muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6042, Karar No: 2011/6126, Tarih: 18.10.2011

Somut olaya gelince; davacı dava dilekçesinde, davalı tarafından yapılan yol inşaatı nedeniyle taşınmazının 37 metrekarelik alanının ve üzerindekilerin hasar gördüğünü öne sürerek, taşınmaz üzerinde bulunan mermer çeşme, ağaçlar, mermer zemin kaplama yönünden zararının herbir kalem için ayrı ayrı 1.000,00’er TL olduğunu açıklanmış, ayrıca 37 metrekarelik alan bedelini talep etmiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda davacının zararının, taşınmazının 37 metrekarelik alanı yönünden 1.100 TL, mermer çeşme hasar bedeli olarak 1.200 TL, ağaçlar için 1.100 TL, mermer zemin kaplama bakımından ise 1.875 TL olduğu belirtilmiş, mahkemece benimsenen bu rapor doğrultusunda karar verilmiştir. Davacı tarafından dava ıslah edilmemiştir. Mahkemece anılan kalemler yönünden talep aşılarak karar verilemez. Ayrıca davacı dava açılmadan önce dava konusu taşınmazı dava dışı şirkete satıp buna ilişkin satış bedelini de tahsil ettiğinden, kural olarak taşınmazının 37 metrekarelik alanına ilişkin bedeli davalıdan talep edemeyeceği kuşkusuzdur. Ancak, kamulaştırmasız olarak kullanılan 37 metrekarelik alanın, dava konusu hasar nedeniyle rayiç bedelinden daha düşük bir bedele satıldığının tespiti halinde, çoğun içinde azı da vardır kuralı gereği, hasarsız satış bedeliyle hasarlı haliyle satış bedeli arasındaki farkın davacının zararı olarak tazminine karar verilmesi gerekir.

O halde, mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, taşınmazının 37 metrekarelik alanının hasarsız olarak satış bedeli ile hasarlı hali ile satış bedeli arasındaki fark bulunup bulunmadığının araştırılması, farkın tespiti halinde bu bedelin tazminine karar verilmesi; mermer çeşme, ağaçlar, mermer zemin kaplama yönünden ise dava dilekçesinde talep edilen davacı alacağına hükmedilmesi gerekirken, taleple bağlılık kuralına aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması dâhi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 18.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7663, Karar No: 2016/10862, Tarih: 22.06.2016

**22. Ceza Dairesi         2016/7663 E.  ,  2016/10862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I.Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi uygulanırken sanığa ait adli sicil kaydındaki tekerrüre esas teşkil eden mahkumiyetlerden en ağır olanının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, birden fazla mahkumiyet kararının esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından "Sanık Ankara 24. Asliye Ceza ve 8. Asliye Ceza mahkemelerinden hükmolunan cezanın TCK.nin 58/6-7. maddesi gereğince MÜKERRİRLERE ÖZGÜ İNFAZ REJİMİNE GÖRE ÇEKTİRİLMESİNE, Ayrıca cezanın infazından sonra başlamak üzere denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına," ilişkin bölümler çıkartılarak

yerlerine, “Sanığın adli sicil kaydına konu Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/519 E. 2012/1703 K. sayılı ve 30/11/2012 tarihinde kesinleşen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin ilamının tekerrüre esas olduğu anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nin 58/6. maddesi gereğince sanığa hükmolunan cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezaların infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, cümlelerinin eklenmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II.Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

II.Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Katılanın aşamalardaki ifadelerinde, olay günü 18:00'de evine geldiğinde giriş kapısı ile oda kapısının kırıldığını ve evde unuttuğu cüzdanının bulunduğu yerin değişmiş olduğunu, cüzdan içerisinden üç gün önce çektiği maaşı olan 650 TL paranın alınmış olduğunu gördüğünü beyan ettiği, sanığın ise aşamalardaki beyanlarında katılana ait eve girdiğini, birşey bulamadığı için çalamadan çıktığını, bina içinde merdivenlerde üst katta oturan bir polis memuru tarafından yakalandığını beyan ettiği, 02/03/2015 tarihli yakalamaya ilişkin tutanağa göre olay günü 16:35 sıralarında katılana ait ikametin adresi verilerek ikamette hırsız olduğunun bildirilmesi üzerine kolluk görevlilerinin sanığı evin içerisinde yakaladıklarının belirtildiği, anılan tutanak ve 02/03/2015 tarihli üst arama tutanağına göre sanığın üzerinde para bulunamadığı, olaya karışan başka kişilerin olduğuna ilişkin herhangi bir beyanın da dosyada yer almadığının anlaşılması karşısında; katılana ikamet ettiği binada, sanığın beyanlarında polis memuru olarak bahsettiği kişinin oturup oturmadığı sorularak böyle bir kişi var ise açık kimlik ve adresinin tespiti ile duruşmaya tanık olarak getirtilip sanığın savunmasına göre beyanlarının alınması, 02/03/2015 tarihli tutanak tanıklarının duruşmaya celbi ile sanığın ne şekilde yakalandığına, olaya dair ihbarın kim tarafından yapıldığına ilişkin beyanlarının alınması, sanık ile katılanın beyanları arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması, sonucuna göre hırsızlık eyleminin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığı değerlendirilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi uygulanırken sanığa ait adli sicil kaydındaki tekerrüre esas teşkil eden mahkumiyetlerden en ağır olanının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, birden fazla mahkumiyet kararının esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 22/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12905, Karar No: 2016/10131, Tarih: 07.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/12905 E.  ,  2016/10131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca evlilik dışı doğup tanıma yoluyla nüfusa tescil edilen ve annesinin de yaşının küçük olması nedeniyle küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayı küçüğün ... adresinin “... Mahallesi ... Sokak... .../...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince küçüğün yerleşim yeri adresinin “... Mah. .... Sokak No: ... ../...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırma ile kısıtlı adayının yerleşim yerinin, annesi ve babası ile birlikte yaşadığı “... Mah. ... Sokak No: ... .../...” olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07.11.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24551, Karar No: 2014/23514, Tarih: 24.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/24551 E.  ,  2014/23514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı (kadın)'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava, 01.11.2012 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu döneminde açılmıştır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 141. maddesi gereğince tahkikat aşamasında iddia ve savunma genişletilemez. Davalı (kadın), tahkikat aşamasında 12.12.2013 tarihinde Türk Medeni Kanununun 175. maddesi uyarınca 400 TL yoksulluk nafakası talebinde bulunmuştur. Davacı (koca)'nın, bu talebe açık rızası bulunmadığı gibi bu konuda usulünce yapılmış bir ıslah (HMK md. 176) işlemi de mevcut olmadığından mahkemece hakkında olumlu ya da olumsuz karar verilebilecek nitelikte bir yoksulluk nafakası talebi mevcut değildir. Bu durumda davalı (kadın)'ın yoksulluk nafakası talebi hakkında “usulüne uygun ileri sürülmediğinden karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar verilecek yerde yazılı şekilde ret kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Mahkemece, "davalı kadının çocuğa olumsuz davranışları, sosyal inceleme raporu, küçüğün fikri ve ruhi gelişimi" gerekçesiyle müşterek çocuk 2007 doğumlu ....’ın velayeti davacı babaya bırakılmıştır.

Tarafların müşterek çocuğu ... 2007 doğumludur. Velayete esas alınan sosyal inceleme raporu, davacı baba ve ailesi ile yapılan görüşme sonucu hazırlanmış, davalı (anne) ve müşterek çocuk ile bir görüşme yapılmamıştır. Rapor tamamen davacının ve ailesinin beyanlarına dayanmaktadır. Toplanan delillerden, tarafların fiilen ayrılmalarından itibaren (2012 yılı 10. ayı) müşterek çocuğun davalı anne yanında kaldığı anlaşılmaktadır. O halde, mahkemece görevlendirilecek uzmanlar tarafından bir kez de davalı anne ve müşterek çocuk ile görüşülerek, müşterek çocuğun yaşadığı ortamın görülmesi, annenin velayet görevi ve sorumluluğunu yerine getirmesine engel bir durumunun bulunup bulunmadığının saptanması, çocuğun bulunduğu yaş itibarıyla bedeni ve ruhsal gelişimlerinin gözlenmesi, bu hususta yeniden sosyal inceleme raporu aldırılması ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre velayetin düzenlenmesi gerekirken, bu hususta eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.11.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2010/6839, Karar No: 2010/9831, Tarih: 05.10.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/6839 E.  ,  2010/9831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.10.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, kademeli olarak ise tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tapu iptal ve tescil isteminin reddine, tazminat isteminin yüklenici yönünden kabulüne dair verilen 11.03.2010 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 11.03.2010 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av.... ile karşı taraftan davalı kooperatif vekili Av.... davalı şirket vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan üç adet bağımsız bölümün satın alındığı iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil, kademeli olarak ise tazminat isteğine ilişkindir.

Davalı arsa malikleri, yüklenicinin edimlerini yerine getirmediğini ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde temlik yasağı olduğunu savunmuş ve davanın reddini istemişlerdir.

Davalı yüklenici .... San. Lmt. Şti., çekişmeli bağımsız bölümlerden bir tanesinin kendilerine bırakılmadığını ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde de temlik yasağı bulunduğunu savunmuştur.

Mahkemece, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde temlik yasağı olduğu gerekçesi ile tapu iptali ve tescil davasının reddine, tazminat isteminin ise yüklenici yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yükleniciye şahsi hak sağlar. Koşulları yerinde ise kazandığı şahsi hakka dayanarak yüklenici arsa sahibini bir şey vermeye veya yapmaya zorlayabilir. Şahsi hak kazanan yüklenici bu hakkını doğrudan arsa sahibine karşı ileri sürebileceği gibi arsa sahibinin rızası gerekmeksizin ve ancak yazılı olmak koşulu ile üçüncü bir kişiye de temlik edebilir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yükleniciye şahsi hak sağlar. Koşulları yerinde ise kazandığı şahsi hakka dayanarak yüklenici arsa sahibini bir şey vermeye veya yapmaya zorlayabilir. Şahsi hak kazanan yüklenici bu hakkını doğrudan arsa sahibine karşı ileri sürebileceği gibi arsa sahibinin rızası gerekmeksizin ve ancak yazılı olmak koşulu ile üçüncü bir kişiye de temlik edebilir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir.

Kural, borç ilişkisinin sonucu olan edimin alacaklıya ifasıdır. Fakat hayat şartları, ticaret ve ekonomi gereksinmeleri, alacaklının ifayı beklemeden alacağını başkasına devretmesi veya borçlunun borcunu bir başkasına nakletmesi yollarının da açılmasını zorunlu kılmıştır. Görülüyor ki, alacağın temliki hayat şartlarının gerektirdiği ihtiyaçlardan ortaya çıkan bir hukuk kurumudur. Örneğin, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde bina yapım işini borçlanan yüklenici finans ihtiyacı duyar. Bu ihtiyacın kısmen veya tamamen yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölüm veya bölümlerin onun tarafından daha inşaat aşamasında üçüncü kişilere satılarak veya satış vaadinde bulunularak karşılanması olanağı bulunmaktadır. Aslında arsa sahibinin kural olarak Borçlar Kanununun 364. maddesi uyarınca eserin tesliminde vermesi gereken arsa payını, inşaat aşamasında yükleniciye devretmesi, yüklenicinin de bunu üçüncü kişilere temlik ederek finans sağlaması, arsa sahibinin yükleniciye kredi kullandırması demektir.

Somut olayda; arsa malikleri ile yüklenici arasında 22.08.2005 tarihinde düzenlenen 22.08.2005 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 3.12 maddesinde “... Yüklenici kendi payına isabet eden daireleri şu şekilde kazanacaktır. 3. kat betonundan sonra 14 daire, 7. kat betonundan sonra 9 daire, Duvarlar, elektrik, su döşenince 9 daire, Daire içi boyalar yapıldığında 5 daire, kalanları iskan raporu alındıktan hemen önce..”, 3.13 maddesinde ise ”... Yüklenici sözü edilen işleri yaptıktan sonra, satış hakları talep edecektir ve inşaat vasıtasıyla bunları alacaktır...” hükmü öngörülmüştür. Görüldüğü gibi yüklenicinin kişisel hak kazanma koşulları anılan madde hükümleri ile düzenlenmiş olup temlik yasağı bulunmamaktadır. Sözleşmenin 3.6 maddesi ise, “.. Müteahhit arsa sahibinin yazılı onayını almaksızın sözleşmedeki hak ve sorumluluklarını başkasına devredemeyeceği...” şeklinde olup, bu madde hükmü uyarınca yüklenicinin sözleşmeden doğan genel hak ve sorumluluklarını temlik etmesi, bir başka deyişle sözleşmenin genel olarak temlik edilmesi yasaklanmıştır. Anılan madde hükmü uyarınca yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarıca edimlerini yerine getirmesinden sonra kazandığı kişisel hakkı üçüncü kişilere temlik etmesi yasaklanmamıştır.

Mahkemece, yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca edimlerini yerine getirip getirmediği ve binayı sözleşmeye, amacına, fen ve sanat kurallarına uygun imal edip etmediği araştırılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir iken, sözleşmenin anılan maddelerinin yanlış yorumlanması sonuçu temlik yasağı olduğundan bahisle ayın isteğinin reddine karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 750.00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 05.10.2010 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12514, Karar No: 2020/10053, Tarih: 06.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/12514 E.  ,  2020/10053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, ibadethaneye zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında ibadethaneye zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında suç adının kamu malına zarar verme suçu olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun camiinin imam odasının kapısını kırmak suretiyle ibadethaneye zarar vermek şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 153/1 maddesinde tanımlanan suçun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının suç tarihi olan 20.04.2013 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının CMK'nın 223/8 maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 06/10/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5714, Karar No: 2016/6167, Tarih: 21.06.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/5714 E.  ,  2016/6167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 16.01.2013 yerine 15.12.2012 olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2239, Karar No: 2024/1823, Tarih: 04.06.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2239 E.  ,  2024/1823 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki hizmetin ayıplı olmasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli, davalı vekili tarafından duruşma istemsiz temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 04.06.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ...'un sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin davalı hastanede anestezi teknikeri olarak çalıştığı dönemde 13.06.2017 tarihinde rahatsızlandığını, yakında bulunan bir hastaneye kaldırıldığını, 14.06.2017 tarihinde kendini daha iyi hissettiği için çalıştığı kurum olan davalı hastaneye geçiş yaptığını, davalı hastanede sorumlu yöneticinin acil servise giderek şeker hastalığı ile ilgili hekimin talep ettiği kan ve idrar tahlillerini yaptırmasını söylediğini, bunun üzerine müvekkilinin acil servise giderek kan ve idrar verdiğini, davalı hastanenin tüm hukuki düzenlemelere aykırı bir şekilde müvekkilinin onamını almadan kan ve idrar tahlillerinde narkotik duruma baktığını ve bundan elde ettiği verileri doğrulama testlerini beklemeden müvekkiline karşı kullandığını, narkotik testinin pozitif geldiği söylenerek hemen orada istifa ederek işten ayrılması gerektiğini söylediklerini, müvekkilinin tüm çalışma arkadaşlarının önünde aşağılanarak işyerinden uzaklaştırıldığını, müvekkiline onamı dışında müdahale gerçekleştirildiğini, Hasta Hakları Yönetmeliği'nin sadece hastanın onam verdiği konular ile ilgili girişim yapılabileceğini, bunun genişletilemeyeceğini, sadece acil hallerde genişletilebileceğini öngördüğünü, davalı hastanenin bu eyleminin Medeni Kanun'un 24 üncü maddesi kapsamında kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu ve müvekkilinin özel yaşamının ihlal edildiğini, doğrulama testlerinin de bu verileri doğrulamadığını beyan ederek, fazlaya dair talep ve hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL maddi, 250.000,00 TL manevi tazminatın 16.06.2017 olay tarihinden itibaren işleycek faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP