muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6408, Karar No: 2015/11007, Tarih: 18.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/6408 E.  ,  2015/11007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, izin ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, maaş ve yıllık izin ücreti alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, fazla mesai, ücret alacaklarının tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda;

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftanın 5 günü 08.00-19.00 saatleri arasında günlük yarım saat ara dinlenmesi ile ve cumartesi günleri ise 08.00-13.00 arasında günlük 1 saat ara dinlenmesi ile çalıştığının kabulü ile haftalık 12 saat fazla mesai yaptığı sonucuna ulaşılması hatalıdır. Ara dinlenmesi hafta içi 5 gün için 1'er saat, Cumartesi çalışmasi için ise yarım saat ara dinlenmesi düşülerek hesaplama yapılmalıdır.

Yukarıdaki ilke ve yasal düzenlemelere aykırı olarak hatalı ara dinlenme süreleri üzerinden hesaplama yapılan rapora itibarla yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/228, Karar No: 2024/5118, Tarih: 17.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/228 E.  ,  2024/5118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/193 E., 2023/264 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Araç Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 Tarihli ve 2015/162 Esas, 2016/98 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince üç kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Araç Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 Tarihli ve 2015/162 Esas, 2016/98 Karar sayılı kararının sanık ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 06.06.2022 tarihli ve 2021/1988 Esas, 2022/11641 Karar sayılı kararı ile yasa değişikliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.)

3. Araç Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.10.2023 tarihli ve 2022/193 Esas, 2023/264 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; sahte fatura düzenlemediğine, işletme ile ağabeyinin ilgilendiğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanmaması nedenleriyle usul ve yasaya aykırı olan kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; sahte fatura düzenlemediğine, işletme ile ağabeyinin ilgilendiğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanmaması nedenleriyle usul ve yasaya aykırı olan kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiası ile kamu davası açılmış, dava şartı olan mütalaanın dosya arasında bulunduğu görülmüş, vergi suçu raporu ve eklerine göre 2012 yılında düzenlediği faturaların sahte olduğunun tespit edildiği bildirilmiş, Mahkemece aldırılan bilirkişi raporunda, düzenlenen faturaların sahte olduğu kanaatine varıldığı belirtilmiş, sanık savunmasında suçlamaları kabul etmemiş ve iş yeri ile ağabeyinin ilgilendiğini beyan etmiş, ancak bozma öncesi mahkemece yapılan sorgusunda, ağabeyinin yanında ona yardım ettiğini söylemiş, Mahkemece sanık savunmaları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı ile sanığın atılı suçu işlediği kabulü ile hakkında temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuş, zararı gidermediği için hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığı görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanık hakkında düzenlenen ve dava şartı olan mütalaanın, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme eylemine ilişkin olduğu, Araç Cumhuriyet Başsavcılığının 04.05.2015 tarihli ve 2015/50 Karar sayılı kararı ile 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan ayırma kararı verilerek, bu suçlar yönünden dosyanın Karabük Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği ve hakkında iddianame düzenlendiği, Karabük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2019 Tarihli ve 2016/317 Esas, 2019/623 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulduğu ve kararın 10.12.2019 tarihinde kesinleştiği görülmekle; 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine eklenen “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” fıkrası gözetilerek anılan dosyanın getirtilerek incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi halde dava dosyası getirtilip incelenerek bu dosyayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya içine alınması ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek anılan dosya bakımından da zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Araç Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.10.2023 tarihli ve 2022/193 Esas, 2023/264 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1791, Karar No: 2019/2365, Tarih: 16.04.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/1791 E.  ,  2019/2365 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : ANKARA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Temyiz incelemesi; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanıklar müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

... sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanıklar müdafiinin sanık ... hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... hakkında kurulan hükümde CMK'nın 217. maddesine aykırı hareket edildiğine ve sanık ...'ın suçunun kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu olduğuna, sanıklar Hatice ve Saliha'nın paketlenen maddenin uyuşturucu olduğunu bilmemeleri nedeni ile kastlarının bulunmadığına, sanıklar hakkında TCK'nın 188/5. maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan istinaf başvurularının esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3.

Ceza

Dairesi'nin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin ESASTAN REDDİNE, ...... sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/2. fıkrası uyarınca dosyanın Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 16.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29447, Karar No: 2013/20354, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/29447 E.  ,  2013/20354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, genel tatil, hafta tatili, fazla çalışma ve ücret alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 01.10.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve hafta tatili ücretlerinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı cevabında, satış elemanı olan davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, tahsil ettiği nakit paraları ödeme yerine kendi ve eşine ait kartı ile ödeme yaparak şirketi komisyon ödeme zorunda bıraktığını, görev yeri değiştirildiği yapıldığı halde performansında düzelme olmadığını ve en son devamsızlık ettiğinden iş sözleşmesinin bu sebeplerle feshedildiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir

Mahkemece bilirkişi raporu dikkate alınarak alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık feshin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı noktasındadır.

