muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5418, Karar No: 2015/11541, Tarih: 20.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/5418 E.  ,  2015/11541 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 11. Aile Mahkemesi ve ... Aile Mahkemesince, ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, TMK’nın 352 ve devamı maddeleri uyarınca çocuk mallarının korunması istemine ilişkindir.

... 11. Aile Mahkemesince, küçük Ş.. D.. ve veli T.. D..'ın adreslerinin ... adresi olduğu gerekçesi ile yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... Aile Mahkemesi tarafından ise, UYAP üzerinden çıkartılan adres araştırmasında baba T.. D..'ın "S.. Mah. ..Cad. No:../.. Y../A.." adresinde ikamet ettiği anlaşıldığı gerekçesi ile yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Türk Medenî Kanununun 21. maddesine göre velayet altında bulunan çocuğun yerleşim yeri ana ve babanın ortak yerleşim yeri olduğu gibi, Türk Medenî Kanununun Velayet, Vesayet ve Miras Hükümlerinin Uygulanmasına İlişkin Tüzüğün 4. maddesi uyarınca sağ kalan veya velayet kendisine verilen eşin yerleşim yeri mahkemesi yetkilidir.

Somut olayda, 09.09.2014 tarih ve 2013/384-356 sayılı karar ile küçük Ş.. D..'ın velayetinin değiştirilerek veli T.. D..'a verildiği ve dosyanın Türk Medenî Kanununun uygulanmasına ilişkin tüzük'ün 4. maddesi uyarınca mallarının korunması hakkında işlem yapılması istemine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Mallarının korunması istenen küçük Ş.. D..'ın babasının T.. D.. olduğu, velayeti kullanan baba T.. D..'ın yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olacağı hususu kuşkusuzdur.

Dosya kapsamından, adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre, veli T.. D..'ın yerleşim yerinin "K.. Y.. Mah. K.. 2. Cad. No:../.. İç Kapı No:.. Y../A.." adresi olduğu, ... adresinin ise "C.. Mevkii No:.. B.. Köyü Merkez/G.." olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece velinin ikamet adresinin kolluk gücü ile araştırılması, daha sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 20/11/2015 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2176, Karar No: 2018/20622, Tarih: 14.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/2176 E.  ,  2018/20622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunun kabulüne, ... 4. İş Mahkemesine ait 2017/104 esas - 2017/361 karar sayılı ilamın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un 353-(1)-b-2 maddesi uyarınca ortadan kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 16/04/2013-25.01.2017 tarihleri arasında davalı iş yerinde argon kaynakçı olarak çalıştığını, davacının 11.01.2017 tarihinde gözaltına alındığını, 12.01.2017 tarihinde tutuklanmasına karar verildiğini, tutukluluk halinin 15.02.2017 tarihinde sona erdiğini, işveren tarafından gönderilen ihtarnamenin davacının babasına 18.01.2017 tarihinde tebliğ edildiğini, 20.01.2017 tarihinde, 3 günlük süre içerisinde ihtarnameye cevap verildiğini, iş akdinin sonlandırılması için 8 haftalık ihbar süresinin beklenilmesi gerekitiğini, ancak davalının 25.01.2017 tarihinde iş sözleşmesini feshettiğini belirterek, davacının işe iadesine, çalıştırılmadığı süreler için 4 aylık brüt ücretinin ve diğer tüm haklarının ödenmesine, işe başlatılmaması halinde iade kararına aykırılıktan 8 aylık brüt ücreti tutarında işe başlatmama tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının mazeretsiz olarak işe gelmemesi nedeni ile iş sözleşmenin 4857 sayılı kanunun 25/II-g maddesi uyarınca feshedildiğini, tutukluluğu gösteren resmi belgenin davacı tarafından sunulamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, davalı tarafın devamsızlık olgusuna dayanarak davacının iş akdini feshetmesi sunulan belgeler ve davalıya gönderilen ihtarname cevabına göre mümkün olmamakla, feshin son çare olma ilkesine de riayet edilmediği kanaati gerekçesi ile davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Ç)İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

D)İstinaf Sebepleri:

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, davalı tarafın devamsızlık olgusuna dayanarak davacının iş akdini feshetmesi sunulan belgeler ve davalıya gönderilen ihtarname cevabına göre mümkün olmamakla, feshin son çare olma ilkesine de riayet edilmediği kanaati gerekçesi ile davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Ç)İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

D)İstinaf Sebepleri:

Davalı vekili istinaf başvurusunda; Davacının 5 gün boyunca işe gelmemesi nedeniyle 16.01.2018 tarihinde ihtarname gönderildiğini, mazeretinin bildirilmesinin istenildiğini, gerekli ihtarın yapıldığını, davacı tarafın 15 gün boyunca işe gelmemesi nedeni ile 25.01.2017 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, tüm bu ihtarnamelere davacı tarafından cevap verilmediğini, davacının dosyaya sunduğu ihtara cevap belgesinin ispattan yoksun sonradan düzenlenmiş bir belge olduğunu, davacının tutuklu olduğuna ilişkin hiçbir resmi belgenin sunulmadığını, bu nedenle iş akdinin feshinin hukuka uygun olduğunu belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

E)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Davacının ihtara cevap başlıklı ve davalıya 25/01/2017 tarihinde tebliğ olunan belgede sadece davacının tutuklu olduğunun ifade edildiğini, buna ilişkin resmi kayıtların sunulmadığını, davacının 36 gün tutuklu kaldığını, bu süreçte davalı işvereni yasanın aradığı şekilde bilgilendirmediğini, mazeretini belgelendirmediğini, ayrıca 36 gün işe gelmeme işyerinde işin yapılması, personelin çalışma günlerinin ayarlanması bakımından zorluk teşkil edeceğini, her ne kadar davacı tutuklandığı suçtan dolayı beraat etmiş ise de tutuklulukta geçirilen süre ve mazeretini davalı işverene belgelendirmediği anlaşıldığından yapılan feshin haklı değil geçerli olması gerektiği kanaatine vararak İlk Derece Mahkemesinin davanın kabulü ile davacının işe iadesi yönünde verdiği karar hatalı bulunduğunu belirterek, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK 353/1-b-2 maddesi uyarınca yerel mahkemenin kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

F)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davacı vekili temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (IV) numaralı bendinde, işçinin gözaltına alınması veya tutuklanması üzerine devamsızlığın aynı Yasanın 17 nci maddesinde sözü edilen bildirim süresini aşması durumunda, işverenin derhal fesih hakkının olduğu hükme bağlanmıştır. Gözaltı veya tutukluluk süresi bildirim önellerini aşmadıkça, iş sözleşmesi işverence derhal feshedilemez.

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davacı vekili temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (IV) numaralı bendinde, işçinin gözaltına alınması veya tutuklanması üzerine devamsızlığın aynı Yasanın 17 nci maddesinde sözü edilen bildirim süresini aşması durumunda, işverenin derhal fesih hakkının olduğu hükme bağlanmıştır. Gözaltı veya tutukluluk süresi bildirim önellerini aşmadıkça, iş sözleşmesi işverence derhal feshedilemez.

Somut olayda; davacı işçi davalı iş yerinde 3 yılı geçkin süredir çalışmakta olup, davacının tutukluluğu nedeni ile davacıya 8 hafta önceden bildirim yapılması gerekmektedir. Davacı işçinin 11.01.2017 tarihinde gözaltına alındığı, 15.02.2017 tarihinde ise tutukluluk halinin sona erdiği dosyadaki belgelerden anlaşılmakta olup davacının 36 gün tutuklu kaldığı sabittir. Her ne kadar davalı tarafça tutukluluğun belgeye dayandırılmadığı ve davacı tarafından sunulan ihtara cevap belgesinin ispattan yoksun, sonradan düzelenmiş bir belge olduğu iddia edilmişse de; davacı vekili tarafından 20.01.2017 tarihinde ihtara cevap yazılı belgenin postaya verildiği, 25.01.2017 tarihinde ise bu belgenin davalı tarafından tebliğ alındığı anlaşılmakla, davanın kabulüne karar vermek gerekirken eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve Dairemizce 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.

Hüküm: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1- Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi ve fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin gerektiğinin tespitine,

5.Alınması gereken harç peşin olarak alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,

6.Davacı tarafından yapılan 62,80 TL harç ile, 88,30 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.180,00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine,

Kesin olarak 14/11/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6121, Karar No: 2019/1844, Tarih: 19.03.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/6121 E.  ,  2019/1844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Sanık müdafiinin, ceza miktarı itibariyle yasal şartları taşımayan duruşma talebinin CMK'nın 299. maddesi uyarınca reddine;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilerek yapılan incelemede;

Diğer delillerin atılı suçun sübutu için yeterli olduğu görülmekle, sanığın ByLock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının dosyaya gelmesi beklenilmeden karar verilmesi sonuca etkili bulunmamış, silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan sanık hakkında hükmolunan temel cezada 5237 sayılı Kanunun 62/1 maddesi gereğince indirim yapılırken “6 yıl 10 ay 15 gün” yerine “5 Yıl 22 ay 15 gün” hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme

esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Şanlıurfa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11028, Karar No: 2014/11855, Tarih: 12.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11028 E.  ,  2014/11855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşların zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne - baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne - baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken vefat eden annesinden kalan sigorta maaşını alabilmek için 23.9.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde yasal olarak ayrıldığı eşiyle birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK“dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması

karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.6.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/836, Karar No: 2024/3511, Tarih: 01.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/836 E.  ,  2024/3511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1356 E., 2023/1682 K.

KARAR : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 13. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/177 E., 2022/72 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili, davalı ... vekili ve fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı ... vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 01.06.2010-15.12.2013 tarihleri arasında fiilen, kesintisiz olarak davalı ... Lokantasında servis elemanı sıfatı ile çalıştığı, bu tarihler arasındaki çalışmalarının sigortaya bildirilmediği, sigorta prim günü ve sigortalılık süresi bakımından noksan kaldığı, bu durumda SGK'nın da yükümlülüğü dahilinde olan gerekli denetimi yerine getirmemiş olduğu iddiasıyla davacının davalı işyerinde 01.06.2010-15.12.2013 tarihleri arasında çalıştığının ve sigorta başlangıç tarihinin 01.06.2010 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı ... ... ve ... vekili cevap dilekçesinde ve aşamalarda özetle; öncelikle davacının tespit taleplerinin zamanaşımına uğradığı, davacının 01.06.2010 ile 15.12.2013 tarihleri arasında ... Lokantasında herhangi bir çalışmasının söz konusu olmadığı, Yargıtay İçtihatlarına göre işyerindeki fiili çalışmasının varlığının yazılı belgeler ile ispatının zorunlu olduğu, davalı ... ...'in Bursa 7. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2019/399 Esas sayılı dosyasında mirasın reddi davası açıldığı ve davanın kabulüne karar verilerek, mirasın reddettiğinin tespitine karar verildiği ve kararın kesinleştiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde ve aşamalarda özetle; davalının babası muris Hamit ...'in 03.11.2017 tarihinde vefat ettiği, davalının Bursa 6. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2019/294 Esas sayılı dosyasında mirasın reddi davası açıldığı ve davanın kabulüne karar verilerek, mirasın reddettiğinin tespitine karar verildiği ve kararın kesinleştiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde ve aşamalarda özetle; davalının babası muris Hamit ...'in 03.11.2017 tarihinde vefat ettiği, davalının Bursa 6. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2019/294 Esas sayılı dosyasında mirasın reddi davası açıldığı ve davanın kabulüne karar verilerek, mirasın reddettiğinin tespitine karar verildiği ve kararın kesinleştiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde ve aşamalarda özetle; davacının tespite yönelik talebinin zamanaşımına uğradığı, davalının Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2019/154 Esas sayılı dosyasında mirasın reddi davası açıldığını ve davanın kabulü ile davalının mirası reddettiğinin tespitine karar verildiği ve kararın kesinleştiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurumun öncelikle davanın mahiyeti bakımından davalı sıfatına haiz olmadığından davalı konumundan çıkartılıp fer'i müdahil konumuna alınması gerektiği, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddi gerektiği, Kurum kayıtlarında davacının talebi doğrultusunda bir çalışmasının görünmediği, iddiasını yazılı olarak ispatlaması gerektiği, Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarına göre hizmet tespiti davalarının kamu düzenini ilgilendirdiğinden re'sen araştırma yapılması gerektiği savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalılar ... ile ... adına dava dilekçesi, tensip zaptı ve ön inceleme gün ve saatini içerir davetiyenin usulüne uygun tebliğ edildiği, ancak cevap dilekçesi sunulmadığı anlaşılmıştır.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI