muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1328, Karar No: 2012/1651, Tarih: 01.02.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/1328 E.  ,  2012/1651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Sanığın ... İlköğretim Okulu'ndan eylemi nedeniyle hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eylemlerinin 142/1-b. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/2-4. maddesinde tanımlanan geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozmak ve 152/1a maddesine uygun kamu malına zarar vermek suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından ve 5237 sayılı TCK.'nın 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemiş ise de; hükümlülüğün yasal sonucu olup, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden, belirtilen hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

B- Sanığın ... Ticaret Meslek Lisesinden eylemi nedeniyle hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanığın suç tarihinde gece vakti okulun giriş kapısı yanında bulunan müracaat odasının alüminyum kapısını herhangi bir engel aşmadan çalmak şekindeki eyleminin gece vakti bina dahilinden hırsızlık olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın eylemine uyan 765 Sayılı TCK.'nın 492/1 maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 20.01.2003 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında belirtilen okula yönelik eylem nedeniyle açılan kamu davasınının zamanaşımı nedeniyle 5271 Sayılı CMK'nın 223/8 maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 01.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1782, Karar No: 2020/2514, Tarih: 20.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/1782 E.  ,  2020/2514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 20.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12908, Karar No: 2015/1985, Tarih: 04.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/12908 E.  ,  2015/1985 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın idaresindeki araçla seyri sırasında durumundan şüphelenen .... şube ekiplerinin dur ihtarlarına uymayarak kaçmaya başladığı ..... stadyumu karşısında bulunan trafik ışıklarında kendisine hitaben yanan kırmızı ışıkta sanığın duracağı düşüncesiyle, görevli memurların ekip araçlarından inip yaya olarak sanığın aracının yanına gittiğinde sanığın durmayarak yaya görevli personelin üzerine aracı sürüp kırmızı ışıkta..... caddesi izerinden ... caddesine, oradan .... Bulvarına doğru devam ettiği, ... Bulvarından otogar istikametine dönüş yaparak cadde devamından TEM otoyolunu takiben .... gişeleri sağından ...Olimpiyat Parkı çıkışından İkitelli yönüne döndüğü ara sokakları kullanarak .... İlçesi .... Caddesi üzerinden yine ... İlçesi ... Caddesine ve oradan ... sokağa giriş yaptığı sırada yerlerin karlı ve kaygan olması sebebiyle aracın hareket kabiliyetini kaybetmesi üzerine, aracı terk ederek yaya olarak kaçmaya çalıştığı sırada yakalandığının anlaşılması karşısında sanığın üzerinde atılı trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun unsurlarının oluştuğu ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden isabetsiz gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22723, Karar No: 2019/12103, Tarih: 29.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22723 E.  ,  2019/12103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverene ait işyerinde, destek sacı makinasında usta olarak, 2006 yılı Aralık ayında çalışmaya başladığını, 11.08.2014 tarihine kadar kesintisiz şekilde çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve mesnetsiz olarak feshedildiğini, sosyal güvenlik kurumu kayıtlarında ücretin eksik gösterildiğini, sürekli fazla mesai ve resmi tatil çalışması yaptırıldığını karşılıklarının ödenmediğini, yıllık izinlerin bir kısmının kullandırılmadığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, belirsiz alacak davası olarak açılan davanın hukuki yarar yokluğundan reddi gerektiğini, iş akdinin devamsızlık nedeni ile haklı nedenle feshedildiğini, işyerinde fazla mesai yapılmadığını, genel tatillerde çalışılmadığını, davacının tüm yıllık izinlerini kullandığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ve davalı arasında davacının aylık ücretinin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret tanımlanmış olup; bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak ifade edilmiştir.

Çalışma yaşamında çeşitli saiklerle (daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi gibi) zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı, gösterilen miktarın gerçek miktardan daha az olduğu şüphesi ortaya çıkabilmekte, bu durum söz konusu olduğunda ise işçi aleyhine olan olası hak kayıplarının önlenmesi için gerçek ücretin tespiti önem taşımaktadır. Bu tespit sırasında İş Hukuku'na özgü bazı ilkeler de gözönünde bulundurulmalıdır.

Çalışma yaşamında çeşitli saiklerle (daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi gibi) zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı, gösterilen miktarın gerçek miktardan daha az olduğu şüphesi ortaya çıkabilmekte, bu durum söz konusu olduğunda ise işçi aleyhine olan olası hak kayıplarının önlenmesi için gerçek ücretin tespiti önem taşımaktadır. Bu tespit sırasında İş Hukuku'na özgü bazı ilkeler de gözönünde bulundurulmalıdır.

İşçi-işveren ilişkisinin temel özelliği işçinin işverene bağımlı çalışmasıdır. Her şeyden önce, geçimini sağlayabilmek adına genellikle ücreti dışında bir olanağa sahip olmayan işçi sermayeyi elinde tutan işverenin ekonomik bağımlılığı altındadır. İşverenin ekonomik ağırlığına ve gücüne karşı denge kurabilmek için daha güçsüz durumda bulunan işçinin korunması zorunluluğu söz konusudur. Gerçekten, toplum düzenini ve sosyal barışı sürekli olarak sağlayacak gerçek denge, işçi ile işvereni eşit kabul eden bir anlayışla değil, bu ilişkinin güçsüz tarafı işçinin belirli ölçüde korunması ile kurulabilir. Bu husus Anayasanın 2 nci maddesi uyarınca "Türkiye Cumhuriyeti, sosyal bir hukuk devletidir. Toplumsal devlet, güçsüzleri güçlüler karşısında koruyarak gerçek eşitliği ve dolayısiyle toplumsal dengeyi sağlamakla yükümlü devlet demektir". (Prf. Dr. Sarper Süzek, İş Hukuku, 13. Baskı. s. 16-17)

Somut uyuşmazlığa bakıldığında, davacı aldığı son ücretin 1.420,00 TL olduğunu, aylık maaşı daha yüksek olmasına rağmen SGK kayıtlarında daha düşük gösterildiğini, primlerin eksik yatırıldığını iddia ederken, davalı taraf davacının asgari ücretle çalıştığını savunmuş ve mahkemece de davacının asgari ücretle çalıştığının kabulü ile yapılan hesaplamaya itibarla hüküm tesis edilmiştir.

Her ne kadar dosya kapsamında yer alan bordrolar asgari ücretten tahakkuk etmiş ise de; işverene karşı güçsüz durumda olan, işini veya mevcut pozisyonunu kaybetme korkusu olduğu kural olarak kabul edilmesi gereken işçi karşısında, güçlü ve egemen olan işverenin hangi saikle olursa olsun tamamen özgür iradeye dayalı olarak imzaladığı veya sunduğu belgede irade sakatlığından söz edilemeyeceğinden, işverene ekonomik yönden bağımlı olan işçiden alınan imzalı bordro yerine, işçinin yaptığı işin niteliği ve kıdemi ile davacı tanığı beyanı da dikkate alınarak işverenden sadır olan 20.03.2014 tarihli belgeye üstünlük tanınması ve davacının 1.200,00 TL ücretle çalıştığının kabulü ile alacakların hüküm altına alınması dosya kapsamına daha uygun olacaktır.

Öte yandan, davacı dava dilekçesinde ayrı ayrı miktarlandırma yapmaksızın genel tatil ve hafta tataili alacağında mahsuben 1.000,00 TL talepte bulunmuş olup; 22.12.2015 tarihli talep arttırım dilekçesinde de, 1.000,00 TL olarak talep edilen genel tatil ücreti alacağını 47,88 TL arttırarak 1.047,88 TL olarak belirlediğini ifade etmiştir. Ne var ki, dava dilekçesine göre 1.000,00 TL'lik talep, genel tatil ücreti alacağının yanısıra hafta tatili alacağını da kapsadığından ve bu alacak miktarları yönünden açıklama olmadığından, ilgili miktarın alacaklara eşit şekilde paylaştırılmak suretiyle, davacı tarafça 500,00 TL genel tatil ücreti ve 500,00 TL hafta tatili ücreti talep edildiği şeklinde kabul edilerek değerlendirme yapılması gerekmektedir. Karar bu sebeple de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5791, Karar No: 2012/8385, Tarih: 13.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/5791 E.  ,  2012/8385 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise beraatine dair Manavgat Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.03.2011 gün ve 2008/205 Esas, 2011/70 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanlar vekilinin 15.03.2011 havale tarihli temyiz dilekçesi içeriğinden yalnızca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmünü temyiz ettiği anlaşılmakla; Aksaray 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 01.05.2005 gün ve 2006/135 Esas, 2006/134 sayılı Kararı ile verilen ve sanığın adli sicil kaydında kayıtlı hükmün tekerrüre esas olduğunun gözetilmemesi beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü açısından karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesine gelince;

Olay gecesi tanıştığı mağdure ile sahilde gezdikten sonra mağdureyi kısa yoldan oteline götüreceğinden bahisle ıssız ve karanlık bir bölgeye götürüp mağdureye karşı zorla nitelikli cinsel istismar eylemini gerçekleştiren sanığın, şikâyeti önlemek amacıyla mağdureyi kolundan tutup kendi evine götürürken su almak için markete yöneldiği esnada sanığın elinden kurtulup otel güvenliğine mağdurenin sığındığı tüm dosya içeriğinden anlaşılmakla, atılı suçtan mahkûmiyeti yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13357, Karar No: 2018/3648, Tarih: 21.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/13357 E.  ,  2018/3648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; nafaka ve tazminatların miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle velayeti anneye verilen ortak çocuk ... inceleme tarihi itibariyle ergin olduğunun anlaşılmasına göre, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.03.2018(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/3522, Karar No: 2022/4506, Tarih: 06.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/3522 E.  ,  2022/4506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 11.07.2019 tarih ve 2018/168 E. - 2019/571 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.06.2020 tarih ve 2020/298 E. - 2020/555 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 62. maddesinin (e) bendi uyarınca yapılan hizmet alımı ihaleleri kapsamında çalıştırılan taşeron işçilerin kıdem tazminatlarının üst işveren olan kamu kurum ve kuruluşlarınca ödendiğini, Eskişehir Devlet Hastanesinde yüklenici işverenler yanında işçi olarak çalışan dava dışı Seyfi Özkara'ya kıdem tazminatına mahsuben 17.884,52 TL ödeme yapıldığını, bu ödemeye ilişkin Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2017/578 Esas sayılı dosyasında açılan rücuen tazminat davasında davalılar arasında yer alan Orpaş Temizlik Pazarlama Taahhüt Mümessillik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'nin, Ankara Ticaret Sicil Müdürlüğü'nün 212623 sicilinde kayıtlı iken davalı tarafça 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun geçici 7. maddesine istinaden tasfiye edilmeksizin re'sen terkin edildiğini ileri sürerek, 212623 sicil numaralı Orpaş Temizlik Pazarlama Taahhüt Mümessillik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'nin ihyasına karar verilmesini, ihya edilen şirkete tasfiye memuru atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ihyası istenen şirket hakında TTK'nın geçici 7. maddesi uyarınca herhangi bir işlem yapılmadığını, şirketin faal olup tasfiye halinde olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, ihyası istenilen Orpaş Temizlik Pazarlama Taahhüt Mümessillik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'nin tasfiye halinde ve faal olduğu, 27/12/2017 tarihli Ticaret Sicil yazısında ve Ticaret Sicil kaydında ismi geçen şirketin Orpaş Temizlik Pazarlama Taahhüt Mümessillik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi - İmalat Şubesi olduğu, dava dilekçesinde şubenin değil şirketin kendisinin ihyasının istendiği, hem asıl şirketin hem de şubenin işlem merkezlerinin Sarayköy 269 Ada 2 Parsel Kahramankazan/Ankara ve Saray Mahallesi 129. Sokak No:6 Kahramankazan/Ankara şeklinde olduğu, ihyası istenen Orpaş Temizlik Pazarlama Taahhüt Mümessillik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'nin tasfiye halinde ve faal olduğu, davanın açılmasında hukuki yarar olmadığı gerekçesiyle davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosyada yer alan Ankara Ticaret Sicil Müdürlüğü yazısına göre, ihyası istenen Orpaş Temizlik Pazarlama Taahhüt Mümessillik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'nin tasfiye halinde ve faal olduğu, iflas idaresince İİK'nın 210/2.maddesi uyarınca müflis Orpaş Temizlik Pazarlama Taahhüt Mümessillik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi'nin ilk alacaklılar toplantısına faaliyetinin devamına karar verilerek şirketin yönetim kurulu başkanı Halil İbrahim Sarı'nın temsil yetkisinin süresinin uzatılması için genel kurul yapılmasına yetki verildiği, şirketin 20/03/2017 tarihinde genel kurul toplantısı yaptığı, yönetim kuruluna 3 yıl için Halil İbrahim Sarı'nın seçilmesine karar verildiği, bu hale göre ihyası istenen şirketin halen faal olduğu, faaliyetlerinin devam ettiği, açılan davada davacının hukuki yararı bulunmadığından davanın usulden dava şartı yokluğu nedeniyle reddine yönelik verilen kararda isabetsizlik bulunmadığı, bu nedenlerle ilk derece mahkemesi kararında usul ve yasaya aykırı bir durum görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davacı harçtan muaf olduğundan, harç alınmasına yer olmadığına, 06/06/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/410, Karar No: 2020/2375, Tarih: 30.06.2020

**16. Hukuk Dairesi         2020/410 E.  ,  2020/2375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU: TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ: