muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15845, Karar No: 2018/6761, Tarih: 04.06.2018

2- Sanık hakkında verilen kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

3- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6152, Karar No: 2017/15967, Tarih: 17.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/6152 E.  ,  2017/15967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA : Davacı, ücret, Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan sosyal yardım alacağı, ikramiye, yıllık izin ücreti, devlet ikramiyesi, fazla mesai ücreti, tasarruf kesintisi, nema alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ... Belediyesi’nde 1999 yılında İşçi olarak çalışmaya başladığını, Belediyedeki çalışmasının halen devam ettiğini, ... Sicil numarasının 19130730 olduğunu, 1999-2012 yıllarına ilişkin dönemlerdeki maaşlarının bazı aylar ya hiç yatmadığını, bazı aylar ise eksik yattığını, ücretlerin genelde avans olarak ödendiğini, ... süresi içindeki sosyal hakları, yakacak yardımı, aile yardımı, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ikramiye ve devlet ikramiyelerinin ,fazla ... ücretlerinin, genel tatil ve bayram, hafta tatili, yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, davacının Belediyede fazla işçi olmaması nedeni ile her türlü işte çalıştırdığını, 2004-2012 yılları arasında Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül aylarında 5 aylık dönemde her gün hafta sonu, resmi ve dini bayram günleri dahil olmak üzere su pompasında görevlendirildiğini, yıllık izinlerini hiç kullanmadığını, bir dönem sendikalı olarak çalıştığını ancak toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan yardımların ödenmediğini 3417 sayılı kanuna göre ücretinden kesilen tasarruf teşvik alacağı ile nemanın ödenmediğini iddia ederek, 11. ücret alacağı, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan sosyal yardım alacağı, yıllık ücretli izin alacağı, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ikramiye alacağı, Devlet ikramiye alacağı, fazla ... ücreti alacağı, tasarruf kesintisi alacağı ve nema alacağının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

... (kapanan ) vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların öncelikle zamanaşımı yönünden reddinin gerektiğini, davacının yıllık ücretli izin alacağının olamayacağını, zira davacının her sene yıllık ücretli izin hakkını kullanmak istediğini beyan ettiğini ve kendisinin isteği doğrultusunda yıllık izinlerinin verildiğini, ücret ödemelerinin eksik olmadığını, Belediye ile herhangi bir sendika arasında yapılmış bir toplu iş sözleşmesinin bulunmadığını, var olduğu başka mahkemelerde bulunan evraklar ile belirlenen bir toplu iş sözleşmesi ise zamanaşımına uğramış bulunduğunu, Uzuncaburç Beldesi’nin nüfus ve iş yükü olarak küçük bir belde belediyesi olduğunu, bu nedenle davacının belirttiği şekilde fazla çalışmanın, hafta sonu çalışmanın mümkün olmadığını, zaten genel olarak yayla olarak kullanılan bir yer olduğunu, kışın nüfusun yok denecek düzeyde olduğunu, çöp toplama vs. işlerin Silifke Belediyesince yapıldığını, davacıya bütün yardımları ikramiye, sosyal ve yakacak yardımlarının hepsinin ödendiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davacı işçinin 6360 sayılı yasa gereği 05.03.2014 tarihinde Devir Tasfiye Komisyon Başkanlığı’nın 05.03.2014 tarihli kararına göre devrinin ... Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü’ne yapıldığı, anılan komisyon kararına göre devri yapılan personelin doğabilecek her türlü borç, alacak ve hakların devredilen kuruma ait olacağı, anlaşıldığından Silifke Belediyesi yönünden davanın husumetten reddine, diğer davalı yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosya içeriğine göre fazla ... ücret alacağı hesabının açıklığa kavuşturulması gereklidir.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde ... süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal ... süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla ..., kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ... süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla ... sayılmaz.

Somut uyuşmazlıkta, davacı fazla ... ücreti alacağı ile birlikte hafta tatili ücreti alacağını da talep etmiş ve Mahkemece de her iki alacağın kabulüne karar verilmiştir. Hükme dayanak bilirkişi raporunda ise fazla ... 7 gün üzerinden ve hafta tatili çalıştığı kabul edilen 7,5 saat mahsup edilmeksizin hesaplanmıştır. Bu durum mükerrer ödemeye sebebiyet vermektedir. Fazla ... süresi, hafta tatilinin normal ... süresi olan 7,5 saat dışlanarak hesaplanmalıdır. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin yazılı şekilde fazla mesai ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2268, Karar No: 2022/10999, Tarih: 31.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/2268 E.  ,  2022/10999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisinin ve sanık ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.05.2022 tarihinde 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçlarından kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle düşmesi gerektiğine dair Başkan Vekili ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla, diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 31.05.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2008, 2009, 2010, 2011, 2012 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. (TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan) kamu davalarının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 31.05.2022
Yargıtay — Esas No: 2015/6227, Karar No: 2016/8048, Tarih: 12.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6227 E.  ,  2016/8048 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde mikser şoförü olarak çalışırken iş akdinin işçilik alacakları ödenmeden haksız olarak feshedildiğini iddia ederek bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının iddialarının doğru olmadığını,davacının işyerini terk ederek işten ayrıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdini haklı neden ile feshettiğini davalının ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında, fazla çalışma alacağının hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; davacı, davalı işyerinde inceleme yapan Bölge Çalışma Müdürlüğü müfettişine verdiği beyanda Aralık-Ocak- Şubat aylarında 07.00- 20.30 arası, sair zamanlarda ise 07.00-23.30 arası çalıştığını açıkça belirtmiş, Bölge Çalışma Müdürlüğü müfettişi de dinlediği diğer mikser şoförlerinin de beyanları ile mikser şoförlerinin çalışma saatlerinin bu saatler arası olduğunu tespit etmiş ve çalışma saatlerinden günlük yarım saat ara dinlenmesi düşerek hesaplama yapmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda da ara dinlenme süreleri Bölge Çalışma Müdürlüğü müfettişinin tespitine göre hesaplanmıştır. Ancak dinlenen tanıkların ara dinlenmesi ile ilgili beyanları bulunmaması ve yapılan işin niteliğine göre bu tespit dosya içeriğine uygun düşmediği gibi hayatın olağan akışında da aykırıdır. Yargıtay ın yerleşmiş içtihatları doğrultusunda 2 saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken yarım saat ara dinlenme süresi düşerek hesap yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4195, Karar No: 2015/1479, Tarih: 17.02.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/4195 E.  ,  2015/1479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 23. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2011/300-2013/670

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacının kira alacağına ilişkin talebinin kabulü ile, 6.800 TL'nin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,davacının ceza-i şart, tamir bedeli ve değer kaybına ilişkin taleplerinin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek bozma gerekleri yerine getirilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm ve davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin ceza-i şart alacağı isteminin reddine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili, dava dilekçesinde,davacı .ile davalı arasında imzalanan 18.05.2010 tarihli araç kiralama sözleşmesi ile mülkiyeti davacıya ait olan .. plaka sayılı 2005 model KIA Sorento marka aracı aylık 1.950 TL kira parası karşılığı 12 aylık süre ile davalı tarafa kiralandığını, kira sözleşmesinde, “kira süresinin 19.05.2010- 19.05.2011 tarihine kadar olan 12 aylık süreyi kapsayacağı, aracın periyodik bakımlarının kiralayan tarafından karşılanacağı, kaskonun ödemediği muhtemel hasarların kiralayan tarafından karşılanacağı, aylık 1.950 TL kira parasının her ayın 19.günü ödeneceği,sözleşmenin tek taraflı feshedilemeyeceği,taraflardan birinin sözleşme tarihi dolmadan aracı iade alması ya da iade etmesi durumunda karşı tarafa yıllık sözleşme bedelinin 2 katı kira bedeli ödeneceğinin...” kararlaştırıldığını, kiralanan aracın davalıya 18.5.2010 tarihinde teslim edildiğini, davalının ilk 3 aylık kira parasını ödeyip Eylül-Ekim-Kasım ve Aralık aylarında ödemesi gereken kira bedellerinin ödenmediğini, aracın 10.12.2010 tarihinde davacıya iade edildiğini, aracın arıza yapması nedeniyle yeni motor takıldığının beyan edilmesi üzerine, 08.10.2010 tarihinde araç çalışmaz durumda çekici ile servise götürülmüş ve işlem yapılmadan aracı sökülü olarak davalı tarafça alındığının öğrenildiğini, davacı tarafından sonradan aracın servise götürüldüğünde 7.070 TL tutarında bir hasara sebebiyet verildiğinin anlaşıldığını, ayrıca davacının maliki olduğu araçta büyük bir değer kaybının meydana geldiğini belirterek,