muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/23323, Karar No: 2015/35337, Tarih: 22.12.2015

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarının taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkâna sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlenmesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde ispatı (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir; ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olayın özellikleri dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacakları yönünden, davacı haftada kaç saat fazla çalışma yaptığını ve hangi günlerde çalıştığını belirleyebilmekte ise de hakimin hesaplanan miktarlardan hangi oranda takdiri indirim yapacağını bilebilecek durumda değildir. Bu sebeple fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacakları belirsiz alacak davasına konu edilebilir. Uyuşmazlık konusu yıllık ücretli izin ve ücret alacakları bakımından, talep içeriğinden açıkça anlaşıldığı üzere, davacı çalışma süresini, en son ödenen ücreti, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını belirleyebilmektedir. Tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri de belirleyebilecek durumdadır. Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirlenebilir alacak olmaları ve belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, yıllık ücretli izin ve bayram yardımı, giyim ve koruyucu eşya yardımı,ek gıda yardımı ücret alacakları yönünden hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacının yaptığı iş ve bu bağlamda kalorifercilik görevinin kendine özgü çalışma sisteminin bulunması, ara dinlenme sürelerinin fazlalığı, kalorifer kazanına müdahalenin aralıklı olarak yapıldığı hususları göz önüne alındığında; davacının kış dönemi çalışmaları için yapılan fazla mesai hesabı fahiş ve hatalıdır. Kaldı ki, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları ve Yargıtay uygulamalarına göre de, işyerinde yirmidört saat kalındığı hallerde dahi günlük en fazla üç saat fazla mesai yapıldığı, haftanın tüm günleri uzun saatlerle çalışılmış olmasının insan takati ile bağdaşmayacağı kabul edilmektedir. Bu halde, davacının yaptığı işin niteliği, çalışma şekli, ara dinlenme sürelerinin fazlalığı gibi hususlar birlikte değerlendirildiğinde, davacının kış döneminde günlük üç saat fazla mesai yaptığının kabulü dosya içeriğine ve hakkaniyete daha uygun düşecektir.

Fazla mesai alacağının bu çerçevede yeniden bilirkişiye hesaplattırılarak önceki karardaki gibi takdiri indirim oranı ile hüküm altına alınmalıdır

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3613, Karar No: 2020/4371, Tarih: 17.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2018/3613 E.  ,  2020/4371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 29. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kısmen kabul kararına karşıdavalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Taraflar arasındaki, alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17/03/2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde operasyon müdürü olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haklı neden olmadan fesh edildiğini, haklarının ödenme vaadiyle istifa dilekçesi alınsa da bunun geçersiz olduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile asgari geçim indirimi ile fazla çalışma ücreti alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkiline ait işyerinde 15.05.1998 tarihinde şef garson olarak işe başladığını, 14.02.2002 tarihinde istifa ederek işten ayrıldığını, 01.04.2012 tarihinde tekrar şirkette çalışma talebinde bulunması üzerine işe alındığını ve ikinci kez istifa ettiği 30/09/2011 tarihine kadar F&B Operasyon Müdürü olarak çalıştığını, istifasının ardından tüm alacakları ödenerek şirketi ibra ettiğini, istifa etmesi için davacıya herhangi bir baskı yapılmadığını, başka işte çalışmak için tamamen kendi özgür iradesiyle işten ayrıldığını ve işten ayrıldıktan 20 gün sonra başka bir işyerinde çalışmaya başladığını, bu nedenlerle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, fazla çalışma yapmadığından fazla mesai alacağının da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin işverence haklı neden olmadan fesh edildiği buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca asgari geçim indirimi ile fazla çalışma ücreti alacağı da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) İstinaf:

Karara karşı davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin işverence haklı neden olmadan fesh edildiği buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca asgari geçim indirimi ile fazla çalışma ücreti alacağı da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) İstinaf:

Karara karşı davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, özetle, her ne kadar davacının her iki çalışma dönemi birlikte değerlendirilerek hesaplama yapılarak hüküm tesis edilmiş ise de davacının 14/02/2002 tarihinde sunmuş olduğu ve açıkça istifa ettiğini beyan eden dilekçesinin bulunduğu, bu dilekçe kapsamında iradesinin aykırı olarak fesada uğratıldığına yönelik her hangi bir somut delil de bulunmadığına göre istinaf ettiğinin kabulü ile kıdem tazminatına esas çalışma döneminin 01/04/2002 - 30/09/2011 tarihleri arasındaki 9 yıl 6 aylık dönemin esas alınması gerektiği anlaşıldığına göre davalı vekilinin bu yöndeki istinaf başvurusunun kısmen yerinde olduğu, diğer istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı gerekçesi ile davalı başvurusunun kısmen kabulüne karar verilerek kabul edilen hizmet süresine uygun kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı, fazla çalışma ve asgari geçim indirimi alacağı hüküm altına alınmıştır.

F) Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

G) Gerekçe:

1- Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle davalı tarafın faizlere yönelik istinaf talebi olmadığının anlaşılmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, 6100 sayılı Kanunun 109. madde hükmüne göre açılmış kısmi dava niteliğinde olup, kısmi davada, davacının ıslah işlemine karşı davalı tarafça öne sürülen zamanaşımı def'inin dikkate alınması gerekir.

İlk Derece Mahkemesince, "davacının davasını belirsiz alacak olarak açması nedeniyle ıslaha karşı yapılan zamanaşımı itirazının yerinde olmadığı " şeklindeki hatalı gerekçe ile ıslaha karşı öne sürülen zamanaşımı def'i değerlendirilmemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince ise "ıslaha karşı zamanaşımı itirazının bilirkişi ek raporunda değerlendirildiği " şeklindeki gerekçeye yer verilmiştir. Ancak hükmedilen rakamlardan zamanaşımı def'nini gözetilmediği anlaşılmaktadır. Bu husus çelişkili olduğu gibi, ıslaha karşı öne sürülen zamanaşımı def'inin dikkate alınmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

H) Sonuç:

Bölge Adliye Mahkemesince ise "ıslaha karşı zamanaşımı itirazının bilirkişi ek raporunda değerlendirildiği " şeklindeki gerekçeye yer verilmiştir. Ancak hükmedilen rakamlardan zamanaşımı def'nini gözetilmediği anlaşılmaktadır. Bu husus çelişkili olduğu gibi, ıslaha karşı öne sürülen zamanaşımı def'inin dikkate alınmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

H) Sonuç:

Temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nın 373/2 hükmü uyarınca dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4731, Karar No: 2023/4894, Tarih: 18.10.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/4731 E.  ,  2023/4894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1163 E., 2020/716 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Alaşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/400 Esas 2019/17 Karar

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı mirasçıları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmekle, Dairemizin 18.10.2022 tarih ve 2021/5477 Esas, 2022/6014 Karar ... ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.

Dairemizin 18.10.2022 tarih ve 2021/5477 Esas, 2022/6014 Karar ... onama ilamına karşı, davalı mirasçıları vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuş, İlk Derece Mahkemesinin 24.01.2023 tarihli ek kararı ile isteminin reddine karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesinin ek kararı davalı mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla;

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi uyarınca; Bölge Adliye Mahkemelerinin Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 ... Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 ... Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 ... Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı belirtilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin 20/07/2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlayacağı 29525 ... Resmi Gazete'de ilan edildiğinden, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkında 6100 ... Kanun'un, kanun yollarına ilişkin hükümleri uygulanacaktır. 6100 ... Kanun'un 341 ila 381 inci maddelerinde istinaf, temyiz ve yargılamanın iadesi kanun yollarına yer verilmiş, 1086 ... HUMK döneminde tanınmış olan karar düzeltme yoluna yer verilmemiştir. Öte yandan, karar düzeltme istemi Dairemizin kararına yönelik olduğundan bu konuda İlk Derece Mahkemesinin karar verme yetkisi bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, İlk Derece Mahkemesinin 24.01.2023 tarihli ek kararı kaldırılarak, davalı mirasçıları vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesinin 24.01.2023 tarihli ek karannın KALDIRILMASINA,

Davalı mirasçıları vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE,

Peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9867, Karar No: 2019/13021, Tarih: 04.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/9867 E.  ,  2019/13021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar ..., ..., ..., ...), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı (sanık ...), şantaj (sanıklar ..., ..., ..., ...) kişilerin huzur ve sükununu bozma (sanıklar ..., ..., ...)

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.