muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6906, Karar No: 2024/8696, Tarih: 20.05.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.12.2022 tarihli kararı ile; davacının ücretinin davalı tarafından 2019 yılından itibaren taraflar arasında imzalanan bireysel sözleşmesi hükümlerine uygun olarak ödenmediği, bu durumun 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 nci maddesine göre çalışma koşullarında esaslı değişiklik mahiyetinde olduğu ve davacının rızasının gerektiği, ücretin düşürülmesine rızası bulunmayan davacının ücret farkı alacağına hak kazandığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 25.09.2023 tarihli kararı ile; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 2019 yılı günlük asgari ücret miktarının brüt 85,28 TL yerine brüt 96,30 TL olarak esas alınmasının hatalı olduğu, ayrıca harçtan muaf olan davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesinin yerinde olmadığı gerekçeleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma kararı doğrultusunda resen yapılan hesaplama uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; Bakanlığın genel uygulamasının hukuka uygun olduğunu, iddia edilenin aksine davacının ücretinin 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 oranında ücret zammı uygulanmadığını, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 2018 yılı ücreti korunarak bu ücret üzerine %4 oranında ücret zammı yapıldığını, ücretin düşürülmediğini, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 36 ncı maddesi uyarınca bireysel iş sözleşmesinin toplu iş sözleşmesi ile çelişen hükümlerinin ortadan kalkmış olacağını, davacının taleplerinin Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine aykırı olduğunu, bireysel iş sözleşmesinde toplu iş sözleşmesinin emredici nitelikteki düzenlemelerini bertaraf edecek istisnai bir düzenlemeye yer verilmediğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 2019 yılında hak kazandığı ücret farkı alacağının miktarı ile davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilip hükmedilmeyeceği hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 2019 yılında hak kazandığı ücret farkı alacağının miktarı ile davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilip hükmedilmeyeceği hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13 üncü maddesinin (j) bendi.

3. 27.12.2018 tarihli ve 30638 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Asgari Ücret Tespit Komisyonu Kararı.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10555, Karar No: 2021/3724, Tarih: 29.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2020/10555 E.  ,  2021/3724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62/1, 52/2, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin 24/03/2020 tarihinde tebliğ edilen kararı yasal temyiz süresi geçtikten sonra 23/06/2020 tarihinde temyiz ettiği, ancak Covid-19 salgını nedeniyle 7226 sayılı yasanın Geçici 1. maddesinin 1. fıkrası ve Yargı alanındaki hak kayıplarının önlenmesi amacıyla getirilen durma süresinin 15/06/2020 tarihine kadar uzatılmasına ilişkin 29/04/2020 tarih ve 2480 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararı gereğince; 13/03/2020-15/06/2020 tarihleri arasında temyiz süresinin durduğu ve temyiz talebinin süresinde yapıldığı kabul edilerek ve Dairemizin 17/12/2019 tarihli bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, Küçükçekmece'de Yasemin Kuyumculuk ismi ile faaliyet gösteren kuyumcu esnafı olduğu, müşterisi olan katılan ...'ın 431.94 gr altınını değerlendirmesi amacıyla sanığa verdiği, sanığın katılana ait altınları alarak ve işyerini terkederek kaçtığı, yapılan tüm aramalara rağmen bulunamadığı ve bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması ve katılan beyanı ile tüm dosya kapsamından atılı suçun sanık tarafından işlendiğine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin, delillerin tam olarak toplanmadan karar verildiğine, taraflar arasında sözleşme ilişkisi bulunmadığına, sanığın bir menfaat temin etmediğine, usul ve esas yönünden kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2288, Karar No: 2015/17450, Tarih: 30.11.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/2288 E.  ,  2015/17450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2014

NUMARASI : 2013/154-2014/145

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ...... Mahallesi 274 ada 6 parsel sayılı taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu taşınmazın 251,00 m² lik parsele yapılan imar düzenlemesi sonucunda 15.00 m² lik kısmının kamulaştırmaya ayrıldığını ve bedeli ödenmeden el atılması nedenine dayalı olarak taşınmaz bedeli ve ecrimisil bedelinin tahsilini istemiştir. Mahkemece, imar uygulaması sırasında düzenleme ortaklık payı kapsamında terkin edilerek yeni parsel oluşturulması ve dava imar uygulaması sırasında fazla kesilen düzenleme ortaklık payı karşılığının istenmesinden ibaret olduğundan idari yargının görevli olması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kanıt ve belgelerin incelenmesinde; 13.01.2014 havale tarihli bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın 15 m² lik kısmının ara arter niteliğinde 85. sokak ile 73. sokağın kesişim noktasında kaldığının tespit edildiği, ekindeki resimden ve 20.11.2013 tarihli keşif tutanağındaki mahkeme gözleminden ise fiili el atma olgusunun gerçekleştiği anlaşıldığından kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat ve ecrimisil davasında adli yargı görevli olup işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12112, Karar No: 2015/4492, Tarih: 03.11.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/12112 E.  ,  2015/4492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2015/12112

Karar No : 2015/4492

Tebliğname No : KD - 2011/182667

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda; atılı suçtan sanığın mahkumiyetine ilişkin Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 30.11.2010 tarihli hükmün sanığın temyizi üzerine Dairemizin 26.05.2015 gün, 2015/1153 Esas ve 2015/1340 sayılı ilamıyla, 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanma yanlışlığı nedeniyle verilen bozma kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın yaptığı itiraz üzerine 05.07.2012 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasa’nın 99. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca dosya dairemize gönderilmekle gereği görüşüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kararın düzeltilmesi niteliğindeki talebi yerinde olduğundan, kabulü ile 26.05.2015 tarihli ilamda "Sanığın tekerrüre esas sabıkası olduğu halde TCK'nun 58. madde hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır" ibaresinin çıkartılıp yerine "Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. madde hükümlerinin uygulanmaması," ibaresinin; ve ayrıca "BOZULMASINA" ibaresinden sonra gelmek üzere "tekerrür uygulaması yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle KARARIN DÜZELTİLMESİNE, 03.11.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan 'tekerrür müessesesinin' infaz hukukundan daha çok maddi ceza hukukuna ilişkin bir kurum olduğu görülmektedir. Hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle 5275 sayılı Yasanın 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında bu konuda karar alınması mümkün değildir. Hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığı, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığı, hükümlü hakkında kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve tekerrür nedeniyle hükümlünün ceza evinde kalacağı süreye eklenecek sürenin belirlenmesi için mahkûmiyet hükmünde açıkça hangi hüküm nedeniyle kişinin mükerrir sayıldığı ve hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekmektedir.

TCK’nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir”

hükümleri bulunmaktadır.

TCK’nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir”

hükümleri bulunmaktadır.

TCK’nun 58/6. fıkrasının ikinci cümlesinin açık anlatımından, sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yeterlidir. Mükerrir sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine de açıkça hükmolunmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde, bu husus 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi kapsamında değerlendirilemeyecektir. Zira mükerrir olan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması, hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin zorunlu bir sonucudur.

Ancak tüm bunlar mahkemece tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi halinde geçerli olup, tekerrür hükümlerinin hiç uygulanmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde ise artık “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Nitekim benzer husus Ceza Genel Kurulunun 17.04.2007 gün ve 71-98 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/8-364/180, 2012/3-1328/310, 2012/3-1372/329, 2013/8-54/307 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi;

““Reformatio in pejus” olarak adlandırılan ve doktrinde “cezayı aleyhe değiştirmeme ilkesi” veya “aleyhte düzeltme yasağı” gibi kavramlarla ifade edilen ilkenin amacı; hükmün aleyhe de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı olaylarda Yargıtay’a başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek, kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır. Bu kural, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlüğünü koruyan 326. maddesinin son fıkrasında;“Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” şeklinde ifade edilmiştir. Şu halde, “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmediği” durumda, “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmemiş olması ve aleyhe yönelen temyizin de bulunmaması halinde 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinde belirtilen, lehe temyiz davası üzerine cezanın aleyhe değiştirilmemesi kuralı uyarınca, hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliğinden bozulması mümkün değildir.”

Bu nedenlerle tekerrüre esas sabıkası olduğu halde mahkemece hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmeyen sanığın temyizi üzerine yapılan inceleme sonucunda dairemizin 26.05.2015 tarihli ilamında bu husus isabetli bir şekilde eleştiri konusu yapılması isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması hususunun da sebebi yapılması gerektiğine ilişen itirazının reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun itirazın kabulü yönündeki düşüncesine katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2023/9740, Karar No: 2023/8510, Tarih: 14.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/9740 E.  ,  2023/8510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2064 E., 2022/2990 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verdiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.02.2022 tarihli ve 2021/512 Esas, 2022/86 Karar sayılı kararı ile sanığın, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarih ve 2022/2064 Esas, 2022/2990 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik, sanık müdafii ve sanığın istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Talep ettikleri tanığın dinlenmediğini, ayrıca sanığın cezalandırılmasına yeterli kesin delil bulunmadığını bu nedenle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince "Katılan mağdurun olay günü olan 31/12/2020 tarihinde saat 17:00 civarında okul çantası sırtında abaannesinin evine gitmek için sokakta yürüdüğü sırada tuvalet ihtiyacını gidermek amacıyla ... ... ... ... camii tuvaletine girdiği, sırtındaki çantasını girişteki ayakkabılıklar üzerine bıraktıktan sonra tuvalette bulunan sanıktan çantasına bakmasına rica ettiği, sanığın mağdurun tuvaletten çıktıktan sonra sanığın yanına gittiğinde sanığın mağdura kızdığı ve mağdurun kimlik ve üzerindeki diğer eşyaları kendisine vermesini istediği, telefonunun şifresini iptal ettirerek mağdurun telefonunu aldıktan sonra mağduru tuvalete geçmesini söyler, mağdurun korkması üzerine sanığın dediğini yaptığı, sanık ile mağdurun tuvalete girdikten sonra sanığın mağdurdan cinsel organına dokunmasını ister, mağdurun istemediği ancak tuvalette başka kimse olmadığı için sanığın kendisini darp etmesinden ve sanıktan korkması nedeniyle sanığın cinsel organına dokunduğu, bu sırada mağdurun bağırarak yardım istediği ancak kimsenin olmadığı sanığın kimsenin olmadığını kontrol ettikten sonra mağdura kendisinin cinsel organını ağzına almasını söylediği, yardıma gelen kimse olmayınca korkan mağdurun sanığın dediğini yaparak sanığın cinsel organını ağzına aldığı, bunun bir süre devam ettiği sırada dışarıdan sesler gelmesi üzerine sanığın toparlanıp tuvaletten mağduru da alarak çıktıkları ve sokakta yürümeye başladıkları, mağdurun olayın şoku ve yaşadığı korku nedeniyle yürürken bir şey yapamadığı, bir süre sonra sanığın kendisini inşaata götürdüğünü anladığında koşarak sanığın yanından kaçtığı olayın bu şekilde gerçekleştiği anlaşılmıştır

. Sanık dosya kapsamında alınan savunmalarında üzerine atılı cinsel istismar eylemini gerçekleştirmediğini, mağdurun olay günü tuvalete girerken çantasını ayakkabılık üstüne bırakarak kendisinden bakarak olmasını istediğini, ancak içeriden sürekli gözetlediğini, kendisinin de hem emanet ediyorsun hem de bana bakıyorsun diye mağdura kızdığını, mağdurun okuldan kaçtığını söylediğini, daha sonra kendisinin böyle şeyler yapmaması için kendisini nasihat ederek dışarı çıktıklarını bir süre yürüdükten sonra mağdurun yanından ayrıldığını, mağduru tehdit etmediğini, zorla kimlik ve cep telefonunu almadığını ve üzerine atılı dava konusu cinsel istismar eylemlerini gerçekleştirmediğini savunmuşsa da, sanığın savunmalarında anlattıklarının mağdurun beyanlarını destekler mahiyette olduğu, mağdur ile sanık arasında önceden birbirlerini tanıdıkları, aralarında iftira atmasını gerektirir mahiyette husumetin bulunmadığı, mağdurun tüm aşamalarda birbiri ile uyumlu ve değişmeyen beyanlarına üstünlük tanınarak, mağdurun olay akabinde şikayet etmesi, olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun olay anında kullandığı telefona ait getirtilen hts kayıtlarından olay sonrası mağdurun kullandığı cep telefonuna mağdur dışında başka bir kişiye ait hattın takılmış olmasının tespit edilmesinin mağdurun beyanlarını doğrulaması, olay akabinde sanıkla mağdurun kamera görüntülerine yansıyan görüntüleri ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik inkara ilişkin savunmalarına itibar edilmemiş, sanığın on sekiz yaşından küçük katılan mağdur ...'a yönelik zorla nitelikli cinsel istismarda bulunduğu anlaşılmakla sanık ...'in eylemine uyan 6545 sayılı yasa ile değişik TCK'nın 103/2.maddesi uyarınca takdiren alt sınırdan cezalandırılmasına, sanığın sabıkalı geçmişi ve yargılama sürecindeki davranışları ile cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri göz önünde bulundurularak sanık hakkında TCK'nun 62/1. maddesinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına karar verilmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmamış ve istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın tekerrüre esas sabıkası olduğu halde, hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin gösterdiği temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarih ve 2022/2064 Esas, 2022/2990 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri haricinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7860, Karar No: 2020/2447, Tarih: 12.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/7860 E.  ,  2020/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yokluğunda verilip, yakalama ile alınan sorgusunda bildirdiği son adresine çıkarılan tebligatın bu adreste ikamet etmediğinden bahisle iade edilmesi üzerine, sanığın MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 08.06.2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükme karşı, bir haftalık yasal süresinden sonra 18.06.2015 tarihli dilekçe ile yapılan temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 12.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.