muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/25260, Karar No: 2020/10055, Tarih: 30.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/25260 E.  ,  2020/10055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 24.11.2011-21.08.2014 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalıştığını, haftalık 60-65 saat çalışma yapmasına rağmen fazla çalışma ücreti alacaklarının ödenmediğini, ... bayram ve genel tatillerde de aynı şekilde çalışmaya devam ettiğini, bu çalışmaların karşılığı olan ücretlerin de ödenmediğini, kullandırılmayan yıllık izinlerinin bulunduğunu, ödenmeyen işçilik alacakları ve işyerindeki psikolojik baskı nedeniyle ... sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ... sözleşmesinin devamsızlık nedeni ile müvekkili şirket tarafından haklı nedenle feshedildiğini, işyerinde vardiyalı çalışma yapıldığını, ... bayram ve genel tatil günlerinde kısmen çalışılmış ise de, bunların karşılığının izin günü olarak kullandırıldığını, davacının müvekkili şirketten herhangi bir alacağı bulunmadığını ileri sürerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük ... süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük ... süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı ... Kanunu'nun 68'inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. ... Kanunu'nun 63'üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68'inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

... Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan ek raporda, davacı tanığı ... beyanına göre kabul edilen, davacının haftanın iki günü 09.30-17.30 ve haftanın iki günü 13.30-22.00 saatleri arasındaki çalışmaları bakımından, yine davacı tanığı beyanına göre yarım saat ara dinlenmesi düşüldüğü anlaşılmaktadır. Ancak yukarıda ifade edilen 4857 sayılı Kanunu’nun 68. maddesine göre, günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından en az bir saat ara dinlenmesi kabulü zorunlu olduğundan, salt davacı tanığı beyanı ile Kanun hükmüne aykırı olacak şekilde bir saat ara dinlenmesi yerine yarım saat ara dinlenmesi kullanıldığının kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Taraflar arasında davacının ödenmeyen yıllık izin ücreti alacağı bulunup bulunmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ödeme def’i itiraz niteliğinde olup hakkı ortadan kaldırır. Bu nedenle itiraz mahiyetinde olan ödeme belgelerinin yargılamanın her aşamasında sunulabileceği kabul edilmektedir.

Somut olayda, Mahkemece davalı vekili tarafından ibraz edilen 2014/8. aya ilişkin ücret bordrosu ve bu bordro ile ilintili olduğu iddia olunan 05.09.2014 tarihli ödeme belgesi değerlendirilmeksizin yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmış olup; davacıdan belgelere karşı diyeceklerinin sorularak yıllık izin ücreti alacağının değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması da hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7179, Karar No: 2016/2679, Tarih: 10.03.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/7179 E.  ,  2016/2679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada..... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.12.2009 gün ve 2007/934-2009/752 sayılı kararı bozan Daire’nin 09.09.2014 gün ve 2013/10161-2014/13452 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkilinin işlettiği tamirhanede 3. şahıslara verilecek zararlara karşı 3. şahıs mali mesuliyet sigortacısı olduğunu, dava dışı müşteriye ait aracın test sürüşü sırasında meydana gelen kaza sonucu hasarlandığını, hasarın poliçe teminatında olmadığı gerekçesiyle davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 10.000,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında talebini 127.402,68 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı defi ile birlikte 3. şahsın aracında meydana gelen hasarın kasko sigortacısı tarafından ödenmesi nedeniyle 3. şahsın her hangi bir zararının bulunmadığını, bu nedenle hasarın teminat dışı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının tamir için almış olduğu 3. şahsa ait araçta meydana gelen kaza sonucu oluşan hasarın davalı nezdinde yapılan 3. şahıs mali mesuliyet sigorta teminatında dahil olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 10.000,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, ıslah edilen miktar yönünden zamanaşımı nedeniyle istemin reddine dair verilen karar taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairemizin 09/09/2014 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12724, Karar No: 2012/806, Tarih: 01.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/12724 E.  ,  2012/806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumunu vasıta kılmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık,

Sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- 28/07/2010 TARİHLİ ASIL KARAR :

a) Kamu kurumunu vasıta kılmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçu nedeniyle:

Lehe olduğu değerlendirilen 765 sayılı TCK.nun 504/3, 522, 59, 31, 40. maddeleri gereğince sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ve 27.083 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına.

b) Sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan resmi belgede sahtecilik suçu nedeniyle:Lehe olduğu değerlendirilen 765 sayılı TCK.nun 342/2, 80, 59, 31, 40. maddeleri gereğince sanığın 3 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına.

c) Tutukluluk halinin devamına.

2) İzmir 11.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24/03/2011 tarih 2011/304 Değişik İş sayılı kararı.

Sanık ...'nun Buca Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla mahkemeye göndermiş olduğu 26/08/2010 tarihli dilekçesinde kendi özgür iradesiyle, dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından hakkında mahkumiyet kararı çıktığını bu karara karşı temyiz hakkını kullanmayarak dosyanın onaylanmasını talep etmiş olması, 06/09/2010, 27/09/2010, 13/09/2010 ve 29/09/2010 tarihli dilekçelerinde de dosyanın onaylanması talebinde bulunmuş olması nedeniyle hükmün 30/11/2010 tarihinde kesinleştiği, hükmün kesinleştirilmesi ve infaza verilmesine ilişkin usuli işlemlerde hukuka aykırı bir yön bulunmadığından sanık ...'nun eski hale getirme, infazın durdurulması ve temyiz taleplerinin reddine

3)İzmir 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 11/04/2011 tarih2011/453 Değişik İş sayılı kararı.

Sanığın İzmir 11.Ağır Ceza Mahkemesi'nin24/03/2011 tarih 2011/304 Değişik İş sayılıkararına yönelik itirazının reddine

Hükmün konusu olan ve gerekçeli karar başlığına yazılmayan "resmi belgede sahtecilik "suçunun mahalinde mahkemesince karara ilavesi mümkün görülmüştür.

Sanık ... müdafii Av. ...'ın 28.07.2010 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü 29.07.2010 havale tarihli dilekçesiyle temyizinden sonra, sanık ...'nun 02.08.2010 tarihli dilekçesiyle "... vekilim Av....'ın temyiz başvurusunun dikkate alınmayarak gerekçeli karar tarafıma tebliğ edildikten sonra kendi yaptığım başvurunun dikkate alınması" şeklindeki dilekçesiyle temyiz isteminden vazgeçtikten sonra, tekrar 19.08.2010 tarihli dilekçe ile temyiz talebinde bulunduğu, ancak sanık ...'nun daha sonra 26.08.2010 tarihli dilekçesiyle "... dolandırıcılık ve resmi evrakta sahtecilik suçlarından hakkımda mahkumiyet kararı çıkmıştır. Bu kararı temyiz hakkımı kullanmayarak dosyamın iç tasdik yoluyla mahkememiz tarafından onaylanmasını saygılarımla talep ederim." şeklinde talepte bulunduğu, gerekçeli kararın 27.08.2010 tarihinde tebliğ edilmesinden sonra da mahkemeye göndermiş olduğu "06.09.2010, 13.09.2010, 16.09.2010, 27.09.2010 ve 29.09.2010" tarihli dilekçelerinde "26.08.2010 tarihli dilekçeyle dosyamın iç tastik yoluyla onaylanmasını istemiştim. Dosyamın akibetinin bildirilmesini ve dosyanın onaylanmasını arz ederim." şeklindeki beyanlarıyla temyiz hakkından vazgeçtiğine ilişkin 26.08.2010 tarihli dilekçesini teyit ettiği, gerekçeli kararın 22.11.2010 tarihinde katılana tebliğ edilmesinden sonra hüküm 30.11.2010 tarihinde kesinleştirilerek infaza verilmesinden sonra sanık ...'nun 07.03.2011 tarihli dilekçesiyle eksi hale getirme, infazın durdurulması ve temyiz talebinde bulunması üzerine İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24.03.2011 tarih 2011/304 Değişik İş sayılı kararı ile sanık ...'nun Buca Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla mahkemeye göndermiş olduğu dilekçelerle temyiz hakkını kullanmaktan vazgeçtiği ve infaza verilmesine ilişkin usulü işlemlerde hukuka aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle sanık ...'nun eski hale getirme, infazın durdurulması ve temyiz taleplerinin reddine karar verildiği, bu kararın 29.03.2011 tarihinde tebliği edilmesi üzerine sanığın 29.03.2011 tarihli dilekçeyle itiraz talebinde bulunduğu, talebi inceleyen İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 11.04.2011 tarih 2011/453 Değişik İş sayılı kararı ile sanığın İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24.03.2011 tarih 2011/304 Değişik İş sayılı kararına yönelik itirazının reddine karar verildiği, İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 24.03.2011 tarih 2011/304 Değişik İş sayılı kararının sanığa 18.04.2011 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine sanığın Adalet Bakanlığı'na hitaben düzenlemiş olduğu 19.04.2011 tarihli dilekçeyle de bu karara karşı yazılı emir talebinde bulunulmuş ve dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderilmesini talep ettiği anlaşılmakla; 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 311. maddesi hükmüne göre , eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan, hukuki dayanaktan yoksun olan İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 11.04

.04.2011 tarihli dilekçeyle de bu karara karşı yazılı emir talebinde bulunulmuş ve dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderilmesini talep ettiği anlaşılmakla; 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 311. maddesi hükmüne göre , eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan, hukuki dayanaktan yoksun olan İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 11.04.2011 tarih 2011/453 Değişik İş sayılı kararı ile sanığın bu karara yönelik itirazı üzerine İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesin'in itirazın reddine dair 24.03.2011 tarih, 2011/304 Değişik İş sayılı kararları kaldırılarak yapılan incelemde;

Sanık 02.08.2010 tarihli dilekçe ile savunmanın temyiz isteminin geçerli sayılmamasını, 26.08.2010, 06.09.2010, 13.09.2010, 16.09.2010, 27.09.2010 ve 2.09.2010 tarihli dilekçeleriyle ise hükmü temyiz etmeyeceğini ve kararın kesinleştirilmesini talep ettiğinden, CMK'nun 266. maddesi uyarınca sanığın iradesi geçerli olup usulünce yapılan vazgeçmeden geri dönülmesi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gerken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 01.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10078, Karar No: 2019/4698, Tarih: 24.06.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/10078 E.  ,  2019/4698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda, ... İlçesi Gümüldür Köyü çalışma alanında bulunan 2398 ada 2 parsel sayılı 151,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa’nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkartıldığı ve üzerindeki su basmanının dava dışı ...’e ait olduğu şerhi verilmek suretiyle Hazine adına tespit ve tescil edilmiş, daha sonra gerçekleşen güncelleme işlemiyle de beyanlar hanesindeki şerhin iptal edilerek yerine “parsel üzerindeki su basmanı ... kızı ...’a aittir” şerhinin yazılmasına karar verilmiştir. Davacı ... Belediye Başkanlığı vekili, güncelleme çalışmaları yapılırken kendilerine haber verilmediği ve çekişmeli taşınmazın imar planında belediye hizmet alanı olarak ayrıldığı gerekçesiyle, Belediye lehine kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır. Müdahil ..., davalı ...’un taşınmaz üzerindeki tüm haklarını kendisine devrettiğini ileri sürerek davalı taraf yanında davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına,yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.06.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13652, Karar No: 2015/25781, Tarih: 16.09.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/13652 E.  ,  2015/25781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/312659

MAHKEMESİ : Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2013/333 (E) ve 2013/372 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın müşteki Ruhi'ye karşı işlediği yaralama eylemi nedeniyle verilen hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanığın mağdur Murat'a karşı işlediği yaralama eylemi nedeniyle verilen hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suçun olası kastla işlenmesi nedeniyle uygulanan kanun maddesinin TCK'nin 21/2. maddesi yerine TCK'nin 29/1; yaralamanın kişinin yaşamı tehlikeye sokacak nitelikte olması nedeniyle uygulanan kanun maddesinin de TCK'nin 87/1-d-son yerine TCK'nin 87/1 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hükümde 5237 sayılı TCK'nin 87/1. maddesinin uygulanması ile ilgili paragrafta "...TCK'nin 87/1 ..." ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine "...TCK'nin 87/1-d-son..."yazılmasına; hükümde TCK'nin 29/1. maddesi ile ilgili paragrafta "...TCK'nin 29/1. ..." ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine"....TCK'nin 21/2...." ibaresinin yazılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.09.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7167, Karar No: 2019/17349, Tarih: 03.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/7167 E.  ,  2019/17349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 18/02/2010-18/11/2013 tarihleri arasında yeni doğan bebek yoğun bakımında çalıştığını, SGK girişinin 07/07/2010 tarihinde yapıldığını, net ücretinin 900,00 TL olduğunu, SGK'ya ücretinin asgari ücret üzerinden gösterildiğini, görev yerinin değiştirildiğini, bu durumu ve fazla mesaisini sorduğunda tehdit edildiğini ve istifaya zorlandığını, davacının bu durumu 170'i arayarak şikayet ettiğini, ardından ihtarname çektiğini, İş Kanunu 24/ II uyarınca feshettiğini beyanla kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ve ücret alacaklarını alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 18/02/2010 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının asgari ücret aldığını, maaşların süresi içinde ödendiğini, davacının temizlik elemanı olduğunu, 4. kattan 1. kata alındığını, davacıya bu durumun yazılı olarak bildirildiği halde görev yerine gitmediğini, davacının ihtara rağmen işyerini terkettiğini, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı SGK'ya ücretinin asgari ücret üzerinden gösterildiğini, görev yerinin değiştirildiğini, bu durumu ve fazla mesaisini sorduğunda tehdit edildiğini ve istifaya zorlandığını, davacının bu durumu 170'i arayarak şikayet ettiğini, ardından ihtarname çektiğini, İş Kanunu'nun 24/ II. maddesi uyarınca iş aktini feshettiğini iddia etmiş, davalıda davacının 4. kattan 1. kata alındığını, davacıya bu durumun yazılı olarak bildirildiği halde görev yerine gitmediğini, davacının ihtara rağmen işyerini terkettiği savunmuştur.

Mahkeme kararında; davacının iş akdinin kıdem tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdiğini ispat yükünün davalı işverene ait olduğu, davalı işverenin bunu ispatlayamadığı, bu nedenle davacının kıdem tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle kıdem tazminatını hüküm altına almıştır. Ancak dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının davalıya ait hastanede temizlik işçisi olduğu, 4. kattan 1. kata alındığı ve aynı işi 1. katta yürütmesinin istendiği ve davacıya bu durumun yazılı olarak bildirildiği halde görev yerine gitmediği, davalı tarafından davacıya gönderilen ihtara rağmen davacının yeni görev yerine yine gitmediği ve bu sebeple işyerini terkettiği anlaşılmaktadır. Tanıklarda "davacı ayağını kırmıştı, rapor dönüşü bir bölümde temizlik personeli olarak çalışıyordu, orası dolu olunca başka bir bölüme verdiler, orda da çalışmak istemedi, her personel her yerde çalışırdı, rotasyon olurdu, davacı temizlik işçisi olarak çalışırdı, temizlik personelinde sürekli rotasyon olurdu, her bölümde çalışma olurdu" şeklindeki beyanlarıyla bu durumu doğrulamışlardır.

Bu delil durumuna göre, davacı hakkında yapılan görev değişikliği iş şartlarında esaslı değişiklik olmayıp işçi tarafından haklı fesih koşulları oluşmamıştır. Bu sebeple kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.