muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8301, Karar No: 2012/727, Tarih: 14.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2009/8301 E.  ,  2012/727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2009/196008

MAHKEMESİ : Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 18/02/2009, 2008/380 (E) ve 2009/43 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Katılanın duruşmalı inceleme isteminde bulunma yetkisi bulunmadığından, vekilinin bu yöndeki isteminin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin eksik incelemeye vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

a-Oluşa ve dosya içeriğine göre; 1997 yılında sanık Yusufla evlenen maktule Arzu'nun, evlilik birliğinin fikri ve ruhi uyumsuzluğa dayalı olarak temelinden sarsıldığı gerekçesiyle 24.08.2006 tarihinde açtığı boşanma davası üzerine Bursa 4. Aile Mahkemesinin 30.01.2007 tarihli kararıyla tarafların boşanmalarına karar verildiği ve kararın kesinleştiği, sanığın 2007 yılında Nehir adlı başka bir bayanla evlendiği, ancak zaman zaman müşterek çocuklarını görmek amacıyla eski eşi Arzu'nun evine gittiği, sanığın boşandıktan sonra uygunsuz görüntü içeren bir internet sitesinde gördüğü bayanı eski eşine benzetmesi üzerine ondan bu hususu itiraf etmesini ve görüntüdeki erkeğin kim oluğunu söylemesini istediği, Arzu'nun şikayeti üzerine sanık Yusuf hakkında tehdit suçundan açılan dava sürecinde görüntü üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda görüntülerdeki bayanın Arzu olduğuna ilişkin kanaat oluşmadığının belirtildiği, olay gecesi yine aynı konuda çıkan tartışma sonrasında sanığın 33 bıçak darbesiyle Arzu'yu öldürdüğü olayda;

Sanığın iddia ettiği uygunsuz görüntülerin maktuleye ait olduğunun kesin olarak kanıtlanamadığı, kaldı ki eşinden boşanan maktule Arzu'nun yaşam tarzının eski kocası yönünden tahrik nedeni olarak kabul edilemeyeceği, maktulü toplum içerisinde zor durumda bırakacak şekilde internette uygunsuz görüntüsü bulunduğu yönünde şüpheye dayalı iddiada bulunmakla ilk haksız hareketin sanıktan kaynaklandığı, maktuleden kaynaklanan sanık lehine tahrik oluşturacak herhangi bir haksız söz veya eylemin de bulunmadığı anlaşıldığı halde, maktulenin kendisine hakaret ettiği yönünde oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen daha az ceza almaya yönelik soyut savunmaya itibar edilerek haksız tahrik hükmü uygulanmak suretiyle yazılı şekilde eksik ceza tayini,

b-Sanığın adli sicil bülteninde yer alan Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.2008 tarih ve 955/40 sayılı kararına ilişkin onaylı karar örneği getirtilip incelenerek tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin düşünülmemesi,

b-Sanığın adli sicil bülteninde yer alan Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.2008 tarih ve 955/40 sayılı kararına ilişkin onaylı karar örneği getirtilip incelenerek tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 14/02/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16858, Karar No: 2014/22004, Tarih: 03.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/16858 E.  ,  2014/22004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 19. İş Mahkemesi

Tarihi : 28.04.2014

No : 2011/629-2014/384

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Hükmün, tüm taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un 86. maddesi 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacı, 14.01.2004 ile 14.03.2011 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde geçen çalışmalarının tespitini istemiştir. ÇSGB’ nın 31.03.2011 tarihli raporuna göre, davalı işverenin geriye yönelik olarak dava konusu dönemi kapsayacak şekilde Ek Aylık Prim ve Hizmet Belgelerini Kurum’ a verdiği, buna ilişkin işveren ve Kurum Müfettişi’nin 28.03.2011 tarihli tutanak imzaladıkları görülmüştür. Kurum dosyasında ise, dava konusu döneme ilişkin aylık prim ve hizmet belgeleri ile işe giriş

bildirgesinin Kurum’a intikal ettiği ancak Kurum’un kabulüne yönelik bir işleminin olmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece, ÇSGB’nın raporu doğrultusunda yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir. Mahkemenin bu yöndeki kabulü isabetsizdir.

Davalı işveren tarafından 2011 Mart döneminde Kurum’a intikal eden aylık prim ve hizmet belgelerinin Kurumca kabulünü gösteren herhangi bir işlem bulunmamaktadır. Mahkemece, davanın esastan kabulü yerine konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalılardan A.. P.. İthalat İhracat Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 03.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2369, Karar No: 2019/9548, Tarih: 07.05.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/2369 E.  ,  2019/9548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya,toplanıp karar yerinde gösterilen delillere,mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

