muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14762, Karar No: 2014/3473, Tarih: 28.03.2014

. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekeceği, suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün adli para cezası, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının tayini gerektiği, bu açıklamalar ışığında sanıkların elde ettikleri haksız menfaat miktarı belli olduğundan, TCK'nın 158/1-f maddesi uyarınca adli para ceza tayininde tespit olunacak temel gün adli para cezasının suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenmesi, zincirleme suç nedeniyle arttırımın bu miktar üzerinden yapılması gerektiği nazara alınmayarak eksik adli para cezaları tayin edilmesi,

Sanık R.. Y.. hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Kayseri Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı müdürü olarak görev yapan sanığın B.. Ö.., A.. Y.. ve A.. K..'nun dolandırıcılık eylemlerini bilmemesinin hayatın olağan akışına aykırı düştüğü, bu sanıkların tasarrufunda bulunan çeklerin gün içerisinde çok sayıda ve yüksek meblağlarda tahsil edildiğinin tespit edildiği, vakfa ait çekleri diğer sanıklara gelişigüzel vermek suretiyle denetimsiz bırakıp aranan şartlara sahip olmayan kişilere çek keşide edilerek iştirak iradesi ve kasıt birliği içinde dolandırıcılık suçuna doğrudan iştirakinin olduğu, katılan kurumu kandırabilecek nitelikte hile ve desise yaparak, hataya düşürüp kurum zararına, kendisinin veya vakıf çalışanı olan diğer sanıkların lehine haksız yarar sağlanmasına iştirak ettiği gerekçesiyle mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de;

Bu sanığın 02/03/2004 tarihinde vakıfta görev yapmaya başlaması, B.. Ö.., A.. Y.. ve A.. K..'nun dolandırıcılık eylemlerinin ise çok önceye dayanması ve daha sonraki dönemlerde işlenmeye devam edilmesi, iddianamenin 302-349 sayfaları arasında listelenen ve gerekçeli kararın 490. sayfasında belirtilen R.. Y.. tarafından düzenlenmiş gibi gözüken çeklerden 923.935,00 TL tutarındaki 3085 adet çek üzerinde kurum müdürü sıfatıyla adının ve kendisine atfen atılan imzaların yer alması, ancak bu çeklerden 725.810,00 TL tutarındaki 2482 adet çek üzerinde bulunan imzaların sanığın imzasının model alınması suretiyle sahte olarak atıldığının ekspertiz raporuyla saptanması karşısında, sanığın Bayram, Ahmet ve Aysel'in fiillerine azmettiren, yardım eden veya fail şeklinde iştirak ettiği hususunda bu kişilerin soyut suç isnadı niteliğindeki beyanlarından başka delil elde edilemediği,oluşan şüpheli durumun sanık lehine yorumlanması gerektiği, bu itibarla dolandırıcılık suçuyla ilgili olarak yeterli delilden söz edilememekle birlikte G.. B..'ın savunmasında geçen "Ahmet ve Bayram'ın ihtiyaç sahiplerine yapılan yardım miktarını aşacak şekilde çekler düzenleyip vatandaşa verildiğine dair kayıtlar bulunduğu, hatta kendisinden bu çeklerin vatandaşa verildiğine dair mütevelli heyet karar defterine yazmasını istemeleri nedeniyle durumdan şüphelenip R.. Y..'a anlattığı" şeklindeki beyan üzerinde durularak sanık hakkında TCK'nın 278. maddesinde yer alan suçun oluşup oluşmadığı tartışılmadan dosya kapsamı, oluşa uygun düşmeyen yetersiz gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Sanıklar A.. M.., F.. O.. ve A.. Ş.. hakkında güveni kötüye kullanmaya azmettirme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Sanıklar A.. M.., F.. O.. ve A.. Ş.. hakkında güveni kötüye kullanmaya azmettirme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Sanık A.. Ş..'in valilik özel kalem müdürlüğünde önce şef, daha sonra müdür olarak görev yaptığı, bu kişinin valilik makamı ve üst düzey yöneticilerin ismini kullanarak Kayseri Valiliğinin ve dolayısıyla kendisinin nüfuz alanı içerisinde yer alan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfında sözleşmeli personel olarak çalışan, her an iş akitleri tek taraflı olarak feshedilebilecek vakıf çalışanları Refik, Bayram, Ahmet üzerinde görevinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanarak menfaat sağladığı, Kayseri Sosyal Yardımlaşma Vakfından sorumlu vali yardımcısı olarak görev yapan F.. O.. ve A.. M..'nın da A.. Ş..'in bu eylemlerinden haberdar oldukları halde ses çıkarmadıkları, işlediği irtikap suçuna kasten göz yumdukları iddiasıyla kamu davası açılmış ve mahkemece bu sanıkların eylemleri güveni kötüye kullanma suçuna azmettirme olarak kabul edilerek mahkumiyet kararları verilmiş ise de;

A.. Ş..'in çalıştığı birim, görev alanı ve kapsamı dikkate alındığında Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı ile ilgili herhangi bir görev ve yetkisinin bulunmadığı, vakıf çalışanları üzerinde etkisinden de söz edilemeyeceği, yasal zorunluluk sonucu mütevelli heyet başkanı olan valilerin talimatlarını vakıf çalışanlarına aktarmaktan ibaret eyleminde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçuna azmettirmenin unsurları gerçekleşmediği halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunun 94. sayfasında bu kişinin ne şekilde menfaat temin ettiğinin tespit edilemediğinin belirtilmesine, oluşan şüpheli durumun lehine yorumlanması gerekmesine karşın beraetine karar verilmesi yerine, dosya kapsamı, oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı hukuki değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Vali yardımcısı olarak görev yapan, vakıf mütevelli heyetinde yer almayan sanıklar A.. M.. ve F.. O..'un görev yaptıkları dönemlerde vali tarafından iş bölümü gereği Kayseri Sosyal Yardımlaşma Vakfı mütevelli heyet başkanı olarak görevlendirildikleri, ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunun 278. sayfasında belirtildiği üzere mütevelli heyeti başkanı olan Valilerin toplantılara başkan sıfatıyla bizzat katılmaları gerektiği, bu görevlerini vali yardımcılarına devredemeyecekleri, mütevelli heyet toplantılarının beş ay boyunca yapılmadığı, bu zaman diliminde yapılan tüm işlemlerin daha sonra gerçekleştirilen tek bir mütevelli heyet toplantısına ait karara

yazıldığı, uygulamada herkesin her işe baktığı, toplantı usulüne uygun şekilde mütevelli heyeti toplantısı gerçekleştirilmeden yapılan işlere ait evraklara daha sonra bu sanıkların imzalarının tamamlattırıldığı, Valilik görev, yetki dağılımında vakfa bakmakla vali yardımcısının görevlendirilmesinin vakıf yönetimiyle ilgisi olmayan kişilere doğrudan vakıf malları üzerinde tasarruf yetkisi verilmesi anlamına geleceği, bu durumun Türk Medeni Kanunu ile Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanununa aykırılık teşkil edeceği, ancak kamu görevlisi olan bu sanıkların vakıf personeli ve sekretarya hizmetlerinin işleyişi üzerinde gözetim ve denetim yetkileri bulunmasına rağmen bu görevlerinin gereklerini yapmakta ihmal ve gecikme gösterdikleri nazara alındığında eylemlerinin diğer unsurlarının da varlığı halde ancak TCK'nın 257/2. maddesi kapsamında kalan ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği anlaşılmakla Kayseri Valiliği İl İdare Kurulunun 02/07/2009 tarih ve 33 sayılı Kararı ile de her iki sanık hakkında bu eylemlerden dolayı soruşturma izni verilmemiş olması karşısında CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca davaların düşmesine karar verilmesi gerektiği nazara alınmadan yine dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçeler, yanılgılı hukuki değerlendirmeler sonucu yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri tesis edilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri, O yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, R.. Y.., B.. Ö.. ve A.. Y.. hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet kararları yönünden esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın mahiyetine, tutuklu kaldıkları sürenin 2 yıl 4 aya yaklaşmasına, toplanacak delil kalmamasına, muhtemel mağduriyetlerinin önlenmesine, adil yargılanma ve tutukluluğun makul süreyi aşmaması ile ölçülülük ilkelerine göre sanıklar B.. Ö.. ve A.. Y..'ın bihakkın TAHLİYELERİNE, başka suçtan ilişikleri bulunmadığı takdirde derhal salıverilmeleri hususunun mahalline bildirilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına müzekkere yazılmasına, 28/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4219, Karar No: 2024/6416, Tarih: 06.11.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/4219 E.  ,  2024/6416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3450 E., 2024/1506 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/66 E., 2022/322 K.

Taraflar arasındaki 7143 sayılı Kanun kapsamında yapılan kullanım kadastrosuna itiraz davasından dolayı yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davacılar vekili ve davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı ... vekili ve davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

İstanbul ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında, 7143 sayılı Kanun kapsamında yapılan kullanım kadastrosu sonucunda, ... Caddesi ... Sokak 8445 ada 2 parsel sayılı 244,37 m2 ve 8445 ada 3 parsel sayılı 236,25 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, kullanıcısı tespit edilemediği beyanlar hanesine şerh edilmek suretiyle, arsa vasfıyla ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ... ve arkadaşları vekili dava dilekçesinde; İstanbul ili ... ilçesi ... Mahallesi ... Caddesi ... Sokak 8445 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların davacıların babaları olan ...'dan miras kaldığını ileri sürerek, taşınmazların davacılar adına tespit edilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili ve davalı ... vekili cevaplarında: davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; " dava konusu taşınmazları davacılarının murisinin yıllardan beri tasarruf ettiği, davacılar tarafından sunulan satış senedinde 160 ve 161 numaralı özel parsellerin dava konusu parsellere uyduğu, emlak vergisi bildiriminin dava konusu taşınmazlara ait olduğunun anlaşıldığı " gerekçesiyle, davacıların davasının kabulüne karar verilmiş; hükme karşı, davacılar vekili ile davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacılar vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesince ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili ile davalı ... vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan 427,60 TL harcın onama harcına mahsubuna,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2845, Karar No: 2016/10593, Tarih: 11.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/2845 E.  ,  2016/10593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ...AŞ.vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davacının çalıştığı döneme ilişkin işyeri giriş-çıkış kapı kayıtları işverence CD halinde sunularak bilirkişiden ek rapor aldırılmıştır. Bilirkişi 08/09/2015 tarihli ek raporunda davacının tüm çalışma dönemini kapsayan CD lerin sunulmuş olduğunu bu nedenle tüm çalışma döneminin tanık beyanları dikkate alınmaksızın kayıtlara göre hesaplanacağını ancak davacının giriş ve çıkışının görünmediği günler için işten çıkış saatinin tanık beyanları doğrultusunda saat 21.00 olarak doldurulduğunu belirterek bu şekilde 3.100.00 TL fazla mesai alacağı hesapladığını ifade etmiştir. Mahkemece bu şekilde hesaplanan fazla mesai alacağı % 30 hakkaniyet indirimi yapılarak hüküm altına alınmıştır. Davacı tanıklarından ... "davalı işyerinde kart basma sistemi uygulanıyordu, personel işe giriş çıkışlarda kartını okuturdu" şeklinde beyanda bulunmuştur. Bu nedenle CD kayıtlarında giriş ve çıkış bulunmayan günlerde çalışıldığı davacı tarafından ispatlanamamıştır. Sadece CD kayıtları üzerinden tanık beyanları esas alınmaksızın hesaplama yapılarak fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır.

Eksik inceleme ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalı....'ye iadesine, 11/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12340, Karar No: 2018/4403, Tarih: 11.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/12340 E.  ,  2018/4403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayımlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İ.İ.K'nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu şirketin kayıtlı olduğu vergi dairesinden şikayet tarihini de kapsar şekilde en son verilen beyanname örnekleri getirtilerek incelenip Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün 15/04/2015 tarihli cevabi yazısında bildirilen sanığın yetkilisi olduğu şirketin iş yeri adresinde zabıta araştırması yaptırılarak delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1-)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-)İncelemeye konu ticareti terk suçu, aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyeri için ancak bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerini yasada belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla terketmek mümkün değildir. Burada mağdur edilen müşteki sayısının fazlalığı temel cezanın tayini sırasında dikkate alınsa dahi, aynı neviden fikri içtima hükümleri uygulanamaz. Zira suçun konusu tektir ve tek olan konu aynı işyeridir. 5237 sayılı TCK.nun 43/2 maddesinde aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesi için birden fazla bağımsız suçun yasada düzenlenen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin zorunlu olması aranırken, ancak bir kez terkedilmesi mümkün olan ticari işletmenin faaliyetini sürdürdüğü işyerinin kapatılması nedeniyle sırf birden fazla şikayetçinin zarar gördüğünden bahisle anılan suçu fikri içtima kapsamına dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hemde sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde Ceza Hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır.Zira Kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiç bir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanunun 2. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan ticareti terk suçundan gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında ticareti terk suçundan şikayetçileri farklı olan Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/891 E.- 2015/1136 K. sayılı ve Serik İcra Ceza Mahkemesinin 2015/391 E.- 2016/45 K. sayılı ve Antalya 1. İcra Mahkemesinin 2015/126 E.-2015/394 K. sayılı mahkumiyet hükümlerinin aynı gün temyiz incelemesi sonucunda dairemizin 2017/2724 E., 2016/16127 E. ve 2016/9470 E. sayılı kararları ile bozulmalarına karar verildiğinin UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; İ.İ.K.'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan bozulmalarına karar verilen Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/891 E.- 2015/1136 K. sayılı, Serik İcra Ceza Mahkemesinin 2015/391 E.- 2016/45 K. sayılı ve Antalya 1. İcra Mahkemesinin 2015/126 E.-2015/394 K. sayılı dosyalarının getirtilerek incelenmesi suretiyle anılan davalar ile temyiz incelemesine konu iş bu davanın aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerinin terkedilmesinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek, aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerinden kaynaklanması halinde tek suçun oluşacağı gözetilerek mükerrer mahkumiyete neden olunmaması için olanaklı ise her dört davanın birleştirilmesi, olanaklı değil ise anılan dava dosyalarının onaylı bir sureti denetime olanak sağlayacak şekilde bu dosya içerisine konularak; delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.