muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/748, Karar No: 2020/1814, Tarih: 06.02.2020

**22. Hukuk Dairesi         2020/748 E.  ,  2020/1814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre ve özellikle davacının yaptığı işin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 36/III maddesinin 2. bendi gereğince lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla, Bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilecek işlerden olduğu anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın bu ilave gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 06.02.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3259, Karar No: 2014/8893, Tarih: 30.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/3259 E.  ,  2014/8893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanıklar ... ve ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan yapılan yargılama sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.12.2011 gün ve 2009/251 Esas, 2011/377 Karar sayılı hükmün sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 23.12.2013 gün ve 2013/6049 Esas, 2013/13675 Karar sayılı ilamı ile bozma yönündeki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.03.2014 gün ve 2012/82523 sayılı itiraznamesi ile 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK.nın 308. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizin 23.12.2013 gün ve 2013/6049 Esas, 2013/13675 Karar sayılı bozma kararının 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK.nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca KALDIRILMASINA, karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulununca mağdure hakkında düzenlenen 27.05.2011 günlü raporda, maruz kaldığı olaydan dolayı ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede travma sonrası stres bozukluğu gelişmesi nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmesi üzerine, anılan rapor esas alınarak sanıkların cezaları TCK.nın 103/6. maddesi uyarınca artırılmış ise de, cebir ve tehdit olmaksızın gerçekleştirilen eylemler nedeniyle sanıkların kastettiklerinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiği, TCK.nın 23. maddesi uyarınca gerçekleşen, fakat kastetmediği bu neticeden sanıkların sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, somut olayda sanıkların dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, kişisel özellikleri ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında, ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanıklar tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı, meydana gelen bu zararın ancak TCK.nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşmada dikkate alınabileceği gözetilerek, hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle sanıklar hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15409, Karar No: 2016/4308, Tarih: 18.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15409 E.  ,  2016/4308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/04/2015 tarih ve 2013/401-2015/331 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı emtianın taşındığı nakliye aracı ile davalıların malik ve sürücüsü olduğu aracın kazası sonucunda emtianın hasara uğradığını, davalı sürücünün kazanın meydana gelmesinde kusurlu olduğunu, sigortalıya hasar tutarının ödendiğini, davalı hakkında ödenen miktara yönelik takip yapıldığını, haksız itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, kazanın meydana gelmesinde müvekkilinin kusurunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davalı sürücü ...'in kazanın meydana gelmesinde %75 oranında kusurlu olduğunu, hasar nedeniyle ödenen tutarın 19.799,00 TL olup bunun %75'ine isabet eden kısmın 14.850,00 TL olduğu ve bu miktara yönelik takip yapıldığı,ekspertiz raporu içeriğinin hasara uygun olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, davalıların itirazlarının iptaline, takibin kaldığı yerden devamına, karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Dava, hasarlanan mal bedelinin haksız fiil faili olan sürücü ile işletenden tahsili istemine ilişkin olup, davalılar ancak davacının gerçek zararını ödemekle yükümlüdür.Bu nedenle hasar tutarının belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırmak gerekirken, hiç bir inceleme yapılmaksızın sigortacının ödediği tutara hükmedilmesi doğru olmadığı gibi, davacının talep ettiği % 13,75 faiz oranının avans faizinden yüksek olup olmadığının da irdelenmeksizin bu yönden de davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmayıp, kararın davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11988, Karar No: 2014/12816, Tarih: 25.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11988 E.  ,  2014/12816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nin resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için eşinden 30.09.2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1846, Karar No: 2014/16632, Tarih: 10.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/1846 E.  ,  2014/16632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2013/87-2013/457

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş, davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 10.06.2014 günü temyiz eden davacılar ve davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davalı Ü.. B.. vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davacılar ve davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava konusu 908 ada 9 parsel sayılı taşınmazın imar paftası ve fen bilirkişisi krokili raporu eklenerek, bu parselin el atmadan arta kalan ve imar planında konut alanı olarak ayrılan 179,80 m²’lik bölümünde inşaat yapımına izin verilip verilmeyeceği, verilecekse kısıtlama olup olmayacağı, olacaksa oranı Ü.. B.. İmar Müdürlüğü’nden sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3188, Karar No: 2007/4950, Tarih: 03.05.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/3188 E.  ,  2007/4950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 14.6.2000 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31.7.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yayla yerine elatmanın önlenmesi istemiyle açılmıştır.

