muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23531, Karar No: 2014/6036, Tarih: 13.03.2014

Davalı T.. A.Ş. muvazaalı sözleşmenin tarafı olup haksız fiil hükümlerine göre davalı Çukurova Üniversitesinin davacıya olan işçilik borçlarından davacıya karşı davalı üniversite ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.

Bu yön gözetilmeksizin davalı şirkete yönelik davanın husumetten reddine karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davalı üniversite harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 13.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5780, Karar No: 2014/17282, Tarih: 16.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/5780 E.  ,  2014/17282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2011/213-2013/470

Davacı K. E. vekili Avukat T.İ. tarafından, davalı D. Gıda San. İşl. Tic. Ltd. Şti. aleyhine 27/04/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 16/12/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat T. İ. geldi, karşı taraftan davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

a-Dava, haksız haciz nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı tarafından başlatılan icra takibinde borçlu N. Ö.'e ait olduğu gerekçesi ile haciz edilip satılan narenciye bahçesinin ürününün kendisine ait olduğunu, Adana 5. İcra Mahkemesi'nde açtığı istihkak davasında bahçeyi V. M.'den kiralayıp ürünü yetiştirdiğini ispat ettiğini, davanın kabulüne karar verildiğini, satış bedelinin faizi ile birlikte kendisine ödenmesine karşın gerçek değerin çok altında olan satış bedeli nedeni ile maddi zarara uğradığı gibi, haksız haciz nedeni ile kişilik haklarının da zedelendiğini iddia ederek uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, yetkili icra müdürlüğü kanalı ile haciz ve satış yapıldığını, ortada haksız bir fiil bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının ıslah yolu ile arttırdığı maddi tazminat istemi konusunda, ıslaha karşı zamanaşımı definde bulunulması, ıslah tarihi itibari ile zamanaşımı süresinin de dolmuş olması nedeni ile ıslah edilen bölüm yönünden davanın reddine, dava dilekçesi ile talep edilen 10.000 TL maddi tazminatın ödetilmesine, koşulları oluşmadığından manevi tazminat isteminin de reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, davacının ıslah yolu ile arttırdığı maddi tazminat istemi konusunda, ıslaha karşı zamanaşımı definde bulunulması, ıslah tarihi itibari ile zamanaşımı süresinin de dolmuş olması nedeni ile ıslah edilen bölüm yönünden davanın reddine, dava dilekçesi ile talep edilen 10.000 TL maddi tazminatın ödetilmesine, koşulları oluşmadığından manevi tazminat isteminin de reddine karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, davacının fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak maddi ve manevi tazminata hükmedilmesini istediği, yargılamanın devamı sırasında düzenlenen bilirkişi raporunda zararın talep edilenden daha fazla olduğunun belirlenmesi üzerine 25/09/2013 günlü ıslah dilekçesi ile dava dilekçesindeki talep sonucunu artırarak bilirkişi raporunda belirlenen miktara yükselttiği anlaşılmaktadır. Davacının ıslah dilekçesiyle ileri sürdüğü istem, yeni bir dava niteliğinde olmayıp dava dilekçesindeki istek sonucunun artırılması biçimindedir. Bu nedenle sadece dava dilekçesine karşı ileri sürülebilecek olan zamanaşımı defi ıslaha karşı ileri sürülemez. Islah, 01/10/2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 176. ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup anılan Kanun'un 177/1 maddesinde ıslahın, tahkikatın sona ermesine kadar yapılabileceği açıkça düzenlenmiştir. Şu durumda, ıslaha karşı zamanaşımı definde bulunulamaz. Açıklanan yasal düzenleme karşısında; yerel mahkemece, ıslah ile artırılan bölümün zamanaşımı nedeniyle reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b-Davalı tarafından dava dışı N. Ö. aleyhinde başlatılan takip dosyasında, davacıya ait narenciye ürününe haciz konulup ürünün satıldığı, davacının açtığı istihkak davasında Adana 5. İcra Mahkemesi'nin 2008/70 Esas, 2008/723 Karar sayılı ilamı ile satılan ürünün davacıya ait olduğunun belirlendiği, kararın Yargıtay 17. Hukuk Dairesi'nin 30/09/2010 günlü kararı ile onandığı, böylelikle haczin haksızlığının kanıtlandığı anlaşılmıştır.

b-Davalı tarafından dava dışı N. Ö. aleyhinde başlatılan takip dosyasında, davacıya ait narenciye ürününe haciz konulup ürünün satıldığı, davacının açtığı istihkak davasında Adana 5. İcra Mahkemesi'nin 2008/70 Esas, 2008/723 Karar sayılı ilamı ile satılan ürünün davacıya ait olduğunun belirlendiği, kararın Yargıtay 17. Hukuk Dairesi'nin 30/09/2010 günlü kararı ile onandığı, böylelikle haczin haksızlığının kanıtlandığı anlaşılmıştır.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayda, tarafı olmadığı bir takip dosyası nedeni ile davacının bir yıl boyunca emek verip yetiştirdiği ürün haciz edilerek satılmış olup haksız hacze maruz kalması nedeni ile davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığının kabulü ile uygun tutarda bir manevi tazminat ödetilmesi gerekirken istemin tümden reddi doğru olmamış, kararın bu yönüylede bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davacının öteki temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davacı yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesine, davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun (2/a) bendi yönünden bozma kararına katılmıyorum.16/12/2014
Yargıtay — Esas No: 2021/22170, Karar No: 2022/10081, Tarih: 08.11.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/22170 E.  ,  2022/10081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (Mağdureler Berivan ve Dilan’a karşı), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı (Mağdure Büşra’ya karşı)

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1889, Karar No: 2018/3853, Tarih: 05.11.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/1889 E.  ,  2018/3853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, çocuklarını örgüte müzahir okula göndermenin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı kararında; "Bylock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bir suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağının kabul edildiği” gözetilmekle,

Bylock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, bylock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, bylock kullanıcısı olduğuna dair delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte

olması karşısında, ilgili birimlerden ayrıntılı bylock tespit ve değerlendirme raporu getirtilerek; temyiz aşamasında gönderildiği görülen ve başka soruşturma dosyasında şüpheli sıfatıyla alınan ifadesinde sanık hakkında beyanda bulunan ... ....’ya ait ifade ve teşhis tutanakları ile birlikte CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunarak, gerektiği takdirde ... ...’nın duruşmada tanık sıfatıyla dinlenmek suretiyle, diyecekleri sorulduktan sonra yargılamaya devamla bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup yakalanma ile temadi kesileceğinden, suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "09.08.2016" yerine "15.07.2016" olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2018 tarihinde, oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6186, Karar No: 2016/22709, Tarih: 22.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/6186 E.  ,  2016/22709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının 03/05/2010 tarihinde yaşlılık aylığına hak kazanarak emekli olduğunu ama hiç ara vermeden 04/05/2010 tarihinde tekrar davalıda çalışmaya başladığını, davacıya kıdem tazminatı olarak 13500 TL. ödendiğini, bu ödemenin makbuz hükmünde olduğunu, davacının gerçekte çalışmasına hiç ara vermediğini, 2010 yılında aylık ücretleri aralıksız ödenmesine rağmen sigorta girişinin 01/10/2010 tarihinde yapıldığının görüldüğünü, ayrıca 2011, 2012, 2013 yıllarında, 01/08/2013 tarihine dek aralıksız çalışmasına rağmen 31 Mayıs -01 Ekim tarihleri arasında 2011 ve 2012 yılları sigortaları ile 31 Mayıs -01/08/2013 tarihleri arasındaki sigortalarının da ...'na bildirilmediği ve sigortaya bildirilmeyen bu ayların 10 ay ücretlerinin de ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının çalışlırken emekli olduğunu, davacıya kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ücreti, sosyal haklar adı altında resmi dini bayram izin ücretleri olarak 15439,83 TL:'nın 440 TL. kısmının nakit ve kalanının 4 adet çek ile ödenerek ibraname alınarak sonlandırıldığını, kıdem tazminatının 8571,83 TL. fazla mesai ücretinin 3903 TL. yıllık izin ücretinin 1380 TL. genel tatil ücretinin 1585 TL. toplam 15439,83 TL. ödeme yapıldığını, 03/05/2010 tarihinde emekli olduğunu sonra yapılan anlaşmaya göre davacının belirli süreli olarak yılda 8 ay çalışmayı kabul ettiğini, bunun yanında her sene 4 ay 6. 7. 8. ve 9. aylarda bahçe bakımı ve çöplerin toplanması karşılığında sitede oturmasına izin verildiğini, davacının bu 4 ayda başka yerlerde çalıştığını, dolayısı ile çalışmadığı 10 ay için ücret isteyemeyeceğini, 04/05/2010 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını iddia etse de 04/05/2010 tarihli anlaşmaya göre davacının yazın sitede kalacağı buna karşılık çöp toplama ve bahçe bakımı yapacağını, 04/05/2010 tarihli karar ile bu durumun belirtildiğini, davacının 01/04/2013 tarihinde “ben artık yıllık çalışmak istiyorum 8 aylık çalışma istemiyorum bana yaz maaşı verirseniz çalışırım” dediğini, ama bu talebinin kabul edilmediğini, davacının da Ekim ayında gelip çalışmayacağını belirttiğini, bir müddet daha oturmak istediğinden evi terketmesinin geciktiğini, ücret pusulalarını davacının imzaladığını, ücret pusulalarında işe giriş tarihinin 01/10/2010 olarak yazılı olduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının davalı iş yerinde 04.05.2010 - 01.08.2013 tarihleri arasında en son aylık 1.481,50 TL ücret karşılığında çalıştığı, davacının çalışmalarından dolayı davalı iş verenden fazla mesai ücreti, dini, milli bayram ve genel tatil ücreti alacağı, hafta sonu ücreti alacağı, izin alacaklarının bulunduğu davalı işveren tarafından bunların ödenmediği anlaşıldığından, bu durumun davacı lehine iş aktinin haklı nedenlerle feshetme yetkisi verdiği, davalı işveren tarafından iş aktinin haksız olarak davacı tarafından yada haklı nedenlerle fesh edildiği davalı iş veren tarafından ispat edilemediği, davacının davalı iş yerinde emekli olduktan sonra da çalışmaya devam ettiği ve yaz aylarında apartmanın bahçesini sulama karşılığında kaloriferci dairesinde kendisine ücret ödenmeksizin kaldığı konusunda itiraz bulunmadığı ve davacının da yaz ayları içinde ücret istediği ve bunun karşılığının verilmemesi üzerine davalı iş veren ile davacı arasında anlaşmazlık çıktığı, davalı iş verenin bu nedenle davacıyı işten çıkarttığı sonucuna varıldığı, iş akdinin iş veren tarafından ihbar öneli verilmediğinden fesh edildiğinin kabulü ile davacının 4857 sayılı yasanın 17. maddesi uyarınca ihbar tazminatına hak kazandığı, davacının davalı işyerinde, kaloriferlerin yandığı kış aylarına rastlayan 04.05.2010 - 01.08

. maddesi uyarınca ihbar tazminatına hak kazandığı, davacının davalı işyerinde, kaloriferlerin yandığı kış aylarına rastlayan 04.05.2010 - 01.08.2013 tarihleri arasında kaloriferci olarak çalıştığı, yaptığı işin fazla mesai yapmaya uygun olduğu, bunun yanında alınan tanık beyanlarında davacının fazla mesai yaptığı anlaşıldığı, haftada 6 gün çalışması nedeniyle haftalık 72 saat çalışmasının bulunduğu, haftalık 45 saat yasal çalışması dikkate alındığında davacının haftalık 27 saat fazla mesai yaptığı anlaşılmakla, davalı işveren tarafından davacının fazla mesai yapmadığı yahut fazla mesai ücretlerinin ödendiği ispat edilemediğinden davacının fazla mesai alacağı bulunduğu sonucuna varıldığı, ancak hastalık, izin gibi olağanüstü nedenlerle davacının her zaman fazla mesai yapamayacağı dikkate alındığında hesap ve kabul edilen fazla mesai alacağı üzerinden takdiren 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği, davacının davalı işyerinde, kaloriferlerin yandığı kış aylarına rastlayan dini, milli bayram ve genel tatillerde çalıştığının tanık beyanları ile anlaşıldığı, yapılan işin de dini, milli bayram ve genel tatillerde çalışmaya uygun olduğu, ancak davalı işverenin bugünlere çalışılmadığı ve çalışılsa dahi ücretlerinin ödendiğini yazılı belgelerle ispat edilemediği, hastalık, izin gibi olağanüstü nedenlerle davacının her zaman dini ve milli bayram ve genel tatillerde çalışma yapamayacağı dikkate alındığında hesap ve kabul edilen dini, milli bayram ve genel tatil alacağı üzerinden takdiren 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği, davacının davalı işyerinde, kaloriferlerin yandığı kış aylarına rastlayan hafta sonu çalıştığının tanık beyanlarından anlaşıldığı, yapılan işin de hafta sonu çalışmaya uygun olduğu, davalı işverenin bu günlere ilişkin ücretlerinin ödendiği yazılı belgelerle ispat edemediği, ancak hastalık, izin gibi olağanüstü nedenlerle davacının her zaman hafta sonu çalışma yapamayacağı dikkate alındığında hesap ve kabul edilen fazla mesai alacağı üzerinden takdiren 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği, yıllık izinlerini kullandığı, yahut yıllık izinlerini kullanmadığı takdirde ücretlerini ödendiğini yazılı belgelerle ispat yükü davalı işverene ait olup, davalı işverenin davacının yıllık izinlerini kullandığını dair yahut ücretlerini ödendiğini yazılı belgelerle ispat edemediği, davacının 3 yıl 2 ay 27 gün çalışma süresinde 42 günlük izninin bulunduğu, davacının yaz aylarında bahçe sulaması ve çöp toplaması karşılığında ücret almadan kaloriferci dairesinde oturduğundan, taraflar arasında davacının davalı iş yerinden emekli olmasından sonra bu anlaşma uyarınca çalışmaya devam ettiği, daha sonra aralarında davacının yaz ayları içinde ücret talebi üzerine tartışma çıktığı, davacıya daha önce yaz ayları için ücret ödenmesi yönünde bu anlaşma doğrultusunda bir ödeme yapılmadığı anlaşıldığından, davacı tarafın bu yöndeki ücret alacağı taleplerinin reddine karar verilmesi gerektiği, 22.08

