muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15497, Karar No: 2013/14266, Tarih: 22.10.2013

Hemen belirtmek gerekir ki;  bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, miras bırakanın dava konusu taşınmazı bağış yoluyla davalıya temlik ettiğine göre, olayda 1.4.1974 gün 1/2 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararının  uygulama yeri  bulunmadığı gözetileterek muvazaa hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğinin reddine karar verilmesi  gerekirken, işlemin muvazaalı olduğu benimsenmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir.

Öte yandan; mirasçılık ve mirasın geçişi miras bırakanın ölüm tarihinde yürürlükte olan hükümlere göre belirlenir (4722  s. Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun m. 17) Miras bırakan 1.1.2002 tarihinden önce ölmüşse 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi hükümlerinin, 1.1.2002 tarihinden sonra ölmüşse 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun ilgili hükümleri uygulanır.

Öte yandan; mirasçılık ve mirasın geçişi miras bırakanın ölüm tarihinde yürürlükte olan hükümlere göre belirlenir (4722  s. Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun m. 17) Miras bırakan 1.1.2002 tarihinden önce ölmüşse 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi hükümlerinin, 1.1.2002 tarihinden sonra ölmüşse 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun ilgili hükümleri uygulanır.

Tenkis (indirim) davası, miras bırakanın saklı payları zedeleyen ölüme bağlı veya sağlar arası kazandırmaların (bağış) yasal sınıra çekilmesini amaçlayan, öncesine etkili, yenilik doğurucu (inşai) davalardandır. Tenkis davasının dinlenebilmesi için öncelikli koşul;miras bırakanın ölüme bağlı veya sağlar arası bir kazandırma işlemi ile saklı pay sahiplerinin haklarını zedelemiş olmasıdır. Saklı payların zedelendiğinden söz edilmesi ise kazandırma konusu tereke ile kazandırma (temlik ) dışı terekenin tümü ile bilinmesiyle mümkündür. Tereke miras bırakanın ölüm tarihinde bırakmış olduğu malvarlığı kıymetleri ile iadeye ve tenkise tabi olarak yaptığı kazandırmalardır. Bunlar terekenin aktifini oluşturur. Miras bırakanın borçları, bakmakla yükümlü olduğu kişilerin 743 sayılı Kanun uygulanacaksa bir aylık 4721 sayılı Kanun uygulanacaksa üç aylık nafakası, terekenin defterinin tutulması, mühürlenmesi, cenaze masrafları gibi giderler de pasifidir. Aktiften belirtilen borçların indirilmesi net terekeyi oluşturur. Tereke bu şekilde tesbit edildikten sonra mirasın açıldığı tarihteki fiyatlara göre değerlendirilmesi yapılarak parasal olarak miktarının tespiti gerekir. (TMK m.565) Miras bırakanın TMK'nin 564. maddesinde belirlenen saklı paya tecavüz edip etmediği bulunan bu rakam üzerinden hesaplanır. Tasarruf oranı aşılmış ise tasarrufun niteliğine göre icap ederse kazandırma işleminde, saklı payları zedeleme kastının bulunup bulunmadığı objektif (nesnel) ve sübjektif (öznel) unsurlar dikkate alınarak belirlenmelidir. Zira tasarruf oranını aşan her kazandırmada saklı payları zedelenen kastının varlığından söz edilemez.

Mutlak olarak tenkise tabi tasarruflarda (ölüme bağlı tasarruflar veya Medeni Kanunun 565. maddesinin 1, 2 ve 3 bentlerinde gösterilenler) veya saklı payın ihlal kastının varlığı kesin olarak anlaşılan diğerlerinde özellikle muayyen mal hakkında tenkis uygulanırken Medeni Kanunun 570. maddesindeki sıralamaya dikkat etmek davalı mahfuz hisseli mirasçılardan ise aynı kanunun 561. maddesinde yer alan mahfuz hisseden fazla olarak alınanla sorumluluk ilkesini gözetmek, dava konusu olup olmadığına bakılmayarak önce ölüme bağlı tasarruflarla davacının saklı payını tamamlamak, sonra sağlar arası tasarrufları dikkate almak gerekir. Bu işlem sırasında dava edilmeyen kişi veya tasarrufların tenkisi gerekeceği sonucu çıkarsa davacının onlardaki hakkını dava etmemesinin davalıyı etkilemeyeceği ve birden çok kişiye yapılan teberru tenkise tabi olursa 563. maddede yer alan, alınanla mütenasip sorumluluk kuralı gözetilmelidir.

Davalıya yapılan tasarrufun tenkisine sıra geldiği takdirde tasarrufun tümünün değeri ile davalıya yapılan fazla teberru arasında kurulan oranda (Sabit Tenkis Oranı) tasarrufa konu malın paylaşılmasının mümkün olup olamayacağı (TMK m.564) araştırılmalıdır. Bu araştırma sonunda tasarrufa konu mal sabit tenkis oranında bölünebilirse bu kısımların bağımsız bölüm halinde taraflar adına tesciline karar verilmelidir.

Tasarrufa konu malın sabit tenkis oranında bölünmezliği ortaya çıktığı takdirde sözü geçen 564. maddedeki tercih hakkı gündeme gelecektir. Böyle bir durum ortaya çıkmadan davalının tercih hakkı doğmadan davalının tercihinin kullanması söz konusu olamaz. Daha önce bir tercihten söz edilmişse sonuç doğurmaz. O zaman davalıdan tercihi sorulmak ve 11.11.1994 günlü 4/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca sür'atle dava konusu olup sabit tenkis oranına göre bölünemeyen malın, karar tarihindeki rayice göre değeri belirlenmeli ve bu değerin sabit tenkis oranıyla çarpımından bulunacak naktin ödetilmesine karar verilmelidir. Davacı tarafından tenkis isteğinde de bulunulmuştur.

Hal böyle olunca, tenkis isteği bakımından miras bırakanın  gerçek iradesi ve amacının duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptanması, anılan taşınmazı saklı payı zedeleme kastıyla  temlik edip etmediğinin belirlenmesi ve  varılacak sonuç çerçevesinde  yukarıdaki ilkeler de gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken  yazılı olduğu üzere  hüküm tesisi  doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir kabulü ile; hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.10.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7173, Karar No: 2016/5371, Tarih: 31.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/7173 E.  ,  2016/5371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 172 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 31.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26080, Karar No: 2013/23044, Tarih: 23.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/26080 E.  ,  2013/23044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davalılar : 1-... Güvenlik Koruma ve Özel Eğitim

Hizmetleri A.Ş.

2-K.T.Ü. Rektörlüğü vekili

Av...

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı KTÜ Rektörlüğü vekili ile ... Güvenlik Koruma ve Özel Eğitim Hizmetleri AŞ. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin işveren tarafından yazılı bir bildirimde bulunulmaksızın "yeni yılın ilk nöbet listesinde isimleri bulunmayanların iş sözleşmeleri feshedilmiştir" şeklinde hukuka ve iş ahlakına aykırı açıklama ile feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket, işe alım ve çıkarmalarda karar merciinin diğer davalının tasarrufunda olduğunu, ihale ile alınan işin 31.12.2012 tarihinde sona erdiğini, yeni ihaleyi bir başka firmanın aldığını, davalı üniversitenin işçi azaltılmasına gittiğini, 80 işçiden 16 kişiyi işten çıkardığını ve kalan 64 kişi ile işe devam kararı alınmış olduğunu, şirket bünyesinde çalışan 80 işçiden 64 kişinin yine aynı yerde yeni firma ile işe devam etmelerinin bu kişilerin gerçek işverenlerinin diğer davalı olduğunu gösterdiğini, 2013 yılında yapılan yeni ihalenin bir başka firma tarafından alınması ve yeni firmanın davacının da içinde bulunduğu 16 kişiyi işe başlatmaması, davacının ihtar edilmesine rağmen yeni işyeri planlaması için şirkete müracaat etmemesi nedeniyle feshin yapıldığını, feshin yazılı olarak ve sebebinin de açık ve net gösterilmek suretiyle yapıldığını, yapılan feshin geçerli nedenlere dayandığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı İdare vekili, ise davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığından iş güvencesi kapsamında olmadığını, taraf ve husumet itirazında bulunduklarını, davacı ile hizmet ilişkilerinin olmadığını ve güvenlik işinin ihale edildiğini, ihaleyi davalı şirketin kazandığını, davacının davalı şirket işçisi olduğunu, asıl-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını zira işin tamamının ihale edildiğini bildirerek davanın reddini gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, feshin haklı nedenle yapıldığının davalı tarafça ispatlanamadığı ve dinlenen tanık beyanı ile de davacının, davalı şirket tarafından fesih tarihinden sonra öncesinde beyan edildiği gibi başka işyerlerinde çalışması yönünde herhangi bir planlama yapılmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, feshin haklı nedenle yapıldığının davalı tarafça ispatlanamadığı ve dinlenen tanık beyanı ile de davacının, davalı şirket tarafından fesih tarihinden sonra öncesinde beyan edildiği gibi başka işyerlerinde çalışması yönünde herhangi bir planlama yapılmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ancak dosya içeriğinde yer alan 19.11.2012 tarihli davalı şirket tarafından düzenlenen ihtarnamede, "31.12.2012 tarihinde KTÜ Tıp Fakültesi...Hastanesi ile yapılan sözleşme biteceğinden işyerinin şirket yönünden kapanacağı, ....sözleşmenin 6.maddesine istinaden Trabzon ili başta olmak üzere diğer illerdeki Özel Güvenlik Hizmetleri işinde (seçme hakkı tarafınıza bırakılmıştır) görevlendirilmek üzere nakliniz yapılacaktır. Tüm bu nedenlerle yeni işyerinizin neresi olacağı konusunda planlama yapılacağından, ihtarnamenin tebliğinden itibaren 21.12.2012 tarihine kadar .... Trabzon şirket adresine yazılı olarak müracaat etmeniz ve müracaatına istinaden kendisine tebliğ edilecek yeni işyerinde 01.01.2013 tarihinde de işe başlamanız, 21.12.2012 tarihine kadar müracaat edilmemesi halinde 31.12.2012 tarihinde şirket tarafından tek taraflı olarak iş sözleşmesinin feshedileceğinin" ihtar edildiği görülmüştür. Bu ihtarname davacı tarafından itirazsız olarak imzalanmıştır.

Davacıya ait iş sözleşmesinin 6.maddesinde de " Personel, gerektiği takdirde işyeri içinde unvanı veya niteliği benzer yahut birbirine yakın başka işlerde veya muvafakat aranmaksızın geçici ve devamlı olarak işveren tarafındana görevlendirilebilir. Personel görülen işin niteliğinde benzerlik olması şartıyla personellerin işverene bağlı diğer şehir içindeki bir başka işyerine nakledilebilir" şeklinde düzenleme olduğu görülmüştür

Davacıya "...19.11.2012 tarihinde tebliğ edilen ihtar gereği 31.12.2012 tarihinde iş sözleşmesi ve KTÜ Tıp Fakültesi...Hastanesi ile sözleşmenin biteceğinin bildirildiği, dolayısıyla işyerinin şirket yönünden kapandığı, iş sözleşmesinin 31.12.2011 tarihinde feshedildiği" bildirilmiştir.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanığı, çıkarılan kişilere herhangi bir şekilde başka bir yerde çalışma için öneri götürülmediğini başka bir iş teklifi de yapılmadığını, duymadığını, fesih nedeninin işçi azaltılması olduğunu beyan etmiş iken aynı gün temyiz incelemesi yapılan bir kısmı dosyalarda ise davalı firma tarafından ihale döneminin bitmesinden önce kendilerine ihale dönemi bittikten sonra firmaya müracaat ederek firmanın başka yerdeki işlerinde çalıştırılacağının söylendiğini ancak işten çıkarmadan sonra firma yetkililerinin kesinlikle işten çıkarılanların firmanın başka işlerinde çalıştırılmaları yönünden herhangi bir beyanları olmadığını yani fesihten önce bu konuda söylediklerinin sözde kaldığını işten çıkartılan hiç kimseye yeni bir iş teklif edilmediğini beyan ettiği görülmüştür.

Davacı tanığının bu beyanlarına davacı vekili, itiraz etmemiştir. Aynı zamanda yargılama süresince dosyaya sunulan 19.11.2012 tarihli ihtarnameye yönelik de herhangi bir itirazda da bulunmamıştır.

Dolayısıyla davalı işveren tarafından ihale süresi biteceği için fesihten 1 ay kadar önce tebliğ ettiği ihtarname ile 21.12.2012 tarihine kadar yazılı müracaat edilerek yeni işyerinin belirlenmesi istenmiş ise de davacının itirazsız imzaladığı bu ihtarname uyarınca belirtilen tarihte ve fesihten önce işverene müracaat ederek yeni işyerinin belirlenmesi konusunda bir davranış sergilemediği, bu arada ihale süresinin sona erdiği ve ihaleyi bir başka şirketin aldığı, yeni ihalede işçi sayısının azaltılmış olduğundan içinde davacının da olduğu bazı işçilerin hastanede işe başlayamadığı olayda davalı işverenin feshin son çare olması ve ihale süresi sona eren alt işverenin kendi işçilerini başka işyerlerinde görevlendirmesi gereği olarak fesih öncesi Trabzon da işverenin başka işyerlerinde çalışması konusunda seçme hakkı kendisine tanınmak suretiyle yeni işyerinin belirlenmesi için gerekli olan bildirimde bulunmasına rağmen davacının süresi içinde işverene müracaat etmemiştir. Davacının müracaat etmemesi nedeniyle ve ihale süresinin de sona ermesi karşısında davalı işveren tarafından yazılı fesih bildirimin işçiye tebliğ edildiği, tebliğ edilen fesih bildiriminde 19.11.2012 tarihli ihtardan da bahsedildiği ve böylece işveren tarafından yapılan feshin geçerli nedene dayandığı anlaşıldığından davanın reddi gerekir. Yazılı gerekçe ile davanın kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalı ... Güvenlik AŞ. tarafından yapılan 30,00 TL posta giderinin davacıdan alınarak davalı şirkete verilmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalı şirkete iadesine, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7121, Karar No: 2023/3778, Tarih: 05.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/7121 E.  ,  2023/3778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2015 tarihli ve 2015/15 Esas, 2015/136 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyeti yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2015 tarihli ve 2015/15 Esas, 2015/136 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii, katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 23.06.2016 tarihli ve 2016/3485 Esas, 2016/6292 Karar sayılı kararı ile sanığın, onbeş yaşından küçük olması nedeniyle rızası geçerli olmayan mağduru evinin çatı katına götürdüğü, burada kaldıkları süre içerisinde sanığın cinsel ilişki teklif ettiği mağdurun kabul etmemesi üzerine bıçakla tehdit edip cebir kullanarak çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği ve sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlerken ayrıca cebir, tehdit veya hile kullanmadığı anlaşıldığından, mevcut haliyle eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu kapsamında kaldığı gözetilmeden aynı Kanunun 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası uyarınca cezalandırılması yerine yazılı şekilde 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası ile hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2016 tarihli ve 2016/215 Esas, 2016/255 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyeti yoksun kılma suçundan, önceki kararda direnilerek 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2016 tarihli ve 2016/215 Esas, 2016/255 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyeti yoksun kılma suçundan, önceki kararda direnilerek 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2016 tarihli ve 2016/215 Esas, 2016/255 Karar sayılı kararının sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 26.12.2017 tarihli ve 2017/6961 Esas, 2017/6766 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 30.03.2021 tarihli 2018/14-41 sayılı Esas, 2021/148 kararı ile Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.12.2016 tarihli ve 215-255 sayılı kararıyla bozmaya karşı direnmesinin isabetli olmadığına karar vermiştir.

6. Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.01.2022 tarihli ve 2021/201 Esas, 2022/25 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyeti yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafii Temyiz İstemi

Sanık tarafından kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun işlenmediğine, sanığın üzerine atılı cinsel istismar suçunun zorla ve kişiyi hürriyetinden yoksun bırakarak işlendiği varsayılarak sanık aleyhinde hüküm kurulduğuna, sanık lehine hükümlerin uygulanmadığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekili Temyiz İstemi

Sanık hakkında üst sınırdan mahkumiyete hükmedilmesine gerektiğini, takdiri indirim yoluna gidildiğine, kurum lehine vekalet ücretine karar verilmediğine, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesi gerekçesinde:''Sanık hakkında mahkememizce daha önce verilen hükmün Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30/03/2021 tarih ve 2018/14-41 Esas, 2021/148 Karar sayılı kararı ile bozulması üzerine dosya yeniden esasa alınarak kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu yönüyle yargılama yapılmıştır. Sanık hakkında açılan çocuğun nitelikli cinsel istismar ve 6136 yasaya muhalefet suçlarına ilişkin davaların hükme bağlanmış ve kesinleşmiş olması sebebiyle sanığın bu eylemleri inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanık aşamalardaki savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, mağduru önceden tanımadığını, kendisi ile karşılaştığında mağdurun kalacak bir yere ihtiyacı olduğunu söylemesi üzerine yanında misafir ettiğini, üzerine atılı suçları işlemediğini, mağdura karşı cinsel eylemde bulunmadığını beyan etmiştir.

Mağdur ...'nın suç tarihi olan 10/12/2014 tarihi itibariyle 14 yaşında olduğu ve ... Anadolu Lisesi 9.sınıfa devam ettiği,suç tarihinden 1 gün önce sanık ve yanındaki tanık ... ile karşılaşan mağdurun tanık ve sanığa .... Lisesinde okuduğunu, okula servis ile geldiği için yolu bilmediğini, ... mahallesine nasıl gidebileceğini sorduğu, tanık ve sanığın polisi arayıp haber verelim dedikleri, sonra mağdurun ben giderim tamam dediği, ancak tanık ...'in ısrar ederek kendi telefonundan 155'i arayarak durumu bildirdiği, ancak polis ekipleri geldiğinde mağduru göremedikleri, daha sonra sanıkla tanığın çarşı merkezine gittikleri sırada mağdurla tekrar karşılaştıkları, sanık ve tanığın yanında başka birisi de olduğu halde saat kulesine kadar yürüdükleri, burada sanığın mağdura otobüs jetonu aldığı, mağdurun jeton ile otobüse binerek eve gittiği, saat kulesine doğru geldikleri sırada sanığın mağdurdan telefon numarasını istediği, mağdurun da numarasını sanığa verdiği, otobüse binip eve giderken sanığın kullandığı 0543 \*\*\* \*\* \*\* numaralı telefondan mağdura mesaj geldiği, gelen mesajda "beni tanıdın mı" diye yazdığı, mağdurun da sanığa "saat kulesindeki şahıs mısın" diye sorduğu, sanığın mağdura "evet benim, bu telefon numaramı kaydet, ismim ..." dediği, bunun üzerine mağdurun sanığın telefonunu "... Abim" diye kendi telefon rehberine kaydettiği, o gece sanık ile mağdurun saat 03:00'a kadar mesajlaştıkları, ertesi gün görüşmeye karar verdikleri,suç tarihinde mağdurun rahatsız olduğunu söyleyerek okuldan ayrıldığı ve sanık ile buluştuğu, sanığın mağdura bir yere oturup konuşmayı teklif ettiği, mağdurun da bu teklifi kabul ettiği, sanığın yaşı küçük mağduru alarak olayın gerçekleştiği ..