muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13058, Karar No: 2009/14352, Tarih: 17.12.2009

Çerçeve sözleşmede otogaz satışının süresi sözleşmenin 3-a maddesinde belirlenmiştir. Bu maddeye göre davacı POAŞ, sözleşme ekindeki listede belirtilen istasyonlarında Aygaz A.Ş.nin "otoaygaz" markası ile satış yapmasını Aygaz A.Ş. ile istasyon arasında imzalanmış olan otogaz satış sözleşmesi sürelerinin sona ermesine kadar izin vermiştir. Süresi sona eren sözleşmelerle ilgili olarak taraflar sona erecek ilk sözleşmenin bitim tarihinden 3 ay önce bir araya gelerek durumu değerlendireceklerdir. Dosya incelendiğinde, davacının davalı ...’a sözleşme süresi dolmadan önce 26.02.2004, 05.04.2004 ve 07.10.2004 tarihlerinde bu sözleşmeyi yenilemeyi düşünmediklerini belirten yazı gönderdiği görülmektedir. Davacı yan ayrıca Beyoğlu 41. Noterliğinden 22.03.2007 tarihli ihtarname ile davaya konu istasyondaki otogaz faaliyetlerinin durdurulması ve tesislerin kaldırılması için ihtarname göndermiştir.

Çerçeve sözleşme dikkate alındığında sözleşmenin süreli olduğu ve yenilenmesinin tarafların anlaşmasına bağlı bulunduğu, davacı POAŞ ile davalılardan Aygaz A.Ş. arasında böyle bir mutabakatın sağlanamadığı, tam aksine davacının söz konusu sözleşmeyi yenilememe konusundaki iradesini karşı tarafa bildirdiği görülmektedir. Davacı şirket, bununla birlikte dosya içerisinde bulunan ve gönderildiğini iddia ettiği ihtarnamelere rağmen ve davanın açılmasından sonra da çerçeve sözleşmeye göre kendisine düşen kar payını almaya devam ettiği dosya içerisindeki belgelerden anlaşılmaktadır. Bütün bunlardan ayrı olarak davalı ...ye 29.11.2006 tarihli yazılı

bildirimle POAŞ'ın otogaz satışı yapılan istasyonlara kendi amblemlerinin konulmasını istendiği de sabittir.

Somut olay, bu şekilde ortaya koyduktan sonra taraflar arasındaki bayilik sözleşme ilişkisinin devam edip etmediği olgusunun saptanması gerekmektedir.

Bayilik sözleşmeleri kanunda düzenlenmemiştir. Bu nedenle bayilik sözleşmelerine ilişkin uyuşmazlıkların çözümünde Borçlar Kanununun sözleşmeye ilişkin genel hükümlerinden yararlanılmaktadır. Bilindiği gibi sözleşme “iki tarafın karşılıklı ve birbirine uygun surette rızalarını beyan etmeleridir” şeklinde tanımlanmaktadır. Borçlar Kanununun 1. maddesinde tanımını bulan sözleşmenin tamamlanabilmesi için rıza beyanı açık olabileceği gibi zımni (örtülü) de olabilir.

Taraflar arasındaki 02.01.2001 tarihli sözleşme ile davalılar arasındaki otogaz satış sözleşmesinin süresi sonuna kadar davacının intifa hakkı sahibi olduğu taşınmazda bu hakkını kullandırttığı bayisinin otogaz satışına oluru vardır. Otogaz satışı sözleşmesi sona ermeden önce de değinilen çerçeve sözleşmesinin 3-a maddesi gereği sözleşmenin süresinin uzatılmayacağı da davalılara bildirilmiştir. Ne var ki, davalılar faaliyetlerini sona erdirilen sözleşme hükümleri çerçevesinde sürdürmeye devam ettirmişlerdir.

Gerçekten de, sözleşme süre bitmesine rağmen aynı koşullarda fiilen devam ettirilmiştir. Sözleşmenin kurulmasında olduğu gibi devamında da tarafların rızasının açık ya da örtülü olabileceği kuşkusuzdur. Davacı yanın sözleşme ilişkisinin sürdürülmesine dair açık bir beyanı yoktur. Susma (olumlu ya da olumsuz) bir beyanda bulunma olarak kabul edilemez. Ancak bazı durumlarda, Borçlar Kanunu 1/2 maddesi anlamında örtülü bir irade beyanı sayılabilir. Bu örtülü beyanın karşı taraf açısından olumlu yönde bir irade beyanı kabul edilip edilmeyeceği Türk Medeni Kanununun 2. maddesi uyarınca değerlendirilerek saptanmalıdır. Ayrıca, karşı tarafın susmanın kendisine örtülü bir irade beyanı olarak bağlanmasına yol açan olguları bilmesi ya da bilebilecek durumda olması gerekir.

Somut olayda taraflar tacirdir. Eylemli olarak iki yılı aşan otogaz satışına ses çıkartılmaması, kar payı almaya devam edilmesi ve savunulduğu gibi 29.11.2006 tarihli bildirim ile Aygaz A.Ş’nin otogaz tesislerinde kendi amblem ve logolarını kullanmasının istenmesi olgularının karşı tarafça sözleşmenin aynı koşullarda devam ettiğinin kabulü anlamına geleceğini davacı yanın basiretli bir tacir olarak öngörmesi gerekir. Bu arada POAŞ'ın yurt çapında otogaz dağıtım lisansı aldıktan sonra 22.03.2007 tarihli ihtarnameyi gönderdiği olgusu da gözden uzak tutulmamalıdır.

Davacı ve davalı ...Ş. arasındaki çerçeve sözleşmede otogaz satış sözleşmesinin Eylül 2005 tarihli olduğu yazılıdır. Dosya içerisindeki otogaz satış sözleşmesi ise 29.07.2002 tarihli olup 5 yıl sürelidir. Mahkeme bu sözleşmeyi esas alarak sözleşmenin süresinin dolmadığını kabul etmiştir. Taraflar arasında değinilen sözleşmeye ilişkin bir çekişme yoktur. Çerçeve sözleşmede sözü edilen otogaz satış sözleşmesi çerçeve sözleşmeye esas kabul edildiğinde de yukarıda değinilen gerekçeler karşısında davanın en erken Eylül 2005 tarihinden sonra açılması gerektiği olgusu karşısında davacının tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

TL :

15.60 O.H.

15.60 P.H.

00.00 Kalan
Yargıtay — Esas No: 2012/25512, Karar No: 2013/3107, Tarih: 25.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/25512 E.  ,  2013/3107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yağma suçundan sanıklar ... ve ... haklarında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetine ilişkin İZMİR 6. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08/11/2006 tarih, 2004/408 Esas ve 2006/481 sayılı kararı ile hükmün sanıklar savunmanlarının temyizi üzerine Dairemizin 20/02/2012 gün 2007/13875 Esas 2012/2501 karar sayılı ilamı ile Düzeltilerek onama kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/12/2012 gün ve 2012/288651 sayılı yazısı ile itiraz kanun yoluna başvurması üzerine; dosyanın Dairemize gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi 08.11.2006 tarih, 2004/408 Esas ve 2006/481 sayılı kararı ile sanıklar ... ve ...’ın 5237 sayılı Yasanın 149/1-a-c ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar vermiştir.

09.05.2007 gün 2007/87855 nolu tebliğname ise onama istemlidir.

Dairemiz 20.02.2012 gün 2007/13875 Esas -2012/2501 sayılı ilamında:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanıkların mahkum oldukları hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmiş olması,

2- Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK.nın 326/2. maddesine aykırı biçimde "yargılama giderinin müştereken ve eşit tahsiline" biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi

yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanıkların mahkum oldukları hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmalarına’’ ve “yargılama giderinin sanıklardan tahsiline” ilişkin bölüm çıkarılarak, ‘sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Karar vermiştir.

Karar vermiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise; Mahkemenin gerekçeli kararında, “suça konu motosikletin sanıkların kendi rızaları ile müştekiye getirilip teslim edilmediği, polisler tarafından zapt edilerek teslim edildiği için etkin pişmanlık hükümlerini düzenleyen TCK.nın 168. maddesi gereğince cezadan indirim yapılmadığı belirtilmekte ise de; 20/04/2003 tarihli “Kimlik tespit, yakalama, üst arama ve zaptetme tutanağı” içeriğine göre, sanıklardan ...’ın kolluk görevlilerince yakalanmasından sonra, olaya iki kişinin daha karıştığını, açık kimliklerini bilmediğini, ancak ikamet ettikleri yeri gösterebileceğini belirtmesi üzerine, hakkındaki evrak yaş küçüklüğü nedeni ile ayrılan sanık Ferdi Yılmaz’ın yakalandığı, adı geçen sanığın, karakola götürüleceği sırada, oto içerisinde kendiliğinden “motorlu bisikleti Neşat Tanrıver çaldı ve olay yeri yakınında ara sokakta bir at arabası arkasına sakladığını gördüm” şeklindeki beyanı üzerine motosikletin sanığın belirttiği yerde ele geçirilerek sahibine teslim edildiğinden 5237 sayılı Yasanın 168/1.maddesinin uygulama koşullarının tartışılması gerektiği düşüncesiyle, düzelterek onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenle bozulması amacıyla itiraz kanun yoluna gitmiştir.

Dosya yeniden incelendi:

1-) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İtirazının KABULÜNE,

2-)Dairemizin 20.02.2012 gün 2007/13875-2012/2501 sayılı Düzelterek Onama kararının KALDIRILMASINA,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-20/04/2003 tarihli “Kimlik tespit, yakalama, üst arama ve zaptetme tutanağı” içeriğine göre, sanıklardan ...’ın kolluk görevlilerince yakalanmasından sonra, olaya iki kişinin daha karıştığını, açık kimliklerini bilmediğini, ancak ikamet ettikleri yeri gösterebileceğini belirtmesi üzerine, hakkındaki evrak yaş küçüklüğü nedeni ile ayrılan sanık Ferdi Yılmaz’ın yakalandığı, adı geçen sanığın, karakola götürüleceği sırada, oto içerisinde kendiliğinden “motorlu bisikleti ... çaldı ve olay yeri yakınında ara sokakta bir at arabası arkasına sakladığını gördüm” demesi motosikletin buradan alınarak mağdura teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 168/1.maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının bu açıdan tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanıkların mahkum olduğu hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmiş olması,

2-5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanıkların mahkum olduğu hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmiş olması,

3- Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesine aykırı biçimde "yargılama giderinin müştereken ve eşit tahsiline" biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2957, Karar No: 2015/9264, Tarih: 27.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2957 E.  ,  2015/9264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Doğubayazıt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2014

NUMARASI : 2014/295-2014/496

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Bilirkişi kurullarınca incelenen ve değer biçmeye esas alınan emsal taşınmazın, bilirkişi raporlarında belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, cinsi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde satış akit tablosu ile tapu kayıtlarının Tapu Müdürlüğü'nden istenerek tescile esas belgelerin getirildikten,

2-Dava konusu taşınmaz ile bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan emsal taşınmazın satış tarihleri itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı araştırıldıktan,

3-Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4096, Karar No: 2012/6330, Tarih: 12.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/4096 E.  ,  2012/6330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 08/01/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/09/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacılar vekilinin öteki temyiz itirazlarına gelince;

a-Dava, trafik kazası nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar vekili, davalılardan ...'ın mülkiyeti ...'a ait araçla davacılardan ... ve ...'ın çocukları ... ve ...'ın kardeşleri olan ...'a 20/12/2007 tarihinde çarpmak suretiyle ölümüne sebep olduğunu belirterek maddi ve manevi tazminat istemli eldeki bu davayı açmıştır.

Davalılar vekili meydana gelen kazada müvekkili ...'a izafe edilecek bir kusurun bulunmadığını, vefat eden küçüğün, müvekkilinin kullandığı aracın önüne aniden fırlaması sonucu kazanın meydana geldiğini, istenen tazminatın fahiş olduğunu savunmuştur.

Mahkemece davacı anne ve baba lehine ayrı ayrı 2000 TL, kardeşler lehine ayrı ayrı 1000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın tarihi, davacıların ölene yakınlıkları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminatlar azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

b-Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 326. maddesi gereğince yargılama harçları ve giderleri kural olarak davada haksız çıkan tarafa yükletilir. Somut olayda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; davacı kabul ve ret oranına göre harçtan sorumlu tutulmuştur.

İki tarafın da kısmen haklı çıkması halinde yargılama giderlerinin taraflar arasında paylaştırılacağına ilişkin Hukuk Muhakemeleri Kanunu madde 326/2 hükmü yargılama harçları için geçerli değildir. Çünkü davanın reddi hariç daima davalıya yükletilir. Harç, zaten haksız çıkılan oranda yani mahkum olunan miktara göre belirlenmektedir.

Şu halde yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar ile birlikte davacının kabul ve ret oranına göre harçtan sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2 a-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6295, Karar No: 2017/4726, Tarih: 19.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/6295 E.  ,  2017/4726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek, kamu görevinin usulsüz olarak üstlenilmesi

HÜKÜM : Beraat

1-Sanık hakkında "resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek" suçlarından kurulan hükme yönelik, katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında "kamu görevinin usulsüz olarak üstlenilmesi" suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

TCK’nın 262/1. maddesinde düzenlenen kamu görevinin usulsüz olarak üstlenilmesi suçunun hareket öğesini; bir kamu görevini kanun ve diğer mevzuata aykırı olarak yerine getirmeye teşebbüs edilmesi oluşturmaktadır. Bu suçun meydana geldiğinden söz edilebilmesi için, yalnızca bir kamu görevine ilişkin sıfatın kullanılması yeterli görülmemekte, eylemli olarak bir kamu görevinin fail tarafından yerine getirilmeye kalkışılması zorunlu bulunmaktadır. Bu bakımdan, suçun tamamlanması için failin üstlenmeye kalkıştığı kamu görevini tamamlaması veya bu fiilden dolayı çıkar sağlamış bulunması ya da mağdura bir zarar vermesi de gerekli değildir. Failin bir kamu görevini yerine getirmeye teşebbüs ettiğinin saptanması durumunda suçun tamamlandığı kabul edilmelidir. Somut olayda; olay günü icra dairesi içerisinde banko bölümünün arkasında bulunan sanığın, icra dairesine dosyasının akıbetini sormak üzere müracaat eden katılana kendisini icra memuru olarak tanıttıktan sonra, katılan tarafından Ümraniye 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/21303 sayılı dosyası kapsamında yapılması gerekli işlemlere ilişkin bilgi vererek, katılan ile birlikte katılanın aleyhinde icra takibinde bulunduğu eski kiracısının ikametine haciz işlemine gitmesi, kapıyı çilingir vasıtasıyla açtırarak kiracının ikametten taşınmış olduğunun tespit edildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın sübuta eren ve tüm unsurları itibariyle oluşan atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2866, Karar No: 2023/6568, Tarih: 08.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/2866 E.  ,  2023/6568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/964 Esas, 2022/401 Karar

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2019/273 E., 2020/376 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin işleri kötü gittiği için 50.000,00 TL'yi davalı ... ve C. K.'dan borç aldığını, bu paraya karşılık peyder pey 90.000,00 TL ödediğini, borcun bitmesine rağmen davalıların müvekkilinden fazladan para istediklerini, müvekkilinin vermemesi üzerine davalı, davalının babası ve kardeşinin müvekkilinin işyerinde zorla 150.000,00 TL senet imzalattırdıklarını, sonra bu senedi icraya verdiklerini, icra dosyasından dolayı müvekkilinin önce arabasının sonrada ikamet ettiği evinin satışa çıkarıldığını, davalı ile müvekkili arasında daha önce herhangi bir ticaretin bulunmadığını, müvekkilinin çiftçi olduğunu, davalıdan herhangi bir mal almışlığının olmadığını, müvekkili aleyhine başlatılan Adıyaman İcra Dairesinin 2018/1190 E. sayılı dosyasının haksız ve hukuka aykırı olduğunu, takibe konulan çeklerin bedellerinin müvekkilinin elden nakit olarak verdiğini, olaya ilişkin tefecilik suçundan suç duyurusunda bulunulduğunu ileri sürerek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine, Adıyaman İcra Dairesinin 2018/1190 E. sayılı icra takibinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP