muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7943, Karar No: 2019/7266, Tarih: 14.11.2019

Kanuna aykırı, sanık ve müdafileri ile katılanlar- T.C. Cumhurbaşkanlığı (T.C. Başbakanlık) ve ... vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedeni, tutuklulukta geçirilen süre ve mevcut delil durumu

dikkate alınarak sanık ve müdafilerinin tahliye taleplerinin reddine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/889, Karar No: 2010/3451, Tarih: 30.03.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/889 E.  ,  2010/3451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.09.2008 gününde verilen dilekçe ile bayilik sözleşmesinden kaynaklanan çekişmenin giderilmesi, elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 08.04.2009 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 30.03.2010 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili ... ile karşı taraftan davalı ...Ş. vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, bayilik sözleşmesinden kaynaklanan elatmanın önlenmesi, kal ve muarazanın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, davacı şirketin 154 ada 69 parsel sayılı taşınmazda intifa hakkı sahibi olduğunu ve bu yerde davalı ... Ltd. Şti.ye verdiği bayilik yoluyla intifa hakkını kullandığını, bu arada müvekkilinin Aygaz A.Ş. ile yaptığı sözleşme nedeniyle bayisine otogaz satış sözleşmesi süresi sonuna kadar otogaz satışına izin verdiğini, ancak sözleşme süresinin dolduğunu, buna rağmen Aygaz A.Ş.nin ve diğer davalının otogaz tesislerini kaldırmadığını ve tabelaları da bulundurmaya devam ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine, otogaz tesisinin kal’ine ve taraflar arasında muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, davacının sözleşme uyarınca gaz satışları sebebiyle kar payı almaya devam ettiğini, ayrıca 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanuna göre, davacının bir yerde sadece kendi ürünlerinin satılmasına yönelik olarak yapacağı bir

sözleşmenin hükümsüz olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Ltd. Şti., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın açıldığı 26.09.2008 tarihinde sözleşme ilişkisinin devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ... Ofisi A.Ş. temyiz etmiştir.

Davacı yan, intifa hakkı sahibi oldukları taşınmazda bu hakka dayanarak elatmanın önlenmesi isteğinde bulunduğunu ileri sürmekte ise de dayanılan vakıalar doğrultusunda uyuşmazlığın temelini intifa hakkını davacı adına kullanan bayi ve bu bayi ile diğer davalı ...Ş’nin yaptığı otogaz satış sözleşmesi ve bu sözleşmeye onay veren çerçeve sözleşmede tanınan sürenin sona erdiği iddiası oluşturmaktadır.

Hükmü, davacı ... Ofisi A.Ş. temyiz etmiştir.

Davacı yan, intifa hakkı sahibi oldukları taşınmazda bu hakka dayanarak elatmanın önlenmesi isteğinde bulunduğunu ileri sürmekte ise de dayanılan vakıalar doğrultusunda uyuşmazlığın temelini intifa hakkını davacı adına kullanan bayi ve bu bayi ile diğer davalı ...Ş’nin yaptığı otogaz satış sözleşmesi ve bu sözleşmeye onay veren çerçeve sözleşmede tanınan sürenin sona erdiği iddiası oluşturmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı ... Ofisi A.Ş.nin 154 ada 69 parsel sayılı taşınmazda intifa hakkı sahibi olduğu ve bu yerde davalı ... Ltd. Şti.ye bayilik verdiği anlaşılmaktadır. Davacı şirket, ... Petrol Ürünleri Ltd. Şti.nin de içinde bulunduğu çok sayıda bayisine bu tip tesislerde belli bir süre için otogaz satışı izni vermiştir. Bu arada davacı, davalılardan Aygaz A.Ş. ile otogaz tesisi kurulması ve satış yapılmasına onay verme anlamında bir çerçeve sözleşme imzalamıştır. Bu çerçeve sözleşme 02.01.2001 tarihli olup buna göre, bu sözleşmenin ekindeki bayi listesinde bulunan tesislerde net kardan %15 pay almak şartıyla otogaz satışına izin verilmiştir. Ekli listede 97. sırada yer alan tesislerden birinin de davalılardan ... Petrol Ürünleri Ltd. Şti.ye ait olduğu anlaşılmaktadır. Listede ... Petrol Ürünleri Ltd. Şti. ile Aygaz A.Ş arasındaki otogaz satış sözleşmesinin başlangıç tarihi Eylül 2000 süresi de 5 yıl olarak gösterilmiştir.

Açıklanan bu somut olgulardan sonra, davacının çerçeve sözleşmedeki onay süresinin dolduğu iddiasıyla elatmanın önlenmesi ve kal isteminin yerinde olup olmadığı irdelenmelidir. Gerçekten de, çerçeve sözleşmenin ekindeki listede otogaz satış sözleşme süresi 5 yıl olarak gösterilmiş, dosya içerisinde bulunan otogaz satış sözleşmesinin 08.08.2000 başlangıç tarihli ve süresinin 5 yıl olduğu anlaşılmıştır. Çerçeve sözleşmede ise otogaz satışına onay süresi sözleşmenin 3-a maddesinde belirlenmiştir. Bu maddeye göre davacı POAŞ, sözleşme ekindeki listede belirtilen istasyonlarında Aygaz A.Ş.nin "otoaygaz" markası ile satış yapmasını Aygaz A.Ş. ile istasyon arasında imzalanmış olan otogaz satış sözleşmesi sürelerinin sona ermesine kadar izin vermiştir. Süresi sona eren sözleşmelerle ilgili olarak taraflar sona erecek ilk sözleşmenin bitim tarihinden 3 ay önce bir araya gelerek durumu değerlendireceklerdir. Dosya incelendiğinde, davacının davalı ...’a sözleşme süresi dolmadan önce 26 Şubat 2004, 05 Nisan 2004, 07 Ekim 2004 tarihlerinde bu sözleşmeyi

yenilemeyi düşünmediklerini belirten yazılar gönderdiği görülmektedir. Ayrıca Beyoğlu 41. Noterliğinden gönderilen 22.03.2007 tarihli ihtarname ile davaya konu istasyondaki otogaz faaliyetlerinin durdurulması ve tesislerin kaldırılmasını ihtar ettiği anlaşılmaktadır. Son olarak da davacı 26.09.2008 tarihinde işbu davayı açmıştır.

yenilemeyi düşünmediklerini belirten yazılar gönderdiği görülmektedir. Ayrıca Beyoğlu 41. Noterliğinden gönderilen 22.03.2007 tarihli ihtarname ile davaya konu istasyondaki otogaz faaliyetlerinin durdurulması ve tesislerin kaldırılmasını ihtar ettiği anlaşılmaktadır. Son olarak da davacı 26.09.2008 tarihinde işbu davayı açmıştır.

Çerçeve sözleşme dikkate alındığında sözleşmenin süreli olduğu ve yenilenmesinin tarafların anlaşmasına bağlı bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı POAŞ ile davalılardan Aygaz A.Ş arasında böyle bir mutabakatın sağlanamadığı, tam aksine davacının söz konusu sözleşmeyi yenilememe konusundaki iradesini karşı tarafa bildirdiği görülmektedir. Davacı şirket, bununla birlikte ihtarlardan ve davanın açılmasından sonra da çerçeve sözleşmeye göre kendisine düşen kar payını almaya devam etmiştir. Ayrıca davalı ... AŞ'ye 29.11.2006 tarihli yazılı bildirimde bulunmuş, bu bildirimde otogaz satışı yaptığı istasyonlara kendi amblemlerinin konulmasını istemiştir.

Somut olay, bu şekilde ortaya koyduktan sonra taraflar arasındaki bayilik sözleşme ilişkisinin devam edip etmediği olgusunun saptanması gerekmektedir.

Bayilik sözleşmeleri kanunda düzenlenmemiştir. Bu nedenle bayilik sözleşmelerine ilişkin uyuşmazlıkların çözümünde Borçlar Kanununun sözleşmeye ilişkin genel hükümlerinden yararlanılmaktadır. Bilindiği gibi sözleşme “iki tarafın karşılıklı ve birbirine uygun surette rızalarını beyan etmeleridir” şeklinde tanımlanmaktadır. Borçlar Kanununun 1. maddesinde tanımını bulan sözleşmenin tamamlanabilmesi için rıza beyanı açık olabileceği gibi zımni (örtülü) de olabilir.

Taraflar arasındaki 02.01.2001 tarihli sözleşme ile davalılar arasındaki otogaz satış sözleşmesinin süresi sonuna kadar davacının intifa hakkı sahibi olduğu taşınmazda bu hakkını kullandırttığı bayisinin otogaz satışına oluru vardır. Otogaz satışı sözleşmesi sona ermeden önce de değinilen çerçeve sözleşmesinin 3-a maddesi gereği sözleşmenin süresinin uzatılmayacağı da davalılara bildirilmiştir. Ne var ki, davalılar faaliyetlerini sona erdirilen sözleşme hükümleri çerçevesinde sürdürmeye devam ettirmişlerdir. Davacı da bu duruma 22.03.2007 tarihli ihtarına kadar ses çıkarmamıştır. Bu nedenle taraflar arasında bayilik sözleşmesinin aynı koşullarda devam ettiği savunulmaktadır.

Gerçekten de, sözleşme süre bitmesine rağmen aynı koşullarda fiilen devam ettirilmiştir. Sözleşmenin kurulmasında olduğu gibi devamında da tarafların rızasının açık ya da örtülü olabileceği kuşkusuzdur. Davacı yanın sözleşme ilişkisinin sürdürülmesine dair açık bir beyanı yoktur. Susma (olumlu

Gerçekten de, sözleşme süre bitmesine rağmen aynı koşullarda fiilen devam ettirilmiştir. Sözleşmenin kurulmasında olduğu gibi devamında da tarafların rızasının açık ya da örtülü olabileceği kuşkusuzdur. Davacı yanın sözleşme ilişkisinin sürdürülmesine dair açık bir beyanı yoktur. Susma (olumlu

ya da olumsuz) bir beyanda bulunma olarak kabul edilemez. Ancak bazı durumlarda, Borçlar Kanunu 1/2 maddesi anlamında örtülü bir irade beyanı sayılabilir. Bu örtülü beyanın karşı taraf açısından olumlu yönde bir irade beyanı kabul edilip edilmeyeceği Türk Medeni Kanununun 2. maddesi uyarınca değerlendirilerek saptanmalıdır. Ayrıca karşı tarafın susmanın kendisine örtülü bir irade beyanı olarak bağlanmasına yol açan olguları bilmesi ya da bilebilecek durumda olması gerekir.

Somut olayda taraflar tacirdir. Eylemli olarak iki yılı aşan otogaz satışına ses çıkartılmaması, kar payı almaya devam edilmesi ve 29.11.2006 tarihli bildirim ile Aygaz A.Ş’nin otogaz tesislerinde kendi amblem ve logolarını kullanmasının istenmesi olgularının karşı tarafça sözleşmenin aynı koşullarda devam ettiğinin kabulü anlamına geleceğini davacı yanın basiretli bir tacir olarak öngörmesi gerekir. Ayrıca dosya içeriğinden davacının otogaz satışı lisansı aldıktan ve kendisinin de otogaz satışı yapabilme koşullarının oluşmasından sonra tesislerin boşaltılması ihtarında bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda taraflar arasındaki sözleşme ilişkisinin davacının 22.03.2007 tarihli ihtarnemesi ile sona erdirme iradesini açıkladığı dönem itibarıyla bu tarihten sonra sona erecek otogaz satış sözleşmeleri için sonuç doğuracağı açıktır. Diğer bir anlatımla, davalılar arasında 08.08.2008 tarihinde başlayacak olan yeni kira dönemi için davacının örtülü rıza beyanının ortadan kalkmaktadır. Eldeki dava da bu tarihten sonra 26.09.2008 tarihinde açıldığına göre davanın kabulü gerekirken mahkemece taraflar arasındaki sözleşme ilişkisinin devam ettiği gerekçesiyle davanın reddi doğru görülmemiş, bu nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 750.00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 30.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2838, Karar No: 2018/6602, Tarih: 22.10.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/2838 E.  ,  2018/6602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 103 pafta, 412 ada, 61 parselde kayıtlı taşınmazda davacı ... ...'ın malik olduğu, kat mülkiyetine geçildiği tarihte bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak özgülenen arsa paylarının yanlış hesaplandığı, bu nedenle arsa paylarının düzenlenerek tapuya tesciline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; davaya konu edilen binada 16.09.1969 yılında kat irtifakının kurulduğu, anagayrimenkulün betonarme karkas sistemde, ayrık nizamda, ... + zemin + 3 normal kattan ibaret A ve B bloklar olarak tertip edilmiş, bloklarda, ortak alanların haricindeki kalan ve kat maliklerine tahsis edilen, A blok' da, zemin katta 2 daire, 3 normal katta 2' şer daire, B blok'da zemin katta 1 daire, ve her bir normal katta 1'er adet daire olmak üzere toplam 12 bağımsız bölümlü olarak oluştuğu, bağımsız bölümlere tefrik edilen arsa paylarının kat irtifakı tesisi sırasında o tarihteki malikleri tarafından tahsis edildiği, davacı tarafın malik olduğu tarihten itibaren 20 seneden fazla bir zaman geçmesine rağmen arsa payının düzeltilmesi için herhangi bir girişimde bulunulmamış olduğu ancak 6306 sayılı yasa yürürlüğe girdikten sonra kat maliklerinin binanın bir müteahhide verilmesi düşüncesi ortaya çıktığında söz konusu davanın açılması ve yeni yapılacak binanın arsa payının miktarı hususunda anlaşamamaları nedeniyle bu tip davaların açıldığı, bunca zaman arsa payına karşı herhangi bir itirazı olmayan kat maliklerinin şimdi bu davayı açmalarının manidar olduğu MK.'nın 2. madde anlamında bunun iyi niyetle bağdaşmadığı gibi yıllarca her kat malikinin arsa payına göre ödediği aidat ve ortak gider miktarları dikkate alındığında geriye dönük olarak fazla meblağlar ödeyen kat malikleri dikkate alındığında bir kısım maliklerin haksız kazanç elde ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi 14/02/2018 tarih, 2017/1387 Esas, 2018/204 Karar sayılı ilamıyla “ bilirkişilerin kök ve ek raporlarında her ne kadar bağımsız bölümlerin arsa paylarının yeniden düzenlenmesi gerektiği belirtilmiş ise de bu tespitlerin 634 sayılı KMK'nın 3.maddesinde belirtilen koşulları sağlamadığı, belirlenen hususların arsa paylarını değiştirecek nitelikte olmadığı, kat irtifakının kurulduğu tarihten bu yana geçen uzun süre içerisinde arsa paylarına herhangi bir itiraz ileri sürülmediği, davacının da 1993 tarihinden itibaren kat maliki olmasına ve o tarihten itibaren apartmanın yönetiminde, KMK. uygulanmasını gerektiren tüm iş ve işlemlerde, mevcut arsa payları tüm kat maliklerince kabul edilmiş olup bu arsa paylarına göre hareket edildiği dikkate alınarak ilk derece mahkemesinin davanın reddine ilişkin kararında hatalı bir yön görülmemiş ve ilk derece mahkemesinin 2018/2838-6602 kararında esası etkileyen bir usul hatası bulunmadığı, vakıa tespitlerinin tam ve doğru olarak yapıldığı, maddi hukuk normlarının doğru olarak uygulandığı, delillerin değerlendirilmesinde de usule aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle ... ... 17. Sulh Hukuk Mahkemesinin 17/01/2017 tarih, 2015/876 E. - 2017/22 K. sayılı kararı usul ve kanuna uygun bulunduğundan, HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı KMK‘nın 3. maddesinde ”Kat mülkiyeti ve kat irtifakı, bu mülkiyete konu olan anagayrimenkulün bağımsız bölümlerinden her birinin konum ve büyüklüklerine göre hesaplanan değerleri ile oranlı olarak projesinde tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin payları ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa paylarının yeniden düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir.“ hükmü düzenlenmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; davaya konu anataşınmazda kat irtifakının 16.09.1969 tarihinde, kat mülkiyetinin ise 30.03.1972 tarihinde kurulduğu, davacının kat maliki olduğu tarih dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı anlaşılmıştır. Her ne kadar dosyada mevcut bilirkişi raporunda anataşınmazda kat irtifakının kurulduğu 16.09.1969 tarih dikkate alınarak arsa paylarının değişmesi gerektiği tespit edilmişse de bahsedilen maddeden de anlaşılacağı üzere somut olayda belirlenen hususların arsa paylarını değiştirecek nitelikte olmadığı dolayısıyla 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesindeki yasal koşulların gerçekleşmediği tespit edilmiştir. Tüm bu nedenlerle bölge adliye mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmayıp yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına 22/10/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5135, Karar No: 2024/15960, Tarih: 28.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2024/5135 E.  ,  2024/15960 K.**

**"İçtihat Metni"**

İLK DERECE MAHKEMESİ : Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/256 E., 2023/349 K.

SUÇ : Kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürme (teşebbüs)

HÜKÜM : Katılanlar ..., ..., ... ve ve müşteki ...'a karşı kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 82/1- a, g bentleri, 3713 sayılı TMK'nın 5/1, 5237 sayılı Kanun'un 35/2, 62, 53/1,2,3, 58/9, 63/1 maddeleri uyarınca dört kez ayrı ayrı 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafinin duruşmaya gelmediği, 26.11.2024 tarihli mazeret dilekçesinin de reddedilmesine karar verildiği görülmekle duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sürecindeki usûli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1 maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1960, Karar No: 2019/6280, Tarih: 24.12.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/1960 E.  ,  2019/6280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ..., kendisine asaleten ... ve Merve Bağcı'ya velayeten ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/04/2013 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacı ... yönünden davanın reddine, diğer davacılar yönünden davanın feragat nedeniyle reddine dair verilen 03/05/2016 günlü kararın Yargıtayda duruşmalı olarak incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, daha önceden belirlenen 24/12/2019 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden ... vekili Avukat ... ile karşı taraftan davalı vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın davacılardan ... yönünden reddine, diğer davacılar yönünden feragat nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, 22/03/2013 tarihinde davalının işleteni ve sürücüsü olduğu araçla müvekkillerinden ...’ya çarpması neticesinde müvekkilinin hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığını ve iyileşemeyerek sakat kaldığını, bu durumun annesi, babası ve kardeşi olan diğer davacıları da derinden üzüp etkilediğini belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacılar ..., ..., ... yönünden davanın feragat nedeniyle, davacı annenin kızı ... ile birlikte yaşadığını ve olay sonrası tedavisi ve bakımıyla ilgilendiğini ispatlayamadığı ve manevi tazminatın yasal koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, davacı ... Bağcı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi; “Hâkim, bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi tazminat olarak ödenmesine karar verebilir. Ağır bedensel zarar veya ölüm halinde, zarar görenin veya ölenin

yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verilebilir” şeklindedir. TBK’nun 56/2. maddesinde, ağır bedensel zarara uğrayan kişinin yakınlarının uğradıkları zararlar düzenlenmiştir. Bu gibi kimselerin, yakınlarına duygusal bağları açısından, bir yakının bedensel bütünlüğünün ihlalinde, doğrudan doğruya kendi kişilik hakkı açısından saldırıya uğradığı ve bu nedenle manevi tazminat isteyebileceği kabul edilmiştir.