muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/667, Karar No: 2022/33, Tarih: 20.01.2022

26. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca, “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür”.

27. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “İspat yükü” başlığını taşıyan 190. maddesinde de;

“(1) İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

(2) Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.” şeklinde düzenleme mevcuttur.

28. Yukarıda belirtilen HMK’nın 190. maddesinin 1. fıkrasında, ispat yükünün belirlenmesine ilişkin temel kural vurgulanmıştır. Buna göre, bir vakıaya bağlanan hukukî sonuçtan kendi lehine hak çıkaran taraf ispat yükünü üzerinde taşıyacaktır. 2. fıkrada ise, karinelerin varlığı hâlinde ispat yükünün nasıl belirleneceği düzenlenmiştir.

29. Fazla çalışma yapıldığı iddiasında fiili bir olgu söz konusu olduğundan kural olarak işçi, fazla çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

30. Davacı işçi tarafından tanık deliline dayanılması hâlinde; gerek mülga HUMK’nın 254. maddesi, gerekse HMK’nın 255. maddesi uyarınca, aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söyledikleri gözetilerek değerlendirme yapılmasıdır.

31. Bununla birlikte işçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

32. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücretinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması hâlinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi işçinin geçerli bir belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı ispatlaması mümkündür.

33. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması hâlinde ise varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları getirtilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

33. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması hâlinde ise varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları getirtilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

34. Açıklanan bu maddi ve hukukî olgular ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı vekili müvekkilinin çalışma saatlerinin 08.00-18.30 arası olduğunu ancak haftanın iki günü 08.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını, 08.00-18.30 saatleri arasındaki çalışmalarında fazla çalışma ücreti ödenmediğini ancak haftanın iki günü 08.00-22.00 saatleri arasında yaptığı çalışmalarında çalışılan gün başına 20TL sabit ücret ödendiğini ileri sürmüştür.

35. Mahkemenin ilk hükmüne esas aldığı 25.01.2016 havale tarihli bilirkişi ek raporunda davacı tanıklarının beyanlarına göre davacının haftanın iki günü 08.00-22.00 saatleri arasında günlük bir buçuk saat ara dinlenme ile haftanın dört günü ise 08.00-18.30 saatleri arasında günlük bir saat ara dinlenme ile çalışarak haftada 18, günde 3 saat fazla çalışma yaptığı, bordroda tahakkuk bulunan aylar dışlandıktan sonra bakiye 3.659,91TL fazla çalışma alacağının olduğu ancak dava dilekçesinde davacının haftanın iki günü yaptığı fazla çalışmalar için günlük 20TL ödeme yapıldığı yönündeki beyanına göre hesaplamaya esas 144 hafta için 5.760TL ödendiği, bu durumda davacının fazla çalışma alacağının bulunmadığı belirtilmiş, mahkemece fazla çalışma ücreti alacağının reddine karar verilmiştir.

36. Davacı ile davalı ... A.Ş. vekillerinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece, fazla çalışma ücreti alacağı bakımından tahakkuk bulunan ayların hesaplamada mahsubu gerekirken dışlanmasının hatalı olduğu, bilirkişiden ek rapor alınarak ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunan ayların mahsup edildikten sonra fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

37. Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda hükme esas alınan 01.11.2018 havale tarihli bilirkişi ek raporunda, davacının günde 20TL ödendiği beyanı dikkate alınmadan, yalnızca bordrolarda tahakkuk ettirilen fazla çalışma ücreti mahsup edilmiştir.

38. Ne var ki, davacı vekili dava dilekçesinin (5) numaralı bendinde açıkça “…müvekkilimin haftanın 2 günü saat 08.00-22.00 arası çalışmalarında çalışılan gün başına sadece 20.00 TL sabit ücret ödenmektedir…” şeklindeki kabulü karşısında, fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanmasında bu miktarın da mahsup edilmesi gerekmektedir.

38. Ne var ki, davacı vekili dava dilekçesinin (5) numaralı bendinde açıkça “…müvekkilimin haftanın 2 günü saat 08.00-22.00 arası çalışmalarında çalışılan gün başına sadece 20.00 TL sabit ücret ödenmektedir…” şeklindeki kabulü karşısında, fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanmasında bu miktarın da mahsup edilmesi gerekmektedir.

39. Direnme kararında bu bozma sebebine, ilk bozma kararında yer verilmediğinden fazla çalışma ücreti yönünden yapılan ikinci bozmanın maddi hataya dayalı olduğu belirtilmiş ise de, birinci bozma kararından önce mahkemenin hükmüne esas aldığı 25.01.2016 havale tarihli bilirkişi ek raporunda günlük 3 saat üzerinden hesap edilen fazla çalışma ücretinden tahakkuk bulunan aylar dışlandıktan sonra bir de davacının kabulünde olan günlük 20TL ödeme de mahsup edilerek sonuca gidildiği anlaşıldığından, birinci bozma kararında bu hususa ayrıca değinilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

40. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, davacının dava dilekçesindeki 08.00-22.00 saatleri arası çalışmalarında çalışılan gün başına 20TL sabit ücret ödendiği şeklindeki anlatımından davacının bordrodaki tahakkukları kastettiği, dolayısıyla 20TL’nin bordrodaki fazla çalışma ücreti tahakkukunu aşması hâlinde mahsubunun gerektiği, hem bordrodaki tahakkukların hem de günlük 20TL’nin mahsup edilmesinin mükerrerliğe sebep olacağı görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

41. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

42. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı ... A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20.01.2022 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8769, Karar No: 2014/10019, Tarih: 01.12.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/8769 E.  ,  2014/10019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Orman bilirkişileri tarafından keşifte uygulanan 1957 tarihli memleket haritasının yapımında kullanılan 1954 tarihli hava fotoğrafı bulunduğu yerden getirtilerek dosya içine konulduktan sonra, dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek getirtilen 1954 tarihli hava fotoğrafı ile bundan elde edilen memleket haritası ve 1939 tarihli hava fotoğrafı ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelendiği ek rapor düzenlettirilerek bu dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 01/12/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7071, Karar No: 2022/14487, Tarih: 08.06.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/7071 E.  ,  2022/14487 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07/01/2021 tarihli ve 2020/128898 soruşturma, 2021/2526 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Ankara 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/06/2021 tarihli ve 2021/4706 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda müşteki vekilinin, "https://.../... " isimli ... hesabından yapılan "Adı Müslüman içi ermeni ABD Almanya iti iki yüzlü şeytan cecelin yaveri vatan haini bunu adam yerine koyup yazmaya bile gerek yok Allah cezasını versin inşallah" şeklindeki paylaşımı paylaşarak müştekiye karşı hakaret suçunu işlendiğinden bahisle yaptığı şikâyet üzerine, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca ... isimli sosyal paylaşım sitesi ile ilgili olarak yapılan istinabe taleplerinin, sitenin faaliyet merkezinin bulunduğu Amerika Birleşik Devletleri adIî makamlarınca cevaplanmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/03/2021 tarihli ve 2021/1361 esas, 2021/9218 karar sayılı ilâmında yer alan, "... müştekinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, söz konusu sosyal medya hesabı ile ilgili açık kaynak araştırması yaptırılması, şüphelilerin kimlik bilgilerinin kolluk marifeti ile tespitinin sağlanması, tespiti durumunda savunmalarının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken etkin soruşturma yapılmadan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi... hukuka aykırı bulunduğundan kanun yararına bozma talebinin kabulüne..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Müşteki vekilinin itiraz dilekçesinde şüpheli hakkında, "Şüphelinin paylaşımlarından yakını Zafer Kılıç isimli ... kullanıcısına ulaşıldığı, Zafer Kılıç'ın Tuzla/İstanbul'da yaşadığı, Tuzla Belediyesinde çalıştığı, adresinin ... Cad. No:17 ... /... olduğu" şeklinde kimliğini tespite yarayabilecek bilgilerin verilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, bahse konu şikayet üzerine başlatılan soruşturma kapsamında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının Ankara İl Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğüne hitaben yazmış olduğu 23/03/2020 tarihli yazıda, çok yönlü araştırma yapılarak, resmi yada özel kurum ve şirketlerle yazışma yapılarak paylaşımın yapıldığı IP, paylaşımı yapan şüphelinin kimlik, adres ve diğer irtibat bilgilerinin tespit edilmesinin istenmesini takiben, ilgili kurumlarla (İstanbul Nüfus Müdürlüğü, İstanbul Emniyet Müdürlüğü vs.) yazışma yapılarak araştırma yapılması, şüphelinin kimlik bilgilerinin tespit edilmesi durumunda savunmasının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hangi birimde çalıştığı belirtilmeyen iki polis memuru tarafından tanzim edilen ve matbu olduğu değerlendirilen 28/07/2020 tarihli tutanakta atılı suça ilişkin Amerika Birleşik Devletleri adIî makamlarınca cevap verilmediğinden bahisle başkaca herhangi bir araştırma yapılmaksızın eksik soruşturmaya dayalı olarak kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği cihetle, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. " denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

Her ne kadar dosyadaki emniyet müdürlüğü asayiş şube müdürlüğünün yazı ve eklerine göre şikayet konusu edilen ... profilinde görülen suç failinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespitinin yapılamadığı, yapılan sorgulamada müşteki vekilinin dilekçesinde beyan ettiği plakanın şüpheli ile ilişiğinin bulunmadığı, şüpheliye ait sosyal medya hesabına erişim sağlayan IP numarasının ABD'de bulunan ... şirketinden temin edilmesi gerektiği, ancak ABD adli makamlarının bu konudaki talepleri karşılamadığı gerekçeleriyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmişse de, soruşturma dosyası kapsamında yeterli ve etkili soruşturma işlemi yapılmadan bu karar verilmiştir. CMK'nın 172/1. maddesindeki, kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinin somut olayda mevcut olmadığı, dolayısıyla şüphelinin tespitine yönelik olarak gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan sonra, şüphelinin tespiti halinde iddianame düzenlenmesi, tespit edilemediği takdirde ise daimi arama kararı alınarak dava zamanaşımı süresince soruşturmaya devam edilmesi gerektiği anlaşılmakla, merciince itirazın kabulüne karar verilmesi yerine reddedilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Ankara 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/06/2021 tarihli ve 2021/4706 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 08/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21900, Karar No: 2019/11507, Tarih: 18.12.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/21900 E.  ,  2019/11507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı üçüncü kişi, haczedilen hayvanların kendisine ait olduğunu, mahcuzlara damadı ve aynı zamanda borçlunun oğlu olan ... ile beraber baktıklarını, hayvanların haczedildiği besihanenin ...’e ait olduğunu, besihanenin sahibi ile ... arasında kira sözleşmesi yapıldığını, mahcuz hayvanların öncesinde de borçlu ile ilgisi olmadığını belirterek, davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haczin borçlunun ikametinde ve besihanesinde yapıldığını, haczin yapıldığı yerin tek girişi olan bir avlu içerisinde bulunan konut ve bu konutla birleşik konumda olan besihaneden oluştuğunu, buranın borçlunun ailesiyle birlikte ikamet ettiği yaşam alanı ve hayvancılık yaptığı alan olduğunun açıkça belli olduğunu, davacının amacının son bir gayretle dünürü olan borçlunun hayvanlarının haczini engellemekten ibaret olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mahcuzlara ait hayvan pasaportlarına göre hayvanların öncesinde ...’a ait iken 20/11/2015 tarihinde davacı üçüncü kişiye devredildiği, hacze konu malların (hayvanların) borçluya ait olduğuna ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava konusu haciz, takip dayanağı bonoda gösterilen, borçluya ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste ve borçlu huzunda yapılmıştır. Buna göre İİK’nin 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi borçlu dolayısı ile alacaklı yararınadır. İspat yükü altında olan ve karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahip olan üçüncü kişi, haczedilen hayvanların kendisine ait olduğunu, hayvan pasaportlarının bulunduğunu iddia etmekte olup, delil olarak ise hayvan pasaportları, kira sözleşmesi ve tanık deliline dayanmıştır. Hacze konu hayvanlardan bir kısmının kulak küpe numarası 3. kişi adına kayıtlı ise de, anılan belgeler, ilgilinin beyanına dayalı olarak düzenlendiklerinden, istihkak davalarında güçlü delil teşkil etmedikleri gibi, tanık beyanları da yasal mülkiyet karinesinin aksini ispat için yeterli delil gücüne sahip değildir. Bu maddi ve hukuki olgular ile mevcut deliller birlikte değerlendirildiğinde, davacı 3. kişinin İİK'nin 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin aksini güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlayamaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 18.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16706, Karar No: 2022/8998, Tarih: 17.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/16706 E.  ,  2022/8998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 2017/468 - 2018/2591 sayılı ilamında "davacı vekilinden donanım hasarına ilişkin delillerini bildirmesi istenerek 15 kalem malzeme ve diğer adı altında güvence altına alınan donanımda meydana gelen hasarın belirlenmesi için tıbbi malzemeler konusunda uzman bilirkişiden keşif yapılmak suretiyle rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir. ” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonrasında davanın kısmen kabulüne 4.570,00 TL'nin davalı ... şirketine başvuru tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte poliçe limitleri dahilinde davalı ... şirketinden tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 36,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 17/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3921, Karar No: 2012/4734, Tarih: 31.05.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/3921 E.  ,  2012/4734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ 2011/1074-2012/402

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Davacı tarafça genel kadastro ile oluşan tapu kaydının iptali ve tescil istemi ile tapu kaydına dayanılarak açılan dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ: