususları ispata yarar usulsüz olarak dinlenen tek tanık dışında delil sunmadığından davacı iş akdini haklı nedenle feshettiğini ispatlayamadığından kıdem tazminatı talebinin reddi yerine kabulü yanlıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1849, Karar No: 2006/2530, Tarih: 28.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/1849 E.  ,  2006/2530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla gerektirici yasal nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasa ile değişik 15.maddesinin son fıkrası hükmüne göre bilirkişilerce yapılan değer tespitinde idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün esas tutulur. Kararın dayanağını oluşturan bilirkişi kurulu raporunda değer belirlenirken anılan Yasa hükmü gözardı edilerek -belgelerin mahkemeye verildiği (davanın açıldığı) gün esas alındığı halde 2005 yılı üretim maliyetleri henüz oluşmadığından 2004 yılı birim fiyatlarına göre hesaplama yapılmıştır. Karar tarihi itibari ile 2005 yılı verilerinin oluştuğu da gözetilerek geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen 2005 yılı resmi verilerine göre ek rapor alınması gerektiği düşünülmeden bilirkişi kurulunun bu konudaki hatalı raporuna göre karar verilmesi,

2-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Bu itibarla;

a)Saman'ın dekar başına ortalama verimi ve kg. başına toptan satış fiyatının İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip raporların denetlenmemiş olması,

Bu itibarla;

a)Saman'ın dekar başına ortalama verimi ve kg. başına toptan satış fiyatının İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip raporların denetlenmemiş olması,

b)Kabule göre de, geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen İlçe Tarım Müdürlüğünün 2004 yılı veri cetvelinde buğday'ın dekar başına verimi 450 kg, kg başına toptan satış fiyatı 0,37 YTL, ayçiçeğinin kg başına toptan satış fiyatı 0,48 YTL, mısır ürününün kg başına satış fiyatı 0.28 YTL olarak bildirildiği halde sırasıyla 500 kg, 0,38 YTL, 0,55 YTL ve 0,30 YTL olarak alınmak suretiyle daha yüksek değere ulaşılmış olması,

3-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim koşulları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ile bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı v.b.) gözetildiğinde, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli biçimde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir etkenin bulunması durumu dışında) kapitalizasyon faiz oranı %5 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken, bilirkişi kurul raporlarında taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %5 yerine %4 olarak kabulü,

4-Dava konusu taşınmazın tamamı 24000 m2 olup 1402,71 m2'si kamulaştırılarak geriye iki ayrı parça kalmıştır. Bu durumda bilirkişilerce artan kısımlardan her birinin ayrı ayrı değerlendirilmesi, bu bağlamda yüzölçümlerinin tespit edilip her bir parçanın yüzölçümü, konumu ve geometrik durumu ile kullanım amacı (tarım arazisi oluşu) gözönünde tutularak her bir parça yönünden değer düşüklüğü oluşup oluşmayacağı, oluşacaksa yüzde oranı ayrı ayrı belirlenerek buna göre hesaplama yapılması gerekirken; arta kalan kısımların tamamı üzerinden değer kaybı verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece açıklanan hususlarda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1393, Karar No: 2015/1228, Tarih: 06.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1393 E.  ,  2015/1228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında ağaç kesme suçu nedeniyle tayin olunan adli para cezasının ertelenemeyeceğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, keşif sonucu tanzim edilen bilirkişi raporunda, sanığın dava konusu yerden ağaç kesip açma yaptığının tespit edilmiş olması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığa yükletilen eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 06/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14371, Karar No: 2020/475, Tarih: 21.01.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/14371 E.  ,  2020/475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun meskeniyet iddiasına dayalı haczedilmezlik şikayeti ile icra mahkemesine yaptığı başvuruda; mahkemece,takipsiz bırakıldığından bahisle HMK'nun 150/6. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu, İİK'nun 16. maddesi kapsamında şikayet niteliğinde olup, HMK anlamında bir dava değildir. Şikayette yargılama usulü ise İİK'nun 18. maddesindeki hükümlere tâbidir.

İİK’nun 18. maddesinin 3. fıkrası; “Aksine hüküm bulunmayan hallerde icra mahkemesi, şikayet konusu işlemi yapan icra dairesinin açıklama yapmasına ve duruşma yapılmasına gerek olup olmadığını takdir eder; duruşma yapılmasını uygun gördüğü takdirde ilgilileri en kısa zamanda duruşmaya çağırır ve gelmeseler bile gereken kararı verir“ hükmünü içermektedir. Bu durumda, borçlu geçerli bir mazeret bildirmemiş ve duruşmaya gelmemiş olsa dahi, dosyanın işlemden kaldırılmasına ve daha sonra da davanın açılmamış sayılmasına karar verilemez.

O halde; mahkemece, taraflar gelmeseler bile inceleme yapılarak şikayetin sonuçlandırılması gerekirken, olayda uygulama yeri olmayan HMK’nun 150/6. maddesine göre davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/610, Karar No: 2013/18657, Tarih: 27.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/610 E.  ,  2013/18657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş vdl aleyhine 21/03/2005 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/07/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalı ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacılar, davalı ...'a ait olup davalı ...'ın kullandığı aracın, desteğin içinde bulunduğu araca çarptığını, davalı ...'ın kusuruyla meydana gelen trafik kazasında desteklerinin vefat ettiğini belirterek, uğradıkları maddi ve manevi zararın davalılardan tahsilini talep etmişlerdir.

Davalı ..., olayda tam kusurlu olmadığını, belirlenen kusur oranını kabul etmediğini, tazminat miktarlarının fazla olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... hakkında ... 9. Ağır Ceza Mahkemesi'nde yapılan yargılama sonucunda, bilinçli taksirle birden fazla kişinin ölümüne ve yaralanmasına neden olmak suçundan 8 yıl hapis ve 800 TL adli para cezası verildiği, kararın 16.09.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Yerel mahkemece, davanın maddi tazminat yönünden kabulüne; manevi tazminat yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiş, karar, davacılar ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı Gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu somut olayda; davalı ...'ın kusur durumu, olay tarihi, ceza dosyası ve yukarıdaki ilkeler birlikte gözetildiğinde, hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı azdır. Şu durumda yerel mahkemece davacılar yararına daha üst düzeyde manevi tazminata hükmolunmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalının tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.