muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7947, Karar No: 2013/14762, Tarih: 16.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/7947 E.  ,  2013/14762 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, kuaför olarak davalı işyerinde çalıştığını ve iş akdinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle ihbar tazminatı ve fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle sona erdirildiğini ve tüm alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davasının kabulüne karar verilmiştir.

İş akdinin davalı işverence haklı nedenle feshedilip feshedilmediği ve işçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise, işverene haklı fesih imkânı vermez

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise, işverene haklı fesih imkânı vermez

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir .

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının kuaför olarak çalıştığı sırada bir müşterisinin parasını getirmemesi üzerine işvereni ile tartıştığı ve işverenini diğer müşterilere mesaj atarak gelmelerini engellemekle tehdit ettiği, bunun üzerine davalı işverenin davacının doğruluk ve bağlılığa uymayan bu davranışı nedeniyle davacının iş akdini haklı nedenle feshettiği, mahkemece de, işverenin haklı feshi kabul edilmesine rağmen davacının ihbar tazminatı talep etme hakkının olmadığı hususu göz ardı edilerek hatalı değerlendirme sonucu ihbar tazminatının hüküm altına alınması isabetsizdir.

Ayrıca günlük mesainin 09.00-20.30 saatleri arasında olduğunun kabulü ile fazla mesai ücreti hüküm altına alınmış ise de, yasal olarak 11 saati aşan çalışmalarda 1,5 saat ara dinlenmesi verilmesi gerekirken 1 saat ara dinlenmesi vererek hesap yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine 16.9.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1053, Karar No: 2021/1105, Tarih: 03.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/1053 E.  ,  2021/1105 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme,

haberleşmenin gizliliğini ihlal

Hükümler: CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

Sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme ve haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.05.2013 tarihli, 2013/11-87-245 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, vekalet ücreti kişisel hakka ilişkin olup, kişisel hakka ilişkin kanuna aykırılıkların Yargıtay tarafından bozma konusu yapılabilmesi için, hükmün karşı hak sahibi tarafından temyiz edilmiş olması gerekir. Bu sebeple, hakkında beraat kararı verilen ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına, hazine aleyhine, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, temyiz edenin sıfatına göre, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bir adliyede mübaşir olarak görev yapan sanık ...’in, aynı adliyede zabit katibi olarak görev yapan mağdur ... ile 22.04.2012 tarihinde evlendikten bir süre sonra, mağdurun sadakatinden kuşkulanıp, aldatıldığını düşünerek, mağdura ait “dreams... ve emel... gmail.com” isimli iki ayrı elektronik posta hesabına izinsizce giriş yapıp, güvenlik bilgilerini değiştirerek, kullanımındaki GSM hattına yönlendirdiği ve mağdurun girişini engellediği bu hesaplarda yer alan ve mağdurla aynı birimde çalışan ... isimli başka bir zabıt katibinin gönderdikleri de dahil beyanına göre yaklaşık 60.000 adet ve 20 klasör civarında olup, açık unutulan bilgisayardan kısa sürede alınması hayatın olağan akışına aykırı olan mağdura ait elektronik iletileri ele geçirip, 13.06.2014 tarihinde açtığı boşanma davasına delil olarak sunmadığı mağdura ait elektronik iletilerin 23.06.2014 tarihinde çıktıları alınan ve 14.03.2014-24.05.2014 tarihlerini kapsayan örneklerini, 27.06.2014 tarihli anlaşmalı boşanma kararının kesinleştiği 02.07.2014 tarihinden sonra, mağdur ile ... isimli şahıs hakkında disiplin soruşturması başlatılması için şikayetçi sıfatıyla imzaladığı 10.07.2014 tarihli dilekçesinin ekinde ve 1 klasör içinde Adalet Komisyonu Başkanlığına verdiği; ayrıca, tanıklar ... ve ...’nin anlatımlarına yansıdığı üzere, mahkemenin duruşma salonunda muhafaza ettiği klasörlerde yer alan mağdura ait elektronik iletileri mesai arkadaşlarına gösterip, okuyarak, onlara, mağdurun kendisini aldatmasından dolayı boşandıklarını açıkladığı iddialarına dayalı olarak, sanık hakkında TCK’nın 244/2. madde ve fıkrasındaki sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme ile aynı Kanunun 132/2. madde ve fıkrasındaki haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarından kamu davaları açıldığı olayda;

Sanık, mağdurla aynı konutta yaşarken, onunla ortak kullandıkları bilgisayarın açık unutulması sonucunda mağdura ait “dreams... gmail.com” isimli elektronik posta hesabındaki elektronik iletileri görüp, çıktılarını aldığını, söz konusu elektronik iletileri yalnızca yetkili mercilere sunup, mağdurun arkadaşlarına ifşa etmediğini savunmuş ise de, sanık tarafından 13.06.2014 tarihinde boşanma davası açılması, Adalet Komisyonu Başkanlığına sunulan elektronik iletilere ilişkin çıktıların üzerinde ise 02.06.2014 tarihinin yanı sıra 23.06.2014 ve 30.06.2014 tarihlerinin yazılı olması; ayrıca, soruşturma evresinde ifadeleri alınan tanıklar ... ve ...’ün, taraflar boşandıktan sonra sanığın mağdura ait elektronik iletileri kendilerine gösterip, bazılarının içeriğini okuduğuna dair mağdurun iddialarını doğrular nitelikteki anlatımları karşısında,

Maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi amacıyla; sanığa, yaklaşık 60.000 adet ve 20 klasör civarında olduğunu ifade ettiği mağdura ait elektronik iletilerin ve elektronik iletileri ele geçirdiğini ifade ettiği bilgisayarın kendisinde olup olmadığı ve bunları dosyaya sunup sunamayacağı ile Adalet Komisyonu Başkanlığına verdiği 10.07.2014 tarihli dilekçesinde yer alan; “... Son aylarda eski eşimin tutum ve davranışlarındaki değişikliklerden şüphelenerek yaptığım araştırma sonucunda ekte sunmuş olduğum klasörde mevcut delillerden de anlaşılacağı gibi eski eşimin beni aldattığı ve karşı tarafında ... zabıt katibi ... ... olduğu tarafımca tespit edilmiştir.” ibarelerindeki “yaptığım araştırma” sözleri ile neyi kastettiği sorulup, sanığın, Adalet Komisyonu Başkanlığına ve dava dosyasına sunduğu tüm elektronik iletileri hangi tarihte ve ne kadar sürede nasıl kaydettiğine, ele geçirdiği elektronik iletileri nerede muhafaza ettiğine dair ayrıntılı savunmasının ve soruşturma evresinde ifadeleri alınan tanıklar ... ile ...’ün beyanlarının alınması, konuyla ilgili sanıkla mağdur hakkındaki disiplin soruşturmalarına ilişkin dosyalar ile taraflar arasındaki Bakırköy 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/143 esasına kayıtlı dava dosyası incelenip, mevcut olayla ilgili delil niteliği bulunan belge örneklerinin dosyaya konulması, gerektiğinde teknik yeterliliği ve uzmanlığı olan ilgili kolluk birimlerine de inceleme yaptırılarak, iddianamede belirtilen mağdura ait elektronik posta hesaplarına onun rızası dışında ve şifreleri kullanılarak giriş yapılıp yapılmadığı, giriş yapıldı ise hangi tarihlerde giriş yapıldığı, söz konusu hesaplara veri yerleştirilip yerleştirilmediği, hesaplardaki verilerin değiştirilip değiştirilmediği, mağdurun hesaplarına erişiminin engellenip engellenmediği, Adalet Komisyonu Başkanlığına sunulan elektronik iletilerin; sanık tarafından 02.06.2014, 23.06.2014, 30.06.2014 tarihlerinde ve doğrudan mağdura ait hesaplara girilerek mi yoksa sanığın mağdurla aynı konutta yaşadığı esnada ele geçirip, dijital materyallere aktardığı elektronik iletilerin 02.06.2014, 23.06.2014, 30.06.2014 tarihlerinde çıktıları alınarak mı elde edildiği hususlarını teknik verilerle destekleyecek biçimde bilişim uzmanı üç kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınması, iddia ve savunmanın doğruluk derecesi açıklığa kavuşturulduktan ve TCK’nın 139/1. madde ve fıkrası uyarınca şikayete tabi olan haberleşmenin gizliliğini ihlal suçu kapsamındaki eylemler açısından mağdurun aynı Kanun’un 73/1. madde ve fıkrasında öngörülen 6 aylık sürede şikayetçi olup olmadığı belirlendikten sonra, iddianamede eylemlerin tarif edildiği de nazara alınıp, CMK'nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınarak, sanığın sübut bulan eylemlerinde, TCK’nın 243/1. madde ve fıkrasındaki bilişim sistemine girme, aynı Kanun’un 244/2. madde ve fıkrasındaki sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme ile TCK’nın 132/1 ve 132/2

. madde ve fıkrasında öngörülen 6 aylık sürede şikayetçi olup olmadığı belirlendikten sonra, iddianamede eylemlerin tarif edildiği de nazara alınıp, CMK'nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınarak, sanığın sübut bulan eylemlerinde, TCK’nın 243/1. madde ve fıkrasındaki bilişim sistemine girme, aynı Kanun’un 244/2. madde ve fıkrasındaki sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme ile TCK’nın 132/1 ve 132/2. madde ve fıkralarındaki haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarının yasal unsurlarının oluşup oluşmadığı, oluştuğunun kabulü halinde ise TCK’nın 43/1. madde ve fıkrasındaki zincirleme suç koşullarının bulunup bulunmadığı tartışılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yerel mahkemece; “... boşanma sonrası gelişen olaylar neticesinde sanık tarafından konuşmalar içerisinde suç unsurlarının varlığını göz önünde bulundurarak gerekli yasal işlemlerin yapılmak üzere, adli ve idari yargı yoluna başvuruluğunda söz konusu maillerin de delil olarak sunulduğu ve bu davalar neticesinde tarafların aynı iş yerinde çalışmalarından dolayı olayın ifşa olmasının da kaçınılmaz olduğu ve sanık tarafından özel yaşamın gizliliğini ihlal eden ve bu suçun unsuru sayılan ifşa etmek kastı ile hareket ettiğine dair suçun unsurlarını taşıyan bir kusurunun olmadığı gibi suç kastının da olmadığı... sanığın sisteme giriş yapmış olduğunun kesin ve net olmadığı, şifre kırarak sisteme girdiği yönünde sadece soyut iddialar olduğu, böyle bir durum söz konusu olsa bile sanığın evlilik birliğini sarsan yazışmaları tespit etmesi neticesinde bu eylemi gerçekleştirmiş olmasının kişinin aile birliğini koruma ve savunma hakkının atılı suçta korunan haktan üstün tutulması gerektiği, tüm bunların yanı sıra şifre kırma işleminin yapıldığının kesin ve net olmadığı, ayrıca resmi nikahlı eş olmaları da göz önünde bulundurulduğunda aralarındaki beşeri hukuk nedeniyle şifre paylaşmış olabilecekleri bu durumun da hayatın olağan akışına uygun düştüğü de dikkate alındığında sanığın eyleminin suçun unsurlarını oluşturmadığı ve suç kastı ile yapılan bir işlemin olmadığı...” biçimimdeki yetersiz gerekçelere ve eksik incelemeye dayalı olarak sanık hakkında haberleşmenin gizliliğini ihlal ve sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçlarından beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16742, Karar No: 2018/4648, Tarih: 16.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/16742 E.  ,  2018/4648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat

Sanıklar ..., hakkında mahkumiyet

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 24.12.2012 tarih ve 2012/42678 esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak, sanık ... hakkında 2009 ve 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarından da kamu davası açılmış olduğu anlaşılmakla, bu suçlarla ilgili zamanaşımı süresi içerisinde mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

I-Sanık ... hakkında defter belge ibraz etmemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı nedenin bulunmadığı, azaltıcı sebebin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kaydında, hükümden sonra 13.05.2016 tarihinde vefat ettiği belirtildiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

III-Sanıklar ... hakkında 2009 ve 2010 yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri, ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ve ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik sanık ... müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

III-Sanıklar ... hakkında 2009 ve 2010 yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri, ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ve ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik sanık ... müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Sanık ...'in savunmasında, suçlamaları kabul etmediğini, düzenlenen ve kullanılan faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayanadığını beyan etmesi, sanık ... ve ...'ın savunmalarında, işsiz oldukları için...isimli kişinin kendilerini ... diye biri ile tanıştırdığını, işe alınacaklarını düşünerek bazı evraklara imza attıklarını, şirket kurulduğundan haberdar olmadıklarını sahte fatura düzenlemediklerini beyan etmeleri ve sahte fatura düzenleme ve kullanmak suçlarında, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması karşısında; 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında düzenlendiği ve 2009 takvim yılında kullanıldığı iddia olunan faturalardan kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ( ( 2010 yılında kullanıldığı iddia olunan sahte fatura örnekleri dosya arasında, 2010 yılında sahte düzenlendiği iddia edilen fatura örnekleri Ceyhan 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/344 E. sayılı dosyasında yer almaktadır) ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2-Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a)Faturaları düzenlediği ve kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ve derdest ise, davaların birleştirilmesi; hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c)Faturaları düzenleyen ve kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının ya da kime verdiklerinin, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

d)Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;