muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/35221, Karar No: 2012/38481, Tarih: 19.11.2012

Sonuç: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasında yazılı olan “Davanın reddine” bölümünün çıkarılarak, yerine;

“Davanın kısmen kabulüyle, davacı işçinin baştan itibaren Karayolları Genel müdürlüğünün işçisi olduğunun TESPİTİNE, ücret farkı isteğinin REDDİNE” yazılmasına.

Yine hüküm fıkrasında 2. bentte yazılı olan “Kendini vekille temsil ettiren davalı lehine hesap edilen 50 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine” sözcüklerinin çıkarılarak yerine;

“Davanın kısmen kabulü sebebiyle 50,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kısmen red sebebiyle 50,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine” yazılmasına.

Hüküm fıkrasının 3. bendinde yazılı olan “Davacı tarafından yapılan yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına…” sözcüklerinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine;

“ Davacı tarafından yapılan yargılama gideri 100,69 TL nin kabul ve redde göre taktiren ½ oranında paylaştırılmasına ve 50,34 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine…” yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3786, Karar No: 2023/4112, Tarih: 12.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/3786 E.  ,  2023/4112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/205 E., 2022/261 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairemizce, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının, davalı şirkette 16.03.2007-24.05.2013 tarihleri arasında arasında sigortalı çalışmasının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde, davalı şirketin zeytin üzerine gıda işi işi yaptığını, Eylül ayından Mayıs ayına kadar iş yoğunluğunun arttığını, bu 7-8 aylık dönemde iş yoğunluğu nedeni ile zaman zaman 5-10 günlük geçici işçi çalıştırıldığını, aynı geçici işçilerin en çok 3-5 defa çalıştırıldığını, işlerin azaldığı Mayıs-Ekim döneminde işyerinin 1-2 ay kapatıldığını, geçici işçilerin belgelerini tamamlayıp, getirmemeleri sebebi ile sigorta girişlerinin yapılamamış olabileceğini, davacının da bu şekilde çalışan geçici işçilerden olabileceğini, davacının tespitini talep ettiği hizmet sürelerinin zamanaşımına uğradığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde, davacının, Kurum nezdinde sigortalı çalışma kaydının bulunmadığını, diğer davalıya ait işyerinin 28.12.2001 tarihinde yasa kapsamına alındığını, davacının çalışma iddiasının usulünce araştırılması gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.03.2018 tarihli ve 2013/275 E. 2018/125 K., sayılı kararıyla, davacı ...'nin davalı işveren Maroli Gıda Sanayi ve Dış Ticaret A.Ş.'ye ait 1057311.09 sicil numaralı işyerinde 16.03.2007 - 24.05.2013 tarihleri arasında aylık asgari ücret karşılığında sürekli ve kesintisiz olarak 2007 yılında 286 gün, 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 yıllarında 360'ar gün, 2013 yılında 144 gün olmak üzere toplam 2230 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili ile davalı şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili ile davalı şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.09.2020 tarihli ve 2018/1244 E.,2020/1140 K., sayılı kararıyla; "... dava dosyasındaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, vakıa ve hukuki değerlendirme ile yukarıda belirtilen gerekçe kapsamında ve özellikle, davalı tanığı ...'ın beyanları karşısında, davacı bordro tanıkları ve re'sen dinlenen bordro tanıkları beyanları ile davalı işveren nezdinde hizmet tespiti davası kesinleşen tanık ...'nın beyanı ve davalı şirket tarafından sunulan 24.05.2013 tarihli ödeme belgesi dikkate alındığında, mahkeme kararının yerinde olduğu" gerekçesiyle istinaf istemlerinin reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin, 07.07.2021 tarihli ve 2020/10590 E. 2021/9880 K. sayılı kararıyla; "Eldeki davada, Mahkemece, dinlenen davacı ve bordro tanıklarının ifadeleri değerlendirilmek suretiyle hüküm kurulmuş olup, buna göre çalışmanın varlığı ve süresi tam olarak ortaya konulamamıştır. 16.03.2007-24.05.2013 tarihleri arasında sigortalı olarak çalışmasının tespitini isteyen davacının davalı iş yerinden hiç sigorta bildiriminin olmadığı, öte yandan pastörize zeytin konserve işi yapılan davalı iş yerinde, tanıkların bir kısım çalışanların sürekli ve sigortalı, bir kısım çalışanların mevsimlik ve sigortasız, bir kısmının ise sürekli ve sigortasız çalıştırıldığı yönündeki anlatımları karşısında, davacının sürekli mi yoksa mevsimlik mi çalıştığı, işyerinin hangi bölümünde hangi işi yaptığı, davacının dava konusu sürede işyerinde ifa ettiği iş, işyeri uygulamaları, varsa işyerinde tutulan, fazla mesai, izin, ücret ödeme vs. belgelere ilişkin kayıtlar getirtilerek, davacı sigortalının, hiç ara vermeden, aylık 30 gün olmak üzere dava konusu 16.03.2007–24.05.2013 tarihleri arasında 6 yılı aşkın süre aralıksız çalışmasının olup olmadığı, iş yerinin kapsamı, kapasitesi ve niteliği de nazara alınarak belirlenmeli, işyerinde Kurum müfettişlerince inceleme yapılıp yapılmadığı sorulmalı, inceleme yapılmışsa belgeler getirtilmeli, uyuşmazlık konusu dönem bordrolarında bildirimleri yapılan sigortalıların hizmet cetvelleri de getirtilerek dinlenmeyen bordro tanıklarının da yeteri kadarının bilgi ve görgüsüne başvurulmalı, tanık ifadeleri arasındaki çelişkiler giderilmeli, kolluk araştırması yapılmalı, davacının çalışmalarını bilebilecek komşu işyeri tanıkları dinlenmeli ve elde edilecek sonuca göre davacının çalıştığı süre belirlenerek hüküm kurulmalıdır. "gerekçesi ile ilk derece mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece bozma sonrasında Aydın ticaret odası, Aydın ticaret sicil müdürlüğü, Aydın vergi dairesi Müdürlüğü, SGK İl Müdürlüğü, Aydın Emniyet Müdürlüğü, ATO ve aydın esnaf Odası'na yazılan müzekkereler sonucu toplanan bilgilere göre, davalı şirketin korserve zeytin üretimi alanında faaliyet gösteren işyerinde yılın belirli aylarında iş hacmi azalmakta ise de yılın 12 ayında faaliyete devam edildiğinin belirlendiği, bozma sonrasında sinlenen ve davacı talebinin tamamını içerecek şekilde davalı iş yerinde çalışması bulunan bordro tanıklarının da davacı çalışmasını doğruladıkları,buna göre davacının 16.03.2007-24.05.2013 tarihleri arasında aylık asgari ücret karşılığında sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığı, toplam hizmet süresinin 2230 gün olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının davalıya ait 1057311.09 sicil numaralı işyerinde 16.03.2007-24.05.2013 tarihleri arasında aylık asgari ücret karşılığında sürekli ve kesintisiz olarak 2007 yılında 286 gün, 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 yıllarında 360'ar gün, 2013 yılında 144 gün olmak üzere toplam 2230 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili ile davalı şirket vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı Maroli Gıda San. ve Dış Tic. A.Ş. vekili; davacı ve bordro tanıklarının davacının çalışmaya başladığı ve sona erdiği dönemlerde çalışmadıklarını, dinlenen tanıklar ... ve ...’nın davacının çalışmalarının kış dönemi sezonluk olduğuna yönelik beyanlarının ve bu beyanları teyit eden davacı tanığı ... ve ...’ün beyanlarının dikkate alınmadığını beyan ederek kararı temyiz etmiştir.

2. Davalı Kurum SGK vekili, hak düşürücü sürenin geçtiğini, kamu düzenine ilişkin davada salt tanık beyanları ile hüküm kurulmayacağını, davanın reddi gerekirken kabulünün hatalı olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2.506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 86 ıncı hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2.506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 86 ıncı hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,12.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9, Karar No: 2018/2810, Tarih: 19.06.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/9 E.  ,  2018/2810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen hüküm, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmün temyiz edilmesinden sonra, sanığın Kayseri Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünden gönderdiği 19/02/2018 ve 22/02/2018 havale tarihli dilekçelerindeki “dosyamın onanmasını ... arz ederim” şeklindeki taleplerinin temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşıldığından, temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

B-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Temyiz incelemesi duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve mazeret de bildirmemesi nedeniyle sanık hakkında duruşmasız olarak yapıldı.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler dikkate alınarak, CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’nin kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmesi karşısında temyiz isteminin CMK 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede, sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükmün düzeltilerek esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteklerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki tahliye isteminin reddine,

19/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8786, Karar No: 2021/10430, Tarih: 02.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/8786 E.  ,  2021/10430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık ve iş yeri donulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 02.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9571, Karar No: 2014/7291, Tarih: 11.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/9571 E.  ,  2014/7291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2011/86964

Mahkeme : İZMİR 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 09.02.2010 - 2009/1330 esas ve 2010/189 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 11.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/73, Karar No: 2008/88, Tarih: 15.04.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/2-73 E., 2008/88 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/2-73 E., 2008/88 K.**

**- HAKARET

- UZLAŞMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 73 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 253 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 254 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 255 ]

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık Ş.... K.... hakkındaki kamu davasının, uzlaşma nedeniyle 5237 sayılı TCY.nın 73/8. maddesi uyarınca düşürülmesine ilişkin Güroymak Sulh Ceza Mahkemesince 30.03.2006 gün ve 4-20 sayı ile verilen kararın, o yer C.savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 20.02.2008 gün ve 15983-2973 sayı ile;

“Mahkemece yapılan uzlaştırma işlemi usulüne uygun olduğundan tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir”

” açıklamasıyla ve oyçokluğu ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Daire Başkanı N.B.... ve Üye A.D... ise; “

“Müştekinin “

“sanık 150 YTL verirse uzlaşırım”

” şeklindeki beyanı üzerine, sanığın “

“mağdurun uzlaşma önerisini kabul ediyorum, kendisine 150 YTL vereceğim”

” dediği ve bu şekilde müşteki ile sanığın uzlaştığından bahisle davanın düşürülmesine karar verilmiş ise de sanığın ödemeyi kabul ettiği 150 YTL.nin uzlaşmaya uygun olarak henüz ödenmemiş olup, edimin yerine getirilmesinin ileri bir tarihe bırakıldığı ve böylece 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesindeki koşulların yerine getirilmemesi sebebiyle sanık hakkında 231. maddedeki şartlar aranmaksızın 254/2. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması yerine, uzlaşma nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi kanuna aykırı görüldüğünden tebliğname gibi hükmün bozulması görüşünde olduğumuzdan, çoğunluk görüşüne katılmıyoruz”

” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 25.03.2008 gün ve 161569 sayı ile özetle;

“Katılanın “

“sanık 150 YTL verirse uzlaşırım”

” şeklindeki beyanı üzerine, sanığın, “

“mağdurun uzlaşma önerisini kabul ediyorum, kendisine 150 YTL vereceğim”

” dediği ve mahkemece tarafların bu beyanları ile yetinildiği, “

“edimin def’aten yerine getirilmesi”

” koşulunun gerçekleşmesi beklenmeden katılan ile sanığın uzlaştığından bahisle davanın düşürülmesine karar verildiği görülmektedir. Edimin yerine getirilmemesine karşın düşme kararı verilmesi, uzlaşma kurumunun “

“mağdurun zararının giderilmesini sağlayacak biçimde cezai uyuşmazlığı çözümleme”

” işlevine, yasa koyucunun uzlaşma ile ilgili hükümleri kabul ederken gözettiği amaçlara uygun düşmemekte ve CMK.nun 254/2. fıkrasının buyurucu nitelikteki hükmüne aykırı bulunmaktadır. Edimin yerine getirilmesinin ileri bir tarihe bırakılması halinde verilecek olan karar, davanın düşürülmesi değil, sanık hakkında 231. maddedeki koşullar aranmaksızın 254/2. fıkrası uyarınca “

“hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararıdır.”

” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak Özel Daire kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

“hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararıdır.”

” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak Özel Daire kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık

hakkında hakaret suçundan açılan kamu davasının uzlaşma nedeniyle düşürülmesine karar verilen olayda, Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki çözümlenmesi gereken hukuki uyuşmazlık, Yerel Mahkemece yapılan uzlaştırma işleminin yasal düzenlemelere uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

Uzlaşma, ilk başta 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren, 5237 sayılı TCY.nın, 73. maddesinin 8. fıkrasında ve 5271 sayılı CYY.nın 253, 254 ve 255. maddelerinde düzenlenmiştir. İlk düzenleniş şeklinde, suçtan zarar göreni gerçek kişi veya özel hukuk tüzel kişisi olup, soruştu¬

¬rulması veya kovuşturulması şikayete bağlı bulunan suçlarda, failin suçu kabullenmesi ve doğmuş olan zararın tümünü veya büyük bir kısmını ödemesi veya gidermesi koşuluyla, mağdur ve failin özgür iradeleri ile uzlaştıklarının, CYY.nın 253, 254 ve 255. madde hükümleri uyarınca soruşturma aşamasında C.Savcısı, kovuşturma aşamasında ise hakim tarafından saptanması halinde, kovuş¬

¬turmaya yer olmadığına veya açılan davanın düşürülmesine karar verilmesi öngörülmüştür.

19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa ile uzlaşma kurumu değişikliğe uğramış ve TCY.nın 73. maddesinin 8. fıkrası yürürlükten kaldırılmış, CYY.nın 253, 254 ve 255. maddeleri ise yeniden ve ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Bu düzenlemede uzlaşmanın sağlanması bakımından, CYY.nın, gerek soruşturma aşamasını düzenleyen 253. maddesinin 19. fıkrasında ve gerekse kovuşturma aşamasını düzenleyen 254. maddenin 2. fıkrasında, suçtan zarar görenin zararının tamamen ödenmesi koşul olarak aranmıştır. Zararın defaten ödenmesi halinde uzlaşmanın sağlanacağı, ödemenin ileri bir tarihe bırakılması veya takside bağlanması halinde ise, soruşturma aşamasında kamu davasının açılmasının ertelenmesine, kovuşturma aşamasında ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi öngörülmüştür. Sonrasında ödeme gerçekleşmezse uzlaşma hükümsüz kalacak ve herhangi bir koşul aranmaksızın soruşturma aşamasında kamu davası açılacak, kovuşturma aşamasında ise hüküm açıklanacaktır.

Görüldüğü gibi, uzlaşma kurumunun hüküm ifade edebilmesi için gerek ilk düzenleniş şeklinde gerekse sonradan düzenlenen şeklinde suçtan zarar görenin zararının ödenmesi en önemli koşuldur, zararın ödenmemesi halinde uzlaşma sağlanamayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Görüldüğü gibi, uzlaşma kurumunun hüküm ifade edebilmesi için gerek ilk düzenleniş şeklinde gerekse sonradan düzenlenen şeklinde suçtan zarar görenin zararının ödenmesi en önemli koşuldur, zararın ödenmemesi halinde uzlaşma sağlanamayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

30.03.2006 tarihinde yapılan oturumda sanık Ş...., sorgusu yapılırken yüklenen suçu ikrar etmiş ve ağabeyi olan katılan Maşallah ile uzlaşmaya hazır olduğunu bildirmiştir. Katılan Maşallah ise, şikayetçi olduğunu, davaya katılmak istediğini ancak sanığın zararını karşılaması halinde uzlaşmak istediğini söylemiş, bilahare sorulduğunda ise sanığın 150 YTL vermesi halinde uzlaşacağını belirtmiştir. Bunun üzerine sanıktan sorulduğunda aynen, “

“Mağdurun uzlaşma önerisini kabul ediyorum, kendisine 150 YTL vereceğim”

” demesi nazara alınarak duruşma bitirilmiş ve uzlaşmanın gerçekleştiği kabul edilerek davanın düşürülmesine karar verilmiştir. Dosya kapsamında mağdurun zararının giderildiğine ilişkin herhangi bir bilgi bulunmamaktadır.

O halde, uzlaşmanın koşullarından, zararın ödenmesi koşulunun gerçekleşmediği açıktır. Yerel Mahkemece, sanığın zararı ödeyeceğine ilişkin taahhüdüne itibar edilerek, zararın ödenip ödenmediği araştırılmadan uzlaşma nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi isabetsiz ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla haklı nedenlere dayanan Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.02.2008 gün ve 15983-2973 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Güroymak Sulh Ceza Mahkemesinin 30.03.2006 gün ve 4-20 sayılı hükmünün, uzlaşmanın yasal koşullarının gerçekleşmediği nazara alınmadan kamu davasının uzlaşma nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 15.04.2008 günü oybirliği ile karar verildi.