muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5426, Karar No: 2013/11748, Tarih: 11.04.2013

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56-45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 41inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ü

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9. HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9. HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9. HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9. HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde haftanın 7 günü, 05.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını bildirmiştir.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde haftanın 7 günü, 05.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını bildirmiştir.

Davacı tanığı Kadri Kaçıcı, davalının fırınında şoför olarak, 2000 ve 2001 yılları arasında 8 veya 9 ay çalıştığını, davacı ...'in kendisinden önce yaklaşık üç yıla yakın çalışmaya başladığını, sonra da dört beş yıl daha aynı iş yerinde çalıştığını, kendisinden sonra dışarıda ekmek dağıtımında çalışmaya başladığını, hafta sonu izni kullanamadıklarını, bayramların 1. ve 2. günü iş yerinin kapalı olduğunu, 2. günü gece çalışmanın yeniden başladığını, davacının işe gece 03:00'da başladığını, gündüz saat 15:00'e kadar çalıştığını beyan etmiştir.

Davacı tanığı ..., davalının iş yerinde 2001 ve 2002 yılları arasında çalıştığını, davacı ...'in kendisinden önce çalışmaya başladığını, şoförlük yaptığını,....'in de kendisine yardımcı olduğunu ayrıca fırında da ekmekleri kasalara dizdiğini, mesaiye sabah beşte başladığını, Adem'in de kendisinden bir iki saat önce işe başlamış olduğunu, akşam da 6-7 ve 8'e kadar çalıştıklarını, haftanın her günü aynı şekilde çalıştıklarını, kendisi ayrıldıktan sonra da Adem'in çalışmaya devam ettiğini beyan etmiştir.

Olağan dışı fazla çalışma yaptığını iddia eden davacı bunu ispatlamakla yükümlüdür. Görüldüğü üzere davacı tanıklarının çalışması bittikten sonrada davacının çalışması devam etmiştir. Davacının talepleri 1999-2005 yılları arasına ilişkindir. Tanıklar 2000, 2001 ve 2002 yıllarındaki çalışma saatleri ve şekli ile ilgili tanıklık yapmışlardır. Ayrıca çalışma saatleri ve çalışma şekline ilişkin davacı tanıklarının beyanları arasında çelişkiler bulunmaktadır.

Davacının fazla çalışma ve hafta tatillerinde çalışma yapıp yapmadığı konusunda herkesçe bilinen genel bazı vakıalar, işçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de araştırılmalıdır.

Mahkemece hükme dayanak bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti, davacı işçinin 05.00 – 18.00 saatleri arasında günlük 1,5 saat ara dinlenmesi düşülerek haftanın 7 günü çalıştığının kabulü ile 35,5 saat üzerinden hesaplanmıştır.

Mahkemece yapılacak iş dosyadaki delillerle birlikte Bölge Çalışma Müdürlüğü'nce tespit edilen hususlar bir bütün halinde değerlendirmeye tabi tutularak davacının fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacağının bulunup bulunmadığının tespiti ile bulunması durumunda yukarıdaki ilkeler ışığında alacaklarının hesaplattırılmasıdır.

Fazla çalışma ücretinin haftanın 7 günü için hesaplanması ve davacının hafta tatili ücreti talebi de bulunduğundan hafta tatillerindeki sürelerin hesaplamaya dahil edilmesi ve hükmün açıklanan bilirkişi raporuna dayanarak kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7381, Karar No: 2023/5757, Tarih: 19.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/7381 E.  ,  2023/5757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/384 E., 2021/2296 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemi reddi

Sanık müdafii ile katılanlar vekilinin yüzüne karşı 01.12.2021 tarihinde hükmün tefhim edildiği, sanık müdafisi tarafından 03.12.2021 tarihinde, katılanlar vekili tarafından 05.12.2021 tarihinde hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ve gerekçeli karar tebliğ edildiğinde ayrıntılı temyiz dilekçesinin sunulacağına ilişkin temyiz dilekçesi verildiği, sanık müdafiisine ve katılanlar vekiline gerekçeli kararın 14.12.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği ancak yapılan tebligatta temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin verilmesine ilişkin süre belirtilmediği, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçesini sanık müdafiisinin 28.12.2021 tarihinde, katılanlar vekilinin 29.12.2021 tarihinde verdiği, ayrıca hükümde de CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği anlaşıldığından, sanık müdafiisinin ve katılanlar vekilinin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün geçtikten sonra sundukları temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2021 tarihli ve 2019/ 421 Esas, 2021/20 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun ( 5237 sayılı Kanun) 85/2 fıkrası, 62. maddesi gereğince neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2021 tarihli ve 2019/ 421 Esas, 2021/20 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun ( 5237 sayılı Kanun) 85/2 fıkrası, 62. maddesi gereğince neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin, 01.12.2021 tarihli ve 2021/384 Esas, 2021/2296 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile katılanlar vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 85/2, 62, 50/4 delaleti ile 50/1-a maddesi gereğince neticeten hükmolunan 3 yıl 4 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 14.09.2022 tarihli ve 2022/ 19982 sayılı, temyiz istemlerinin reddi görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi;

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

Katılanlar vekilinin temyiz istemi;

Kararın usul ve esasa aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Mahkeme gerekçesinde; ''28.01.2019 günü ...'ın sevk ve idaresindeki ... plakalı otomobil ile sanık ... sevk ve idaresindeki yarı römork bağlı çekicinin Ankara-Çankırı Karayolunda çarpışmaları neticesinde meydana gelen maddi hasarlı, yaralamalı ve ölümlü trafik kazası sonucu ... ve ...'ın kaldırıldıkları hastanelerde eks oldukları, ... ve ...'nın yaralandıkları,

Dosya kapsamında mevcut bulunan doktor raporları ve otopsi raporları dikkate alındığında Ata ve Doğa'nın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralandıklarına, ...'ın ölümünün künt kafa ve genel beden travmasına bağlı kemik kırıkları ile karakterli beyin zarları kanaması, iç organ harabiyetleri ve büyük damar harabiyetlerinden gelişen iç kanama sonucu meydana geldiğine dair kanaatin belirtildiği, ...'ün ölümünün trafik kazasına bağlı multi travma, subdural hematom, bilateral pnömotoraks sonucu meydana geldiğinin belirtildiği,

Dosyada mevcut bilirkişi raporu incelendiğinde; maktül sürücü ...'ın 2918 sayılı Kanun'un 57/1-a, 57/1-b, 84/1-h hükümlerine aykırı davrandığından bahisle asli kusurlu olduğu, sanık sürücü ...'nın 2918 sayılı Kanun'un 52/1-a, 52/1-b, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 98/1-B.a hükümlerine aykırı davrandığından bahisle ikinci derece kusurlu olduğu hususlarının tespit edildiği,

Dosyada mevcut bilirkişi raporu incelendiğinde; maktül sürücü ...'ın 2918 sayılı Kanun'un 57/1-a, 57/1-b, 84/1-h hükümlerine aykırı davrandığından bahisle asli kusurlu olduğu, sanık sürücü ...'nın 2918 sayılı Kanun'un 52/1-a, 52/1-b, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 98/1-B.a hükümlerine aykırı davrandığından bahisle ikinci derece kusurlu olduğu hususlarının tespit edildiği,

Sanığın savunmasında özetle; olay esnasında hızının 80-85 km civarında olduğunu, maktülün idaresindeki aracın tali yoldan çıktığını ve kendisine yol vermesi gerektiği halde vermediğini, frene basmasına rağmen kazanın gerçekleştiğini, aracına ait takograf cihazının arızalı olup olmadığını bilmediğini, olay yerindeyken maktül sürücünün akşam güneşi vurmasından ötürü yola dikkatli bakamadığına ilişkin duyum aldığını, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan ettiği sanığın alkol muayenesinde alkol oranının 0.00 olarak tespit edildiğine ilişkin raporun da dosyada mevcut olduğu,

Dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporu ve ATK raporu ve sanık savunması birlikte değerlendirildiğinde sanığın tali kusurlu olduğunun tespit edildiği, karşı araçta bulunan ölen sürücü ...'ın asli kusurlu olduğunun tespit edildiği, ayrıca sanığın olay esnasında alkollü olmadığının tespit edildiği, sanığın kaza anında telefon ile görüşme yaptığına ilişkin tespitin dosya kapsamında mevcut bulunmadığı, sanığın sadece hız limitini aşması haricinde başkaca bir veri bulunmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın bilinçli taksirle hareket etmediğinin anlaşıldığı, sanığın üzerine atılı trafik güvenliğini sokmak suçu yönünden yapılan incelemede ise ; Sanık hakkında TCK'nın 179/2 maddesini ihlal ettiğinden bahisle kamu davasının açıldığı, TCK'nın 179/2 maddesinde düzenlenen suçun trafik güvenliğini kasten tehlikeye sokulduğu hallerde uygulanabileceği, karayolu üzerinde taksirle meydana gelen trafik kazalarında TCK'nın 179/2 maddesinin uygulanması imkanının bulunmadığı, sanığın olay esnasında alkollü ve uyuşturucu madde etkisinde olmadığının anlaşıldığı bu nedenle TCK'nın 179/3 maddesinin de uygulanma ihtimalinin bulunmadığı değerlendirilmekle sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan CMK'nın 223/2c maddesi gereğince beraatine, sanığın taksirle hareket etmek suretiyle 2 kişinin ölümünü, 2 kişinin ise yaralanmalarına sebebiyet vermesinden bahisle, eylemine uyan TCK'nın 85/2 maddesi uyarınca cezalandırılmasına dair aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.'' denilmiştir.

2. Katılanlar sanıktan şikayetçi olduklarını beyan etmişlerdir.

2. Katılanlar sanıktan şikayetçi olduklarını beyan etmişlerdir.

3.Sanık soruşturma aşamasındaki beyanında: "Üzerime atılı suçlamaları anladım. Ben tır şoförlüğü yapmaktayım. Ruhsatı üzerime olan sevk ve idaremde ki ... plakalı tır ile olay tarihinde Çankırı karayolu üzerinden Ankara istikametine doğru seyir halinde olduğum esnada ismini sonradan öğrendiğim ...'ın sevk ve idaresindeki ... plakalı aracın sağ tarafındaki tali yoldan benim seyir halinde olduğum ana yola çıkmak üzere olduğunu farkedince frene bastım ancak o aracın da yavaşladığını görünce bana yol verdiğini düşünerek ben yeniden hızlandım, o araç da tekrar hızlanarak benim önüme çıktı, ben araca çarpmamak için sol orta refüje doğru manevra yaptım ancak aracımın sağ tarafı ile ölen şahsın aracının sol tarafına çarptım, çarptıktan sonra ben orta refüje çıktım ve orada durdum, araçtan kendi imkanlarım ile indim, kazadan dolayı sol karın bölgem direksiyona çarptı ve yaralandım, aracımın hızı 80-85 kilometre civarındaydı, araçtan indikten sonra güvenlik tedbirlerini alıp diğer aracın yanına gittim, zaten diğer aracın başında da vatandaşlar vardı, sonrasında polis geldikten sonra beni polis aracına aldılar, olayda benim kusurum yoktur, tali yoldan çıkan aracın bana yol vermesi gerekiyordu, üzerime atılı suçlamaları kabul etmiyorum, söyleyecek başka bir husus yoktur" şeklinde savunmada bulunmuştur.

Sanık İlk Derece Mahkemesindeki Talimatla Alınan Savunmasında: "Üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum. Daha önce vermiş olduğum ifadelerimi tekrar ederim. Ben Çankırı istikametine doğru 80-85 km hızla ilerlerken taksinin sağ taraftan tali yoldan ana yola geldiğini gördüm selektör yapıp durdurdum ancak benim gaza basıp yola çıkmamla onun da çıkması bir oldu. Duyduğum kadarıyla güneşten dolayı beni görememiş ve yola çıkmış. Beraatimi talep ederim" şeklinde savunmada bulunmuştur.

4.Kaza Tespit Tutanağında: "Sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plakalı aracı ile Güzelhisar çıkışından Kahramanlar Fab. Kavşağına seyrederek Ankara istikametine geçmek istediği esnada yol kesim levhasına göre 140-06-15+900 km'ye geldiği esnada aracının sol yan kısımları ile Çankırı istikametine Çankırı yolu üzerinde seyir halinde olan sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plakalı çekici ve bu araca bağlı olan ...plakalı yarı römorkun kavşak içerisinde ön kısımları ile çarpışması sonucu yaralanmalı ve maddi hasarlı trafik kazası meydana gelmiş olup, bu kazanın oluşumunda sürücü ...'ın 2918 sayılı K.T.K'da yer alan 57/1-A (Kavşaklara yaklaşırken kavşaktaki şartlara uyacak şekilde yavaşlamamak, geçiş hakkı olan araçlara ilk geçiş hakkını vermemek) maddesi ihlal ettiği, diğer sürücü ...'nın 52/1-A (Aracın hızını kavşaklara yaklaşırken azaltmamak) maddesini ihlal ettiği" şeklinde görüş bildirilmiştir.