muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/16267, Karar No: 2019/6370, Tarih: 09.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/16267 E.  ,  2019/6370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Göğüs, Kalp ve Damar Cerrahı Eğitim ve Araştırma Hastanesi binasının çeşitli yerlerinde bulunan toplam 12 m2 lik alanın yiyecek ve içecek otomatı konulmak suretiyle işletilmesi amacıyla, yapılan ihale neticesinde davalıya kiraya verildiğini, 26/10/2009 tarihinde yer tesliminin gerçekleştirildiğini, ilk yıla ait birinci dönem kira bedelinin ödenmesine rağmen ikinci, üçüncü ve dördüncü döneme ait kira bedellerinin ödenmemesi üzerine kiraların gecikme faizi ile birlikte ödenmesi hususunun davalıya bildirildiğini, ancak ödeme yapılmadığını ; ilk yıl kira döneminin 26/10/2010 tarihinde sona erdiğini, ikinci yıl kira bedelinin bir önceki yılın aynı ayına göre ÜFE oranında artırılması suretiyle belirlendiğini, vadesi gelen taksit bedellerinin 7 gün içinde ödenmesi, aksi takdirde sözleşmenin feshedileceğinin davalıya ihtar edildiğini, buna rağmen kira bedellerinin ödenmediğini, davalı tarafından sözleşmeye aykırı davranıldığını, sözleşmenin feshi koşullarının oluştuğunu ve kira sözleşmesinin 23/12/2010 tarihinde feshedildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, fesih tarihine kadar ödenmeyen kira bedellerinin dava tarihine kadar işlemiş faizi ve dava tarihinden itibaren ; 79.142,40 TL tazminatın ise fesih tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davaya cevap vermemiş, yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece; yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne, 70.657,41 TL kira alacağının davalıdan tahsiline, asıl alacak olan 66.530,88 TL kira alacağına dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kira ve cezai şart alacağının tahsili istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Dava; kira ve cezai şart alacağının tahsili istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Temerrüt (gecikme) faizi ; borçlunun, para borcunu zamanında ödememesi ve temerrüde düşmesi üzerine kanun gereği kendiliğinden işlemeye başlayan ve temerrüdün devamı müddetince varlığını sürdüren, alacaklının zararın varlığını, miktarını ve borçlunun kusurunu ispat zorunda kalmaksızın borçlunun ödemesi gereken, miktarı yasalarla belirlenmiş asgari bir tazminat türü olarak tanımlanabilir (Nami Barlas, Para Borçlarının İfasında Borçlunun Temerrüdü ve Temerrüt Açısından Düzenlenen Genel Sonuçlar, İst.1992, s.127 vd.).

Muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarıyla temerrüde düşer. Borcun ifa edileceği gün, birlikte belirlenmiş (kesin vade bulunması) veya sözleşmede saklı tutulan bir hakka dayanarak taraflardan biri usulüne uygun bir bildirimde bulunmak suretiyle belirlemişse, bu günün geçmesiyle; haksız fiilde fiilin işlendiği, sebepsiz zenginleşmede ise zenginleşmenin gerçekleştiği tarihte borçlu temerrüde düşmüş olur. Ancak sebepsiz zenginleşenin iyiniyetli olduğu hâllerde temerrüt için bildirim şarttır. (TBK 117. madde) Kesin vade olmadığı gibi temerrüde düşüren ihtarname de çekilmeden icra takibi yapılmış ise takip tarihinde temerrüt gerçekleşir. (11.12.1957 tarih 17/29 sayılı İçihadı Birleştirme Kararı) Temerrüde esas icra takibi de bulunmuyorsa dava tarihinde temerrüt gerçekleşir.

6183 sayılı Kanun'un 51. maddesinde ; " Amme alacağının ödeme müddeti içinde ödenmeyen kısmına vadenin bitim tarihinden itibaren her ay için ayrı ayrı % 1,40 oranında gecikme zammı tatbik olunur. " şeklinde düzenleme yapılmıştır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun " Temerrüt Faizi" başlıklı 120. maddesinin 1. fıkrasında; " Uygulanacak yıllık temerrüt faiz oranı, sözleşmede kararlaştırılmamışsa , faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümlerine göre belirlenir." , 2. fıkrasında ise ; " Sözleşme ile kararlaştırılacak yıllık temerrüt faiz oranı , birinci fıkra uyarınca belirlenen yıllık faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşamaz. " hükümlerinin , 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7. maddesinin 1. fıkrasında; " Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76. faize ilişkin 88. temerrüt faizine ilişkin 120. ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138. maddesi, görülmekte olan davalarda da uygulanır. " hükümleri düzenlenmiştir.

Bununla birlikte ; 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 8/1 maddesinde; "Ticari işlerde faiz oranı serbestçe belirlenebilir. " hükmü getirilmiştir.

Bununla birlikte ; 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 8/1 maddesinde; "Ticari işlerde faiz oranı serbestçe belirlenebilir. " hükmü getirilmiştir.

Somut olayda; taraflar arasında 26/10/2009 başlangıç tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin 3. maddesinde; ilk yıl kira bedelinin 72.000,00 TL olduğu, takip eden yıllar kira bedelinin ise bir önceki yılın aynı ayına göre ÜFE oranında artırılacağı, yıllık kira bedelinin üçer aylık dönemler halinde peşin olarak tahsil edileceği, vadesinde ödenmeyen kira bedellerine, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanunun 51. maddesi gereğince belirlenen oranda gecikme zammı uygulanacağı kararlaştırılmıştır. Mahkemece, sözleşme koşulları değerlendirilerek kira bedelinin ve faiz hesaplamasının yapılması bilirkişiden istenilmişse de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, asıl alacak olan toplam 66.530,88 TL kira alacağına, sözleşmeye aykırı olacak şekilde, vade tarihlerinden itibaren yasal faiz uygulandığı anlaşılmıştır. Rapor, bu haliyle hüküm kurmaya elverişli değildir.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, tarafların hür iradeleri ile kararlaştırdıkları sözleşme şartlarının geçerli olduğu, tarafları bağlayacağı dikkate alınarak, dava konusunun 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 3. ve 19. maddeleri gereğince ticari iş olup olmadığı da değerlendirilerek, ticari iş olmadığının anlaşılması halinde faize ilişkin hesaplamanın 6098 sayılı TBK'nın 120. maddesine göre azami oranı geçmeyecek şekilde yapılması ; ticari iş olması halinde ise, davaya konu edilen kira bedellerine vade tarihinden itibaren 6183 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca gecikme zammı uygulanmak suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

TY / NT
Yargıtay — Esas No: 2017/11339, Karar No: 2022/4529, Tarih: 17.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/11339 E.  ,  2022/4529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 02.04.2013 tarih ve 2013/5560 Esas sayılı iddianamesi ile vergi suçu raporuna atıf yapılarak sanık hakkında “2010, 2011, 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, her takvim yılında işlenen “sahte fatura düzenleme” eylemlerinin ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu ve birbirlerine dönüşmeyeceği, her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken tek hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

Sanığın UYAP aracılığıyla MERNİS üzerinden ulaşılan nüfus kaydına göre hükümden sonra 28.11.2019 tarihinde öldüğü belirlendiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK’nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/190, Karar No: 2010/219, Tarih: 09.11.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/7-190 E.  ,  2010/219 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2006/250069

Yargıtay Dairesi : 7. Ceza Dairesi

Sanık D... Z...C...'ın zimmet suçundan, lehe olan 4389 sayılı Yasanın 22/3, 765 sayılı TCY’nın 59 ve 80. maddeleri uyarınca 3 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında 5237 sayılı TCY'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin, İstanbul 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 20.06.2006 gün ve 73-66 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 01.06.2010 gün ve 18328-8547 sayı ile;

“1- Banka müşterisi mağdur şirket adına gelen döviz havalelerin TL'ye dönüştürülerek kendilerine yapılan ödeme işlemlerinde; Resmi döviz alım bordrolarının (DAB) o tarihte geçerli olan banka gişe kuru üzerinden düzenlendiği ve bununla ilgili dekontun müştekiye imzalattırıldığı, müşteriye verilen döviz alım bordrolarına ise banka gişe kurundan daha düşük kur uygulanıp daktilo marifetiyle elden yeniden tanzim edildiği, ödemenin de düşük kurdan düzenlenip bu DAB'da belirtilen miktar üzerinden yapıldığı, aradaki farkın zimmete geçirildiğinin iddia edildiği eylemlerde, banka zararının oluşmadığı mağdura ödemenin düşük kurdan yapılması nedeniyle oluşan zararın şirketin aleyhine gerçekleştiği cihetle sübutu halinde belirtilen eylemlerin dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği gözetilmeden yazılı gerekçelerle zimmet suçu kabul edilmesi,

