muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4574, Karar No: 2023/2072, Tarih: 02.05.2023

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince erkeğe fiziksel şiddet kusuru yüklenmiş ise de; davacı kadının cevaba cevap dilekçesi dikkate alındığında, erkeğin 2014 yılında kadına şiddet uyguladığı, kadının boşanma davası açıp feragat ettiği, tarafların evlilik birliğinin erkeğin ceza evine girdiği tarihe kadar devam ettiği, başkaca fiziksel şiddet iddiası bulunmadığı, bu kapsamda erkeğe fiziksel şiddet kusurunun yüklemesinin ... olmadığı, erkeğin uyuşturucu bağımlılığı kusurunun ise sabit olduğu, buna karşın kadının zina eyleminin dosya itibariyle sabit olduğu ve istinaf edilmeksizin kesinleştiği, bu durumda boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının ağır kusurlu, erkeğin hafif kusurlu olduğu, bu nedenle erkeğin kusura yönelik istinaf talebinin kabulüne karar verildiği, kadının ağır, erkeğin hafif kusurlu olduğu, davalı karşı davacı erkek tarafından tedbir nafakası talebinde bulunulmasına rağmen, İlk Derece Mahkemesince erkeğin tedbir nafakası konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği, bu haliyle erkeğin tedbir nafakasına yönelik istinaf talebinin kısmen kabulü ile, dava tarihi itibariyle tarafların dosyaya yansıyan ekonomik, sosyal durumları ve hakkaniyet dikkate alındığında erkeğin tedbir nafakası talebinin reddine karar verildiği, tarafların dosyaya yansıyan ekonomik ve sosyal durumları karşısında erkeğin boşanmakla yoksulluğa düşmeyeceği, bu haliyle yoksulluk nafakası koşullarının erkek lehine oluşmayacağı, kusur durumuna göre, erkeğin maddî ve manevî tazminat talebinin reddi kararının ... olmadığı, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, hakkaniyet ilkesi gözetilerek davalı karşı davacı erkeğin tazminat taleplerinin kısmen kabulüne karar verildiği, inceleme tarihi itibariyle erkeğin vasi tayinine ilişkin kararın sona erdiği gibi tutukluluk halinin de son bulduğu, erkeğin velâyeti almasına hali hazırda kanunen bir engel bulunmadığı, çocuğun kurulu düzeninin de babası ceza evinde kaldığı süreçte babaanne ve dede yanında olduğu, çocuğun düzeninin bozulmaması, uzman raporunda yapılan çocuk ve aileye ilişkin tespitler, annenin velâyeti alacak yeterlilikte olmamasına ilişkin tespitler de gözetilerek küçüğün velâyetinin babaya verilmesinin menfaatine olacağı, çocuk için dava tarihinden boşanma kararının kesinleşme tarihine kadar geçerli olmak üzere tedbir nafakasına, boşanma kararının kesinleşme tarihinden geçerli olmak üzere iştirak nafakasına hükmedildiği, kararın kesinleşmesini takip eden yıldan itibaren her yıl ÜFE oranında artırılmak suretiyle kadından alınmasına hüküm kurulduğu gerekçesi ile erkeğin kendisi için tedbir nafakasına yönelik istinaf talebinin kısmen kabulü ile erkeğin tedbir nafakası talebinin reddine, davalı karşı davacı erkeğin yoksulluk nafakasına yönelik istinaf talebinin reddine, davalı karşı davacı erkek yararına 10.000,00 maddî, 10

.000,00 maddî, 10.000,00 TL manevî tazminatın boşanma kararının kesinleşme tarihinden işleyecek yasal faizi ile kadından alınarak erkeğe verilmesine, davalı karşı davacı erkeğin velâyete yönelik istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, tarafların ortak çocuğu 21.09.2012 doğumlu Beren'in velâyetinin baba ...'a verilmesine, velâyeti babaya verilen ortak çocuk ile anne arasında her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günü saat 10.00'dan Pazar günü saat 18.00'a kadar, dini bayramların 2.günü saat 10:00'dan 3. günü saat 18.00'a kadar, her yıl okulların yarı yıl tatilinin ilk haftası Pazartesi günü saat 10:00'dan takip eden Pazar günü saat 18.00'a kadar, her yıl 1 Temmuz günü saat 10.00'dan 31 Temmuz günü saat 18.00'a kadar anne yanında kalması suretiyle kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuk için aylık 150,00 TL tedbir ve 200,00 TL iştirak nafakasına, iştirak nafakasının kararın kesinleşmesini takip eden yıldan itibaren her yıl ÜFE oranında arttırılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı karşı davalı kadın tarafından temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin uyuşturucu bağımlısı ve evin geçimini sağlamayan bir kişi olduğunu, kusur değerlendirilmesinde hataya düşüldüğünü, erkek yararına tazminat koşullarının oluşmadığını, müvekkilinin çalışmadığını, iştirak nafakasından da sorumlu tutulamayacağını belirtilerek, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen maddî ve manevî tazminat ile iştirak nafakası yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

2.Davalı karşı davacı erkek vekili tarafından katılma yolu ile temyiz dilekçesinde özetle; kadının müvekkilinin uyuşturucu madde kullandığını çok önceden beri bildiğini, müvekkili yararına hükmedilen tazminatların son derece düşük olduğunu, okul çağına gelen ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakasının da son derece düşük ve yetersiz olduğunu, kadının ortak çocuk ile ilgilenmediğini, çocuğun anneden korktuğunu bu nedenle anne ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasının da ... olmadığını, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, kadının kusurlarının dosya kapsamı ile sabit olduğunu belirtilerek, kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, iştirak nafakasının ve tazminatların miktarı, reddedilen yoksulluk nafakası, anne ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişki talebi yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, bu kapsamda davacı karşı davalı kadının boşanma davasının kabulünün ... olup olmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, davacı davalı erkek yararına maddî ve manevî tazminat ile ortak çocuk için iştirak nafakası verilmesi koşullarının oluşup oluşmadığı ve miktarı, ortak çocuk ile anne arasında kişisel ilişki noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 ... maddesi, 182 nci maddesi, 323 üncü maddesi; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 ... maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ... ve 51 ... maddeleri.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 ... maddesi, 182 nci maddesi, 323 üncü maddesi; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 ... maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ... ve 51 ... maddeleri.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olduğu gibi mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışların yanında davacı karşı davalı kadının intihara teşebbüs ettiğinin, kadına bu eyleminde kusur olarak yüklenmesi halinde dahi boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davacı davalı kadının daha fazla kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre taraf vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9803, Karar No: 2022/13885, Tarih: 13.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/9803 E.  ,  2022/13885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

1- İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.03.2021 tarihli ve 2020/274 Esas, 2021/277 Karar sayılı kararı ile;

Kısıtlı adayının Ankara ili Gölbaşı adresinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

2- Gölbaşı (Ankara) Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve 2021/499 Esas, 2022/587 Karar sayılı kararı ile;

Kısıtlı adayının adresinin İzmir olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından kısıtlı adayının sabit bir adresinin olmadığı ve babasının beyanına göre hakkında kayıp ihbarında bulunulduğu anlaşılmaktadır. Kısıtlı adayının bilinen son yerleşim yeri adresinin İzmir olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun'un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3316, Karar No: 2012/1097, Tarih: 31.01.2012

**9. Ceza Dairesi         2010/3316 E.  ,  2012/1097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 151/1, 43/1-2, 62/1, 51/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın katılanların birlikte ikamet ettikleri evin kapısını kırmaktan ibaret eyleminin tek suç oluşturduğu gözetilmeden tayin olunan cezanın TCK'nın 43/1. maddesi ile artırılarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 31.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/42694, Karar No: 2013/6785, Tarih: 20.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/42694 E.  ,  2013/6785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

Mağdurun yaralanması sonucu hayati tehlike ile birlikte kemikte kırık meydana gelmiş olup, bu şekilde TCK'nin 87/1-d ve 87/3. maddesinde ayrı ayrı yaptırımlara bağlanan iki ayrı sonuç meydana gelmiştir. Bu durumda sanık hakkında sadece en ağır cezayı gerektiren sonuçtan dolayı cezalandırılması gerektiği ayrıca TCK'nin 87/3. maddesinden TCK'nin 87/1-2. maddesine atıfta bulunulmadığı da gözetilerek, sanık hakkında TCK'nin 86/1, 87/1-d maddelerinin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken ayrıca TCK'nun 87/3 maddesinin de tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince; hükümden TCK'nin 87/3. maddesi uygulamasının çıkarılarak, hükmedilen sonuç cezanın “4 yıl 2 ay hapis cezası” olarak düzeltilmek ve sair yönleri aynen bırakılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5186, Karar No: 2016/1238, Tarih: 15.02.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/5186 E.  ,  2016/1238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-... plaka sayılı aracın motorlu araç trafik belgesinde sahtecilik yapılması hakkında yapılan yargılamada, sanığın üzerine atılı suçu işlemediğini, sabıkalı olduğundan dolayı üzerine suç isnat edildiğini savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi açısından suça konu motorlu araç trafik belgesinin muayene bölümündeki yazı, rakam ve imzaların sanık ile haklarında ek takipsizlik kararı verilmiş olan, araç sahibi ... ve ...'un aracın muayenesini yaptırdığını belirttiği ...'nın eli ürünü olup olmadığına ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılarak soruşturma aşamasında beyanları alınan ..., ... , ... ve ... isimli şahısların duruşmada dinlenmesi ve sonucuna göre sanığın atılı suçu ne şekilde işlediğine ilişkin somut delillerin nelerden ibaret olduğunun karar yerinde tartışılıp, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, tekerrür uygulanması nedeniyle aleyhe oluşan durumun infazda gözetilmesine, 15.02.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan "tekerrür müessesesinin" infaz, hukukundan daha çok maddi ceza hukukuna ilişkin bir kurum olduğu görülmektedir. Hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle 5275 sayılı Yasanın 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında bu konuda karar alınması mümkün değildir. Hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığı, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığı, hükümlü hakkında kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve tekerrür nedeniyle hükümlünün ceza evinde kalacağı süreye eklenecek sürenin belirlenmesi için mahkûmiyet hükmünde açıkça hangi hüküm nedeniyle kişinin mükerrir sayıldığı ve hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekmektedir.

TCK'nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Aynca. mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

TCK'nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Aynca. mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir "hükümleri bulunmaktadır,

TCK'nun 58/6. fıkrasının ikinci cümlesinin açık anlatımından, sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yeterlidir. Mükerrir sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine dc açıkça hükmolunmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde, bu husus 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi kapsamında değerlendirilemeyecektir. Zira mükerrir olan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması, hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin zorunlu bir sonucudur.

Ancak tüm bunlar mahkemece tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi halinde geçerli olup, tekerrür hükümlerinin hiç uygulanmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde ise artık “aleyhe değiştirmeme ilkesi"nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Nitekim benzer husus Ceza Genel Kurulunun 17.04.2007 gün ve 7l-98 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/8-364/180, 2012/3-1328/310, 2012/3-1372/329, 2013/8-54/307 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi;

""Reformatio in pejus" atarak adlandırılan ve doktrinde "cezayı aleyhe değiştirmeme ilkesi" veya "aleyhte düzeltme yasağı" gibi kavramlarla ifade edifen ilkenin amacı; hükmün aleyhe de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı olaylarda Yargıtay'a başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek, kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamakttr. Bu kural, 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlüğünü koruyan 326. maddesinin son fıkrasın da, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde ifade edilmiştir. Şu halde, "tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmediği" durumda, "aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmemiş olması ve aleyhe yönelen temyizin de bulunmaması halinde 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesinde belirtilen, lehe temyiz davası üzerine cezanın aleyhe değiştirilmemesi kuralı uyarınca, hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliğinden bozulması mümkün değildir."

Bu nedenlerle tekerrüre esas sabıkası olduğu halde mahkemece hakkında TCK.nun 58. Maddesinin uygulanmasına karar verilmeyen sanığın temyizi üzerine yapılan inceleme sonucunda sayın çoğunluğun 2 nolu tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişen bozma düşüncesine katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2020/311, Karar No: 2020/3238, Tarih: 03.03.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/311 E.  ,  2020/3238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8397, Karar No: 2012/7668, Tarih: 21.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/8397 E.  ,  2012/7668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

YRG.GELİŞ TARİHİ: 14.06.2012

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali, sicilden terkini istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 21.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32514, Karar No: 2013/16313, Tarih: 14.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32514 E.  ,  2013/16313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kolluk kuvvetlerince, İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 20/02/1992 tarih ve 3536 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescilli Acarlar köyü Konyalı dağı bölgesinde 4-5 kişilik grubun kazı yaptığının görülmesi üzerine kazı mahalline intikal edildiği, kazı yapan şahıslar tarafından farkedilmeleri üzerine kazı mahallinden 4-5 kişinin değişik güzergahlara kaçtığı, sanığın kazı mahalline 500-1000 metre uzaklıkta kırmızı motosiklet ile uzaklaştığının görüldüğü ve diğer jandarma ekibine durumun telefonla bildirildiği, sanığın durdurulduğu, üst aramasında açık tütün ve beyaz sarma kağıdı ele geçirildiği, olay yerinde de “sarma” tabir edilen sigara izmaritinin bulunduğu, kolluk kuvvetlerinin keşifteki beyanlarında, sanığın dur ihtarına rağmen durmayarak kaçtığını, yakalandığında sanığa nereden geldiğini sorduklarını, sanığın ot topladığını söylediği, ancak motosikletinde ot olmadığını, elleri, üstü ve başının çamurlu olduğunu, kazı bölgesinde iki noktada 50-60 cm derinliğinde 3x4 metre ebatlarında 2 farklı kazı yerinin olduğu, kazı yapılan yerlerde birinde toprağın taze ve yeni kazılmış olduğu, yapılan araştırmada bölgenin ağaçlık olması nedeni ile kazıda kullanılan malzemelerin bulunamadığı, sanığın savunmasında ot toplamak amacıyla tespit yaptığını, kazı yapılmış olan yeri gördüğünü, başında oturup sigara içtiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın mahkumiyeti yerine, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.