muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/87, Karar No: 2020/2489, Tarih: 06.07.2020

**20. Hukuk Dairesi         2020/87 E.  ,  2020/2489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı.......arafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacıların malik oldukları apartmandaki arsa payları dağılımı dikkate alındığında bariz bir orantısızlık olduğunu, mahkemece yapılacak inceleme sonucu binadaki mevcut dairelerin arsa paylarının düzeltilmesine karar verilmesi istenilmiştir.

....... 2015/216 Esas - 2016/827 Karar sayılı ilam ile; davanın kabulü ile; dava konusu; İstanbul, Kadıköy, Merdivenköy mah., 724 ada, 188 pafta, 20 parsel sayılı taşınmazın bodrum kat 1 nolu dairenin arsa payının 10/320 iken 129/3200 olarak, bodrum kat 2 nolu dairenin arsa payının 10/320 iken 174/3200 olarak, zemin kat 3 nolu dairenin arsa payının 16/320 iken 164/3200 olarak, zemin kat 4 nolu dairenin arsa payının 12/320 iken 175/3200 olarak, 1. kat 5 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 182/3200 olarak, 1. kat 6 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 200/3200 olarak, 2. kat 7 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 182/3200 olarak, 2. kat 8 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 200/3200 olarak, 3. kat 9 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 188/3200 olarak, 3. kat 10 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 205/3200 olarak, zemin kat 11. nolu dükkanın arsa payının 10/320 iken 98/3200 olarak, zemin kat 12. nolu dükkanın arsa payının 10/320 iken 103/3200 olarak, zemin kat 13 nolu dairenin arsa payının 12/320 iken 140/3200 olarak, 1. kat 14 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 185/3200 olarak, 1. kat 15 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 165/3200 olarak, 2. kat 16 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 185/3200 olarak, 2.kat 17 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 165/3200 olarak, 3. kat 18 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 190/3200 olarak, 3. kat 19 nolu dairenin arsa payının 20/320 iken 170/3200 olarak tespiti ile tapuya tesciline karar verilmiş, hükmün davalı...... vekilinin istinafı üzerine .......ukuk Dairesinin 2017/3542 Esas - 2019/1988 Karar sayılı ilamı ile davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir. Verilen bu karar davalı ........ tarafından temyiz edilmiştir.

Dava arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Dava arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesinde; kat mülkiyeti veya kat irtifakının, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulacağı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk , arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de, bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda; mahkemece yapılan araştırma ve inceleme de sonucu alınan uzman bilirkişi raporunda da yapılan değerlendirmenin kat irtifakı tesisi tarihi olan 1973 tarihine göre yapıldığı belirtilmiş ise de yapılan inceleme yeterli değildir. Bu nedenle bağımsız bölümlerin kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu da davacılar tarafından ispatlanmalıdır. Dosya da mevcut bilirkişi raporunda bağımsız bölümlerin kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu açıkca saptanmamış, ayrıca bağımsız bölümlerin binada bulundukları yerleri ve yüzölçümleri açıkça belirtilmesine karşın her bir bağımsız bölümün kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek diğer unsurlar tek tek yazılıp açıklanmamış ve bu bağımsız bölümlerin değerleri ayrı ayrı hesaplanmamış, soyut bir biçimde değerlendirme yapılarak arsa payları yeniden belirlenmiştir.

Öte yandan, kat irtifakı veya kat mülkiyetinin kurulması sırasında yahut kat irtifakından kat mülkiyetine geçiş tarihinde arsa payları bizzat kendileri tarafından düzenlenmiş olan kat maliki veya maliklerinin sonradan arsa paylarının düzeltilmesini istemekte iyiniyetli olup olmadıklarının ve ayrıca arsa paylarının düzeltilmesini isteyen kat malikinin bu isteminde korunmaya değer bir hukuki yararının bulunup bulunmadığının mahkemece dikkatle değerlendirilmesi gerekir.

Öte yandan, kat irtifakı veya kat mülkiyetinin kurulması sırasında yahut kat irtifakından kat mülkiyetine geçiş tarihinde arsa payları bizzat kendileri tarafından düzenlenmiş olan kat maliki veya maliklerinin sonradan arsa paylarının düzeltilmesini istemekte iyiniyetli olup olmadıklarının ve ayrıca arsa paylarının düzeltilmesini isteyen kat malikinin bu isteminde korunmaya değer bir hukuki yararının bulunup bulunmadığının mahkemece dikkatle değerlendirilmesi gerekir.

