muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/29718, Karar No: 2019/2927, Tarih: 07.02.2019

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı ... Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.’nin alt iş vereni olan EGF İnşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş.’de 07.05.2007 - 07.09.2011 tarihleri arasında, dava dışı asıl işveren İmece şirketinin nezdinde alt işvereni olan davalı EGF de 07.09.2011 tarihinden iş aktinin fesih tarihi olan 30.04.2012 tarihine kadar çalıştığı, davacı tanıklarının davacının davalı Sinpaş’ın taşeronu olan EGF şirketinin depo sorumlusu olarak çalıştığını, işyerinin kapanması nedeniyle işten çıkarıldığını ve davalı işverenlikte alınan ücret, çalışma saatleri ve çalışma koşulları hakkında beyanda bulundukları, davalı ... A.Ş.’nin SPK mevzuatı çerçevesinde kurulmuş bir gayrimenkul yatırım ortaklığı olarak tabi olduğu Gayrimenkul Yatırım Ortaklarına İlişkin Esaslar Tebliğinin ''Yapılmayacak işler başlıklı 24. maddesi gereğince inşaat işi yapmasının yasaklandığı, davalı Sinpaş A.Ş.’ye husumet yöneltilemeyeceği, davalı EGF İnşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş.’nin iş akdini haklı neden ile feshettiği hususundaki ispat külfetini yerine getiremediği, tanık beyanları ile davacının resmi tatillerde çalıştığı ve haftalık yasal 45 saati aşacak şekilde haftalık 14 saat fazla çalışma yaptığı, asıl işveren davalı sinpaş ve dava dışı İmece şirketinin alt işvereni EGF şirketinde çalıştığı, tüm hizmet süresinden EGF şirketinin sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta davalı Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş. ile diğer davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisi olup olmadığı, adı geçen şirketin anahtar teslimi iş verip vermediği uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işverene verilen iş, işyerinde mal veya hizmet üretiminin yardımcı işlerinden olmalıdır. Asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi durumunda ise, verilen iş işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olmalıdır.

Asıl alt işveren ilişkisinin gerçekleşmesi için, asıl işverenin mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işi yada asıl işin bir bölümünü alt işverene vermesi gerekir. Verilen iş, mal veya hizmet üretimine ilişkin olmayan bir iş ise, bu tür bir ilişki doğmaz.

Asıl alt işveren ilişkisinin gerçekleşmesi için, asıl işverenin mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işi yada asıl işin bir bölümünü alt işverene vermesi gerekir. Verilen iş, mal veya hizmet üretimine ilişkin olmayan bir iş ise, bu tür bir ilişki doğmaz.

Alt-asıl işveren arasındaki ilişki, niteliğine göre, eser, taşıma, kira gibi sözleşmelere dayanır. Alt işveren üstlendiği işi sözleşme koşulları doğrultusunda, ama kendi adına ve bağımsız bir biçimde yürütür. Çalıştırdığı işçilerle kendi adına iş sözleşmesi yapar; gerekli talimatları verir; işçilere ücretlerini kendisi öder; ücret bordrolarını düzenler; SSK primlerini yatırır.

Öncelikle asıl iş, yardımcı iş ve anahtar teslimi iş kavramları üzerinde durmak gerekir.

Asıl iş, mal ve hizmet üretiminin esasını oluşturan iştir ve bu iş doğrudan üretim organizasyonu içinde yer alır ve üretimin zorunlu unsurdur. Asıl işverenin faaliyet alanına göre belirlenir.

Yardımcı iş, işyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin olmakla beraber, doğrudan üretim organizasyonu içerisinde yer almayan, üretimin zorunlu bir unsuru olmayan, ancak asıl iş devam ettikçe devam eden ve asıl işe bağımlı olan iştir.

Anahtar teslimi işten bahsedilmesi için;

Alt işverenin asıl işverenden aldığı işin,

Asıl işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşıması,

İşyerindeki üretimle ilgisinin olmaması veya asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmaması, verilen işin asıl iş yada yardımcı iş niteliğinde olmayıp, başkaca bağımsız bir iş olması gerekir.

Burada önemli olan asıl işverene ait “iş” kavramının hangi iş olduğudur. Asıl işverene ait olan ve alt işverenin yapacağı iş, asıl işverenin ürettiği mal ve hizmet süreci içinde veya tamamlayıcı olmalıdır.

İşin bir bölümünde işçi çalıştırmayan, işin tamamını anahtar teslimi ve ihale yolu ile başkasına devreden ve işten elini çeken kişi asıl işveren olarak nitelendirilemez.

Görüldüğü gibi anahtar teslimi işte, işverenin asıl faaliyet alanı olan mal ve üretim alanı dışında bir yapım işi sözkonusudur.

Mal, hizmet üretimi ile yapım işinin ne olduğu ise Kamu İhale Kanunu’nun 4. maddesinde açıklanmıştır. Buna göre;

Mal, satın alınan her türlü ihtiyaç maddeleri ile taşınır ve taşınmaz mal ve haklarını,

Hizmet ise, bakım ve onarım, taşıma, haberleşme, sigorta, araştırma ve geliştirme, muhasebe, piyasa araştırması ve anket, danışmanlık, tanıtım, basım ve yayım, temizlik, yemek hazırlama ve dağıtım, toplantı, organizasyon, sergileme, koruma ve güvenlik, mesleki eğitim, fotoğraf, film, fikri ve güzel sanat, bilgisayar sistemlerine yönelik hizmetler ile yazılım hizmetlerini, taşınır ve taşınmaz mal ve hakların kiralanmasını ve benzeri diğer hizmetlerini, ifade etmektedir.

Hizmet ise, bakım ve onarım, taşıma, haberleşme, sigorta, araştırma ve geliştirme, muhasebe, piyasa araştırması ve anket, danışmanlık, tanıtım, basım ve yayım, temizlik, yemek hazırlama ve dağıtım, toplantı, organizasyon, sergileme, koruma ve güvenlik, mesleki eğitim, fotoğraf, film, fikri ve güzel sanat, bilgisayar sistemlerine yönelik hizmetler ile yazılım hizmetlerini, taşınır ve taşınmaz mal ve hakların kiralanmasını ve benzeri diğer hizmetlerini, ifade etmektedir.

Aynı madde de yapım işi ise “Bina, karayolu, demiryolu, otoyol, havalimanı, rıhtım, liman, tersane, köprü, tünel, metro, viyadük, spor tesisi, alt yapı, boru iletim hattı, haberleşme ve enerji nakil hattı, baraj, enerji santrali, rafineri tesisi, sulama tesisi, toprak ıslahı, taşkın koruma ve dekapaj gibi her türlü inşaat işleri ve bu işlerle ilgili tesisat, imalat, ihzarat, nakliye, tamamlama, büyük onarım, restorasyon, çevre düzenlemesi, sondaj, yıkma, güçlendirme ve montaj işleri ile benzeri yapım işleri” olarak açıklanmıştır.

Bu anlamda asıl işverenin faaliyet alanı olmadığı ve devamlılık göstermediği sürece anahtar teslimi sureti ile verilen yapım ve inşaat işleri, mal ve hizmet üretimine ilişkin işler olarak kabul edilemez. Zira bir kişinin faaliyet alanı yapım ve inşaat işi ise bu zaten asıl iş kapsamında değerlendirilir. Asıl iş için ise mal ve hizmet üretim unsuru aranmaz.

Davalı Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş., Sermaye Piyasası Kurulunun ilgili düzenlemelerine göre gayrimenkullere ve gayrimenkul projelerine yatırım yapmak üzere kurulmuş halka açık bir gayrimenkul yatırım ortaklığıdır.

Davalı Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.nin konut, alt yapı ve sosyal donatı uygulamaları yapmak veya yaptırmak asıl işi kapsamındadır. Bu iş Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.‘nin devamlılık arzeden faaliyet alan içinde yer almaktadır. Diğer davalı şirkete asıl işini ihale kapsamında yapılması için vermiştir. Bu işten elini çekmediği gibi ve faaliyet alanı dışında bağımsız bir iş değildir. Verilen iş, asıl iş olduğundan anahtar teslimi iş olarak nitelendirilemez. Davalı Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş. ile konut, alt yapı ve sosyal donatı uygulamaları yapma üstlenen diğer davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisi vardır.

Diğer taraftan dava dışı İmece İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile EGF inşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş. arasında 18.07.2011 tarihinde imzalanan hizmet sözleşmesinde, İmece İnş. Taah. San. Ve Tic. Ltd. Şti. müteahhit, EGF inşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş. alt yüklenici, Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş. işveren olarak belirlenmiştir.

Davacı, davalı Sinpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.'nin alt iş vereni olan EGF inşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş.'de 07.05.2007 - 07.09.2011 tarihleri arasında, yine dava dışı asıl işveren İmece İnş. Taah. San. Ve Tic. Ltd. Şti. şirketinin alt işvereni olan davalı EGF inşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş.’de 08.09.2011 tarihinden iş akdinin fesih tarihi olan 30.04.2012 tarihine kadar çalışmıştır.

Davacı, davalı Sinpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.'nin alt iş vereni olan EGF inşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş.'de 07.05.2007 - 07.09.2011 tarihleri arasında, yine dava dışı asıl işveren İmece İnş. Taah. San. Ve Tic. Ltd. Şti. şirketinin alt işvereni olan davalı EGF inşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş.’de 08.09.2011 tarihinden iş akdinin fesih tarihi olan 30.04.2012 tarihine kadar çalışmıştır.

Dinlenen davacı tanıkları davacının davalı Sinpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.'nin taşeronu olan EGF inşaat şirketinin depo sorumlusu olarak çalıştığını işyerinin kapanması nedeniyle işten çıkarıldığını ve davalı işverenlikte alınan ücret, çalışma saatleri ve çalışma koşulları hakkında beyanda bulunmuşlardır.

Dosya da mevcut dava dışı İmece İnşaatın SGK’ya davalı EGF inşaatın 20.07.2011 tarihinden itibaren alt işvereni olduğunu bildirdiği anlaşılmıştır.

Davacının davalı Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.'nin alt işvereni olan EGF İnşaat Mühendislik ve Tic. A.Ş.'de 07/05/2007-30/04/2012 tarihleri arasında çalıştığı, davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunduğu çok açıktır.

Kaldı ki Mahkeme kararının gerekçe bölümünde asıl işverenin davalı Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.’nin davacının asıl işvereni olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile davalılar arasındaki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olduğu gözden kaçırılarak, davacının tüm işçilik alacaklarından, davalı Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş.‘yi diğer davalı ile birlikte sorumlu tutması gerekirken, Simpaş Gayrimenkul Yatırım Ortaklığı A.Ş. yönünden davanın pasif husumet husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5521, Karar No: 2009/9065, Tarih: 28.12.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/5521 E.  ,  2009/9065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...'in ayrı ayrı İİK'nun 337/a maddesi gereğince 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanıklar vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

31.01.2008 tarihinde sanıkların yokluklarında verilen ve ayrı ayrı üçer ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ilişkin hükme yönelik olarak vekilleri aracılığıyla Ağır ceza Mahkemesi Başkanlığına gönderilmek üzere İcra Mahkemesine sunulan 10.06.2008 tarihli dilekçe ile;

Antalya 1.İcra Mahkemesince 2007/2435 esas ve 2008/222 sayılı kararıyla ticareti usulsüz terk suçundan kurulan hüküm süresinde itiraz edilmemesi nedeniyle kesinleşmiş olsa da, anılan hükmün Tebligat Yasasına aykırı olarak tebliğ edildiğinden bahisle eski hale getirme talebinin kabulü isteminin, temyiz kanun yoluna tabi suç hakkında itiraz kanun yoluna başvurması istemini içermesi karşısında, dilekçenin temyiz istemine ilişkin ve inceleme makamının Dairemiz olduğu anlaşılmakla, Antalya 2.İcra Mahkemesince talebin yargılamanın yenilemesi olarak kabulü sonucu yapılan işlemler ile 04.02.2009 ..., 2007/2435 esas ve 2008/222sayılı yargılamanın yenilenmesinin reddine ilişkin kararı yok hükmünde kabul edilmiş ve ayrıca sanıkların mahkumiyetine yönelik olarak yokluklarında verilen 31.01.2008 tarihli hükümde CMK'nun 232/6.maddesi gereğince yasa yolu başvuru süresinin gösterilmemesi sebebiyle sanıkların 11.06.2008 tarihinde vekilleri aracılığıyla verdikleri eski hale getirme talepli temyiz isteminde temyiz süresinin Tebligat Kanununun 32.maddesi uyarınca öğrenme ile başladığının ve temyiz talebinin süresinde olduğunun kabulüyle 31.01.2008 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesi sonucunda;

Müşteki vekili 21.05.2007 havale tarihli şikayet dilekçesiyle; borçlular ... Ltd. Şti. Ve ... Plastik Ltd. Şti. haklarında yapılan takibin, Tebligat Kanunu'nun 35.maddesine göre yapılan tebliğle kesinleştiğini, şirketin ticareti terk etmesine rağmen şirket yetkililerinin İİK'nun 44.maddesi gereğince mal beyanında bulunmadıklarını İİK'nun 337/a maddesi gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; borçlu şirketler hakkında takibin kesinleştiğini, sanıkların yetkilisi olduğu borçlu şirketin gerek yasal ikametgah adresinde gerekse başka bir adreste faaliyetlerini sürdürmediği, ticareti terk ettiği kabul edilen şirketle ilgili olarak sanıkların 15 günlük yasal süresinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu Ticaret Sicil Memurulğuna bildirmedikleri gerekçesiyle sanıkların cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; borçlu şirketler hakkında takibin kesinleştiğini, sanıkların yetkilisi olduğu borçlu şirketin gerek yasal ikametgah adresinde gerekse başka bir adreste faaliyetlerini sürdürmediği, ticareti terk ettiği kabul edilen şirketle ilgili olarak sanıkların 15 günlük yasal süresinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu Ticaret Sicil Memurulğuna bildirmedikleri gerekçesiyle sanıkların cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

İcra ve İflas Kanununun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 ... içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasanın 337/a maddesinde ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranmanın yaptırımı da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç yıldan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” Şeklinde düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanununun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörüldüğüne göre, uyuşmazlık, kimlerin tacir sayılacakları, bir başka anlatımla “ticaret şirketini temsile yetkili ortağın veya bu konuda yetki verilen şirket müdürünün” İcra ve İflas Kanunu'nun 44. ve 337/a maddelerinin uygulanması açısından tacir sayılıp sayılamayacaklarına ilişkindir.

Kimlerin tacir olduğu 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 14. maddesinde; “Bir ticari işletmeyi, kısmen dahi olsa kendi adına işleten kimseye tacir denir.

Bir ticari işletmeyi kurup açtığını, sirküler, gazete, radyo ve sair ilan vasıtalarıyla halka bildirmiş veya işletmesini ticaret siciline kaydettirerek keyfiyeti ilan etmiş olan kimse fiilen işletmeye başlamamış olsa bile tacir sayılır.

Bir ticari işletme açmış gibi, ister kendi adına, ister adi bir şirket veya her ne suretle olursa olsun hukuken var sayılmayan, diğer bir şirket adına (ortak sıfatıyla) muamelelerde bulunan kimse, hüsnüniyet sahibi üçüncü şahıslara karşı tacir gibi mesul olur.”

Bir ticari işletme açmış gibi, ister kendi adına, ister adi bir şirket veya her ne suretle olursa olsun hukuken var sayılmayan, diğer bir şirket adına (ortak sıfatıyla) muamelelerde bulunan kimse, hüsnüniyet sahibi üçüncü şahıslara karşı tacir gibi mesul olur.”

Biçiminde düzenlenmiş olup, bunun yanında ayrıca aynı Yasa’nın 18. maddesindeki, “Ticaret şirketleriyle, gayesine varmak için ticari bir işletme işleten dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince hususi hukuk hükümleri dairesinde idare edilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere devlet, vilayet, belediye gibi amme hükmi şahısları tarafından kurulan teşekkül ve müesseseler dahi tacir sayılırlar.” Hükmü ile de diğer tacir sayılanlar gösterilmiştir.

Diğer taraftan anılan Kanun’un 136. maddesinde de ticaret şirketlerinin nev’ilerinin ; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ticareti terk hususu değil, bunun yerine infisah ve tasfiyeleri öngörüldüğü anlaşılmaktadır. Eş anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisi sona erdirilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. Tasfiye sırasında ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir ve borçlar ödendikten sonra kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermayeler ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Tasfiye süreci ile tüzel kişilik sona erdirildiğinden terkin işlemi sırasında ticaret sicil memurluğuna İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesine göre bir mal beyanında bulunulması da söz konusu değildir. Örneğin terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Açıklamalar çerçevesinde somut olaya dönüldüğünde, ticaret şirketleri açısından, bunların müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunduğunu söylemek kanunu zorlama olacaktır. Hal böyle olunca, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinin müdür veya yetkilileri yönünden İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunun işlenmesi mümkün olmadığı gözetilmeden sanıkların beraatleri yerine cezalandırılmalarına karar verilmesi, isabetsiz olduğundan temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 28.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1550, Karar No: 2024/7800, Tarih: 17.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/1550 E.  ,  2024/7800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/2622 D.İş

SUÇ : Gerçeğe aykırı bilirkişilik veya tercümanlık

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2022 tarihli kararı ile şüpheli hakkında gerçeğe aykırı bilirkişilik veya tercümanlık suçundan kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, bu karara karşı şikayetçinin itirazda bulunması üzerine Bakırköy 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25.04.2022 tarihli kararı ile itirazın süresinde yapılmaması nedeniyle reddine kesin olarak karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.03.2023 tarihli ve 2022/22790 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.05.2023 tarihli ve KYB-2023/38884 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.05.2023 tarihli ve KYB-2023/38884 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Bakırköy 4. Sulh Ceza Hâkimliğince, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 28/01/2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığı kararının müştekiye 02/03/2022 tarihinde elektronik yolla tebligatın yapıldığı, aynı gün tebligatın alıcısı tarafından açıldığı, tebliğin 02/03/2022 tarihinde yapıldığı, buna rağmen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itirazın 17/03/2022 tarihinden sonra 18/03/2022 tarihinde 15 günlük süreden sonra yapıldığından bahisle süre yönünden itirazın reddine karar verildiği anlaşılmış ise de;

19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesinde; "Tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişiye, elektronik yolla tebligat yapılabilir. Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır. Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar yönetmelikle belirlenir." hükümleri dikkate alındığında, elektronik yolla müşteki ...'nin 15602-06155-94765 sayılı UETS elektronik posta adresine 02/03/2022 tarihinde yapılan tebliğin 5 gün sonra 07/03/2022 tarihinde tebliğ yapılmış sayılması gerektiği ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 173/1. maddesinde yer alan "Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir." şeklindeki düzenlemeler uyarınca, 15 günlük yasal itiraz süresinin 22/03/2022 salı günü sona erdiği, müşteki tarafından 18/03/2022 tarihinde UYAP üzerinden gönderdiği dilekçesinin yasal süresinde olduğu kabul edilerek, itirazın esastan incelenmesi yerine yazılı şekilde usulden reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2022 tarihli kararı ile şüpheli hakkında gerçeğe aykırı bilirkişilik veya tercümanlık suçundan kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir. Bu karara karşı şikayetçi, 18.03.2022 tarihli dilekçesi ile itirazda bulunmuştur. Şikayetçinin itirazı üzerine Bakırköy 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25.04.2022 tarihli kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın şikayetçiye 02.03.2022 tarihinde elektronik yolla tebligatın yapıldığı, aynı gün tebligatın alıcısı tarafından açıldığı, tebliğin 02.03.2022 tarihinde yapıldığı, buna rağmen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itirazın 17.03.2022 tarihinden sonra 18.03.2022 tarihinde 15 günlük süreden sonra yapıldığı belirtilerek itirazın süresinde yapılmaması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

2. 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesinde;

"Tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişiye, elektronik yolla tebligat yapılabilir. Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır. Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar yönetmelikle belirlenir.”

5271 sayılı Kanun'un 173 üncü maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan birinci fıkrası;