muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13807, Karar No: 2015/25595, Tarih: 25.05.2015

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına......saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...nin yetim maaşı alabilmek için sanıkların 19/07/2004 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında,bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 25/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5964, Karar No: 2020/7190, Tarih: 30.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/5964 E.  ,  2020/7190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

28/09/2013 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 09/09/2013 olarak hatalı yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak görülmüştür.

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suç tarihi itibari ile 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından suça sürüklenen çocuğun lehine olan ve eylemine uyan 6545 sayılı Kanun ile getirilen değişiklikten önceki haliyle TCK'nın 142/1-b maddesinde temel cezanın 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası olarak öngörüldüğü halde eylemin TCK 142/2-h maddesi kapsamında kaldığı kabul edilerek yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeptenen dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA,30.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19433, Karar No: 2013/19542, Tarih: 09.07.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/19433 E.  ,  2013/19542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından her iki boşanma davası ile ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 09.07.2013 günü temyiz eden davacı karşı davalı ... ile vekilleri gelmediler. Karşı taraf davalı karşı davacı ... vekili Av. ... geldi. Temyiz eden vekili Av. ...'nun hükmün boşanmaya ilişkin bölümünü temyiz talebinden vazgeçtiğini belirtir dilekçe ve bugünkü duruşmaya katılamayacağına ilişkin mazeret bildirdiği görüldü. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı-davalı koca vekili hükmün boşanmaya ilişkin bölümü ile kendi boşanma davasının reddine ilişkin bölümü temyizden feragat ettiğini 8.7.2013 tarihli dilekçesiyle bildirdiğinden, davacı-davalı kocanın bu yönlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı-davalı kocanın sair yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda l. bentte gösterilen sebeple boşanma hükmüne yönelik temyiz taleplerinin REDDİNE, hükmün diğer bölümlerinin ise yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 990.00 TL. vekalet ücretinin ..tan alınıp..'e verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.07.2013 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/6443, Karar No: 2024/1504, Tarih: 27.03.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/6443 E.  ,  2024/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılanlar vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 24.300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 24.300TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiş, sanık müdafi ve katılanlar vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 12.10.2021 tarihli 2019/10690 Esas 2021/6798 Karar sayılı ilamı ile "2 kişinin hayatını kaybettiği, mahal şartlarını ve trafik işaretlerini dikkate almadan yol durumu ile aracının tekniktam kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu 2 kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, eksik ceza tayini gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, bozma kararı üzerine Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ve mahsubuna karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin; sanık hakkında belirlenen temel cezanın fazla olduğuna, kusur raporuna itiraz edildiğine ilişkindir.

Katılanlar vekilinin temyiz isteminin; süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin; sanık hakkında belirlenen temel cezanın fazla olduğuna, kusur raporuna itiraz edildiğine ilişkindir.

Katılanlar vekilinin temyiz isteminin; süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 23.04.2015 günü saat 14:00 sıralarında sanık sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki 34 HF 7205 plaka sayılı otomobil ile gündüzün meskun mahal dışındaki bölünmüş yolda tanık beyanlarına göre yağışlı havada seyri sırasında kaza mahalli olan sola doğru virajlı buna dair trafik işaretlerinin ve aynı zamanda gevşek zemine dair trafik işaretinin bulunduğu mevkiiye geldiğinde, frene basmasıyla kontrolden çıkan aracının seyrine göre solunda bulunan gevşek zemin tabelasına çarpmasıyla dönerek savrulduğu ve karşı yönden gelen araçların seyir istikametine girdiği, bu sırada bölünmüş yolun sol şeridinden sollama yaparak seyir yönünde devam eden aracın kendisine arka kısımdan çarpması sonucu araçta bulunan 2 kişinin hayatını kaybettiği olayda, dosya kapsamında alınan kaza tespit tutanağı, keşfe binaen hazırlanan bilirkişi raporu ile Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesinin 17.02.2016 tarihli raporuna göre, sanığın mahal şartlarını ve trafik işaretlerini dikkate almadan yol durumu ile aracının teknik özelliklere uygun hızda seyretmeyerek sevk ve idare hatası ile direksiyon hakimiyetini kaybederek karşı yönden gelen trafiğin istikametine girmek suretiyle tam kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Bartın Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11568, Karar No: 2019/6203, Tarih: 19.06.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/11568 E.  ,  2019/6203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, müvekkilinin borçlunun kızı olduğunu, 17.04.2015 ve 27.04.2015 tarihli hacizlerin müvekkilinin tek başına yaşadığı ikamet adresinde gerçekleştirildiğini ve müvekkiline ait malların haczedildiğini öne sürerek, istihkak iddiasının kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, dava konusu hacizlerin borçlu ile üçüncü kişinin birlikte yaşadıkları ev adresinde gerçekleştirildiğini, haciz esnasında borçluya ait kredi kartı hesap ekstrelerinin bulunduğunu, mülkiyet karinesinin müvekkili lehine olduğunu açıklayarak, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, tanık beyanları ve tüm dosya içeriğinden, davacı üçüncü kişi ile borçlunun ayrı yaşadıkları, dava konusu menkullerin davacıya ait olduğunun anlaşıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK'nin 96. v.d maddelerine dayalı üçüncü kişinin istihkak iddiasına ilişkindir.

1-Çanta haricindeki mahcuzlar yönünden davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının değerlendirilmesinde;

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre; davacı üçüncü kişi ile borçlu arasında baba-kız gibi yakın akrabalık bağının bulunduğu, üçüncü kişi ve borçlu babasının bekar oldukları, davacı üçüncü kişi vekilinin dava dilekçesinde müvekkilinin altı yaşından bu yana babası ile görüşmediğini, ticari ve özel hayatını bilmediğini, sadece annesinden kalan miras sebebi ile borçlu babasının maddi taleplerini karşıladığını beyan ettiği, davacı üçüncü kişi vekilince ibraz edilen 21.04.2015 (ilk haciz tarihinden dört gün sonra) tarihli Aile Mahkemesi kararına göre üçüncü kişinin borçlu aleyhine 6284 ... Kanun uyarınca koruma kararı talep ettiği, talebi değerlendiren Mahkemece borçlunun haciz adresi eve ve üçüncü kişinin çiftlik evine iki ay yaklaşmamasına karar verildiği, bu kararda üçüncü kişinin çiftlik evi olarak gösterilen adresin takip dosyasında bulunan 05.03.2015 tarihli nüfus kayıt örneğine göre borçlunun mernis adresi olduğu, dava konusu hacizlerden farklı olarak 06.03.2015 tarihinde borçluya ait işyeri olduğu iddia edilen adreste yapılan haciz esnasında, üçüncü kişi adına kayıtlı aracın haciz mahallinde olduğunun tutanağa geçtiği, davacı üçüncü kişi vekilinin dava dilekçesinde arabanın borçlu babanın ihtiyaç içerisinde olması nedeni ile onun kullanımına sunulduğunu, bu sebeple borçlunun otoparkında bulunduğunu beyan ettiği, bu beyanın aksine olarak haciz esnasında hazır olan ve istihkak ididasında bulunan dava dışı ... Özgür Kaplan’ın ise aracı borcuna karşılık üçüncü kişiden aldığını, devrini daha sonra alacağını beyan ettiği, dava konusu 17.04.2015 tarihli haciz esnasında borçlu adına güncel tarihli kredi kartı ekstrelerinin bulunduğu, davacı üçüncü kişi vekilinin dava dilekçesinde müvekkilinin kendisine ait asıl kredi kartına bağlı olarak babası adına ek kart çıkarttığını, kartın niteliği gereği ödeyecek olan asıl kart sahibi müvekkili olduğu için ekstrelerin haciz adresine geldiğini iddia ettiği, dava dışı Bankanın yazı cevabına göre ek kart ekstre adresinin kart açılışında 18.05.2010 tarihinde haciz adresi olarak seçildiğinin bildirdiği, davacı üçüncü kişi tanığı Fatma Kayan’ın duruşmada borçlunun kızı ile yaşamadığını beyan ettiği, ancak 17.04.2015 tarihinde haciz adresine site yönetiminden sorumlu kişi eşliğinde gidildiğinde kapıyı bu kişinin açtığı, geliş nedeni anlatıldığında borçlunun o adreste yaşamadığına dair bir beyanda bulunmadığı, tüm bunların yanısıra dava dilekçesinde üçüncü kişinin borçlu babası ile altı yaşından bu yana görüşmediğinin iddia edilmesine karşın tanık olarak dinlenen üçüncü kişinin arkadaşının borçlu ile kızının ayrı yerlerde yaşadığını, bu hususu borçlunun evine üçüncü kişi kızı ile birlikte yemeğe gittikleri için bildiğini beyan ettiği anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, İİK'nin 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olduğunun kabulü gerekir. Bu yasal karinenin aksinin davacı üçüncü kişi tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir.

Davacı üçüncü kişinin delil olarak gösterdiği takip dosyası, kira sözleşmesi,fatura, site kamera kayıtları, borçlunun mernis kayıtları ve tanık beyanları mülkiyet karinesinin aksini ispata yeterli değildir, bu belgeler istihkak davalarında güçlü delil teşkil etmezler.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önüne alınarak, davanın reddi yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile kabulüne yönelik hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2-Mahcuz çantalar yönünden davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının değerlendirilmesinde;

“Birlikte oturulan yerlerdeki mallardan mahiyetleri itibariyle kadın, erkek ve çocuklara aidiyetleri açıkça anlaşılanlar veya örf ve adet, sanat, meslek veya meşgale icabı olanlar bunların farz olunur.” (İİK’nun 97/a, birinci fıkra, üçüncü cümle) Bu yasal karine borçlu ile birlikte oturan kadın, erkek ve çocuk yararınadır. Karinenin aksini ispat yükü ise alacaklı tarafa düşmektedir.

Mahcuz çantalar kadına mahsus eşya niteliğinde olduğundan, bunlar yönünden mülkiyet karinesi üçüncü kişi yararınadır ve alacaklı taraf bu yasal karinenin aksini kanıtlamaya yönelik güçlü ve kesin deliller sunamamıştır.

O halde, Mahkemece mahcuz çantalar yönünden İİK’nin 97/a maddesinde düzenlenen karinenin üçüncü kişi yararına olduğu ve aksinin alacaklı tarafından kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde borçlu ile üçüncü kişinin aynı evde yaşamadıkları gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değil ise de; bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden ve hükmün kabule ilişkin bölümü sonucu itibari ile doğru görüldüğünden, HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca, hükmün gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilip kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle çantalar dışındaki mahcuzlar yönünden davalı alacaklının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nin 366 ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle çantalar yönünden davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün gerekçesinin düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 19.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/266, Karar No: 2019/7655, Tarih: 06.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/266 E.  ,  2019/7655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge gizleme ile sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında defter, belge gizleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Toplanan deliller gerekçeli kararda incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı nedenin bulunmadığı, azaltıcı sebeplerin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Mükellef ... Uluslararası Nakliyat Tic. Ltd. Şti 30.06.2007 tarihinde re'sen mükellefiyetinin terkin edildiği, mükellefçe KDV beyanında bulunulmamasına rağmen Antalya Daimi Komisyonunca verilen kararla mükellef hakkında 2007 haziran ayı için 1100,00 TL KDV matrahı takdir edildiği ve dosya kapsamında mükellefçe bu tarihten sonra fatura düzenlediğine dair delil bulunmadığı anlaşılmakla 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden suç tarihinin en aleyhe kabulle 30.06.2007 olduğu belirlenerek inceleme yapılmıştır.

Sanığa yüklenen "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarının suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

06.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/359, Karar No: 2016/15561, Tarih: 06.09.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/359 E.  ,  2016/15561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanununun 20/1. maddesi uyarınca er ve erbaşlar hakkındaki soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin askerliklerini bitirmelerine kadar geri bırakılması zorunluluğu üst haddi iki yıla kadar hapis cezasını gerektiren suçlar açısından söz konusu olup, sanığa isnat edilen edilen suçun cezasının üst haddi itibariyle kovuşturma işlemlerinin geri bırakılması mümkün olmadığından tebliğnamedeki (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi hususu infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.