Dosya arasında 05.01.2012 tarihli izin belgesinde davacıya 06.01.2012-10.01.2012 tarihleri arasında ihbar süresine mahsuben izin verildiğinin yazılı olduğu ve davacının da 12.01.2012 tarihli noter ihtarında kendisine beş günlük ihbar süresine mahsuben verilen bu izin dönüşü işyerine sokulmadığını bunun fesih anlamına geldiğini bildirerek alacaklarının ödenmesini istediği, davalının ise 16.01.2012 tarihli noter ihtarında davacının 12.01.2012-14.12.2012 tarihleri arasında işe gelmediğinden varsa mazeretini bildirmesinin istendiği ve 30.01.2012 tarihli fesih bildirimi ile devamsızlık yaptığı, mesai saatlerine uymadığı, performansının düşük olduğu ve müşteriden tahsil edilen paranın bir çok defa kendi veya eşinin kredi kartı ile tek veya taksitli çekim yaparak zimmetine para geçirdiği iddiaları ile davacının iş sözleşmesinin son verdirildiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacıya ihbar süresine mahsuben adı altında izin verilmesi ve bu izinden dönüşte işe alınmadığı konusunda 12.01.2012 tarihli işçinin ihtarı karşısında davalının bu tarihten sonraki devamsızlığa dayanması fesih açısından haklı sebebi oluşturmaz. Fesih gerekçesi yapılan müşteriden nakit tahsilat yapıldığı halde bunun işverene kredi kartı ile taksit veya tek çekimle ödenmesi dair olaya ilişkin işverence belgelerin sunulduğu (kredi kartı ile ödemeye dair birden fazla belge var) ve davacının da 16.08.2011 tarihli savunmasında parayı bir bayide unutmuş veya kaybetmiş olabileceğinden sorumluluk ta kendisinde olduğundan kart ile ödeme yaptığını kabul ettiği anlaşılmıştır. Davacı tahsil ettiği nakit parayı kaybettiği ve unuttuğu şeklindeki savunmasını somutlaştıramadığından ve dolaylı kabulüne göre bu eylemin doğruluk ve bağlılığa aykırı olduğu açıktır. Bu durumda 4857 sayılı İş Kanunu'nun 26. maddesine göre feshin altı günlük süre içinde yapılıp yapılmadığının araştırılması gerekir. Bu konuda anonim şirket şeklinde yapılanan davalı tüzel kişilikte iş sözleşmesinin fesih yetkisinin kimde olduğu bu organın feshe konu bu olayı ne zaman öğrendiği araştırılarak feshin usule uygun yapılıp yapılmadığı değerlendirilerek kıdem ve ihbar tazminatı konusunda bir karar verilmesi gerekir.

Fazla mesai hesabında davacının dondurma bölümünde yaz ve kış aylarındaki çalışmaları ile sigara bölümünde geçen çalışmalarının bilirkişi raporundaki açıklamaları ayrı ayrı yapıldığı halde hesap tablosunda tek tablo üzerinden işlem yapıldığından bu dönemlerin ayrı ayrı denetlenmesi mümkün olamamaktadır. Bu yönü ile bilirkişiden çalışma yerlerine ve sezonlara göre her dönem için yapılan hesap tablosu ve açıklamalarını ayrı ayrı gösteren denetime açık ve elverişli ek rapor alınarak fazla mesainin alacağının açıklığa kavuşturulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5297, Karar No: 2015/17726, Tarih: 12.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/5297 E.  ,  2015/17726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 2.97 promil alkollü sanığın kastının yoğunluğu, almış olduğu alkolün derecesi ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza yerine alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın erteleme ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle eleştirilen husus dışında hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1569, Karar No: 2020/10735, Tarih: 07.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/1569 E.  ,  2020/10735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret, tehdit ve kasten yaralama suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Kahramankazan Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 14/05/2019 tarihli ve 2019/742 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 04/09/2019 tarihli ve 2019/2990 değişik iş sayılı kararının, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 06/03/2020 gün ve 94660652-105-06-17720-2019-Kyb sayılı istemleri ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/03/2020 gün ve 2020/33284 sayılı bozma düşüncesini içeren ihbarnamesiyle Daire'ye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi:

İstem yazısında; "Dosya kapsamına göre, somut olayda şüphelinin tarla sürmesi sırasında budanmış ağaçların kaldırılması meselesi yüzünden tartıştığı müşteki ...'a hitaben "ben adamım lan zaten, a.ına korum" şeklinde hakaret etmesini takiben müştekiye tekme attığı ve sonrasında etraftaki şahısların kendilerini ayırmasını müteakip müştekiye hitaben "Yanındakilere güvenme, ben sizle görüşeceğim" şeklinde tehdit ettiği iddialarının tanık ... tarafından da doğrulanması karşısında, şüphelinin üzerine atılı suçları işlediğine ilişkin delillerin takdir ve değerlendirmesinin mahkemesince incelenmesi gerektiği gözetilmeksizin, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

CMK'nın 173. maddesi "(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.