muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14415, Karar No: 2015/10423, Tarih: 16.11.2015

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardandan bağımsız bölüm satın alınması halinde Borçlar Kanununun 163. maddesi (TBK m. 184) gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Borçlar Kanununun 167. maddesi gereğince; “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından,

./..

-3-

temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Borçlar Kanununun 81. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Somut olayın, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesine gelince; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 184. maddesi gereğince alacağın devrinin yazılı şekilde yapılması yeterlidir. Bu nedenle dava konusu bağımsız bölümün arsa sahibi ve aynı zamanda yüklenici (yap-satçı) konumunda olan davalı yüklenici şirketten satın alınmasına ilişkin temlik işlemi resmi şekle tabi değildir. Davacının dayandığı sözleşme geçerli olduğundan, Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılarak yüklenicinin edimini yerine getirip getirmediği, davacının yüklenicinin halefi olarak şahsi hak kazanıp kazanmadığı belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmaz üzere 16.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11445, Karar No: 2021/14656, Tarih: 30.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/11445 E.  ,  2021/14656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 2.6.2012 yerine 24.5.2012 olarak yazılması yerinde giderilmesi olanaklı maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ...’e yönelik nitelikli hırsızlığa teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin kabulünde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluş ve dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun katılana ait marketin anahtarlarını çalarak kopyaladıktan sonra hakkındaki mahkumiyet hükmü kesinleşen sanık Ferhat’a verdiği, suç tarihinde kopyalanan anahtarla katılana ait markete giren sanık Ferhat’ın iş yerinin alarmının çalışması üzerine olay yerinden kaçtığının anlaşılması karşısında, suça eylemsel katkısı yönünden suça sürüklenen çocuğun anılan suçun müşterek faili olduğu gözetilmeden yardım eden olarak kabulü ile cezasından 5237 sayılı TCK'nın 39/2-c maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini;

2-Suça sürüklenen çocuğun katılana ait anahtarı çaldıktan sonra kopyaladığı anahtarı hakkında mahkumiyet hükmü kesinleşen sanık Ferhat’a vererek bu şekilde iş yerinde hırsızlığa teşebbüs suçuna iştirak etmesi nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 43. maddesinin uygulanmaması;

3-Katılanın aşamalardaki ifadelerinde iş yeri alarmının 04.20 de çalıştığını beyan ettiği ve suç tarihinde Antalya ilinde güneşin 04.35 te doğduğu ve yaz saati uygulaması gereğince de saat 04.35 ten sonraki saatlerinin gündüz zaman dilimi olarak kabul edilmesi gerektiği dikkate alındığında, bozma öncesi kovuşturma aşamasında olay yerine ilişkin CD üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak düzenlenen bilirkişi raporunun dosya içerisine alındığı ve hükmün açıklanmasına karar verilen hükmün gerekçesinde de eylemin gece vakti işlendiğinin kabul edildiği belirtilmekle birlikte sözkonusu CD veya bilirkişi raporunun dosya içerisinde bulunmadığı, bilirkişi raporunun UYAP sistemi üzerinden görüntülenemediğinin, ayrıca aynı eylem nedeniyle hakkındaki mahkumiyet kararı Dairemizin 28.2.2018 tarihli kararı ile kesinleşen sanık ... hakkında TCK'nın 143. maddesi ile uygulama yapıldığının anlaşılması karşısında; olay saatinin tespitinin yapılabilmesi için sözkonusu CD ve bilirkişi raporunun denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine alınması sağlanarak bu husustaki duraksama giderildikten sonra, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanma koşullarının karar yerinde tartışılması gerekliliğinin düşünülmemesi,

4-Suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 20/2. maddesi gereğince zorunlu olan sosyal inceleme raporu alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20873, Karar No: 2015/14310, Tarih: 09.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/20873 E.  ,  2015/14310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 18/09/2014

Numarası : 2013/348-2014/410

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde çalışırken yıllık iznini kullanması için gönderildikten sonra işe gelmemiş gibi tutanak tutularak iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının 01/04/2009-02/04/2009-03/04/2009 tarihleri arasında haklı bir nedeni olmadan ve mazeret bildirmeden işe gelmediğini ve bu nedenle iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının davacıyı muhatap alan ve devamsızlığını belgelemesine ilişkin işe davet ihtarnamesi göndermediği göndermediği böylelikle yapmış olduğu feshin haklı olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyaya sunulan kayıt ve belgelerden davacının 11/04/2006 tarihi ile 01/04/2009 tarihleri arasında 2 yıl 11 ay 21 gün çalıştığı konusunda ihtilaf olmamasına rağmen bilirkişi tarafından hizmet süresinin 3 yıl 11 ay 21 gün olarak hesap edilmesi ve buna bağlı olarak kıdem süresi ve buna bağlı olarakta hüküm altına alınan alacakların fazla hesaplanmış olması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 09/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2219, Karar No: 2019/274, Tarih: 21.01.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2219 E.  ,  2019/274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalı Kuruma bildirilen tüm çalışmalarının fiili olduğunun tespiti ile kanuna ve usule aykırı 24.06.2014 tarih, OT-60 sayılı raporun hakkındaki bölümünün iptaline karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesi üzerine davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 21/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9166, Karar No: 2010/22193, Tarih: 05.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/9166 E.  ,  2010/22193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/10/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 140/2.maddesinde “Faaliyet izni kaldırılan veya tasfiyeleri Fon eliyle yürütülen bankaların iflas ve tasfiye idarelerinin Fon tarafından, borçlarının ve/veya taahhütlerinin üstlenilmesi ve/veya alacaklarının devralınması hâlinde, Fonun üstlendiği borçlar ve/veya taahhütler ile devraldığı alacaklarla ilgili devir ve temlik sözleşmeleri, her türlü teminatın tesisi ve kaldırılması, sözleşmelerin bozulması, dava ve icra takipleri ile bu borçlar ve/veya alacaklar ve/veya taahhütlerle ilgili diğer her türlü işlemler ve bu işlemlerle ilgili düzenlenen kâğıtlar, her türlü vergi, resim, harç, fonlar ve 2548 sayılı Ceza Evleriyle Mahkeme Binaları İnşası Karşılığı Olarak Alınacak Harçlar ve Mahkûmlara Ödettirilecek Yiyecek Bedelleri Hakkında Kanunun 1 inci maddesi hükmünden istisnadır.” hükmüne yer verilmiş, aynı yasanın 140/3. maddesinde ise, “Borçlu tarafından ödenmesi gereken tahsil harcı dahil her türlü vergi, resim, harç ve masraflar bu alacaktan mahsup edilemez. Bu işlemlerden kaynaklanan döner sermaye ücreti ödenmez ve diğer kesintiler yapılmaz.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Bu durumda şikayetçi (alacaklı) banka harç ödemekle yükümlü olmadığı gibi, borçlu tarafından ödenmesi gerekli tahsil harcı, şikayetçi bankanın alacağından da mahsup edilemez. Tahsil harcının sorumluluğu İİK.nun 15. maddesine göre borçludur. Dairemizin yerleşik içtihatları gereğince tahsil harcı yönünden bu harcın tahsili için Harçlar Kanunu'nun 37. maddesi uyarınca ilgili vergi dairesine yazı yazılması gerekli ve yeterlidir. O halde icra müdürlüğünün bu yöndeki kararında bir isabetsizlik yoktur. Mahkemece şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 05.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4766, Karar No: 2022/19344, Tarih: 22.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/4766 E.  ,  2022/19344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

...

Sanık ... hakkında Tavşanlı Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2015 tarihli ve 2015/270 Esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK‘nin 367. maddesine göre usulüne uygun olarak verilmiş bir mütalaa bulunmadığı halde, “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açılmış ve Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda Mahkemece Vergi Dairesinden sanık hakkında mütalaa verilip verilmeyeceği sorulmuş, verilen cevapta sanık hakkında düzenlenmiş bir rapor bulunmadığının belirtilmesi karşısında, adı geçen sanık hakkında mütalaa yokluğundan düşme kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanıklara yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA, 22.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/693, Karar No: 2015/2154, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/693 E.  ,  2015/2154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/928-2015/24

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 06.06.2014 gün ve 2014/159 E. 2014/447 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/23011 E. 2014/26238 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle,davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9333, Karar No: 2011/19808, Tarih: 01.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/9333 E.  ,  2011/19808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idareler vekilleri yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R –

Taşınmaz üzerinden geçen ve imar planında 12 metrelik ve 15 metrelik imar yolu olarak düzenlenen Akça Sokak ile Hatır Sokak'ın ana arter olup olmadığı, ana arter listesinde bulunmaması halinde bakım ve onarım sorumluluğunun hangi belediyeye ait olduğunun ilgili belediyelerden ayrı ayrı sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.