muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3967, Karar No: 2012/5468, Tarih: 14.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3967 E.  ,  2012/5468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu raporunda değerlendirmeye alınan zeytinin 2011 yılına ilişkin dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden istenilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20006, Karar No: 2022/17120, Tarih: 19.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/20006 E.  ,  2022/17120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi ve denetime olanak sağlanabilmesi bakımından, dosya içerisinde ve UYAP ortamında yer almayan;

a) İtiraz Hakem Heyetince verilen kararda, bilirkişi ...’dan alınan TRH 2010 yaşam tablosu-progresif rant esasına göre düzenlenen 15.05.2021 tarihli hesap raporunun,

b) Yine İtiraz Hakem Heyetince verilen kararda davacının 18.05.2021 tarihli e-posta ekinde gönderdiği belirtilen ıslah dilekçesinin dosya içine alındıktan sonra gönderilmesi için dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın gösterilen nedenlerle ve yukarıda belirtilen şekilde işlem yapılıp eksiklikler tamamlanıp eklenmesinden sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya yeniden gönderilmesi için, Sigorta Tahkim Komisyonuna iletilmek üzere hakem kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1393, Karar No: 2018/6647, Tarih: 22.05.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/1393 E.  ,  2018/6647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan mahkemenin 24/07/2014 tarihli 2013/875-2014/543 sayılı ek kararına yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından temyiz isteminde bulunulduğu halde bu suçla ilgili tebliğnamede görüş bildirilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuklar hakkında belirtilen suçtan kurulan hükümle ilgili olarak tebliğname düzenlenmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 22/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1568, Karar No: 2015/13725, Tarih: 15.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/1568 E.  ,  2015/13725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karabük 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2014

NUMARASI : 2014/315-2014/609

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Ş.. Ö.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Ş.. Ö.. vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Dosya arasında bulunan 12.09.2014 havale tarihli hükme esas alınan bilirkişi raporunda;kıyas emsal olarak alınan 61 ada 7 parsel ve 19 ada 17 parsel sayılı taşınmazların üzerinde bulunan yapıların bedelinin hesaplanmasına ilişkin bölümde ,yapıların satış tarihindeki birim maliyet fiyatları alınmak suretiyle hesaplama yapılması gerekirken,dava tarihindeki yapı birim fiyatları esas alınmak suretiyle ,dava konusu taşınmazın m2 birim bedelinin belirlenmesi,

2-Değerlendirme tarihi olan 2014 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, resen belirlenen vergi değerlerine ait sokak ve cadde isimleri dosyada bulunan krokilerden işaretlettirilerek, gerektiğinde fotoğrafları da çekilerek dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3-Somut emsal alınan taşınmazların satış tarihi itibariyle, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibari ile fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğu Belediye İmar Müdürlüğünden sorularak, sonucuna göre dava konusu taşınmazın m² birim bedelinden Düzenleme Ortaklık Payı düşülüp düşülmeyeceği hususu araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı Ş.. Ö.. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı Ş.. Ö..'dan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5856, Karar No: 2024/8127, Tarih: 20.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/5856 E.  ,  2024/8127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/619 Esas, 2022/1724 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kırıkkale 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/37 E., 2020/100 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 12.10.2005 tarihinde davalı ... ile yaptığı anlaşmaya bağlı olarak 2005 yılının 11. ayından 2009 yılının Ekim ayına kadar Kırıkkale Şehir İçi Toplu Taşıma işini ihaleli olarak yaptığını, kamu otoritesi olarak davalının sözleşme gereği kendisine düşen görevi yerine getirerek dolmuş durakları, otobüs durakları ve buralardaki taşıma düzenini sağlayacağını varsayarak bu ihaleye girdiğini ancak davalı idarenin koşulları sağlayamadığını, müvekkili şirketin bu yükümlülükleri yerine getirmesi konusunda davalıya defalarca talep ve başvuru yaptığını, ancak duraklardaki minibüs beklemelerini, hatta müvekkili şirkete tahsis edilen otobüs hareket alanının bile minibüsçüler tarafından işgal edilerek müvekkili firmanın çalışmasına engel olmasının önünü alamadığını, bu konuda müvekkili şirket tarafından defalarca tespitler yaptırıldığını, davalı belediyeye başvurarak “çalışamadığını, minibüsler tarafından otobüs hareket merkezinin ve durakların minibüsler tarafından işgal edildiğini, firmanın zarar ettiğini” belirterek önlem alınmasını, UNKOME kararlarına uyulmasının sağlanmasını, çalışma koşullarının sözleşmedeki gibi sağlanmasını talep ettiğini, davalının hiçbir önlem almadığını, minibüsçülerin kurallara uymasının sağlandığı ve sözleşme koşullarının sağlandığı 2 gün müvekkilinin günlük ortalama 13.000 kişi taşıdığını, bu ilk 2 günden sonra davalının sözleşme koşullarını sağlamaması nedeniyle müvekkilinin 3.000 kişi taşıyarak zarar ettiğini, il trafik komisyonu tarafından alınan kararlara hatlı minibüslerin uymasının belediye tarafından temin edilmediğini, minibüsçülerin kurallara aykırı bekleme yaptığını ileri sürerek şimdilik 100.000,00 TL zararın hak ediş tarihlerinden itibaren en yüksek ticari faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davacıya belli bir yolcu sayısı taahhüt etmediğini, davacıya verilen hatlar nazara alındığında günde 14 sefer yapıldığı varsayımı ile tam kapasitenin günlük 17.920 kişi olduğu görülmekte ise de bu kapasitenin gerçekleşemeyeceğini, ilde minibüs ve otobüs toplam yolcu kapasitesinin okullar açıkken 19.000, kapalıyken 17.000 olduğunu, minibüslerin 6 kat fazla sefer gerçekleştirdiğini, şehir içi mahallelerden şehir merkezine yürüme mesafesinin yakın olması nedeni ile birçok vatandaşın ne dolmuş ne de davacı firmanın araçlarını tercih etmediğini, davacının ihale süresinin bitmesinden sonra açılan tüm ihalelere herhangi bir itiraz olmaksızın davacının da katıldığını hatta katıldığı ihalede ihalenin iptali kararının iptali için dava açtığını, davacı firmanın zarar ettiğini belirttiği toplu taşımacılık işinde tekrar girişimlerinin açılan davada samimiyetini ortaya koyduğunu, davacının engellendiği iddiasının haksız rekabet taleplerinin özel hukuk hükümlerine göre minibüsçüler ile aralarında çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık olduğundan bu nedenle de açılan davanın reddi gerektiğini, davacı firma ile imzalanan sözleşmenin ihale süresinin sona ermesi nedeni ile sonlandığını, güzergaha uyum sorunun yaşanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dosyada, davacıların çalıştırdığı otobüslerin seyir güzergahının yolcu sayısı ya da minibüsler tarafından taşınan yolcu sayısına ilişkin herhangi bir veri bulunmadığı, teknik bilirkişi raporunda belirtildiği üzere, talep edilen gelir kaybının hesaplanmasında mukayese yapabilmek için otobüslere binenlerin yanı sıra, minibüslere binenlerin de sayılarının bilinmesi, davacının zararının hesaplanabilmesi için fiilen taşıdığı yolcu sayısının yanında, taşıması gereken yolcu sayısına ilişkin verilerin de elde bulunması gerektiği, İl Trafik Komisyonu ve Belediye Trafik Komisyonu kararlarına aykırı olarak bekleme, duraklama yapan minibüslerin, bu yolla davacının taşıyabileceği yolcuları aldığı ve davacı firmanın bu sebeple zarara uğramış olabileceği söylenebilir ise de dosya içerisinde mevcut veriler üzerinden bu zarara ilişkin herhangi bir hesaplama yapılamayacağı, minibüslerin komisyon kararlarına aykırı olarak davacı firmanın kaç yolcusunu taşıdığının tespit edilemeyeceği, Kırıkkale Minibüsçüler Esnaf Odası’nın sunduğu yazıda “davacı odaya kayıtlı olmadığından yazıda belirtilen yıllara ait indi bindi yolcu sayısının tespit edilemediğinin” belirtildiği, kira sözleşmesinde, kiralanan hatlarda taşınacak yolcu sayısına ilişkin herhangi bir taahhüt bulunmadığı, sözleşme ile davacıya herhangi bir yolcu sayısı taahhüt edilmediği de nazara alındığında, minibüslerin trafik komisyonu kararlarına aykırı bekleme ve duraklama yapmak sureti ile taşıdığı yolcuların, davacının zararına sebebiyet vermesi halinin, davalı idarenin sözleşmesel bir sorumluluğuna sebep olmayacağı, alınan pek çok düzenleyici karar ile, hatlı minibüslerin herhangi bir yerde bekleme ve depolama yapmasının yasaklanmasına karşın, davalı tarafından bu yasağa ilişkin denetimlerin yapılmaması halinin, davacı uhdesinde bulunan hatlardan elde edilecek gelirin azalmasına sebebiyet verdiği aşamada hizmet kusuru olarak değerlendirilebilmesi mümkün ise de bu durumda dahi açıklanan sebeplerle, hizmet kusurunun sebebiyet verdiği zarar miktarının hesaplanmasına imkan bulunmadığı, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, taraflar arasındaki sözleşmede yolcu sayısına ilişkin bir garanti bulunmadığı, sözleşmede sadece hatların kiraya verildiği, davacının otobüsleri ile minibüslerin çalışma koşullarına, otobüs ve minibüs durakları ve çalışma düzenine ilişkin bir hükme yer verilmediği, buna göre taraflar arasındaki sözleşmede davacının tazminat talebine esas teşkil edecek bir hüküm bulunmadığı, her ne kadar davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde haksız fiil hükümlerine dayandıklarını ileri sürmüş ise de tarafların, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçelerinin karşılıklı verilmesinden sonra iddia veya savunmasını genişletemeyeceği yahut değiştiremeyeceği, yerel mahkemece davanın reddi yönünde verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 20.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6189, Karar No: 2021/7422, Tarih: 28.12.2021

**5. Ceza Dairesi         2018/6189 E.  ,  2021/7422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan düşürülme ile sanık ... hakkında zimmet suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre düşürülme hükümlerine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca düşmesi yerine düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak bu cihet yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasa'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının A-1 ve B-1 no.lu bentlerinde yer alan "düşürülmesine" ibarelerinin "düşmesine" şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK, delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık ... hakkında zimmet suçundan verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle bu hükmün DOĞRUDAN ONANMASINA,

Sanık ... hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanık ... hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanığın suç tarihlerinde Uşak ili Merkez ilçe ... köyü muhtarı olarak görev yaptığı, 1997-2000 yılları arasında köy tüzel kişiliği adına faturalar toplamı olarak 297.250 kg çimento alındığı, köyde yapılan inşaatlar için 14/12/2004 tarihli teknik bilirkişi raporuna göre ... binası, düğün salonu, okul ek binası, okul çevre duvarı ve muhtarlık binası için toplam 48,08 ton çimento harcandığı, ayrıca 14. Bölge Uşak İl Müdürlüğüne büz karşılığı 35 ton çimento verildiği, buna göre 214.170 kg çimentonun sanığın uhdesinde gözüktüğü, mahkemece yapılan keşif üzerine inşaat mühendisi bilirkişi ... tarafından düzenlenen 04/10/2013 tarihli raporda köy içinde yapılan kanalizasyon şebekesine ait büzlerin döşenmesi ve logar yapımı için gerekli çimento miktarının toplam 4.722,00 kg olacağı kanaatinin bildirildiği, aynı bilirkişi tarafından düzenlenen 28/04/2014 tarihli ek raporda sanık tarafından yapıldığı iddia edilen ek su basmanı betonuna gidecek toplam çimento miktarının 15.525,00 kg olabileceği, bu hali ile nerede kullanıldığı kanıtlanamayan 198.645,00 kg çimentonun sanığın sorumluluğunda olduğu ve eksik miktarın 2000 tarihi itibarıyla 19.864,50 TL olduğunun tespit edildiği, sanığın görevi nedeni ile kendisine teslim edilen, bu sebeple koruma ve gözetimiyle yükümlü bulunduğu uhdesinde olan köy muhtarlığına ait toplam 198.645,00 kg çimentonun karşılığı 19.864,50 TL'yi zimmetine geçirdiği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılabilmesi için, çimentoların alındığı firma yetkililerinin tanık olarak dinlenilmesi, anılan firma ve kurumlar nezdindeki fatura ve muhasebe kayıtlarının incelenmesi sonrasında köy tüzel kişiliğine ait tüm defter ve kayıtlar Sayıştay emekli uzman denetçilerinden oluşan yeni bir bilirkişi heyetine tevdi edilerek sanığın uhdesinde köye ait çimento ve para kalıp kalmadığı, kaldıysa bu tutarın kesin olarak hesaplanmasıyla sanığın görevden ayrıldığı tarihten sonraki çimento bedellerinin de zimmetinde gösterildiği şeklindeki ve savunmalarında ileri sürdüğü tüm hususları da irdeler nitelikte rapor alınmasından sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Sayıştay emekli uzman denetçileri olan bilirkişiler ... tarafından düzenlenen 14/06/2012 tarihli raporda sanığın uhdesinde kalan 214,17 ton çimento karşılığı zimmet miktarının 3.105 TL olduğu belirtildiği halde, sanığın savunmaları kapsamında mahkemece keşif yapılarak kanalizasyon şebekesine ait büzlerin döşenmesi ile logar yapımı için ve ek subasmanı betonuna harcanan çimento miktarlarının belirlenmesinden sonra inşaat mühendisi bilirkişi ...'nın raporuna göre ise zimmet miktarının 19.864,50 TL olarak tespit edildiğinin anlaşılması karşısında, bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilerek zimmet miktarının kesin olarak belirlenmesi gerektiği dikkate alınmadan zimmet miktarının 19.864,50 TL olarak kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suçu, zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlediği anlaşılan sanığın eylemlerinin TCK'nin 247/2. maddesinde düzenlenen nitelikli zimmet suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

Sanığın 3.105,00 TL ödeme yaptığı, zimmet miktarı olarak kabul edilen 19.864,50 TL'nin tamamını ödemediği anlaşılmakla, TCK'nin 248/2. maddesinde yer alan etkin pişmanlık şartlarının oluşmadığı gözetilmeden, cezasından indirim yapılmak suretiyle hakkında eksik cezaya hükmolunması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının Resmi Gazete'nin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı nüshasında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nin 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yüklenen suçu TCK'nin 53/1-a madde-fıkra-bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında bu bentteki hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanması yerine, aynı madde ve fıkranın "e" bendindeki hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili ile sanık ... müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 28/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/611, Karar No: 2015/2072, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/611 E.  ,  2015/2072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi(İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/955-2015/81

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/194 E. 2014/313 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/19220 E. 2014/26152 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”