muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/719, Karar No: 2024/3734, Tarih: 19.11.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; bilirkişilerin Ankara 3. İdare Mahkemesinin 2016/2197 Esas sayılı dosyasından "gördüğüm lüzum üzerine vekillik görevimden istifa ediyorum" tespit ve değerlendirmesinde bulunduğunu, halbuki gerçekleştirildiği iddia edilen bir istifanın bulunmadığını, dava konusu ilgili dosyada yer alan tek taraflı irade beyanının davalının gördüğü lüzum üzerine kendisini haksız olarak azletmesi olduğunu, bilirkişi heyetinin dosyada bulunmayan istifa dilekçesine göre rapor tanzim ettiğini, kendisi tarafından ilgili dosyaya sunulmuş herhangi bir istifanın söz konusu olmadığını, mahkemece halihazırdaki durumunun değerlendirilmemesi, hatalı ve yanlış tespitleri içeren raporun dikkate alınması, diğer raporun göz ardı edilmesi sebebi ile hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; istifanın tüm dava ve takiplere sirayet edeceği göz önüne alınarak istifa ile güven ilişkisi sona ermiş olacağından davalı avukatın azlinin haklı nedene dayandığının anlaşılması ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf beyanlarını tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vekalet sözleşmesinden kaynaklanan ve haksız azil iddialarına dayanan vekalet ücreti alacağının tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2 nci maddesi.

2. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 502 vd. maddeleri

3. 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 174 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesine, kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle haklı nedenle istifa ettiğine yönelik bir beyanı ve ispata yarar delilleri bulunmayan davacı avukatın, vekalet ilişkisinin en önemli unsuru olan güven unsurunun zedelenmesi nedeniyle davalı müvekkili tarafından haklı nedenle azledildiği ve azil tarihi itibariyle davaya konu dosyanın kesinleşmediği ve vekalet ücretine hak kazanmadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2706, Karar No: 2013/2612, Tarih: 28.03.2013

**1. Ceza Dairesi         2010/2706 E.  ,  2013/2612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2010/82499

MAHKEMESİ : Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 16/09/2009, 2008/451 (E) ve 2009/300 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık hakkında hükmolunan ceza miktarına göre müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Kahraman'ın mağdur Ramazan'ı öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, suç niteliğine, meşru savunma koşullarının varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, bıçakla iki kez vurarak mağduru sol lomber bölgeden yüzeysel doku seyirli, göğüs sol taraftan irterkostal arter kesisine ve hemotoraksa neden olacak şekilde yaraladığı, göğüs sol taraftaki yaralanma sebebiyle mağdurun yaşamsal tehlike geçirdiği tanık Soner'in, bıçağı elinden alıp müdahalede bulunması sonucu sanığın eylemine devam edemediği olayda, 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35 maddesi ile yapılan uygulama sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza verilmesi yerine 9 yıl hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (BOZULMASINA), 28/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9747, Karar No: 2021/4719, Tarih: 02.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9747 E.  ,  2021/4719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçu ile “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

A) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden;

1-Sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarına ait defter ve belgelerini yapılan tebligata rağmen süresi içerisinde ibraz etmediği iddiasıyla açılan kamu davasında; defter ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun vergi mükellefi olan sanığa ait olduğu, 213 sayılı Yasanın 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere beş yıl saklama ve istenildiğinde ibraz etme zorunluluğunun bulunduğu, somut olayda, 11.03.2013 tarih, 2013-A-2720/8 sayılı vergi suçu raporunda 2010 ve 2011 yılları defter ve belgelerinin ibrazına ilişkin 29.08.2012 tarih ve AGB-A-2720/134-99 sayılı yazısının sanığın ikamet adresinde sanığın eşi Ayşe Yüksel’e 03.09.2012 tarihinde tebliğ edildiğinin belirtildiği, bu defter belge isteme yazısının dosya arasında bulunduğu ancak dosyada aslı bulunan defter ve belgeleri isteme yazısının tebliğine ilişkin belgede ise tebliğ edilen defter ve belge isteme yazısının numarasının AGB-A-2720/135-100 sayılı isteme yazısı olduğunun belirtildiği ve bu isteme yazısının aslının dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanığa tebliğ edilen isteme yazısının hangi sayılı isteme yazısı olduğunun sorularak AGB-A-2720/135-100 sayılı isteme yazısının tebliğ edildiğinin bildirilmesi halinde bu isteme yazısının aslı veya onaylı örneğinin dosyaya getirtilerek defter ve belgelerin hangi amaçla istendiğinin tespit edilmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; defter ve belgelerin ibrazına ilişkin istem yazısının 03.09.2012 tarihinde tebliğ edilmesinden itibaren 15 günlük sürenin bitimi olan 19.09.2012 tarihinin, yüklenen suçun işlendiği tarih olduğu gözetilmeden, gerekçeli kararda suç tarihinin "18.09.2012" olarak yanlış gösterilmesi,

B) 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08/11/2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme/kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

B) 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08/11/2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme/kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

.... Şti.’nin yetkilisi olan sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan kamu davasında; sanığın, iş aradığı esnada kahvehanede bir arkadaşı aracılığıyla bazı şahıslarla tanıştığını, bu şahısların kendisine iş vereceklerini, sigorta yapacaklarını söylediklerini, muhtardan kağıt istediklerini ve ardından notere gittiklerini ne olduğunu tam anlamadığını, belgeleri okutmadıklarını, muhasebeciye sorduğunda ise adına şirket kurulduğunu öğrendiğini, bu şahıslara da bir daha ulaşamadığını, şirketle ilgisinin olmadığını savunması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından;

1-Sanık tarafından düzenlendiği iddia olunan kanaat oluşturacak sayıdaki fatura asıllarının, kullanan şirketlerden ve vergi dairesinden de sorulmak suretiyle temin edilip dosya içerisine konulması, faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması ve ayrıca sanığın yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2-a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediği ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açıldığının tespiti halinde, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya eklenmesi,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkumiyet hükümleri kurulması,

3-Kabule göre de; 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden suç tarihlerinin en son Aralık ve Mart ayında matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle en aleyhe yorumla “31.12.2010” ve “31.03.2011” olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına “26.04.2011” ve “26.04.2012” şeklinde yanlış yazılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkumiyet hükümleri kurulması,

3-Kabule göre de; 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden suç tarihlerinin en son Aralık ve Mart ayında matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle en aleyhe yorumla “31.12.2010” ve “31.03.2011” olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına “26.04.2011” ve “26.04.2012” şeklinde yanlış yazılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1936, Karar No: 2015/1492, Tarih: 05.06.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1936 E.  ,  2015/1492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Iğdır 1.Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 03/06/2013

NUMARASI : 2013/287 E-2013/366

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Iğdır 1.Asiye Hukuk (İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.06.2012 gün ve 2012/258 E.- 2012/235 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22.Hukuk Dairesi’nin 14.02.2012 gün ve 2012/30577 E.-2013/2989 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı, Iğdır İl Telekom Müdürlüğünde çalışmakta iken ilgili kurumun özelleştirme kapsamına alınması sebebiyle ilgili yasal mezuat çerçevesinde 27.03.2007 tarihinde Devlet Personel Başkanlığına bildirilen liste içerisinde yer aldığını, 07.06.2007 tarihinde Iğdır Defterdarlığı Milli Emlak Müdürlüğü bünyesinde istihdam edilerek çalışmaya başladığını, 31.03.2006 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanan 5473 sayılı yasanın bu durumda olan personele 01.01.2006 tarihinden 30.06.2006 tarihine kadar 40,00 TL 01.07.2006 tarihinden hesaplanacak miktarların ek ödeme ödenmesinin kararlaştırıldığı halde çalıştığı dönem içerisinde bu ek ödemelerinin yapılmadığı gibi kurumundan nakli esasında düzenlenen maaş nakil belgesine ek ödemelerinin yansıtılmadığını, eksik maaş almasına sebebiyet verildiğini belirterek eksik ödenenen maaş fark karşılığı ile davalı kurum tarafından düzenlenen maaş ilmuhaberinin yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm nedeni ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Karanname’nin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların yer aldığı ücreti gösteren nakil maaş ilmühaberinin buna göre düzenlenmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı Kanunun Ek. 29.maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin Ek 3.maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, sayılı tebliğ yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı Kanunun Ek. 29.maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin Ek 3.maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, sayılı tebliğ yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29.maddesinin 3.fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22.maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Davalı ile nakle tabi kapsam dışı personel arasından imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7.maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vesaire gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır(2.f). Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır(3.f)”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Özelleştirme Kanunu'nun 22/5.maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi vesaire ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek kanuni düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsamdışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır.

Danıştay İdari Dava Daireleri’nin 07.04.2011 gün ve 2011/55-205 sayılı kararına göre “yasal düzenleme ile Türk Telekom A.Ş.'nin özelleştirilmesi sonucunda, işlevsel görevlerde bulunan ve ikamesi kısa sürede imkansız personelin isteklerine bağlı olarak makul bir süre kamu görevlerinden aylıksız izinli sayılarak özel hukuk tüzel kişisinde çalışmalarına olanak sağlandığı, söz konusu personelin, aylıksız izinli olarak geçen sürede kamu personeli statülerinin devam ettiği, İmtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetini yürütmek hakkını elde eden davalı şirkete, devir sonrasında yetişmiş personel yetersizliği sebebiyle doğabilecek aksaklıkların önüne geçilebilmesi için, 406 sayılı Kanun hükümleri ile tanınan ayrıcalıkların sonucu olarak da, bünyesinde belli süre ile çalışmaya devam eden söz konusu personelin kamu kurumlarına naklen atanmasının sağlanması amacıyla kimi görevler yüklendiği, 406 sayılı Kanun hükümleri uyarınca davalı şirket tarafından, hak sahibi personelinin Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler bulunduğu, bu işlemlerin idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları, davalı şirketin, Telekomünikasyon Kurumu ile Türk Telekom arasında imzalanan "Telekomünikasyon Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin İmtiyaz Sözleşmesi” ile belli bir kamu hizmetini yürütmek görev ve yetkisi ile donatıldığı, bu görev ve yetkiler dahilinde bazı kamusal ayrıcalıkları ve yükümlülükleri bulunduğu, belirtilen statüsü ve özel kanun hükümleri gereğince bazı kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere sahip olması sebebiyle davalı şirketin, herhangi bir özel hukuk tüzel kişisinden farklı bir hukuki statü içinde bulunduğu, bu durumda, imtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetinin yürütmekle görevli ve yetkili kılınması nedeniyle, diğer özel hukuk tüzel kişilerinden farklı olarak kimi kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere tabi olan, 406 sayılı Kanun hükümleri ile, kamu kurumlarına nakil hakkı bulunan personeli ile ilgili olarak bazı kamusal görevler yüklenen davalı şirketin, belirtilen görevleri kapsamında tesis ettiği işlemlerin idari işlem niteliğinde olduğu ve bu işlemlerden kaynaklanan uyuşmazlıkların idari yargının görevinde bulunduğu” kabul edilmiştir.

Danıştay İdari dava Dairelerinin gerekçeleri Dairemizce benimsenmiştir. Gerçekten özelleştirmeden önce statü hukuku hükümlerine tabi davacı niteliğindeki personel, özelleştirme sonrası belirli bir süreliğine davalı ile özel hukuk hükümlerine tabi olarak iş sözleşmesi kapsamında çalıştırılmakta, nakledildiğinde tekrar statü hukuku kapsamına girmektedir. Davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde, davalı şirkete davacının ücreti konusunda “artış oranının, kamudaki memur maaş artış oranında” olacağı yönünde yükümlülük getirildiği gibi 406 sayılı Kanun hükümleri uyarınca davalı şirkete, hak sahibi personeli Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler yaptırıldığı görülmektedir. Bu işlemler idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları açıktır. İdari işlemlerle ilgili uyuşmazlığın ise adli yargı yerinde değil, idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekir.

Mahkemece davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114/1-b maddesi uyarınca "yargı yolunun caiz olmaması" sebebiyle aynı kanunun 115/2.maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek davanın reddine karar verilmesi hatalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, denge tazminatından kaynaklanan fark ücret alacağının tahsili istemine ilişkindir.