muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/882, Karar No: 2023/1462, Tarih: 13.03.2023

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/165470 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“1-Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 02/12/2021 tarihli ve 2021/33771 esas, 2021/11423 karar sayılı ilâmındaki "Sanığın, "Işık Rent A Car" isimli işletmenin sahibi olan katılandan adına araç kiraladığı, kira süresinin bitmesine rağmen kiraladığı aracı teslim etmediği, bu nedenle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda; suça konu aracın, TCK'nın 155/2 maddesinde tanımlanan mahiyette bir hizmet veya meslek dolayısıyla sanığa tevdii ve teslim edilmemiş olması sebebiyle, sanığın katılandan kiralayıp teslim aldığı suça konu aracı iade etmemesi şeklinde sübut bulan eyleminin, hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan uzlaşma kapsamına alınan TCK'nin 155/1. maddende öngörülen “güveni kötüye kullanma” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, ..." şeklindeki gerekçe nazara alındığında, dosya kapsamına göre, sanığın, inceleme dışı Fuat Malay ile birlikte hareket etmek suretiyle oto kiralama işi ile uğraşan katılan şirketten kiraladığı aracın, kira süresi sona erdiği halde iade etmeyip uhdesinde tuttuğunun iddia ve kabul edildiği olayda, suça konu aracın 5237 sayılı Kanun'un 155/2. maddesinde tanımlanan mahiyette bir hizmet veya meslek dolayısıyla sanığa tevdii ve teslim edilmemiş olması karşısında, eylemin Türk Ceza Kanunu'nun 155/1. maddesi kapsamında güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Kabule göre de;

Sanık hakkında hüküm kurulurken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden, temel adli para cezasının 5 gün karşılığı olarak tayini yerine, yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

2-Kabule göre de;

Sanık hakkında hüküm kurulurken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden, temel adli para cezasının 5 gün karşılığı olarak tayini yerine, yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun’un güveni kötüye kullanma başlıklı 155 inci maddesinin birinci fıkrası; "Başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyedliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır." şeklinde ve aynı maddenin ikinci fıkrası ise; "Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi halinde, bir yıldan yedi yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur."

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin birinci fıkrasında; "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

"

Hükmü yer almaktadır.

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere; kanun koyucunun ayrıca adlî para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adlî para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, alt sınırdan uzaklaşmanın gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği anlaşılmıştır.

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere; kanun koyucunun ayrıca adlî para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adlî para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, alt sınırdan uzaklaşmanın gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği anlaşılmıştır.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; sanık ...'un, inceleme dışı Fuat Malay ile birlikte hareket etmek suretiyle, kira süresi sona erdiği halde katılan şirketten kiralanan aracı teslim etmeyerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunmuş ise de; 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için, bu suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesinin gerekeceği, suça konu aracın sanığın ifa ettiği bir hizmet veya meslek dolayısıyla kendisine tevdi ve teslim edilmiş olmaması nedeniyle, eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suça vücut verdiği gözetilmeden, aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca karar verilmesi ile hapis cezasının alt sınırdan belirlenmesine rağmen, gerekçeleri gösterilmeden adlî para cezasının alt sınır olan 5 gün yerine, 240 gün olarak belirlenmesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.04.2019 tarihli ve 2019/120 Esas, 2019/238 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Sanık hakkındaki infazın durdurulmasına, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse derhal TAHLİYESİNE,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4064, Karar No: 2015/22035, Tarih: 24.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/4064 E.  ,  2015/22035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/266919

MAHKEMESİ : Gölcük(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2014

NUMARASI : 2013/605 (E) ve 2014/242 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın mağdur eşi H.. A..'ı yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Sanığın mağdur oğlu F..S..A..'ı yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

a) Oluş ve dosya içeriğine göre,sanığın mağdur eşi ile kavga ederken yere düştüğü, kalmak isterken yanlışlıkla yaralama kastı olmadan mağdur oğlunun üzerine basma şeklinde gerçekleşen eylemin, 5237 sayılı TCK'nin 89/1 maddesinde düzenlenen taksirle yaralama suçunu oluşturduğu,bu suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı bulunduğu, mağdurun velisinin sanıktan şikayetçi olmadığını bildirmesi karşısında, sanık hakkında açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre de;sanığın, bedenen ve ruhen kendisini savunamayacak durumda bulunan 2009 doğumlu mağdur çocuğunu kasten yaralama eyleminde ,sanık hakkındaki temel cezanın aynı olayda iki nitelikli halin 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a ve 86/3-b maddelerinin birleşmesi nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken yazılı şekilde cezanın alt sınırdan belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2458, Karar No: 2020/3822, Tarih: 05.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2458 E.  ,  2020/3822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 05.10.2017 tarih ve 2016/326 E.- 2017/339 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-esastan kabulüne dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 30.05.2018 tarih ve 2017/1988 E.- 2018/890 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında düzenlenen imzalanan “32 Daireli Apartman İnşaatı ve Dairelerin satışı" konulu sözleşme gereğince devrin gerçekleştiğini, tapu harçları ve döner sermaye giderlerinin yarısını satıcı olan davalının ödemesi gerekirken; tescil işlemi sırasında davalının, masrafları davacının ödememesi halinde tapuları devretmeyeceğini beyan etmesi üzerine, devir işleminin tamamlanması için davalının adı yazılı dekontlardaki 89.448,00 TL tapu harcı ve 6.600,00 TL döner sermaye bedelinin davacı tarafından ödendiğini, buna ilişkin alacağın davalıdan tahsiline ilişkin başlatılan icra takibine davalı tarafından itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmede davalı şirketin taraf olmadığını, davacının aralarında anlaşma olmadığı halde davalının ödemesi gereken harç ve giderleri kendiliğinden ödeyerek davalının borcunu üstlenmiş sayıldığını, taraflar arasında davacının yaptığı ödemenin sonradan iade edileceğine ilişkin taraflar arasında bir anlaşma bulunmadığını, bu hususun yazılı delil ile kanıtlanması gerektiğini, masraflar ödenmediği takdirde tapuların devredilmeyeceğine ilişkin iddianın da yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince toplanan deliller ve yapılan yargılamaya göre, döner sermaye bedelinin davalı tarafından yatırıldığı, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 58. maddesi gereğince, tarafların tapu ve kadastro harçlarını kanuna ekli tarifede belirtilen aksini kararlaştırabilecekleri, davacının tapuda devir işlemi yapılmadan davalıya isabet eden harç ve giderleri kendiliğinden ödemesinin, davalının borcunu üstlendiğine karine sayılacağı, aksinin davacı tarafından yazılı olarak ispatlanması gerektiği, davacı tarafın yemin deliline dayanmadığı, davacı tarafça mal varlığına yönelik bir zarar doğacağından bahisle korkutma nedeniyle tapu harçlarını ödemek zorunda kaldıkları belirtilmiş ise de; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 39. maddesi gereğince korkutma iddiasının bir yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, tapu devrinin "13/01/2015" tarihinde gerçekleşip bu tarihten itibaren 1 yıl içerisinde ileri sürülmediği, davalının da kötü niyet tazminatı talebinin şartları gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddi ile davalının kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküme karşı taraf vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, 492 sayılı Harçlar Kanununda gayrimenkullerin ivaz karşılığında, devir ve iktisabında devir eden ve devri alan için ayrı ayrı binde 20 oranında harç alınacağının düzenlendiği, 6098 sayılı TBK'nın 78. maddesinde "borçlanmadığı edimi kendi isteği ile yerine getiren kimsenin bunu ancak kendisini borçlu sanarak yerine getirdiğini ispat etmesi halinde geri isteyebileceği"nin düzenlendiği, buna göre davalı satıcının ödemekle yükümlü olduğu tapu harç ve giderlerinin alıcı tarafından üstlenilmesini yasaklayan yasal bir düzenlemenin bulunmadığı, davacının davalının payına düşen harç ve giderleri kendiliğinden ödediği, TBK'nın 78. maddesi uyarınca ödemeyi kendisini borçlu sanarak yerine getirdiği yönünde bir iddia ileri sürülmediğinden davacının taşınmazı devir alan olduğu halde ihtirazi kayıt ileri sürmeksizin ödemiş olmasına göre davalının borcunu üstlendiğinin karine olarak kabulü gerekeceği, davacı tarafça davalı ile aralarında aksinin kararlaştırıldığı ile ilgili anlaşma bulunduğunun yazılı delil ile ispatı gerektiği, sözleşmede bu konuda bir hüküm yer almadığı, yemin deliline de dayanılmadığı gerekçesiyle davacının bu konudaki istinaf başvurusunun reddine, mahkemece davacının korkutma iddiası ile ilgili tapu devrinin 13.01.2015 tarihinde gerçekleştiği, davacının 6098 sayılı TBK'nın 39. maddesine göre korkutmanın etkisinin ortadan kalktığı tarihten itibaren bir yıl içerisinde fazla ödediği kısmı talep etmediği kabul edilmiş ise de, davacının 13.03.2015 tarihli ihtarname ile davalıdan talepte bulunduğu, mahkemenin bu tespitinin yerinde olmadığı, davacı tarafından tapu harçları ile ilgili, aralarında yazılı veya sözlü anlaşma bulunduğunun ispatlanamadığı, korkutma iddiası ile ilgili iddialarını da ispata yönelik herhangi bir delil bildirilmediği bu nedenle korkutma iddiasının yerinde olmadığının kabulü gerekirken hak düşürücü süre yönünden ve hatalı değerlendirilmesinin yerinde olmadığının anlaşıldığı ancak kararın sonuç itibari ile doğru olması nedeniyle yalnız gerekçesinin bu kısmının 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilmesine ve bu nedenle davalı lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle davacı vekilinin bu konudaki istinaf başvurusunun reddine, davalı vekilinin davacının kötü niyetli olduğunu ileri sürerek itirazın iptali istemi ile açılan davanın reddi nedeniyle %20 kötüniyet tazminatına hükmedilmesi gerektiğine yönelik istinaf talebinin davalı tarafından davacının kötü niyetli olduğuna yönelik delil bildirilmediği gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 18,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9965, Karar No: 2021/1869, Tarih: 23.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9965 E.  ,  2021/1869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2-a ve CMK 223/2-c maddeleri gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan-mağdur vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan-mağdur vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın katılan mağdurun annesi olup, velayetinin kendisine verildiği, olay günü katılan ...’ın saat 10:30 sıralarında kızını sanıktan teslim aldığında katılan mağdurun kendisine düştüğünü, başının kanadığını ifade ettiği ve katılanın da kızının başında küçük bir kızarıklık fark ettiği ancak önemsemeyerek yoluna devam ettiği, kızı ile dosya kapsamında bulunan adli rapordan anlaşıldığı üzere gün içerisinde uzunca bir vakit geçirdiği daha sonra tekrar araca bindiği sırada çocuğun başındaki izin çoğaldığını ve çocuğun yolda rahatsızlandığını fark etmesi üzerine aynı gün içerisinde tedavi için hastaneye götürdüğü, mağdur hakkında düzenlenen rapordaki bulgularda çocuğun başında yalnızca 3\*2 cm ekimoz bulunduğunun bildirildiğinin anlaşıldığı olayda; kusuru bulunmadığı kabul edilen sanığın yalnızca CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraati yerine, aynı Kanunun hem 223/2-c hem de 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1. fıkrasındaki "yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller kapsamında sanığın olay nedeniyle taksire dayalı bir kusurunun bulunmadığı ve bunun yanında üzerine atılı suçun yasal unsurları oluşmadığı ve yüklenen eylemin kanunda suç olarak tanımlanmadığı anlaşıldığında sanığın üzerine atılı suçtan dolayı CMK 223/2-a ve CMK 223/2-c maddesi gereğince BERAATİNE,’’ bölümün çıkarılması ve yerine "yüklenen suç bakımından taksire dayalı kusuru bulunmadığından 5271 sayılı CMK'nun 223/2-c maddesi gereğince sanığın beraatine’’ ibaresinin eklenmesine, hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 23.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2452, Karar No: 2019/3137, Tarih: 26.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/2452 E.  ,  2019/3137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen, “2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçunun, kanunda gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan, sanığın sorgusunun yapıldığı 12.10.2009 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz talebi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 26.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3208, Karar No: 2022/4423, Tarih: 11.05.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/3208 E.  ,  2022/4423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davacı Hazine vekili ve dahili davalı DSİ vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemenin verdiği önceki kararlar Yargıtay tarafından bozulmuş olup, bozma ilamlarında özetle “kıyı kenar şeridinin yöntemine uygun biçimde belirlenmesi, yetkili İdare merciler tarafından kıyı kenar şeridi belirlenmiş ve kesinleşmiş ise sözü edilen harita ve eki belgelerin yerinden getirtilmesi, yöntemine uygun şekilde haritası ve eki belgelerin yerine yerel bilirkişi ve uzman jeolog veya jeomorfolog bilirikişi aracılığı ile uygulanması, kapsamının duraksamasız belirlenmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne çekişmeli 839 parsel sayılı taşınmazın ifrazı ile oluşan 1256 parsel sayılı taşınmazın kök parsel olan 839 parsel sayılı taşınmaza ait tapulama tutanağındaki tespit gibi tesciline, 839 parselin müfrezi olan 1257 parsel sayılı taşınmazın 04.06.2012 tarihli bilirkişiler heyetince hazırlanan raporun eki olan krokide A harfi ile işaretli 3.186,35 metrekarelik kısmının kök parsel olan 839 parsel sayılı taşınmaza ait tutanağındaki tespit gibi tesciline, 1257 parselin B harfi ile işaretli 5.291,34 metrekarelik kısmının tespit ve sınırlandırmaya tabi olmadığından kadastro tespiti dışında bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ve dahili davalı DSİ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava konusu 839 parsel sayılı taşınmaz, yargılama sırasında DSİ'nin kamulaştırması nedeniyle 1256 ve 1257 parsellere ifraz olmuş ve 1257 parsel kanal vasfıyla kamulaştırılmıştır. Buna göre 1257 parsel sayılı taşınmazın, hükme esas bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 3.186,35 metrekarelik kısmının DSİ adına tesciline, bu kısımda davalı ... mirasçılarının mülkiyetinin tespitine karar verilmesi gerekirken tespit gibi tescile karar verilmiş olması isabetsiz olup hükmün bu nedenle bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dahili davalı DSİ vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 11.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.