muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/891, Karar No: 2023/7651, Tarih: 06.07.2023

2.Feri Müdahil SGK vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme tarafından davacının, davalıya ait işyerinde sigortalı olarak çalıştığının tespitine ilişkin kararda yasal mevzuat hükümleri gözetilmediği, 19231 sayılı resmi Gazete'de yayınlanan 24.09.1989 tarihli Osman Emvalinin İstihsaline Dair Yönetmelik ve 27810 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 27.01.2011 tarihli Ağaçlandırma, Erozyon Kontrolü ve Silvikültür İşlerinde Birim ve Fiyat Usulü ile Hizmet Alımlarına Dair Yönetmelik hükümleri uyarınca da; davacının yaptığı işin 4857 ve 5510 sayılı Kanunlar kapsamında olmadığını, davacının davalı yanında iddia ettiği sürelerde ve iddia ettiği şekilde çalıştığını kanıtlayan herhangi bir belge kurum kayıtlarında mevcut olmadığı, davacının hizmet akdine tabi çalıştığı süreler müvekkil Kuruma bildirilmediği, kurum kayıtlarında bulunmayan çalışma iddiasının aksini ise yazılı belge ile davacının kanıtlaması gerektiği, tanık ifadelerine dayanarak hüküm kurulması yerleşik içtihatlara da aykırı olduğu, davalı ... idaresince, davacının yapmayı taahhüt ettiği iş, köy tüzel kişiliği ve kalkınma kooperatifine verilmekte ve bu tüzel kişiler üzerinden davacı taahhüdünü yerine getirdiği, bu şekilde verilen işler münasebetiyle taraflar arasında teessüs eden ilişki hizmet akdi niteliğinde olmayıp istisna sözleşmesine dayandığı için taraflar arasında işçi - işveren münasebeti bulunmadığı, kabul anlamına gelmemekle beraber bir an için davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun'un 79/10 uncu ve 5510 sayılı Kanun'un 86/9 uncu maddeleri olduğu düşünüldüğünde bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğunu, yerleşik içtihatlarda da bu hususlar temel ilke olarak kabul edildiği, dolayısıyla tüm bilgi ve belgeler ile sair deliller toplanmalı ve iddia olunan çalışma olgusunun fiili olup olmadığı, aralıksız ve kesintisiz olup olmadığı hususları da bu şekilde değerlendirilmesi gerektiği, önceki istinaf kaldırma ilamında belirtilen araştırma, inceleme ve değerlendirmelere yeterince dikkat edilmeden rapor kısmen somut değerlendirmelerden uzak varsayımlara dayalı olarak tanzim edildiği, söz konusu bilirkişi raporundaki varsayımlara dayalı tespitleri kabul etmediklerini, bu nedenlerle yerel mahkeme kararının ortadan kaldırılmasını talep etmiştir.

3.Davalı ... İdaresi vekili istinaf dilekçesinde özetle; gerek zamanaşımı gerekse hak düşürücü süreler konusundaki itirazlarının dikkate alınmadan hüküm kurulması usul ve yasalara aykırı olduğunu, davanın hizmet tespiti davası olup; davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10

. Maddesi olduğu, bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğunu, davacının hizmetlerinin geçtiğini ileri sürdüğü işyeri, bir kamu kuruluşu olduğu, kamu kurumunda çalışanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması gerektiği, davacıya ait gerçekleşen çalışmaların tespitine yönelik araştırmada, herhangi bir bildirimi bulunmadığının anlaşıldığı, davalı kurum nezdinde herhangi bir yazılı belge ve kaydın bulunmamış olmasının 506 sayılı Yasada öngörüldüğü şekilde hizmet akdine dayalı olarak eylemli veya gerçek biçimde kesintisiz çalışmanın varlığı açıkça ortaya konulamamış olması nedeniyle açılan davanın reddine karar verilerek neticeye gidilmesi gerektiği, davacı ile müvekkil arasındaki ilişkinini hizmet sözleşmesi veyahut iş sözleşmesi olmadığını, yüklenici davacının işe giriş-çıkış saatinin denetimi yapılmadığı, davacının hangi saatte gelip gelmeyeceği ile müvekkil ilgilenmediği, müvekkil için geçerli tek bir husus üstlenilen edimin yerine getirilmesi gerektiği, bir an için davacının işçi olarak nitelendirilirsek; müvekkil kamu kurumu olduğu, kamu kurumlarında çalışma saatlerinin belirlendiği, onun dışına çıkılmasının mümkün olmadığı, kadrolu veyahut mevsimlik işçi olması durumunda dahi işçilerin günlük işe giriş çıkışlarını gösteren tutanaklara imza atılarak tutulduğu, müvekkilin davacı üzerinde gözetim ve denetim hakkı bulunmadığı, ona işlemiş olduğu fiilerden dolayı bir yaptırım yapması da söz konusu olmadığı, bu ilişkinin iş sözleşmesinin olmadığının en önemli unusuru ise; davacıyı işe alıp almama hususunda tek taraflı bir hak tanınmadığı, onun yaptığı işin istenilen kriterlere uygun olmaması halinde davacıyı çıkarma,fesih gibi bir hak bulunmadığı, davacı lehine hüküm kurulurken bağımlılık ilişkisinin daha fazla irdelenmesi gerektiğini, müvekkil kamu kurumu olması sebebi ile kadrolu veyahut mevsimlik işçi çalıştırma şartları bakanlık ve genel müdürlük tarafından belirlenen bir husus olduğu, tek taraflı olarak bu şekilde hareket edilmesinin mümkün olmadığını, yerel mahkemece eksik araştırılan bir diğer hususta ödeme belgelerinde davacının adının bulunduğu ve tanık beyanları ile sabit olduğunu, dosya içerisinde 2004 yılı ve sonrasına ait ödeme belgeleri mevcut olduğu, ancak tespit hükmünde 2004 yılından önceki yıllarında eklenerek hizmet tespiti yapılmasının hukuka aykırı olduğunu, bir an için davacı davasında haklı olduğunu düşünsek dahi müvekkil kamu kurumu olduğunu, kamu kurumunda kayıt esası benimsendiği, ayrıca davacıların yapıtğı işin süresi ve mahiyeti dikkate almadan doğrudan mevsimlik işçiymiş gibi değerlendirme yapılarak bütün ayları kapsayacak şekilde hizmet tespiti yapıldığı, yapılan sözleşmelerin başlangıç ve ödeme yapıldıktan sonra iş bittiği, bu işin niteliği ve durumuna göre 1 ay ya da 3 ay sürebildiği, bu hususun tam anlamı ile irdelenmesi gerektiği,

bir an için davacı davasında haklı olduğunu düşünsek dahi müvekkil kamu kurumu olduğunu, kamu kurumunda kayıt esası benimsendiği, ayrıca davacıların yapıtğı işin süresi ve mahiyeti dikkate almadan doğrudan mevsimlik işçiymiş gibi değerlendirme yapılarak bütün ayları kapsayacak şekilde hizmet tespiti yapıldığı, yapılan sözleşmelerin başlangıç ve ödeme yapıldıktan sonra iş bittiği, bu işin niteliği ve durumuna göre 1 ay ya da 3 ay sürebildiği, bu hususun tam anlamı ile irdelenmesi gerektiği, bilirkişilerce sürenin tam anlamı ile tespiti gerektiği, davacıya ne kadar ödeme yapıldığı, hangi yıllar arasında ne kadar çalıştığı gibi hususların açıkça şüpheye yer vermeden tespit edilmesi gerektiği, davalı kurum nezdinde herhangi bir yazılı belge ve kaydın bulunmamış olması, 506 sayılı Yasada öngörüldüğü şekilde hizmet akdine dayalı olarak eylemli veya gerçek biçimde kesintisiz çalışmanın varlığı açıkça ortaya konulamamış olması nedeniyle açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek yerel mahkeme kararının ortadan kaldırılmasını talep etmiştir

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraf vekilleri istinaf başvurularının 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2.Feri müdahil kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

3.Davalı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79/10 ve 5510 sayılı Kanun'un 86/8 inci maddeleridir.

3. Değerlendirme

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10 uncu maddesi olup, anılan maddede; Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir. Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi ya da çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Ne var ki; sigortalının Kuruma bildiriminin işe giriş tarihinden sonra yapılması, bir başka ifade ile sigortalının hizmet süresinin başlangıçtaki bir bölümünün Kuruma bildirilmeyerek sonrasının bildirilmesi ve Kuruma bildirimin yapıldığı tarihten önceki çalışmaların, bildirgelerin verildiği tarihide kapsar biçimde kesintisiz devam etmiş olması halinde, Kuruma bildirilmeyen çalışma süresi yönünden hak düşürücü sürenin hesaplanmasında; bildirim dışı tutulan sürenin sonu değil, kesintisiz olarak geçen çalışmaların sona erdiği yılın sonu başlangıç alınmalıdır.

