muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1005, Karar No: 2015/2758, Tarih: 02.12.2015

Somut uyuşmazlık açısından; Öncelikle TİS protokolu uyarınca iş yerinde iş gruplandırılması yapılarak davacının kayıp kaçak bölümünde çalışan 200 işçiden biri olarak işe giriş tarihine göre skalası Ek 2 olarak belirlenmiş ücretleri bu skaladan ödenmiştir.31.5.2004 tarihli TİS protokolunün konusu 2003 Kasım-Aralık ayında işe alınan işçilerin ücretlerinin indirilmesi olmayıp TİS kapsamında çalışan işçilerin iş gruplarında hangi gruba gireceği ve alacağı ücretin ne olacağı noktasında olup davacının günlük ücretindeki düşüş TİS den kaynaklandığından 4857 sayılı Yasanın 22.maddesinin uygulama olanağı bulunmaz. Sorunun TİS uygulaması açısından ve 6356 sayılı Yasanın 36 .maddesinde ifadesini bulan yararlılık ilkesi kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Yararlılık ilkesinin, bireysel ve toplu iş sözleşmesindeki aynı amaca yönelik hükümlerinin gruplandırılarak yapılacak bir karşılaştırma neticesinde, işçinin bireysel iş sözleşmesine nazaran çok daha fazla avantajlı bir konuma gelerek %34.7 oranında bir kazanımı olduğu açıktır. Objektiflik ölçütü açısından da işçi yararına bir sonucun gerçekleştiği açıkça görülmektedir. Böyle olunca, işçinin bir yandan bireysel iş sözleşmesindeki günlük çıplak ücretinin esas alınmasını, diğer taraftan da toplu iş sözleşmesi ile öngörülen ücret kriterlerinin uygulanmasını istemesi mümkün değildir. Böyle bir talep, söz konusu maddenin (6356 S.K. md. 36) temel mantığı ile örtüşmediği gibi, hükmün uygulanmasına ilişkin bilimsel esaslara da uygun düşmediğinden, yerel mahkemenin kararının onanması gerektiği kanaatiyle, Yüksek Genel Kurulun çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/21164, Karar No: 2014/8396, Tarih: 28.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/21164 E.  ,  2014/8396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ... Tarifeler Yönetmeliği'nin 24.maddesinin son fıkrası uyarınca; cadde ve sokağında kanalizasyon şebekesi olmayan taşınmazlar ile inşaat halindeki yapıların bu hükmün dışında olması, davalı şirketin işyerinin bulunduğu mahalde de kanalizasyon şebekesinin bulunmuyor olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 0.90'ar TL bakiye temyiz harcının temyiz eden taraflara yükletilmesine, 28.05.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5073, Karar No: 2024/7721, Tarih: 14.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5073 E.  ,  2024/7721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : Önceki hükümlerin onaylanması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargılamanın yenilenmesi talebinin mahkemece kabul edildiği tarihten itibaren fiile ilişkin zamanaşımı süresi yeni baştan işlemeye başlar” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak zamanaşımının henüz gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 14.05.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28606, Karar No: 2014/20278, Tarih: 17.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/28606 E.  ,  2014/20278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANAVGAT İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/04/2012

