muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/443, Karar No: 2019/553, Tarih: 17.09.2019

Bu saptamalar doğrultusunda temel hak ve özgürlüklerin Anayasamız ve kanunlarımızdaki yansımaları ile Avrupa İnsan Hakları mahkemesinin içtihatları ışığında Anayasa Mahkememizin kararları da önem kazanmaktadır.

'Hak arama hürriyeti' başlıklı Anayasamızın 36. maddesinde 'Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkında sahiptir.' düzenlemesini asıl düzenleme olarak esas alan Anayasa Mahkemesi 'Yaşasın Aslan, B.No:2013/1134, 16.5.2013, 32' sayılı kararının 26. Paragrafında 'Adil yargılanma hakkının unsurlarından biri de silahların eşitliği ilkesidir. Silahların eşitliği ilkesi davanın taraflarının usuli haklar bakımından aynı koşullara tabi tutulması ve taraflardan birinin diğerine göre daha zayıf duruma düşürülmeksizin iddia ve savunmalarını makul bir şekilde mahkeme önünde dile getirme fırsatına sahip olması anlamına gelir' demektedir. Dolayısıyla adil yargılanma hakkı kapsamında silahların eşitliği ilkesi ile çelişmeli yargılama ilkesinin ihlal edilmemesi gerektiği belirtilmektedir.

Anayasa Mahkemesinin, 'Bülent Karataş, B.No:2013/6428, 26.06.2014 tarihli' kararında olduğu gibi pek çok kararında Anayasa İnsan Hakları Mahkemesinin 'Aksoy (Eroğlu)/Türkiye 31.01.2006 tarihli' kararına atıf yaparak belirtildiği üzere; ceza davalarında usul kuralları da dâhil olmak üzere yargılamanın tüm aşamalarında silahların eşitliği ilkesi ve çelişmeli yargılama hakkının güvence altına alınarak adil yargılanma hakkının koruma altına alınması hukuk devleti olmanın gereğidir.

Asıl kural, tarafların eşit şartlarda yargılamaya katılımının sağlanması, gösterilen kanıtlardan ve sunulan görüşlerden bilgi sahibi olması, istenilen kanıtların toplanması ile muhakeme sırasında tartışılmasıdır. Yapılan yargılama sırasında tanık dinletme hakkı da dâhil olmak üzere delillerin ibrazı ve değerlendirilmesi, adil yargılanma hakkının unsurlarından biri kabul edilen silahların eşitliği ilkesi kapsamında kabul edilmelidir. Bu husus da, gerekçeli karar hakkı gibi, makul sürede yargılanma hakkı gibi, adil yargılanma hakkının somutlaşan kollarından birisidir. Zira Anayasa Mahkemesi de pek çok kararında bu hususu Anayasa’nın 36. maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin içtihatları ışığında yorumlamaktadır. (Güler Ergun ve Diğerleri, B.No:2012/13, 2.7.2013)

Deliller öğretide, beyan delili, belge delili ve belirti delili olarak sınıflandırmaya tabii tutulmuştur.

Kovuşturma aşamasında, sanık sorguya çekildikten sonra delillerin ortaya konulmasına başlanır.

İbraz edilen delil, kanuna aykırı olarak elde edilmiş ise, delille ispat edilmek istenen olayın karara etkisi yoksa istem, sadece davayı uzatmak maksadıyla yapılmışsa, mahkemece reddedilebilir (CMK.206/2)

Delilin ortaya konulması istemi, bunun veya ispat edilmek istenen olayın geç bildirilmiş olması nedeniyle reddedilemez (CMK.207/1).

Kovuşturma aşamasında, sanık sorguya çekildikten sonra delillerin ortaya konulmasına başlanır.

İbraz edilen delil, kanuna aykırı olarak elde edilmiş ise, delille ispat edilmek istenen olayın karara etkisi yoksa istem, sadece davayı uzatmak maksadıyla yapılmışsa, mahkemece reddedilebilir (CMK.206/2)

Delilin ortaya konulması istemi, bunun veya ispat edilmek istenen olayın geç bildirilmiş olması nedeniyle reddedilemez (CMK.207/1).

Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinlenme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçmez (CMK.210/1)

Ceza muhakemesi hukuku açısından serbest delil ve vicdani ispat sistemi geçerlidir. Genel bir ifadeyle delillerin elde edilmesi ve değerlendirilmesi serbestliğini ifade eden bu sistem, eylemi yargılayan hâkimlerin hukuka uygun şekilde elde edilen her türlü delili kullanarak ispata ulaşmasını, sanığın aleyhine olduğu gibi lehe delilleri de araştırıp değerlendirerek, kuşkudan arınmış bir sonuca ulaşması gerekir. Delil takdirindeki serbesti, keyfilik olarak algılanmamalı, akla, mantığa ve bilimsel kurallara aykırı olarak değerlendirilmemelidir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 esas ve 2017/970 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen Yargıtay 16. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı kararında ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle; örgüt talimatı ile bu ağa dâhil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının, her türlü şüpheden uzak, kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde, kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olduğunun kabul edilmelidir. Somut olayda da sanığın sohbet toplantılarına katıldığına dair bir tanık beyanı dışında belirleyici delilin bulunmaması ile birlikte yapılan dini sohbet toplantılarının örgütsel toplantı olduğunun da tereddütsüz ortaya konulamadığı hallerde sanığın ByLock kullanıcısı olup olmadığının atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelik kazanmaktadır. Kaldı ki silahlı terör örgütü üyeliği suçlamasıyla karşı karşıya olan sanıkların suçu ikrarları olsa dahi, ikrar beyanının suçun sübutu için bağlayıcı delil niteliği olmadığı gözden kaçırılmamalı, hatta uygulamada görüldüğü üzere, sanıkların atılı suçun ikrarıyla bazen örgütte daha aktif durumdaki üyeleri ya da örgüt yöneticilerini koruma amacı da taşıyabilecekleri gözetilmeli; Ceza Hukukunun maddi gerçeğin ortaya çıkarılması amacı göz önünde tutulmalıdır. İlk derece mahkemesince karar verildikten sonra dosyaya gönderildiği anlaşılan ve sanığın ByLock kullanıcısı olduğunu, kod adını ve şifresini içeren, eklediği ve eklendiği diğer örgüt üyelerinin bilgilerini ve bağlandığı baz istasyonlarını dahi gösteren ayrıntılı 'Tespit ve Değerlendirme Tutanağı'nın; '...' isimli kişinin ID numarası ile birlikte sanığın da aldığı ID numarası ile sanıkla irtibatlaştıklarını gösterin 08.02.2018 tarihli bilirkişi raporunun; başka dosya şüphelisi ...'nın örgüt toplantısı niteliğindeki ev toplantılarında defaetle sanığı gördüğüne dair ifadesi ve fotoğraf teşhis tutanağının; sanığın IMEI numarası tutan cep telefonu üzerinde ByLock kırıntısı tespit eden 'Dijital Materyal İnceleme Tutanağı'nın; başka dosya şüphelisi '...' isimli kişinin sanığın da katıldığı ev toplantılarının örgüt toplantısı olduğunu ve sanığın da örgütün hiyerarşik yapısına dâhil olarak 2013 yılından sonra 'ev abiliği' görevini üstlendiğini belirttiği ifade ve fotoğraf teşhis tutanaklarının CMK’nın 215-217 maddeleri uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunarak diyecekleri sorulmalıdır. Zira kovuşturma aşamasında elde edilen delillerle hakkında mahkumiyet kararı verilemeyeceğini düşünen sanık, bilahare dosyaya giren ve hukuki delil niteliğinde bulunan veriler kendisine okunup diyecekleri sorulduğunda da tamamen savunma hakkı kapsamında itirafçı olarak hüküm kesinleşinceye kadar her aşamada etkin pişmanlık hükümlerinden de yararlanabilir

. Zira kovuşturma aşamasında elde edilen delillerle hakkında mahkumiyet kararı verilemeyeceğini düşünen sanık, bilahare dosyaya giren ve hukuki delil niteliğinde bulunan veriler kendisine okunup diyecekleri sorulduğunda da tamamen savunma hakkı kapsamında itirafçı olarak hüküm kesinleşinceye kadar her aşamada etkin pişmanlık hükümlerinden de yararlanabilir. Sanığın hakkındaki mahkumiyet kararı kesinleşinceye kadar bu hakkını kullanabileceği de gözetilmelidir. Dolasısıyla istinaf veya temyiz aşamasında gelen ve sübut için önem taşıyan yeni delil ile tüm dosya kapsamının bir bütün halinde yeniden yargılama süjeleri ile birlikte değerlendirilmesi ve bunun sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininin gerekmektedir

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir" görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Öte yandan sanığın tutuklandığı 11.08.2016 tarihi ile Yerel Mahkemece hükmün kurulduğu 09.06.2017 tarihi arasında, CMK’nın 102/2. maddesinde öngörülen tutukluluk süresinin henüz dolmamış bulunması, Ceza Genel Kurulunun 12.04.2011 tarihli ve 51-42 sayılı kararında da belirtildiği üzere, temyiz aşamasında geçen sürenin, anılan maddede yazılı azami tutukluluk süresinin hesabında dikkate alınmayacak olması ve Ceza Genel Kurulunca ulaşılan sonuç da göz önüne alınarak sanığın tutukluluk incelemesinin mahallinde değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 27.02.2018 tarihli ve 3466-767 sayılı sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün bozulmasına ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

3- Diğer yönleri usul ve Kanun'a uygun bulunan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 28.09.2017 tarihli ve 1148-1157 sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının,

a) Karar başlığında suç tarihinin "09.08.2016" yerine "2016" olarak hatalı yazılması,

b) Yerel Mahkemenin gerekçeli karar başlığında "2016" şeklinde hatalı olarak gösterilen suç tarihinin düzeltilmemesi ve Yerel Mahkemece kurulan hüküm fıkrasının 1. maddesinden silahlı terör örgütü üyesi olduğu kabul edilen sanık hakkında uygulama imkânı bulunmayan "3713 sayılı TMK'nun 7/1 maddesi yollamasıyla" ibaresinin çıkartılması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

Ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların CMK'nın 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, karar başlığındaki suç tarihi kısmında bulunan “2016” ibaresi çıkarılarak yerine "09.08.2016" yazılması ve "İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE" cümlesinden önce gelmek üzere; "Yerel Mahkemenin gerekçeli karar başlığındaki suç tarihi kısmında bulunan '2016' ibaresi çıkarılarak yerine '09.08.2016' tarihinin yazılması; hüküm fıkrasının 1. maddesinden silahlı terör örgütü üyesi olduğu kabul edilen sanık hakkında uygulama imkânı bulunmayan '3713 sayılı TMK'nun 7/1 maddesi yollamasıyla' ibaresi çıkartılması suretiyle CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca düzeltilerek" cümlesi eklenerek DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Tutuklama tarihi, sevk maddeleri ve CMK'nın 102/2. maddesindeki sürenin aşılmamış olması nazara alındığında, sanık ...'ın tutukluluk incelemesinin mahallinde DEĞERLENDİRİLMESİNE,

5- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 17.09.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24082, Karar No: 2016/20946, Tarih: 28.11.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/24082 E.  ,  2016/20946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı ile davalılardan ...'nin avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiği 14.08.2015 tarihine kadar asıl işveren davalı banka, alt işveren davalı ... bünyesinde kesintisiz şekilde Kobi Pos Görevlisi Satış Takım Lideri olarak çalıştığını, davalılarca herhangi bir geçerli neden bildirmeksizin gerçeklere aykırı şekilde iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacı ile aynı pozisyonda Pos Satış Elemanı veya Takım Lideri olarak çalışan birçok işçinin davalılar bünyesinde çalışmaya devam ettiğini, davalı ... ihtarnamesiyle davacı işçinin görev yerinde işin bitmesiyle iş sözleşmesinin feshedildiğinin bildirildiğini, davalıların davacı işçiyi aynı ücret, eğitim ve görev alanına uygun bir işte çalıştırabileceklerken kendisine yeni bir işin teklif edilmediğini, çalışanlar arasında eşit davranma yükümlülüğüne ve feshin son çare olması ilkesine aykırı davranıldığını iddia ederek fesih işleminin geçersizliğinin tespitine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı işçinin davalı banka personeli olmadığını, iş sözleşmesinin davalı ... Şirketi tarafından feshedildiğini savunmuştur.

Davalı ... ve Danışmanlık Anonim Şirketi cevap dilekçesinde özetle; davalı ... firmasının davacı işçinin işvereni olmadığını, davalı ... firmasının işyerlerinde istihdam edilmek üzere işçi arayan şirket ve kuruluşlara portföyünde bulunan kişilerden aranan niteliklere uygun işçi sağlayan ve bordrolama hizmeti sunan özel istihdam bürosu niteliğinde bir aracı kurum olduğunu, ayrıca davacı işçinin istihdam edildiği diğer davalı banka ile aralarında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin de olmadığını savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, feshin geçerli olmadığı gerekçesi ile davalı .... hakkındaki davanın kabulüne, diğer davalı ... ve Danışmanlık Anonim Şirketi hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ve davalı .... vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ve davalı .... vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2’nci maddesinde belirtilen unsurları taşımayan alt işveren uygulaması, fesih için geçerli neden kabul edilemez. İş Kanunu’da yardımcı işlerin alt işverene verilmesinin herhangi bir koşula bağlanmaması nedeniyle, bu nevi işlerin muvazaa olmaması kaydıyla alt işverene devri sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilebilir. Buna karşılık, 6’ncı fıkra gereğince, asıl işin bir bölümünde işletme ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler alt işverene devredilebilecektir. Anılan düzenlemede baskın öğe, “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren” işlerdir. Başka bir anlatımla işletmenin ve işin gereği ancak teknolojik nedenler var ise göz önünde tutulur. Dolayısıyla, söz konusu hükümdeki şartlar gerçekleşmeden asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi hâlinde, asıl işveren-alt işveren ilişkisi geçersiz olacağından iş sözleşmesinin feshi de geçersiz olacaktır.

Bilindiği üzere, alt işveren asıl işveren karşısında bağımsız hizmet sunan bir işveren durumundadır. Alt işveren, asıl işverenin emir ve talimatlarına göre değil, alt işverenlik sözleşmesinde belirtilen proje ve teknik şartlara göre işi yürütür. Asıl işverenin alt işveren işçilerine karşı yönetim veya işin ifasını isteme hakkı olamayacağı ancak işçi sağlığı ve güvenliği ile ilgili olarak asıl işverenin genel nitelikli talimatlar verebileceği bilinmektedir.

Bilindiği üzere, alt işveren asıl işveren karşısında bağımsız hizmet sunan bir işveren durumundadır. Alt işveren, asıl işverenin emir ve talimatlarına göre değil, alt işverenlik sözleşmesinde belirtilen proje ve teknik şartlara göre işi yürütür. Asıl işverenin alt işveren işçilerine karşı yönetim veya işin ifasını isteme hakkı olamayacağı ancak işçi sağlığı ve güvenliği ile ilgili olarak asıl işverenin genel nitelikli talimatlar verebileceği bilinmektedir.

İş Kanunu’nun 2 inci maddesinin altıncı fıkrası; bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet ücretine ilişkin yardımcı işlerde veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasından kurulan ilişkinin asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğu açıkça belirtilmiştir. Yasal düzenlemeye uygun olarak alt işverenin üstlenebileceği işler geçici nitelikte olabileceği gibi devamlılık gösteren işlerde olabilir. Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin bulunması, mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan işte çalıştırılması ve asıl işveren ile alt işverenin muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri olarak sayılabilir.

Gerçek işverenin tespitinde hukuki ilişkinin değerlendirilmesinin yapılması gerektiğinden muvazaa konusu da doğal olarak irdelenir, bu husus konunun içindedir. Bu husus tespit edilirken alt-asıl işveren ilişkisinde kanun gereği hizmet alımı yapılmalıdır. Personel alımı değil, çıkarılan/ çalıştırılan personelin hizmet alımı çerçevesinde çalıştırılması gereken personelden olup olmadığı değerlendirilmelidir. Bu kapsamda alt işverene işin tamamı verilebilir, verilmelidir. Ancak o işle ilgili bir ya da birkaç personel temini şeklinde bir uygulama yapılamaz. Şoförlerin, büronun tamamı iş olarak başka işverene verilebilir. Tek bir şoför, sekreter vb. personelin temini için hizmet alımının yapıldığı halde yapılan işin İş Kanunu 2.madde anlamında bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi kurulmuş olmaz.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının davalılardan .... nezdinde işine iadesine dair verilen karar isabetli ise de, kayden işveren olarak görünen ve muvazaalı işlemin tarafı olması nedeniyle kendine menfaat sağlayamayacak olan diğer davalı ... ve Danışmanlık A.Ş.’nin işe iade kararının mali sonuçlarından diğer davalı .... ile birlikte sorumlu tutulması gerekirken sorumlu tutulmaması ve lehine vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı .... nezdinde İŞE İADESİNE,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı .... nezdinde İŞE İADESİNE,

3- Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni ve davacının talebi de dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4- Davacının süresi içinde başvurması halinde kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6- Davacının yaptığı harçlar dahil toplam 123.40 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

7. Davalı tarafından yapılan yargılama gideri olmadığından bu konuda hüküm kurulmasına yer olmadığına, gider avansından kullanılmayan kısmın karar kesinleştiğinde davalıya iadesine,

8. Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T. si uyarınca belirlenen 1.800,00 TL. maktu vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

9. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 28.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1873, Karar No: 2019/3473, Tarih: 06.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1873 E.  ,  2019/3473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 08/02/2018 tarih ve 2016/209-2018/36 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirketin sigortalısına ait makinelerde hasar meydana geldiğini, eksper raporunda hasarın, yağ emiş borusuna yabancı maddelerin gelmesi ile yağ pompasının karterden yağ çekememesine bağlı olarak yağlama yapılamaması nedeni ile motorun yatak sardığı, davalının makinenin üreticisi olduğunu, söz konusu makineler için 2 yıllık bakım sözleşmesinin imzalandığı ve her iki ayda bir periyodik kontrollerin yapılması şeklinde anlaşıldığını, ancak davalının bu hususlara uymadığı için hasarın meydana geldiğini, müvekkili şirketçe sigortalısına 32.072,00.-TL ödeme yapıldığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla 32.072,00.-TL'sının ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, hasarın bakımdan kaynaklanmadığı, motor arızası ile ilgili olarak yetkili servis cevabında motorun normal servis bakımlarının yapıldığının teyit edildiği, motor yağ pompasına yabancı madde kaçmasının bakım eksikliğinden kaynaklanmayabileceğini, hasar ile bakım arasında illiyet ilişkisi bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, iddia, savunma, bilirkişi raporları, tüm dosya kapsamına göre; sigortalının aracında meydana gelen hasarın garanti kapsamında bulunduğu, zararın makinenin periyodik bakımını yapmayan davalının kusurundan kaynaklandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle onarım bedeli 30.874,38 TL’nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.580,03 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 06/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.