yeterli görüldüğü, gerekçesi ile ücret haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, yıllık izin ücreti açısından davacının emeklilik sonrasında geçen son 3 yıllık çalışma süresi için yıllık izin ücretinin hesaplanması yerinde olmakla birlikte, emeklilik öncesi hizmet dönemi için yıllık izin ücreti hesaplanmaması, emeklilik öncesi süresinin kıdeminden sayılmayacağı, emeklilik öncesi kıdeminin sıfırlandığı anlamına gelmemektedir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 53. maddesinde; “İşçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi, hizmet süresi; a) Bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ondört günden, b)Beş yıldan fazla onbeş yıldan az olanlara yirmi günden, c) Onbeş yıl (dahil) ve daha fazla olanlara yirmialtı günden, Az olamaz.” hükmü göz önüne alınarak davacının emeklilik öncesi hizmet süresi de göz önüne alınarak davacının emeklilik sonrası çalıştığı 3 yıl için kullanması gereken yıllık izin süreleri hesaplanarak sonuca gidilmelidir.

3-Taraflar arasında düzenlenen ibranamenin geçerliliği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Türk Hukukunda ibra sözleşmesi 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nda düzenlenmiş olup, kabul edilen Yasanın 132 inci maddesinde “Borcu doğuran işlem kanunen veya taraflarca belli bir şekle bağlı tutulmuş olsa bile borç, tarafların şekle bağlı olmaksızın yapacakları ibra sözleşmesiyle tamamen veya kısmen ortadan kaldırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

İş ilişkisinde borcun ibra yoluyla sona ermesi ise 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 420 inci maddesinde öngörülmüştür. Sözü edilen hükme göre, işçinin işverenden alacağına ilişkin ibra sözleşmesinin yazılı olması, ibra tarihi itibarıyla sözleşmenin sona ermesinden başlayarak en az bir aylık sürenin geçmiş bulunması, ibra konusu alacağın türünün ve miktarının açıkça belirtilmesi, ödemenin hak tutarına nazaran noksansız ve banka aracılığıyla yapılması şarttır. Bu unsurları taşımayan ibra sözleşmeleri veya ibraname kesin olarak hükümsüzdür. Hakkın gerçek tutarda ödendiğini ihtiva etmeyen ibra sözleşmeleri veya ibra beyanını muhtevi diğer ödeme belgeleri, içerdikleri miktarla sınırlı olarak makbuz hükmündedir. Bu hâlde dahi, ödemelerin banka aracılığıyla yapılmış olması gerekir.