muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5772, Karar No: 2012/3772, Tarih: 10.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/5772 E.  ,  2012/3772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılanlar vekilinin yetkisi olmadığından duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nun 317. Maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklardan ...'in öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık ...'in savunmaları inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin suç vasfına, yasal savunmaya vesaireye, katılanlar vekilinin suçun tasarlanarak işlendiğine, haksız tahrik bulunmadığına, cezanın üst sınırdan verilmesi gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A- Sanık ... hakkında kasten öldürme suçunda kurulan hükümde sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin cezasından mahsubu sırasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 63.maddesi yerine 62.maddesi olarak yazılması yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasında mahsup ile ilgili uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 63.maddesi olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322.maddesiyle tanınan yetkiye istinaden DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA)

B- Sanık ...'in bıçakla maktül ...'i öldürdüğü olayda, sanık ...'ın da sanık ... ile eylem ve fikir birliği içinde haraket ettiği gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiş ise de;

Maktül ... ile sanık ...'in olaydan önce arkadaş oldukları, maktulün evli çocuk sahibi olduğunu öğrenen sanık ...'in bu ilişkiyi tek taraflı sonlandırdığı, maktül ...'in tekrar birlikte olma teklifini kabul etmediği, sanık ...'in diğer sanık ... ile nişanlanmasına rağmen maktül ...'in ısrarla sanık ...'i arayarak telefonla ve yüzyüze "benim olacaksın başkasının olamazsın "şeklinde sözler söyleyerek tehditlerde bulunduğu, en son olay günü bu tür tehdit ve tekliflerinde ısrar edip sanık ...e, durumu onun ve

nişanlısı ...'ın ailesine söyleyeceğini belirtmesi üzerine, sanık ...'in nişanlısından ayrılmasının sözkonusu olamayacağı artık peşini bırakması gerektiğini söylemek amacıyla maktül ...'in görüşme teklifini kabul ettiği, durumu nişanlısı sanık ...'a da anlattığı, sanık ...'ın sanık ...'i araba ile görüşme yerine yakın bir yere bıraktığı, sanık ...'in dolmuşla maktülle buluşma yerine gittiği, sanık ...'ın da endişelenip sanık ...'i takip ettiği, sanık ... ile maktül ... maktulün bir yakının evinin bahçesinde buluştuklarında aralarında tartışma ve kavga çıktığı, maktulün sanık ...'in üzerine yürüdüğü boğazını sıkınca sanık ...'in çığlık atması üzerine sanık ...'ın ne oluyor diye müdahale ettiği, sanık ...'in ... diye seslenmesi üzerine maktulün, sanık ...'ı tanıdığı ve üzerine yürüdüğü aralarında boğuşma olduğu, maktulün ittirmesi ile sanık ...'ın yere düşmesine rağmen maktulün sanık ...'a karşı saldırılarını devam ettirdiği, sanık ...'in ani bir kararla çantasına koyduğu bıçağı çıkartarak gelişigüzel rastgele birkaç kez maktüle vurarak maktülün ölümüne sebebiyet verdiği olayda sanık ...'ın sanık ...'in maktül ...'i öldürme eylemine katıldığına dair savunmasının aksine, mahkumiyete yeterli kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığının kabulü ile, sanığın atılı suçtan beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sanık ... hakkında kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), Bozma nedenine göre sanık ... müdafiinin tahliye talebinin kabulü ile sanık ...'ın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu yada hükümlü değil ise derhal salıverilmesi için müzekkere yazılmasına 10/05/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

10.05.2012 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...’nin yokluğunda 10.05.2012 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/1473, Karar No: 2011/3212, Tarih: 18.04.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/1473 E.  ,  2011/3212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ruh ve beden sağlığı bozulacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (3 kez), çocuğun basit cinsel istismarı (1 kez) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (4 kez) suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetine dair, Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.07.2010 gün ve 2010/56 Esas, 2010/140 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile katılanlar ... ve ... vekilleri tarafından istenilmiş, ruh ve beden sağlığı bozulacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükümler re'sen de temyize tabi olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen kısmi re'sen ve sanık müdafii ile katılanlar ... ve ... vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (4 kez) ve mağdureler ..., ... ve ...'e karşı ruh ve beden sağlığı bozulacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ile çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından kurulan hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında mağdure ...'na karşı ruh ve beden sağlığı bozulacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında mahkümiyet hükmü kurulurken, YCGK.nun 20.11.2007 gün ve 2007/5-142 Esas, 2007/240 Karar sayılı Dairemizce de benimsenen kararında belirtildiği üzere; 5237 sayılı Yasanın 61. maddesindeki sıralamaya göre, 43. maddenin 103/6. maddeden sonra uygulanması gerektiği, ancak sanığın zincirleme biçimde kasten işlediği basit cinsel istismar suçunun neticesi sonucu gerçekleşen ve sorumluluğu için en az taksir derecesinde bir kusurunun bulunması gereken TCK.nun 103. maddesinin 6. fıkrasındaki suçun ağırlaşmış halinin teselsül edemeyeceği, zincirleme biçimde gerçekleşen eylemlerin 103/6. maddeden öncekiler olması nedeniyle TCK.nun 43. maddesi uyarınca yapılacak artırımın 103/6 ile tayin edilen ceza üzerinden değil, bu maddenin tatbikinden önce bulunan ceza miktarı üzerinden yapılması ve bunun 103/6. maddeyle belirlenen cezaya eklenmesi ile sonuç cezanın tayini gerektiği gözetilmeyerek sanığa eksik ceza verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, re'sen de temyize tabi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4504, Karar No: 2010/5010, Tarih: 29.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4504 E.  ,  2010/5010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 137 ada 8 parsel sayılı taşınmazın davalılar adına kayıtlı olduğunu ve çekişmeli taşınmazın bir bölümünün S.G.'nün kıyı kesiminde kaldığını ileri sürerek, kıyıda kalan kısmın kaydının iptali ile terkin isteğinde bulunmuştur.

Davalılardan bir kısmı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davacı ve bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar  verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 137 ada 8 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 579 parselin üçüncü kişinin itirazı üzerine A.K. adına Hazine'nin taraf olmadığı dava sonucunda hükmen tesciline karar  verilip 30.7.1958 yılında kesinleştiği ve davalılara intikal ettiği, davanın ise 13.11.2007'de açıldığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar, çekişmeli taşınmazların kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümlerinin devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 1958 ile davaların açıldığı 13.11.2007 tarihleri arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usuli müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır. Öte yandan, yürürlüğe konulan hükümler kamu düzeniyle ilgili bulunduğundan ve re'sen gözetilmesi gerektiğinden somut olayda, aleyhe bozma yasağı ilkesinin de uygulanma yeri bulunmadığı izahtan varestedir.

Öyle ise, davanın hak düşürücü süre yönünden reddi gerekeceğinde kuşku yoktur.

Öyle ise, davanın hak düşürücü süre yönünden reddi gerekeceğinde kuşku yoktur.

Ancak hemen belirtmelidir ki;  bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğü giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Ayrıca her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.5.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca, somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde bulunduğu ve dava tarihinde davacı Hazinenin kabul kapsamındaki yer bakımından haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedileceğine göre, yargılama gideri ve vekalet ücreti bakımından tarfların haklılık durumuna göre karar  verilmesi ve davalıların maktu harçtan sorumlu tutulmaları gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Tarafların, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  29.4.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7113, Karar No: 2014/11829, Tarih: 08.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/7113 E.  ,  2014/11829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 8. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 4.İŞ)

TARİHİ : 16/11/2011

NUMARASI : 2010/1233-2011/1022

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, maaş alacağı, asgari geçim indirimi sosyal hak alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi vekili, davalı işverenin son bir iki yıldır ekonomik krizi bahane ederek müvekkili ve diğer çalışanların ücretlerini gecikmeli ve taksit taksit ödediğini, ayrıca müvekkilinin ve diğer bazı çalışanların aylık çalışma sürelerini 2009 yılı haziran ayından itibaren aylık 15 gün olarak gösterdiğini ve SGK bildirimini de bu şekilde yaptığını, bunu yapmadan önce bunun sadece iki aylık bir uygulama olacağını söyleyerek müvekkili ve diğer çalışanlardan muvafakat aldığını ancak bu sürenin 1,5 yıldır işten ayrılana kadar devam ettiğini, müvekkilinin bu sebeplerle 15/10/2010 tarihinde işten ayrılmak zorunda kaldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile maaş, asgari geçim indirimi, sosyal haklar, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davacının tüm ücretlerinin zamanında ve eksiksiz olarak imza karşılığında ödendiğini, davacının kendi isteği ile istifa ettiğini, kendi rızası ile ihbar süresine riayet etmeden işten ayrılan bir çalışanın kıdem tazminatı hakkı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı tarafından temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, yukarıdaki ilke kararında belirtildiği gibi fazla mesai hesabında onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporuda yarım saat ara dinlenmesi düşülerek fazla mesai alacağının hesaplanması hatalı olup hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3466, Karar No: 2024/4483, Tarih: 11.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3466 E.  ,  2024/4483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/355 E., 2023/940 K.

KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin alt işveren firma bünyesinde 04.01.2010 tarihinde çalışmaya başladığını, 04.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (696 sayılı KHK) 127 nci maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23 üncü madde uyarınca sürekli işçi kadrosuna alındığını, müvekkilinin işyeri sendika temsilcisi olduğunu ve davalı Kurum bünyesinde kullanılmakta olan Turkcell telefon hatlarıyla ilgili yapılacak tüm iş ve işlemlerde görevlendirildiğini ve kendisine işlem kullanıcı yetkisi tanımlandığını, aynı zamanda davalı Kurum personelinin genel sağlık sigortası işlemlerini de yaptığını, müvekkilinin görevlendirilmeler neticesinde 2018 yılından bu yana büro personeli olarak çalıştığını, müvekkilinin büro personeli görevlerini ifa etmiş olmasına rağmen çalışma koşullarında tek taraflı olarak müvekkili aleyhine esaslı bir değişikliğe gidildiğini, müvekkilinin temizlik personeli olarak görevlendirildiğini, bu değişikliğin hukuka aykırı olduğunu iddia ederek müvekkilinin temizlik personeli olarak görevlendirilmesi işleminin geçersizliğinin tespiti ile önceki işine iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın idari yargı mahkemelerinde görülmesi gerektiğini belirterek görev itirazında bulunduğunu, sürekli işçi olarak kadroya alındığında işçi statüsüne geçişte doldurulan formda davacının en son çalıştığı işin niteliğinin temizlik olduğunu, buna uygun olarak Sosyal Güvenlik Kurumu işe giriş bildirgesinde temizlik görevlisi olarak bildirildiğini, davacıyı farklı birimlerde görevlendirmiş olmasının temizlik görevlisi iş tanımında değişiklik yapıldığı anlamına gelmeyeceğini, kabul alamına gelmemekle birlikte çalışma koşullarında değişiklik yapılmasına rağmen işçinin de bu koşulların uygulanmasını kabul etmeyerek kendisinin de fesih hakkı bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI