muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/6161, Karar No: 2008/7325, Tarih: 06.06.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/6161 E.  ,  2008/7325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.01.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali, tescil, karşı dava ile alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne, karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen 24.10.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki sonucu kazanılan kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Arsa sahibi davalı, davanın reddini savunmuş, karşı davasında ise, yapıdaki eksik ve ayıplı işler nedeniyle 17.125.00 Euro harcama yaptığını, bunun üçüncü kişi davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, üçüncü kişi davacının yapılan harcamaların 904,38 YTL.sinden sorumlu olması ve bu miktarın davacıdan tahsili koşuluyla davacının davasının kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, arsa sahibi davalı ve karşı davacı ... temyiz etmiştir.

Davalılar arasında biçimine uygun düzenlenmiş 10.10.2000 tarihli arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunmaktadır. Bu sözleşmeyle davalı yüklenici ... 4304 ada 1 parsel üzerinde J Blok adlandırılan binanın yapım işini üstlenmiş, 13.01.2003 günlü taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile de binadaki 22 numaralı bağımsız bölümün satışını davacıya vaad etmiştir. İstisna sözleşmesinin bir türü olan arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesiyle bir bina yapımını üstlenen yüklenicinin edimi yapıyı fenne, amacına ve sözleşmesine uygun olarak meydana getirmek ve bu haliyle arsa sahibine teslim etmekten ibarettir. Esasen ahde vefa (söze sadakat) kuralıda bunu gerektirir.

Kural, borç ilişkisinin sonucu olan edimin alacaklıya ifasıdır. Fakat hayat şartları, ticaret ve ekonomi gereksinmeleri, alacaklının ifayı beklemeden alacağını başkasına devretmesi veya borçlunun borcunu bir başkasına nakletmesi yollarının da açılmasını zorunlu kılmıştır. Görülüyor ki, alacağın temliki hayatın ihtiyaçlarından ortaya çıkan bir hukuk kurumudur. Örneğin, arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde bina yapım işini borçlanan yüklenici finans ihtiyacı duyar. Bu ihtiyacın kısmen veya tamamen yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümün daha inşaat aşamasında üçüncü kişilere bağımsız bölüm satılarak veya satış vaadinde bulunularak karşılanması mümkündür.Aslında arsa sahibinin Borçlar Kanununun 364. maddesi uyarınca kural olarak eserin tesliminde devri gereken arsa payını inşaat aşamasında yükleniciye devretmesi yüklenicinin de bunu üçüncü kişilere temlik ederek finans sağlaması arsa sahibinin yükleniciye kredi kullandırmasıdır.

Bir tanımlama yapmak gerekirse; alacağın temliki alacaklı ile onu devralan üçüncü şahıs arasında borçlunun rızasına ihtiyaç olmaksızın yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliğini taşıyan şekle bağlı bir akiddir. Borçlar Kanununun 163. maddesi hükmüne göre temlik sözleşmesi temlik edenle temlik alan arasındaki yazılı sözleşme ile kurulabilir. Ne var ki alacağın temlikinde aranan yazılı şekil temlik sözleşmesinin resmi şekilde yapılmasına engel değildir. Nitekim uygulamada yükleniciden şahsi hakkını temlik alan üçüncü kişilerin temlik sözleşmesini adi yazılı satış sözleşmesi veya noterde düzenleme şekilde taşınmaz satış vaadi sözleşmesi olarak yaptıkları görülmektedir.

Bütün bu açıklamalardan görüleceği üzere, arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin yüklenicisi olan taraf, sözleşmede yasaklanmamış ise teslim borcunu (B.K.m.364) yerine getirdiğinde arsa sahibine karşı kazandığı kişisel hakkını (bağımsız bölüm tapusunun devrini) arsa sahibi ile mevcut sözleşmesine dayanarak doğrudan ondan isteyebileceği gibi Borçlar Kanununun 162.maddesi hükmünden yararlanarak arsa sahibinin rızası da gerekmeden üçüncü kişilere yazılı olmak koşuluyla (B.K.m.163) devir ve temlik edebilir. Yüklenicinin kişisel hakkını temellük eden üçüncü kişide alacağın temliki hükümlerinden yararlanarak bu hakkını arsa sahibine karşı ileri sürebilir. Zira, alacağı devralan kişi evvelki alacaklının yerine geçer. Borçludan ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak artık onun ... olur.

Görülüyor ki; davada dayanılan 13.01.2003 tarihli taşınmaz satış vaadi

sözleşmesi temlik sözleşmesi niteliğinde olup, hüküm ve sonuç meydana getirir.

Görülüyor ki; davada dayanılan 13.01.2003 tarihli taşınmaz satış vaadi

sözleşmesi temlik sözleşmesi niteliğinde olup, hüküm ve sonuç meydana getirir.

Fakat temlik alanın ifa talebine muhatap olan borçlu (arsa sahibi) bu talebe hemen uymak zorunda değildir. Devralan kimse temlik işlemini ve kendisinin yeni alacaklı sıfatını ispat etmiş olsa bile borçlu (arsa sahibi) ona karşı bir takım itiraz ve defilerde bulunmak imkanına sahiptir. Gerçekten BK m.167’ye göre “Borçlu temlike vakıf olduğu zaman temlik edene karşı haiz olduğu defileri,temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir “. Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defiler yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürülebilir hale gelir. Bir bakıma denilebilir ki, temlik işleminin öğrenildiği ana kadar temlik sözleşmesinin dışında olan ve işlemin tarafı olmayan arsa sahibi temlik işleminden haberdar olunca temlik işleminin tarafı olur ve arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan haklarını ona karşı (üçüncü kişiye) ileri sürer hale gelir ve ifa isteğini reddedebilir. Örneğin, karşılıklı borç yükleyen ... sözleşmesinden kaynaklanan borç kısmen veya tamamen yüklenici tarafından yerine getirilmeden yüklenici şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmiş ve üçüncü kişi ifa istemişse arsa sahibi yüklenicinin öncelikli borcunun varlığını bildirerek temlik yoluyla kazanılan borcunu ifadan kaçınabilir. Burada BK m.81 borçluya (arsa sahibine) ödemezlik defini kullanma yetkisini vermektedir.

Bütün bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; davalılar arasındaki 10.10.2000 günlü biçimine uygun düzenlenen sözleşmenin “tapu verme şekli” başlıklı 6. maddesinde teminat tapusu olan bir bağımsız bölüm tapusunun “binanın genel iskanı alındığında verilmesi” kararlaştırılmıştır. Başka bir deyişle söylemek gerekirse, davacı üçüncü kişi arsa sahibi olan davalıdan yüklenicinin diğer bütün edimleri de yerine gelmişse, 22 numaralı bağımsız bölüm tapusuna ancak binanın genel iskanı alınması halinde isteyebilir ve sözleşmede kendisine tanınan bu ... Borçlar Kanunu’nun 167. maddesinden yararlanarak yüklenicinin temlik işleminde bulunduğu davacıya karşı da ileri sürebilir. Bu nedenle mahkemece, davacıya yapının genel iskanını almak üzere işin mahiyetine uygun süre tanınmalı ve yetki verilmeli, mülkiyet iddiasına dayalı istem bunun sonucuna uygun değerlendirilmelidir. Mahkemenin sözleşmenin tapu verme şekli başlıklı 6. madde hükmün göz ardı ederek talebi hükme bağlaması doğru olmamıştır.

Davalı arsa sahibi, hem savunmasında hem karşı davasında, yapının tamamlanmadığını, kendisi tarafından tamamlanmak üzere 17.125.00 Euro harcama yapıldığını, bu miktarın davalıdan tahsilini istemiştir. Yukardaki

Davalı arsa sahibi, hem savunmasında hem karşı davasında, yapının tamamlanmadığını, kendisi tarafından tamamlanmak üzere 17.125.00 Euro harcama yapıldığını, bu miktarın davalıdan tahsilini istemiştir. Yukardaki

bölümlerde vurgulandığı üzere ... bir bütündür ve yüklenicinin borcu eseri fenne, amacına ve sözleşme koşullarına uygun meydana getirerek arsa sahibine teslim etmekten ibarettir. Bu borç yerine getirilmediği veya eksik yerine getirildiği sürece arsa sahibi kendisinden yüklenicinin temliki işlemine dayanarak ifa isteyen üçüncü kişiden yine Borçlar Kanunu’nun 167. maddesine sığınarak isteyebilir. Kısaca, yüklenicinin temlik işlemine muhatap olan arsa sahibi tıpkı yüklenici gibi eksikliğin parasal tutarını onun temlik ettiği üçüncü kişinin ödemesini dava edebilir. Burada eksik ifanın parasal tutarı bölünemez. Eldeki davada bu miktar bilirkişilerce 19.896.300.000 TL. olarak saptandığına göre birlikte ifa kuralı uyarınca, davacı üçüncü kişinin ödemesi gereken miktar budur. Mahkemece arsa paylarına bölünmek suretiyle eksik miktarın tahsiline hüküm kurulması açıklanan nedenle kabule göre doğru olmamıştır.

Karar, bütün bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 06.06.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6772, Karar No: 2022/1943, Tarih: 15.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/6772 E.  ,  2022/1943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 25.12.2018 tarih ve 2017/487 E- 2018/478 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.06.2020 tarih ve 2019/242 E- 2020/502 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 2014/06336, 2012/43445 sayılı "lifechek plus", "lifechek" ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “LİFECHEK” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2016/41407 numarasını alan başvuruya müvekkilinin itirazlarının, davalı TPMK YİDK'nın 2017-M-8710 sayılı kararı ile kısmen kabulü ile başvurudan bir kısım hizmetlerin çıkarılmasına karar verildiğini, müvekkili markalarının tanınmış olduğunu ve başvurunun bu markalarla karıştırılma ihtimali bulunacak düzeyde benzer bulunduğunu, tanınmışlığından haksız yararlanacağını, davalının iltibas maksatlı ve kötüniyetli başvuru yapması sebebiyle başvurunun tümden reddinin gerektiğini ileri sürerek, davalı ... YİDK kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; başvuru kapsamındaki çekişmeli malların ve hizmetlerin, itiraza dayanak markaların kapsamındaki mal ve hizmetlerden farklı oldukları, somut uyuşmazlıkta dava konusu marka işaretleri bakımından benzerlik bulunduğu hususunun davacı lehine olmak üzere dava konusu Markalar Dairesi Başkanlığı ve YİDK kararları ile kabul edilmiş olduğundan, davacı tarafından ikame edilen işbu davada dava konusu olmadığı, öte yandan dava konusu marka işaretleri arasında ayniyet/ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunduğu, davacının "LIFECHEK" markasının tanınmışlığını ispata yarar deliller sunmadığı, dolayısıyla 556 sayılı KHK.'nın 8/4. maddesi anlamında tanınmışlığının ispat edilemediği, davacının kötü niyet iddiası konusunda ise davalının davacı ile Astra firması arasındaki önceki ilişkisi ve davacı markalarından haberdar olduğunu ikrar ettiği, bu itibarla davacının 2012 yılından beri tescilli markalarının varlığından haber olmasına karşın, bu markalar ile ayniyet düzeyinde benzerlik arz eden "LİFECHEK" ibaresi için ve yine 10. sınıf malların satışı hizmetlerini kapsar şekilde başvuru yapılmasının, davacının satış hizmetlerindeki faaliyetlerini engelleme amacını taşıdığı, bu anlamda hakkın kötüye kullanılmasından bahsedilebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne, TPMK YİDK'nun 2017-M-8710 sayılı kararının davacının itirazlarının reddi yönünden iptaline, davalı adına tescilli 2016/41407 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı, davalılar vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Karara karşı, davalılar vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; tarafların marka olarak kullanmak istedikleri ibareler arasında ayniyet derecesinde benzerlik olduğu gibi bir kısım mal ve hizmetler bakımından da tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik bulunduğu, yine davalı şirket vekilince sunulan cevap dilekçesinde "davacının işbu markayı Astra'nın izniyle ve sadece 10. sınıf için tescil ettirdiğini, Astra'nın yasal yollardan ürünü Türkiye'ye getirip distribütörlük verdiğini, davacının da aradaki anlaşmanın bitmesiyle markasını Astra'ya devretmesinin gerektiğini, müvekkilinin boş bulunan 35 ve 37. sınıflar için Astra'nın arzusu ile dava konusu başvuruyu yaptığını, davacının yıllardır boş bulunan ve önem vermediği sınıflar için işbu davayı açmasının iyi niyetle bağdaşmadığını" bildirmek suretiyle Astra Ltd. Şti. ile ilişkisini kabul ettiği, hatta Astra Ltd. Şti. antetli protokol ve yetki belgesinde, davalı şirketin ruhsatları Astra Ltd. Şti.'ne ait olan "lifechek" markalı cihazları ithal etmeye yetkili olduğunun bildirildiği, buna karşılık davacı ile Astra Ltd. Şti. arasındaki münhasır bayilik sözleşmesinde, "lifechek" markasının asıl sahibinin davacı olduğunun ve markanın tüm haklarının davacıya ait bulunduğunun açıkça belirtildiği, dosyaya sunulan bilgi ve belgelere göre daha sonrasında davacı ile anılan şirket arasında icra hukuk mahkemelerine yansıyan uyuşmazlıkların çıktığı, bu durum karşısında mahkemece davalı başvurusunun, davacının satış hizmetlerindeki faaliyetlerini engelleme amacını taşıdığı, bu anlamda hakkın kötüye kullanılmasından bahsedilebileceği gerekçesiyle tüm sınıflar yönünden davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizliğin bulunmadığı, davalı ... Tic.Ltd.Şti. ve davalı ... vekillerinin istinaf başvurularının esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPMK'dan alınmasına, 15/03/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/767, Karar No: 2024/2395, Tarih: 07.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/767 E.  ,  2024/2395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2021/86 E., 2023/16 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki İlk Derece Mahkemesinde görülen hizmet tespiti istemli davadan dolayı verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı işveren ve davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili özetle; müvekkilin 07.07.2006 tarihinden 17.05.2012 tarihine kadar geçen süre içinde davalı .... Unlu Mamülleri ve Ekmek Fabrikası isimli işyerinde hizmet akdine dayalı olarak aralıksız olarak sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili özetle; davacının dava dışı ..... adlı işyerinde 07.07.2006 ile 05.09.2006 tarihleri arasında çalıştığını, ...'a ait işyerinde ise 01.04.2008 ile 02.10.2011 tarihleri arasında çalıştığını, hak düşürücü süre geçtikten sonra davanın açılması nedeniyle reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Özetle; davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairece özetle “... Mahkemece davacının, davalıya ait ..... sicil no.lu işyerinde 01.04.2008 ile 02.10.2011 tarihleri arasında Kuruma bildirilmeyen 255 gün hizmet akdine dayalı çalışmasının olduğu yönünde karar verilmiş ise de hizmet cetvelinde davacının davalıya ait işyerinde 01.04.2008 tarihinden, 2009/8. aya aylık 15’er gün kısmi çalışmaları olduğu ortadayken ve dinlenen iki tanık tam zamanlı çalışmanın olduğuna dair yeterli beyanda bulunmamasına rağmen neden ayda 30 gün tam süreli çalışmanın kabul edildiği açıklanmalı, eksik gün bildirimlerine dair belgeler Kuruma verilmişse Kurumdan 30 günün altında bildirilen çalışmaların sebebi sorulmalı, davacının sürekli çalışıp çalışmadığı, işyerinde çalışması esnasında ara verip vermediği hususunda dava konusu döneme ilişkin re'sen belirlenecek bordro tanıklarının kanaat oluşturmaya yetecek şekilde dinlenmek suretiyle varılacak sonuca göre karar verilmelidir” gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla özetle davanın kısmen kabulüne, davacı ...’un davalıya ait ....sicil no.lu işyerinde 01.04.2008 ile 02.10.2011 tarihleri arasında Kuruma bildirilmeyen 255 gün hizmet akdine dayalı çalışmasının olduğunun tespitine, dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı işveren ve davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı işveren yetkilisi dilekçesinde özetle kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı Kurum vekili dilekçesinde özetle kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Eldeki dava dosyası incelendiğinde, davacının hizmet cetvelinde davalıya ait iş yerinde 01.04.2008 tarihinden 2009/8.aya kadar her ay 15 gün olmak üzere bildirimlerinin yapıldığı, sonrasında ise 02.10.2011 tarihine kadar her ay 30 gün olmak üzere bildirimlerin yapıldığı, 01.05.2008 tarihli davacı imzalı elle doldurulmuş maktu adi yazılı belgede ...’un ... iş yerinde ayda 15 gün çalışacağı belirtilerek belirsiz süreli iş sözleşmesi imzalandığı, davacının çalışmasına dair başka herhangi bir yazılı delilin mevcut olmadığı ayrıca dinlenen tanık ifadeleri değerlendirildiğinde davacının talebi doğrultusunda sürekli davalı nezdinde çalıştığına dair yeterli tanık beyanının da bulunmaması karşısında, davacının davasının ispatlanamadığı göz önünde tutularak davanın reddine dair hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin yatırılan temyiz harcın istek halinde ilgiliye iadesine,

07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/267, Karar No: 2012/6739, Tarih: 26.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/267 E.  ,  2012/6739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırılık

HÜKÜM : Düşme

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada sanık hakkındaki Vergi Suçu Raporunun ve Diyarbakır il defterdarlığı Gelir müdürlüğünün Mütalaasının 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesi kapsamında “1997, 1998, 1999, 2000 ve 2001 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarına ilişkin olmasına rağmen, iddianamede suçun “1997, 1998, 1999, 2000 ve 2001 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” şeklinde nitelenip, bu suçtan dava açıldığının anlaşılmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 225. maddesi uyarınca hükmün konusunun iddianamede gösterilen fiil olduğu da dikkate alınarak "sahte fatura kullanmak" suçundan mütalaa verilmesi amacıyla yargılamanın durmasına karar verilip, dava dosyasının idareye gönderilerek, sahte fatura kullanmak suçundan mütalaa verilip verilmeyeceği sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde mütalaa olmaması nedeniyle düşme kararı verilmesi yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “1997, 1998, 1999, 2000 ve 2001 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 26/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.