muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/22836, Karar No: 2017/2311, Tarih: 06.03.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/22836 E.  ,  2017/2311 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; nafakanın ve tazminatların miktarı ile kişisel ilişki süresi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Mahkemece, velayeti davacı anneye verilen ortak çocuk ile baba arasında "aynı şehirde ikamet etmeleri hali" ve "farklı şehirde ikamet etmeleri hali" için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir. Taraflar mevcut duruma göre aynı şehirlerde yaşıyor olmakla birlikte, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayrımına" gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Kişisel ilişki ana-babalık duygularını tatmine elverişli ve de çocukların da ana-baba sevgi ve şefkatini tatmasına yeterli olmalıdır. Bu bakımdan, aynı şehir-ayrı şehir ayrımına gidilmeksizin küçüğün üstün yararları dikkate alınarak daha uygun süreli kişisel ilişki tesisi gerekirken hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.03.2017(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/19870, Karar No: 2014/70, Tarih: 13.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19870 E.  ,  2014/70 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 12. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(ÜMRANİYE 1.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ)

TARİHİ : 01/03/2011

NUMARASI : 2007/673-2011/90

Taraflar arasında görülen hazine zararı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davac Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; davalının Halk Bankasında görevli iken, Halk Bankasının özelleştirilmesi sonucu İstanbul İl Kontrol Müdürlüğünde görevlendirildiğini, davalıya ödenen fark tazminatın döner sermaye ek ödemesinden mahsup edilmesi gerekirken, 2004-2005 ve 2006 yılları için mahsup edilmeden 13.510,01 TL fazla ödeme yapıldığını belirterek, bu miktarın davalıdan faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı, alacağın zamanaşımına uğradığını bildirerek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; bilirkişi raporunda belirtildiği üzere, 10.825,00 TL Hazine zararının temerrüde düşüldüğü tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, talep edilen 1.737,89 TL birikmiş faiz talebinin borçlu temerrüde düşmediğinden reddine karar verilmiş, hüküm, süresinde davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK. 297/2.maddesinde; hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin taleplerden herbiri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir, düzenlemesi bulunmaktadır.

Açıklanan bu hüküm, yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereği olup, “Kamu düzeni” amacı ile yürürlüğe konulmuştur. Bunun yanında, hükmün açıklığı ve anlaşılırlığı kadar infaz kabiliyetini de sağlamak gerekmektedir.

Somut olayda, bilirkişi tarafından belirlenen alacağın "temerrüde düşüldüğü tarihten itibaren yasal faizi ile" tahsiline karar verilmiş temerrüt tarihi belirtilmemiştir. Bu husus infaz aşamasında tereddüt oluşturacak olup usul ve yasaya aykırıdır.

Öyle ise mahkemece, açıklanan ilkeler gözetilerek, infazı kabil olacak nitelikte bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5880, Karar No: 2018/2200, Tarih: 27.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/5880 E.  ,  2018/2200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 31/3, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk zorunlu müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk zorunlu müdafiinin diğer seçenek yaptırımlara veya ertelemeye hükmedilmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun idaresindeki çalıntı araçla, kendisini takip eden ve durması hususunda devamlı olarak ikazda ve anonsta bulunan emniyet görevlilerine rağmen, ara sokaklara girip izini kaybettirdiği, yeniden bulunması üzerine yapılan takipte ışıklı kavşakta kavşak kapatılmak suretiyle durdurulmak istendiğinde kaçmak amacıyla geri geri manevra yaptığı sırada kırmızı ışıkta bekleyen araçlara çarparak maddi hasarlı trafik kazasına sebebiyet verdiği, yapılan ölçümde alkolsüz olduğunun tespit edildiği ancak tiner çektiğini, kafasının iyi olduğu beyan ettiği olayda, suça sürüklenen çocuğun alkollü olmaması, kullandığını iddia ettiği maddenin ele geçirelememiş olması dolayısıyla etken maddesinin uyuşturucu maddeler arasında sayılıp sayılmayacağının tespitinin mümkün olmaması ve suçtan kurtulmak maksadıyla tehlikeli biçimde araç sevk ve idare ettiğinin de olayın oluş şeklinden anlaşılması karşısında; alkol veya uyuşturucu maddenin etkisi altında araç kullandığına dair delil elde edilemediğinden, eylemlerinin TCK'nın 179/2 de tanımlanan suça vücut vereceği gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 179/3 delaletiyle 179/2 maddesinden hüküm kurularak uygulama maddesinin yanlış gösterilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen taksitli adli para cezasının taksitlerinin hangi aralıkta ödeneceğinin belirtilmeyerek infazda tereddüt oluşturulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1 ile numaralandırılan fıkrasındaki “179/3 maddesi delaletiyle” ibaresinin hükümden çıkarılmak ve yine hükmün 6 ile numaralandırılan fıkrasının 2. bendindeki “4 ay eşit taksitte” ibaresinin “ birer ay ara ile 4 eşit taksitte” ibaresi ile değiştirilmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4890, Karar No: 2013/5494, Tarih: 21.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/4890 E.  ,  2013/5494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, işverenin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacının işverenin gerçekte davalı ... olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan araştırma neticesinde, davacının 1.2.1998-23.6.2009 tarihleri arasında işverenin davalı ... olduğunun tespitine karar verilmiş ise de; karar, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Zira, dosyada mevcut deliller sübut konusunda tam bir kanaat ortaya koymamaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında, davanın kamu düzenini ilgilendirir bir dava olduğu ve bu tür davalarda re’sen araştırma ilkesinin geçerli olduğu gözetilerek,

davacının davalı nezdinde geçtiğini iddia ettiği çalışmalarının tespiti için, hizmet cetvelinde 1.12.1998-23.6.2009 tarihleri arasında başkaca işverenler tarafından bildiriminin yapılmış olması ve verilecek kararın bildirim yapan işverenleri de etkileyecek olması karşısında, bu tarihler arasında davacının işvereni olarak gözüken kişiler, HMK’nin 124. maddesi kapsamında, usulünce davaya dahil edilmeli ve göstereceği deliller toplanmalı, tüm deliller hep birlikte değerlendirip takdir edilerek, varılacak sonuca göre yeni bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15175, Karar No: 2017/4486, Tarih: 16.05.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/15175 E.  ,  2017/4486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu alanı kapsayan 1960 tarihli memleket haritasına dayanak oluşturan hava fotoğrafları ile 1993 tarihli memleket haritasına dayanak oluşturan hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine tevdi ile hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazların niteliği belirlenmeli, taşınmazların üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. maddesi ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddesi uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 16/05/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17281, Karar No: 2012/15087, Tarih: 28.05.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/17281 E.  ,  2012/15087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/101570

MAHKEMESİ : Güroymak Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2009

NUMARASI : 2008/247 (E) ve 2009/56 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızılığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 26/09/2011 tarih, 19073-34450 sayılı iade kararı üzerine gönderilen Bitlis C. Başsavcılığı Muhabere Bürosu ( Muhabere Savcısı 98093) tarafından Bitlis Asliye Ceza Mahkemesi'ne verilen süre tutum dilekçesine göre Üst C. Savcısı (98093)'nın temyiz isteminin süresinde yapıldığı ve Üst C. Savcısının temyiz isteminin sadece elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan verilen karara yönelik olduğu belirlenerek yapılan inceleme;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının 765 Sayılı TCK'nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı "değer azlığı"nın 5237 sayılı Kanuna özgü, ayrı ve yenibir kavram olduğu bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan eşyanın alınması durumunda olayın özelliği değerlendirilerek yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanmak suretiyle uygulanabilceği gözütelmeden somut olayda uygulama yeri bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi gereğince sanığa verilen cezadan yazılı şekilde indirim yapılması,

2- Suç tarihi itibariyle dul, 11 çocuklu, ev hanımı olan ve okur yazarlığı bulunmayan sanığın içinde bulunduğu sosyo ekonomik ve kültürel şartlar düşünüldüğünde tutanağa konu evde çocukları ile birlikte yaşayıp yaşamadığı ve yaşıyor ise evin idari sorumlusunun sanık olup olmadığı belirlenmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Üst C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9822, Karar No: 2012/3120, Tarih: 02.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/9822 E.  ,  2012/3120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekili; iş sözleşmesinin tarafların karşılıklı özgür iradeleri ile yaptıkları anlaşma (ikale) ile sona erdirildiğini, buna dair 31/08/2009 tarihli protokol yapıldığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasında yapılmış olan ikalenin geçerli olabilmesi için davacının bu sözleşmeyi yapmakta makul bir yararının olması gerektiği, davacıya yapılan ödemelerin miktarının kıdem ve ihbar tazminatları gibi işçilik alacaklarına karşılık yapıldığı, davacıdan işçilik alacaklarını aldığına dair bir ibraname alındığı, Sosyal Güvenlik Kurumuna işten ayrılış sebebinin işveren feshi olarak bildirildiği, davacının işten ayrılmayı istemesini ve ikale yapmasını gerektirecek bir makul yararının olduğu yönünde bir kanaat oluşmadığı, davalı işverenin davacının işe iade talebini engellemek amacıyla ikale imzalattığı anlaşıldığından ikaleye itibar edilmediği, iş akdinin davalı işveren tarafından fesih edildiği ve feshin haklı veya geçerli olduğunun işverence ispatlanamadığı gerekçesiyle gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki iş ilişkinin bozma sözleşmesi yoluyla sona erip ermediği uyuşmazlık konusudur.

Bozma sözleşmesi (ikale) yasalarımızda düzenlenmiş değildir. Sözleşme özgürlüğünün bir sonucu olarak daha önce kabul edilen bir hukuki ilişkinin, sözleşmenin taraflarınca sona erdirilmesinin de mümkündür. Sözleşmenin doğal yollar dışında tarafların ortak iradesiyle sona erdirilmesi yönündeki işlem ikale olarak değerlendirilmelidir.

İşçi ve işveren iradelerin fesih konusunda birleşmesi, bir taraf feshi niteliğinde değildir. 4857 sayılı İş Kanunu'nda bu fesih türü yer almasa da, taraflardan birinin karşı tarafa ilettiği iş sözleşmesinin karşılıklı feshine dair sözleşme yapılmasını içeren bir açıklamanın (icap) ardından diğer tarafın da bunu kabulü ile bozma sözleşmesi (ikale) kurulmuş olur.

Bozma sözleşmesinde icapta, iş ilişkisi karşı tarafın uygun irade beyanı ile anlaşmak suretiyle sona erdirmeye yönelmiştir. Bu sebeple, ikale sözleşmesi akdetmeye yönelik icap, fesih olarak değerlendirilip, feshe tahvil edilemez.

Bozma sözleşmesinde icapta, iş ilişkisi karşı tarafın uygun irade beyanı ile anlaşmak suretiyle sona erdirmeye yönelmiştir. Bu sebeple, ikale sözleşmesi akdetmeye yönelik icap, fesih olarak değerlendirilip, feshe tahvil edilemez.

Bu anlamda bozma sözleşmesinin şekli, yapılması, kapsam ve geçerliliği Borçlar Kanunu hükümlerine göre saptanacaktır. Buna karşılık iş sözleşmesinin bozma sözleşmesi yoluyla sona erdirilmesi, İş Hukukunu yakından ilgilendirdiği için ikalenin yorumunda iş sözleşmesinin yorumunda olduğu gibi genel hükümler dışında İş Hukukunda yararına yorum ilkesi göz önünde bulundurulacaktır.

Bozma sözleşmesinin Borçlar Kanunu'nun 23-31. maddeleri arasında düzenlenmiş olan irade fesadı hallerinin bozma sözleşmeleri yönünden titizlikle ele alınması gerekir. Bir işçinin bozma sözleşmesi yapma konusundaki icap veya kabulde bulunmasının ardından işveren feshi haline özgü iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak istemesi ve yasa gereği en çok bir ay içinde işe iade davası açmış olması hayatın olağan akışına uygun düşmez.

İş ilişkisi taraflardan her birinin bozucu yenilik doğuran bir beyanla sona erdirmeleri mümkün olduğu halde, bu yola gitmeyerek karşılıklı anlaşma yoluyla sona erdirmelerinin nedenleri üzerinde de durmak gerekir. Her şeyden önce bozma sözleşmesi yapma konusunda icapta bulunanın makul bir yararının olması gerekir. İş ilişkisinin bozma anlaşması yoluyla sona erdirildiğine dair örnekler 1475 sayılı İş Kanunu ve öncesinde hemen hemen uygulamaya hiç yansımadığı halde, iş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesinin ardından özellikle 4857 sayılı Kanun sonrasında giderek yaygın bir hal almıştır. Bu noktada, işveren feshinin karşılıklı anlaşma yoluyla fesih gibi gösterilmesi suretiyle iş güvencesi hükümlerinin dolanılması şüphesi ortaya çıkmaktadır. Bu itibarla irade fesadı denetimi dışında tarafların bozma sözleşmesi yapması konusunda makul yararının olup olmadığının da irdelenmesi gerekir. Makul yarar ölçütü, bozma sözleşmesi yapma konusunda icabın işçiden gelmesi ile işverenden gelmesi ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak ele alınmalıdır.

Bozma sözleşmesi yoluyla iş sözleşmesi sona eren işçi, iş güvencesinden yoksun kaldığı gibi, kural olarak feshe bağlı haklar olan ihbar kıdem tazminatlarına da hak kazanamayacaktır. Yine 4447 sayılı Kanun kapsamında işsizlik sigortasından da yararlanamayacaktır. Bütün bu hususlar, İş Hukukunda hakim olan ibranamenin dar yorumu ilkesi gibi, hatta daha da ötesinde, ikale sözleşmesinin geçerliliği noktasında işçi lehine değerlendirmenin gerekliliğini ortaya koymaktadır.

Tarafların bozma sözleşmesinde ihbar ve kıdem tazminatı ile iş güvencesi tazminatı hatta boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklardan bazılarını ya da tamamını kararlaştırmaları da mümkündür. Bozma sözleşmesinin geçerliliği konusunda bütün bu hususlar dikkate alınarak değerlendirmeye gidilmelidir.

Tarafların bozma sözleşmesinde ihbar ve kıdem tazminatı ile iş güvencesi tazminatı hatta boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklardan bazılarını ya da tamamını kararlaştırmaları da mümkündür. Bozma sözleşmesinin geçerliliği konusunda bütün bu hususlar dikkate alınarak değerlendirmeye gidilmelidir.

Dosya içeriğinden, davacının 06/11/2004-31/08/2009 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde temizlik ve çay kahve işçisi olarak çalıştığı, yazılı fesih bildirimi yapılmadığı, 31.08.2009 tarihli protokolde, davacı işçinin ve işverenin, iş akdinin belirtilen şartlarda feshedilmesi, davacıya 10.867.28 TL ödeme yapılması, bu ödemenin yasal alacaklar karşılığı olduğunun kabul edilmesi gibi konularda anlaştıkları, 31.08.2009 tarihli ibranamede, davacının tüm hak ve alacaklarını aldığını belirttiği, davacıya kıdem ve ihbar tazminatı dışında 2.140,00 TL prim adı altında ödeme yapıldığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacı tanıklarının ikale ile ilgili görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı, davalı tanıklarının ise, davacının yeni gelen Genel Müdür ile anlaşamayacağını, bu nedenle işten ayrılmak istediğini söylediğini, işverenin davacıyı mağdur etmemek için ikale yapıldığını beyan ettikleri, ikale ile davacıya yasal işçilik alacaklarının yanında 2.140,00 TL prim adı altında ödeme yapılarak davacıya makul yarar kapsamında ek menfaat sağlandığı anlaşılmış olup, dosya içeriğinde ikaleyi geçersiz kılacak bir delil bulunmadığı gibi davacının iradesi sakatlanarak, baskı altında imzalatıldığının davacı tarafından ispat edilemediği, öte yandan davacıya makul yarar kapsamında ek ödeme yapıldığı da dikkate alındığında, ikalenin geçerli olduğunun kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 70,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 02.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.