NUMARASI : 2011/230-2012/172

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, ücret, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.06.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat F. T. T. geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren bünyesinde 04.04.2008-01.06.2011 tarihleri arasında teknik servisten sorumlu müdür yardımcısı olarak en son aylık 1.950 TL net ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma, hafta ve genel tatil çalışması yaptığı halde karşılığının ödenmediğini, 2009-2010 yılından izin alacağı bulunduğu, son çalıştığı 2011/Mayıs ayı ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile 2011/Mayıs ayı ücreti, yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta ve genel tatil çalışma alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 06.05.2008 tarihinde mevsimlik iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını, kendi isteği ile 01.11.2008-15.05.2009 ile 01.11.2010-31.05.2011 tarihleri arasında ücretsiz izin kullandığını, bu sebeple sezon sonlarında ilişiğinin kesilmediğini, davalıya ait otelin kış sezonlarında kapalı olduğunu, işçilerin mağdur edilmemesi amacıyla isteyen işçilere ücretsiz izin uygulaması bildirimi yapıldığını, davacının da kendi isteği ile belirtilen tarihler arasında iş akdinin askıya alınmasını kabul ettiğini, ayrıca ücretsiz izin talep ettiği belgelerde çalışma süresi içerisinde hak kazandığı ücret, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücretlerini aldığını, fazla çalışma yapmadığını belirttiğini, iş akdi 13.06.2011 tarihinde sona eren davacının kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacakları ile 2011 yılı Haziran ayı için 10 günlük ücret alacağının G. Bankası Ç.şubesinde bulunan banka hesabına ödendiğini, davacının asgari ücretle çalıştığını, fazla çalışma yapmayan davacının ulusal bayram ve genel tatiller ile hafta tatillerinde de çalışması olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, davacının kıdem süresinin SSK hizmet cetveli ile servis müdahale formlarına göre tespit edildiği, 2011/Mayıs ayı ücretinin ödenmediği, 14 gün izin alacağı bulunduğu, davacıya fesihten sonra yapılan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ödemesinin mahsubu gerektiği, fazla çalışma, hafta ve genel tatil çalışması yaptığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin genel tatil çalışması yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığını tanıkla ispat etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ulusal bayramlar ile ramazan bayramında 1 gün, kurban bayramında ise 2 gün çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davalı tarafça bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi ekinde sunulan imzalı 2009/Mayıs ve Ağustos ile 2010/Ağustos ayı ücret bordrolarında genel tatil çalışma tahakkuku bulunmaktadır. Mahkemece bu ücret bordroları davalıya gösterilerek bir diyeceği olup olmadığı sorularak bu bordrolar yeniden değerlendirmeye tabi tutulmak suretiyle davacının genel tatil alacağı hususunda yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100.00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7060, Karar No: 2014/3156, Tarih: 26.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/7060 E.  ,  2014/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2012/155-2013/13

Davacılar N.. D.. vd. vekili Avukat M.T.. tarafından, davalı E.. C.. aleyhine 15/03/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiile dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, kira meselesini konuşmak için derneğe gelen davalının konuşma sırasında kendilerine yönelik eylemlerde bulunduğunu belirterek, davalıdan manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalı, davacıların kendisine hakaret edip saldırdığını, kendisini korumak için rastgele tekme attığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Davacı ile davalılar arasında meydana gelen olay nedeniyle Ankara 9. Sulh Ceza Mahkemesi'nde yapılan yargılama sonucunda davalı hakkında davacılara yönelik basit yaralama eylemleri nedeniyle iki kez 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 15/03/2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalı hakkındaki ceza yargılaması da esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olayın gelişimi, yaralanma dereceleri ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davalı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7740, Karar No: 2011/9029, Tarih: 13.09.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/7740 E.  ,  2011/9029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd aleyhine 20/10/2005 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... Kıtan tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı, hükmün temyiz edilerek Yargıtay’a gönderilmesinden sonra ... olduğu 11/06/2010 tarihli dilekçesiyle kararı temiz etmekten feragat ettiğini bildirmiştir.

Kararı temyiz eden davalının temyizden feragat etmiş bulunduğu anlaşıldığından temyiz dilekçesinin reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12399, Karar No: 2013/30121, Tarih: 26.12.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/12399 E.  ,  2013/30121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taksirle yangına neden olma suçundan sanıklar ... ve ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/2, 62 ve 52/1-2. maddeleri gereğince ayrı ayrı 1.500 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince sanıklar haklarındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Adıyaman 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.01.2013 tarihli ve 2008/501 esas, 2013/14 sayılı kararına karşı sanık ... müdafiinin yaptığı itirazın reddine ilişkin Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.02.2013 tarihli ve 2013/80 değişik iş sayılı kararı ile yine söz konusu karara karşı sanık ... müdafisi tarafından yapılan itirazın kabulü ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına ilişkin (ADIYAMAN) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2013 tarihli ve 2013/102 değişik iş sayılı kararını müteakip, sanık ...'ın, 5237 sayılı Kanun'un 125/2, 62 ve 52/1-2. maddeleri gereğince 1.500 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, aynı Mahkemesinin 04.04.2013 tarihli ve 2008/501 esas, 2013/14 sayılı ek kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre; Yargıtay Ceza Genel Kumlu'nun 07.11.2006 tarihli ve 227-228 sayılı kararında belirtilen "Esasen olağan bir dikkat ve özenin gösterilmesi halinde gerçekleşmeyecek olan isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında 'maddi yanılgı' veya 'yazım hatası' diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Yargılama araçlarının belirli bir biçimde takdir edilmelerinden kaynaklanan değerlendirme hataları ise hukukî yanılgılardır. Hukukî yanılgılar, ancak başka bir merci tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir talî muhakeme ile giderilebilir. Yargı ve kararlardaki maddî yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan merci tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir." biçimindeki açıklamalar karşısında, somut olayda mahkemesince, taksirle yangına neden olma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125/2 maddesine göre cezalandırıldığının belirtildiği, bunun yazım hatasından kaynaklandığı ve mahallinde mahkemesince düzeltilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede:

Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.02.2013 tarihli ve 2013/80 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede:

Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.02.2013 tarihli ve 2013/80 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede:

1- 25.07.2010 tarihli ve 27652 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin 6. fıkrasına son cümle olarak eklenen "Sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez." şeklindeki düzenleme karşısında, sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini kabul edip etmediği sorulmadan yazılı şekilde karar verildiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

2- Tanık ...'nün Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığında 2011/7141 nolu soruşturma dosyasında vermiş olduğu ifadesinde, ... ile birlikte çalıştığını, ...'un, söz konusu yangının çıkmasına kendisinin sebep olduğunu söylediğini beyan ettiği, yine ...'ün söz konusu mahkeme dosyasında daha önceden tanık olarak verdiği 25.12.2008 tarihli ifadesinde, söz konusu yangının kendisinin yaktığı ateş nedeniyle çıktığını ikrar etmesi karşısında, sanık ... hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

Adıyaman 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.04.2013 tarihli ve 2008/501 esas, 2013/14 sayılı ek kararına yönelik yapılan incelemede:

Tanık ...'nün Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığında 2011/7141 nolu soruşturma dosyasında vermiş olduğu ifadesinde, ... ile birlikte çalıştığını, ...'un, söz konusu yangının çıkmasına kendisinin sebep olduğunu söylediğini beyan ettiği, yine ...'ün söz konusu mahkeme dosyasında daha önceden tanık olarak verdiği 25.12.2008 tarihli ifadesinde, söz konusu yangının kendisinin yaktığı ateş nedeniyle çıktığını ikrar etmesi karşısında, sanık ... hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 27.05.2013 gün ve 33947 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 10.06.2013 gün ve KYB/2013-199366 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- ... hakkında 04.04.2013 tarihli karara karşı kanun yararına bozma talebine yönelik yapılan incelemede;

04.04.2013 tarihli hüküm miktar itibariyle kesin olduğu belirtilerek sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim olunmuş ise de, 6217 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 305. maddesi uyarınca hapisten çevrilenler hariç olmak üzere verilen 3000 TL ve daha az adli para cezalarının kesin olduğu, sanık hakkında TCK.nun 125/2 ve 62. maddeleri uyarınca verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının TCK.nun 50. maddesi uyarınca 1500 TL adli para cezasına çevrilmiş olması karşısında, hapisten çevrilme adli para cezası söz konusu olup kesin nitelikte olamayacağı anlaşılmakla;

Sanık müdafiinin 11.04.2013 tarihli talebinin temyiz dilekçesi olarak kabul edilmesi ve bu kararın temyize konu edilmesi gerektiğinden, kanun yararına bozma isteminin incelenmesine yer olmadığına ve talebin oybirliğiyle (REDDİNE), gereğinin mahallinde ifasına,

2- Sanık ... hakkında kurulan Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/80 değişik iş sayılı kararının incelenmesinde;

Ceza Genel Kurulu kararlarında da kabul edildiği üzere CMK.nun 231. maddesi mahkemece resen gözetilerek, objektif koşulların gerçekleşmesi halinde sanığın kişilik özellikleriyle duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği konusunda kanaate varılması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması konusunda bir karar verilmesi gerekmektedir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu sanık lehine kabul edilen kurumlardan olup hüküm açıklanmamakta ceza infaz edilmemekte ve yasal süre geçtikten sonra da dava düşmektedir. Ancak yasa koyucu hükmün uygulanmasını istemeyen sanıklar için, 6008 sayılı Yasayla yaptığı değişiklikle hükmün uygulanmasını istememe olanağı tanımıştır. Maddede "sanığın kabul etmemesi halinde" denmektedir. Kural hele hükmün sanık tarafından kabul edilmesi olup istisna, kabul edilmemesidir. Ceza yasalarını bilmemenin mazeret olamayacağı ve lehine sonuç doğuracak bir hususu istemeyen sanık veya onun adına müdafiinin bu konuda beyanda bulunması, iradesini açıklaması gerekmektedir. Nitekim kabule balı bulunan şikayetten vazgeçmeye karşı çıkılmaması, sessiz kalınması halinde lehe olan bu durumun kabul edildiği süreklilik gösteren içtihatlarla kabul edilmiştir. Bu itibarla lehe olan hükmün uygulanıp uygulanmayacağının sanığa sorulmasına gerek olmadığı gibi, böyle bir durumda hakimin görüşünü açıkladığı şeklinde yanlış anlamalara da neden olabilecektir. Öte yandan duruşmaları takip etmeyen, yurt dışında bulunan sanıkların bu hususun sorulması için duruşmalara çağrılması, talimat yazılması ve uzun zaman geçtikten sonra duruşmaya geldiğinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmesi de gereksiz yere davanın uzamasına neden olacaktır.

Açıklanan nedenlerle Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/80 değişik iş sayılı kararına yönelik 2 no'lu itirazın bu aşamada incelenmesine gerek bulunmadığı gibi, Ceza Genel Kurulunun ve Özel Dairelerin süreklilik gösteren kararlarında açıklandığı üzere kanun yararına bozma kurumunun mahiyeti ve amacı gözetildiğinde delil takdirine ilişkin konularda olağanüstü nitelikteki bu yasa yoluna başvurulması da mümkün bulunmadığı cihetle, Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görülmediğinden kanun yararına bozma isteminin (REDDİNE), dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 26.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11844, Karar No: 2008/13252, Tarih: 10.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11844 E.  ,  2008/13252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 09.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.06.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işleminden kaynaklanan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı arsa sahibi ... mirasçıları, yüklenicinin temlike konu bağımsız bölümü kazanmadığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 17.11.1992 tarihli Arsa Payı Devri İnşaat Sözleşmesi ile 08.06.1994 tarihli Noter Satış Vaadi Sözleşmesinin geçerli olduğu ve davacının taşınmazın zilyedi olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, 10 numaralı bağımsız bölümün davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, arsa maliki davalılar ... mirasçıları temyiz etmiştir.

Davacı 08.06.1994 tarihli Noter satış vaadi sözleşmesine dayanmıştır. Bu sözleşme aslında yüklenicinin yaptığı temlik işlemidir. Arsa sahibi ile arasında arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davaya konu olayın, temlik işleminin hukuki niteliği, arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde yüklenicinin borçlarının neler olduğu ve arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızası alınması gerekmez. Temlik, hatta borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar ve hükümlerin hasıl eder. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir. Kural budur. Şu hale göre temlik anına kadar borçlu temlikin dışında iken temlik anından itibaren evvelki alacaklı temlik işleminin dışına çıkmaktadır.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.