muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/9061, Karar No: 2007/10880, Tarih: 14.11.2007

Hemen belirtmek gerekir ki, Medeni Kanununun 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından karşı tarafın iyi niyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı 11.6.1941 tarih 4/21)

Yukarıda sözü edilen ilkelerin ve yasa maddelerinin ışığı altında olaya yaklaşıldığında bir kimsenin ehliyetinin tesbitinin şahıs ve mamelek hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle ne kadar büyük önem taşıdığı kendiliğinden ortaya çıkar. Bu durumda, tarafların gösterecekleri, tüm delillerin toplanılması tanıklardan bu yönde açıklayıcı, doyurucu somut bilgiler alınması, varsa ehliyetsiz olduğu iddia edilen kişiye ait doktor raporları, hasta müşahede kağıtları, film grafilerinin eksiksiz getirtilmesi zorunludur. Bunun yanında, her ne kadar H.U.M.K.’nun 286 maddelerinde belirtildiği gibi bilirkişinin “rey ve mutaalası” hakimi bağlamaz ise de, temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çok zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Hele ayırt etme gücünün nisbi bir kavram olması kişiye eylem ve işleme göre değişmesi bu yönde en yetkili sağlık kurulundan, özellikle Adli tıp kurumundan rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen Medeni Kanunun 409/2 maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Somut olayda, davacıların miras bırakanı E.. G..27 parsel sayılı taşınmazdaki 12 nolu meskenin 1/2 payını ve 61 parsel sayılı taşınmazını davalı eşine satış yoluyla temlik ettiği, davalının 61 parsel sayılı taşınmazı dava tarihinden önce 3.kişiye satarak devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır.

Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı , miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satışbedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

O halde, hukuki ehliyetsizliğin kamu düzeni ile ilgili olduğu gözetilerek önemine binaen öncelikle incelenmesi, tarafların bu yönde bildirecekleri tüm delillerin toplanması, varsa miras bırakana ait sağlık kurulu raporları,hasta müşahade kağıtları, reçeteler vs.istenmesi tüm dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi, vekaletname ve akit tarihlerinde miras bırakanın ehliyetli olup olmadığı yönünde rapor alınması, ehliyetli olduğunun anlaşılması halinde muris muvazaası iddiasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.Tarafların temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle hükmün

HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8719, Karar No: 2015/21461, Tarih: 25.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/8719 E.  ,  2015/21461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın 21/05/2005 tarihinde vefat eden annesinden yetim maaşını alabilmek için 04/06/2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 25/02/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1612, Karar No: 2015/2788, Tarih: 29.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1612 E.  ,  2015/2788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/279276

MAHKEMESİ : B.. M..

TARİHİ VE NO : 27/05/2013, 2011/195 (E) ve 2013/188 (K)

SUÇ : Bir suçu işlemek amacıyla insan öldürmek, hırsızlığa teşebbüs

1-TCK'nun 142/2-g, 143, 35/2, 62 maddelerinin bu sıra dahilinde uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi sonuca etkili bulunmamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ... maktüle yönelik eylemleri ile sanık ... hırsızlığa teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık ... hırsızlığa teşebbüs suçunun niteliği tayin, takdire ilişen cezaları azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafıinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemedeki sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A)-Sanık ... hakkında hırsızlığa teşebbüs suçundan kurulan, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B)-Sanıklar hakkında ihmali kastla öldürme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanıkların çalıntı bir araçla gece vakti maktülün bekçi olarak çalıştığı, kurbanlık hayvan satışı yapılan ağılın önüne hayvan hırsızlamak amacıyla yaklaştıklarında maktülün sanıkları fark ettiği, ele geçmeyen tabancasını alarak dışarıya çıktığı, araca doğru ateş etmeye çalıştığı sırada

sanıklardan ... kullandığı aracı maktülün üzerine sürdüğü, maktülün çarpmayla birlikte çamura saplanan aracın altında kalarak sıkıştığı, sanıkların olay yerinden yaya olarak kaçtıkları, araç ile zemin arasında ertesi güne kadar kalan maktülün bu nedenle öldüğü anlaşılan olayda, fikir ve irade birliği içinde hareket eden sanıkların amaçladıkları hırsızlık suçunu gizlemek ve yakalanmamak amacıyla, icrai hareketle maktülü öldürdükleri gözetilerek TCK’nun 82/1-h maddesi uyarınca ayrı ayrı cezalandırılmaları yerine yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin, tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 29/04/2015 gününde (A) bendi yönünden oy birliğiyle (B) bendi yönünden ise üyeler ... .. ve ... ... sanık ...’ın icrai hareketi olmadığı, ihmali kasıtla hareket ettiği kararın onanması yönündeki muhalefetleri ve oyçokluğu ile karar verildi.

