muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2813, Karar No: 2011/2082, Tarih: 28.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/2813 E.  ,  2011/2082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 21/08/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece, istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, kusur durumu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, ölenin annesi ... ile babası ... yararına takdir edilen 8.000,00'er TL, ölenin kardeşleri ..., ... ve İpek T. Güçer yararına takdir edilen 5.000,00’er TL manevi tazminat fazladır. Adı geçenler yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, ölenin annesi ... ile babası ... yararına 4.000,00'er TL, kardeşleri ..., ... ve ... yararına 2.500,00’er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2/a nolu bendinde yer alan “…8.000,00…” ve “…5.000,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla “…4.000,00…” ve “…2.500,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2/c nolu bendinde yer alan “…31.000,00…”, “…1.674,00…” ve “…513,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla “…15.500,…”, “…837,00…” ve “…1.340,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 2/g ve 2/h bentlerinde yer alan “…3.610,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla “…1.800,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12028, Karar No: 2008/194, Tarih: 16.01.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/12028 E.  ,  2008/194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : IĞDIR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2007

Taraflar arasında görülen dava ve birleştirilen davalarda;

Davacılar F... ve L., kök muris H. B...'tan intikal eden 38 ada 1 parsel sayılı taşınmazdaki paylarının muris anneleri C. tarafından velayeten ve vekaleten kardeşleri olan davalı M...'e devredilmesinde velayet ve vekalet yetkisinin kötüye kullanıldığını, anneleri C...'nin kendi payını devrinde de mahfuz hisselerinin bertaraf edilme kastı bulunduğunu, işlemin muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptali-tescil istemişler; davacılar H..., S... ve Z.... da birleştirilen davalarında anneleri C...'nin payını devrinin saklı paylarına tecavüz kastı taşıdığını ileri sürerek muvazaa nedeniyle tapu kaydının iptalini istemişler; ayrıca tüm davacılar davalı M....'in diğer davalı E...'e, onun da diğer davalı Ö.e yaptığı devirlerin de el ve işbirliği içinde gerçekleştirildiğini belirtmişlerdir.

Davalılar M...ve Ö.... davaların reddini savunmuşlar, diğer davalı E...davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm davacıların taşınmazın devrine ilişkin resmi akitte yer aldıkları, iddialarını yazılı delille kanıtlayamadıkları, yemin haklarını da kullanmadıkları gerekçesiyle kanıtlanamayan davaların reddine karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu iptali-tescil ve tenkis isteklerine ilişkindir.Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 38 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kök miras bırakan Z......’e ait iken ölümüyle tek mirasçısı H.. B...’a kaldığı, H...’ın da 8.12.1984’de öldüğü, mirasçıları olan karısı C.... B.....’ın kendi adına asaleten, küçük kızı F.....’ya velayeten, kızları H.... ve L....’ya da vekaleten, diğer çocukları M...., Semra, Z.... ve N.... da kendi adlarına asaleten hareketle 18.4.1988 tarihli akitte taşınmazı üzerlerine intikal ettirip iştirak halindeki mülkiyeti müşterek mülkiyete çevirdikten sonra, anne C...nin kendi payı ile kızları F...., H..... ve Leyla’nın paylarını, diğer kızları S....., Z..... ve N... da kendi paylarını tek erkek çocuk M.....’e satış yoluyla devrettikleri; taşınmazın tamamının maliki haline gelen M....’in anılan taşınmazı 17.2.1995 tarihinde yanında çalışan işçisi E... İ....’ye sattığı, E.....tarafından da 24.7.2000’de M.....’in karısı Ö....’e temlik edildiği; bu arada anne C...’nin de 18.8.1989’da ölmüş olduğu görülmektedir.

Hükmü temyiz eden davacılar F.... ve L... eldeki dava ve birleştirilen davaları ile, anneleri C....’nin kardeşleri M...’e yaptığı temlikte asaleten devrettiği payını muvazaalı biçimde, velayeten ve vekaleten devrettiği payları da velayet ve vekalet görevini kötüye kullanmak suretiyle devrettiğini, sonraki temliklerin de el ve işbirliği içinde kötü niyetle gerçekleştirildiğini ileri sürdüklerine göre, iddialarını muris muvazaası ile velayet ve vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenlerine dayandırdıkları anlaşılmaktadır.Öncelikle belirtmek gerekir ki, velayet görevinin kötüye kullanıldığı iddiasına yalı isteğin 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2. kitabının 2. kısmının 7. ayırım başlığını taşıyan “Çocuk Malları“ ile ilgili bölümünde yer alan (T.M.K.'nun 352 ila 363. maddeleri) düzenlemelerden kaynaklandığı açıktır. Bu tür iddialarla açılan davaların 18.1.2003 tarihinde yayınlanıp aynı tarihte yürürlüğe giren 4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasa’nın 4. maddesi hükmüne göre Aile Mahkemelerince çözüme kavuşturulacağı kuşkusuzdur. Görev, kamu düzeniyle ilgili olup mahkemece re’sen gözetilmesi gerekli bir usul kuralıdır.

Muris muvazaası iddiasına gelince; bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 Sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tesbiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Vekalet görevinin kötüye kullanılması iddiası bakımından ise; Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

Borçlar Kanununda sadakat ve özen borcu, vekilin vekil edene karşı en önde gelen borcu kabul edilmiş ve 390/2 maddesinde "vekil, müvekkiline karşı vekaleti hüsnüniyetle ifa ile mükelleftir..." hükmüne yer verilmiştir. Bu itibarla vekil, vekil edenin yararına ve iradesine uygun hareket etme, onu zararlandırıcı davranışlardan kaçınma yükümlülüğü altındadır. Sözleşmede vekaletin nasıl yerine getirileceği hakkında açık bir hüküm bulunmasa veya yapılan işlem dış temsil yetkisinin sınırları içerisinde kalsa dahi vekilin bu yükümlülüğü daima mevcuttur. Hatta malik tarafından vekilin bir taşınmazın satışında, dilediği bedelle dilediği kimseye satış yapabileceği şeklinde yetkili kılınması, satacağı kimseyi dahi belirtmesi, ona dürüstlük kuralını, sadakat ve özen borcunu gözardı etmek suretiyle, makul sayılacak ölçüler dışına çıkarak satış yapma hakkını vermez. Vekil edenin yararı ile bağdaşmayacak bir eylem veya işlem yapan vekil değinilen maddenin birinci fıkrası uyarınca sorumlu olur.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi Medeni Kanunun 3. maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekalet eden arasında bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi Medeni Kanunun 3. maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekalet eden arasında bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Ne var ki, üçüncü kişi vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, Medeni Kanunun 2. maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu yasa maddesi buyurucu nitelik taşıdığından hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek en azından ona göz yummak olur. Oysa bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.

Hal böyle olunca, velayet görevinin kötüye kullanılması hakkındaki davanın tefrik edilerek görevsizlik kararı verilmesi; muris muvazaası ve vekalet görevinin kötüye kullanılması yönlerinden ise anılan ve tefrik edilen davanın bekletici sorun sayılması; ondan sonra yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde soruşturma yapılarak sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, somut olay taraf muvazaası olarak nitelendirilip davanın reddedilmesi isabetsizdir. Davacıların temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edenlere geri verilmesine, 16.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6716, Karar No: 2018/16220, Tarih: 19.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/6716 E.  ,  2018/16220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı (... İşletmesi Merkez Müdürlüğü ... İşletme Müdürlüğü) vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın (Döner Sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğü ... İşletme Müdürlüğü) yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 28/05/2018 tarih, 107633 sıra nolu makbuz ve 07/06/2018 tarih, 117343 sıra nolu makbuzla yatırılan tüm temyiz harçlarının isteği halinde davalı Bakanlığa iadesine, 19/09/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14026, Karar No: 2012/20002, Tarih: 07.06.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/14026 E.  ,  2012/20002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, ücret alacağı, hafta tatili, asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde haftada 6 gün 12 saati aşan şekilde çalışmasına rağmen fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iddialarını kabul etmeyerek davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük

çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan (11 saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saati aşan daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/ 35281 E, 2008/ 30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacı fazla çalışma yaptığını iddia ederek fazla çalışma ücreti talebinde bulunmuştur.

Hesap bilirkişisi davacının günlük 13 saat haftada 6 gün çalıştığını, yarım saat ara dinlenmesi mahsubuyla haftalık 75 saat çalışmasının bulunduğunu, buna göre davacının haftalık 30 saat fazla çalıştığını kabul ederek hesaplama yapmıştır.

Yukarıda anlatılan ilkeler ışığında dairemizin yerleşmiş görüşü de göz önüne alınarak 11 saatte kadar olan çalışmalarda (11 saat dahi) bir, 11 saatten fazla süre olan çalışmalarda birbuçuk saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken yarım saat ara dinlenme mahsubuyla hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4635, Karar No: 2010/5604, Tarih: 07.10.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/4635 E.  ,  2010/5604 K.**

**"İçtihat Metni"**

27.05.2010 tarihinde dava dosyasının denetlenebilmesi ve temyiz incelemesinin sağlıklı yürütülebilmesi amacıyla Dairemizce eksik olduğu görülen 1. ve 2.fıkralardaki hususların yerine getirilmesi yerel mahkemeden istenildiği, 2.fıkradaki eksiklik yönünden cevap verildiği, ancak 1.fıkradaki eksiklik giderilmeden ve yazışma tekniklerine aykırı şekilde "7.Hukuk Dairesi (İlk Derece)ne Ankara" ifadesiyle başlanılıp "gereği bilgilerinize rica olunur" şeklinde bitirildiği görülmüştür. Dairemizce istenilen;

1-Aydın Germencik İlçesi ... Köyü Cilt No:40, K-sıra:31'de nüfusa kayıtlı miras bırakan ...'a ait anne, baba ve kardeşlerini gösterir nüfus aile tablosunun ilgili Nüfus Müdürlüğünden,

2-Germencik Sulh Hukuk Mahkemesinin 1975/289-395 E.K. sayılı mirasçılık belgesini gösterir dava dosyasının gönderildiği ifade edilen kurum arşivinden getirtilerek dosya içerisine konulması, dosyanın bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek dava ekonomisine aykırı düşecek şekilde yeniden yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin ve yazışma kurallarına titizlikle uyularak eksikliklerin tümü ile yerine getirilmesi, aksi takdirde ilgili hakim hakkında Hakim ve Savcılar Yüksek Kuruluna, ilgili kalem personeli hakkında o yer C.Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulacağının gözönünde tutulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkekmesine İADESİNE, 07.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11990, Karar No: 2018/3021, Tarih: 28.02.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/11990 E.  ,  2018/3021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların savunmaları, dosyadaki cd'de mevcut olaya ilişkin kamera görüntüleri nazara alındığında, suça sürüklenen çocukların toplanmış bir vaziyette kendi aralarında konuştukları sırada, dava dışı ....n yanında motorlu bir bisiklet bulunduğu halde görüntüye girip bir süre tek başına itekleyip ve üzerine binerek kamera görüntüsünden çıkarak gitmesinden sonra diğer çocukların onun peşinden koştuklarının, bu itibarla.... kamu davasına konu eyleme kendi başına karar verip tek başına mı gerçekleştirdiği, yoksa öncesindeki ortak bir suç işleme iradesiyle mi eylemin gerçekleştirildiği konusunda dosyanın mevcut haliyle şüpheyi aşacak mahiyet ve derecede delil bulunmadığı, suça sürüklenen çocukların atılı suça iştirak etmediklerine dair savunmalarının aksinin ispatlanamadığının anlaşılması karşısında, ....hakkında açılmış bir kamu davası bulunup bulunmadığı araştırılarak, açılmış bir dava bulunması halinde ve mümkün olduğu takdirde dosyaların birleştirilmesi, aksi takdirde diğer dosyanın geldiği aşama nazara alınıp ilgili dosyanın bir suretinin dosya içine alınmasından sonra dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafii ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 28/02/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.