muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1066, Karar No: 2016/7497, Tarih: 26.09.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/1066 E.  ,  2016/7497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

DAVALILAR : ... v.d.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.06.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil-alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01.04.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Davacı, davalı yüklenici ile davalı arsa malikleri arasında ... tarihinde düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılan ...bölümü davalı yükleniciden 10/10/2005 tarihli harici satış sözleşmesi ile temlik aldığını ileri sürerek, taşınmazın adına tescilini istemiştir.

Davalı arsa malikleri vekili cevabında; dava konusu sözleşmeden müvekkillerinin bilgisi olmadığını, diğer davalı yüklenici ile müvekkileri arasında yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesinin yüklenici tarafından tam olarak yerine getirilmediğini, iyi niyetli olduklarını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü Davalı arsa malikleri vekilleri temyiz etmiştir.

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümün temlik alındığı iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden, sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Gerçekten, Borçlar Kanununun 167. maddesi gereğince; “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki

....

öğrenen borçlu, temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi Borçlar Kanununun 81. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden yüklenicinin edimini tam olarak yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Dava tarihi itibariyle davalı arsa maliklerinden tapu devri yapmaları talep edilemeyeceği için davalı arsa maliklerinin aleyhlerine dava açılmasına sebebiyet vermediği anlaşılmaktadır. Mahkemece bu husus dikkate alınmadan arsa maliklerinin yargılama gideri ve vekalet ücretiden sorumlu tutulması doğru görülmemişse de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7 maddesi uyarınca hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm sonucunun 2, 3 ve 4. Bentlerindeki '' davalılardan alınarak'' cümlesinin çıkarılarak ''davalı ... Kutludan alınarak'' cümlesinin eklenmesine hükmün DÜZELTİLMİŞ ve DEĞİŞTİRİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 26.09.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/892, Karar No: 2018/2673, Tarih: 04.06.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/892 E.  ,  2018/2673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli öldürmeye teşebbüs, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : a- Eşi ...'ı öldürmeye teşebbüsten; TCK.nun 82/1-d, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl 15 ay hapis cezası,

b- ...'ı öldürmeye teşebbüsten; TCK.nun 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'un, eşi olan mağdur ... ile mağdur ...'ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin; suç niteliğine, haksız tahrikin derecesine, katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin; sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık ... ile mağdur ...'un dört yıldır evli olup ortak bir çocuklarının olduğu, aralarındaki geçimsizlik nedeniyle, olaydan iki hafta önce boşanmaya karar verdikleri ve mağdurun ortak ikametten ayrılarak annesi olan mağdur ...'nın ikametine gittiği, eşi olan mağdurun evden ayrılmasına hiddetlenen sanığın, olay günü eşi olan mağdura cep telefonundan mesaj göndererek konuşmak istediğini söylediği, mağdurun bu teklifi kabul etmemesi üzerine, onun kalmış olduğu kayınvalidesinin ikametine gittiği, burada aralarında çıkan tartışma neticesinde eşi olan mağdur ...'u toplam on bıçak darbesiyle, kayınvalidesi olan mağdur ...'yı ise üç bıçak darbesi ile hayati tehlike geçirmelerine neden olacak şekilde yaraladığı olayda;

1) Mağdurlar ... ve ... ile olay sırasında olay yerinde olan tanıklar.... ve...'in tüm aşamalarda sanığa yönelik herhangi bir haksız tahrik teşkil eden söz veya davranışta bulunulduğuna yönelik herhangi bir anlatımlarının bulunmaması; sanığın olaydan birkaç saat önce sosyal paylaşım sitesinde ... isimli kişi ile yapmış olduğu konuşma içerikleri; sanığın olay yerine gider gitmez henüz herhangi bir tartışma olmadan mutfaktan temin etmiş olduğu bıçağı cebine koyduğuna yönelik soruşturma aşamasındaki savunmaları ile aynı savunmalarında olay sırasında mağdurlardan kendisine yönelen ve haksız tahrik teşkil eden herhangi bir söz veya davranıştan bahsetmemiş olması hususları birlikte gözetilerek, mağdurlardan sanığa yönelen ve sanık lehine haksız tahrik oluşturan herhangi bir söz veya davranış bulunmadığı anlaşılmakla; sanığın dosya kapsamındaki delillerle desteklenmeyen ve soruşturma aşamasındaki savunmaları ile de örtüşmeyen yargılama aşamasındaki savunmasına itibar edilmek suretiyle yazılı şekilde hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

2) Sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından açılan kamu davalarına katılma hakkı olan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığına yokluğunda verilen mahkemenin 31.10.2014 tarihli hükmünün Dairemizin 29.02.2016 tarihli tevdii kararı üzerine mahkemesince tebliğ edildiği ve yapılan tebligat üzerine anılan kurum vekili tarafından hükmün süresi içerisinde davaya katılma talebini de içerir şekilde sanık aleyhine her iki hüküm yönünden de temyiz edildiği anlaşılmakla; sanık hakkında mağdurlara yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan 22.05.2017 tarihli hükümlerde şartları oluşmadığı halde yazılı şekilde CMUK'nun 326/son maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı, temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süre ve bozma sebebine göre sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 04/06/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2685, Karar No: 2014/7208, Tarih: 29.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/2685 E.  ,  2014/7208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden re'sen de temyize tâbi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle kısmen re'sen de temyize tâbi hükümlerin ONANMASINA, 29.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5755, Karar No: 2007/8101, Tarih: 04.10.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5755 E.  ,  2007/8101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde kamulaştırma bedelinin artırılması ile faiz ve masrafların davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 19.12.2000 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, etrafının meskun olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi (19.12.2000), bilirkişi kurullarınca buna emsal alınan Karakavak mahallesi 3495 parsel ve Uçbağlar mahallesi 443 ada 1109 ve 1116 parsel sayılı taşınmazların da satış tarihleri sırasıyla (11.12.2000), (8.1.1991) ve (1.3.1991) itibariyle İmar Yasası uyarınca imar düzenlemesine tabi tutulup tutulmadıkları, tabi tutulmuş ise ne oranda düzenleme ortaklık payı düşüldüğü ve taşınmazların imar uygulaması sonucu oluşmuş imar parselleri olup olmadığının Belediye İmar Müdürlüğünden ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulmasından ve alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8658, Karar No: 2013/8743, Tarih: 29.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/8658 E.  ,  2013/8743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :24.1.2012

Taraflar arasındaki "boşanma davası"nın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; kusur belirlemesi, velayet ve nafakalar yönünden, davalı tarafından ise; kusur belirlemesi, velayet, kendi tazminat taleplerinin reddi ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 29.3.2013 günü duruşmalı temyiz eden davacı M. A. D.. geldi. Karşı taraf davalı N. D. ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının tüm, davacı kocanın ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, tarafların ortak çocukları 1997 doğumlu F.i ile 1999 doğumlu S.'in velayetleri davalı anneye verilmiştir. Velayet işleri boşanma davası içinde gündeme gelse bile, kamu düzenine ilişkin olduğundan re'sen araştırma ilkesi uygulanır ve bu ilke nedeniyle de yargılama sırasında ortaya çıkan yeni gelişmelerin de mahkemece gözönünde tutulması gerekir. Velayetin düzenlenmesinde ana/babanın yararı ile çocuğun yararı çatıştığı takdirde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gerekir. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12, Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3 ve 6. maddeleri; iç hukuk bakımından idrak çağında olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren konularda görüşlerini ifade etme olanağı tanınmasını ve bu görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Velayete konu çocuklar idrak çağındadır.Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir.Mahkemenin yaptırdığı uzman incelemesinde çocukların görüşüne başvurulmuş ise de, çocuklardan velayet konusunda tatmin edici bir beyan alınmadığı anlaşılmaktadır. Bu bakımdan, çocukların velayet düzenlemesi sonrası yaşama ortamları, eğitim durumları, anne ve babanın kendilerine sağlayabilecekleri olanaklar hakkında kendilerine bilgi verilerek, çocukların bizzat mahkeme huzurunda velayet konusundaki tercihlerinin sorulması ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek, çocukların üstün yararı gözetilerek velayet hakkında karar verilmesi gerekir. Mahkemece açıklanan yönde işlem yapılmak üzere, velayete yönelik hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Mahkemece Türk Medeni Kanununun 169. maddesi gereğince, ortak çocuklar için anne yararına dava tarihinden geçerli olarak tedbir nafakasına hükmedilmiş ise de; çocukların yargılama sırasında anne yanında mı yoksa baba yanında mı kaldıkları, ihtiyaçlarının kimin tarafından karşılandığı dosya kapsamıyla belirsizdir. Bu nedenle, mahkemece çocukların kimin yanında kaldığı ve ihtiyaçlarının kim tarafından karşılandığı araştırılarak, sonucuna göre tedbir nafakası takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi de doğru olmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, bozma ve inceleme dışı bırakılan bölümleri haricindeki temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 29.03.2013 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2015/5902, Karar No: 2015/11262, Tarih: 19.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/5902 E.  ,  2015/11262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, emsal davalardaki bilirkişi raporlarına itibarla; davalı şirkette bir çok ürün tanıtım elemanının işten çıkarıldığı, işverenin keyfi uygulama yapmadığı, tutarlılık ve ölçülülük ilkesine uygun davrandığı, feshin geçerli nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından sözedilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır.

İşverenin, mevcut olan iş sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, “gizli, örtülü” işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda, işletmesel kararın mevcudiyeti, iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten çıkarılır. Bir başka anlatımla, böyle hallerde, İş Kanunu’nun 18’nci maddesi uyarınca işletmesel gereklere dayalı feshin söz konusu olabilmesi için varlığı şart olan açıkça işletmesel kararın mevcudiyetinin yerine, bir nevi işverence açıklanan işletme dışı sebep ikame edilmektedir.

İşverenin işyerinde işçi sayısını azaltma yönünde kendini zorunlu görmesine yol açan durumun, onun tarafından daha önce alınan hatalı bir karara dayanması, iş sözleşmesinin feshini İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında geçersiz kılmaz. İş sözleşmesinin feshine yol açan işletmesel kararın yargı denetimine tabi olmaması, hatalı olarak alınan işletme kararları açısından da söz konusudur. Bir başka anlatımla, yargıç, işletmesel kararı denetleyemeyeceğinden onun hatalı olup olmadığını da denetleyemeyecek; dolayısıyla işletme kararının hatalı olduğu gerekçesi ile feshin geçersizliğine kararı veremeyecektir

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir. Bu nedenler, bir ya da birden fazla işçinin işyerinde çalışmaya devam etmesi gerekliliğini doğrudan veya dolaylı olarak ortadan kaldırıyorsa, dikkate alınmalıdır.

İşçinin işletmedeki işyerinin kaybına, iş ilişkisinin feshine yol açan işletme dışı sebepleri, piyasa olayları belirler. İşletmenin doğrudan doğruya etkisinin olmadığı bütün sebepler, işletme dışı sebeplerdir. Siparişlerdeki azalma, pazarlama güçlükleri, satış ve sürümde azalma, hammadde yokluğu, enerji sıkıntısı, kamu işyerlerinde devlet bütçesinden kaldırılması, meteorolojik sebepler işletme dışı sebeplere örnek gösterilebilir. İşletme dışı sebepler, işletme gereklerine dayanan fesih için, ancak, bu sebepler, işyerinde işgücü fazlasına neden olmuşsa, önem arzeder. İşveren, işletme dışı sebeplerin zorunlu kıldığı işletmesel süreçteki yapısal değişimi somut olarak ortaya koyarak bunun belirli çalışma yerlerinde azalmaya yol açtığını göstermelidir. Bir başka anlatımla, işveren, fiili verileri, işçilerin karşı vakıalar ile itiraz edebileceği ve mahkemelerce denetlenebilmesine imkan sağlayacak şekilde somut ve ayrıntılı olarak ortaya koymalıdır. İşletme dışı sebeplerin doğrudan doğruya etkisinin olduğu durumlarda, fesih, ileri sürülen işletme dışı sebep fiilen mevcut olduğunda ve işçinin çalışmaya devam etme olanağını ortadan kaldırdığında İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında geçerli bir sebebe dayanır. İşletme dışı sebebin mevcut olup olmadığı ve bu sebeplerin işletmenin işgücü ihtiyacına doğrudan doğruya etkileri, mahkemelerce tamamen denetlenebilir. Mahkeme, işletme dışı sebebin işletmedeki iş miktarına etki edip etmediği ediyorsa ölçüsünü ve bu suretle işletmedeki işçi sayısına etki edip etmediği; ediyorsa ne kadarına etki ettiğini tespit eder. İşveren, işletme dışı sebeplerin varlığına dayanırsa, gerekçe yönünden kendisini bağlar. Dolayısıyla, işveren, işe iade davasında, işletme dışı sebeplerin kendisi tarafından iddia edilen kapsam ve yoğunlukta fiilen mevcut olduğunu ispat etmek zorundadır. İşveren, işletme dışı sebeplerle işyerinde işçi sayısının azaltılması arasındaki bağlantıları ortaya koymalıdır. Yeniden yapılanma kararı(kurucu işveren kararı) işletme gereklerine dayanan fesihle sonuçlanırsa, işletme dışı sebepler, işçilerin işletmedeki işyerlerini kaybetmelerinin doğrudan değil; dolaylı sebebi olmuş olur. Bu durumda, iş sözleşmesinin feshini doğrudan sebebini, yapısal karar ve tedbirler teşkil edecektir.

İşletme içi sebeplerden, işverenin, işletme yönetiminin esasını teşkil eden işletme politikasını gerçekleştirmek için, teknik, organizasyon ve ekonomik sahada aldığı bütün işletmesel tedbirler anlaşılmalıdır. Bu tedbirler aracılığıyla işveren, işletmenin organizasyon yapısı ve üretimle ilgili düzenleme yapma hakkını (yönetsel karar alma hakkını) kullanmaktadır. Rasyonalizasyon tedbirleri (örneğin, safi hasıla yaratmayan faaliyetlerin elimine edilmesi için sürekli iyileştirme süreci), üretimin durdurulması veya üretimde değişiklik yapmak, masrafların kısılması, yeni çalışma, imalat ve üretim metotlarının uygulamaya sokulması veya değiştirilmesi, yeni bir pazarlama sisteminin uygulamaya sokulması; yarım gün çalışmayı tam gün çalışmaya dönüştürme, işlerin, işyerinin tam gün çalışılan yerlerinde mi yoksa kısmi süreli çalışılan yerlerde mi yapılacağının karara bağlanması, vardiya usulü çalışma sistemine geçme, çalışma sürelerinin azaltılması, çalışma sürecinde reorganizasyona giderek, çalışma yoğunluğunun arttırılması, işyerinin verimsiz çalışması veya kazançta düşme, işyeri sahalarının veya bölümlerinin birleştirilmesi, üretimin bir kısmının yurtdışına kaydırılması, belirli faaliyetlerin başka firmalara (outsourcing) veya alt işverene aktarılması, işletmenin üretim kapasitesini düşürmek, işletme veya işyerini kapatmak ya da işletmenin bir bölümünü veya servisini kapatmak, kazanç maksimi­zasyonu (kazancı azami hadde çıkartma), Lean-management’in veya grup çalışma sisteminin uygulamaya sokulması gibi organizasyona yönelik değişiklikler, işverenin işçi mevcudunu süresiz azaltma kararı, doktrin ve Alman yargı içtihatlarında işletme içi sebep olarak nitelendirilen işletmesel kararlara örnek olarak verilebilir. İşletme içi sebeplerden kaynaklanan fesihlerde, işverenin, hangi tedbirleri aldığını ve bu tedbirlerin iş sözleşmesi feshedilen işçinin işine nasıl etki ettiğini ortaya koymak zorundadır. İşveren, işletme içi tedbirlerin, amaca uygunluğunu ve gerekliliğini gerekçelendirmek zorunda değildir. İşletme içi sebeplere dayanılarak yapılan fesihlerde, mahkemeler tarafından dikkate alınacak olan husus, işletmesel kararın fiilen uygulamaya geçirilip geçirilmediği ve feshi ihbar süresinin geçmesiyle birlikte, işçinin işyerinde çalışma imkânının ortadan kalkıp kalkmadığıdır. Bu bağlamda işveren, organizasyona yönelik veya teknik hangi tedbiri aldığını ve bu tedbirin uygulanmasıyla iş sözleşmesi feshedilen işçinin işine nasıl olumsuz yönde etki ettiğini açıkça ortaya koymalıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.