muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6942, Karar No: 2016/2118, Tarih: 10.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/6942 E.  ,  2016/2118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli ....Mahallesi 167 ada 5 parsel, 105 ada 66 parsel, 105 ada 67 parsel, 167 ada 1 parsel sayılı taşınmazların kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza, hangi kurum tarafından hangi tarihte (gün, ay, yıl olarak) el atıldığının taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra, el atma tarihinin 09.10.1956- 04.11.1983 tarihleri arasında olduğunun belirlenmesi halinde o tarih itibariyle, 04.11.1983 tarihinden sonra el atıldığının anlaşılması halinde ise, dava tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığının, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

3-Dava konusu taşınmazın 16.08.2012 olan değerlendirme, emsal alınarak incelenen .... Mahallesi 1252 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 18.01.2011 olan satış tarihi itibariyle; imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli olup olmadıklarına ve imar uygulaması görmüşlerse düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğine ilişkin belgelerin belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu taşınmaz ile somut emsalin tüm tedavülleri ile birlikte tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen 1252 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 18.01.2011 tarihli satışına ilişkin (alıcısını, satıcısını ve satış bedelini gösteren) ihalesine dayanak bilgi ve belgeler ile resmi satış akit tablosunun onaylı örneğinin ve tapu kayıt örneklerinin tapu müdürlüğünden,

4-Dava konusu taşınmaz ile somut emsalin tüm tedavülleri ile birlikte tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen 1252 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 18.01.2011 tarihli satışına ilişkin (alıcısını, satıcısını ve satış bedelini gösteren) ihalesine dayanak bilgi ve belgeler ile resmi satış akit tablosunun onaylı örneğinin ve tapu kayıt örneklerinin tapu müdürlüğünden,

6-Dava konusu ile emsal alınan taşınmazların bulunduğu cadde, sokak itibariyle belediyece belirlenen 2012 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin her bir parselin vergi kaydı ayrı ayrı belirtilmek suretiyle belediye başkanlığından,

Getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1157, Karar No: 2013/20929, Tarih: 20.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/1157 E.  ,  2013/20929 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-b-e, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Meydana gelen olayda her nekadar sanık tali kusurlu ise de; olay nedeniyle katılanın vücudunda hayat fonksiyonlarını 2. derecede etkileyecek kırık oluşacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde nitelikli olarak yaralandığı ve meydana gelen zararın ağırlığı gözönünde bulundurulması suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi ve sanık hakkında alt sınırdan bir miktar ayrılarak ceza tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik inceleme yapıldığına, kusurunun bulunmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak,

Katılanın vücudunda kemik kırığı oluşacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanması nedeniyle sanık hakkında tayin olunan temel cezanın Türk Ceza Kanunun 89. maddesinin 2. fıkrasının b ve e bendleri gereğince yarı oranda bir kez arttırılması gerekirken, yarı oranda iki kez arttırılması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2 ve 3 numaralı bendlerinin çıkarılarak yerine ''Katılanın meydana gelen kaza nedeniyle vücudunda kırık oluşacak şekilde yaralandığı ve yaralanmasının yaşamını tehlikeye

sokan bir duruma neden olduğu anlaşıldığından sanığa verilen cezanın TCK'nın 89/2-b-e. maddesi gereğince yarı oranında artırılarak sanığın 4 ay 15 gün hapis cezası ile CEZALANDIRILMASINA'' ibaresinin yazılması, hükmün 4 numaralı bendindeki ''5 ay'' ibaresinin çıkarılarak yerine ''3 ay 22 gün'' ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,20.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6287, Karar No: 2017/2797, Tarih: 02.05.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/6287 E.  ,  2017/2797 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 37. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında Bakırköy 9. Sulh Ceza mahkemesinin 27/04/2011 tarih ve 2011/1011 karar sayılı ilamıyla hükmolunan tedavi denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediğinin anlaşılması karşısında; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 02/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20257, Karar No: 2014/5060, Tarih: 20.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/20257 E.  ,  2014/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza ait dosyada iki tane tapu kaydının olduğu, tapu kayıtlarınının incelenmesinde dosyaya ilk gelen tapu kaydında tapu malikinin "... kızı ... " olarak sonradan gelen tapu kaydında ise malikin "... kızı ..." olduğu anlaşılmakla dava konusu taşınmaza ait tapu kayıtları arasındaki bu çelişkinin giderilmek suretiyle dava konusu taşınmazın üzerindeki şerhleri de gösterir biçimde son tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, ayçiçeği, kuru fasulye ve şeker pancarının 2012 yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına ortalama verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin (özellikle ayrıntılı olarak) gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından,

3-Davalı ... mahkeme kararı ve davacı tarafın temyiz dilekçesi "... No:130 .../..." adresine tebliğ edilmiş ise de davalının dosyaya 31.01.2013 tarihli dilekçe ile adresinin değiştiği ve yeni adresinin "... Mahallesi ... Cad. ... Apt No:4/4 ..." adresini bildirdiği anlaşılmakla, adı geçen davalının kendisinin bildirmiş olduğu adresine mahkeme kararı ve davacı tarafın temyiz dilekçesi tebliğ edilip temyiz ve cevap süresinin beklenmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8080, Karar No: 2016/10269, Tarih: 20.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/8080 E.  ,  2016/10269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

506 sayılı Kanunun 4. maddesinde “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. “Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. Hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde yasal zorunluluk vardır. Bu nedenle, sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin hangi işverenler tarafından düzenlenmiş olduğu tespit edilip, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasa'nın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverenlere yöneltilmesi gerekir. Somut olay bakımından, davacının davaya konu çalışmalarının bir bölümünün davaya katılımı sağlanıp haklarında karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulan Orhan Çelik'in mirasçılarına ait işyerinde geçtiğinin anlaşılmasına göre, davaya konu 2004-2007 yılları arasındaki çalışmaya ilişkin HMK m. 124/3 uyarınca ilgili mirasçılar hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle ilamda belirtilen şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Yukarıda açıklanan maddî ve hukuki esaslar gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalılardan ...'ye iadesine 20.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9722, Karar No: 2015/1852, Tarih: 03.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9722 E.  ,  2015/1852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Manevi tazminat talebinin reddi, 60.165 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacı vekilinin 22.08.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle sahibi olduğu sarımsaklara el konulduğunu, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine ve sarımsakların iadesine hükmedildiğini belirterek CMK’nın141. ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece manevi tazminat isteminin reddine, maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2010/360 Esas - 2011/79 Karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) sahibi olduğu sarımsaklara kaçakçılık suçundan, 19.10.2007 tarihinde el konulduğu, yargılama sonunda beraatine ve sarımsakların iadesine hükmedildiği, hükmün temyiz edilmeksizin 27.05.2011 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 22.08.2011 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmış, manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçlarını, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlar, manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir. Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile gerek iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin manevi zararının giderilmesini gerekli kılar, tutuklanan kimseye verilecek manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır, bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği, haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetilerek davacı lehine el koyma nedeniyle manevi tazminata hükmedilmemesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı yararına hükmedilen tazminat miktarına göre karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca nispi vekalet ücreti yerine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı yararına hükmedilen tazminat miktarına göre karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca nispi vekalet ücreti yerine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, davacı vekilinin temyiz itirazı yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün F. bendinde yer alan “2.640,00 TL” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “6.863,20 TL nispi” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12298, Karar No: 2013/1980, Tarih: 11.02.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/12298 E.  ,  2013/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığının kesilmesine dair Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacının 1479 sayılı Yasa kapsamında almakta olduğu yaşlılık aylığının, davalı Kurum'ca tescile esas oda kaydının usulsüz olduğu kabul edilerek geçersiz sayılması işleminin iptaline ilişkindir.

Mahkemece; davalı Kurum'un 19.06.2001 tarih ve 7117 sayılı işleminin iptaline karar verilmiştir.

Her uyuşmazlığın, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmesi gerekeceği ilkesinden hareketle yasal koşulların ayrı ayrı ele alınarak Bağ Kur'luluk statüsünün ortaya konması gerekir. 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi ilk şekliyle; sigortalılığın oluşumu için kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise sigortalılığın başlangıcı yönünden yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, Bağ-Kur’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir. 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

507 sayılı Yasa'nın 02.05.1983 tarihli ve 62 sayılı K.H.K. ve K.H.K’nın aynen kabulüne dair 14.02.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3153 sayılı Yasa ile değişik 5. maddesine göre ise “ Esnaf ve Sanatkar Siciline kayıtlı esnaf ve küçük sanatkarlar, çalışma bölgesi içindeki derneğe kayıt olmak zorundadır. Kayıt zorunluluğunu 1 ay içinde yerine getirmeyenler sicile kayıt tarihinden itibaren geçerli olmak üzere doğrudan doğruya kaydedilirler. ” Değişik 119. maddeye göre “ mesleki faaliyette bulunabilmeleri ve ilgili derneğe kaydedilmeleri için sicile kayıtları şarttır. ” 62 sayılı K.H.K.’nın geçici 2. maddesinde “ Esnaf siciline kayıt ilgili yönetmeliklerin yayımı tarihinden itibaren 1 yıl içinde çıkarılmak zorunda ” olduğu bildirilmiş İlgili Yönetmelik ise 01.01.1984 tarihinde yürürlüğe konmuş ve 1 yıllık geçiş süresi 01.01.1985 tarihinde sona ermiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 23.11.1999 varide tarihli bildirge ile oda kaydı esas alınarak 22.03.1985 tarihi itibari ile tescil edildiği, ... esnaf ve Sanatkarlar Odası'nca; davacının kaydının 20.08.1997 tarihinde notere tasdik ettirilen üye kayıt defterinin 384 sıra numarası ile 26.01.1981 tarihinde yapıldığının, 384 numaralı sıradaki düşünceler kısmında 31.12.1995 tarih ve 59 sayılı karar ile terkinin yapıldığının bildirildiğinin, ancak karar defterinde yapılan incelemede 59 sayılı kararda davacının ismine rastlanılmadığının, ayrıca aidat ödeyip ödemediğine ilişkin bilgi bulunmadığının bildirildiği, 02.02.2000 tarihinde ... isimli kişinin Kurum'a dilekçe vererek oda kayıtlarında sahtecilik yapıldığını bildirmesi üzerine soruşturma yapıldığı, soruşturma raporunda; davacı adına düzenlenen giriş bildirgesi ve sigortalılık belgesinin 23.11.1999 tarih ve 42091 sayısı ile Kurum kayıtlarına girmesi üzerine davacının 22.03.1985 tarihi itibari ile kayıt ve tescilinin yapıldığının, doldurulan formda davacının 384 sicil numarası ile 26.01.1981 – 31.12.1995 tarihleri arasında kaydının bulunduğunun, vergi ve sicil kaydının bulunmadığının bildirildiği, davalı Kurum tarafından; ... Esnaf Odası kayıt defterinin 1997 yılında yenilendiği, ancak bu yenileme işlemi sırasında eski defterde kaydı olmayan şahısların da deftere eski tarihler ile kaydedildiği, oda yetkilileri tarafından eski defter ve belgelerin ibraz edilemediği, kaydı yapılan kişilerin de esnaflık yaptıklarına dair delil sunamadıkları ve soruşturma raporu gerekçe gösterilerek davacıya bağlanan aylığın iptal edildiği, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nde davacı, oda yöneticileri ve diğer üyeler hakkında yargılama yapıldığı, Ağır Ceza Mahkemesi'nin talebi üzerine kriminal laboratuvarında inceleme yapıldığı, yapılan inceleme sonucunda; ... Esnaf ve Sanatkarlar Odasının 07.08.1995 ve 20.08.1997 tarihlerinde noterce tasdik edilen dört adet üye kayıt defterinin incelendiğinin, ancak bu defterler üzerinde tahrifat yapıldığına dair yeterli delil elde edilemediğinin bildirildiği, Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2011 tarihli kararı ile dosyanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verildiği, ayrıca sanıkların üzerlerine atılı suçun unsurları oluşmadığından beraatlerine karar verildiği, ancak kararın kesinleşip kesinleşmediğinin belli olmadığı anlaşılmaktadır.