muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5889, Karar No: 2018/6187, Tarih: 04.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5889 E.  ,  2018/6187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne karşı Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan son faturanın düzenlendiği 30.06.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

II-2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne karşı Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki düzenleme gereğince, sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusu olan faturanın, aynı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesi gerektiği; suç tarihinin ilgili takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihi olduğu; 213 sayılı VUK’nın 4369 sayılı Kanun ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı VUK’nın 359/b. maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü gözetilerek; suça konu faturanın aslının veya onaylı suretinin getirtilerek incelenmesi, 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği ve suç tarihi belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 E.-K. sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 E.-K. sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1496, Karar No: 2023/4540, Tarih: 05.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1496 E.  ,  2023/4540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2436 E., 2022/1664 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/117 E., 2020/146 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kadının başvurunun esastan reddine, erkeğin başvurusunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı erkek dava dilekçesinde; dilekçe ekindeki anlaşmalı boşanma protokolü uyarınca tarafların anlaşmalı olarak boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davalı kadın 11.04.2022 tarihli duruşmaya mazeretsiz olarak katılmamış ve dava çekişmeli boşanma davasına dönüştüğünden bahisle davacı erkeğe dava dilekçesini sunması için süre verilmiştir.

3.Davacı erkek çekişmeli boşanma dava dilekçesinde; boşanma iradesinin devam ettiğini belirterek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

4.Davacı erkek vekili cevaba cevap dilekçesinde; erkek hakkındaki iddiaların doğru olmadığını, kadının inatçı, şüpheci, sorgulayıcı, sinirli, neşesiz ve yorgun bir kişilik yapısının olduğunu, erkek hakkındaki şüphelerini çevreye gerçekmiş gibi anlattığını, sürekli aldatıldığını düşündüğünü, en son boşanmak istediğini söyleyerek erkeği evden kovduğunu ve dava dilekçesinin yazılması için baskı yaptığını, kıskanç davranışları nedeniyle erkeği zor durumda bıraktığını, en son olayda da kıskanç davranarak erkeği suçladığını, sigara ve sosyal medya alışkanlığından vazgeçmediğini, geç saatlere kadar yurt dışında yaşayan kardeşleri ile mesajlaştığını, çocukla, eşiyle ve eviyle ilgilenmediğini, erkekle sosyal ortamlara katılmadığını, erkeğin ailesi ile görüşmediğini, çocuğu da aile ile görüştürmediğini, kadının ailesinin sürekli ortak konuta geldiğini ve sürekli olarak çevreye erkeğin dedikodusunu yaptığını iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına ve ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde; kadının anlaşmalı boşanma protokolünü baskı altında ve düşünmeye fırsat bulamadan imzaladığını, erkeğin özgürlüğüne düşkün olduğunu ve kendisine soru sorulmasından hoşlanmadığını, asabi olduğunu, işindeki olumsuzlukları eve yansıttığını, sadakatsiz olduğunu, kadını boşanmakla tehdit ettiğini ve en son olayda da kadının kadınlık gururunu tahrik edecek şekilde konuştuğunu, kadının öncelikle davanın reddini istediğini ve bu nedenle tüm tazminat ve nafaka hakkını saklı tuttuğunu, yine erkeğin ortak konutun ve çocuğun ihtiyaçlarını karşılaması sebebiyle çocuk için nafaka talebinin olmadığını iddia ederek; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davacı kadın 19.07.2019 tarihli duruşmadaki beyanında; boşanmak istemediğini, tarafların görüştüklerini, birlikte yemek yediklerini ancak aralarında karı-koca ilişkisinin olmadığını ve geçimini davacı erkeğin sağladığını belirtmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kıskanç davranan, çeşitli ortamlarda kıskançlığını dile getiren, erkeğin ailesinin ortak konuta habersiz gelmelerini istemeyen, erkeğin ailesine gitmeyen ve sosyal ortamlarda eşini yalnız bırakan kadının kusurlu olduğu, ortak çocuğun anne bakım ve şefkatine muhtaç olması sebebiyle velâyetinin anneye verilmesinin üstün yararına olacağı ve velâyeti anneye verilen ortak çocuk için babanın aylık 3.000,00 TL iştirak nafakası ödemesinin uygun görüldüğü gerekçesi ile; davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuk Zeynep Ayşe'nin velâyetinin anneye verilmesine, çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına ve çocuk yararına aylık 3.000,00 TL iştirak nafakasının babadan alınarak anneye verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin ortak çocuğun tüm ihtiyaçlarını karşıladığını, kadının da ihtiyaçlarının karşılandığını ve nafaka talep etmediğini belirtmesine karşın çocuk yararına nafakaya hükmedilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, nafaka miktarının fazla olduğunu, tanık deliline süresinde dayandıklarını, erkeğin çocukla vakit geçirmek için ortak konuta gitmesinin barışma olarak değerlendirilemeyeceğini belirterek; aleyhe hükmedilen iştirak nafakası yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin boşanma davası çekişmeliye döndükten sonra sunduğu dava dilekçesinde tanık deliline dayanmadığını, tanıklarının dinlenmesine muvafakat etmediklerini, cevaba cevap dilekçesinde tanık deliline dayanamayacağını, erkeğin tek tanığının beyanı ile iddialarını ispatlayamadığını, tarafların her haftasonu kahvaltı yaptığını ve erkeğin her akşam yemeğe geldiğini, bu durumun tarafların barıştığını gösterdiğini belirterek; tamamı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı erkek vekilinin süresinde sunduğu cevaba cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmış olması nedeniyle tanıklarının dinlenmesinin ve beyanlarının hükme esas alınmasının usul ve kanuna uygun olduğu, İlk Derece Mahkemesinin kusur tespitinin doğru olduğu, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının tam kusurlu olduğu, iştirak nafakasının kamu düzeninden olduğu ve talep olmasa dahi nafakaya hükmedilebileceği ancak somut olayda kadının nafaka talebi olmadığını ve nafaka talebini saklı tuttuğunu açık olarak belirtmesine rağmen ortak çocuk yararına nafakaya hükmedilmesinin doğru olmadığı ve sair yönlerden kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile; erkeğin istinaf başvurusunun ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bendinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle iştirak nafakası hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve erkeğin sair, kadının ise tüm istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı erkeğin boşanma davasının açılma tarihinden onbeş ay sonra başka bir kadından çocuğu olmasının evlilik birliği içinde de sadakatsiz olduğunu gösterdiğini, boşanma davası sürecinde de sadakat yükümlüğünün devam ettiğini, kadının ortak çocuk için iştirak nafakası talebinde bulunmasına gerek olmadığını, mahkemenin talep olmasa dahi iştirak nafakasına hükmedebileceğini, çocuğun özel okulda okuduğunu, zaman içinde ihtiyaçlarının arttığını, erkeğin babalık görevinin ifası kapsamında yaptığı ödemelerin nafakaya karşılık geldiğinin kabulü ile nafakanın kaldırılmasının usule ve kanuna uygun olmadığını ve kararın bu nedenlerle usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; tamamı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsılıp sarsılmadığı, sarsılmış ise kusur belirlemesinin doğru yapılıp yapılmadığı, kadına yüklenen kusurlu davranışların gerçekleşip gerçekleşmediği, kusur belirlemesine bağlı olarak davanın kabulüne ve iştirak nafakası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinin usul ve kanuna uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 182 nci maddesi, 327 ve 328 inci maddelerinin birinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11567, Karar No: 2015/21501, Tarih: 23.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/11567 E.  ,  2015/21501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2014

NUMARASI : 2014/223-2014/749

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kanunun 10.maddesi gereğince açılan tespit ve tescil davalarında değerlendirme; aynı kanunun 15. maddesi uyarınca dava tarihi itibariyle yapılır.

Bu nedenle dava konusu taşınmaza dava tarihi olan 2014 yılı resmi verileri esas alınarak değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10918, Karar No: 2019/5068, Tarih: 18.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/10918 E.  ,  2019/5068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalıların sürücüsü maliki ve sigortacısı olduğu aracın davacının yolcu olarak bulunduğu araca çarpması sonucu davacının yaralandığını, kazada davalının kusurlu olduğunu, davacının açık öğretim 4. Sınıf öğrencisi olduğunu, bir kargo şirketinde 1.000,00 TL ücretle çalışmaktayken sınavlar için kazadan 20 gün önce işten ayrıldığını ayrıca davacının kaza nedeniyle sınavlara giremediği için gelir kaybı bulunduğunu, düğününü ertelemek zorunda kaldığını belirterek 5.000,00 TL maddi, 70.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar ayrı ayrı davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının maddi tazminat talebi için, davalı ... A.Ş hakkında açılan davanın reddine, davalılar ... ve ... hakkında açılan davanın kabulü ile 5.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine, davacının manevi tazminat talebi için, davanın kısmen kabul kısmen reddine 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47. maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu cismani zarara uğrayan davacının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının dava konusu kaza nedeniyle düğününü ertelemek zorunda kaldığını ve bu sebeple ekonomik kaybı olduğunu belirtmiş, delil listesinde de buna ilişkin delillere dayanmıştır. Aynı şekilde gerçekleşen kaza nedeni ile KPSS'ye giremediğini ve bu nedenle de ekonomik kaybı olduğunu belirtmiştir. Mahkemece bu konularda herhangi bir araştırma yapılmaksızın davacının fazlaya ilişkin talepleri reddedilmiş ve neden reddedildiği de gerekçelendirilmemiştir. Öyleyse mahkemece davacıya bu konuya ilişkin delillerini sunmak için süre verilerek yeterli bir araştırma yapılmak suretiyle bu konuda maddi bir kaybı olup olmadığı değerlendirilerek ve sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir.

3- Davacı vekilinin yargılama giderlerine yönelik temyiz itirazlarının bozma neden ve şekline göre bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle yargılama giderlerine yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 18/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3202, Karar No: 2010/3906, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/3202 E.  ,  2010/3906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden ... maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan ... Sınai ve Tıbbi Gazlar İstihsal End.A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Habas A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacı sigortalının iş kazası sonucu bedensel zarara uğraması nedeniyle maddi ve manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Yargılama sırasında davacı ölmüş, mirasçıları davacı adına davaya devam etmişlerdir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden sigortalının 12.9.2001 tarihinde iş kazası sonucu yaralandığı, 12.9.2001- 9.3.2003 tarihleri arasında geçici iş göremezliğe uğradığı ancak yargılama sırasında aynı işyerinde 22.6.2003 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu ölümü nedeniyle beden güç kayıp oranının belirlenemediği, zararlandırıcı sigorta olayına uğrayan davacıların mirasbırakanı olan sigortalının olayın meydana gelmesinde % 25, davalı işverenlerin ise toplam olarak %75 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı , olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.