... sayılı TCK'nın 105/1. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu ve kovuşturma evresinde sanıktan şikayetçi olup kamu davasına katılan ...'ın, mahkemece kurulan mahkumiyet hükmünün sanık tarafından temyiz edilmesinin ardından dosyaya sunduğu 04.08.2015 havale tarihli dilekçe ile mevcut şikayetinden vazgeçtiği anlaşıldığından, sanıktan vazgeçmeyi kabul edip etmediği de sorularak neticesine göre ... sayılı TCK'nın 73 ve ... sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün ... sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek ... sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/171, Karar No: 2021/3957, Tarih: 22.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/171 E.  ,  2021/3957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Niğde 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 16.10.2018 gün ve 2017/198 E. - 2018/220 K. sayılı kararı onayan Daire'nin 04.11.2019 gün ve 2019/169 E. - 2019/6782 K. sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davacının altın çilek ekimi yaptığı arazilerini davalıya bitkisel ürün sigortası ile sigorta ettirdiğini, sigortalı ürünlerde 22.09.2011 tarihinde şiddetli esen rüzgarla birlikte başlayan fırtına ve 9 dakika yağan dolu nedeniyle hasar meydana geldiğini, hasarın meydana gelmesi üzerine davalı ...'e müracaat edildiğini ve hasar dosyası açıldığını, davalı tarafından hasarın tespiti için eksper görevlendirildiğini, yapılan inceleme sonucu davalı tarafından hasar talebinin haksız ve hukuka aykırı olarak reddedildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 500.000 TL hasar bedelinin 22.09.2011 hasar tarihinden itibaren işleyecek en yüksek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş; ıslah dilekçesiyle talebini 560.000 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ürünlerde meydana gelen zararın poliçelerdeki teminat kapsamındaki risklerden dolu ve fırtınadan kaynaklanan kısmının % 50 civarında olabileceği ve zarar değerinin tespit tarihi itibari ile 287.431,79 TL olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 287.431,79 TL'nin tespit tarihi olan 10.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan tahsiline dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 31,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 520,95 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 22.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9941, Karar No: 2019/7198, Tarih: 10.10.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9941 E.  ,  2019/7198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Hüküm tarihinde aynı yargı çevresinde bulunan Silivri Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorularak bu konuda bir kararda verilmediği anlaşılan sanığın hükmün açıklandığı oturumda hazır edilmeyerek 5271 sayılı CMK'nin 196. maddesine aykırı olarak hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, savunma hakkının kısıtlanması,

2-5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; Sultanbeyli (Kapatılan) Cumhuriyet Başsavcılığının 2012/865 sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanık hakkında, “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, “sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği dikkate alınarak; “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından açılan dava nedeniyle durma kararı verilerek, 2013 VUK'nin 367. maddesi gereğince kovuşturma şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması; mütalaa ve vergi suçu raporuna konu olan “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulması, dava açılması halinde bu dava ile birleştirilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, iddianamede yer almayan fatura düzenleme suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 2. maddedeki gerekçeye göre bozmanın, hakkındaki hükmü temyiz etmeyen diğer sanık ...’ye CMUK'nin 325. maddesi gereğince SİRAYET ETTİRİLMESİNE, 10.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/51114, Karar No: 2013/8855, Tarih: 13.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/51114 E.  ,  2013/8855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverenlikte 15.01.2008 tarihinden 02.09.2009 tarihine kadar uzman estetisyen olarak çalıştığını, hafta içi her gün sabah 09.00-20.00 arası, cumartesi günü ise sabah 09.00-19.00 arası, müşteri olduğu zamanlarda ise pazar günleri çalıştığını, yıllık izin kullanmadığını, son maaşının 700,00 TL olduğunu, servis bulunmadığını, yemeğin işverence karşılandığını, maaş dışında aylık ortalama 50,00 TL'yi bulan prim aldıklarını, işverenin 3700 üyeye hizmet vermesine rağmen maaşlarda herhangi bir artış yapmadığını, 02.09.2009 günü maaşına zam yapılarak fazla mesai ücretlerinin ödenmesini işverenden talep etmesi üzerine işten çıkarıldığını, son aya ait maaşın da ceza olarak ödenmediğini iddia ederek kıdem-ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, genel tatil ve hafta tatili ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının estetisyen olmadığını, sadece estetisyen sertifikasına sahip olduğunu, işe giriş tarihinin 29.04.2008, çıkışının ise 06.09.2009 olduğunu, herhangi bir sebep belirtilmeksizin işe gelmediğini, 04.09.2009'da keşide edilen ihtar ile devamsızlığa ilişkin savunmasının istenerek İş Kanununun 25. maddesine göre akdin bildirimsiz ve tazminatsız feshedileceğinin ihtar edildiğini, maaşının 700,00 TL olduğunu, servis olmadığını, 10,00 TL prim aldığına ilişkin beyanların gerçek olmadığını, ulusal bayramlarda hanın kapalı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş akdinin davalı işverenlik tarafından haksız olarak feshedildiği, alınan 21/06/2010 tarihli bilirkişi raporunun tarafların iddia ve savunmalarını irdeler mahiyette ve dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda fazla mesai alacağına hükmedilmiş ise de hesaplamada 1,5 saat ara dinlenme düşülmesi gerekirken, yarım saat ara dinlenme düşülerek fazla çalışma alacağının hesaplanması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10635, Karar No: 2023/1032, Tarih: 25.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/10635 E.  ,  2023/1032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4865 E., 2021/945 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi hükmünün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve sanık hakkında beraat, eşya müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çaldıran Asliye Ceza Mahkemesinin 12.12.2017 tarihli ve 2017/18 Esas, 2017/331 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılık Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının son cümlesi delaleti ile 3 üncü maddesinin beşinci, onuncu ve yirmi ikinci fıkraları ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci

maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis ve 60.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, aynı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca suça konu sigaraların müsaderesine, katılan ... İdaresi lehine vekalet ücreti verilmesine karar verilmiştir.

2. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 25.02.2021 tarihli ve 2018/4865 Esas, 2021/945 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan kurum vekilinin ve sanık ...'in istinaf başvurularının kabulü ile 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca mahkumiyet hüküm fıkrasının tamamen çıkartılarak sanığın atılı suçu işlediği sabit olmadığından aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine, suça konu kaçak sigaraların 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası delaleti ile 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine hükmedilmek suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebebi; sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü