muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8003, Karar No: 2011/7933, Tarih: 06.07.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/8003 E.  ,  2011/7933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/02/2004 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, davalının haksız eylemi ile 120 gün ... ve güçten kalacak şekilde yaralanan davacının arazilerini işleyememesinden kaynaklanan zirai gelir kaybı zararı ile manevi tazminat talebinden ibaret olup davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı tarafından temyiz olunmuştur.

a-Yol açma meselesi yüzünden meydana gelen olayda davalı, davacının haksız tahrikinin tesiri altında tabanca ile davacıyı 120 gün ve gücünden kalacak şekilde yaralanmıştır. ... Ağır Ceza Mahkemesi, tahrik altında kasten yaralama suçunu işlediği gerekçesi ile davalının cezalandırılmasına karar vermiştir. Mahkumiyet kararı Yargıtay tarafından onanmak sureti ile kesinleşmiştir.

Ceza mahkemesinin kararı ile de sabit olduğu üzere davacı, davalının haksız eylemi sonucu 120 gün ... ve gücünden kalacak şekilde yaralanmıştır. Davacı yaralanması sebebi ile zirai kazanç kaybını dava etmiştir. Ancak zirai kazanca yönelik zarar verici bir eylem söz konusu olmadığından ve davacının da işçi temini yolu ile zirai faaliyete devam edilebilmesinin mümkün olduğundan zirai kazanç kaybının dava edilmesi, mahkemece de talebin kabulüne karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

Davacı, dava konusu olaylar nedeni ile, maddi tazminat olarak, ancak işgöremezlik tazminatı talep edebilir. Açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

b-Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli

olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluşumu, tarafların kusur/tahrik durumu, olay tarihi ve yukarıda belirtilen ilkeler birlikte gözetildiğinde davacı yararına hükmolunan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha az miktarda manevi tazminata karar verilmek üzere kararın bu yönden gerekmiştir.

SONUÇ, Temyiz olunan kararın yukarıda (2 a ve b) nolu bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının 1 nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11821, Karar No: 2006/868, Tarih: 03.02.2006

20. Hukuk Dairesi 2005/11821 E., 2006/868 K.

**20. Hukuk Dairesi 2005/11821 E., 2006/868 K.**

**- KAZANDIRICI ZAMANAŞIMI ZİLYETLİĞİ

- KEŞİF GİDERLERİNE İTİRAZ HAKKI

- TEBLİGATTA VERİLEN KARARIN HUKUKİ BOYUTLARININ TAM ANLAMIYLA BELİRTİLMESİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 713 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 163 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 363 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 414 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ..... Köyü ..... mevkiinde bulunan toplam 8 parça taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının müvekkilleri yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre müvekkilleri adlarına tescilini istemiştir.

Mahkemece, davacılar vekiline keşif giderlerini keşif gününden bir gün öncesine kadar mahkeme veznesine depo etmesi için 30.03.2005 tarihli oturumda süre verilmiş, davacılar vekili keşif giderlerini ödememiş ve mazeret dilekçesi göndererek bir sonraki oturuma katılmamış, 04.05.2005 tarihli oturumda davacılar vekilinin isteği üzerine yeniden keşif ara kararı oluşturarak keşif giderlerinin mahkeme veznesine depo edilmesi için 7 günlük süre verilmiş, davacılar vekili bu süre içerisinde de keşif giderlerini kasaya depo etmeyerek mazeret de bildirmeksizin son oturuma katılmamıştır. Davalılardan Hazinenin davayı takip etmek istediğini bildirmesi üzerine mahkemece, davacılar vekiline keşif giderlerini yatırması için süre verildiği, ancak keşif giderlerinin yazı işleri müdürlüğü veznesine depo edilmediği, davacılar vekilinin istemi üzerine keşif giderlerinin ödenmesi yönünde ikinci defa süre verildiği, verilen ikinci sürenin H.Y.U.Y.'nın 163. maddesi uyarınca kesin süre olduğu, davacılar vekilinin keşif giderlerini belirlenen sürelerde ödemediğinden keşif deliline tutunmaktan vazgeçtiği, böylelikle de davanın subut bulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise, 1959 yılında yapılmış ve sonuçları 16.10.1959-16.11.1959 tarihleri arasında ilan edilmiş ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise, 1959 yılında yapılmış ve sonuçları 16.10.1959-16.11.1959 tarihleri arasında ilan edilmiş ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Mahkemece verilen karar usul ve yasaya aykırıdır.Yargıcın dava konusu şeyi inceleyerek onun hakkında bütün duygularıyla bilgi edinmesi olarak tanımlanabilen keşif; taşınmazlarla ilgili davalarda, dava konusunun yerinde görülüp incelenmesi biçiminde gerçekleşir (H.Y.U.Y. m. 363 vd.). Keşfe gidilebilmesi için mahkemenin bu konuda bir ara kararı oluşturması zorunludur. Bu kararda keşif giderlerinin, açıklıkla anlatılması; tanık dinlenip, bilirkişi incelemesi yapılacak ise, bu hususun ve keşif günü ile saatinin belirtilmesi; bunun doğal sonucu olarak; hakim, katip ve götürülecekse mübaşir için yol tazminatının (492 Sayılı Harçlar Yasası m.34); keşif isteyen taraftan keşif aracını bizzat sağlaması istenemeyeceğinden; mahkeme, yapacağı işe, süresine ve gideceği yere göre gerekli gördüğü aracı kendisi belirleyip, temin edeceğinden, araç için ödenecek para miktarının; keşifte dinlenecek bilirkişi ve tanıkların isimlerinin ve ücretlerinin; bilirkişi ve tanıklarla, gerekiyorsa taraflara keşif gününün haber verilebilmesi için gönderilecek davetiye giderlerinin gösterilmesi yanında, yatırılacak avansın tutarı ile yatıracak tarafın ekonomik gücü, keşif tarihi ve tebligatların ulaşması için geçecek süre gözetilerek keşif gününden önceye rastlayan bir tarihin belirlenmesi ve bunda Tebligat Yasası ile Tebligat Tüzüğünün göz önünde tutulması zorunludur.

Anılan hususları tam olarak kapsamayan biçimde kurulan ara kararın keşif giderlerinin yatırılması için verilen önelin uygulamada H.Y.U.Y. m. 414, 163 açısında bir sonuç doğurması olanağı bulunmamaktadır (H.G.K. 26.02.1975 T. 1972/1-1273 E., 1975/258 K; H.G.K. 18.02.1983 t, 1980/1-1284 E. 1983/141 K. H.G.K. 30.12.1992 t. 1992/16-666 E., 1992/769 K.; 20 H.D. 14.12.1992 t, 1992/16198-7040).

Öte yandan, bu koşulların tam olarak yerine getirilmemesi, keşif giderlerine itiraz hakkı olan gider yükümlüsünün bu hakkını kullanmasına da engel oluşturur.

Yukarıda açıklanan, yasa ve yerleşmiş Yargıtay uygulamasına aykırı olarak kurulan ara kararları sonucu verilen önellere dayanılarak, keşif giderlerinin yasal sürede yatırılmadığından söz edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 03/02/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19973, Karar No: 2012/20201, Tarih: 01.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/19973 E.  ,  2012/20201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle,dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçun işlendiği yer ve zaman dilimi gerekçeli karar başlığına yazılmaması mahallinde giderilebilir yazım eksikliği olarak kabul edilmiş,olayın oluş şekli, meydana gelen kaza sonucu toplam 7 kişinin yaralandığı, bu kişilerden sadece 4'ünün şikayetinden vazgeçtiği,şikayetçi olanlardan ...'nin vücudunda kemik kırığı meydana gelmiş olması karşısında temel ceza belirlenirken asgari hadden uzaklaşılmasında bir isabetsizlik görülmemiş, sanık hakkında takdiri indirim uygulayıp uygulamamanın mahkemenin takdirinde olması ve mahkemece uygulanmamasına karar verilmiş olmakla, tebliğnamedeki 1, 2 ve 3 nolu bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın eksik inceleme ile karar verildiğine,erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 01.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18830, Karar No: 2017/24959, Tarih: 15.11.2017

**4. Ceza Dairesi         2017/18830 E.  ,  2017/24959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit ve hakaret suçlarından sanık ...'nin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-2, 106/1, 43 ve 62. maddeleri gereğince 3 ay 3 gün ve 6 ay 7 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair, Karşıyaka (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2012 tarihli ve 2012/131 esas, 2012/658 sayılı kararının, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 24/05/2016 tarihli ve 2014/7993 esas, 2016/10289 karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanması neticesinde kesinleşmesini müteakip, cezaların infazı sırasında Cumhuriyet Başsavcılığınca 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253.maddesinde yapılan değişiklik ile infaza konu ilamdaki suçların uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi talebinin kabulü ile dosyanın uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesine ilişkin, anılan Mahkemenin 07/12/2016 tarihli ve aynı sayılı ek kararını müteakip, uzlaştırma işleminin yapılamadığına ilişkin uzlaştırma raporunun Mahkemeye sunulması sonrasında, hükmün aynen infazına dair anılan Mahkemenin 08/03/2017 tarihli ve 2012/131 esas, 2012/658 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/03/2017 tarihli ve 2017/558 değişik iş sayılı kararı, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 23/08/2017 gün ve 94660652-105-35-7540-2017-Kyb sayılı istemleri ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/09/2017 gün ve 2017/50657 sayılı bozma düşüncesini içeren ihbarnamesiyle Daireye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi:

Kanun yararına bozma isteyen ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre 01/03/2017 tarihli uzlaştırma raporu ile, taraflar arasında uzlaştırma sağlanamadığından bahisle sanık hakkındaki hükümlerin aynen infazına dair karar verilmiş ise de, uzlaştırmacı Yasin Yangın tarafından 03/02/2017 tarihli dilekçe ile, sanığın cezaevinde olmasından dolayı sağlıklı karar alamayacağını ve kendisine vasi atama işlemlerinin devam ettiğini, yapılacak görüşmelerin vasisi aracılığıyla sürdürülmesini beyan ettiğinden bahisle ek süre talep edilmesine rağmen, anılan işlemin sonucu beklenilmeden ve vasi ile görüşme yapılmadan, müştekinin bir miktar para talebinin olduğu da dikkate alındığında sanığın bu parayı cezaevinde temin etmesinin mümkün olmadığı da gözetildiğinde, uzlaştırma hususunda sanığın beyanının alınmış olduğunun kabul edilemeyeceği anlaşılmakla, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit ve hakaret suçlarından sanık ...'nin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-2, 106/1, 43 ve 62. maddeleri gereğince 3 ay 3 gün ve 6 ay 7 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair, Karşıyaka (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2012 tarihli ve 2012/131 esas, 2012/658 sayılı kararının, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 24/05/2016 tarihli ve 2014/7993 esas, 2016/10289 karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanması neticesinde kesinleşmesini müteakip, cezaların infazı sırasında Cumhuriyet Başsavcılığınca 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253.maddesinde yapılan değişiklik ile infaza konu ilamdaki suçların uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi talebinin kabulü ile dosyanın uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesine ilişkin, anılan Mahkemenin 07/12/2016 tarihli ve aynı sayılı ek kararını müteakip, uzlaştırma işleminin yapılamadığına ilişkin uzlaştırma raporunun Mahkemeye sunulması sonrasında, hükmün aynen infazına dair anılan Mahkemenin 08/03/2017 tarihli ve 2012/131 esas, 2012/658 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/03/2017 tarihli ve 2017/558 değişik iş sayılı kararının, "dosya kapsamına göre 01/03/2017 tarihli uzlaştırma raporu ile, taraflar arasında uzlaştırma sağlanamadığından bahisle sanık hakkındaki hükümlerin aynen infazına dair karar verilmiş ise de, uzlaştırmacı Yasin Yangın tarafından 03/02/2017 tarihli dilekçe ile, sanığın cezaevinde olmasından dolayı sağlıklı karar alamayacağını ve kendisine vasi atama işlemlerinin devam ettiğini, yapılacak görüşmelerin vasisi aracılığıyla sürdürülmesini beyan ettiğinden bahisle ek süre talep edilmesine rağmen, anılan işlemin sonucu beklenilmeden ve vasi ile görüşme yapılmadan, müştekinin bir miktar para talebinin olduğu da dikkate alındığında sanığın bu parayı cezaevinde temin etmesinin mümkün olmadığı da gözetildiğinde, uzlaştırma hususunda sanığın beyanının alınmış olduğunun kabul edilemeyeceği anlaşılmakla, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği" gerekçesiyle kanun yararına bozmaya konu edildiği anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Tehdit ve hakaret suçlarından sanık ...'nin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-2, 106/1, 43 ve 62. maddeleri gereğince 3 ay 3 gün ve 6 ay 7 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair, Karşıyaka (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2012 tarihli ve 2012/131 esas, 2012/658 sayılı kararının, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 24/05/2016 tarihli ve 2014/7993 esas, 2016/10289 karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanması neticesinde kesinleşmesini müteakip, cezaların infazı sırasında Cumhuriyet Başsavcılığınca 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza

Muhakemesi Kanunu’nun 253.maddesinde yapılan değişiklik ile infaza konu ilamdaki suçların uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi talebinin kabulü ile dosyanın uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesine müteakip yapılan uzlaştırma işlemlerinin yasaya uygun olup olmadığının ve buna bağlı olarak uzlaştırma işleminin yapılamadığına ilişkin uzlaştırma raporunun Mahkemeye sunulması sonrasında, hükmün aynen infazına dair anılan Mahkemenin 08/03/2017 tarihli ve 2012/131 esas, 2012/658 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/03/2017 tarihli ve 2017/558 Değişik İş sayılı kararında isabet bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30/10/2007 tarihli ve 2007/4-200 esas, 2007/219 sayılı ilâmında belirtildiği üzere, uzlaştırma kurumu her ne kadar 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 253 ve 254. maddelerinde hüküm altına alınarak usul hukuku kurumu olarak düzenlenmiş ise de, fail ile devlet arasındaki ceza ilişkisini sona erdirmesi bakımından maddi hukuka da ilişkin bulunması nedeniyle yürürlüğünden önceki olaylara uygulanabileceği, bu uygulamanın sadece görülmekte olan davalar bakımından geçerli olmayacağı, 5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesindeki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur." şeklindeki düzenleme karşısında; kesinleşen hükümlerde de uzlaşma hükümlerinin uygulanmasının gerektiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 06/12/2016 tarihli ve 06.12.2016 tarih, 2014/13-194 Esas ve 2016/466 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCK'nın ''zaman bakımından uygulama'' başlığını taşıyan 7. maddesinin 2. fıkrasındaki ''suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanunun uygulanıp, infaz olunacağına'' dair düzenleme ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun ''Mahkûmiyet hükmünün yorumunda ve çektirilecek cezanın hesabında duraksama başlığını'' taşıyan 98/1. maddesinde ''Mahkûmiyet hükmünün yorumunda veya çektirilecek cezanın hesabında duraksama olursa, cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilip getirilemeyeceği ileri sürülür ya da sonradan yürürlüğe giren kanun, hükümlünün lehinde olursa, duraksamanın giderilmesi veya yerine getirilecek cezanın belirlenmesi için hükmü veren mahkemeden karar istenir.'' amir hükmü uyarınca, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş, aynı maddenin birinci fıkrasının (b) bendine mevcut (2) ve (3) numaralı alt bentlerden sonra gelmek üzere (3), (5) ve (6) numaralı alt bentler eklenmiştir.Bu bentlere göre, tehdit (madde 106, birinci fıkra), hırsızlık(madde 141), dolandırıcılık (madde 157) suçları uzlaşma kapsamına alınmıştır.

Aynı maddenin üçüncü fıkrasında yer alan "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile "ibaresi madde metninden çıkırılmış, aynı fıkranın ikinci cümlesinde yer alan "Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması halinde uzlaştırma hükümleri uygulanmaz"şeklindeki düzenlemede bir değişiklik yapılmamıştır.

Uzlaştırma CMK'nın 253. maddesinde ayrıntılarıyla düzenlenmiş, mahkeme tarafından uzlaştırmaya ilişkin anılan Kanunun 254/1. maddesinde" Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir. " denilmiştir.

CMK'nın 253. maddesinin aşağıda belirtilen fıkraları;