muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15, Karar No: 2015/1038, Tarih: 26.02.2015

bb-Olayın başlangıç şekli de dikkate alındığında, mağdur .. tarafından sanığa yönelik olarak gerçekleştirilen ve haksız tahrik teşkil eden söz veya eylem bulunmadığı halde, verilen cezadan TCK'nun 29. maddesi uyarınca indirim yapılarak eksik ceza tayini,

b) Katılanlar vekili ile Cumhuriyet Savcısının temyiz istemleri üzerine sanık .. hakkında mağdur .. kasten öldürmeye teşebbüse yardım, mağdurlar .. ve .. basit yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

aa-Sanık .. yanında çalışan ve olayın başından beri mağdurlar ile hesaplaşma niyetinde olduğunu, sürekli silah taşıdığını da bilen sanık .. kendi kullanımındaki araç ile olay yerine .. getirdiği, yaşı küçük sanık ..’i ise önceden arabadan indirerek mağdurların bulunduğu yeri kontrol etmesini istediği, .. silahla ..’ı yaralamasının ardından mağdurlar .. ve .. bıçakla yaralayarak arabaya binip uzaklaştığı ve diğer sanıkları da tekrar yoldan alarak, ..'in mağdur ..'a yönelik eylemine yardım iradesini açıkça göstermesi karşısında, kasten öldürmeye teşebbüse yardım fiilinden TCK’nun 81/1, 35/2, 39/2-c maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu beraatine karar verilmesi,

bb-Mağdurlardan .. aşamalardaki ifadelerinde kendilerini bıçakla yaralayan kişinin sanık .. olduğunu açıkça belirtmesi, .. ve ..’ın da bu ifadeleri destekler mahiyetteki anlatımları ile mağdurların raporlarının içeriği birlikte değerlendirildiğinde; sanık ..'un her iki mağduru bıçakla basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek mahiyette yaraladığı ve TCK'nun 86/2-3-e maddeleri uyarınca iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçlardan da beraatine hükmolunması, Bozmayı gerektirmiş olup, sanık .. ve müdafii, katılanlar vekili ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu sebeplerle yerinde görüldüğünden, hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık .. tutuklulukta geçirdiği süre ve bozma gerekçesi nazara alınarak sanık ve müdafiinin tahliye istemlerinin reddine, 26/02/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14948, Karar No: 2016/16101, Tarih: 22.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/14948 E.  ,  2016/16101 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ...Ş. aralarındaki kayıp kaçak bedelinin iadesi davasına dair ....2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 18.06.2015 günlü ve 2015/27 E.-2015/295 K. sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 02.06.2016 günlü ve 2015/13121 E.-2016/8831 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Adalet Bakanlığı Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığı'nın 30.12.2013 tarih 9919 sayılı, Yargıtay Birinci Başkanlığının 14.01.2014 gün, 80803665/2013/51/674 sayılı yazıları ile temyiz incelemesi için dosyaların fiziki olarak gönderilmeyeceği dosyadaki tüm belgelerin yerel mahkemece taranarak sisteme aktarılacağı ve bu şekilde dosyanın elektronik ortamda Yargıtay'a gönderileceği, temyiz incelemesinin de elektronik ortamda yapılması gerektiği bildirilmiştir.

Elektronik ortamdan Dairemize gönderilen temyize konu edilen yukarıda esas nosu yazılı dava dosyasının UYAP ortamında yapılan temyiz incelemesinde;

Dava dosyası içeriğinde yer alan tüm bilgi ve belgelerin elektronik ortama aktarılmadığı anlaşılmıştır.

Sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemece UYAP'ta taranması ve UYAP ekranına aktarılması suretiyle mümkündür. Temyize konu dosyada bulunan bir kısım evrakın elektronik ortamda bulunmaması ve türüne uygun, okunaklı şekilde taranmaması halinde temyiz incelemesinin yapılması olanaklı değildir.

İncelenmesi gereken; onama ilamının davalı vekiline tebliğ mazbatasının taranmadığı, davalı vekaletnamesi, abone borç ekran görüntü kaydı ve ödeme yeri listesinin okunaksız olduğu anlaşılmakla elektronik ortamdan gönderilen dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle, mahkemece dava dosyasının yapılacak dizi pusulasına göre eksiksiz, fiziki olarak yeniden gönderilmesi için yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.12.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17524, Karar No: 2020/1915, Tarih: 27.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/17524 E.  ,  2020/1915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında “2008” olarak eksik gösterilen suç tarihinin, suça konu en son faturanın 21.06.2008 olduğu ve KDV beyannamesinde kullanılmaları nedeniyle, “25.07.2008” olarak mahallinde düzeltilmesi, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller gerekçeli kararda incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Suça konu faturaların KDV indiriminde kullanıldığı ve en son faturanın 20.12.2007 olduğu dikkate alınarak suç tarihi 25.01.2008 şeklinde belirlenip yapılan incelemede;

Yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış; sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 27.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1120, Karar No: 2019/1371, Tarih: 17.12.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1120 E.  ,  2019/1371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “tapu iptali ve tescil” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Bodrum 2. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 22.01.2013 tarihli ve 2011/69 E., 2013/9 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 30.09.2013 tarihli ve 2013/3857 E., 2013/8524 K. sayılı kararı ile:

"...Kadastro sırasında Mazı Köyü 167 ada 5 parsel sayılı 710,78 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1937 tarih 761 tahrir nolu vergi kaydı ile çamlık niteliği ile Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı, taşınmazın bitişikteki 6 sayılı parselle bütün halde kullanıldığını, 6 sayılı parselin adına yazıldığını iddia ederek, 5 sayılı parselin de tapu kaydının iptali ile adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin tapu kaydının iptaline, davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; davalı Hazine tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 01.11.2010 gün ve 2010/10099 E., 13403 K. sayılı kararı ile hüküm bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde seri bazda orman kadastrosu yapıldığından, tahdit sınırına bitişik olmayan dava konusu taşınmazın orman niteliğinde olup olmadığını tespit etmek için, mahkemece en eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve amenajman planı çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyetlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; orman sayılmayan yerlerden olduğunun anlaşılması halinde 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına oluşup oluşmadığı araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kabulüne ve dava konusu, Mazı Köyü 167 ada 5 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesi gereğince açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kabulüne ve dava konusu, Mazı Köyü 167 ada 5 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesi gereğince açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1966 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 30.10.1987 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen dışarıda kalmış ormanların kadastrosu, aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır. Arazi kadastrosu ise 27.07.1992 tarihinde kesinleşmiştir.

Mahkemece, davacı lehine 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerindeki zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiş ise de, delillerin takdirinde yanılgıya düşülmüştür.

1992 yılında yapılan ilk tesis kadastrosunda dava konusu taşınmaz, çamlık vasfı ile Hazine adına tespit edilmiştir. Mahkemece yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporlarında ve çekilen fotoğraflarda taşınmazın üzerinde 2 adet 7 yaşlarında, 1 adet 25 yaşında aşılı zeytin, 10 adet de aşısız 8 yaşlarında delice zeytin ağaçlarının olduğu, başka da bir kullanımın olmadığı anlaşılmıştır. Hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın %35 eğimli olduğu, 1938 tarihli hava fotoğraflarında çalılık olarak görüldüğü, 1977 tarihli memleket haritasında da çalılık rumuzlu yeşil alanda kaldığı bildirilmiş olup, memleket haritasındaki münhaliler incelendiğinde de eğiminin çok yüksek olduğu anlaşılmaktadır. Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/J maddesine göre; “ Orman kadastro komisyonlarınca; Orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alanlar, Devlet ormanı olarak sınırlandırılır. 4785 sayılı Kanunla Devletleştirilmiş ormanlar ile yukarıda belirtilen (b), (d), (e), (f), (g), (ı) ve (j) bentlerine göre orman rejimine girmiş olan sahaların herhangi bir şekilde komisyonlarca sınırlama dışı bırakılmış veya orman sayılmamış olması bu yerlerin orman olma vasfını ortadan kaldırmaz.” hükmü gereğince ve 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesi, orman ve toprak muhafaza karakteri taşımayan yerlerin orman sayılmayacağını hükme bağlaması karşısında ve bilimsel ve teknik olarak arazi eğiminin %12'den fazla olması halinde, o arazi kesimi erozyonla karşı karşıya kalacağından, toprak muhafaza karakteri taşıdığının kabul edilmesi gerekir. Hal böyle olunca; taşınmazın saptanan bulgulara göre eğiminin %12'nin üzerinde olduğu ve öncesinin çalılık olduğu saptandığından, 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesi kapsamı dışında olup orman sayılan yer olduğu ve Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/j maddesi gereğince orman sınırı dışında bırakılmasının taşınmazın orman niteliğini ortadan kaldırmayacağı açıktır.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 1966 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunduğundan, tahdide bitişik olmayan dava konusu taşınmazda orman kadastrosu yapılmadığından tahdit yapılıncaya kadar sürdürülen zilyetliğe değer verilemez. Daha sonra 30.10.1987 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen dışarıda kalmış ormanların kadastrosu bulunduğundan, bu tarihte dava konusu taşınmazın tahdidi yapılmış sayılacağından, tahdit dışında kaldığı tarihten itibaren dava tarihine kadar 20 yıllık süre de geçmemiştir. Bu durumda eski tarihli resmî belgelerde çalılık olarak işaretli alanda kaldığı ve eğimi de %12'nin üzerinde olduğundan 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesinin karşıt anlamına (mefhum-u muhalifine) göre taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu ve orman kadastrosunun kesinleştiği ve orman sınırları dışında bırakıldığı tarihe kadar bu niteliğini koruyacağından ve bu sırada sürdürülen zilyedliğe değer verilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmelidir…"

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; kadastro öncesi nedenlere dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı; Mazı köyü Yalı mevkiinde kain 167 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında kendi adına, ancak bu taşınmazın bitişiğinde yer alan ve 6 parsel sayılı taşınmaz ile bir bütün olarak kullanılan çekişme konusu 167 ada 5 parsel sayılı taşınmazın davalı Hazine adına tespit edildiğini, çekişme konusu 5 parsel sayılı taşınmazın murislerinden intikal ettiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili; dava konusu taşınmazın çalılık niteliğiyle Hazine adına tescil edildiğini, davacı adına tespit edilen taşınmaz ile ilgisinin olmadığını ve davacının zilyetliğinin taşınmazı iktisaba yeterli olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece; dava konusu taşınmazın davacıya miras yolu ile intikal ettiği, taşınmazın 60 yıldan çok fazla süre teraslama yapılarak tarım arazisi olarak kullanıldığı ve 761 numaralı vergi kaydı kapsamında kaldığı, orman tahdit dışında yer alıp toprak yapısı itibariyle orman özelliği göstermediği gerekçeleriyle davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Yerel Mahkemece; dava konusu taşınmazın davacıya miras yolu ile intikal ettiği, taşınmazın 60 yıldan çok fazla süre teraslama yapılarak tarım arazisi olarak kullanıldığı ve 761 numaralı vergi kaydı kapsamında kaldığı, orman tahdit dışında yer alıp toprak yapısı itibariyle orman özelliği göstermediği gerekçeleriyle davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece; dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde seri bazda orman kadastrosu yapıldığı, tahdit sınırına bitişik olmayan dava konusu taşınmazın orman niteliğinde olup olmadığını tespit etmek için, mahkemece en eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve amenajman planının çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiğinin belirlenmesi, 3116, 4785 ve 5658 sayılı Kanunlar karşısındaki durumunun saptanması, tapu ve zilyetlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanun'un 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 tarihli ve 31/13 E./K.; 14.03.1989 tarihli ve 35/13 E./K. ve 13.06.1989 tarihli ve 7/25 E./K. sayılı kararları ile iptal edildiği ve kalan fıkraların da 03.03.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanun'un 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğunun düşünülmesi, toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresinin incelenmesi, orman sayılmayan yerlerden olduğunun anlaşılması hâlinde 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına oluşup oluşmadığının araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Yerel mahkemece bozma kararına uyulmak suretiyle yapılan yargılama neticesinde; dava konusu taşınmazın davacıya mirasen intikal ettiği, davacının zilyetliğinin bu şekilde 60 yıldan çok daha fazla olup imar ve ihyanın davacının dedesi zamanlarında tamamlandığı, komşu taşınmazlara ve dava konusu taşınmaza uygulanan vergi kayıtlarının davacının dedesi Hüseyin'in zilyetliğini ispat ettiği, davacının makineli tarıma geçilene kadar taşınmazı arpa, buğday, burçak gibi tahıl ürünleri ekip biçerek kullandığı, makineli tarımdan sonra eğimden dolayı bu şekilde bir tarımın yapılamadığı ancak taşınmazdaki ağaçları aşılayarak fiili zilyetliğini aralıksız devam ettirdiği, bilirkişi raporlarına göre taşınmazın orman ve orman dışına çıkartılan yerlerden olmadığı, toprak analizlerine göre dikili tarım arazisi vasfında olduğu, davacı lehine Türk Medeni Kanunu'nun 713. maddesi uyarınca tescil şartları oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece önceki gerekçelere ek olarak; bozma kararında ağaçlar üzerinden değerlendirme yapılarak imar ihya koşulunun oluşup oluşmadığı yönünde sonuca varıldığı, ancak dosya içeriğinden ve alınan bilirkişi raporundan taşınmazın ağaç dikmek suretiyle kullanımının kadastro tespitinden sonraki döneme denk geldiği, kadastro tespitinden önce taşınmazın ekim suretiyle tarım arazi olarak kullanıldığı, taşınmazın eğimi dikkate alındığında taşınmaz içerisine seki ve taraça yapmak suretiyle taşınmazın ihya edildiği, etrafının duvarla çevrildiği, bu şekilde imar ve ihya hususunun gerçekleştiği, bilirkişi raporunda taşınmazın toprak yapısının tarım arazisi olarak vasıflandırıldığı, dava konusu taşınmazın dört tarafındaki arazilerin tarım arazisi olarak nitelendirilmesi karşısında dava konusu yerin orman olarak nitelendirilmesinin dosya içeriğine ve mevcut arazi durumuna uygun düşmeyeceği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; çekişme konusu 167 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 6831 sayılı Orman Kanunu’nun 1/J ve Orman Kadastro Yönetmeliği’nin 23/p ve 26/j maddeleri karşısında orman sayılan yerlerden olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre davacı lehine 4721 sayılı TMK'nın 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri uyarınca zilyetlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü açısından konu hakkındaki yasal düzenlemelere değinmekte yarar bulunmaktadır:

1937 tarihli 3116 sayılı Orman Kanunu, Cumhuriyet döneminin ormanlarla ilgili ilk toplu mevzuatı olarak yürürlüğe girmiştir. Ormanın hukuki tanımı ilk defa bu Kanunda yapılmış, 1938 yılında 3444 sayılı Kanun'la bazı maddeleri değiştirilmiş, 1945 yılında da 4785 sayılı Kanun'la orman tanımının yer aldığı 1. maddesinde değişiklik yapılarak Devlet Ormanları dışındaki özel ormanların bazı istisnaları hariç olmak üzere devletleştirilmesi esası getirilmiştir.

1950 yılında 5653 sayılı Kanun'la 3116 sayılı Kanun’un 1. maddesinde orman; “Bu kanunun tatbikinde kendi kendine yetişmiş veya emekle yetiştirilmiş olup da herhangi bir çeşit orman hasılatı veren ağaç ve ağaççıkların toplu halleri ile beraber orman sayılır” şeklinde tanımlanmıştır. 1956 tarihinde 6831 sayılı Orman Kanunu yürürlüğe girmiş, 3116 sayılı Kanun gibi 1. maddesinde orman tanımına yer verilmiş ancak maddenin kapsamı daha genişletilmiştir.

6831 sayılı Kanun'un 1. maddesi;

“Tabii olarak yetişen veya emekle yetiştirilen ağaç ve ağaççık toplulukları yerleriyle birlikte orman sayılır.

Ancak :

A) Sazlıklar;

B) Step nebatlariyle örtülü yerler;

C) Her çeşit dikenlikler;

Ç) Parklar;

6831 sayılı Kanun'un 1. maddesi;

“Tabii olarak yetişen veya emekle yetiştirilen ağaç ve ağaççık toplulukları yerleriyle birlikte orman sayılır.

Ancak :

A) Sazlıklar;

B) Step nebatlariyle örtülü yerler;

C) Her çeşit dikenlikler;

Ç) Parklar;

D) (Değişik: 23/9/1983 - 2896/1 md.) Şehir mezarlıklarıyla kasaba ve köylerin hudutları içerisinde bulunan eski (kadim) mezarlıklardaki ağaç ve ağaçlıklarla örtülü yerler,

E) Sahipli arazide bulunan ve civarındaki ormanlarda tabii olarak yetişmiyen ağaç ve ağaççık nevilerinin bulunduğu yerler;

F) (Değişik : 22/5/1987 - 3373/1 md.) Orman sınırları içinde veya bitişiğinde tapulu, orman sınırları dışında ise her türlü tasarruf belgeleriyle özel mülkiyette bulunan ve tarım arazisi olarak kullanılan, dağınık veya yer yer küme ve sıra halinde ki her nevi ağaç ve ağaçcıklarla örtülü yerler,

G) (Değişik : 22/5/1987 - 3373/1 md.) Orman sınırları dışında olup, yüzölçümü üç hektarı aşmayan sahipli arazideki her nevi ağaç ve ağaççıklarla örtülü yerler,

H) (Değişik: 5/11/2003-4999/1 md.) Orman sınırları içinde veya bitişiğinde tapulu, orman sınırları dışında ise her türlü tasarruf belgeleri ile özel mülkiyette bulunan ve muhitin hususiyetlerine göre yetişmiş veya yetiştirilecek olan (…)(1) fıstık çamlıkları ve palamut meşelikleri dahil olmak üzere her nevi meyveli ağaç ve ağaççıklar;

İ) (Değişik: 23/9/1983 - 2896/1 md.) Sahipli arazideki aşılı ve aşısız zeytinliklerle, özel kanunu gereğince Devlet Ormanlarından tefrik edilmiş ve imar, ıslah ve temlik şartları yerine getirilmiş bulunan yabani zeytinlikler ile 9/7/1956 tarih ve 6777 sayılı Kanunda tasrih edilen yabani veya aşılanmış fıstıklık, sakızlık ve harnupluklar.

J) Funda veya makilerle örtülü orman ve toprak muhafaza karakteri taşımayan yerler, orman sayılmaz.” şeklinde düzenlenmiştir.

1956 yılında 6831 sayılı Kanun'la birlikte 3116 sayılı ve sonraki kanunlarda yer alan “orman mahsulü verme” koşuluna yer verilmemiş, ölçüt olarak “orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyıp taşımama olgusu” getirilmiştir (Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 30.04.2010 tarihli ve 2004/1 E., 2010/1 K. sayılı kararı).

24.12.1965 tarihli Orman Bakanlığı olurları ile yürürlüğe giren “Funda ve Makilik Sahaların Tespitine Ait Talimatname”nin 6. maddesinde; “funda ve makilerle örtülü bir sahada:

A-Hangi derecede olursa olsun toprak erozyonu varsa (tabaka, oluk, yarıntı) toprağı uzvi kısmı kısmen veya tamamen yıkanmışça;

B-Toprak aşınması müşahede edilmese dahi erozyon potansiyeli bakımından tehlike ve zarar vukuu melhuz ise;

C-Toprak sığ ve arazide kayma tehlikesi mevcut ise de,