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin, tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 29/04/2015 gününde (A) bendi yönünden oy birliğiyle (B) bendi yönünden ise üyeler ... .. ve ... ... sanık ...’ın icrai hareketi olmadığı, ihmali kasıtla hareket ettiği kararın onanması yönündeki muhalefetleri ve oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY Sanıkların, daha önceden çaldıkları bir araçla, maktülün bekçilik yaptığı kurbanlık satışı yapılan yere gece saat 23:00 sıralarında hırsızlık yapmak amacıyla geldikleri, maktülün, sanıkların hırsızlık yapacaklarını anlaması üzerine havaya doğru tabancasıyla ateş ettiği, bu sırada aracı kullanan sanık ... aracı maktülün üzerine sürdüğü, maktüle çarparak maktülün aracın altında kalmasını sağladığı, olay yerinin çamur ve çayırlık bir alan olması nedeniyle aracın hareket edemediği, sanıkların aracı çamurdan çıkarmaya çalıştıkları halde bunu başaramadıkları, daha sonra araçtan inerek maktülü aracın altından çıkarmak istedikleri, uğraşmalarına rağmen maktülü çıkaramadıkları için maktülü aracın altında öylece bırakarak olay yerini terk ederek gittikleri, maktüle yardım edilmesi için herhangi bir yere haber vermedikleri, polisi veya ambulansı aramadıkları, olay yerinin İstanbul Avcılar ilçesi olup, olay gününün 13.10.2010 tarihi ve mevsimin kış olduğu, maktülün doğrudan çarpma sonucu değil aracın altında kalan göğüs ve karın kısmına yapılan bası sonucu boğularak öldüğü olayda;

Sanık ... hırsızlık suçu konusunda fikir ve irade birliği içerisinde diğer sanıkla birlikte hareket ettiği sabit ise de, sanık ... TCK'nun 37.maddesi kapsamında öldürme suçuna iştirak ettiğini kabul etmenin olanaksız olduğu, sanık ... maktüle araçla çarpan sanığın yanında ve o araçta olmasının TCK'nun 37.maddesi anlamında suça iştirak ettiğini göstermeyeceği,

Sanık ... hırsızlık suçu konusunda fikir ve irade birliği içerisinde diğer sanıkla birlikte hareket ettiği sabit ise de, sanık ... TCK'nun 37.maddesi kapsamında öldürme suçuna iştirak ettiğini kabul etmenin olanaksız olduğu, sanık ... maktüle araçla çarpan sanığın yanında ve o araçta olmasının TCK'nun 37.maddesi anlamında suça iştirak ettiğini göstermeyeceği,

öldürme suçu konusunda bir anlaşmalarının olmadığı, olayın ani bir şekilde geliştiği, TCK'nun 39.maddesi kapsamında bir değerlendirme yapıldığında TCK'nun 39/2-a maddesinde “suç işlemeye teşvik etmek veya suç işleme kararını kuvvetlendirmek veya fiilin işlenmesinden sonra yardımda bulunacağını vaat etmek”. TCK'nun 39/2-b maddesi kapsamında “suçun nasıl işleneceği hususunda yol göstermek veya fiilin işlenmesinde kullanılan araçları sağlamak.” TCK'nun 39/2-c maddesinde “suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak.”olarak tanımlanan yardım etme unsurlarının sanık Bayram yönünden somut olayda gerçekleşmediği, sanık ... sorumluluğunun ancak maktüle araçla çarpılmasından sonra başladığı, ölümü engelleme noktasında bir çaba göstermeyen sanık ... eyleminin TCK'nun 83/2-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, buna göre mahkemenin eylemin TCK'nun 83/3 maddesi kapsamında kaldığına dair görüşünün doğru olduğu, hükmün sanık ... yönünden onanması gerektiğini düşündüğümüzden, sayın çoğunluğun sanık Bayram'ın eyleminin TCK'nun 37.maddesi kapsamında öldürme fiilini oluşturduğuna dair görüşüne katılamıyoruz.

07/05/2015 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı

... huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık G.. G.. müdafii Avukat ... ... yokluğunda 29/04/2015 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2016/5925, Karar No: 2017/7764, Tarih: 12.10.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/5925 E.  ,  2017/7764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenelere ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum ve ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı Belediye Başkanlığı nezdinde 01.04.2004-30.04.2011 tarihleri arasında geçen ve Kurum'a bildirilmeyen hizmetlerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli, daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; 21.11.2005 tarihli işe giriş bildirgesinin davalı Belediye tarafından davacı adına düzenlenmiş olup Kurum kayıtlarına intikal ettiği, ihtilaf konusu dönem içerisinde 21.11.2005-21.03.2011 tarihleri arasında davalı Belediye nezdinde geçen hizmetlerin tam gün üzerinden Kurum'a bildirildiği, yargılama esnasında alınan bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu, duruşmalarda kamu tanıkların dinlendiği anlaşılmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; 21.11.2005 tarihli işe giriş bildirgesinin davalı Belediye tarafından davacı adına düzenlenmiş olup Kurum kayıtlarına intikal ettiği, ihtilaf konusu dönem içerisinde 21.11.2005-21.03.2011 tarihleri arasında davalı Belediye nezdinde geçen hizmetlerin tam gün üzerinden Kurum'a bildirildiği, yargılama esnasında alınan bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu, duruşmalarda kamu tanıkların dinlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri Belediye Başkanlığı olup bir kamu kuruluşudur. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretlerin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Kurum'a bildirilmeyen dönemlerdeki ücret belgeleri ve bu dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin araştırılması gerekir. Bununla birlikte, itibar olunan tanık beyanı doğrultusunda ihtilaf konusu dönemde davalı Belediye çalışanlarına ilişkin gider pusulası düzenlenilerek yapılan maaş ödemelerinin dava dışı Belediye çalışanının kusurlu eylemi neticesi il özel idaresine devredilmediği anlaşılmakla konuya ilişkin olarak bu çalışan aleyhine açılmış idarî dava dosyası getirtilerek yapılacak değerlendirmeye göre çalışmayı ve ücret alındığını gösteren belgelerin davalı Belediye nezdinde bulunmamasının haklı ve izah edilebilir bir nedene dayanıp dayanmadığının tespiti gerekir.

Yapılacak iş, dava konusu döneme ait ücret tediye bordrolarının ve puantaj kayıtlarının tamamının aslını veya onaylı ve okunaklı örneklerini davalı Belediye'den getirtmek, ücret ödeme bordrolarında davacının imzasının bulunup bulunmadığını saptamak, davacının işyeri özlük dosyasının eksiksiz ve onaylı bir örneğini işyerinden istemek, işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir, müdür, muhasebe çalışanı gibi yetkili kişilerini dinlemek, davacının dönem/ücret bordrolarındaki çalışmalarının dışındaki dönemde ücretini ne şekilde aldığını araştırmak, bu dönemde çalıştığına ve ücret aldığına ilişkin belgeleri getirtmek, resmi kayıtlara geçmeyen dönemlerde çalışmayı ve ücret alındığını gösteren gider pusulalarının kusurlu olarak İl Özel İdaresi'ne devredilmediği iddiasına ilişkin olarak kusurlu eylemde bulunan dava dışı Belediye çalışanı aleyhine açılmış olan idarî dava dosyasını getirtmek, gerektiğinde idarî davayı eldeki dava bakımından bekletici mesele yapmak, davacının çalışmalarına ilişkin kayıtların davalı Belediye nezdinde bulunmamasının haklı ve izah edilebilir bir nedene (sel, yangın v.b. nedenlerle kaybolması gibi) dayanması halinde dinlenen tanık beyanlarına itibar etmek ve kural olarak kamu kurumu olan davalı işyerinde ücret alma iddiasının yazılı belgelerle ispat edilebileceği göz önünde bulundurularak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ... ve davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ... iadesine, 12.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.