Bu nedenle anataşınmazda kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulması sırasındaki belgeler ile arsa paylarının düzenlenmesine yönelik listede davacıların imzası bulunup bulunmadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmemesi de bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar doğrultusunda arsa paylarının belirlenmesinde esas alınacak olan bağımsız bölümlerin kat irtifakı kurulduğu tarih itibari ile değerlerini olumlu veya olumsuz etkileyen tüm unsurların incelenip irdelenmesi için bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor alınması, arsa paylarının düzenlenmesini gerektirecek bir hususun olup olmadığının araştırılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Anılan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme sonucunda ilk derece mahkemesince yazılı şekilde hüküm tesisi ve bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi kararı hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde iadesine 06/07/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2416, Karar No: 2024/4323, Tarih: 18.04.2024

**5. Ceza Dairesi         2022/2416 E.  ,  2024/4323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/50 Esas, 2014/190 Karar

SUÇ : Basit zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bartın Sulh Hukuk Mahkemesinin 2006/605 Esas, 2007/464 Karar sayılı ilamı ile ... adına vasi tayin edilen sanığın bu yetkiye dayanarak kısıtlıya ait emekli maaşlarını iki ayrı bankadan çektiği ancak paraları kısıtlı adına idare edip onun ihtiyaçları için sarf etmesi gerekirken her ay 700 TL'sini mal edindiği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın kısıtlının belirlenemeyen miktarda parasını kullandığından bahisle hakkında zimmet suçundan yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmiş ise de; sanığın savcılık aşamasında alınan ifadesinde kısıtlının maaşlarından aylık 700 TL'yi kendisi için kullandığı yönündeki beyanından kovuşturma aşamasında dönerek kısıtlı ile aynı evde oturduklarını, savcılık aşamasında belirttiği miktarı evin ihtiyaçları için kullandığını, bu miktardan da 320 TL'nin nafaka için kesildiğini bildirmesi, aşamalarda kısıtlının eşinden boşanmak için dava açtığını, eşi ile fiilen ayrı yaşadıklarını, resmi olarak boşanmadıklarını fakat belirli bir miktar nafaka ödediğini, çeşitli davaların takibi amacıyla avukat tuttuklarını, vekalet ücretini ödeyecek parası olmadığı için kredi çekebilmek maksadıyla mahkemeden izin aldıklarını, kısıtlının maaşından her ay kredi tutarının da kesildiğini beyan etmesi, kredi sözleşmesi yapılmasına izin verilmesi hususundaki Bartın Sulh Hukuk Mahkemesinin, 28.12.2007 tarihli ve 2007/1200 Esas, 2007/1342 sayılı Kararı, kısıtlının kovuşturma aşamasında sanığın paralarını çekip kullandığını başka şahıslardan duyduğu şeklindeki anlatımı karşısında; ceza yargılamasının temel amacının hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde maddi gerçeğin ortaya çıkarılması olduğu, yine Ceza Genel Kurulunun 26.01

.12.2007 tarihli ve 2007/1200 Esas, 2007/1342 sayılı Kararı, kısıtlının kovuşturma aşamasında sanığın paralarını çekip kullandığını başka şahıslardan duyduğu şeklindeki anlatımı karşısında; ceza yargılamasının temel amacının hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde maddi gerçeğin ortaya çıkarılması olduğu, yine Ceza Genel Kurulunun 26.01.2016 tarihli, 2015/9-669 Esas ve 2016/38 sayılı Kararında işaret edildiği üzere, ikrarın hangi aşamada gerçekleştiği ve özgür iradeye dayalı olup olmadığı, ikrarda bulunanın beyanın ciddiyetini ve bundan doğacak sonuçları bilip bilmediği, ikrarın başkaca deliller veya emarelerle desteklenip desteklenmediği, hayatın olağan akışına uygun düşüp düşmediği, şüpheden arınmışlığını ve belirliliğini zayıflatacak biçimde ikrardan dönülüp dönülmediği gibi hususlar da göz önünde tutularak, sanığın savunmasında belirttiği tüm hususların kapsamlı bir şekilde araştırılmasından, bunlara ilişkin bilgisi bulunan kişilerin kimliklerinin tespiti ile tanık olarak ifadelerine başvurulmasından, bu doğrultuda özellikle vesayet dosyasının celp edilerek incelenmesinden, buna göre sanığın vasi olarak tayin edildiği tarih ile hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihine kadar geçen sürede kısıtlının toplam ne kadarlık tutarda maaşını çektiği, savunmada belirtilen hususlara dair günün ekonomik koşulları da nazara alındığında hangi miktarlarda harcama yapıldığı, kalan miktarın ne kadarının kısıtlıya verildiği, beraber ikamet ettiklerini bildirdiği ev için kira bedeli ödeyip ödemedikleri, vasi olan sanığa herhangi bir ücret takdir edilip edilmediği hususlarının araştırılması, bu şekildeki genel gelir giderin belirlenebilmesi için ilgili evrakın temin edilip dosya içerisine alınması, akabinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak arta kalan bir miktar varsa ve vasilik ücreti tayin edilmemiş ise düzenli bir işi olmadığını, iş oldukça inşaatlarda çalıştığını, kısıtlının oğlu olan ve babası Kemal'in kısıtlanması yönünde talepte bulunan ... ile aralarında sözlü olarak Türkiye'den aldığı emekli maaşının kendisinde kalacağı yönünde anlaşma sağladıklarını bildiren sanık açısından bu miktarın suç tarihi itibarıyla hakkaniyete uygun bir vasilik ücreti şeklinde değerlendirilip değerlendirilemeyeceği karar yerinde gerekçeleriyle tartışıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Kabule göre de;