Somut davada, davacı 1990 yılından 2012 yılı da dahil olmak üzere her yıl Nisan ayı başından Aralık ayı ortalarına kadar kuruma bildirilmeyen hizmet sürelerinin tespitini talep etmiş olup, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemece yanılgılı değerlendirilmeler esas alınarak hüküm tesis edildiği ve bozma kararının gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece 2004 yılı ve sonrası döneme ilişkin, ödeme belgelerinde davacının isminin bulunduğu yıllarda davacıya ödenen ücret karşılığı tespit edilen gün kadar çalışıldığı, anılan belgelerde davacının isminin bulunmadığı yıllarda ise çalışmanın bulunmadığına dair kabul isabetli ise de, ödeme belgeleri olmayan dönemde, hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre, herhangi bir dayanağı bulunmayan farazi bir hesaplama ile tespit edilen gün kadar çalışmanın olduğuna dair kabul isabetsizdir. Yukarıda belirtilen esaslar dahilinde, davacının çalışmalarının bulunmadığı ve böylelikle hizmet akdinin kesintiye uğradığı tarihten önceki dönem yönünden, kesintinin gerçekleştiği yıl sonu itibariyle dava tarihine kadar 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği göz önünde bulundurularak bir karar verilmesi gerekmektedir. Ayrıca, uyulan bozma ilamı gereğince davalı işverenin kamu kurumu olduğu ve kamu kuruluşlarında çalışanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesinin ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılmasının esas olduğu belirtilmiş olup, çalışmaya dair herhangi bir kayıt bulunmayan dönemler yönünden çalışmanın ispatlanamadığı hususu gözetilerek hüküm tesis edilmesi gerekirken, mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar aykırı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Bunun yanında, davacının çalıştığı kabul edilen sürelerin hangi ayda kaç gün olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri açıkça belirlenerek, infaza elverişli hüküm kurulmaması isabetsizdir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15550, Karar No: 2007/19054, Tarih: 19.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/15550 E.  ,  2007/19054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de,

Takip konusu yapılan Ankara 10.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/510 esas, 2005/216 karar sayılı kararının hüküm bölümünde alınması gereken harcın borçlu Sağlık Bakanlığı yerine, diğer borçlu M. Z...C..'den alınmasına karar verildiği görülmüştür. Mahkemece yaptırılan faiz hesabı inceleme raporunda borçlu M. Z..C. hakkında Mahkeme hükmü dikkate alınarak harç için işlemiş faiz yürütüldüğü şikayetçi borçlu Sağlık Bakanlığı hakkında ise harca hükmedilmediği için bu kaleme ilişkin faiz hesabı yapılmamıştır. Bu durumda Mahkemece borçlu Bakanlık yönünden harç için işlemiş faiz uygulanmayan toplam bakiye borcu olan 41.994.35.YTL. üzerinden kabulüne karar vermek gerekirken harçlı işlemiş faiz ve alacak toplamı olan 44.963.46.YTL. üzerinden karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19/10/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2349, Karar No: 2010/3319, Tarih: 06.05.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/2349 E.  ,  2010/3319 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/75177

MAHKEMESİ :Elazığ Bir Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :02/07/2009 - 2009/394

SUÇ :Kasten adam öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, tehdit ve mala zarar verme

Y A R G I T A Y İ L A M I

( K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A İ S T E M İ )

Kasten adam öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, tehdit ve mala zarar verme suçlarından müşteki sanıklar Ş.. K.., G.. T.., E.. Y.. ile sanıklar A..D.. ve M.. O.. hakkında yapılan yargılama sonunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 3 ve devamı maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Elazığ Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/06/2009 tarihli ve 2009/293 esas, 2009/433 sayılı kararına karşı itirazın kabulü ile Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/07/2009 tarihli ve 2009/394 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, müşteki sanık G.. T..’ın müşteki sanık Şemsettin Kılıç’a yönelik eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81/1,35 maddeleri kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirmesini yapma görev ve yetkisinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine karar verildiği ve delillerin takdir ve değerlendirilmesinin üst dereceli mahkemeye ait olduğu dikkate alınmaksızın, Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevi dışında kalan suça ilişkin değerlendirme yapmasını gerektirecek biçimde, görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden söz edilerek,

Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 21/03/2010 tarihli ve B.03.0. C.İ.G. 0.00.00.04-105-23-1456-2010/2761/17252 sayılı istemlerine dayanılarak anılan kararın 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi gereğince Kanun Yararına bozulmasına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/04/2010 tarihli ve 2010/75177 sayılı tebliğnamesine bağlı dosyası sunulmuştur.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

I) O l a y :

Yakınan-sanıklar Şemsettin Kılıç, G.. T.., E.. Y.. ile sanıklar A.. D.. ve M.. O... haklarındaki dosya kapsamından;

1)Yakınan sanıklar ve sanıkların 17/05/2009 tarihinde işledikleri suçlardan Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 21/04/2009 tarihli ve 2009/1737 sayılı iddianamesiyle;

Sanık M.. O..’nun Ebubekir’e, sanık G.. T..’ın Şemsettin’e yönelik eylemleri nedeniyle TCK.nun 86/1, 86/3-e, 53. Maddeleri, sanık Ş.. K..’ın, Gökhan, Abdullah ve Ebubekir’e yönelik eylemleri nedeniyle TCK.nun 86/2,86/3-e, 53.maddeleri gereğince üçer kez, sanık G.. T..’ın Mustafa’ya yönelik tehdit, Şemsettin’e yönelik ızrar suçları nedeniyle TCK.nun 106/1, 106/2-a, 151/1, 53, 54. maddeleri,

Sanık M.. O..’nun Ebubekir’e, sanık G.. T..’ın Şemsettin’e yönelik eylemleri nedeniyle TCK.nun 86/1, 86/3-e, 53. Maddeleri, sanık Ş.. K..’ın, Gökhan, Abdullah ve Ebubekir’e yönelik eylemleri nedeniyle TCK.nun 86/2,86/3-e, 53.maddeleri gereğince üçer kez, sanık G.. T..’ın Mustafa’ya yönelik tehdit, Şemsettin’e yönelik ızrar suçları nedeniyle TCK.nun 106/1, 106/2-a, 151/1, 53, 54. maddeleri,

Sanıklar Abdullah ve Ebubekir’in Şemsettin’e yönelik eylemleri nedeniyle, TCK.nun 86/2,53.maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemi ile Asliye Ceza Mahkemesinde kamu davası açıldığı, iddianamenin kabul edildiği,

2)Kovuşturma sürecinde, CMK.nun 3 ve 5235 sayılı Yasanın 12. maddeleri gereğince Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/06/2009 tarihli, 2009/293 esas ve 2009/433 sayılı görevsizlik kararıyla yakınan sanığın TCK.nun 81/1 ve 35/2 maddeleri gereğince yargılanması yapılmak üzere dosyanın Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine hükmedildiği;

3)Sanık G.. T..’ın 19/06/2009 tarihli dilekçesi görevsizlik kararına itiraz olarak değerlendirilip dosyanın gönderildiği Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/07/2009 tarihli 2009/394 müt. sayılı kararıyla, Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/06/2009 tarihli, 2009/293 esas ve 2009/433 sayılı görevsizlik kararının kaldırıldığı anlaşılmaktadır.

II)Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

Kanun yararına bozma isteminin kapsamı, Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/06/2009 tarih, 2009/293 esas ve 2009/433 karar sayılı görevsizlik kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan bunun kaldırılmasına ilişkin Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/07/2009 tarihli, 2009/394 Müt.sayılı kararının bozulmasının istemine ilişkindir.

III) Hukuksal değerlendirme:

Davaya bakan mahkeme, görevli olup olmadığına kovuşturma evresinin her aşamasında re'sen karar verebilir. 6'ncı madde hükmü saklıdır,

(CMK.m.4/1). İddianamenin kabulünden sonra; işin, davayı gören mahkemenin görevini aştığı veya dışında kaldığı anlaşılırsa, mahkeme bir kararla işi görevli mahkemeye gönderir. Adlî yargı içerisindeki mahkemeler bakımından verilen görevsizlik kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir, (CMK. m. 5).

Öte yandan, 5235 sayılı Adlı Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Yasanın 12. maddesi ağır ceza Mahkemelerinin görevlerini belirlemiştir. Bu maddede yer alan “…ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlidir” cümlesi gereği kasten insan öldürme suçlarından yargılama yapma görevinin ağır ceza mahkemelerine ait olduğu açıktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dosya kapsamına göre, sanık G.. T..’ın kullandığı silahın niteliği, oluşturduğu yaraların sayısı ve batına nafiz olması eylemini sürdürememesinde engel durum olup olmadığının araştırılması ve kanıtların yüksek dereceli mahkemece değerlendirilmesi sonucuna göre sanığın eyleminin kasten insan öldürmeye kalkışmak niteliğinde olup olmadığının tartışılması zorunluluğu bulunduğundan, itirazın reddi yerine kabulü yolundaki Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/07/2009 tarihli 2009/399 müt. sayılı kararının bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

IV) Sonuç ve karar:

Bu nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/07/2009 tarih, 2009/394 Müt. sayılı kararının, 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 05/05/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8541, Karar No: 2007/8355, Tarih: 01.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/8541 E.  ,  2007/8355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın sipariş üzerine ağaç kesme bıçağı imalatını konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 1.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19482, Karar No: 2014/19124, Tarih: 18.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/19482 E.  ,  2014/19124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.