2- Banka gişe kurundan ödenmesi müşteriye yapılmış bazı döviz alış işlemlerinin iptal edilip, banka gişe kuruna nazaran daha yüksek olan denge kurundan yeniden belgeler düzenlenmesiyle aynı işlemlerin yapılarak arada oluşan farkın zimmete geçirilmesi şeklinde gerçekleşen eylemlerde banka zararının oluştuğu, bu işlemlerin banka içi kayıtlarla ve normal denetimle ortaya çıkarılabilecek nitelikte olmadığından, eylemlerin nitelikli zimmet suçunu oluşturduğu halde yazılı şekilde basit zimmet kabulüyle hüküm kurulması,

3- Suç tarihinden sonra 01.11.2005 gün ve 25983 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve 4389 sayılı Bankalar Kanununu yürürlükten kaldıran 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 160/4. maddesinde ‘soruşturma başlamadan önce, zimmete geçirilen para veya para yerine geçen evrak veya senetlerin veya diğer malların aynen iade edilmesi veya uğranılan zararın tamamen tazmin edilmesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisi indirilir’ hükmü getirilmiş olup, sanık uğranılan zararı 5411 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra 13.06.2006 tarihinde kovuşturma evresinde ödemiş ise de, suç tarihinde yürürlükte bulunan 4389 sayılı Yasanın 22/3. maddesinde ‘Zararın kovuşturma yapılmadan önce tamamıyla ödenmiş olması halinde cezaların yarısı, ödeme hükümden önce gerçekleştirilmiş ise üçte bir oranında indirilir’ hükmünün öngörülmesi nedeniyle, sonradan yürürlüğe giren 5411 sayılı Yasada belirlenen üçte iki oranındaki indirimin sanık lehine getirilen yeni bir düzenleme olması nedeniyle uygulama olanağının bulunduğu gözetilmeyerek sanığın, zararı hükümden önce ödediği gerekçesiyle 4389 sayılı Yasanın 22/3-son maddesi uyarınca cezadan üçte bir oranında indirim yapılması,

4- Mahkemece 765 sayılı TCK'nun genel hükümleri lehe kabul edilip teselsül nedeniyle anılan yasanın 80. maddesi, takdiri indirim nedeniyle de 59. maddesi uygulandığı halde devamında 5237 sayılı TCK'nun 63 ve 53. maddelerinin birlikte tatbiki suretiyle karma uygulama yapılması” isabetsizliklerinden, 3 numaralı bozma nedeni yönünden oyçokluğu, diğer bozma nedenleri yönünden ise oybirliği ile bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, 29.07.2010 gün ve 250069 sayı ile;

“Sanığın üzerine atılı eylemin işlendiği tarihte yürürlükte olan 4389 sayılı Kanunun 22/3. maddesi incelendiğinde;

‘Zararın kovuşturma yapılmadan önce tamamıyla ödenmiş olması halinde cezaların yarısı, ödeme hükümden önce gerçekleştirilmiş ise üçte bir oranında indirilir’ denilmektedir.

01.11.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5411 sayılı Kanunun 160/3. maddesi incelendiğinde;

‘Soruşturma başlamadan önce, zimmete geçirilen para veya para yerine geçen evrak veya senetlerin veya diğer malların aynen iade edilmesi veya uğranılan zararın tamamen tazmin edilmesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisi indirilir.

Kovuşturma başlamadan önce, gönüllü olarak, zimmete geçirilen para veya para yerine geçen evrak veya senetlerin veya diğer malların aynen iade edilmesi veya uğranılan zararın tamamen tazmin edilmesi halinde, verilecek cezanın yarısı indirilir. Bu durumun hükümden önce gerçekleşmesi halinde, verilecek cezanın üçte biri indirilir’ denilmektedir.

Görüldüğü üzere 4389 sayılı Kanun ödeme evresini, kovuşturma başlamadan önce ve hükümden önce olarak ikiye ayırmaktadır. 5411 sayılı Kanun ise ödeme evresini soruşturma başlamadan önce, kovuşturma başlamadan önce ve hükümden önce olmak üzere üç bölüme ayırmıştır.

Görüldüğü üzere 4389 sayılı Kanun ödeme evresini, kovuşturma başlamadan önce ve hükümden önce olarak ikiye ayırmaktadır. 5411 sayılı Kanun ise ödeme evresini soruşturma başlamadan önce, kovuşturma başlamadan önce ve hükümden önce olmak üzere üç bölüme ayırmıştır.

Her iki kanundaki oranların aynen korunduğu ancak yeni bir düzenlemeyle soruşturma başlamadan ödeme hali getirilerek sanık lehine öncekilere oranla daha fazla indirim oranı öngörülmüştür.

765 sayılı Mülga Türk Ceza Kanununun zimmetle ilgili düzenlemesinin bulunduğu 202. maddesinin incelenmesinde, kovuşturma başlamadan önce ve hükümden önceki ödeme evresine ait oranların aynen Bankacılık Kanunundaki gibi düzenlendiği, hatta bu oranların ilgili maddede yapılan tüm değişikliklerde korunduğu gözlenmektedir. Aynı oranlar yeni Türk Ceza Kanununun 248. maddesinde de dikkate alınmıştır. Yeni Türk Ceza Kanununda, Bankacılık Kanununda olduğu gibi ‘Soruşturma başlamadan önce’ evresine yer verildiği de görülmektedir.

Tüm bu düzenlemelerden anlaşılması gereken, kanun koyucunun iradesi zimmet suçunu işleyen sanığa pişmanlığını ortaya koyma ve hatasını telafi etme şansı tanımaktır. Pişmanlığı ortaya koyma süreci uzadıkça ceza miktarından yapılacak indirim oranı da düşmektedir. Hatta gönüllü ödeme aranmaktadır.

Dosyamızda çözülmesi gereken husus 5411 sayılı Kanun ile getirilen ve 1. ödeme evresi olan ‘soruşturma başlamadan’ düzenlemesinin dosyamız sanığına uygulanıp uygulanmayacağıdır.

Her iki yasa incelendiğinde son iki ödeme evresinde uygulanacak indirimler aynı orandadır. Dosyamızda sanığın soruşturma döneminde herhangi bir ödemede bulunmadığı, ancak yakalanması nedeniyle zimmete konu olan parayı kovuşturma döneminde ödediği ve tahliye olduğu görülmektedir. Yasa koyucunun ödeme şansı verdiği sanığın, soruşturma aşamasındaki 1/2 oranındaki indirimden kendi iradesiyle yararlanmaması ve sonradan yürürlüğe giren ve soruşturma öncesi döneme ait bir indirimden yararlandırılması halinde hakkaniyete aykırı bir durum ortaya çıkacaktır.

Çünkü CMK 160. maddesinde ‘Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar’ denilmektedir. Dolayısıyla sanık bu aşama başlamadan önce ödeme yapması halinde yeni getirilen bu düzenlemeden yararlanma hakkına sahip olabilecektir. Hatta sanık soruşturma açıldıktan sonra ödeme yapmış olması halinde de lehe yasa uygulamasını talep etme hakkına sahip olabilecektir. Ancak olayımızda sanık tarafından soruşturma aşamasında herhangi bir ödemede bulunulmamış, kovuşturma aşamasında ise iddianame tanziminden uzun zaman sonra hatta yasa yürürlüğe girdikten 7 ay sonra ödeme yapmıştır. Yasa koyucunun yeni getirdiği düzenleme olan ‘soruşturma başlamadan önce’ döneminden çok daha sonra yapılan ödemeyi sanığa uyarladığımız takdirde yasa koyucunun iradesinin önüne geçilmiş olacaktır. Ayrıca Ceza Muhakemesi Kanununda net bir şekilde ortaya konmuş olan soruşturma-kovuşturma süreleri de dikkate alınmamış olacaktır” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının 3. maddesinin kaldırılması talebinde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay C. Başsavcılığı arasında oluşan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; katılan kurumun zararının giderildiği aşamanın saptanması ile buna bağlı olarak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5411 sayılı Yasanın 160/4. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

Dosyanın incelenmesinde;

Katılan kurum olan Yapı ve Kredi Bankasında şef yardımcısı ve işlem yetkilisi olan sanık D... C...Zorlu hakkında, 03.04.2001-10.07.2001 tarihleri arasında işlediği iddia olunan zimmet suçu nedeniyle İstanbul C. Başsavcılığınca 12.09.2002 gün ve 1178 sayılı iddianame ile kamu davası açıldığı,

Zimmet suçunu işlediği kabul edilerek 20.06.2006 tarihinde hükümlülüğüne karar verilen sanığın, katılan kurumun zararını 13.06.2006 günü, kovuşturma aşamasının başlamasından sonra, ancak hüküm verilmeden önce ödediği, Yapı ve Kredi Bankası A.Ş'nin İstanbul Çemberlitaş Şubesine ait 9582 ve 9583 numaralı dekontlardan anlaşılmaktadır.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 4389 sayılı Yasanın 22. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesinde, zararın kovuşturma yapılmadan önce tamamıyla ödenmiş olması halinde cezanın yarısı oranında, ödemenin hükümden önce gerçekleşmesi halinde ise üçte bir oranında indirileceği,

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 4389 sayılı Yasanın 22. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesinde, zararın kovuşturma yapılmadan önce tamamıyla ödenmiş olması halinde cezanın yarısı oranında, ödemenin hükümden önce gerçekleşmesi halinde ise üçte bir oranında indirileceği,

Suç tarihinden sonra 01.11.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5411 sayılı Yasanın 160. maddesinin 4. fıkrasında; verilecek cezanın, zararın soruşturma başlamadan önce tamamen giderilmesi halinde üçte ikisi oranında, 5. fıkrasında ise, kovuşturma başlamadan önce tamamıyla ödenmiş olması halinde yarısı oranında, ödemenin kovuşturma başladıktan fakat hüküm verilmeden önce gerçekleşmesi halinde de üçte bir oranında indirileceği,

Belirtilmiştir.

Görüldüğü gibi gerek suç tarihinde yürürlükte bulunan 4389 sayılı Yasada, gerekse sonradan yürürlüğe giren 5411 sayılı Yasada, soruşturma aşamasında ve hükümden önce gerçekleşen etkin pişmanlığa aynı sonuçlar yüklenmiş, 5411 sayılı Yasanın 160. maddesinin 4. fıkrasında ayrıca soruşturma başlamadan önce gerçekleştirilen etkin pişmanlık nedeniyle yapılacak indirim de düzenlenmiştir.

Her iki yasada da soruşturma ve kovuşturma aşamalarının ne zaman başlayıp, ne zaman sona erdiğine yönelik özel bir düzenleme yer almamakta olup, uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözümü için 5271 sayılı CYY'nın ilgili maddelerinin öncelikle incelenmesi gerekmektedir.

5271 sayılı CYY’nın tanımlar başlıklı 2. maddesinde, soruşturma aşamasının, iddianamenin kabulüne kadar geçen evreyi, kovuşturma aşamasının ise iddianamenin kabulü ile başlayıp hükmün kesinleşmesine kadar geçen evreyi ifade ettiği belirtilmiş, aynı Yasanın 174. maddesinde onbeş gün içinde iade edilmeyen iddianamenin kabul edilmiş sayılacağı, 175. maddesinde iddianamenin kabulü ile kamu davasının açılacağı ve kovuşturma evresinin başlayacağı hükümlerine yer verilmiştir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın katılan kurumun zararını iddianamenin düzenlendiği 12.09.2002 tarihinden sonra, kovuşturma aşaması başladıktan ancak henüz hüküm verilmeden önce ödemiş olması karşısında, zararının henüz soruşturma başlamadan giderilmesi halinde verilecek cezadan yapılacak indirimi öngören 5411 sayılı Yasanın 160. maddesinin 4. fıkrasının sanık hakkında uygulanma olasılığı bulunmamaktadır.