muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7788, Karar No: 2012/10320, Tarih: 12.11.2012

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Dürüst Davranma ve Doğru Söyleme Yükümlülüğü başlıklı 29. maddesinde "Taraflar, dürüstlük kuralına uygun davranmak zorundadırlar. Taraflar, davanın dayanağı olan vakıalara ilişkin açıklamalarını gerçeğe uygun bir biçimde yapmakla yükümlüdürler." Dürüstlük Kuralına Aykırılık Sebebiyle Yargılama Giderlerinden Sorumluluk başlıklı 327. maddesinin 1. fıkrasında "Gereksiz yere davanın uzamasına veya gider yapılmasına sebebiyet vermiş olan taraf, davada lehine karar verilmiş olsa bile, karar ve ilam harcı dışında kalan yargılama giderlerinin tamamını veya bir kısmını ödemeye mahkûm edilebilir." denilmiştir.

4721 sayılı TMK.nun Hukukun Uygulanması Ve Kaynakları başlıklı 1. maddesinde "Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır. Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa hâkim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir. Hâkim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.", Dürüst Davranma başlıklı 2. maddesinde "Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.", Hâkimin Takdir Yetkisi başlıklı 4.maddesinde "Kanunun takdir yetkisi tanıdığı veya durumun gereklerini ya da haklı sebepleri göz önünde tutmayı emrettiği konularda hâkim, hukuka ve hakkaniyete göre karar verir.", Hukukun Uygulanması başlıklı 33. maddesinde ise; "Hâkim, Türk hukukunu resen uygular."denilmiştir.

2709 sayılı 1982 Anayasasının Hak Arama Hürriyeti başlıklı 36.maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." denilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanununun 61. maddesini sadeleştiren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Sebepsiz Zenginleşmeden Doğan Borç İlişkileri başlıklı 77. maddesinde "Haklı bir sebep olmaksızın, bir başkasının malvarlığından veya emeğinden zenginleşen, bu zenginleşmeyi geri vermekle yükümlüdür. Bu yükümlülük, özellikle zenginleşmenin geçerli olmayan veya gerçekleşmemiş ya da sona ermiş bir sebebe dayanması durumunda doğmuş olur." denilmiştir.

Somut olayda; alacaklı vekili tarafından borçlu Selçuklu Turizm ve İnşaat A.Ş. aleyhine Üsküdar 3.İş Mahkemesinin 29.12.2011 tarih 2009/457 Esas ve 2011/851 Karar sayılı ilamına dayanılarak İstanbul 35.İcra Müdürlüğünün 2012/2418 Esas vs. numaralı dosyalarında alacaklılar ..., ...,..,.. lehine maddi tazminat, manevi tazminat, yargılama giderleri ve vekalet ücreti olmak üzere 9 ayrı takip başlatıldığı ve her takip dosyasında yeni takip gideri ve vekalet ücreti talep edilmiş olduğu görülmüştür.

Somut olayda; alacaklı vekili tarafından borçlu Selçuklu Turizm ve İnşaat A.Ş. aleyhine Üsküdar 3.İş Mahkemesinin 29.12.2011 tarih 2009/457 Esas ve 2011/851 Karar sayılı ilamına dayanılarak İstanbul 35.İcra Müdürlüğünün 2012/2418 Esas vs. numaralı dosyalarında alacaklılar ..., ...,..,.. lehine maddi tazminat, manevi tazminat, yargılama giderleri ve vekalet ücreti olmak üzere 9 ayrı takip başlatıldığı ve her takip dosyasında yeni takip gideri ve vekalet ücreti talep edilmiş olduğu görülmüştür.

Mahkemece aynı ilamda hüküm altına alınan alacak kalemleri için tek ve aynı dosya ile ilamlı icra takibinde bulunulmasını zorunlu kılan türden yasal düzenlemenin mevcut olmadığı gerekçesine dayanılmıştır. Ancak yasalarda bir ilamla hüküm altına alınan haklarla ilgili olarak ayrı ayrı takip yapılabileceğine ilişkin hiçbir düzenleme de mevcut değildir. Bu durumda Türk Medeni Kanununun 1, 2, 4 ve 33. maddelerinin, Anayasanın 36.maddesinin, Borçlar Kanununun 61 ve yeni Türk Borçlar Kanununun 77. maddesinin, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 29. maddesinin göz önüne alınarak uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması gerekir.

Genel olarak icra hukukuna ilişkin itiraz ve şikâyetlerde Türk Medeni Kanununun 2. maddesinin uygulanma kabiliyeti yoktur. Ancak yukarıda belirtilen diğer yasa maddeleri göz önüne alındığında bu tip olaylarla sınırlı kalmak üzere objektif iyi niyet kurallarının göz ardı edilmemesi gerekir. Hakkın kötüye kullanılmasını; hukuken var olan bir hakkın sınırlarını aşarak ya da o hakkı gerekçe göstererek hukuka aykırı eylemler yapma durumu olarak veya bir hakkın, yasaların tanıdığı yetkilerin sınırları içinde olmakla birlikte, amacından saptırarak kullanılması olarak da açıklanabilir. Türk Medeni Kanununun 2. maddesine göre herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. Yani bir hak sahibi hakkını kullanırken ve borçlu borcunu öderken objektif iyi niyet kurallarına uymak, dürüst davranmak, başkalarını zarara uğratmamak zorundadır. Hak sahibi başkasına zarar vermek amacını taşımasa bile hareketi açıkça iyi niyet kurallarına aykırı ise ve başkasını zarara uğratıyorsa veya hak sahibine sağladığı yarar ile başkasına verdiği zarar arasında aşırı dengesizlik varsa bu durumu hakkın kötüye kullanılması olarak değerlendirebiliriz. Anayasa başta olmak üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu, Türk Medeni Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu hak sahibinin hakkını kullanırken objektif iyi niyet kuralları içinde hareket etmesini emretmiş aksi davranışın hukuk düzeni tarafından korunamayacağını belirtmiştir.

Kötü niyetli olmasa da alacaklı tarafından yasadaki boşluktan yararlanılarak bir ilamdaki haklar için ayrı ayrı takip başlatılarak sebepsiz zenginleşmeye neden olacak şekilde fazladan avukatlık ücreti talep edilmesi davacı borçlu tarafa fazladan yargılama giderleri yükletilmesine neden olunması hakkın kötüye kullanılmasıdır ve hukuk düzeni tarafından korunamaz. Hakim yukarıda belirtilen yasa maddeleri gereğince yasadaki boşluğu objektif iyi niyet kuralları içinde doldurmak zorundadır. İlam bir bütün olmasına rağmen yasal ve geçerli bir neden olmaksızın alacaklının üç ayrı takip başlatmak suretiyle yasalarda belirtilen dürüstlük kuralına uymadığı, borçlunun zarara uğramasına neden olduğu anlaşılmıştır. Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında alacaklının bu davranışı hukuk düzeni tarafından korunamayacağından mahkeme tarafından borçlunun şikâyetinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle reddine karar verilmiş olması doğru isabetli olmamıştır.

Kabule göre de, mahkemece davanın reddine karar verildiğine ve davalı alacaklı vekille temsil olunduğuna göre, karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca davalı lehine avukatlık ücreti takdir ve tayini gerekirken bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir.

Davacı borçlu vekili ile davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle İİK.nun 366 ve 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK.nun 366/3.maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12684, Karar No: 2022/1113, Tarih: 14.02.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/12684 E.  ,  2022/1113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : A) ... 35. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/01/2021

tarih ve 2020/191 Esas, 2021/17 Karar sayılı kararı

ile;

Sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden

olma suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 86/3-e

maddeleri yollamasıyla TCK'nin 87/4-2. cümlesi, 29,

53, 63. maddeleri uyarınca 10 yıl 6 ay hapis

cezası ile cezalandırılmasına,

B) ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza

Dairesinin 09/09/2021 tarih ve 2021/430 Esas,

2021/2187 Karar sayılı kararı ile;

Yerel Mahkeme kararının 5271 sayılı CMK'nin

280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak; sanık hakkında

kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 81/1,

29, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası

ile cezalandırılmasına, dair kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, katılan ...

Yalçın vekili, katılan ... vekili.

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 09/09/2021 tarih ve 2021/430 Esas, 2021/2187 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii, katılan ... vekili, katılan ... vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7079 sayılı Kanun’un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin takdiren REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık hakkında kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 286/2-a maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğunun tespiti ile yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında maktul ...’e yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafii, Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine istinaf başvurusunun kabulü ile yapılan duruşmalı inceleme neticesinde; "Mahkeme kararının 5271 sayılı CMK'nin 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak; sanık hakkında kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 81/1, 29, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına," dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 09/09/2021 tarih ve 2021/430 Esas, 2021/2187 Karar sayılı kararında bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; eylemin meşru savunma koşulları altında değerlendirilmesi gerektiğine, aksi halde ise müvekkilin TCK'nin 27/2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, suçun ağır tahrik altında işlenmesi nedeniyle TCK'nin 29. maddesinin tatbiki ile azami oranda indirim yapılması gerektiğine, tüm takdiri ve yasal tüm indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan ... vekili ve katılan ... vekilinin; sanığa en yüksek hadden ceza verilmesi gerektiğine, sanık hakkında TCK’nin 29 ve 62. maddelerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine;

Ancak;

Ancak;

Oluşa göre; olay günü maktulün sevk ve idaresinde bulunan otobüsle sanık ...'ın sevk ve idaresinde bulunan binek araç arasında trafikte yaşanan sıkıştırma nedeniyle araç sürücülerinin bir süre sürtüştükleri, her iki tarafında karşı tarafı suçladığı; ancak ölüm neticesinin meydana geldiği kaza anının kamera kayıtları ile birebir görüldüğü, kamera kayıtlarına göre; sanığın suç mahallinde kırmızı ışıkta beklediği sırada, maktulün sevk ve idaresindeki otobüsü ile hızlı bir şekilde gelerek yola gelişigüzel durduğu ve aracından hızlı bir şekilde indiği, bu durumun da öncesinde bir anlaşmazlık yaşandığını açıkça gösterdiği, sonrasında maktulün otobüsten indikten sonra sanığın aracının sağ tarafına yöneldiği ve kapısını açmaya çalıştığı, sanığın öncesinde kapısını kilitlediğinden ölenin kapıyı açamadığı, maktulün bu kez sanık tarafına doğru yöneldiği, bu sırada sanığın aracını hareket ettirerek ölene çarptığı ve olay yerinden kaçtığı, ölenin yaralanması nedeniyle kaldırıldığı hastanede vefat ettiği, yapılan otopside ölümünün genel beden travmasına bağlı kafa kubbe ve kaide kemik kırıkları ile karakterli beyin kanaması sonucu meydana geldiğinin belirtildiği, olayda;

Dosya içeriğinde bulunan tüm deliller ve trafik bilirkişi raporu ile de sabit olduğu üzere; olayın normal bir trafik kazası olmadığı anlaşılmakla, olayın oluş biçimi, meydana geldiği yerin özellikleri, çarpmanın şiddeti, maktulde oluşan yaralanmanın niteliği, sanığın olay yerini terk etmesi ve geri dönmemesi de gözetildiğinde, sanığın öldürme kastını ortaya çıkaran kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı; ancak sanığın aracını hareket ettirdiği sırada ölene çarptığını ve yere düştüğünü fark ettiği, bunun aksini söylemenin mümkün olmadığı görülmekle doğrudan kast ile yaralama suçunu işlediği kanaatine varılmakla, suçun TCK'nin 6/f-4. maddesi kapsamında silahtan sayılan araç ile işlenmesi nedeniyle ve neticesinde ölüm meydana geldiğinden sanığın TCK'nin 87. maddesinin 4. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca cezalandırılması gerekirken, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten öldürme suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ve katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün CMK'nin 302/2. Maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, bozmaya konu kararın niteliği de gözetilerek dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2. maddesi gereğince takdiren ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 14/02/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22370, Karar No: 2021/8253, Tarih: 07.10.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/22370 E.  ,  2021/8253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Müşteki Sabriye ile Avukat Dilara Özkul'un temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Avukat Dilara Özkul'un dosyaya sunduğu 17.12.2019 tarihli dilekçe içeriğine göre mağdureyi temsil yetkisi bulunmaması ve kayden 29.12.1993 doğumlu olup, hüküm tarihinde on sekiz yaşından büyük olan mağdurenin annesi Sabriye’nin ise atılı suçtan doğrudan zarar görmeyip, velayet hakkına istinaden küçük mağdureyi temsilen dava ehliyetini kullanması ve mağdurenin reşit olmasından dolayı velayet hakkının sona ermesi karşısında, hükümleri temyize hakları bulunmadığından, vaki temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık müdafisinin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Mağdurenin ruh sağlığının bozulması nedeniyle ceza belirlenirken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 103/6 yerine 102/6 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, eleştiri dışında hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13334, Karar No: 2020/2578, Tarih: 16.03.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/13334 E.  ,  2020/2578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil (Kıyı Kanunu Gereğince Açılan)

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

3402 Sayılı Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 16.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2760, Karar No: 2016/20054, Tarih: 22.06.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/2760 E.  ,  2016/20054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1632 Kanun'un 63/1.maddesi gereğince sanığa atılı suçun oluşabilmesi için daha evvelden 1111 sayılı Kanun'un 89. maddesi uyarınca hakkında verilen idari para cezasının kesinleşmesi gerektiği cihetle, Silifke Kaymakamlığı İlçe İdare Kurulu'ndan bahse konu idari yaptırım kararına ilişkin dosya aslı yada onaylı suretinin getirtilerek sanığa verilen idari para cezasına ilişkin kararın usulüne uygun olarak kanun yolu ve itiraz süresi de gösterilmek suretiyle suç tarihinden önce sanığa tebliğ edilerek kesinleşip kesinleşmediği ve ayrıca savunmasında 2011 yılında serbest muhasebecilik ve mali müşavirlik sınavını kazanarak staja başladığını beyan eden sanığın ileri sürdüğü mazeretin 1111 sayılı Askerlik Kanunu'nun 35/1-E,2 maddesinde düzenlenen tehir sebeplerinden olduğu gözetilerek sanığın bakaya kaldığı dönemde staj yapıp yapmadığı ve askerlik şubesinden tehir talebinde bulunulup bulunulmadığı ilgili Serbest Muhasebeci, Mali Müşavir Odasından sorularak sonuca göre hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de; CMK'nın 231/6. maddesindeki objektif ve sübjektif koşullar tartışma konusu yapılmadan sanığın askerlik hizmetini yapmadığı şeklindeki yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanun'a aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25265, Karar No: 2013/19300, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25265 E.  ,  2013/19300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90'ıncı maddesininin 5'inci fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/12/1988 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, sanıkların dosya kapsamı itibariyle şiddetli geçimsizlik nedeniyle muvazaa olmaksızın boşandıklarını, sanık ...'nin babası Ahmet'in tarafların boşanma tarihi olan 16.12.1988'den sonra 19/05/1989 tarihinde vefat etmiş olmasının da savunma anlatımlarının teyidi anlamına geldiğini bu nedenle sanıkların "beraatlerine" hükmolunması gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin ONANMASINA, 05.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.