muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2561, Karar No: 2011/3512, Tarih: 31.03.2011

KARŞI OY YAZISI

Dava, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken (görevlerini yaparken) kusurları sonucu şahıslara zarar vermelerinden kaynaklanan ve zarar gören şahısların kamu görevlileri aleyhine adli yargıda açtıkları tazminat davasıdır.

Anayasa’nın 129/5. maddesindeki “Memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak ancak idare aleyhine açılabilir” hükmü ile buna paralel olarak düzenlenmiş olan 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13. maddesi hükmünün açık, net ve amir olması, bu düzenlemeler gereğince kamu görevinden dolayı zarar gören kişilerin ancak idare aleyhine idari yargıda dava açabileceği, kamu görevlisi aleyhine adli yargıda dava açılmasının ve açılacak bu davalarda kamu görevlisinin kişisel kast veya kusurunun araştırılmasının mümkün olmaması, yasa hükümlerine aykırı yorum ve uygulama yapılamayacağı, idari yargının görevine giren davaların kamu düzenine aykırı sonuç doğuracak şekilde adli yargıda görülemeyeceği, kamu görevlileri hakkında adli yargıda kişiler tarafından açılan tazminat davalarının kast ve kusur araştırması yapılmaksızın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 31/03/2011
Yargıtay — Esas No: 2013/11, Karar No: 2013/21554, Tarih: 18.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/11 E.  ,  2013/21554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı Kurum, 26.12.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin değerli gelir ile yapılan masrafların 5510 sayılı Yasanın 21 ve 23. maddeleri uyarınca davalı işverenden rücuan ödetilmesini istemiştir.

Mahkeme, yazılı şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ile davalı işveren vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle,meydana gelen iş kazasında davalının sorumluluğu bakımından 5510 sayılı Yasanın 21. ve 23. Maddelerinin uygulanmasının mümkün olması, davacı Kurumun seçimlik hakkını kullanması ve 23. Maddede gereği dış tavan sınırlamasının olmamasına göre; mahkemece dış tavan kontrolünün yapılması isabetsiz ise de, bu hususun bu aşamada sonuca etkisinin bulunmamasına ve ileride açılacak davalarda gözetilebilir olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/39843, Karar No: 2014/13926, Tarih: 28.04.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/39843 E.  ,  2014/13926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yasak bıçak taşıma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında, tehdit ve yasak bıçak taşıma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizde,

Suç tarihi itibariyle onbeş yaşını doldurmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuk yararına olan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 2 ve 67. maddelerinde öngörülen 6 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının temyiz sürecinde gerçekleştiği anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu sebeple yerinde bulunmakla 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak KAMU DAVALARININ DÜŞMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında, tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 28/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12340, Karar No: 2019/1487, Tarih: 14.02.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/12340 E.  ,  2019/1487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Terkin

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 16 parsel sayılı taşınmazın 7,32 m2 lik kısmının kıyı çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak, taşınmazın kıyı içerisinde kalan kısmının tapu kaydının iptali ile üzerindeki muhdesatların kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı taraf davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun değişik 12. maddesinde sözü edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm; davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptal ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkindir.

İşin esası bakımından 5841 Sayılı Yasa'nın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarihli ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş 23.07.2011 tarihinde Resmi Gazete yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse de, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra meydana gelen değişiklik karşısında doğru olduğu söylenemez.

Bu durum karşısında işin esasının incelenerek, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun değişik 12. maddesinde sözü edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 14.2.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/8075, Karar No: 2013/16028, Tarih: 02.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8075 E.  ,  2013/16028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 27/02/2003 tarihinde ... Yatak isimli işyerinde çalışmaya başladığını, 08,00-18,00 saatleri arasında çalıştığını, Mayıs-Eylül aylarında ise saat 21,00'e kadar çalışmasının devam ettiğini, 2009 yılının Mart ayında davalı .... mutfağında çalışmaya başladığını, bu işyerinde de çalışmasının 08,00-21,00 saatleri arasında olduğunu, Cumartesi günleri ise çalışmasının saat 16,00, 17:00, 18:00'e kadar sürdüğünü, davacının mutfakta tek başına çalışmaya başlaması üzerine işlere yetişemediğini, bu durumu işverene ilettiğinde davalı işverenin "çalışmazsan istifa et" dediğini, 2009 Mart ayında birim müdürü ... ...'ın davacının çalışmış olduğu bölümün ustabaşı olan İlhami Usta'ya "bu bayan tazminatsız şekilde gidecek, tazminatsız gönderebilmek için elinizden geleni yapın" diyerek talimat verdiğini, ağır işler verildiğini, hastalandığında tedavi olması için kendisine izin verilmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, bu nedenle iş akdini 25/06/2009 tarihinde haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, asgari geçim indirimi alacağı ile yıllık izin alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdini haklı nedenle feshetmediğini, mazeretsiz olarak işe gelmediğini, herhangi bir alacağı bulunmadığını, talep ettiği alacakların zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, asgari geçim indirimi alacağı talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai çalışması yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda mahkemece, tanık beyanına itibar edilerek davacının Mayıs-Eylül ayları arasındaki dönemde haftada 10 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Dosyaya davacının işe giriş çıkış saatlerini gösteren çizelgeler sunulmuştur. Her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanlarına göre davacının normal mesai saatleri dışında fazla çalışmasının olmasına rağmen bu çizelgelerde bu çalışmaların gösterilmemiş olması ve çizelgelerde davacının imzasının olmaması nedeniyle bu kayıtlara itibar edilmemişse de, söz konusu çizelgelerde zaman zaman normal mesai saatlerinden daha sonraki saatlerde işyerinden çıkışları gösteren kayıtlar mevcuttur. İşyerinde giriş çıkışların kart sisteminde olması nedeniyle davacının kayıtlarda imzasının olmaması da son derece doğaldır. Ayrıca, davacı her ne kadar kartının normal mesai saati içinde cihaza bastırıldığını, ancak işyerinde çalışmaya devam ettiğini ileri sürmüş ise de, bu iddiasını ispatlayamamıştır. Yine davacı, işyeri dışında da çalıştırılarak fazla mesai yaptırıldığını belirtmiş ise de, davacının normal mesai saatleri içinde dışarıdaki işlerin yaptırılması için götürüldüğü ve mesai bitmeden önce işyerine getirildiği yönündeki davacı tanığının beyanı karşısında bu iddiasını da kanıtlayamadığı anlaşılmıştır. Yapılacak iş; söz konusu işyerine ait giriş çıkış kayıtlarını içeren çizelgelere göre bilirkişiye davacının fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığını hesaplattırıp çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15725, Karar No: 2013/1845, Tarih: 14.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/15725 E.  ,  2013/1845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli zimmet (sanık ... hk.), zimmet suçunun işlenmesine kasten göz yumma (sanıklar ... ve ... hk.)

HÜKÜM : Sanık ...'in atılı suçtan mahkümiyetine, diğer sanıkların beraetlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın hesaplarına para aktardığı ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında zimmet fiiline iştirak etmekten, sanık ... hakkında görevi sırasında zincirleme resmi belgede sahtecilikten dolayı zamanaşımı süresi içinde yasal işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanık ...'in döner sermaye bordrolarının hazırlanması sürecinde izinli ya da raporlu olması nedeni ile döner sermaye ödemesi hak etmeyen personeli bordroya ekleyerek Saymanlığa gönderdiği, Saymanlığın da hazırlanan bordroya göre döner sermaye ödemesini anlaşmalı bankaya aktarmasından sonra bankaya gidecek listeyi hazırlarken döner sermaye ödemesi haketmeyen kişilerin hesap numarası yerine kendi hesap numarası ya da arkadaşlarının hesap numarası ile değiştirerek 74.858,16 TL'yi mal edinmesi şeklinde gerçekleşen eylemlerin görevin yasal fonksiyonu icabı tevdii edilmiş para söz konusu olmaması karşısında kamu görevlisinin zincirleme resmi belgede sahteciliği ve zincirleme nitelikli dolandırıcılık suçlarını oluşturduğu, sanığın 01/04/2003 ile 12/12/2005 tarihleri arasında ise ancak banka kayıtlarının incelenmesi ile kesin miktarı tespit edilebilen 11.355,03 TL'yi ise mal edinmek sureti ile zincirleme nitelikli zimmet suçunu işlediği gözetilmeden bütün eylemlerinin zincirleme nitelikli zimmet şeklinde tek hükme konu edilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, olayın oluş şekli ve süresi, suç sayısı, suçların ağırlığı, sanığın kişiliği ve suçu sürdürmedeki ısrarlı tutumu gözönüne alınarak temel ceza ve zincirleme suç nedeniyle yapılacak artırımın hak ve nesafete uygun bir şekilde belirlenmesi gerekirken, 5237 sayılı TCK'nın 3/1. maddesindeki orantılılık ilkesine aykırı olacak şekilde takdirde hataya düşülerek temel cezanın ve teselsül arttırımının alt sınırlara çok yakın olarak belirlenmesi suretiyle hüküm kurulması,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi gereğince TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanması yerine sadece memuriyet hak ve yetkilerinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi,

Sanıklar ... ve ... hakkında zimmet suçundan kurulan beraet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi gereğince TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanması yerine sadece memuriyet hak ve yetkilerinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi,

Sanıklar ... ve ... hakkında zimmet suçundan kurulan beraet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

İl Sağlık Müdürlüğünde Personel Şube Müdürü olan ve Valilik görevlendirmesi ile İl Sağlık Müdür Yardımcılığı yapıp bazı dönemlerde fiilen ita amirliği görevinde de bulunan sanık ... ile tahakkuk servisinde şef olarak çalışan ...'un düzenlenen evraklara paraf ve imza atarak, bankaya ödeme talimatı verilirken o ödemeye ilişkin evrakları ve ödeme tutarlarını kontrol etmeyerek uzun bir süre zarfında 11.355,03 TL'yi mal edinen ...'ın nitelikli zimmet suçunun açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik, ancak suçu gizlemeyi başaracak ve dairesini aldatacak mahiyette olmayan, denetim yapılması halinde ortaya çıkarılabileceği anlaşılan fiillerine yol açmak ve denetim görevlerini ihmal etmek sureti ile zimmet suçunun işlenmesine sebep oldukları tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanıkların 5237 sayılı TCK'nın 251/2, 43, 53/1-5. maddeleri gereğince mahkümiyetleri gerekirken dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde beraet hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii, katılan vekili ve O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8258, Karar No: 2014/10418, Tarih: 09.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/8258 E.  ,  2014/10418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2013/331-2014/45

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İpoteğin paraya çevrilmesi yoluyla yapılan takipte borçlu, meskeniyet şikayetiyle icra mahkemesine başvurmuş olup, mahkemece davanın takip edilmemesi sebebiyle açılmamış sayılmasına karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 18/3 maddesi; “Aksine hüküm bulunmayan hallerde icra mahkemesi, şikayet konusu işlemi yapan icra dairesinin açıklama yapmasına ve duruşma yapılmasına gerek olup olmadığını takdir eder; duruşma yapılmasını uygun gördüğü takdirde ilgilileri en kısa zamanda duruşmaya çağırır ve gelmeseler bile gereken kararı verir” hükmünü içermektedir.

Meskeniyet iddiasına ilişkin başvuru şikayet niteliğinde olup, şikayetçi borçlu vekilinin geçerli bir mazeret bildirmemiş ve duruşmaya gelmemiş olması, HMK'nun 150/1. maddesine göre dosyanın işlemden kaldırılmasını ve sonuçta 150/4. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesini gerektirmez. Mahkemece, başvurunun şikayet niteliğinde olduğu gözetilerek, İİK'nun 18/3.maddesine göre, taraflar gelmeseler bile inceleme yapılıp şikayetin sonuçlandırılması gerekirken, olayda uygulama yeri olmayan gerekçe ile HMK'nun 150/4. maddesine göre davanın açılmamış sayılması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19176, Karar No: 2015/24984, Tarih: 21.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/19176 E.  ,  2015/24984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yusufeli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2012/226-2013/123

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1) Bilirkişi raporunda değerlendirmede esas alınan zeytinin değerlendirme yılı olan 2012 yılındaki dekar başına asgari ve azami verim miktarlarının İl/İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

2) 2012 yılı hasat döneminde zeytin bahçesindeki işlenmemiş zeytinin kg satış fiyatı ve aynı yılda dökümü yapılmış dekar başına üretim masraflarının (her bir masraf kalemi ayrı gösterilerek) ve verim miktarının Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Tarımsal Araştırma ve Politikalar Geliştirme Genel Müdürlüğü ile Tarımsal Ekonomi ve Politikalar Geliştirme Enstitüsü Müdürlüğünden (mevcut ise Artvin-Yusufeli'ndeki zeytinlikler içinde) araştırılarak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.