Davalı ... uyuşmazlık konusu yaylanın Toprak Tevzi Komisyonunca Kargın köyüne tahsis edildiğini, tahsisin özel siciline işlendiğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 1102 parsel sayısı ile belirtmesi mera olarak nitelendirilen taşınmazda davanın tarafları müşterek yararlandığından davalının müşterek yararlanmaya karşı çıkardığı muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü davalı ... Tüzel Kişiliği temyiz etmiştir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanıma göre mera, hayvanların otlatılması ve otundan yararlanması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Yaylak ise çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlere denir. Görülüyor ki, bu tür nitelikteki taşınmazların hangi köy veya belediye tüzel kişiliğine ait olduğunu saptamak için ya tahsis kararı olup olmadığına veya kadim kullanma şeklinin ne olduğuna bakmak uyuşmazlığın bunun sonucuna göre gidermek gerekir.

Davacının dava dilekçesinde yaptığı açıklamaya, yapılan keşfe ve bilirkişinin düzenlediği krokiye göre çekişme 1102 mera parseli ile bunun batısında taşlık olarak kadastro harici bırakılan taşınmaz bölümlerine ilişkindir.

Mahkemece, 1102 parsele ilgili hüküm kurulmuş, ancak yine dava konusu yapıldığı halde batıdaki taşlık niteliği ile kadastro harici bırakılan taşınmazla ilgili olumlu-olumsuz bir hüküm verilmemiştir.

Davalı ... Tüzel Kişiliğinin 1102 parselle ilgili temyiz itirazlarına gelince;

Az yukarıda sözü edildiği üzere, 1102 parsel 1971 yılındaki 4753 sayılı Yasaya göre kurulan Toprak Tevzi Komisyonlarınca mera niteliği saptanarak davalı köye (Belediyeye) tahsis edilmiştir. Toprak Tevzi Komisyonunun davalı köye yaptığı tahsis bir başka yetkili kurulca değiştirilmeden hukuki durumunu koruyan tahsise değer verilerek davacı köyün 1102 parselle ilgili davası reddolunmalıdır. Mahkemece davalı yararına olan tahsis orta yerde dururken fiili kullanım biçiminden söz edilerek 1102 parselde müşterek kullanıma elatmanın önlenmesine dair hüküm tesisi açıklanan nedenle doğru olmamıştır.

Kabule göre de; 1102 parselin batısında mevcut ve krokide taşlık olarak işaretlenen taşınmaz bölümü de dava konusu iken bu bölüm hakkında hüküm kurulmaması doğru değildir.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

Kabule göre de; 1102 parselin batısında mevcut ve krokide taşlık olarak işaretlenen taşınmaz bölümü de dava konusu iken bu bölüm hakkında hüküm kurulmaması doğru değildir.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 3.5.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29964, Karar No: 2012/38349, Tarih: 17.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/29964 E.  ,  2012/38349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın ... Elektrik isimli işyerinin yetkilisi ve katılan bankanın müşterisi olup, katılan bankayı aracı olarak kullanmak suretiyle bir kısım banka mudilerine ait kayıp veya çalıntı kredi kartları ile 2.200 TL değerinde işlem yapıldığının iddia olunması ve 1.000 TL işlemin 26.09.2005 saat 10:42:16 da, 1.200 TL işlemin ise 28.09.2005 saat 10:49:38 de yapılmış olması karşısında, suç tarihinin 26-28.09.2005 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yetkilisi olduğu iddia edilen işyerinden 26.09.2005 saat 10:42:16 da ve 28.09.2005 saat 10:49:38 de yapılan işlemlerin katılan bankaya ait hangi müşteri veya müşterilere ait kart ile gerçekleştirildiğinin tespit edilip, tespit edilecek kart sahibi veya kart sahiplerinin beyanlarına başvurulması ve yapılan işlemler nedeniyle ilgili bankanın zarara uğrayıp uğramadığının tespit edilmesi, sanığın ... Elektrik isimli işyeri ile olan ilişkisi ile işyeri yetkilisi olarak katılan bankada hesap açtırıp açtırmadığı hususlarının araştırılması, sanığın ifadesinde ... Elektrik isimli işyerinin sahibi olduğunu beyan ettiği ... hakkında adres araştırması yapılarak beyanına başvurulması, dosya arasında katılan vekilinin şikayet dilekçesi ekinde bulunan ... ve ... ile ilgili yürütülmüş soruşturma ve açılan dava bulunup bulunmadığının tetkiki ile dosya arasında katılan vekilinin şikayet dilekçesinde bahsi geçen kolluk soruşturmasının Bağcılar Cumhuriyet Başsavcılığının 2005/22178 soruşturma sayılı evrakının akıbeti araştırılıp 5271 sayılı CMK.nun 223/7. maddesinde yer alan "Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın reddine karar verilir." hükmü de gözetilerek bu davayı ilgilendiren

delillerin onaylı örneklerinin dosyaya konulduktan sonra tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3009, Karar No: 2020/10805, Tarih: 14.09.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/3009 E.  ,  2020/10805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : İstinaf İsteminin Düzeltilerek Esastan Reddi,

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

...Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi;

"...a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,... Temyiz edilemez.",

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,