muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25120, Karar No: 2014/25374, Tarih: 08.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25120 E.  ,  2014/25374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin feshe bağlı tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.05.2014 gün ve 2014/13378 Esas, 2014/14445 Karar sayılı kararı ile “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “tüm süreye göre kayıtların davalıdan istendiği, ibraz edilmemesi üzerine kesin süre verildiği, ibraz edilmemesi nedeni ile de sunulan kayıtlara göre hesaplama yapıldığı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı

istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup davalının fazla mesai ve tatil alacaklarına esas kayıtları ibraz etmemesinin davacı aleyhine yorumlanamayacağı, bu durumda 6100 sayılı HMK.’un 220 maddesi uyarınca işlem yapılması yanında çalışma düzeninin aynı olması prensibinden kayıtlı dönemin kayıt bulunmayan dönem için emsal olabileceği gibi mevcut delil durumuna göre karar verilmesi gerektiği, bu nedenle direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9794, Karar No: 2022/20791, Tarih: 21.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/9794 E.  ,  2022/20791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Düşme

İki ayrı mükellefin BA beyanlarında, sanıktan 2010 yılında üç fatura ile toplam 119.590 TL değerinde mal aldıklarını beyan ettikleri ancak fatura tarihlerinin vergi raporlarında mevcut olmadığı dosya kapsamından anlaşılmakla, suç tarihinin eksik araştırma nedeniyle tespit edilemediği ancak 2010 takvim yılında düzenlenen faturaların varlığı nedeniyle suç tarihinin, mükellefiyetin resen terkin edildiği 30.09.2009 olarak kabulünün mümkün olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık hakkında mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 10.10.2013 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği halde, Mahkemece suç tarihinin tespitinde yanılgıya düşülerek karar tarihine kadar olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiğinden bahisle düşme hükmü verilmiş ise de, zamanaşımı nedeniyle düşme hükmü isabetli bulunmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA, 21.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7603, Karar No: 2006/7364, Tarih: 05.10.2006

18. Hukuk Dairesi 2006/7603 E., 2006/7364 K.

**18. Hukuk Dairesi 2006/7603 E., 2006/7364 K.**

**- TEMYİZ EDİLEMEYEN KARARLAR**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 3 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili, Bolu Sulh Hukuk Mahkemesine verdiği 27.06.2006 günlü dilekçede, 2004/540 Esas -2005/265 Karar sayılı olup kesinleşmiş bulunan mahkeme ilamının infazı için Tapu Sicil Müdürlüğüne başvurulduğunu, ancak bu kararda yer almayan bağımsız bölümlerin de arsa payları değişmiş olmasına karşın, bunların hükümde gösterilmemesi nedeniyle ilamın infaz edilemediğini belirterek;

Sözü edilen mahkeme kararının dayanağını oluşturan 15.02.2005 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda 19 parsel sayılı taşınmazdaki bağımsız bölümlerin arsa paylarının tavzihen karara dercedilmesini (eklenmesini) istemiştir.

Mahkemece; dava dilekçesinde taşınmazdaki salt davacının 21, 29, 30 ve 2 numaralı bağımız bölümlerinin arsa paylarının düzeltilmesinin istenildiği ve istem gibi karar verildiği; bunların dışında kalan bağımsız bölümler dava konusu edilemediğinden arsa paylarının düzeltilmesinin yeni bir yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle tavzih isteminin reddine karar verilmiş; davacı vekili bu kararı temyiz etmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, kat irtifaklı taşınmazda bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltimesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde 139 ada 19 parsel sayılı taşınmazda mesken nitelikli 2 ve dükkan nitelikli 21, 29, 30 No.lu bağımsız bölümlerde müvekkilinin kat irtifak hakkı sahibi olduğunu, bu bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının, bunların kat irtifakının kurulduğu tarihteki değerleri ile oranlı olmadığını ileri sürerek, arsa paylarının yeniden düzenlenip düzeltilmesini istemiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde 139 ada 19 parsel sayılı taşınmazda mesken nitelikli 2 ve dükkan nitelikli 21, 29, 30 No.lu bağımsız bölümlerde müvekkilinin kat irtifak hakkı sahibi olduğunu, bu bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının, bunların kat irtifakının kurulduğu tarihteki değerleri ile oranlı olmadığını ileri sürerek, arsa paylarının yeniden düzenlenip düzeltilmesini istemiştir.

Dosyada toplanan bilgi ve belgelerden; kat irtifaklı 19 parsel sayılı taşınmazda toplam 34 bağımsız bölümden (2, 21, 29 ve 30 nolu olmak üzere) dördünde davacı Y..... K..... lehine, diğer bağımsız bölümlerde ise davalı S...... B..... lehine kat irtifakının kurulmuş olduğu, taşınmazda davacının toplam 120/1000 ve davalının toplam 880/1000 oranında arsa paylarının bulunduğu, taşınmazın yerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda bağımsız bölümlere özgülenmiş olan arsa paylarının kat irtifakının kurulduğu 17.10.1990 tarihindeki değerleri ile oranlı olmadığının saptandığı, özellikle 15.02.2005 günlü ek rapor ve bunun ekindeki listede 34 bağımsız bölümden her birinin büyüklüğü (yüzölçümü) ile nitelik ve özellikleri (konumu, cephesi, katı, ışık durumu) gözetilerek -kat irtifakının kurulduğu tarihe göre- değerlerinin ve bu değerleri ile oranlı yeni arsa paylarının ayrı ayrı tespit edildiği; mahkemece, bu 15.02.2005 günlü bilirkişi ek raporu ile ekindeki liste doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş olmasına karşın, taşınmazdaki salt 21, 29 ve 30 nolu bağımsız bölümlerin arsa paylarının artırılarak düzeltilmesine hükmedildiği, böylece diğer bağımsız bölümlerin arsa payı oranları da değişmiş iken, bunların yeni arsa payları konusunda hükümde bir açıklık bulunmadığı bu nedenle de tapuda infaz işleminin yapılamadığından davacı vekilince hükmün tavzihinin istenildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını 634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 3.maddesi oluşturmaktadır. Bu madde hükmü uyarınca kat irtifaklı bir taşınmazda arsa paylarının yeniden düzenlenmesi istenildiğinde, taşınmazdaki tüm bağımsız bölümlerin birlikte değerlendirilmesi, dava konusu edilen ve edilmeyen bağımsız bölümlerden her birine özgülenmiş olan arsa paylarının kat irtifakının kurulduğu tarihteki değerleri ile oranlı olup olmadığının saptanması, arsa paylarında değişiklik (artma veya azalma) olan bağımsız bölümlerden her birinin bu yeni arsa payı oranlarının hükümde açıkça belirtilmesi ve sonuçta tapuya tescili kamu düzeni ile ilgili olduğundan aynı taşınmazda dava konusu edilen bağımsız bölümlerle birlikte arsa payları değişen diğer bağımsız bölümlerin saptanan yeni arsa paylarının kararın hüküm fıkrasında açıkça gösterilmesi gerekir.

Somut olayda mahkemece, 15.02.2005 günlü bilirkişi raporuna dayanılarak bu rapora ekli liste uyarınca davanın kabulüne karar verilmiş iken, salt 21, 29 ve 30 nolu bağımsız bölümlere ilişkin yeni arsa payları hüküm altına alınmış, diğer bağımsız bölümlerin arsa paylarındaki değişiklikler hükümde açıkça gösterilmediğinden, davacı vekili bu kararın tavzihini istemiştir. HUMK.'nun 455.maddesine göre tavzih, mahkeme hükmünün müphem olması veya birbirine aykırı (çelişik) fıkraları içermesi durumunda hükümdeki gerçek anlamın ortaya çıkarılması için başvurulan bir yoldur.

Bu yolla hüküm değiştirilemez; kesin hükmün sonucunu bertaraf edecek biçimde tavzih kararı verilemez. Somut olayda davanın yukarıda açıklanan niteliği gözönünde tutulduğunda, dava konusu 19 parsel sayılı taşınmazda bağımsız bölümlerin değişin yeni arsa paylarının bilirkişinin 15.02.2005 tarihli raporuna ekli "kriter listesi" ne uygun olarak hükmün açıklanması (tavzihi), asıl hükmü değiştirecek ve kesin hükmün sonucunu ortadan kaldıracak nitelikte olmadığı gibi; asıl hükmün infaz edilebilmesi de sözkonusu tavzih ve tashihin yapılmasına bağlıdır.

Şu halde tavzih isteminin kabulü gerekirken, taşınmazda 21, 29 ve 30 nolu bağımsız bölümler dışındaki diğer bağımsız bölümlerin dava konusu edilmedikleri, bunun yeni bir yargılamayı gerektirdiği gerekçesi ile tavzih isteminin reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6768, Karar No: 2014/8372, Tarih: 29.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/6768 E.  ,  2014/8372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, 13.09.2004 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için eşinden 07.03.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, 13.09.2004 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için eşinden 07.03.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10544, Karar No: 2010/13461, Tarih: 23.12.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/10544 E.  ,  2010/13461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 29/07/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/05/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan Ziraat Bankası vekili ... ve ... ... ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalılardan ...’nün temyizi yönünden; davalılardan Ziraat Bankası'na ait olup lojman olarak kullanılan binanın, 17.08.1999 günü meydana gelen depremde yıkılması nedeniyle, enkaz altında kalan desteğin yaşamını yitirdiğini belirten davacılar, desteğin ölümünden dolayı uğradıkları maddi ve manevi zararın davalıdan alınmasını istemişlerdir.

Dosya içeriğinden; desteğin ölümüne yol açan binanın 17.08.1999 günü meydana gelen deprem nedeniyle yıkıldığı; eldeki davanın ise 29.07.2004 günün açıldığı; davalılardan ...'nün süresi içinde zamanaşımı def’i ileri sürdüğü anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 60/1. maddesinde öngörülen bir yıllık zamanaşımı süresi, zarara uğrayanın, zararın varlığını ve zarar vereni öğrendiği günden itibaren işlemeye başlar. Aynı Yasa'nın 60/2. maddesi gereğince zarara yol açan eylemin, aynı zamanda suç sayılan bir eylemden doğmuş olması durumunda olayda uygulanacak zamanaşımı süresi, o suçun bağlı olduğu (uzamış) ceza zamanaşımı süresidir.

Olay suç sayılan bir eylemden doğmadığına ve davalı da bir tüzel kişilik olduğuna göre olayda uygulanacak olan zamanaşımı süresi bir yıl olup (uzamış) ceza zamanaşımı uygulanmaz.

Yerel mahkemece açıklanan yasal düzenleme ve davalılardan ...'nün süresi içinde zamanaşımı savunmasında bulunduğu gözetilerek, eldeki davanın açıldığı günde Borçlar Yasası'nın 60/1. maddesinde yasada öngörülen zamanaşımı süresi geçmiş olması nedeniyle, davalılardan ... hakkındaki istemin zamanaşımı nedeniyle reddedilmesi gerekirken, adı geçen davalının tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

./..

-2-

2010/10544-2010/13461

2-a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan ... ve ... ... ...’in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

./..

-2-

2010/10544-2010/13461

2-a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan ... ve ... ... ...’in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

b)Davalılardan ... ve ... ... ...’in diğer temyiz itirazına gelince; Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişim biçimi ve günü, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) sayılı bentte gösterilen nedenle davalılardan ... yararına; (2-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle diğer davalılar ... ve ... ... ... yararına BOZULMASINA; davalılar ... ve ... ... ...’in öteki temyiz itirazlarının (2-a) bendindeki nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılar ... ve ... ... ...'den peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.