24.12.2008 tarihli bozulan ilk hükümde sanık hakkında neticeten ''6 ay 7 gün hapis ve 40 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' karar verilmesine ve aleyhe temyiz bulunmamasına rağmen, temyiz incelemesine konu hükümde 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326/son maddesi uyarınca verilen cezanın önceki cezadan daha fazla olamayacağı gözetilmeden ''2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına'' karar verilerek fazla ceza tayin edilmesi,

Sanığın kısıtlıya ait maaşların her ay belirlenemeyen miktardaki bölümünü kendi ihtiyaçları için kullandığının kabul edilmesine rağmen hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.09.2011 tarihli ve 2011/5-104 Esas, 2011/183 sayılı Kararında belirtildiği üzere, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53/5. maddesinin uygulanmamasının kazanılmış hak niteliğinde olduğu ve 24.12.2008 tarihli hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmadığı halde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin nazara alınmaması ayrıca aynı Kanun'un 53/1-c madde-fıkra-bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle yüklenen suçu işleyen sanığın 53/5. maddesi gereğince bu bentteki hak ve yetkilerin tamamını kullanmaktan yasaklanması yerine vesayet hak ve yetkisini kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmek suretiyle sınırlı uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, sanık ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sanığın aleyhine temyiz bulunmayan 24.12.2008 tarihli hükümdeki kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3167, Karar No: 2020/11710, Tarih: 17.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/3167 E.  ,  2020/11710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangına neden olma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa, tanık ...'ın olay yerinde 2 erkek şahıs gördüğü, otların kenarına yere çöktükleri, ardından otların yanmaya başladığı ancak gözleri iyi görmediğinden şahısları teşhis edemeyeceği şeklindeki beyanı ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların aşamalarda değişmeyen inkara yönelik savunmasının aksine, atılı suçu işlediklerine dair mahkumiyete yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraatleri yerine yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/483, Karar No: 2019/4172, Tarih: 27.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/483 E.  ,  2019/4172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmzlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8351, Karar No: 2023/2291, Tarih: 21.06.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/8351 E.  ,  2023/2291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Davanın niteliğine göre, davacı vekilinin duruşmalı inceleme isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 18.04.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; "müvekkilinin 21.06.2011-23.06.2011 tarihleri arasında gözaltına alındığını, 25.08.2011 tarihinde tutuklandığını, 15.09.2011 tarihinde tahliye edildiğini, yargılama sonucunda üzerine atılı resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından beraatine karar verildiğini belirterek haksız koruma tedbiri nedeniyle 50,000 TL maddi ve 300,000 TL manevi tazminatın, tutuklama tarihi olan 25.08.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2. Davalı vekili 28.04.2017 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; "davanın süresinde açılmadığını, davacının üzerine atılı suçtan yasalara uygun olarak tutuklandığını, manevi tazminat talebinin yersiz olduğunun, miktarınında faiş olduğunu, davacının CMK 144. maddesi gereği tazminat isteyebilecek kişilerden olup olmadığının tespitinin gerektiği, yetki hususunun gözetilmesini gerektiğini" beyan etmiştir.

3. Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.10.2017 tarihli ve 2017/208 Esas 2017/317 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin,18.12.2017 tarihli ve 2017/3736 Esas 2017/3433 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.11.2021 tarihli, hükmedilen manevi tazminat miktarının düşük olduğu gerekçesiyle hükmün bozulması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının düşük olduğuna, vekalet ücretine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.11.2021 tarihli, hükmedilen manevi tazminat miktarının düşük olduğu gerekçesiyle hükmün bozulması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının düşük olduğuna, vekalet ücretine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; davacının hakkında yürütülen soruşturma kapsamında 21.06.2011-23.06.2011 tarihlerinde gözaltına alındığı, Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/172 sayılı kararı ile 25.08.2011 tarihinde tutuklandığı, davacı hakkında Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/172 esas sayılı dosyasında zincirleme eylem şeklinde iştirak halinde resmi belgede sahtecilik, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçlarından kamu davası açıldığı, davacının 15.09.2011 tarihli ara karar ile tahliyesine karar verildiği, yargılama sonucunda davacının üzerine atılı ve tutuklanmasına dayanak suçlardan beraatine karar verildiği ve bu kararın 30.01.2017 tarihinde temyizde onanarak kesinleştiği, böylece davacının CMK'nın 141/1-e maddesinde belirtilen kanuna uygun olarak tutuklandıktan sonra hakkında beraatine karar verilen kişilerden olduğu, dayanak dosyada beraat kararının kesinleştiğinin davacıya tebliğ edildiğine ilişkin bir bilgiye rastlanmadığından, davanın CMK'nın 142/1 maddesindeki yasal bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmakla süresinde olduğu, davacının dilekçesinde bildirdiği gelir düzeyini kanıtlayamaması ve Türkiye Eczacılar Birliği 22. Bölge Malatya Eczacı Odasına yazılan müzekkereye gelen cevabi yazı doğrultusunda buna uygun olarak düzenlenen bilirkişi raporunda tutuklu kaldığı döneme ilişkin maddi zararının net 654,00 TL olarak bildirildiği, bu tespitin yerinde ve hukuka uygun olduğu, böylece bu miktar üzerinden maddi tazminat talebinin kabulüne, davacının tutuklu kaldığı süre için beyan etmiş olduğu geçici vergi beyannamesi üzerinden hesaplanacak miktarın maddi tazminat olarak dava dilekçesine göre talep edilen faiz başlangıç tarihi; haksız tutuklama tarihi olan 25.08.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte verilmesi gerektiğinden fazlaya ilişkin taleplerinin reddine,

Her ne kadar davacı vekili 2013 yılına ilişkin davacının yargılandığı ağır ceza mahkemesi için öngörülen 2.640 TL vekalet ücretinin maddi tazminat olarak ödenmesini talep etmişse de; davacının yargılandığı Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/172 E. Ve 2013/227 K. Sayılı ilamında, kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklara vekalet ücreti ödenmesi hususuna hüküm fıkrasında yer verilmediği; iş bu yargılama nedeniyle kendisini vekille temsil ettiren sanığa ödenecek vekalet ücretine sanığın yargılandığı mahkemece hükmedilmesi gerektiği ve de bu talebin Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesine sunulması gerektiği cihetiyle davacı vekilinin bu yöndeki talebinin reddine,

Yine her ne kadar davacı vekili müvekkilinin yargılandığı ceza davası nedeniyle tarafına vekalet ücreti ödediğini belirtip buna ilişkin serbest meslek makbuzlarını dosyaya delil olarak sunmuşsa da; 2013 yılına ait AAÜT'de ağır ceza mahkemelerinde görülen davalar için öngörülen asgari vekalet ücreti 2.640,00-TL olduğundan ve davacının vekiline ödediği vekalet ücreti işbu meblağı aşmadığından davacı vekilinin bu kalem maddi tazminat talebinin reddine,

Manevi tazminatın belirlenmesine gelince; davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun vasıf ve mahiyeti, haksız olarak tutuklu kalmış olması hususları; zenginleşme yasağı ilkesi ile birlikte gözetildiğinde, davacının manevi tazminat isteminin 1,400 TL'lik kısmının kabulü ile fazla ilişkin talebinin reddine, 25.08.2011 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasına ilişkin yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucuna uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre maddi ve manevi tazminat talebinin kısmen kabul kısmen reddine yönelik kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davalı hazine vekilinin ve davacı vekilinin ileri sürdükleri başkaca istinaf nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır. Ancak;

25/08/2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Olağan Üstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemelerin Yapılması Hakkındaki Kanun Hükmünde Kararnamenin 144. maddesi ile 5271 sayılı Kanunun 142. maddesi uyarınca, hükmün 3 nolu bendinde vekalet ücretinin 3.960,00 TL olarak belirlenmesi hukuka aykırı olup, istinaf başvurusunda bulunan davalı hazine vekilinin istinaf iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, 5271 sayılı Kanunun 303. maddesi uyarınca düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, istinaf yoluna başvurulan kararın açıklanan 3 nolu bendinin "Davacı kendini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihi itibariyle geçerli avukatlık asgari ücret tarifesine göre 770,00 TL ücreti vekaletin davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine," şeklinde düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE