muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/22929, Karar No: 2011/311, Tarih: 24.01.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/22929 E.  ,  2011/311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmedilen cezaların sürelerine göre sanığın duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık ve arkadaşlarının, yakınanların park halindeki kilitli araçlarının yan tarafındaki açık kısmında cıvata ve somunla monteli, zincirle çevrili ve asma kilitle kilitli yerdeki aküleri çaldıkları anlaşıldığından, eylemlerin 5237 sayılı TCK.nun 142/1. maddesinin (b) bendine uyduğu gözetilmeyerek aynı maddenin (e) bendi ile uygulama yapılması, sonuca etkili görülmediğinden; sanık ve arkadaşlarının, yakınan ...’ın ... Mahallesi ... Sokakta park halinde bulunan araçtan aküleri aldıktan sonra, Hicret Sokakta bulunan yakınan ...’un aracındaki aküyü de alarak Cami Sokağına geldikleri ve aküleri araziye sonradan gelip satmak üzere saklamaya çalıştıkları sırada yapılan ihbar sonucunda olay yerine gelen polisler tarafından kaçmaya çalışırlarken yakalandıklarının anlaşılması karşısında, eylemlerinin tamamlandığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...’ün temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 24.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3997, Karar No: 2020/720, Tarih: 25.02.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3997 E.  ,  2020/720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/07/2017 tarih, 2017/137 esas, 2017/276 sayılı kararı;

1- TCK.nin 142/2-a, 143/1, 53/1,2,3. maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası,

2- TCK.nin 142/2-h, 143/1, 53/1,2,3. maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası,

3- TCK.nin 81/1, 53/1-2-3, 63, 54/1. maddeleri gereğince müebbet hapis cezası,

İstinaf başvurusunun esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılan vekili tarafından kasten öldürme ve nitelikli hırsızlık suçları yönünden temyiz edilmiş ise de, 5271 sayılı CMK.nin 294/1 ve 295/1. maddeleri uyarınca temyiz dilekçesinin temyiz sebepleri içermediğinden, temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin Heyetimizden Sayın Üyeler ... ve ...'in temyiz nedeni olmaksızın inceleme yapılabileceğine ilişkin karşı oyları ve oy çokluğu ile REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ...’ın, maktul ...’e karşı nitelikli hırsızlık ve kasten öldürme, mağdur ...’a karşı nitelikli hırsızlık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 15.02.2019 tarih, 2018/3136 esas, 2019/501 karar sayılı bozma üzerine verilen kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin hırsızlık suçları yönünden sübuta, diğer suçlar yönünden eksik incelemeye, akıl hastalığının bulunduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/02/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY:

Katılan vekilinin yasal süre içerisinde verdiği temyiz dilekçesinin temyiz sebebi bildirilmediğinden reddine dair Dairemiz çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

KARŞI OY:

Katılan vekilinin yasal süre içerisinde verdiği temyiz dilekçesinin temyiz sebebi bildirilmediğinden reddine dair Dairemiz çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

Şöyleki;5271 sayılı CMK'de olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1.md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, 295.md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir, 298. md: Yargıtay...... yada temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder, 301 md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'de olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

CMK'nin 308. md: Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz. İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir.

5271 sayılı CMK'nin 232. maddesinin başlığında Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar düzenlenmiş olup CMK'nin 232/6. fıkrasında; Hüküm fıkrasında, 223'üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir. şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan Yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan Yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK'nin 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Yasa koyucu CMK'nin 232/6. maddesinde kararı veren mahkemenin hükmünde bu karara karşı yasa yollarının neler olduğunu süresini ve merciini tereddüte mahal vermeyecek şekilde kararında belirtmesi gerektiğini belirtmiş ancak bu düzenlemeden daha sonra yürürlüğe giren mevzuatla mahkeme kararlarının temyizinin sebep içermesi gerektiği sebepsiz temyizin geçerli olmayacağı öngörülemediğinden olacak ki mahkemenin kararında temyiz sebebinin de dilekçede bulunması gerektiğini mahkemenin kararında bildirilmesi yasada düzenlenmemiştir. Uygulamada da böyle bir bildirim yapılmamaktadır.

CMK'deki temyiz sebebi ile bağlılık ilkesi uygulanacak ise temyiz sebebi bildirilmeden yapılan temyizlerin geçersiz sayılacağını ve hak kayıplarının yaşanabileceğini açıkça gören yargı mercilerinin bunun CMK'nin 232/6. md gereği davanın taraflarına kısa kararın son kısmında açıkça bildirilmesinin yasanın zorunlu bir sonucu olduğunu düşünmekle beraber yürürlükte olan mevzuat gözönüne alındığında herhangi bir hukuk eğitimi almayan ve ceza davasına taraf olan kişinin veya ilgili tarafın avukatının istinaf mahkemelerinden aleyhine çıktığını düşündüğü kararı sebep bildirmeksizin süresinde temyiz etse dahi bu temyizin yargıtay dairesince

reddolunacağı ancak Yargıtay Cumhuriyet Savcısının ilgili Yargıtay Dairesinin kararına karşı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna itiraz etme hakkını kullanırken hiçbir sebep bildirmek zorunda olmadığı bununda vatandaşın aleyhine olarak 1982 Anayasasının 10, 11, 36, 90 md. ile Avrupa insan hakları sözleşmesinin 6 ve 10. maddelerinde karşılıklarını bulan kanun önünde eşitlik ve silahların eşitliği ilkelerine aykırılık teşkil ettiğini, yasal düzenlemelerin millet adna TBMM tarafından yapıldığını ancak bunların ilahi metinler olmayıp uygulayıcılar tarafından eksik, yanlış veya hakkaniyete aykırı olanlar var ise bunların belirlenip düzeltilmesinin de yasalarda düzenlendiği, usuli bir düzenlemeyi bilemediği için yasal süresi içerisinde temyiz dilekçesini sebep bildirmeden veren davanın tarafı veya taraf avukatının temyiz talebinin usul hükmü gereği sebep bildirilmediği düşüncesi ile reddolunmasının hukuki ve vicdani olmadığını sadece kanuni olduğunu ancak hakimin görevinin kanunu değil hukuku uygulamak olduğunu düşündüğümden Ceza Muhakemesinin odak noktası sayılan maddi gerçeğin ortaya çıkmasını engelleyecek mahiyetteki bu usul hükümlerinin davaya konu olaya uygulanması yerine öncelikle bu hükümlerin 1982 Anayasasına aykırılığı düşüncesi ile Anayasa mahkemesine iptal talebi ile gidilmesi bu kabul edilmeyecek ise Yargıtay dairemiz tarafından CMK de sanık lehine kıyasın yasak olmadığı dikkate alınarak CMK'nin 294/1. madde hükmündeki sebeple bağlılık kuralının CMK'nin 308. maddesindeki sebep bildirmenin zorunlu olmadığı şeklinde yorumlanması gerektiği ve sebep bildirilmese ve hatta taraf müdafii tarafından verilse dahi temyizen incelenme iradesinin belirlenebildiği dosyaların usule aykırılık nedeniyle reddedilip toplumun adalete, devlete, hukuka olan inancının sarsılmasını önlemek ve ihkakı hak yolunun açılmasının önüne de geçmek gerektiği düşüncesi ve gerekçesi ile çoğunluğun kanaatine usul yönünden muhalifiz. Saygılarımızla.
Yargıtay — Esas No: 2023/707, Karar No: 2024/4184, Tarih: 22.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/707 E.  ,  2024/4184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1852 Esas, 2022/1543 Karar

HÜKÜM : Davanın kabulü

(Esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle)

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/92 E., 2022/273 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Çorum'da kuaförlük yapan müvekkili ile davalı şirket arasında 16.04.2014 tarihinde Domino Alexandrite Lazer cihazının satışına ilişkin sözleşme imzalandığını, cihazın bedelinin 55.000,00 USD olarak belirlendiğini ve cihaz satış bedelinin satıcı davalıya leasing yöntemi ile ödendiğini, cihazda ısınma probleminin olduğunu, ayıbın davalı şirkete derhal ve defalarca iletildiğini, cihazdaki bu arızanın giderilmesi için defalarca davalı firma ile görüşüldüğünü ve 9 kez servis çağrıldığını, davalı şirketçe servis raporları doğrultusunda cihazın bazı üniteleri değiştirilmiş ise de sorunun hiçbir şekilde giderilmediğini, cihazdaki ısınma probleminin giderilmesi için teknik destek yetersizliği ve daha önce bildirilen ayıbın giderilmesi için çeşitli kereler ihbarda bulunulduğunu, davalının önce servis göndermediğini, sonrasında ise müvekkilinin gönderdiği ihtarnameler üzerine servis gönderildiğini, servis işlemlerine rağmen cihazdaki ayıbın giderilmediğini, müvekkilinin göndermiş olduğu Çorum 2. Noterliğinin 17.03.2015 tarih ve 8288 no.lu ihtarnamede cihazdaki ayıbın giderilmediğinin belirtildiğini ve giderilmemesi durumunda sözleşmeden dönüleceğinin belirtildiğini, cihazdaki ısınma probleminin halen devam ettiğini, müvekkilinin satılanı geri vermeye hazır olduğunu bildirerek sözleşmeden dönmek istediğini, cihazın doğru düzgün çalıştırılmaması sebebi ile beklediği kazancı elde edemediğini, ticari itibarının zedelendiğini ileri sürerek, ayıplı mal nedeni ile sözleşmeden dönüldüğünün tespiti ile ayıplı malın satım bedelinin satıcıya ödenme tarihinden itibaren faiziyle birlikte 55.000,00 USD ve 10.000,00 TL manevi tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nda (6102 sayılı Kanun) ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda (6098 sayılı Kanun) ayıplı ürünler ile ilgili uyulması gereken prosedür ve zamanaşımı süresinin düzenlendiğini, her iki kanuna nazaran davacının yasal prosedüre uymadığını ve zamanaşımı süresi geçtikten sonra davayı açtığını, davacının iddia ettiği şekilde cihazın 9 kez arıza verdiğini, 12.03.2015 tarihinde lamba değişimi ve cihaz bakımı yapıldığını, bu esnada cihazda güç düşüklüğünün olduğunun tespit edildiğini, güç düşüklüğünün sebebinin araştırıldığını, cihazın power suplly değişimi yapılarak 03.04.2015 tarihinde cihazın çalışır vaziyette teslim edildiğini, bu tarihten 8 ay sonra 04.12.2015 tarihinde lamba değişimi ve bakım için teknik servise gittiğini, bu esnada davacı tarafından cihazda 500 atım sonrasında enerjinin birden düştüğünün bildirildiğini, bu durumun fotoğraflanacağının söylenmesine rağmen arızanın tespit edilemediğini, Şubat 2016 tarihinde arıza bildirimi yapıldığını, 16.04.2014 tarihinden Şubat 2016 tarihine kadar olan 22 aylık süre içerisinde herhangi bir arızanın söz konusu olmadığını, Şubat 2016'daki arıza bildirimi neticesinde davacıya bir cihaz bırakılarak arızalı olduğu iddia edilen cihazın kontrol ve tamir için alındığını, cihaz üzerinde yapılan incelemeler neticesinde herhangi bir arıza tespit edilmediğini, lamba değişimi ve bakım yapılarak cihazın 03.03.2016 tarihinde kurulumu yapılarak çalışır vasiyette teslim edildiğini, 03.03.2016 tarihinde davacının cihazı kullandığı yerin enerji ve topraklama hattının ölçümü yapıldığını ve topraklama hattının uygun olmadığının ihtar edildiğini, 9 kez arıza nedeniyle servis çağrılmadığını, cihazda herhangi bir ayıp söz konusu olmadığını, cihazın bulunduğu ortamın klima bulunmayan yahut klima çalıştırılmayan ve bu şekilde azami ve asgari ısı aralıkları sağlanmayan bir ortam olması, tozlu bir ortam olması, enerji düşüklüğü yahut yüksekliği, topraklama hattının uygun olmaması, kullanma kılavuzuna uygun olmayan şekilde cihazın çalıştırılması ve bunun gibi kullanıcı hatasına dayalı şikayetler ortaya çıkabileceğini, davacının 17.03.2015 tarihli ihtarnamesinin sözleşmeden dönme niteliği taşımadığını mahkemenin görevsiz ve yetkisiz olduğunu, yasal süresi içerisinde usulüne uygun şekilde ayıp ihbarında bulunulmamış olması nedeniyle davanın reddinin gerektiğini, zamanaşımı yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla davaya konu cihazın teslim tarihinden bugüne kadar davacının elde ettiği ve elde etmeyi ihmal ettiği gelir miktarının ve yıpranma payının bilirkişi marifetiyle tespit edilerek müvekkiline ödenmesine yahut bedelden mahsup edilmesine karar verilmesi gerektiğini, malın alıcısının finansal kiralama şirketi olduğunu ve davanın aktif husumetten de reddinin gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamına göre, Mahkemece ilk olarak verilen yetkisizlik kararının Bölge Adliye Mahkemesince kaldırıldığı, manevi tazminat talebine ilişkin harcın eksik yatırıldığı ve tamamlatılması gerektiği ihtarına rağmen tamamlanmaması üzerine ayıp nedeniyle bedel iadesi talebinin asıl dosyadan tefirikiyle eldeki esasa kaydedildiği, manevi tazminat talebinin asıl dosyada kaldığı, Yapı Kredi Leasing tarafından gönderilen 24.04.2018 tarihli cevabi yazısından anlaşılacağı üzere cihazın satışının hükümden önce davacıya yapıldığının bildirildiği ve bu nedenle husumet itirazına itibar edilmediği, davanın iki yıllık zamanaşımı süresi içinde açıldığı, alınan bilirkişi kök ve ek raporlarında davacının davalı ile 16.04.2014 tarihli cihaz satış sözleşmesi ile Dömino Alexandrite Lazer Cihazı satın aldığının, ödeme yönteminin leasing olarak 55.000,00 USD olarak belirtildiğinin, davacının Yapı Kredi Finansal Kiralama A.O. ile 14.04.2014 tarihli finansal kiralama sözleşmesi akdettiğinin, sözleşmeye konu lazer cihazının teknik servis raporlarındaki yapılan incelemeler, mahallinde yapılan keşif tanık beyanlarına göre davaya konu cihazın davacıya 17.04.2014 tarihli servis formu ile teslim edildiği servis formunda cihazın faal olarak çalıştığının belirtildiğinin, ilk montajda elektrik hattında bir sorun olduğu belirtilmediği gibi cihazın konulduğu oda koşullarının uygun olup olmadığı noktasında da davacının bilgilendirildiğine dair herhangi bir delilin de dosya kapsamında bulunmadığının, davacının davalıya keşide ettiği 11.03.2015 tarihli ihtarname tarihine kadar cihaza sözleşmede kararlaştırılan yıl içinde 2 defa ücretsiz periyodik bakım yapıldığına dair herhangi bir servis formunun bulunmadığı gibi ihtar tarihinden sonraki 12.03.2015 ve 04.12.2015 tarihli servis formalarında cihazın lambalarının değişitirildiğinin, lamba değişimine ilişkin 2 adet toplam 8

.03.2015 tarihli ihtarname tarihine kadar cihaza sözleşmede kararlaştırılan yıl içinde 2 defa ücretsiz periyodik bakım yapıldığına dair herhangi bir servis formunun bulunmadığı gibi ihtar tarihinden sonraki 12.03.2015 ve 04.12.2015 tarihli servis formalarında cihazın lambalarının değişitirildiğinin, lamba değişimine ilişkin 2 adet toplam 8.249,77 TL bedelli faturaların davacı tarafça ödendiğinin, lazer cihazının birden fazla power supply arızası vermesinden dolayı cihazın teknik aksamında kusur bulunduğunun, arıza sebebi araştırılmaksızın power supply değişimi yapıldığının, tamir için İstanbul'a götürüldüğünün ancak arızanın tam olarak giderilmediğinin, özellikle davalı şirkette teknisyen olarak görev yapan ve talimatla dinlenen tanık Volkan Korkmaz'ın cihazla ilgili olarak çok defa gittiğini belirtmesi karşısında davacının tamir ve bakım hizmeti aldığının, buna rağmen makinedeki arızanın devam ettiğinin, 6098 sayılı Kanun'un 219 uncu maddesinde belirtildiği üzere kullanım amacı bakımından lazer cihazından beklenen faydaları azaltan nitelikte gizli ayıp olduğunun belirtildiği, iadesine karar verilen lazer cihazındaki ayıbın niteliği gereği tanık anlatımlarından anlaşılacağı üzere davacı açısından müşteri kaybına yol açarak maddi zarara uğrattığı, davacının gelir elde etmesinin ise bu durumda hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüyle, taraflar arasında akdedilen 16.04.2014 tarihli satış sözleşmesinin feshine, taraflar arasındaki sözleşmede davaya konu cihazın bedeli 55.000,00 USD olarak belirtilmiş olup 6098 sayılı Kanun'un 99 uncu maddesi uyarınca toplam 55.000,00 USD'nin fiili ödeme tarihindeki T.C. Merkez Bankası Efektif satış kuru üzerinden hesaplanacak TL karşılığının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacıdaki .... seri no.lu ... System marka ve modeldeki cihazın davalıya iadesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece verilen kararın usul, yasa ve hukuka aykırı olduğunu, yetkiye ve husumete itirazlarının reddi kararının da usule aykırı olduğunu, dava tarihi itibarıyla malik olmayan davacının davayı açamayacağını, finansal kiralama sözleşmesi ile davaya konu cihazı bankadan kiralayan davacının, sözleşmede dava açabileceğine dair bir hüküm ve yetki bulunmadığını, sözleşmede kiracının satıcıya karşı dava açabilmesi için kiralayandan yazılı izin/yetki belgesi alması şartının koşulduğu ve böyle bir izin/yetki belgesi bulunmadığını, taleple bağlılık ilkesinin ihlal edildiğini, davacının aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, reddi hakim taleplerinin dikkate alınmadığını, bilirkişi raporuna itirazları değerlendirilmeden karar verildiğini, süresinde ve usulüne uygun ayıp ihbarı olup olmadığının kararda tartışılmadığını, davacının davasını ispatlayamadığını, davacı tarafın süresinde ayıp ihbarında bulunduğunu ispatlayamadığını, zamanaşımı süresinin fazlası ile aşıldığını, yetersiz ve hatalı bilirkişi raporunun hükme esas alındığını, cihazın hangi adreste kurulu bulunduğunun tespitinin verilecek hüküm bakımından önemli olduğunu, davaya konu cihazın hassas bir cihaz olduğunu, 1 ay kullanılmaması halinde dahi, içindeki saf suyun tamamının boşaltılması, yosunlaşmış alanların tümüyle temizlenmesi, yeni saf suyun konulması, korozyonun temizlenmesi, kalibrasyon ayarlarının yapılmasının zorunlu olduğunu, keşif tarihinden önce uzun süredir kullanılmadığı belirtilen cihazın tekrar çalıştırılması için gerekli bakım yapılmadan cihazın ayıplı olup olmadığını anlamanın mümkün olmadığını, ticari faaliyetini sona erdiren davacının, cihaza ihtiyacının kalmamış olması ve modelinin eskimiş olması nedeniyle cihazı iade edip parasını alma ve bu şekilde haksız kazanç sağlamaya çalıştığını, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğini, davacının Türk Lirası olarak ödeme yaptığı halde Amerikan Doları üzerinden hüküm kurulmasının ve cihazın iade ve teslim şartı olmaksızın satış bedelinin iadesine karar verilmiş olmasının da yasaya ve hukuka aykırı olduğunu, vekâlet ücretinin ve karar harcının, yabancı paranın karar tarihindeki efektif satış kuru üzerinden hesaplanmasının kanuna aykırı olduğunu, davayı kabul anlamına gelmemek kaydıyla vekâlet ücreti ve harçların, dava dilekçesinde belirtilen dava değeri olan 155.000,00 TL üzerinden hesaplanması gerekirken fahiş fiyat üzerinden hesaplama yapıldığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç