muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3954, Karar No: 2019/4436, Tarih: 02.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3954 E.  ,  2019/4436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocukların iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemini TCK’nın 37/1 maddesi kapsamında fikir ve eylem birliği içinde gerçekleştirdikleri anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 02.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12113, Karar No: 2012/24382, Tarih: 12.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/12113 E.  ,  2012/24382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça konu yer ile ilgili olarak, Yahyalı Belediyesi'nin 12.03.2009 tarihli yazısında belediye sınırlarında bulunduğunun, 28.05.2009 tarihli yazısında belediye mücavir alanında kaldığının belirtilmesi karşısında, TCK'nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca, mücavir alanda anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamaması nedeniyle, suça konu yapının belediye mücavir alanında kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptanıp, mücavir alanda kaldığı takdirde atılı suçun oluşmayacağı gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Sabıkasız olan sanığa yükletilen, kendi arsasına bina yapma suretiyle imar kirliliğine neden olma suçunda, kamunun uğradığı maddi (somut) bir zararın bulunmadığı ve TCK'nın 184/5. maddesindeki etkin pişmanlık düzenlemesinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına engel oluşturmayacağı gözetilmeden, yasal olmayan gerekçeyle sanık hakkında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b) Yahyalı Belediye Başkanlığının 29.04.2011 tarihli yazısında inşaatın ruhsatının alındığının belirtilmesi karşısında, TCK'nın 184/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3635, Karar No: 2024/7434, Tarih: 07.11.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3635 E.  ,  2024/7434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/809 E., 2024/744 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının reddi ve esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.09.2023 tarih, 2021/165 Esas ve 2023/444 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule karşı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d, 29/1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 29.02.2024 tarihli ve 2024/809 Esas, 2024/744 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekillerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine, suçun tasarlanarak işlendiğine,

2. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; delillerin hatalı değerlendiriliğine, haksız tahrik ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine,

3. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine, suçun tasarlanarak işlendiğine,

ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine, suçun tasarlanarak işlendiğine,

2. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; delillerin hatalı değerlendiriliğine, haksız tahrik ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine,

3. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine, suçun tasarlanarak işlendiğine,

ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın maktulun öz oğlu olduğu; olay tarihinde, sanığın annesi ve maktul arasında devam eden geçimsizlik kaynaklı boşanma davalarının bulunduğu, maktulun eşinden ve ailesinden ayrı olarak İzmir ili Selçuk ilçesinde yaşadığı, sanığın cinsel yöneliminin ailesi tarafından bilindiği ancak konunun görmezden gelinerek ilgisiz davranıldığı, sanığın cinsel kimliğinin dışarıda konuşulmasının kırmızı çizgisi olduğu, maktulun sanığın cinsel kimliğini dışarıda anlatması nedeniyle maktule çok kızgın olduğu ve cinsel tercihinin dillendirilmesinden çok rahatsız olduğu bir takım sözlerle durumu söylediği, olay günü annesinin eşyalarını almak için sanığın babasının evine geldiği, sanığın tüm yargılama aşamalarında istikrarlı şekilde belirttiği gibi maktul babasının eve gelen sanığa hitaben "ne şeytanlık yapmaya geldin, durduk yere buraya gelmezsin" dediği, sanığın da cevaben kendisine ve annesine ait eşyaları almaya geldiğini söylediği, maktulün kendisine "o eşyaları al, s... git" diye seslendiği, sanığın da evin annesinin üzerine tapulu olduğunu söylediği, yine maktulün kardeşi ...'ı da kastederek "... ile sen hainlik yapıyorsunuz, anneniz sizi düşünmüyor, sevmiyor, onun tek düşündüğü g...nü gezdirmek, senin de eşyalarını aşağıda hazırladım, eşyalarını da al s... git" dediği, tartışma sırasında sanığın yanına gelip darp cebir izi oluşturmayacak şekilde kafasına tekmeyle vurduğu, ayrıca maktulün sanığa hitaben "...'in oğlu i... diyorlar, senin yüzünden sokağa çıkamıyorum, beni buraya rezil etmeye mi geldin" diye söylendiği, maktulün kendisine yönelik sarf ettiği sözler nedeniyle ve kendisine vurmasından ötürü öfkelenen sanığın gözüne ilişen ekmek bıçağını eline alarak ani ve tepkisel olduğu anlaşılan şekilde, ayrıntılı otopsi raporunda da belirtildiği üzere 5 tanesi göğüs bölgesinde tek başına ölüm sonucu oluşturacak şekilde ekmek bıçağını maktulun vücuduna sapladığı, yine maktulun vücudunda toplam 18 adet kesici alet yarasının tespit edildiği, sanığın sürünerek evin bahçesine çıktığı ve burada maktulu kan içinde görmesi ve olayın şokunun geçmesi ile çevreye seslenerek babasını öldürdüğünü yardım etmelerini istediği, "komşular yetişin babamı kurtarın" diye acil müdahele ekiplerini aradığı, yine ambulansa bulunan ekibe bir an önce olay yerine gelmeleri, babasını kurtarmaları için ağlayarak yalvardığı, 112 ekipleri olay yerine geldiğinde; sanığı binanın kapısında oturur ve bekler vaziyette gördükleri olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli

olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı, sanığın olaydan sonra suçunu ikrar ederek komşulardan yardım istemesi ve aynı zamanda 112 ekiplerini arayarak olayı haber vermesi gözetildiğinde sanık hakkında takdiri indirim uygulanmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedenleri dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanık hakkında mahkumiyet hükmünün verildiği 12.09.2023 tarihli duruşmaya üye hakim olarak (...) ... iştirak edip duruşma tutanağını imzaladığı halde, gerekçeli kararın adı geçen üye yerine duruşmaya katılmayan (...) ... tarafından imzalanmış olması hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında, haksız tahrik nedeniyle 18 yıldan 24 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 29/1. maddesi uyarınca üst sınırdan ceza tayin edilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (3 ve 4) numaralı paragraflarında açıklanan nedenlerle katılanlar vekillerinin temyiz sebepleri "haksız tahrikin derecesi" yönünden yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 29.02.2024 tarihli ve 2024/809 Esas, 2024/744 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10387, Karar No: 2012/4272, Tarih: 15.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/10387 E.  ,  2012/4272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2011

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli sebep olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davalı şirketin içinde bulunduğu finansal şartlar ve ilaç sektöründe uygulanan fiyat düşüşleri sebebiyle alınan tasarruf tedbirleri kapsamında İş Kanununun ön gördüğü sürelerin üzerinde olan yıllık izin sürelerini 4857 sayılı İş Kanun'un seviyesine çekilmesi kararı alması ve bu karar üzerine davacının bu güne kadar hak ettiği ancak kullanmamış olduğu mevcut hak edilmiş yıllık ücretli izinleri baki kalmak suretiyle 01.01.2011 tarihi itibariyle hak edeceği yıllık ücretli izinlerini kıdemi doğrultusunda 4857 sayılı Kanun'un hükümlerine göre kullanması gerektiği konusunda davacıya tebliğ edilen muvafakatnameyi kabul etmediğinden davanın redine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece yıllık izin sürelerinin değişiklik sebebi tüm ayrıntıları ile yazılı olarak işçiye açıklanmadığından ve işçi tarafından bu haliyle de kabul edilmemesi durumunda ancak iş sözleşmesinin feshedebileceği, olayda ise işverenin sadece değişiklik yapılacağını  yazılı olarak işçiye bildirerek iş sözleşmesinin  feshi yolunu seçtiği bu yönü ile işverenin  keyfi davrandığı gerekçesi ile davanın kabulüne, feshin geçersizliğine davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri sebepleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi ) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli sebebi olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri sebebi ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir sebebe dayandığını veya fesih için başka bir geçerli sebebin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik şartıdır.

Dosya içeriğinde  davacının davalıya ait işyerinde 01.02.2008 tarihinden itibaren depo işçisi olarak   çalıştığı, işyerinde daha önceki yıllarda yıllık izin süresinin 22 gün olarak belirlendiği, daha sonra ilaç üretim satış ve pazarlama maliyetleri ile alınması gereken tedbirler değerlendirilerek 06.12.2010 tarihli Yönetim Kurulunda 4857 sayılı Kanun'un ön gördüğü sürelerin üzerinde bulunan yıllık izin süresi uygulamasıdan vazgeçilerek 4857 sayılı Kanun'u hükümleriyle belirlenmiş olan izin sürlerinin esas alınmasının kararlaştırıldığı, bu kararın 01.01.2011 tarihi itibariyle uygulanacağı bu konuda muvafakatnamenin davacıya   28.12.2010 tarihinde tebliğ edildiği davacının bu bildirimi  kabul etmemesi sebebiyle 14.02.2011 tarihinde işe sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 22. ve 17. maddeleri gereğince ihbar süresine ait ihbar ve kıdem tazminatı ödenmek suretiyle feshedildiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda ücretli izin sürelerinin 4857 sayılı Kanun'un düzenlediği seviyelere çekilmek suretiyle azalatılmasına gerekçe olarak ekonomik olumsuzluklar gösterilmiştir. Mahkemece işyerinde bu yönde bir uygulmaya geçildiğinde ileri sürülen ekonomik gerekçelerin bulunup bulunmadığı, işyerindeki bu yeni durumun uygulamasının objektif ve genel olarak  yapılıp yapılmadığı araştırılarak gerektiğinde bilirkişi incelemesi ile de somut olarak ortaya  konulmadan  eksik inceleme ile karar verilmesi bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14556, Karar No: 2023/7645, Tarih: 06.07.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/14556 E.  ,  2023/7645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2104 E., 2022/1777 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/128 E., 2022/65 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: Müvekkilin davalı ..., ... Orman Bölge Müdürlüğü,... Orman İşletme Müdürlüğü'ne bağlı...Köyünde ağaçlandırma sahalarında Nisan 1987 tarihinde işe başladığını, davalı ...'nün...Fidanlık Şefliğine bağlı 1990 yılında faaliyete geçen...Orman Fidanlığında işe devam ettiğini, 2012 yılı da dahil olmak üzere Nisan ayı başından Aralık ayı ortalarına kadar her sene fiilen sürekli olarak çalıştığını, müvekkilin 1987 yılından 2012 yılı da dahil olmak üzere davalı iş yerinde sürekli çalışmasına rağmen dava dışı SGK'ya bildirilmediğini, bu nedenlerle müvekkilin davalı ... Müdürlüğünde 1987 yılından 2012 yılı da dahil olmak üzere her yıl Nisan ayı başından Aralık ayı ortalarına kadar çalıştığı hizmetlerinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesi ile; davanın niteliği itibari ile hak düşürücü ve zamanaşımı sürelerine uğradığını, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep ettiğini, davanın niteliği itibari ile ...'nın davaya Fer'i Müdahil olarak davaya katılmasını ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Feri Müdahil ... vekilinin cevap dilekçesi ile davacının yürüttüğünü iddia ettiği faaliyetinin 5510 sayılı Kanun kapsamında sayılabilecek nitelikte olmadığını, iddia edilen faaliyetin kesintisiz olmadığını, bu nedenle davacının iddialarının hizmet tespiti davasına konu olamayacağını, davanın 5 yıllık hak düşürücü süre gözetilmeden açıldığını, bu nedenle davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddini talep ettiğini, bu nedenlerle davacının dava dilekçesindeki taleplerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, 1-Davanın kısmen kabulüne,

2- Davacının davalı ... Müdürlüğüne ait iş yerinde;

-01.04.1990- 30.11.1990 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1991- 30.11.1991 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1992- 30.11.1992 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1993- 30.11.1993 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1994- 30.11.1994 tarihleri arasında 20 gün,

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, 1-Davanın kısmen kabulüne,

2- Davacının davalı ... Müdürlüğüne ait iş yerinde;

-01.04.1990- 30.11.1990 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1991- 30.11.1991 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1992- 30.11.1992 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1993- 30.11.1993 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1994- 30.11.1994 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1995- 30.11.1995 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1996- 30.11.1996 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1997- 30.11.1997 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1998- 30.11.1998 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.1999- 30.11.1999 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.2000- 30.11.2000 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.2001- 30.11.2001 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.2002- 30.11.2002 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.2003- 30.11.2003 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.2004- 30.11.2004 tarihleri arasında 29 gün,

-01.04.2006- 30.11.2006 tarihleri arasında 25 gün,

-01.04.2007- 30.11.2007 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.2008- 30.11.2008 tarihleri arasında 20 gün,

-01.04.2009- 30.11.2009 tarihleri arasında 50 gün,

-01.04.2012- 11.06.2012 tarihleri arasında 17 gün olmak üzere toplam 441 gün hizmet akdine tabi olarak çalıştığının ve bu günlere ilişkin sigortalı hizmet süresinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri