muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/769, Karar No: 2013/1162, Tarih: 04.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/769 E.  ,  2013/1162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi Pınar Paşayiğit tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan, mülga 506 sayılı Kanun’un 79/10 hükmü uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Şu halde yapılması gereken iş; davacı tarafından işverene karşı işçi alacaklarına ilişkin olarak dava açılıp açılmadığı araştırılmalı, işçilik hakları davasında dinlenen tanık anlatımları ile bu dosyada bilgi ve görgüsüne başvurulan tanık anlatımları karşılaştırılmalı, varsa çelişki giderilmeli, işyerinde Kurum tarafından yapılmış tespit ve müfettiş raporu bulunup bulunmadığı araştırılmalı, sigortalının kayıtlarda görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu , çalışmanın varlığı ve kesintili olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Kabule göre de; dava dilekçesindeki talebe göre, hüküm altına alınmayan süre yönünden, kabul ret oranına göre yargılama giderine hükmedilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı apartman yönetimine iadesine, 04.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4928, Karar No: 2014/12100, Tarih: 02.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4928 E.  ,  2014/12100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hatay İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

Tarihi : 29/11/2013

Numarası : 2010/437-2013/542

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının fazla çalışma yapılmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini, hafta sonu ve yıllık izinlerinin kullandırılmadığını sözlü olarak belirtmesine rağmen davalının gerekli ücretleri ödemediğini, bunun üzerine davacının noter kanalıyla İş Kanunu 24/2 maddesi gerekince haklı olarak iş akdini fesh ettiğini, ancak işveren tarafından davacının ihtarına cevap vermek yerine davacının devamsızlığı nedeniyle iş akdini sonlandırdıklarına dair ihtarname gönderildiğini öne sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili, genel tatil ve emzirme izin ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 06.10.2010 tarihinden itibaren izinsiz ve geçerli neden olmaksızın devamsızlık yapmaya başladığını, bu sürenin 5 güne ulaşması nedeniyle 11.10.2010 tarihinde Noter aracılığıyla gönderilen ihtarname ile davacıdan 5 gün içerisinde mazeretini sunmasının istendiği, 4857 sayılı yasanın 25/II-g maddesi uyarınca haklı olarak fesh edildiğini, gerekli tüm ödemelerin yapıdığını, fazla çalışma olmadığını, davacının imzalı belgeler ile diğer alacaklarını aldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, fazla çalışma yapılmasına rağmen ücretinin ödenmemesi dolayısıyla davacı işçi tarafından iş akdinin haklı olarak sonlandırıldığı, iş sözleşmesinin sonlandırılmasından sonra davalı işveren tarafından devamsızlık tutunaklarının tutulduğu, davacının haklı olarak iş sözleşmesinin fesh etme iradesinden sonra davalı işverenin bu iradeyi gösterdiği, davacının kıdemi gözetildiğinde 110 gün izin hakkı olduğu, bilirkişi raporundan sonra davalı işveren vekili tarafından yıllık iznin kullandırıldığına dair bir takım belgeler sunulduğu, dinlenen tanıklar ve dosya kapsamına göre davacının, 4 saat haftalık fazla çalışma yaptığı, ortalama ayda 2 pazar çalıştığı, dini bayramlarda 2 gün, milli bayramlarda ise kesintisiz olarak çalıştığı gerekçesiyle davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında fazla çalışma yapılıp yapılmadığı, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalışılıp çalışılmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Taraflar arasında fazla çalışma yapılıp yapılmadığı, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalışılıp çalışılmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Dosya içerisinde davalı tarafından sunulan 2006 yılından beri tutulan puantaj kayıtları bulunmaktadır. Davacı, davalı tarafından puantaj kayıtları ile oynandığını bu nedenle kayıtların geçerli olmadığını iddia etmiştir. Davalı ise puantaj kayıtlarının geçerli olduğunu ve dikkate alınması gerektiğini savunmuştur. Mahkemece puantaj kayıtları geçerli kabul edilmeyerek davacı tanıklarının beyanı doğrultusunda hesaplanan fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacakları hüküm altına alınmıştır. Ne var ki; puantaj kayıtlarının geçerli olup olmadığı hususunda yapılan araştırma yetersizdir.

Mahkemece elektrik elektronik mühendisi bilirkişi eşliğinde işyerinde puantaj kayıtlarının geçerli olup olmadığının belirlenmesi için keşif yapılmıştır. Davalı tanıkları keşifte yeniden dinlenmiş ve işyerinde kart basma sistemi olduğunu beyan etmişlerdir. Keşif sonrası aldırılan raporda bilirkişi, programı kullanan davalı şirketin yetkili teknik elemanların verdiği yetkiyle sınırlı olarak programı kullanabileceklerini belirtmiş ancak kart okutma terminalinden gelen bilgilerin kontrol edilip edilmediği bir başka deyişle kart basma sistemine davalı tarafından müdahale olup olmadığı raporda açıklığa kavuşturulmamıştır.

Mahkemece yapılması gerekli iş, uzman bilirkişi marifetiyle puantaj kayıtları üzerinde yeniden inceleme yaptırılarak kart okutma terminalinden gelen bilgilerin kontrol edilip edilmediği bir başka deyişle kart basma sistemine davalı tarafından müdahale olup olmadığını netleştirmek, davacı tanıklarının işe giriş çıkış, çalışma saatleri ve çalışma günlerine ilişkin beyanları ile puantaj kayıtları birlikte değerlendirilerek puantaj kayıtlarının geçerli olup olmadığını belirlemek ve bundan sonra sonucuna göre bir karar vermektir.

Ayrıca, davacı dava dilekçesinde 2010 yılına kadar hafta tatili kullanmadığını iddia etmesine rağmen, Mahkemece davacının talebini aşacak şekilde 06.10.2010 tarihine kadar hafta tatili alacağı hesaplaması yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulması da isabetsizdir.

3-Taraflar arasında yıllık izin ücreti alacağı bulunup bulunmadığı da ihtilaflıdır. Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Somut olayda, Mahkemece, davalı işveren tarafından sunulan yıllık ücretli izin kartında sadece imzalı olan 4 yıl mahsup edilmek suretiyle hesaplanan yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır.

Yıllık izin kartının incelenmesinde 2004-2009 ve arası yıllara ait kullandırılan izinlerin belirtildiği, 2004-2007 dahil arası yıllarda kullandırılan izinlerin karşılığının davacı tarafından imzalanmış olduğu, 2008 ve 2009 yıllarında kullandırıldığı belirtilen izinlerin karşılığının ise davacı tarafından imzalanmamış olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı cevaba cevap dilekçesi ile son 3 yıl davalı tarafın yıllık ücretli izin kullandırmamak için her yıl ağustos ayında 15 gün ücretsiz izin verdiğini, yıllık izin kullandırılan dönemde ücretin eksik yatırıldığını beyan etmiştir. Mahkemece bu beyan üzerinde durulmadan yıllık izin kartında kullandırıldığı belirtilen ancak davacı imzasını taşımayan dönem dikkate alınmamış ise de; mahkemece yapılması gerekli iş, yıllık izin kartında imza olmayan dönemde yıllık izin kullandırılıp kullandırılmadığını davacıyı isticvap ederek ve dosya içerisindeki tüm bilgileri dikkate alarak belirlemek, bu dönemde yıllık izin kullandırılmış ise ücretin ödenmediği iddiası olduğundan ödemenin işverence ispatlanıp ispatlanmadığını araştırmak, mahkemece puantaj kayıtlarının geçerli kabul edilmesi halinde puantaj kayıtlarının olduğu döneme ilişkin puantaj kayıtlarını da yıllık izin kayıtları ile karşılaştırmak ve sonucuna göre bir karar vermektir. Mahkemece bu hususlar gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

4-Taraflar arasında ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunulup bulunulamayacağı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dava, 6100 sayılı yeni usul kanunu yürürlüğe girmeden (01.10.2011) önce 22.11.2010 tarihinde fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak kısmi dava niteliğinde açılmıştır. Böyle olunca, ıslaha karşı süresinde yapılan zamanaşımı savunmasının dikkate alınması gerekli iken 6100 sayılı yasa gereği ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunulamayacağı kabul edilerek ıslah zamanaşımının dikkate alınmaması ve yine hüküm altına alınan tüm alacak kalemlerine ıslah gözetilmeksizin dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/407, Karar No: 2024/2198, Tarih: 04.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/407 E.  ,  2024/2198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/113 E., 2023/122 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; ilk tahsis talebine göre, 01.01.1984 ile 18.07.1993 ve 01.08.1996 ile 01.10.2004 tarihleri arasında ölüm aylığına hak kazandığının tespiti ile birikmiş her bir aylığın ödenmesi gereken tarihten itibaren yasal faizi ile ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 02.11.2021 tarihli 2020/148 Esas -2021/370 Karar sayılı kararıyla; 506 sayılı Kanun'un 99 uncu madde hükmü dikkate alındığında, davacının ölüm aylığı bağlanması gerektiği yönündeki talebinin 5 yıllık zamanaşımı nedeniyle kabulünün mümkün olmadığı, ölüm aylığı bağlanma koşulları oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 22.04.2022 tarihli 2022/33 E. 2022/941 K. sayılı kararıyla; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece; " Davacının 01.07.1987 tarihli tahsis talebi bulunması, davacı murisinin mükerrer sicilde kayıtlı olup da Kurum tarafından dikkate alınmayan toplam 2039 prim günü olduğunun anlaşılması, toptan ödemenin 05.04.1988 tarihinde yapılmış olması nedeniyle bu tarih öncesinde tasfiye edilmiş bir hizmet olmadığından ölüm aylığı koşulları bulunduğunun anlaşılması karşısında, 506 sayılı Kanun'un 99 uncu madde hükmü dikkate alınarak, zamanaşımına uğramadığı açık olan 01.01.1984-05.04.1988 tarihleri arasındaki dönemde, davacıya ölüm aylığı bağlanması için gerekli prim gün sayısı koşulunun bulunduğu, 01.01.1984-05.04.1988 tarihleri arasındaki dönemde davacının aylığa hak kazandığı dikkate alınmaksızın, yazılı şekilde karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı" olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davanın kısmen kabulü ile, davacının 01.01.1984-05.04.1988 tarihleri arasındaki dönemde ölüm aylığına hak kazandığının tespitine, bu dönem için ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile davacıya ödenmesine,fazlaya ilişkin talebin reddine" karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; Mahkeme tarafından ''Bu dönem için ödenmeyen aylıkların hak ediş tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davacıya ödenmesine'' şeklinde hüküm kurulması gerekirken bu hususun gözetilmediğini, davacının 1985 yılındaki ilk ölüm aylığı tahsis talebine göre toptan ödeme işlemine karar verilmeden önce 1800 günü aşkın prim ödeme günü olması nedeniyle ölüm aylığına hak kazanmasına karşın Kurumun teferruatlı araştırma yapmadan 1800 günü olmadığı gerekçesi ile ölüm aylığı tahsis talebini reddetmesinin Kurum hatasına dayandığını, Kurumun ve bankanın kayıtlarında toptan ödemenin davacı veya başka biri tarafından alındığına dair bir belgenin bulunmadığını, davacıya 1985 yılındaki talebine göre ölüm aylığı bağlanması gerektiğini belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı SGK Başkanlığı vekili; 506 sayılı Kanun'un 99 uncu maddesinde göre davacının taleplerinin tamamının zamanaşımına uğradığını, Kurum işlemlerinde usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmadığını, ayrıca davanın kısmen kabulüne karar verildiği halde Kurum lehine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmemiş olmasının da hatalı olduğunu belirterek temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının ölüm aylığına hak kazandığının tespiti, birikmiş aylıkların faizi ile ödenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 66 ncı ve 5510 sayılı Kanun'un 32 nci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla, taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla, taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda, davacının dava dilekçesindeki talebine göre ödenmeyen aylıkların ,her bir aylığa hak kazanıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile davacıya ödenmesine karar verilmesi gerekirken bu hususun gözetilmemesi, davanın kısmen kabulüne hükmedilmiş olmasına rağmen yargılama giderlerinin tamamının davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi ve davalı Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinde yer alan, "Bu dönem için ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile davacıya ödenmesine,fazlaya ilişkin talebin reddine " ibarelerinin hükümden çıkarılmasına yerine " Bu dönem için ödenmeyen aylıkların, her bir aylığa hak kazanıldığı tarihten itibaren işletilecek yasal faizi ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine " yazılmasına,

Hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde yer alan "Davacının davanın başından beri yapmış olduğu bilirkişi ücreti, posta ve tebligat gideri olmak üzere toplam 676,10 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine " ibaresinin çıkarılarak yerine "Davacının yapmış olduğu 676,10 TL yargılama giderinin 338.05 TL'sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" ibaresinin yazılmasına,

Hükme bir bend eklenerek "7-Davalı kurum kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden Avukatlık Asgari Ücret tarifesi gereğince 9.200,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine", ibaresinin yazılması suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2772, Karar No: 2017/6943, Tarih: 03.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/2772 E.  ,  2017/6943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 50/1-a, 52/2-4, 53/6.maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırları arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın tam kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği olayda meydana gelen zararın ağırlığı gözetilerek, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerekirken, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek sanık hakkında eksik ceza tayini,

2- TCK'nın 50/4. maddesinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, ancak, bu hükmün, bilinçli taksir halinde uygulanmayacağı belirtilmiş olmasına karşın, meydana gelen olayda bilinçli taksirle hareket ettiği mahkemece de kabul edilen sanık hakkında tayin edilen uzun süreli hapis cezasının paraya çevrilmesi,

Kabule göre de;

3- Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 8 ay hapis cezasından TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken sonuç cezanın 2 yıl 2 ay 20 gün hapis yerine 1 yıl 14 ay 20 gün hapis olarak belirlenmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4362, Karar No: 2019/5565, Tarih: 31.10.2019

**1. Hukuk Dairesi         2019/4362 E.  ,  2019/5565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Yargıtaya Geliş Tarihi:30.10.2019

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava; hazinenin kıyı kenar çizgisi iddiasıyla açtığı tapu iptali tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 11.01.2019 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 31.01.2019 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca bu davanın temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay 8.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE,31.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.