muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5087, Karar No: 2014/4920, Tarih: 21.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/5087 E.  ,  2014/4920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2009

NUMARASI : 2001/510-2009/455

Hazine ile O.. Ç.. (A.) ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair Akşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 08.07.20109 gün ve 510/455 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti davalılara ait olan 14050 m2 yüzölçümündeki 349 parsel sayılı taşınmazın, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na göre A. Gölü kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını belirterek tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalılara dava dilekçesi ve duruşma günü yöntemine uygun biçimde tebliğ edildiği halde, ilama oturumlarına katılmamış ve davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, Mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanun'un 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanun'un 12.maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer Kamu Tüzel Kişileri dâhil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanuna eklenen geçici 10. maddesinde ise; "Bu Kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır." şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazine'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, Yerel Mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; "25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline" karar verilmiş ve iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan Hakim, Türk hukukunu resen uygular" hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu adır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan Hakim, Türk hukukunu resen uygular" hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu adır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildigi tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa'nın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'yla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek hüküm bozulmalıdır.

Açıklanan nedenle davacı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 21.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3716, Karar No: 2020/3620, Tarih: 09.03.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/3716 E.  ,  2020/3620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:;

Sanık hakkında kaçakçılık suçundan (5607 sayılı Yasaya aykırılık) yürütülen soruşturma kapsamında sanıkta ele geçirilen ve kaçakçılık suçunun konusunu oluşturan iki adet ineğin kolluk görevlilerince 20.10.2010 tarihinde yediemin sıfatıyla sanığa teslim edildiği, kovuşturmayı yürüten Reyhanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/1822 Esas sayılı dosyasında 16/12/2010 ve 10/01/2011 tarihlerinde keşfe gidildiğinde teslim edilen hayvanların yerinde olmadığının tespit edildiği görülmüştür.

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 11. maddesinde el konulan eşyanın muhafazası, 16. maddesinde tasfiye hususları düzenlenmiş, ilgili yönetmeliğin 5, 6 ve 11. maddelerinde suç konusu eşyaların kimlere teslim edileceği, nasıl muhafaza edileceği gibi hususlara yer verilmiştir.

Yasa ve yönetmelik hükümlerine göre kaçakçılık suçunun konusunu oluşturan eşya veya nakilde kullanılan vasıtaların sahiplerine teslim edilemeyeceği, muhafaza için gerekli masrafların Bakanlık Döner Sermaye İşletmesince karşılanacağı, canlı hayvanlarda Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının ilgili birimlerine teslim edileceği hüküm altına alınmıştır. Somut olayda, 5607 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık hakkında yürütülen soruşturma kapsamında ele geçirilen iki adet ineğin yasa ve yönetmelik hükümlerine aykırı olarak ilgili kamu birimlerine değil, sanığa teslim edildiği anlaşılmakla, suçun konusunu oluşturan hayvanların yasa ve yönetmelik hükümlerine aykırı olarak sanığa teslim edilmesinde, teslim olunan eşya üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunduğu ileri sürülemeyeceğinden unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine yazılı gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 09/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5796, Karar No: 2010/14495, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/5796 E.  ,  2010/14495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı kooperatifin daha önceden üyesi olup, kooperatifin ekonomik durumunun iyi olmaması ve bu nedenle kooperatif inşaatına devam edilemediğinden başlangıçta kooperatif inşaatının devamını sağlamak için kereste, demir, çimento, kum, işçilik bedellerini ve SSK primlerini kendisinin ödediğini, hatta kooperatiften ayrılan 15 adet üyenin ayrılma payını da ödediğini, kooperatife ödünç verdiği paralarla kooperatif inşaatının su basmanı seviyesine kadar getirildiğini, 31.12.1996 tarihli bilançoda 3.263.990.000.-TL (3.263,99 YTL) olan bu alacağının 1997 hesap yılı olağan toplantısında 3.983.990.000.-TL’ye baliğ olduğunu (3.983,99 YTL), 19.6.2001 tarihli genel kurulda alacağının 31.12.1996 tarihi itibariyle Alman Markı baz alınarak ödemenin TL olarak yapılmasının karara bağlandığını, 31.12.1996 tarihli mark kuru üzerinden bu alacağın 57.677 DM ettiğini, bunun DM yerine geçerli döviz olan Euro olarak karşılığının ise dönüşüm kurundan 29.489 Euro yaptığını, devam eden yıllarda da alacağının en son 06.10.2003 tarihli bilançoya göre TL üzerinden 6.023.990.000.-TL olduğunun kabul edildiğini, bilançolarda TL olarak tedavül ettirilen bu alacağının 3.983.990.000.-TL’sinin genel kurul kararı gereğince dövize endeksli olarak hesaplandığında kalan 2.039.000.000.-TL ayrıca alacaklı olduğunu, toplamda davalıdan dava tarihi itibariyle 52.409 YTL alacaklı olduğunu, kooperatif üyeliğinden ayrılarak ayrılma payını aldığını, fakat ödünç amaçlı olarak cebinden kooperatife harcadığı paralar nedeniyle kooperatiften olan alacağını alamadığını belirterek alacağına mahsuben şimdilik 10.000 YTL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı kooperatif yönetimi, davacının üye olduğu tarihlerde aidat ve ara ödemelerin üyelerce yapılmadığı için inşaat faaliyeti yapılmadığını, belediyeden ruhsat alınmadığı gibi arsa dahi olmadığını, şu andaki yöneticilerin 2005 yılında yönetimi devraldıklarını, inşaat ruhsatını alıp arsa bedelini ödediklerini ve kooperatifin sair borçlarını ödediklerini, davacı ve diğer 15 üyenin kooperatiften ayrılırken üyelik aidatlarını yönetici ... aldıklarını, buna dair belge imzaladıklarını, davacının olmayan bir inşaata demir, çimento vs. malzemeleri nereye aldığı, bu hususların gerçek olmadığı, birikmiş SSk primlerinin de icra takibi sonucu şu andaki yönetimce ödendiğini, kaldı ki davacının üye olduğu sırada kooperatiften dükkan alıp kooperatifte faaliyet olmadığını anlayınca ödediği bedeli isteyen dava dışı ... isimli şahsa bir önceki yönetimce davacının kooperatiften alacağına karşılık 2004 yılında 7 milyara yakın para ödendiğini, dolayısıyla talep edebileceği bir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı kooperatifin üyesi iken inşaat faaliyetinin devamı ve kooperatiften ayrılan üyelerin ayrılma paylarının ödenmesi için kooperatife vermiş olduğu ödünç paraların tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, bilirkişi raporu benimsenmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının 30.06.2004 tarihi itibariyle üyelikten ayrıldığı, davacının alacak iddiasını kanıtlayacak şekilde dosyada delil olmadığı gibi, kooperatife 2005 yılında arsa tahsisi yapılarak, inşaat faaliyeti vb. işlerin davacının kooperatiften ayrılmasından sonra gerçekleştiği, kaldı ki davacının kooperatiften ayrıldığı tarih itibariyle henüz başlanılmamış hatta arsası dahi mevcut olmayan inşaat için davacının iddia ettiği malzemelerin alınmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, proje olmadan bu tür malzemelerin alınmasının fen ve sanat kurallarıyla da çeliştiği, sonuç olarak dosya kapsamında davacının alacak iddiasını kanıtlayacak delil olmadığı belirtilmiştir. Ne var ki, davacı tarafın dosyaya sunduğu belgelerden, 1994 yılı itibariyle kooperatifin inşaat faaliyetinde bulunduğu, SSK’nın 13.9.1994 tarihli ceza tahakkuk makbuzu ile kooperatifin bina inşaatı işyerinde sigortalı işçi çalıştırdığı halde bildirimde bulunmadığı nedeniyle cezai uygulama yapıldığı, Belediye Başkanlığının cevabi yazısından da, kooperatife 10.8.1993 tarihinde arsa tahsisinin yapıldığı ancak bu tahsisin 2.5.2002 tarihinde 775 s.y.nın 27.maddesi uyarınca iptal edildiği anlaşılmakla, kooperatifin davacının üye olduğu tarihlerde inşaat faaliyetin bulunduğu gibi, 19.6.2001 tarihli kooperatif olağan genel kurul toplantılarında davacı alacağının kabul edildiği ve kooperatif bilançolarında yer aldığı görülmektedir. Kaldı ki davalı kooperatif yönetimi, davaya cevap dilekçesinde davacı alacağının önceki yönetimce dava dışı ... isimli şahsa yapılan ödemeye mahsup edildiğini bildirerek alacağın varlığını kabul etmiştir. Hal böyle olunca, dosyadaki tüm bu belge ve bilgiler gözardı edilerek yetersiz ve eksik bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle aksine düşünce ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 17.15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 2.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4743, Karar No: 2018/16225, Tarih: 13.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/4743 E.  ,  2018/16225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ...'in müştekiler ..., ...'a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali, müşteki ...'e yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ...'in müşteki ...'a yönelik hırsızlık ve 'e yönelik hırsızlık suçları yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun mağdur ...'a karşı işlediği hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b, 143/1, 43/1, 31/2. maddeleri uyarınca tayin olunan 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasından, TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 1 yıl 1 ay 17 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken yanılgılı uygulama ile suça sürüklenen çocuğun 1 yıl 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuğun mağdur ...'e karşı işlediği hırsızlık suçunun tek hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden hakkında kurulan hükümde TCK'nın 43. maddesi ile arttırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuğun mağdur ...'e karşı işlediği hırsızlık suçunun tek hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden hakkında kurulan hükümde TCK'nın 43. maddesi ile arttırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ...'a yönelik eylemde; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 143/1, 43/1, 31/2 maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasının aynı Yasa'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi sonucu bulunan hapis cezasının 1 yıl 2 ay 17 gün ay belirlenmesine, cümlesinin yazılması, 'e yönelik eylemde hükümden suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak yerlerine 142/1-b, 143, 145, 31/2, 168/1, 62, 50/3, 52/2. maddeleri uygulanarak sonuç cezanın ''1.740,00 TL Adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ...'in müşteki ...'e yönelik hırsızlık suçu yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun gece vakti mağdurun 60-70 kasar avakado meyvesini çalma eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1, 143, 31/2. maddelerindeki suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık kesintili zamanaşımı süresinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle duran sürede nazara alınarak suç tarihi olan 21.01.2009 tarihinden karar tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3755, Karar No: 2011/757, Tarih: 17.02.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/3755 E.  ,  2011/757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın önlenmesi ve yıkım

... ile ... ve dahili davalılar ... ve müşterekleri aralarındaki elatmanın önlenmesi ve yıkım davasının kabulüne dair Sultanbeyli Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 17.03.2010 gün ve 931/175 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ve dahili davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, satın aldığı arsaya inşa ettiği binaya geçiş için arsası dahilinde bıraktığı yola davalıların beton direk dikmek ve tel çekmek suretiyle elatmalarının önlenilmesi ile yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... ve dahili davalılar vekili, halen vekil edenleri zilyetliğinde bulunan taşınmazın doğusunda yer alan dava konusu taşınmaz bölümünün de içinde bulunduğu bir kısım taşınmazın zilyetliğinin vekil edenlerinin miras bırakanı... tarafından dava dışı 3.kişiye devredildiğini, devralan şahsın da ifraz ve birbiri ardına satışlarla halen bina inşa edilen taşınmaz bölümünü davacıya aktardığını, murisin zilyetliğinde bulunan taşınmazın doğu kısmından kuzeydeki sokağa çıkış için yaya yolu bıraktığını, bunun haricindeki bölümün tel örgüyle çevrili halde olup, vekil edenlerinin miras bırakanlarından intikalen zilyetliklerinde bulunduğunu açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 1155 parselde bulunan dosya içinde mevcut teknik bilirkişinin rapor ve krokisinde gösterilen Tavır Sokağa çıkış sağlayan mevcut yola ilaveten 2 metre genişliğindeki kısma davalıların elatmasının önlenilmesine; A harfi ile gösterilen ve mevcut hale ilaveten yolun genişletilmesi için zeminde bulunan beton direkli çitin kaldırılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ile dahili davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz bölümü ve tarafların zilyetliğinde bulunan taşınmaz bölümleri Hazine adına hükmen kayıtlı ve 6831 sayılı Orman Kanununun 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı şerh verilen 1155 parsel dahilinde bulunmaktadır. TMK.nun 981 ve devamı maddelerinde, uyuşmazlık konusu taşınmaz üzerinde henüz mülkiyet hakkı doğmamış zilyetliğin bulunması veya taşınmazın hukuki niteliği itibariyle zilyetlikle kazanıma elverişli olmadığı durumlarda, zilyet olunana müdahale edilmesi halinde zilyetliğin korunmasının istenebileceği düzenlenmiş bulunmaktadır. Davacı, dava dışı zilyetliğinde bulunan taşınmaz bölümünü 10.4.2003 tarihli senetle satın ve devraldığını,

taşınmazının ifraz edildiği, kuzeyinde bulunan taşınmaz bölümünden sonra gelen Tavır Sokağa bağlantısını sağlamak üzere mevcut ve zilyetliğinde olan 6-7 metre genişliğindeki yola davalıların elattığını açıklayarak elatmanın önlenilmesi isteğinde bulunmuştur. Dosya muhtevasına ve toplanan delillere göre, dava konusu yol olarak kullanıldığı ileri sürülen taşınmaz bölümünün doğusu ve batısında yer alan taşınmaz bölümleriyle öncesinde bütün halde davalılar miras bırakanı Ömer Ordu zilyetliğinde bulunduğu, bilahare uyuşmazlık konusu bölümün doğusunda yer alan kısmın zilyetliğinin devredildiği, devralan şahsında aldığı bölümü kuzey güney yönünde ifrazla Tavır Sokağa sınır teşkil etmeyen güneydeki bölümün birbiri ardına satışlarla en son davacıya devredildiği anlaşıldığına, davalılar murisinin zilyetliğini devrettiği-davacının devraldığı bölümle halen davalılar zilyetliğinde bulunan bölüm arasına kuzeydeki sokağa çıkışı sağlamak üzere yaya yolu bıraktığı, bu yolun haricindeki kısmın zilyetliğinin murislerinden intikalen davalı tarafta olduğu belirlendiğine, davacının satın aldığı bölüme inşaat yaptığı sırada davalılar murisinin muvafakatı ile kuzeydeki sokak yönünden davalıların zilyetliğindeki-niza konusu taşınmaz bölümünden geçilmek suretiyle inşaat malzemesi taşındığı, hatta bu sırada davalılara ait bir kısım bahçe duvarının da yıkıldığı, inşaat bitince davalının eski hale getirmemesi üzerine davalıların sınırlarını tel örgü ile çevreledikleri yaya yolu olarak kullanılan kısmı ise tel örgü dışında bıraktıkları belirlendiğine ve teknik bilirkişinin 13.5.2008 tarihli krokisinde gösterilen A harfli bölüm üzerinde davacının üstün zilyetliği kanıtlanamadığına göre, davada dayanılan hukuki sebep-zilyetliğin korunması hükümleri çerçevesinde davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacı tarafın zilyetliğinde bulunan taşınmaz bölümüne ulaşmak üzere nizalı kısmın yol olarak bırakılması gerektiğinden bahisle hüküm kurulması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... ve dahili davalılar ... ve müşterekleri vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 17.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3958, Karar No: 2013/6632, Tarih: 27.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3958 E.  ,  2013/6632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetine dair ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.12.2012 gün ve 2010/181 Esas, 2012/384 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 27.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.