muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4191, Karar No: 2023/2363, Tarih: 03.07.2023

02.05.2013 tarihli tutanaklarda Turgutlu C. Savcılığının 2013/2661 soruşturma saılı dosyası kapsamında Edremit C. Başsavcılığınca gönderilen talimat gereği, C. Savcısının talimatı doğrultusunda işyerinin mühürlendiği belirtilmiş ise de, Turgutlu C. Savcısı Serkan Tonyalı'nın Edremit Talimat Bürosuna yazmış olduğu 30.4.2012 tarihli, 2013/2661 soruşturma sayılı 3 ayrı talimat yazısında işyerinin mühürlenmesi yönünde hiçbir talimat bulunmadığı anlaşılmıştır.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacı vekili CMK 141/1-j maddesi gereğince el koyma nedeni ile maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuş ise de; yapılan yargılama sonucunda davacı şirkete ait benzin istasyonlarının mühürlenmesinin Turgutlu C.Başsavcılığınca devam etmekte olan 2013/2661 soruşturma sayılı soruşturması kapsamında yetkili C.Savcısı veya Sulh Ceza Mahkemesi tarafından bu konuda verilmiş bir karar olmadığı halde Emniyet Müdürlüğü görevlileri tarafından yapıldığı, eylemin CMK 141. maddesi kapsamında tazminatı gerektirir haksız el koyma niteliğinde olmadığı, öncelikle mühürleme işlemlerinin 5015 sayılı Yasanın 20. maddesi kapsamında ilgili kurum (EPDK) tarafından uygulanabileceği düzenlemesi de dikkate alınarak, yukarıda açıklandığı üzere EPDK tarafından mühürleme yapılması yönünde talimat verildiği, EPDK tarafından gönderilen cevabi yazıda mühürleme yazısına rastlanılmadığının kabulü halinde dahi mühürleme işleminin savcı talimatı olmamasına rağmen savcı talimatıyla hareket ettiklerini belirten kolluk görevlilerince yapıldığı, her iki halde de eylemin idari yargının görev alanında kaldığı ve idarenin haksız eylemi nedeni ile bu mahkemeler önünde tazminat isteminde bulunulabileceği kanaati oluştuğundan, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/2661 soruşturma sayılı dosyası kapsamında, davacı şirket hakkında yürütülen 5607 sayılı Kanuna aykırılık suçu kapsamında, Edremit Hamidiye Mahallesi 566 Sokak No: 1 Çevreyolu adresinde bulunan Açin Oto Sanayi ve Petrol Ürünleri Dağıtım Pazarlama Limited Şirketi ve bu şirkete bağlı Havran ilçesi Hamambaşı Mahallesi Dayı Çınarlı mevkiinde, aynı ilçede Havran ilçesi Ebubekir Mahallesi Yüksekokul yanında bulunan Uspet petrol istasyonları ile davacı şirkete ait Bergama Kurfallı köyünde faaliyet gösteren petrol istasyonlarında yapılan arama işlemleri sonunda, istasyonlarda bulunan bir kısım akaryakıt tabancalarının belirtilen sayı ve seri numaralı mühürlerle 02.05.2013 tarihinde mühürlenerek faaliyetinin durdurulduğu, yapılan itiraz üzerine mühürleme işleminin 07.06.2013 tarihinde kaldırılarak davacı şirketin faaliyetine başladığı, davacı şirketin 36 gün faaliyette bulunamadığı, davacı şirketin el koyma sebebine dayalı olarak tazminat talebinde bulunduğu anlaşılmıştır.

