muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/8120, Karar No: 2024/9578, Tarih: 14.10.2024

.03.2023 tarihli 4.ek rapora göre 2010 yılı Ocak ayından 2014 yılı Ağustos ayına kadar her ay için gelir kaybı belirlenerek buna göre faiz hesabı yapılarak bildirildiği fiili teslim tarihi olan 11.08.2014 tarihinden 2016/358 Esas sayılı davasının açılış tarihi olan 08.08.2016 tarihine kadar da belirlenen gelir kaybı ve araç değer kaybı miktarına da faiz uygulanmasının gerektiği, tarafların verilen önceki kararları temyiz etme ya da etmeme durumu Yargıtay'ın temyiz sebeplerine göre bozma nedenleri, kazanılmış hak ve aleyhe bozma hususları da gözetilmek suretiyle ispat edilen 2021/1 Esas sayılı haksız el koymadan kaynaklı gelir kaybı ve araçtaki değer kaybından kaynaklı asıl davanın kabulüne, 30.000,00 TL maddi tazminatın haksız el koyma tarihi olan 10.01.2005 tarihinden itibaren işletilecek değişen oranda faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile birlikte davacıya verilmesine, birleşen 2016/570 Esas sayılı davasının kısmen kabulüne kısmen reddine 117.432,33 TL davacı tazminat alacağının haksız el koyma tarihi olan 10.01.2005 tarihinden itibaren işletilecek değişen oranı yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile birlikte davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine, birleşen 2016/358 Esas sayılı davasının da 404.208,26 TL gelir kaybı ve değer kaybına ilişkin maddi tazminat talebinde bulunulduğu bu miktara göre dava konusu yapılan 13.01.2010-11.08.2014 dönemindeki gelir kaybı ve araçtaki değer kaybındaki miktarının talep edilen miktarın altında kaldığı, bozma öncesi hüküm altına alınan tazminat miktarının 189.664,02 TL den ibaret olduğu kararın ve dolayısıyla hükmün sadece davalı idare vekilince temyiz edildiği, bu miktar yönüyle aleyhe bozma yasağı kuralının davalı idare için göz önünde tutulması gerektiği, bu nedenle fazladan bilirkişi heyetince yapılan hesaplamaya göre davalı aleyhine karar verilmesi mümkün görülmediği, hüküm altına alınan 189.664,02 TL'lik toplam tazminat alacağının 186.664,02 TL'lik kısmının kazanç kaybına ilişkin olduğu, bu miktar kazanç kaybına 13.01.2010 asıl davanın açılış tarihini takip eden gün olup bugünden 2016/358 Esas sayılı davasının açıldığı tarih olan 08.08.2016 tarihi olan her ay için bilirkişi heyetince belirlenen kazanç kaybına göre yapılan faiz hesaplamasına göre 70.430,40 TL'lik yasal faiz hesaplandığı, 186.664,02 TL kazanç kaybı ve 70.430,40 TL'lik yasal faiz olmak üzere bu davanın açılış tarihi olan 08.08.2016 tarihi itibariyle toplam 257.094,42 TL'lik kazanç kaybından kaynaklı asıl ve faiz alacağının doğduğu, araç değer kaybından kaynaklı tazminat miktarı da eklendiğinde toplam alacağın birleşen 2016/358 Esas sayılı davasının açılış tarihi itibari ile işletilen yasal faiz dahil olmak üzere 260.094,42 TL olduğu kesin olarak belirlendiğinden bu alacak miktarına göre birleşen Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/458 Esas sayılı birleşen davanın dava dilekçesindeki miktara göre kısmen kabulüne kısmen reddine, 260.194,42 TL'lik toplam alacağın 189

.094,42 TL olduğu kesin olarak belirlendiğinden bu alacak miktarına göre birleşen Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/458 Esas sayılı birleşen davanın dava dilekçesindeki miktara göre kısmen kabulüne kısmen reddine, 260.194,42 TL'lik toplam alacağın 189.664,02 TL'lik asıl alacak miktarına birleşen işbu davanın açılış tarihi olan 08.08.2016 tarihinden itibaren yasal faiz işletilerek davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verildiği gerekçesiyle; Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2018/683 Esas sayılı davasının kabulüne, 30.000,00 TL davacı tazminat alacağının haksız el koyma tarihi olan 10.01.2005 tarihinden itibaren işletilecek değişen oranda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, birleşen Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/470 Esas sayılı davasının kısmen kabulüne kısmen reddine, 117.432,33 TL davacı tazminat alacağının haksız el koyma tarihi olan 10.01.2005 tarihinden itibaren işletilecek değişen oranda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine, birleşen 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/358 Esas sayılı davasının kısmen kabulüne kısmen reddine, 186.664,02 TL kazanç kaybı ve bu kazanç kaybı alacağına 13.01.2010-08.08.2016 tarihine kadar her ay için belirlenen kazanç kaybı miktarına göre hesap edilen 70.430,40 TL yasal faiz olmak üzere 257.094,42 TL toplam kazanç kaybı ve araç değer kaybı tazminatı ile birlikte toplam 260.094,42 TL olarak belirlenen alacağın 189.664,02 TL'lik tazminata ilişkin asıl alacak miktarına birleşen Ankara 4. Asliye hukuk mahkemesinin 2016/358 Esas sayılı davasının açılış tarihi olan 08.08.2016 tarihinden itibaren yasal faiz işletilerek davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

L.Yedinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 11.09.2023 tarih, 2023/6108 Esas, 2023/8950 Karar sayılı ilamıyla, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, "...Medeni yargılama hukukunun temel amacı tarafların maddi hukuktan kaynaklanan sübjektif haklarını korumaktır. Konusunu da bu sübjektif hakların tanınması, bunların ihlali veya ihlal tehlikesi durumunda korunması oluşturur. Dolayısıyla hakkı ihlal edilen kişilerin başvurusuyla kişi ile Devlet arasında bir yargılama ilişkisi kurulmuş olur. Kişinin talebine göre bu ilişki dava ilişkisi, çekişmesiz yargı ilişkisi ya da geçici hukuki koruma ilişkisi niteliğinde olabilir. Medeni yargılama hukuku temelde bu ilişkiler üzerine kurulurken birtakım ilkeler de ortaya çıkmıştır. Medeni hukuk yargılamasına hâkim olan ilkelerden biri de taleple bağlılık ilkesidir. Bu ilke 1086 sayılı HUMK'nun 74 ve 6100 sayılı Kanunu'nun 26 ncı maddesinde "... (1) Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.

(2) Hâkimin, tarafların talebiyle bağlı olmadığına ilişkin kanun hükümleri saklıdır ..." şeklindeki düzenlemeyle açıkça ifade edilmiştir. Buna göre, hâkim tarafların talepleri ile bağlıdır. Kanunlarda gösterilen sınırlı sayıdaki istisnalar bir kenara bırakılacak olursa talepten fazlasına veya talepten başka bir şeye karar veremez. Fakat hâkimin duruma göre talep sonucundan daha azına karar vermesinin önünde engel yoktur. Taleple bağlılık ilkesinin taşıdığı ilk anlam; tarafın talep etmediği husus hakkında mahkemenin karar veremeyeceğidir. Buna göre tarafın neyi talep edip etmediği ve hâkimin ne hakkında karar verip veremeyeceği dava dilekçesine bakılarak tespit edilir. Bu tespitin konusunu, istenilen hukuki sonuç oluşturur. Bu itibarla hâkimin karar verme sınırı dava dilekçesi ile belirlenmiş olur. Taleple bağlılık ilkesinin taşıdığı ikinci anlam ise tarafın talebinden fazlasına mahkemece karar verilememesidir. Bununla birlikte taleple bağlı olma, yargılama sonucunda davacının talep ettiği haktan daha azına sahip olduğunun belirlenmesi durumunda uygulanmaz. Talepten azına karar verme “çoğun içinde az da vardır” esasına dayanmaktadır. Bu kural ise davacının talep sonucu ile aynı nitelikte olan daha azına karar vermeyi ifade etmektedir. Nitekim dava açıldığında davacının talebi maddi hukukta karşılığa sahip olduğu oranda mahkemeden hukuki koruma sağlanmasıdır. Bir başka ifade ile davacının talebi, beklentisi tam olarak karşılanamadığı hâlde “ya istediğimin hepsine karar ver ya da hepsine karar veremeyeceksen hiçbir şeye karar verme” anlamını taşımayacaktır. Zira davacının arzusu, maddi hukukta ihlal edildiğine inandığı hakkının dava açılmakla korunması veya yeniden tesisidir. Somut olay tüm bu açıklamalar kapsamında ele alındığında; davacı vekili birleşen Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/358 Esas sayılı dosyasına vermiş olduğu 08.08.2016 tarihli dava dilekçesinde sadece 13.10.2010 tarihinden itibaren aracın fiili teslim tarihi olan 11.08.2014 tarihine kadar olan kazanç kaybına ilişkin maddi zararının tazminini talep etmiş olduğu halde, açık kanun hükmüne rağmen mahkemece davacının talebini aşar şekilde ayrıca araçta oluşan değer kaybına da hükmedilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiş, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.... " gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar veirilmiştir.

M. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Sekizinci Karar

M. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Sekizinci Karar

Mahkemenin tarih ve sayısı yukarıda yazılı kararıyla; Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2024/209 esas sayılı asıl davası yönünden Yargıtay bozma ilamı öncesinde 2018/683 esas sayılı dosyasından verilen 10.09.2019 tarih 2019/438 sayılı davanın kabulüne, 30.000,00 TL davacı tazminat alacağının haksız el koyma tarihi olan 10.01.2005 tarihinden itibaren işletilecek değişen oranda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine dair karar hükmü Yargıtay temyiz incelemesinden geçmiş ve bozma nedeni yapılmayarak kesinleşmiş olmakla bu asıl dava ile ilgili yeniden karar verilmesine yer olmadığına, kesinleşen hükme göre işlem yapılmasına; birleşen Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/470 esas sayılı davasının kısmen kabulüne kısmen reddine, 117.432,33 TL davacı tazminat alacağının haksız el koyma tarihi olan 10.01.2005 tarihinden itibaren işletilecek değişen oranda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine, dair verilen hüküm Yargıtay temyiz incelemesinde bozma nedeni yapılmayarak kesinleşmiş olmakla bu dava ile ilgili yeniden karar verilmesine yer olmadığına, kesinleşen hükme göre işlem yapılmasına; birleşen 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/358 esas sayılı davasının kısmen kabulüne kısmen reddine, 186.664,02 TL kazanç kaybından kaynaklanan alacağın ve bu alacağa 13.01.2010-08.08.2016 tarihine kadar hesaplanan 70.430,40 TL'lik yasal faiz ile birlikte toplam 257.094,42 TL'lik alacağın 186.664,02 TL'lik asıl alacak miktarına birleşen Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/358 esas sayılı davasının açılış tarihi olan 08.08.2016 tarihinden itibaren yasal faiz işletilerek davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; araç teslim zaptında aracın zarar gördüğüne ilişkin bir ihtirazi kayıt konulmadığını, aracın usulünce muhafaza edildiğini, idarece yapılan işlemlerin usul ve kanuna uygun olduğunu, tazminatın çok yüksek hesaplandığını, hem tazminat hem de değer kaybı yönünden aleyhe hüküm kurulsının hatalı olduğunu, davanın zamanaşımından reddi gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacıya ait araca kaçakçılık suçunda kullanıldığı iddiasıyla el konulması ve muhafaza altında tutulması, ceza yargılaması sonucunda ise iadesine karar verilmesine rağmen süresinde iade edilmediği iddiasıyla, haksız el koyma nedeniyle oluşan araçtaki değer kaybı ve kazanç kaybı nedeniyle maddi tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacıya ait araca kaçakçılık suçunda kullanıldığı iddiasıyla el konulması ve muhafaza altında tutulması, ceza yargılaması sonucunda ise iadesine karar verilmesine rağmen süresinde iade edilmediği iddiasıyla, haksız el koyma nedeniyle oluşan araçtaki değer kaybı ve kazanç kaybı nedeniyle maddi tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6217 sayılı Kanun’un 30 uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na (6100 sayılı Kanun) eklenen "Geçici madde 3" atfıyla uygulanmakta olan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (mülga) 41 inci maddesi, 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (mülga) 20 nci maddesi.

3. Değerlendirme

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin olmasına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilli tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan mahkeme kararının ONANMASINA,

492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,14.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7377, Karar No: 2014/8584, Tarih: 30.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/7377 E.  ,  2014/8584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25.02.2011 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/40171, Karar No: 2023/4813, Tarih: 06.06.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/40171 E.  ,  2023/4813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin,16/01/2014 tarihli ve 2013/814 Esas, 2014/18 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci, 51 ... ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin,16.01.2014 tarihli ve 2013/814 Esas, 2014/18 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 08.06.2017 tarihli ve 2017/11293 Esas, 2017/14195 Karar sayılı kararı ile eylemin 5237 sayılı Kanun'un 158 ... maddesinin birinci fıkrasının (L) bendinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2019 tarihli ve 2018/198 Esas, 2019/245 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci, 51 ... ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tanzim olunan 26.10.2021 tarihli, 2019/135155 sayılı ve hükmün bozulması gerektiği görüşünü içeren Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri; paranın ... ... isimli kişini hesabına yatırıldığı sanığın cezalandırılmasına ... delil bulunmadığı ve beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR