muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17508, Karar No: 2022/5676, Tarih: 14.04.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/17508 E.  ,  2022/5676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulaması yönünden, 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 10. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... müdafiilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri sebeplere yönelik incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile ... Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık ve suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ve suça sürüklenen çocukların olay günü saat 23.30 sıralarında mağduru durdurup bıçak göstermek suretiyle cebinde bulunan 70 TL parayı alıp kaçtıkları şeklinde gerçekleşen olayda; sanık ve suça sürüklenen çocukların mağdura yönelik eylemi hakkında TCK’nın 149/1-a-c-h , 62/1. maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükmü verilmiştir. Herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin değer azlığı indirimi de uygulanmamıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC. Anayasasının 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay incelendiğinde, mağdurdan alınan 70,00 TL paranın suç tarihi itibariyle satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanık ve suça sürüklenen çocuklara verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

I-5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle sanık ve suça sürüklenen çocuklara verilen cezalardan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi,

Kabule göre de;

II-İştirak halinde işlenmiş bir suç nedeniyle mahkûm edilmiş olanlara, sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden "müştereken" alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 14.04.2022 gününde oy çokluğu karar verildi.

KARŞI OY:

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre;

5237 sayılı TCK'nın 150/2. fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramında yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülen kastı da gözetilmek suretiyle daha çoğunu alabilme imkanı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayımızda 15 yaşında olan mağdur ...'in Tramvaydan Aydınlıkevler durağında inip evine giderken önüne geçen sanıkların ona bıçak göstererek parasını istedikleri, mağdurun vermemesi üzerine içlerinden birinin mağdura kafa atarak onu yere düşürdüğü, mağdurun yerde olduğu esnada sanıklardan birinin ceplerini arayarak 70 TL olan bütün parasını aldığı olayda suça sürüklenen çocuğun ve sanıkların kastlarının mağdurun üzerinde ne varsa almaya yönelik oldukları, mağdurun bütün parasını almalarından da bu durumun anlaşılacağı, olayın özelliği ve suçun işleniş biçimi nazara alındığında TCK'nın 150/2. maddesinin uygulanma şartlarının oluşmadığından, aksi yöndeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2018/9992, Karar No: 2018/21609, Tarih: 21.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/9992 E.  ,  2018/21609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Çayır niteliğindeki ... köyü 107 ada 4 parsel sayılı taşınmaza ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmünONANMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz harçların istenildiğinde iadesine, 21/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8597, Karar No: 2014/8728, Tarih: 30.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/8597 E.  ,  2014/8728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil olmazsa tazminat davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 18.02.2014 günlü ve ... K. sayılı ilamı ile davalı arsa sahiplerinin temyiz istemlerinin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir. Davalı arsa sahipleri ... ve arkadaşları Dairemizin kararındaki maddi hatanın düzeltilmesini istemiş olduklarından dosya içerisindeki evraklar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava yüklenici temlikine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademede tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, tapu iptali ve tescil talebinin reddine, tazminatın yükleniciden tahsiline karar verilmiş, hükmü davacılar vekili ile yargılama giderlerine hasren davalı arsa sahipleri vekili temyiz etmiştir.

Mahkeme kararı Dairemizce 18.02.2014 günlü, ... Karar sayılı ilamı ile onanmış, tüketici harçtan muaf olduğundan 27.742,70 TL harcın davalı arsa sahiplerinden tahsiline karar verilmiştir. Davalı arsa sahipleri vekili onama harcıyla sorumlu tutulmalarına ilişkin maddi hatanın düzeltilmesi isteminde bulunmuştur.

492 sayılı Harçlar Kanununun 11. maddesi uyarınca “genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca konu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle yükümlüdür”.

Somut olayda terditli olarak açılan davada tapu iptali ve tescil istemine dair davanın reddine, tazminat isteminin kabulü ile yükleniciden tahsiline dair karar verilmiştir. Arsa sahipleri aleyhine açılan tapu iptali ve tescil davası reddedilmiş, reddedilen bu talep yönünden davalılardan arsa sahipleri yargılama giderlerinden sorumlu tutulmamışlardır. Davalı arsa sahiplerinin tazminat talebi yönünden pasif husumet ehliyeti bulunmamaktadır. Arsa sahipleri hükmü vekalet ücreti yönünden temyiz etmiş olup kararın onanması nedeniyle onama harcının da maktu alınması gerekirken nispi alınmasının maddi hataya dayalı olduğu anlaşıldığından Dairemizin 18.02.2014 günlü ve ...Karar sayılı onama ilamındaki nispi onama harcı alınmasına ilişkin kısmın çıkartılarak maddi hatanın düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı arsa sahiplerinin maddi hatanın düzeltilmesi taleplerinin kabulü ile Dairemizin 18.02.2014 günlü ve ... Karar sayılı onama ilamından harca ilişkin kısmın çıkartılarak MADDİ HATANIN DÜZELTİLMESİNE, 30.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13801, Karar No: 2015/10596, Tarih: 05.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13801 E.  ,  2015/10596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2015

NUMARASI : 2015/653-2015/1168

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Adana 6. Sulh Hukuk ve Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Adana 6. Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün vasi talep dilekçesinde belirttiği adreste Adana Yüreğir İlçe Jandarma Komutanlığınca yapılan kolluk araştırmasında hükümlüyü tanıyanın olmadığı, hükümlünün MERNİS kayıtlarına göre cezaevine girmeden önce "K. Mah. K.K. Evleri No:7 Sur/DİYARBAKIR" adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı adayının vasi talep dilekçesinde cezaevine girmeden önce "Y. Eski Misis Genç Osman Cad. No:53 Yüreğir/ADANA" adresinde ikamet ettiğini belirttiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, hükümlünün cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "K. Mah. Kervanpınar K. Evleri No:7 Sur/DİYARBAKIR" adresi olduğu, Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2013 günlü hükmü ve kısıtlı adayının MERNİS kaydından anlaşılmıştır. Adana Yüreğir İlçe Jandarma Komutanlığının adres araştırmasında da kısıtlı adayını "Y. Eski Misis Genç Osman Cad. No:53 Yüreğir/ADANA" adresinde tanıyan ve bilenin olmadığı tespit edilmiştir. Bu durumda uyuşmazlığın Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8078, Karar No: 2019/558, Tarih: 17.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8078 E.  ,  2019/558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığın yetkilisi olduğu ... Nakliyat İç ve Dış Tic. Ltd. Şirketi’nin; 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait defter ve belgelerini 25.04.2012 tarihinde yapılan usulüne uygun tebligata rağmen ... Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı’na ibraz etmemesi nedeniyle, sanık hakkında,.... Cumhuriyet Başsavcılığı’nca düzenlenen 22.11.2012 tarih ve 2012/36462 Esas sayılı iddianame ile.... Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/2005 Esasında açılan davada, mahkemenin 25.12.2012 tarih ve 2012/2026 Karar sayılı ilamı ile sanık 15 ay hapis cezasına mahkûm edilerek hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı; buna rağmen sanık hakkında aynı şirkete ait “2007 takvim yılına ait defter ve belgeleri” ibraz etmemesi nedeniyle temyize konu olan davanın açıldığı, böylece bu davanın mükerrer olduğu gözetilmeden, davanın reddi yerine sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan kurum vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 17.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/619, Karar No: 2018/8114, Tarih: 19.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/619 E.  ,  2018/8114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 18/11/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat, kınama kararı verilmesi ve bu kararın yayınlanmasının istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, davalıların eylemleri, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğundan ayrı ayrı kınanmalarına ve bu kararın yayınlanmasına dair verilen 14/03/2017 günlü kararın istinaf incelemesinde; tarafların istinaf başvurusunun kabulüne, ... 24. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/436 esas, 2017/106 sayılı kararının HMK 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek; davanın davalı ... yönünden pasif husumet nedeniyle reddine, ... ve Estetik Yayıncılık AŞ yönünden kısmen kabulüne, fazlaya dair tazminat ile kınama ve yayın talebinin reddine dair verilen 02/11/2017 günlü kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 20/11/2018 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan kimsenin gelmediği görüldü, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kâğıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının davalılardan ...'e yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılar ... ve ... Yayıncılık AŞ'nin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat, kınama kararı verilmesi ve bu kararın yayınlanması istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne, kınama kararı ile bu kararın yayınlanmasına karar verilmiş; hükme karşı davacı vekilinin ve davalılar vekilinin istinaf yolu başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince; tarafların istinaf başvurusunun kabulüne, davalı ... yönünden davanın pasif husumet nedeniyle reddine, davalılar ... ve ... Yayıncılık AŞ yönünden davanın kısmen kabulüne, fazlaya dair tazminat ile kınama ve yayın talebinin reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, ... Gazetesi'nin 16/05/2015 tarihli nüshasında ve www.sözcü.com.tr isimli internet sitesinde ''...'tan Erdoğan'a İlan-ı Aşk'' başlığıyla yayınlanan yazı içeriğinde, müvekkilinin Cumhurbaşkanı hakkında ''Ona anam, babam, eşim, çocuklarım feda olsun'' şeklinde sözler söylediği yazılarak toplumsal saygınlığının rencide edildiğini, oysaki müvekkili tarafından ''eşim'' kelimesi kullanılmadığı halde bu sözün de eklenerek müvekkili tarafından söylenilmiş gibi gösterildiğini ve bu durumun kişilik haklarına zarar verdiğini belirterek manevi zararının tazmini ile kınama kararı verilmesi ve bu kararın ilan edilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafından kullanılan "annem, babam, ben ve çocuklarım sana kurban olsun" şeklindeki ifadelerin davaya konu haber metni içeriğinde maksadını aşan ve değiştiren biçime sokacak nitelikte, toplum tarafından kabul görmeyip kişiyi rencide edecek şekilde "anam, babam, eşim ve çocuklarım ...'a feda olsun" şeklinde ''eşim'' kelimesi eklenip değiştirilmek suretiyle yayınlanmış olmasının, basın ve haber yapma hürriyeti kapsamında değerlendirilemeyeceği, bu durumun davacının kişisel haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme karşı davacı vekili ve davalılar vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davacının söz konusu haber nedeniyle toplum nezdinde rencide olduğu, kişilik haklarının zarara uğradığı ayrıca haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği belirtilerek, tarafların istinaf başvurusunun kabulü ile, ... 24. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/436 esas ve 2017/106 karar sayılı kararının HMK 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek; davalı ... yönünden davanın pasif husumet nedeniyle reddine, davalılar ... ve ... Yayıncılık AŞ yönünden davanın kısmen kabulüne, fazlaya dair tazminat ile kınama ve yayın talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacı tarafından televizyon programında sarf edilen söz ve ifadelere, yazılı yayında kısmen ekleme olmuş ise de, yayının güncel olduğu, özle biçim arasındaki dengeyi bozacak mahiyette bulunmadığı, söz konusu yayında davacı tarafından kalıplaşmış, övgü mahiyetinde olan ifadelerin kullanıldığı, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak bir ifade bulunmadığı ve yayının bir bütün halinde davacının övgü halindeki beyanlarını içerdiği anlaşıldığından bölge adliye mahkemesince verilen kararın davalılar ... ve ... Yayıncılık AŞ yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının HMK 371. maddesi gereğince davalılar ... ve ...yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davacının davalılardan ...'e yönelik temyiz itirazlarının ise (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE ve davalılar ... ve ... Yay. AŞ'den peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.