muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7105, Karar No: 2014/8362, Tarih: 29.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/7105 E.  ,  2014/8362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26.06.2001 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/971, Karar No: 2007/858, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/14-971 E.  ,  2007/858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Balıkesir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2006

TEMYİZ EDEN:  Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, müddeabbihin miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

Dava, el atmanın önlenmesi, eski hale getirme ve ot bedeli istemleriyle açılmış olup; el atmanın önlenmesi ve ot bedeli yönünden mahkemece verilen karar bozma dışında kalmakla kesinleşmiş; eski hale getirme bedeline ilişkin isteme yönelik olarak direnme kararı verilmiştir. Bu durumda incelemeye konu talep yönünden müddeabbih 300.00 YTL den ibarettir.

21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.7.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra Yerel Mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2006 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.090.00 YTL.; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da 6.580.00 YTL. olarak değiştirmiştir.

Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 10.10.2006 tarihinde, 5219 ve 5236 Sayılı Kanun’un temyiz(kesinlik) sınırını 1.090.00 YTL olarak değiştiren hükmü yürürlükte bulunduğuna ve müddeabbih 300.00 YTL olup, kesin  olduğuna göre, anılan karara karşı temyiz yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı  vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 28.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5399, Karar No: 2010/5950, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/5399 E.  ,  2010/5950 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, taraflar arasında düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan kira bedeli talebine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında düzenlenen 27.09.2004 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesinde davacı arsa sahibine üç daire verilmesi, inşaatın inşaat ruhsat tarihinden itibaren 24 ayda bitirilmesi, aksi halde günün rayiç bedeli üzerinden arsa sahiplerine verilecek dairelerin kira bedellerinin davalı yüklenici tarafından ödenmesi kabul edilmiştir. İnşaat ruhsatı 28.01.2005 tarihinde alınmış, inşaat süresinin 28.01.2007 tarihinde dolmasına rağmen, davacıya ait dairelerin tesliminin yapılmadığı anlaşılmaktadır. Davalı iskânın binanın bulunduğu sokakta kanalizasyon ve içme suyu hattı bulunmadığından dolayı alınamadığını belirtmiş, mahkemece de Belediye ile yapılan yazışmalara göre alt yapı ve kanalizasyon hattı olmaması nedeniyle iskânın alınamamasında davalının kusuru olmadığından bahisle dava reddedilmiştir.

Kat karşılığı inşaat sözleşmesini imzalayan davalı yüklenici işinin ehli olup; kendisinden basiretli bir tacir gibi davranması beklenir. Dolayısıyla yüklenici sözleşmenin imzalandığı sırada inşaatın yapılacağı gayrimenkul imar koşullarını öngörüp inşaat süresini buna göre belirleyip sözleşmeyi imzalamalıdır. Somut olayda sözleşmede inşaat süresinin belirlenmesi ile ilgili hükümlerde, kanalizasyon ile ilgili bir gecikme nedeni öngörülmemiştir. Dolayısıyla inşaatın sözleşmede kararlaştırılan inşaat ruhsat tarihinden itibaren 24 ay sonra tamamlanması gerekir. Diğer taraftan Belediyeden alınan 14.09.2007 tarihli yazı kapsamında foseptik çukurunun açılması halinde iskânın alınabileceği de anlaşılmaktadır. Bu durum dahi iskânın alınmasının mümkün olduğunu göstermektedir. Buna göre mahkemece bilirkişi raporunda belirlenen 4 ay 5 günlük gecikme bedeli olarak hesaplanan 4.625,00 TL’nin kabulüne karar verilmesi gerekirken davanın reddi doğru olmamış, hükmün bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 02.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1025, Karar No: 2021/6237, Tarih: 06.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2019/1025 E.  ,  2021/6237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : Sanık ...’ın eşi maktul ...’yi kasten öldürme suçundan TCK’nin 82/1-d, 62, 53 maddelerine göre müebbet hapis cezasına mahkumiyetine dair; Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 11.07.2013 tarihli ve 2018/355E-2018/331K sayılı kararı

.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın eşi maktul ...’yi kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, duruşmalı olarak incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık ... ile maktule ...'nin 1996 yılından beri evli oldukları, müşterek dört tane çocukları bulunduğu, maktulün ev hanımı, sanığın ise devlet

demiryolları işletmesinde işçi olduğu, olaydan yaklaşık 5 ay öncesine kadar ...'ta ikamet ettikleri, yine olaydan 2,5-3 yıl kadar önce sanığın Fransa'da ikamet eden ... isimli bir bayanla gayrı resmi biçimde evlendiği ve kısa bir süre ...'taki ikametgahlarında birlikte yaşamaya başladıkları, bu bayandan bir tane çocuğu olduğu, ...'nin daha sonra Fransa'ya döndüğü, maktulün bu olaydan sonra internet üzerinden ve facebook'tan başka erkeklerle görüşmelere başladığı, bu görüşmelerin karşılıklı cinsel içerikli yazışmalar ve bazen de bilgisayara takılan kamera ile Skype programı vasıtasıyla canlı görüşmeler biçiminde gerçekleştiği, durumu fark eden sanığın maktulün akrabaları ile kendi akrabalarına maktulün yaptıklarını anlatarak boşanmaya karar verdiği, daha sonra özellikle aile büyüklerinin girişimleri ile sanığın barışarak boşanmaktan vazgeçtiği, ancak olayların duyulması nedeniyle ...'ta kalamayacağını düşünerek Kocaeli'ne tayin istediği, ailesini de getirerek Derince ilçesindeki olayın gerçekleştiği evde ikamet etmeye başladıkları, bir süre sonra maktulün yine sosyal medya üzerinden başka erkeklerle görüşmeye devam ettiğini anlayan sanığın boşanmak amacıyla avukatıyla temasa geçtiği, maktulün yaptığı görüşmeleri ikrar eder tarzdaki söylemleri üzerine infiale kapılan sanığın olay günü evde bulunan av tüfeğini alarak mutfakta bulunan maktule doğru ateş etmeye başladığı, daha sonra da bıçak alarak maktule çok sayıda darbe vurduğu, maktulün aldığı darbeler nedeniyle olay yerinde öldüğü şeklinde gelişen olayda;

Her ne kadar sanık haksız eylemleri ile evlilik birliğini temelden sarsan davranışları nedeniyle evliliğin boşanma aşamasına kadar gelmesine sebebiyet vermiş ise de Fransa ülkesinden gelen... isimli kadının Fransa’ya dönmesi ve akrabaların da araya girmesi sonucunda sanık ile maktulün barışıp ... ilinden Kocaeli iline taşınarak yeni bir hayat kurmaya karar verdikleri, maktulün tekrar yapmayacağına söz vermesine rağmen internet üzerinden yine erkeklerle ilişki kurarak sadakat yükümlülüğüne aykırı davranması ve sanığın bu fiile duyduğu kızgınlıkla atılı suçu işlediği anlaşılmakla; sanık hakkında asgari düzeyde TCK 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı biçimde hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık hakkında hükmolunan ceza miktarı ile tutuklulukta kaldığı süre dikkate alınarak, sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 06/04/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.

06/04/2021 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı Mehmet Işık'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'ın yokluğunda 08/04/2021 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/12218, Karar No: 2011/13344, Tarih: 29.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/12218 E.  ,  2011/13344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili davalıların işleteni ve trafik sigortacısı olduğu araçların neden olduğu kaza sonucunda müvekkillerinin desteğinin hayatını kaybettiğini ileri sürerek davacı ... için 39.058,95 TL, ... için 1.589,00 TL, ... için 2.705,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının ve her bir davacı için 15.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilidavanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre destekten yoksun kalma tazminatı isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile her bir davacı için 5.000,00 TL manevi tazminatın davalı ... Akü Ticaret ve San. Ltd. Şti. ve ... Sigorta A.Ş'den tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Borçlar Kanunu’nun 47. Maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önüne alarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı asıl

olarak ne tazminat ne de bir cezadır. Amacı zarara uğrayanda bir huzur duygusu doğurmak ve ruhi ızdırabını dindirmek olması nedeniyle tazminata benzer bir fonksiyonu vardır. O halde tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davacılar kazada desteklerini kaybetmiştir. Desteğin kusur oranı, davacıların yaşı, kazanın meydana geliş biçimi dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı, duyulan acıyı, çekilen sıkıntıyı bir nebze hafifletebilmek için adalete uygun düşmemektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 29.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4617, Karar No: 2019/4673, Tarih: 14.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/4617 E.  ,  2019/4673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar oluşturduğunun ve aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenlemek eyleminin zincirleme suç oluşturması nedeniyle TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, ... sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde eleştiriler dışında bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA, 14/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/8590, Karar No: 2024/9775, Tarih: 09.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/8590 E.  ,  2024/9775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/18 E., 2024/187 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen Kurum işleminin iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 10. Hukuk Dairesince Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin babasından dolayı yetim aylığına hak kazandığını boşandığı eşi ile birlikte yaşaması nedeniyle yetim aylığı bağlanmadığını müvekkilinin boşandığı eşi ile aynı çatı altında yaşamadığını Kurum işleminin iptali ile müvekkilinin başvuru tarihi olan Kasım 2015 yılından itibaren evlendiği 19.04.2017 tarihine kadar yetim aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile ödenmeyen aylıkların ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili; Kurum işleminin yerinde olduğunu açılan davanın haksız dayanaktan yoksun olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 09.04.2018 tarihli ve 2016/494 E., 2018/94 K., sayılı kararıyla davacının Kuruma başvurduğu 2015 tarihinde eşinden boşanmış olduğu yetim aylığına kazanma şartlarını taşıdığının anlaşıldığı, davacının yetim aylığının eski eşi ile evlendiği 2014 tarihinde kesildiğinden davacının 2015 başvuru tarihinde boşanmış olduğu denetim raporunda da gerekli şartları taşıdığı tespit edildiği, Kuruma başvurduğu Kasım 2015 tarihinden yeniden evlendiği 19.04.2017 tarihi arasında yetim aylığına hak kazandığının tespitine, bu dönem için davacıya verilmesi gereken yetim aylıklarının hak kazandığı tarihten itibaren yasal faizi ile davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile davacının yetim aylığı bağlanması için Kuruma başvurduğu 2015 Kasım ayından itibaren 19.04.2017 tarihleri arasında hak kazandığı yetim aylıklarının yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç