muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18856, Karar No: 2014/3158, Tarih: 03.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18856 E.  ,  2014/3158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADIYAMAN AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2013/308-2013/628

Taraflar arasında görülen yoksulluk nafakasının azaltılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, tarafların 2012 yılında boşandıklarını, boşanma kararı ile birlikte davalıya 2.600,00 TL yoksulluk ve müşterek çocuklar için (5 çocuk her biri için ayrı ayrı 350 TL) 1.750,00 TL iştirak nafakası olmak üzere toplam aylık 4.350,00 TL nafakaya hükmedildiğini; aynı kararda boşanma protokolünde belirtilen taşınmazların ve aracın müvekkili tarafından davalıya bırakıldığını ve müvekkili tarafından davalıya bırakılan arsa üzerinde 2012 Ocak tarihinden itibaren inşaata başlandığını, dava devam ederken iki dükkanın inşaat işinin bittiğini ve dükkanlardan birinin aylık 2.000,00 TL karşılığında kiraya verildiğini; davalı lehine kaydedilen taşınmazların getirisinin aylık 7.000,00 TL olduğunu; ayrıca Adıyaman Aile Mahkemesi'nin 2012/144 Esas sayılı dosyası ile reşit müşterek iki çocuklar lehine 4.000,00 TL yardım nafakasına hükmedildiğini; müvekkilinin kirada oturduğunu, çekmiş olduğu kredileri ödemekte zorluk çektiğini, davalı tarafın zenginleştiğini, müvekkilinin ise artan giderler nedeniyle fakirleştiğini belirterek davacının davalıya ödemiş olduğu nafakanın aylık 500,00 TL'ye indirilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; eşiyle anlaşmalı olarak boşandıklarını, eşinin 1.sınıf noter olduğunu, ayrıca 100 dönüm fıstık ağacı ekili tarlasının olduğunu, eşinin üzerine kayıtlı 2 tane evin bulunduğunu, 2.000,00 TL kira gelirinin bulunduğunu, kendisinin üç dairesinin bulunduğunu ve 380,00 TL kira gelirinin olduğunu, iki katlı inşaatının bulunduğunu ve yüklü miktarda giderinin olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne; davalı için hükmedilen 2.600 TL yoksulluk nafakasının dava tarihinden itibaren aylık 1.000 TL'ye indirilmesine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK. 175.maddesi hükmü gereğince; boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Müteakip 176/4. maddesine göre ise; “Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir”. Aynı şekilde 331.madde uyarınca; “Durumun değişmesi halinde hakim istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır”.

Yukarıda sözü edilen yasal düzenlemelere göre, iradın artırılması veya azaltılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu gerektirmesi gerekmektedir.

Somut olayda; yoksulluk nafakası tarafların özgür iradeleri ile protokole bağlanmış boşanma davasında da bu anlaşma mahkemece uygun bulunmuş, taraflar anlaşmalı olarak 27.01.2012 tarihinde boşanmışlar ve verilen karar temyiz edilmeyerek 13.02.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 25.01.2012 tarihli boşanma protokolünün 1, 2 ve 3. maddelerinde; davalı için 2.600 TL yoksulluk nafakası reşit olmayan her bir çocuk için aylık 350 TL iştirak nafakası ve reşit müşterek çocuklar içinse eğitim giderlerinin davacı tarafından karşılanacağı hükme bağlanmış olup, aynı şekilde dava dilekçesinde belirtilen taşınmazlar ve aracın davalı tarafa bırakılacağı belirtilmiştir.

Tarafların aralarında yaptıkları bu protokol hukuki niteliği itibari ile Medeni Kanun hükümlerinden kaynaklanmakta ise de; genel sözleşme hükümlerine tabidir. Buna göre taraflar, kanunun emredici nitelikte, kamu düzenine karşı ve genel ahlaka aykırı saymadığı hususlarda serbest iradeyle sözleşme yapabilirler. Türk Borçlar Kanununun 26. ve 27. (BK.19. ve 20.) maddelerine aykırı bulunmayan sözleşmede edimler arasındaki denge umulmadık gelişmeler yüzünden sonradan bozulacak olursa ve yasal ve sözleşmesel risk dağılımı çerçevesinde taraflardan sözleşmeye baştan kararlaştırılmış koşullarla bağlı kalmaları beklenemezse sözleşmeye hakim müdahale edebilir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının boşanma davasından sonra evlendiği, eşinin ev hanımı olduğu, İl'de 1.sınıf noter olarak görevine devam ettiği; reşit müşterek 2 çocuğu tarafından açılan yardım nafakası davası neticesinde eğitimleri devam ettiğinden bahisle toplam 4.000 TL yardım nafakasının ödenmesine karar verildiği; davalının boşanma protokolü uyarınca kendisine devredilen gayrimenkullerinin bulunduğu ve bunlardan gelir elde ettiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece, taraflarca başlangıçta kabul edilen protokol hükmü uyarınca davalı için 2.600 TL yoksulluk nafakasının ve reşit müşterek çocukların eğitim giderlerinin davacı tarafından karşılanacağının hükme bağlanmış olmasına ve yine dava dilekçesinde belirtilen taşınmazların da davalı tarafa bırakılacağı belirtilmiş olmasına rağmen; boşanma kararının üzerinden henüz bir yılın geçtiği ve davacının ekonomik durumunda boşanma davası sonrası kayda değer ve onu yoksulluğa düşürecek bir değişikliğin olmadığı hususu dikkate alınmaksızın davalının gelir getiren gayrimenkullerinin bulunduğu ve ihtiyaçlarını büyük oranda karşılayacak gelire sahip olduğu kanaati ile nafakanın 1.000 TL'ye indirilmesine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; tarafların ekonomik durumlarının yeniden değerlendirilerek, hakkaniyet ilkesi de gözetilmek suretiyle yoksulluk nafakasının makul bir oranda indirilmesi yönünde karar vermek olmalıdır.

O halde mahkemece yapılacak iş; tarafların ekonomik durumlarının yeniden değerlendirilerek, hakkaniyet ilkesi de gözetilmek suretiyle yoksulluk nafakasının makul bir oranda indirilmesi yönünde karar vermek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16450, Karar No: 2024/6142, Tarih: 09.07.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/16450 E.  ,  2024/6142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1306 E., 2023/1263 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma ve sağlama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Suça sürüklenen çocuğun 10.01.2020 tarihli eylemi nedeniyle Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.01.2020 tarihli iddianamesiyle, 21.02.2020 tarihli eylemi nedeniyle Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.07.2020 tarihli iddianamesiyle, suça sürüklenen çocuk hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan cezalandırılması istemiyle iki ayrı dava açılmıştır.

2. Açılan davaların birleştirilmesinden sonra, Adana Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2021 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 6 yıl 11 ay 10 gün hapis ve 13.880,00 Tl adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Adana Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2021 hakkında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, duruşma açılmadan verilen, 02.11.2023 tarihli kararı ile hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuğun temyiz isteği, suçu işlemediğine ve suçsuz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay, suça sürüklenen çocuğun, 10.01.2020 tarihinde tanık F.A'ya uyuşturucu madde içeren haplar sattığı, 21.02.2020 tarihinde uyuşturucu madde içerdiği belirlenen hapları satışa arz etmek üzere bulundurduğu, bu şekilde suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında verilen mahkumiyet kararında uygulama maddeleri yönünden düzeltme yapılarak istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında verilen mahkumiyet kararında uygulama maddeleri yönünden düzeltme yapılarak istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 293 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, temyiz eden Cumhuriyet savcısına veya ilgililere gerekçesiyle birlikte açıklanmamışsa; hükmün temyiz edildiğinin bölge adliye mahkemesince öğrenilmesinden itibaren gerekçe yedi gün içinde tebliğ edilir. 5271 sayılı Kanunu'nun 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve yine aynı Kanunun 295 inci maddesinde yer alan "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler de gözetilerek yapılan değerlendirmede; suça sürüklenen çocuğun, yokluğunda verilen hükme yönelik 5271 sayılı Kanunu'nun 291 inci maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içerisinde 13.11.2023 tarihinde temyiz dilekçesi sunduğu ancak temyiz dilekçesinde gerekçe göstermediği anlaşılmıştır. Bununla birlikte, suça sürüklenen çocuğa tebliğ edilen gerekçeli kararda 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir temyiz dilekçesinin tebliğden itibaren 7 gün içerisinde verilmesi gerektiğine dair meşruhat bulunmasına karşın, gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmamasının hüküm ve sonuçlarının bildirilmediği, bu sebeple yapılan ihtaratın usulüne uygun olmadığı görülmüştür. Ayrıca suça sürüklenen çocuk ve müdafiine yapılan tebligatlarda da gerekçeli temyiz sunulmamasının hüküm ve sonuçlarının bildirilmediği anlaşılmıştır. Suça sürüklenen çocuk ve müdafiine gerekçeli temyiz dilekçesi sunulması gerektiğine dair usulüne uygun bir ihtarat bulunmadığı için, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen 7 günlük sürenin de başladığından söz edilemeyecektir. Bu nedenle suça sürüklenen çocuğun temyiz inceleme aşamasında 25.03.2024 tarihinde sunduğu ve üzerine atılı eylemleri gerçekleştirmediğine, suçsuz olduğuna yönelik dilekçesinin gerekçeli temyiz dilekçesi niteliğinde olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki gerekçesiz temyiz dilekçesi sunulması nedeniyle temyiz talebinin reddedilmesi gerektiğine dair görüşüne iştirak edilmeyerek yapılan incelemede:

Olayların intikal şekli ve zamanı, kolluk tarafından tutulan olay tutanakları, tanık F.A'nın 10.01.2020 tarihli olaya ilişkin aşamalardaki beyanları, 21.02.2020 tarihli olaya ilişkin tanık H.S'nin müdafii huzurunda alınan soruşturma aşamasındaki beyanı ve müdafii de olduğu yapılan canlı teşhis ve tutanağı, her iki olaya ilişkin alınan ekspertiz raporları, tutanak mümzilerinin beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun temyiz talebi yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 02.11.2023 tarihli ve 2021/1306 Esas, 2023/1263 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26043, Karar No: 2013/23165, Tarih: 19.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/26043 E.  ,  2013/23165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti aylık ücret alacağı, prim alacağı, kötüniyet tazminatı, yıllık izin ücreti, dini ve milli bayramlarda çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile genel tatil ücret alacakların ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01/07/2008-09/12/2009 tarihleri arası çalıştığını, davacının kış dönemlerinde 05.00-20.00 saatleri arası, yaz dönemlerinde ise 05.00-23.00 saatleri arası çalıştığını, hafta tatillerinin bir bölümünde çalıştığını, genel tatillerde dini bayramın birinci günü hariç çalıştığını, yıllık izinlerin kullandırılmadığını, iş akdine işverence son verildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, açılan davayı kabul etmediklerini, zamanaşımı ve hak düşürücü süre itirazında bulunduklarını, açılan davanın kötü niyetli olduğunu, davacının davalılara ait işyerinde 05/09/2008 tarihinde çalışmaya başladığını, işten çıkarıldığı tarihe kadar bir dönem ...'ın yanında belirli bir dönemde ... Ltd. Şti'nde çalıştığını, iş akdine son verilmesinden sonra tüm işçilik alacaklarının davacıya ödendiğini, davacının prim alacağı olmadığını, pazar günleri çalışmadığını, milli ve dini bayramlarda çalışmadığını, işyerinde mesai saatinin 08.30-16.30 saatleri arası olduğunu, fazla çalışma yapılmadığını, çok nadiren fazla çalışma yapıldığını, bunların da davacıya ödendiğini, davacının işten çıkarken verdiği ibraname ile davalıyı ibra ettiğini, yazılı belgeye karşı ancak yazılı belge ile savunma yapılabileceğini, kötü niyet tazminatının koşullarının da oluşmaması sebebiyle açılan davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında düzenlenen ibranamenin geçerliliği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında düzenlenen ibranamenin geçerliliği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Türk Hukukunda ibra sözleşmesi 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nda düzenlenmiş olup, kabul edilen Yasanın 132 inci maddesinde “Borcu doğuran işlem kanunen veya taraflarca belli bir şekle bağlı tutulmuş olsa bile borç, tarafların şekle bağlı olmaksızın yapacakları ibra sözleşmesiyle tamamen veya kısmen ortadan kaldırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

İş ilişkisinde borcun ibra yoluyla sona ermesi ise 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 420 inci maddesinde öngörülmüştür. Sözü edilen hükme göre, işçinin işverenden alacağına ilişkin ibra sözleşmesinin yazılı olması, ibra tarihi itibarıyla sözleşmenin sona ermesinden başlayarak en az bir aylık sürenin geçmiş bulunması, ibra konusu alacağın türünün ve miktarının açıkça belirtilmesi, ödemenin hak tutarına nazaran noksansız ve banka aracılığıyla yapılması şarttır. Bu unsurları taşımayan ibra sözleşmeleri veya ibraname kesin olarak hükümsüzdür. Hakkın gerçek tutarda ödendiğini ihtiva etmeyen ibra sözleşmeleri veya ibra beyanını muhtevi diğer ödeme belgeleri, içerdikleri miktarla sınırlı olarak makbuz hükmündedir. Bu hâlde dahi, ödemelerin banka aracılığıyla yapılmış olması gerekir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 420 inci maddesinde, iş sözleşmesinin sona ermesinden itibaren bir ay içinde yapılan ibra sözleşmelerine geçerlilik tanınmayacağı bildirilmiştir. Aynı maddede, alacağın bir kısmının ödenmesi şartına bağlı ibra sözleşmelerinin (ivazlı ibra), ancak ödemenin banka kanalıyla yapılmış olması halinde geçerli olacağı öngörülmüştür. 4857 sayılı İş Kanununun 19 uncu maddesinde, feshe itiraz bakımından bir aylık hak düşürücü süre öngörülmüş olmakla, feshi izleyen bir ay içinde işçinin işe iade davası açma hakkı bulunmaktadır. Bu noktada feshi izleyen bir aylık süre, işçinin eski işine dönüp dönmeyeceğinin tespiti bakımından önemlidir. O halde feshi izleyen bir aylık sürede işverenin olası baskılarını azaltmak, iş güvencesinin sağlanması için de gereklidir. Geçerli ve haklı neden iddialarına dayanan fesihlerde dahi ibraname düzenlenmesi için feshi izleyen bir aylık sürenin beklenmesi gerekir. Bir aylık bekleme süresi kısmi ibra açısından işçinin bir kısım işçilik alacaklarının ödenmesinin bir ay süreyle gecikmesi anlamına gelse de temelde işçi yararına bir durumdur. Hemen belirtelim ki bir aylık bekleme süresi ibra sözleşmelerinin düzenlenme zamanı ile ilgili olup ifayı ilgilendiren bir durum değildir. Başka bir anlatımla işçinin fesih ile muaccel hale gelen kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve izin ücreti gibi haklarının ödeme tarihi bir ay süreyle ertelenmiş değildir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun değinilen maddesinde, işverence yapılacak olan ödemelerin banka yoluyla yapılması zorunluluğunun getirilmesi, ibranamenin geçerliliği noktasında sonuca etkilidir. Ancak banka dışı yollarla yapılan ödemelerde de borç ibra yerine tamamen veya kısmen ifa yoluyla sona ermiş olur.

Sözü edilen yasal düzenleme, sadece işçinin alacaklı olduğu durumlar için işçi yararına kısıtlamalar öngörmektedir. İşverenin cezai şart ve eğitim gideri talep ettiği yine işçinin vermiş olduğu zararın tazminine dair uygulamalarda ve hatta sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde işçinin işverene borçlu olduğu durumlarda, taraflar, herhangi bir sınırlamaya tabi olmaksızın işçinin borçlarını ibra yoluyla sona erdirebilirler.

Değinilen maddenin ikinci ve üçüncü fıkra hükümleri, destekten yoksun kalanlar ile işçinin diğer yakınlarının isteyebilecekleri tazminat ve alacaklar dâhil, hizmet sözleşmesinden doğan bütün haklar yönünden uygulanır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden sonra düzenlenen ibra sözleşmeleri için yasal koşulların varlığı aranmalıdır. Ancak 6098 sayılı Borçlar Kanununun yürürlükte olmadığı dönemde imzalanan ibranamenin geçerliliği sorunu, Dairemizin konuyla ilgili ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmelidir. İbranamenin feshi izleyen bir aylık süre içinde düzenlenmesi ve ödemelerin banka kanalıyla yapılmamış oluşu 01.07.2012 tarihinden önce düzenlenen ibra sözleşmeleri için geçersizlik sonucu doğurmaz.