muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7345, Karar No: 2018/4948, Tarih: 27.02.2018

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma süresi, görev yerine göre 12/24 saat çalışma düzenine göre vardiyalı olarak saat 07.00 - 19.00 saatleri ile 19.00 - 07.00 saatleri arasında haftanın 5 günü günde 12 saat çalışılıp haftanın kalan 2 gününde ise istirahat ederek haftalık 60 saat çalıştığı, yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saati aşan haftalık 15 saatlik fazla çalışmasının bulunduğu, günlük fazla çalışmasının ise 3 saat olduğu sonucuna varılarak hesaplama yapılmıştır. Ancak fazla mesai alacağı hesabında çalışma saatleri yönünden dosyadaki belgelere göre isabetsizlik bulunmasa da haftalık çalışma bakımından ara dinlenme düşülmeden yapılan hesaplamanın kabulü yerinde olmamıştır. Davacının fazla mesaisinin, tespit edilen günlük oniki saat çalışma süresinden yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde bir buçuk saat ara dinlenme süresi indirilmek suretiyle hesaplanarak sonucuna göre hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai süresinin hesaplanmasında haftalık altmış saat çalışma yapıldığını kabul etmiş ise de, davacının talebi haftalık 52.5 saat çalışma yapıldığı yönündedir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca da taleple bağlılık kuralına aykırı olarak Mahkemece talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7992, Karar No: 2016/7764, Tarih: 19.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/7992 E.  ,  2016/7764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Her bir takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek fiillerinin birbirinden bağımsız ve ayrı, kendi içerisinde teselsül eden suçları oluşturduğu gözetilmeden, 2004 ve 2005 takvim yıllarında gerçekleştirilen sahte fatura düzenlemek eylemlerinin tek suç kabul edilerek zincirleme suç hükümleri de uygulanmaksızın hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6898, Karar No: 2024/812, Tarih: 07.02.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/6898 E.  ,  2024/812 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2019/410 Esas, 2022/388 Karar

HÜKÜM :Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen menfi tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 06.02.2024 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı tarafından davacı hakkında 02.06.2015 tanzim ve 02.06.2015 vade tarihli 14.740.000,00 TL bedelli bonoya dayalı olarak icra takibi başlatıldığını, davacının damadı olan Hakan Dilken ile Dilgen ve Prese adlı adi ortaklığı ve Dilken Tekstil San. ve Tic. A.Ş.'de ortaklıkları bulunduğunu, bahsedilen şirketlerin Hakan Dilken'in kötü yönetimi nedeniyle çok büyük borç altına girdiğini, davacının bu borçların ödenmesine yönelik görüşmeler yürütürken alacaklı davalı tarafından kaçırılarak ölüm tehdidi altında bahsedilen icra takibine dayanak 02.06.2015 tanzim ve vade tarihli senedi imzalamak zorunda kaldığını, bu hususta suç duyurusunda bulunulduğunu, müvekkilinin davalıya herhangi bir borcu bulunmadığını ileri sürerek davacının davalıya borçlu olmadığının tespiti ile %20 kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, davacının kendi özgür iradesi ile senedi kendi el yazısı ile doldurarak imzaladığını, ortada ticari bir ilişki ve ticari bir borç bulunduğunu, davacının kendi mal varlığını bu borçlardan etkileneceği için borçları yapılandırarak davalıya şahsi senet verdiğini, açılan davada hukuka uygunluk bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, davacının kendi özgür iradesi ile senedi kendi el yazısı ile doldurarak imzaladığını, ortada ticari bir ilişki ve ticari bir borç bulunduğunu, davacının kendi mal varlığını bu borçlardan etkileneceği için borçları yapılandırarak davalıya şahsi senet verdiğini, açılan davada hukuka uygunluk bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.06.2017 tarihli ve 2016/102 E., 2017/179 K. sayılı kararıyla; davacının davaya konu senedin zorla imzalattırıldığına yönelik şikayetine dair Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığınca kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği, senedin zorla alındığına dair iddianın ispat edilmediği, davalı vekilinin cevap dilekçesindeki "Dilken şirketler grubu ile davalıya ait şirket arasında ticari münasebet bulunmaktadır" şeklindeki beyanının senet metnindeki nakten ibaresinin talili sonucunu doğurmayacağı, davacının senedin bedelsiz olduğunu ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 05.04.2018 tarihli ve 2017/1507 E., 2018/579 K. sayılı kararıyla; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 18.09.2019 tarihli ve 2018/1944 E., 2019/4406 K. sayılı kararıyla davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, davacının tehditle kendisine bono imzalatıldığını iddia ettiği, tehdit iddiasının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 201 inci maddesinde düzenlenen kuralın istisnalarından olup tanıkla ispatının mümkün olduğu, davacının tehditle kendisine bono imzalatıldığı iddiasını tanık dahil her türlü delil ile ispat edebileceği, davacının tanıklarının dinlenmediği, Mahkemece davacının gösterdiği tanıklar dinlenip sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğine işaret edilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile senet metninin talil edilmediği, davacı tanıklarının dinlendiği, davacının senedin bedelsizliğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile senet metninin talil edilmediği, davacı tanıklarının dinlendiği, davacının senedin bedelsizliğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalı tarafça bedelin talil edildiği iddialarının gerekçesiz reddedildiğini, dava dilekçesinde sundukları delillerinin incelenmediğini, tanıklarının dinlenmediğini, davalının davaya konu senedin alacaklısı olduğunu hiçbir belge ile ispat edemediğini, sadece senet alacaklısı şahısın davacı ile bir şirketinin ticaret yaptığı beyanının dikkate alınarak davanın reddedilmesinin hatalı olduğunu, 19.01.2017 tarihinde davalının amca oğlu olduğunu söyleyen bir kişinin müvekkilinin eşini telefonla arayarak 2014 yılında müvekkilinin damadı ile iş yaptıklarını ve 3.575.000,00 TL alacaklarının kaldığını, bu alacağı Hakan Dilken’den tahsil edemeyecekleri için davacının ödemesini istediklerini söylediğini, müvekkilinin oğlunca kaydedilen telefon görüşmesinin Mahkemece nazara alınmadığını, davalının 08.01.2016 tarihli savcılık ifadesinin ikrar niteliğinde olduğunu ileri sürerek ve resen nazara alınacak sebeplerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının dava konusu senedin bedelsizliği iddiasını ispatlayıp ispatlayamadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 201 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 72 nci maddesi,

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

Alınmadığı anlaşılan 427,60 TL temyiz ilam harcı ile 2.107,80 TL temyiz başvuru harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1969, Karar No: 2010/8243, Tarih: 12.07.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1969 E.  ,  2010/8243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Babaeski Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.07.2008 tarih ve 2005/135-2008/192 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yolcu olarak bulunduğu ... plaka sayılı otobüsün 12.04.2004 tarihinde yaptığı kazada ağır şekilde yaralanarak hayati tehlike geçirdiğini, yaklaşık 45 gün hastanede kaldıktan sonra 45 gün de tedavi gördüğünü, müvekkilinin beden ve ruh tamlığının ihlale uğradığının tartışılmaz olduğunu ileri sürerek, 25.000 YTL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Turizm Sey. Nak. Petrol. Ürün. ve Tic. Ltd. Şti vekili, ... plaka sayılı otobüsün diğer davalı ... Uluslararası Otobüs işletmesi ... adına kayıtlı olduğunu, müvekkili şirketin bu otobüsün ne işleteni ne de yolcu bileti kesen bir şirket olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... usulüne uygun tebligata rağmen duruşmaya katılmadığı gibi yazılı beyanda da bulunmamıştır.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, davalı ... Turizm'in 08.04.2003 tarihinde Klas Tur'dan davaya konu otobüsü kiraladığı, kira sözleşmesinin 15.01.2004 tarihinde feshedilmesi için Klas Tur'a tek taraflı fesih ihbarnamesi gönderdiği ve aracın tescil malikinin ... anlaşılmış ise de, kaza fotoğraflarından otobüsün üzerinde ... Turizm armasının olduğu, Babaeski Cumhuriyet Başsavcılığının soruşturması sonunda verilen takipsizlik kararında aracın ... Turizm'e ait olduğunun ve yolcuların üzerlerinden çıkan biletlerin ... Turizm adına kesildiğinin belirtildiği, fesih ihbarnamesine rağmen aracın davalı ... Turizm tarafından işletilmeye devam edildiği, davalı ... Turizm'in meydana gelen zararlardan diğer araç maliki davalı ile birlikte sorumlu olduğu, aynı kaza ile ilgili mahkemenin 2005/138 esas sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporunda otobüs sürücüsünün % 100 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiği, kazanın davacıda manevi elem ve ızdırap oluşturup zarar verdiği, BK’nun 47. maddesi gereğince tarafların ekonomik durumları, zarar görenin olay nedeniyle yaşadığı ruhi çöküntü, yaralanmanın niteliği, kazanın davacının yaşamına olan etkisi de dikkate alınarak manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar vermek gerektiği gerekçesiyle 7.000 YTL manevi tazminatın 12.04.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalı şirketin bilet satmak suretiyle taşıyıcı olarak TTK’nun 806 vd. maddeleri uyarınca sorumlu olduğu gibi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun değişik 85/1 nci madde ve fıkrası uyarınca da bilet satıcısı firmanın işletenle birlikte doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu bulunmasına göre, davalı şirket vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. BK'nun 47 nci maddesi hükmüne göre, hakim özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı altında hak sahiplerine verilebilecek tazminatı adalete uygun olarak belirlemelidir. Bu tazminat, zarara uğrayanlarda bir huzur duygusu oluşturmalıdır. Tazminatın sınırı, onun amacına uygun olarak belirlenmelidir. Diğer bir deyişle, takdir edilecek tazminat miktarı mevcut durumda elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 tarihli 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar açıkça gösterilmiştir. Bunlar her somut olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri karar yerinde objektif bir biçimde göstermeli ve bu taktir hakkını MK'nun 4 ncü maddesine göre hukuka ve hakkaniyete uygun olarak kullanmalıdır.

Kaza tarihinde 34 yaşında olan davacının kemik kırıkları nedeniyle ameliyat edildiği, uzun süre hastanede yattığı anlaşılmaktadır. Olayın meydana gelişi, davacının yaşı, iş bulma olanakları ve diğer etkenlerin tümü birlikte değerlendirilerek hakkaniyet ilkesi de dikkate alınıp daha makul oranda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, olay tarihi itibariyle taraflar arasındaki menfaat dengesine uygun düşmeyen miktarda manevi tazminatın takdiri doğru görülmediğinden verilen kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3) Kabule göre de, davacıdan dava açılırken alınmış olan 364,20 TL nispi harç ile 11,20 YTL başvuru harcının davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi gerekirken, 364,20 YTL nispi harcın yargılama giderlerine katılarak davalılardan kabul ve red oranına göre tahsiline karar verilmesi doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 401,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı şirketten alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 12.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10074, Karar No: 2010/8127, Tarih: 06.05.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/10074 E.  ,  2010/8127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Yerel C.Savcısının temyiz isteğinin CMUK'nun 310 maddesinde öngörülen süre geçirildiğinden CMUK 317 maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Müdahil temsilcisinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Keşif sonucu tanzim edilen 9.5.2007 tarihli bilirkişi heyeti raporunda; Dava konusu yerin kadastro çalışmalarında tapulama harici bırakıldığı, pafta üzerinde orman yazılmış olduğu, memleket haritasında zeminde yapraklı ağaçlar gözüktüğü, amenajman haritasında OT rumuzlu orman sayılmayan yerlerden olduğu belirtilmekle oluşan çelişkinin giderilip, hangi vasıfla tapulama harici bırakıldığı yerin niteliğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde belirlenerek, TCK'nun 154/2 maddesinde sayılan yerlerden olup olmadığı da tesbit edilip gerektiğinde yeniden farklı bilirkişi heyeti marifetiyle keşif yapılıp hava fotografıda tatbik edilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 6.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7021, Karar No: 2016/7111, Tarih: 16.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/7021 E.  ,  2016/7111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar ve vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazlar (101 ada 495, 497, 533 ve 534 sayılı parsellerin) ve geniş çevresini gösterir orjinal kadastro paftası dosyaya getirtildikten sonra,

2) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftasının (1/5000 ve 1/10000 ölçekli olarak ayrı ayrı) ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 8 ya da 10 tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazların ve komşu taşınmazların kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle müşterek imzalı krokili ek rapor alınarak bu dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 16/06/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.