muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8075, Karar No: 2023/376, Tarih: 08.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8075 E.  ,  2023/376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 03.06.2015 tarihli iddianame ile sanık hakkında müştekinin ikametine girilerek buradan tablet bilgisayar ile cep telefonu çalınması ve olay yerinden sanığa ait parmak izlerinin tespit edilmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin 1 inci fıkrasının (b) bendi, 116 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddelerinin uygulanması istemiyle dava açılmıştır.

2.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/558 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142 nci maddesinin birinci fıkrasının b bendi, 143 üncü maddesi, 168 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

3.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/558 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 116 ncı maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; samimi ikrarı ve zararın karşılanmasına rağmen fazla ceza verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Müştekinin üç katlı binanın giriş katında bulunan ikametine çocuk odası pencere camından girilerek içeriden tablet bilgisayar ve cep telefonu çalındığı tespit edilmiştir.

2.Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Grup Amirliğinin 22.01.2015 tarihli uzmanlık raporuna göre, ikametin çocuk odası pencere pervazında sanığın parmak izi tespit edilmiştir.

3.Müştekinin kovuşturma aşamasında dinlenilmesinde, 21.00 sıralarında evden bir şey alıp çıktığını, 22.00 sıralarında hırsızlık eyleminin meydana geldiğini farkettiği, eylemin bu bir saatlik zaman dilimi arasında olduğunu beyan ettiği tespit edilmiştir.

4.Sanık savunmasında, olayı hatırlamadığını, ancak parmak izi çıkmışsa yapmış olabileceğini beyan etmiştir.

3.Müştekinin kovuşturma aşamasında dinlenilmesinde, 21.00 sıralarında evden bir şey alıp çıktığını, 22.00 sıralarında hırsızlık eyleminin meydana geldiğini farkettiği, eylemin bu bir saatlik zaman dilimi arasında olduğunu beyan ettiği tespit edilmiştir.

4.Sanık savunmasında, olayı hatırlamadığını, ancak parmak izi çıkmışsa yapmış olabileceğini beyan etmiştir.

5.Müştekinin 13.04.2016 tarihli dilekçesinde, 1.000,00 TL zararının sanık tarafından karşılandığını belirtir dilekçe sunduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptal edilmiş olması ve hükümden sonra 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesine “ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibarelerinin, infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşılmıştır.

2. Sanığın üzerine atılı suçlamaya yönelik tevil yollu ikrarı ile olay yerinde sanığın parmak izinin tespit edilmiş olması karşısında, sanığın eyleminin sübuta erdiği belirlenmekle, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında ve hükmedilen ceza miktarında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak, müştekinin, 12.06.2013 günü saat 21.00 sıralarında ikametine bir şey almak için girip çıktığı ve 22.00'de hırsızlık eyleminin meydana geldiğini haber aldığı, UYAP verilerine göre suç tarihinde yaz saati uygulaması ile gecenin 21.46'da başladığı anlaşılmakla; hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçları bakımından eylemin gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143 üncü maddesi ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan ise aynı Kanunun 116 ncı maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde 2. paragrafında açıklanan nedenle, ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/558 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz sebebi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13681, Karar No: 2023/11608, Tarih: 31.10.2023

**4. Hukuk Dairesi         2022/13681 E.  ,  2023/11608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/123 E., 2022/206 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın Kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tasarrufun iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar ..., ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmiş, incelemenin duruşmalı olarak yapılması davalı ... vekili tarafından istenilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 31.10.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen gün ve saatte davacılar vekili Avukat ... ile davalı ... vekili Avukat ... geldiler. Taraflar vekillerinin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen 31.10.2023 gününde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken eksik ödenen temyiz harç ve giderlerinin muhtıranın tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içerisinde ödenmesi gerekir. 6100 sayılı Kanun’un anılan hükümleri gereğince, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, temyiz başvurusu yapılmamış sayılır.

Dosya içeriğine göre İlk Derece Mahkemesince davalı ... ve ... vekiline eksik ödenen temyiz harç ve giderlerinin bir haftalık kesin sürede tamamlanması için düzenlenen muhtıra adı geçen davalılar vekiline tebliğ edilmiş ancak eksik ödenen temyiz harcı tamamlanmamıştır.

Bu itibarla İlk Derece Mahkemesince ek karar verilmek ve bu ek karar davalı ... ve ... vekiline tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten sonra (ek karar temyiz edilmezse her halükarda diğer tarafların temyiz itirazlarının incelenmesi için) temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

31.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9882, Karar No: 2022/9331, Tarih: 20.09.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9882 E.  ,  2022/9331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA 20. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Antalya Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı yazısının sanığın babasına tebliği ile sanığın Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurarak infazına başlanıldığı, sanığın 23/06/2014 tarihli hastane toksilojik tarama testine girmediğinin bildirilmesi ile 01/07/2014 tarihinde uyarıldığı, uyarı sonrası 07/07/2014 tarihli görüşmemesi nedeniyle infaz dosyasının kapatıldığı bildirilmiş ise de sanığın savunması ve temyiz dilekçesinde askerde olduğuna dair belge sunması nedeniyle; sanığın asker olup olmadığı belirlendikten sonra askerlik hizmetini yapmakta ise 353 sayılı Kanun'un 20. maddesinin birinci fıkrası hükmü uyarınca, kovuşturmanın askerliğinin bitmesine kadar geri bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "...basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 20/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6767, Karar No: 2013/22167, Tarih: 05.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/6767 E.  ,  2013/22167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/01/2013 tarih ve 2010/600-2013/25 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin...plakalı kamyonu ile davalı kooperatifin üyelerinden olup, davalı kooperatife nakliye hizmeti verdiğini, müvekkili tarafından yapılan taşımacılık hizmetinin ücretinin davalı kooperatifçe ödenmediğinden bahisle 30.000,00 TL alacağın ticari reeskont faizi ile birlikte davalı kooperatiften tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıya borçlu değil aksine davacıdan alacaklı olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, her ne kadar davacı tarafından davalıya yemin teklif edilmiş ise de, davacının kendi aleyhine olan ticari defter ve kayıtlarına göre davaya konu fatura bedellerini tahsil ettiğinin anlaşıldığı, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nın 84. maddesi ve davadan sonra yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nın 222/4. maddesi gereğince davacının fatura bedellerini tahsil ettiğinin kabulü gerekeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma bedelinin tahsili istemine ilişkin olup; mahkemece bilirkişi raporuna dayalı olarak davanın reddine karar verilmiştir. Bilirkişi tarafından hazırlanan 09/09/2011 tarihli raporda, davacının düzenlediği dava konusu faturaların tamamının kapalı fatura şeklinde düzenlenmiş olduğu ve bu nedenle bedelinin aynı anda tahsil edilmiş sayılacağı ve davacının ticari defterlerinde de bu yönde kaydın olduğu bildirilmiş, davalının defterlerini ibraz etmemiş olması nedeniyle, davalının defterleri incelenmemiştir. Davacı, faturaları kapalı olarak düzenlemiş ise de, bedelin ödenmediğini iddia etmektedir. Ticari işlerde iş sahibinin kestiği faturanın akite edilmesi, yazı altının kapatılarak imzalanması fatura bedelinin ödendiğine karine teşkil eder. Karinenin aksini ispat külfeti fatura bedelinin ödenmediğini iddia eden davacıya düşmektedir. Davacı bu konuda davalı kooperatifin defterlerine ve yemin deliline dayanmıştır. Mahkemece davalıya defterlerini ibraz etmesi, aksi takdirde defterleri ibrazından kaçınmış sayılacağına dair davetiye tebliğine rağmen, davalı defterlerini ibraz etmemiş, ayrıca davacının fatura bedellerinin ödenmediğine ilişkin yemin teklif etmesi nedeniyle yemin davetiyesinin de davalıya tebliğ edilmesine rağmen, davalı yemine de icabet etmemiştir. Bu durumda davacının karinenin aksini ispatladığı göz önüne alınarak, bir karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/979, Karar No: 2010/1888, Tarih: 08.03.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/979 E.  ,  2010/1888 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; mahkümiyetine dair, ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.06.2005 gün ve 2004/473 Esas, 2005/620 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafindan istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihine nazaran 5395 sayılı Yasanın 24. maddesi uyarınca uzlaşma girişiminde bulunulmaması ve ayrıca aynı Yasanın 23. maddesi ile hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetirek CMK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19077, Karar No: 2015/17598, Tarih: 01.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/19077 E.  ,  2015/17598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2014

NUMARASI : 2014/21-2014/439

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu Küçükbalıklı Mahallesi 3134 ada 7 ve 12 parsel sayılı taşınmazların bulunduğu cadde ve sokak itibarıyla belediyece belirlenen 2014 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerine ilişkin olarak gönderilen belediye yazısı ekinde cadde sokak ismi belirtilmeden arazi niteliği ile rayiç değerler (kıraç arazi 0,70 TL-sulu arazi 1,60 TL) gönderildiği, bilirkişi raporunda ise taşınmazların 2.Uçlu Sokak üzerinde bulunduğu belirtilerek Osmangazi Belediye Başkanlığı internet sitesinden edinilen bilgilere göre 2014 yılı için 200,00 TL olarak belirlendiği açıklanmıştır. Dava konusu taşınmazların hangi sokak ve cadde üzerinde oldukları belirtilmek suretiyle buralara ilişkin 2014 yılındaki arsa niteliği ile emlak vergisine esas asgari m² değerleri ilgili belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı SA.
Yargıtay — Esas No: 2022/5163, Karar No: 2023/3208, Tarih: 25.05.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/5163 E.  ,  2023/3208 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf talebinin esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davacı ...'ın davasının esastan, müdahil Hazinenin davasının derdestlik nedeni ile ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı-müdahil Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı-müdahil Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Kullanım Kadastrosu sırasında ... İlçesi, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 28205 ada 46 parsel sayılı 2.502,09 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve ...'in fiili kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak Hazine adına tespit edilmiştir.

2.Davacı ... vekili dava dilekçesinde; taşınmazın vekil edenine kayınpederi tarafından hediye edildiği ve davacının fiili kullanımında olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

3.Yargılama sırasında davalı Hazine vekili; çekişmeli taşınmazda kullanım bulunmadığı iddiasıyla davalı ... adına verilen kullanım şerhinin terkinine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, müdahil Hazinenin davası yönünden; Antalya 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/171 Esas numaralı dosyasında Hazinenin lehine şerh oluşturulan ... aleyhine şerhin terkini davası açtığını, 08.07.2014 günlü ve 2014/313 sayılı kararla 6292 sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi İle Hazineye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun'un (6292 sayılı Kanun)