Davacı vekilinin temyiz talepleri yönünden yapılan incelemede;

Davacı vekilinin temyiz talepleri yönünden yapılan incelemede;

Bozma üzerine yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, incelenen dosya kapsamına göre delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, yapılan değerlendirmenin dosya kapsamına uygun bulunduğu anlaşıldığından, davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.04.2022 tarihli ve 2022/203 Esas, 2022/188 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesi neticesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3858, Karar No: 2015/5700, Tarih: 10.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/3858 E.  ,  2015/5700 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Borçlu Belediye vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; ..... İcra Müdürlüğü'nün 2012/17984 Esas sayılı takip dosyasında 561 ada 11 parsel sayılı taşınmazın eski maliki .......... aleyhine icra takibi başlatıldığını, takibin kesinleştiğini, borçlunun hissedar olduğu 561 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına haciz şerhi konulduğunu ve satışının istendiğini, ancak ............ Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/125 Esas, 2011/518 Karar sayılı ilamı ile takip borçlusu adına kayıtlı olan hissenin iptali ile vekil edeni Belediye adına tesciline, yol olarak ayrılan kısmın tapuda yol olarak terkinine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini belirterek 561 ada 11 parsel sayılı taşınmazın satışının durdurulmasını ve taşınmaz üzerine konulan haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Alacaklı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi üzerine, hüküm şikayetçi Belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.

......... İcra Müdürlüğü'nün 2012/17984 Esas sayılı takip dosyasında, borçlu ................ 'ın ½ oranda hisse maliki olarak göründüğü 561 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına 05/10/2012 tarihinde haciz şerhi konulmuş ise de, borçlu........ tarafından alacaklı ...... aleyhine açılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davasında .......... Asliye (..........) Hukuk Mahkemesi'nin 07/10/2011 tarih, 2011/125 Esas, 2011/518 Karar sayılı ilamı ile takip borçlusu adına kayıtlı olan ½ hissenin iptali ile şikayetçi Belediye adına tesciline, yol olarak ayrılan kısmın tapuda yol olarak terkinine kararı verildiği ve kararın Yargıtay denetiminden geçerek 14/05/2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, şikayetçi Belediye 561 ada 11 parsel sayılı taşınmazın mülkiyetini, kamulaştırmasız el atma davasının karar tarihi olan 07/10/2011 tarihinde kazandığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, Mahkemece şikayetçi Belediye'nin 561 ada 11 parsel sayılı taşınmazın mülkiyetini taşınmazın tapu kaydına konulan haciz tarihinden önceki bir tarihte kazandığı gözetilerek şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Bu durumda, Mahkemece şikayetçi Belediye'nin 561 ada 11 parsel sayılı taşınmazın mülkiyetini taşınmazın tapu kaydına konulan haciz tarihinden önceki bir tarihte kazandığı gözetilerek şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi Belediye vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12433, Karar No: 2010/8652, Tarih: 14.07.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/12433 E.  ,  2010/8652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl. vekili Avukat...tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 22/01/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı ... vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar ve davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayın oluş biçimi, ölenin davacının eşi olması ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılardan ... yararına takdir edilen 5.000,00 TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, adı geçen davacı yararına 10.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “...her bir davacı için 5.000 TL den toplam 20.000...” biçimindeki sözcük ve sayı dizileri silinerek yerine “...davacılardan ... yararına 10.000,00 TL, diğer davacılar yararına 5.000,00' TL olmak üzere toplam 25.00,00...” sözcük sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “...1.080,00...”, “...1.095,60....” ve “...332,80...” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...1.350,00...”, “...2.445,60...” ve “...427,80...” sayı dizilerinin yazılmasına; davalının tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı ...'e yükletilmesine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1361, Karar No: 2021/9218, Tarih: 15.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/1361 E.  ,  2021/9218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit, hakaret ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24/10/2019 tarihli ve 2019/87038 soruşturma, 2019/53204 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İzmir 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25/12/2019 tarihli ve 2019/5300 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet Savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet Savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu,

Somut olayda müştekinin şikayet dilekçesi üzerine başlatılan soruşturma kapsamında, facebook isimli sosyal paylaşım sitesi ile ilgili olarak yapılan istinabe taleplerinin Amerika Birleşik Devletleri adli makamlarının olumsuz yanıt verdiğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, söz konusu sosyal medya hesabı ile ilgili açık kaynak araştırması yaptırılması, facebook adlı sosyal paylaşım sitesindeki profil bilgilerinin ve diğer hususların araştırılarak kullanıcının ve IP numarasının tespit edilmeye çalışılması, şüphelinin kimlik bilgilerinin tespiti durumunda savunmasının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, soruşturmanın genişletilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I- Olay:

Müşteki ...’nın 09/08/2019 havale tarihli dilekçesi ile, “facebook” isimli sosyal paylaşım sitesinde kim olduğunu bilmediği bir hesap sahibinin, kendisine yönelik hakaret ve tehdit içerikli paylaşımlar yaptığını beyan edip bu hesap sahibi hakkında hakaret, tehdit ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından cezalandırılmaları amacıyla suç duyurusunda bulunduğu, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca her hangi bir soruşturma işlemi yapılmaksızın 24/10/2019 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara yapılan itirazın da İzmir 3. Sulh Ceza Hakimliğince reddedildiği, işbu ret kararına karşı da kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Hukuksal Değerlendirme:

II- Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

CMK’nın 172/3. maddesinde ise; “Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın etkin soruşturma yapılmadan verildiğinin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmesi veya bu karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi üzerine, kararın kesinleşmesinden itibaren üç ay içinde talep edilmesi hâlinde yeniden soruşturma açılır.” denilmek suretiyle etkin soruşturma yapılması zorunluluğu vurgulanmıştır.

İncelenen dosyada; müştekinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, söz konusu sosyal medya hesabı ile ilgili açık kaynak araştırması yaptırılması, şüphelilerin kimlik bilgilerinin kolluk marifeti ile tespitinin sağlanması, tespiti durumunda savunmalarının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken etkin soruşturma yapılmadan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunduğundan kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- İzmir 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 25/12/2019 tarihli ve 2019/5300 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına,

3- Dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 15/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15163, Karar No: 2023/2436, Tarih: 13.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/15163 E.  ,  2023/2436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret/Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun, davacı idare yönünden esastan reddine, davalılar yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; Çanakkale ili, ... ilçesi, ... köyü, 142 ada 121 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile tapudan yol olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde; ilçe tarım verilerine göre değerlendirme yapılması gerektiğini, objektif değer artışı ile arta kalan alan yönünden değer azalışı uygulanmasının yerinde olmadığını, idare lehine vekalet ücreti hükmedilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde; taşınmazın değerinin düşük belirlendiğini, TEİAŞ tarafından yapılan kamulaştırmada, dava konusu taşınmaz ile aynı konumda olan 125 ada 65, 66, 67 ve 69 parsel sayılı taşınmazların tapu malikleri ile uzlaşılarak 2018 değerlendirme tarihi itibarıyla 181,00 TL/m² birim değeri belirlendiğini, konumu itibarıyla oldukça değerli bir yerde olup objektif değer artış oranının düşük alındığını, arta kalan alan yönünden belirlenen değer azalış oranının düşük olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; arazi niteliğindeki taşınmaza dava tarihinde geçerli olan resmî veri listesi esas alınarak, yöre koşullarına uygun münavebe ürünleri seçilmek suretiyle, sulu arazi için % 4 oranında kapitalizasyon faiz oranı uygulanarak net gelir yöntemine göre değer biçilmesinde isabetsizlik bulunmadığı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2019/5-241 Esas, 2019/560 Karar, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 23.10.2018 tarihli ve 12055/17 Başvuru No.lu kararı doğrultusunda davacı idare lehine vekâlet ücreti hükmedilmemesinin isabetli olduğu, kısmî kamulaştırmadan dolayı değer kaybının; taşınmazın yüzölçümü, kullanım amacı ve geometrik şekli gözetildiğinde yapılan değerlendirmenin yerinde olduğu, ancak taşınmazın konum ve özelliklerine göre objektif değer artış oranı % 50 olarak uygulanmak suretiyle yapılan hesaplama neticesinde belirlenen fark bedelin davacı idare tarafından yatırılması sağlanarak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin üç numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ettiği, ayrıca %50 objektif değer artış oranı alınmasının yerinde olmadığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; taşınmazın konumu itibarıyla daha değerli olduğundan %50 objektif değer artışı uygulanmasının yerinde olmadığını, arta kalan alan yönünden belirlenen değer azalış oranının düşük olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değer biçilmek suretiyle adil ve hakkaniyete uygun olarak tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesi, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile tapudan yol olarak terkinine karar verilmesi yerindedir.