muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14234, Karar No: 2018/7858, Tarih: 28.06.2018

2-Sanık hakkında İİK' nın 337/a maddesinden kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı “ yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİKnın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; T.C. Denizli Ticaret Sicil Müdürlüğü' nün 24/06/2014 tarihli yazısında borçlu şirketin en son yetkilileri olarak sanıklar ... ve ...' in bildirildiği, bununla beraber sanık ...' ın temyiz dilekçesine eklediği T.C. Denizli Ticaret Sicil Müdürlüğü' nün 12/02/2014 tarihli yazısında ise borçlu şirketin münferiden temsile yetkili müdürü olarak sadece sanık ...'in bildirildiği dikkate alınarak suç tarihi itibariyle borçlu şirket yetkilisinin kim olduğu hususu kesin olarak belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- İşsiz olduğu için aylık geliri olmadığını beyan eden sanığın sosyal ve ekonomik durumu hakkında denetime elverişli açıklama yapılmadan, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 52. maddesi gereği adli para cezasına çevrilmesi esnasında alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle günlüğünün 40 TL olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2874, Karar No: 2021/9628, Tarih: 14.09.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2874 E.  ,  2021/9628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin 6. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Trabzon 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/397 Esas - 2020/219 Karar sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Trabzon 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Ortahisar İlçesi, Çukurçayır-Mısırlı Mahallesi 287 ada 45 ve 284 ada 8 parsel sayılı taşınmazların zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı idare vekilinin temyizine gelince;

İlk derece mahkemesinin ilk kararı ile hüküm altına alınarak davalıya ödenmesine karar verilmiş olan 2.126.875,52 Tl bedele ilk karar tarihi olan 13.04.2017 tarihine kadar, ikinci karar ile hüküm altına alınan bedel ile oluşan fark bedel 1.340,84 TL ye ise ikinci karar tarihi olan 28.11.2017 tarihine kadar yasal faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İlk derece mahkemesinin ilk kararı ile hüküm altına alınarak davalıya ödenmesine karar verilmiş olan 2.126.875,52 Tl bedele ilk karar tarihi olan 13.04.2017 tarihine kadar, ikinci karar ile hüküm altına alınan bedel ile oluşan fark bedel 1.340,84 TL ye ise ikinci karar tarihi olan 28.11.2017 tarihine kadar yasal faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4. bendinin tamamen çıkartılmasına, yerine ( Hüküm altına alınan 2.129.619,16 TL kamulaştırma bedelinden ilk ve ikinci karar ile hüküm alınan toplam 2.128.216,36.-TL kamulaştırma bedeli daha önce davalıya ödendiğinden, ilk kararla hüküm altına alınmış olan 2.126.875,52.-TL'ye 15/08/2016 tarihinden itibaren ilk karar tarihi olan 13/04/2017 tarihine kadar, ikinci karar ile ilk karar arasındaki fark bedel olan 1.340,84.-TL'ye ise 15/08/2016 tarihinden itibaren ikinci karar tarihi olan 28/11/2017 tarihine kadar 6459 sayılı yasanın 6. Maddesi gereğince yasal faiz yürütülmesine, ) paragrafının yazılmasına

Hükmün böylece HMK'nun 370/2.maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2003, Karar No: 2013/16837, Tarih: 28.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/2003 E.  ,  2013/16837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı tarafından evim paket sigorta poliçesi ile sigortalı olan müvekkiline ait meskende banyo duş armatürünün isale borusunun patlamasıyla akan suyun evin içine sirayet etmesi suretiyle hasar meydana geldiğini, davalının rizikonun poliçe kapsamında olmadığını belirterek ödeme yapmadığını ileri sürerek, şimdilik 6.618,50 TL’nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ev boş olduğundan teminat dışında kaldığını, dava konusu hasar için ek teminat bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, sigorta poliçesinde taşınmazın daimi ikametgah olarak gösterildiği halde hasarın meydana geldiği sırada konutun boş ve kullanımda olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, Poliçe Genel Şartlarının 3.2 maddesinde dahili su basmasının teminat dışında tutulmasına, ek sözleşme ve prim ilavesi ile teminat kapsamına alındığının davacı tarafça ispat edilememesine göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA,aşağıda dökümü yazılı 3,15 TL kalan

onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 28.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4777, Karar No: 2012/11421, Tarih: 09.07.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/4777 E.  ,  2012/11421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, ayıplı yakıt nedeniyle uğranılan maddi–manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davacıya satılan yakıtın ayıplı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre; davacının kamyoneti için davalıdan satın aldığı yakıtın ayıplı olmasından dolayı aracın hasarlandığı, davalının standart dışı yakıt satması ve davacı aracının arızalanmasının davacı nezdinde ciddi üzüntü ve sıkıntı yaratıp, ruhi bütünlüğünün ihlal edilmesine sebebiyet verdiği gerekçeleriyle davanın kabulü ile 6.950 TL maddi tazminat ile takdiren 2000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren değişen ve değişecek olan avans faiz oranları uygulanmak suretiyle hesaplanacak faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- BK’nun 49. maddesi gereğince manevi tazminata hükmedilebilmesi için kişilik haklarına hukuka aykırı bir şekilde saldırıda bulunulması gereklidir. Somut olayda, davacının kişilik haklarına saldırı teşkil edebilecek herhangi bir fiil ve söylemde bulunulduğu ispatlanamadığından bu yöndeki talebin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin öteki temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 09.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10640, Karar No: 2012/15155, Tarih: 04.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/10640 E.  ,  2012/15155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09.04.2009 gün ve 2003/24-2009/148 sayılı kararı onayan Daire’nin 11.04.2012 gün ve 2010/12616-2012/5797 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait iş yerinin davalı nezdinde sigortalı bulunduğu sırada 01.09.2002 tarihinde meydana gelen yangında zarara uğradığını, davalı ... şirketine başvurulduğu halde herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 50.000,00 TL'nın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini 72.302,93 TL'ye çıkartmıştır.

Davalı vekili, aynı iş yerinde daha önce 02.08.2002 tarihinde bir yangının daha meydana geldiğini, yangının sigortalı tarafından kasıtlı olarak çıkartıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının sigortalanan iş yerinde meydana gelen 01.09.2002 günlü yangını davacının kasten çıkardığını ispatlayamadığı, bu sebeple gerçekleşen hasarı tazminle yükümlü olduğu, bilirkişi kurulunca saptanan hasar tutarının dosya içeriğine, genel şartların B.5 maddesine ve hayatın olağan akışına uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 26.150,00 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan alınmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 11.04.2012 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4400, Karar No: 2018/5213, Tarih: 11.07.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/4400 E.  ,  2018/5213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 17.Ceza Dairesinin 10/06/2015 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkında yaralama suçundan hükmolunan doğrudan adli para cezasının miktarı bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, üç bin liraya kadar olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle sanık ...’nın temyiz isteğinin, CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-) Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluş ve dosya kapsamına göre 2005 yılı yaz aylarında düğün yapmak sureti ile, nikahsız olarak birlikte yaşamaya başlayan mağdur ...'nın akrabalarının oğlu sanık ... ile ...’da karı-koca hayatı yaşamaya başladıkları, bu süre zarfında mağdurun sanık ... ile aralarındaki anlaşmazlık nedeni ile, annesi ...'nin yanına ...'ya döndüğü, kendisinin ardından ...'ya gelen sanık ... ile bu kez de ...'da birlikte yaşamaya devam ettikleri, sanığın, olay tarihinde akrabalarının düğününe hediye almak için babasından

100 YTL almış bulunan mağdurdan bu parayı istediği, mağdurun vermeyeceğini söylemesi üzerine ele geçmeyen bıçak ile sağlık raporunda belirtildiği şeklide basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı ve elinden zorla aldığı 100 YTL ile sanığın kayıplara karıştığı olayda; oluşa, yakınan ve tanık beyanları ile adli rapor ve dosya içeriğine göre, sanığın eyleminin bütün halinde yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, CMK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkının korunmasına, 11.07.2018 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37911, Karar No: 2017/9919, Tarih: 28.09.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/37911 E.  ,  2017/9919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

TCK'nın 53/1-b maddesinin Anayasa Mahkemenin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda ve TCK'nın 53/1-c maddesinin de kanunda öngörülen biçimde infaz evresinde resen uygulanabileceği,

Anlaşıldığından, sanık ...’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık hakkında müştekiler ..., ... ve ...’a yönelik yaralama suçundan kurulan hükümlerin temyizine gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a)Sanığın savunması, katılanın beyanı ve mahkemenin kabulünde, sanık ...'in, elinde bulunan bıçağı, Aykut'a vurmak niyetiyle gelişigüzel şekilde salladığı sırada, kavgayı seyretmekte olan Eylül'e bıçağın denk gelerek serçe parmağının yaralandığının belirtilmesi karşısında, sanık hakkında müşteki ...’ye yönelik yaralama suçunda TCK'nin 21. maddesinde düzenlenen olası kast hükümlerinin değerlendirilmemesi,

b)Sanığın, müştekiler ... ve ...’a yönelik kasten yaralama eylemlerinin teşebbüs aşamasında kalmasına rağmen, sanık hakkında TCK'nın 35/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

c)TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulama olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/09/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12301, Karar No: 2010/7626, Tarih: 23.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/12301 E.  ,  2010/7626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 20/07/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili Av. ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ...’ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; olayın oluş biçimi, tarafların kusur ve ekonomik-sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı anne ... ve davacı baba ... yararına takdir edilen 10.000,00’er TL, davacı küçükler ... ... ... ve ... ... ... yararına takdir edilen 5.000,00’er TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı anne ... ve davacı baba ... yararına 5.000,00’er TL, davacı küçükler ... ... ... ve ... ... ... yararına 2.500,00’er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.