muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7479, Karar No: 2022/3702, Tarih: 10.05.2022

Aynı Yasa'nın 115. maddesi uyarınca, taraflar dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebileceği gibi, mahkemece de davanın her aşamasında kendiliğinden gözetilerek, dava şartı noksanlığının tespiti halinde davanın usulden reddine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda, davalı vekilince istinaf dilekçesinde, davacı tarafından 31/01/2019 tarihinde konusu ve hukuki sebebi aynı olmak üzere İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nde 2019/61 Esas sayılı dava açtığı şeklinde beyanda bulunmuştur.

Uyap üzerinden yapılan inceleme üzerine, tarafları, konusu ve hukuki sebebi aynı olan İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesine 31/01/2019 tarihinde dava açıldığı, aynı mahkemenin 04/02/2019 tarih 2019/ 61 Esas 2019/83 Karar sayılı ilamıyla davacının tespit davası açmakta hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verildiği, taraf vekillerinin istinafı üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’nce 30/12/2019 tarih 2019/2387 Esas-2019/1686 Karar sayılı ilamıyla taraf vekillerinin istinaf istemlerinin esastan reddine karar verildiği, sonrasında tarafların temyizi üzerine Dairemizin 09/02/2021 tarih 2020/1590 Esas-2021/1006 Karar sayılı ilamıyla kararın onandığı görülmüştür.

Bu durumda, tarafları, konusu ve hukuki sebebi aynı olmak üzere davacı tarafından 31/01/2019 tarihinde İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nde 2019/61 Esas sayılı davayı açmış olması nedeniyle mahkemece sonradan 19/02/2019 tarihinde açılan davanın HMK.'nun 114/1-ı ve 115. maddeleri uyarınca derdestlik ve kesinleşen karar nedeniyle re'sen gözönüne alınacak kesin hüküm oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, Bölge Adliye Mahkemesi kararının re'sen bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesi kararının re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davalı ve katılma yoluyla davacıya iadesine, 10/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10264, Karar No: 2013/14045, Tarih: 02.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/10264 E.  ,  2013/14045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Erzurum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/05/2012 gün ve 2011/183-2012/288 sayılı kararı onayan Daire’nin 25.03.2013 gün ve 2012/16398-2013/5719 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından 02.09.2010 tarihinde elden ödenen 40.000,00 TL karşılığında davalı firmanın 10.12.2010 keşide tarihli 40.000,00 TL'lik çek verdiğini, dava konusu çek ile yapılan icra takibinin çekte keşide yeri yazılmadığından bahisle iptal edildiğini, çek ile ilgili davalı firma tarafından kayıp çalıntı nedeniyle ödemeden men talimatı verildiğini, müvekkilinin alacağını tahsil edemediğini ileri sürerek, 40.000,00 TL'nin reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davaya konu çekin davalı şirket yetkililerince imzalandığı hususunda ihtilaf bulunmadığı, imzası borçlu tarafından ikrar edilmiş söz konusu senetten dolayı ispat yükünün borçlu olmadığını iddia eden davalıya düştüğü, davalının borcu olmadığı yönünde herhangi bir yazılı delil ileri sürmediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair tesis edilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 02.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4003, Karar No: 2023/7254, Tarih: 22.06.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4003 E.  ,  2023/7254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3381 E., 2022/3797 K.

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gazipaşa Asliye Hukuk (İş)Mahkemesi

SAYISI : 2020/181 E., 2022/412 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın fer'i müdahil Kurum vekili ve davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı fer'i müdahil Kurum vekili ve davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 10.08.2008- 22.01.2017 ve 17.04.2018- 26.06.2018 tarihleri arasında davalının yanında kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ve fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçelerinde; davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasının kısmen kabulüne, davacının davalıya ait " Korubaşı Mahallesi Sarıağaç Gazipaşa" adresinde kayıtlı 1321844 sicil sayılı işyerinde 10.08.2008 -22.01.2017 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak sigorta primine esas kazancın alt sınırından kesintisiz olarak çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı istinaf dilekçesinde özetle; davacının, sözleşme serbestisi ilkesine uygun olarak özgür iradesi ile " Sulama ve Ödünç Sözleşmesi " yaparak, sözleşme koşullarına uygun olarak bahçeleri sulamayı taahhüt ettiğini, Mahkemece taraf iradelerinin yok sayıldığını, resen araştırma ilkesi uygulanarak taraflarca ileri sürülmese dahi bütün delillerin Mahkemece resen toplanabileceğini, buna karşın Mahkemece hangi delilin dosyaya katıldığının belirtilmediğini, resen araştırılarak dosyaya katılan bir delilin olmadığı gibi bazı tanıkların yalan ve gerçek dışı beyanlarının denetlenmesinin, dava konusu bahçelerin fiziki durumlarının görülmesinin, tanıkların beyanlarının fiziki duruma uyup uymadığının görülmesinin sağlanması için keşif yapılması gerektiğine ilişkin taleplerinin reddedildiğini, Yerel Mahkemece resen bir ziraatçi bilirkişisine başvurulması gerektiğini, ancak bunun yapılmadığını, tanık beyanlarının Mahkemece hatalı olarak değerlendirildiğini, davanın reddinin gerektiğini beyan ederek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Feri müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; hak düşürücü sürenin söz konusu olduğunu, Mahkemece eksik inceleme ve araştırma neticesi kurulan hükmün hatalı olduğunu beyan ederek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "tüm dosya kapsamı, SGK kayıtları, kamu tanıkları ile komşu iş yeri ve arazi sahibi tanık beyanları, taraflar arasındaki 5 yıllık "sulama ve ödünç sözleşmesi" nin içeriği, resmi kurumlardan gelen müzekkere cevapları birlikte değerlendirildiğinde; davacının davalı işveren yanında 10.08.2008-22.01.2017 tarihleri arasında kesintisiz olarak hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı, davacının tespit talebinin kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı görülmekle; ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin 1 numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçesine dayalı olarak;

2. "Davalı ve feri müdahil Kurum vekilinin istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin 1 numaralı alt bendi uyarınca ayrı ayrı esastan reddine

" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

2. "Davalı ve feri müdahil Kurum vekilinin istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin 1 numaralı alt bendi uyarınca ayrı ayrı esastan reddine

" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ve fer'i müdahil Kurum vekili sunmuş oldukları temyiz dilekçeleri ile istinaf dilekçesinde yer alan itirazlarını yinelediklerini belirtmek suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2.506 sayılı Kanun'un 79/10 uncu maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 86/9 uncu maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4329, Karar No: 2017/1482, Tarih: 03.04.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/4329 E.  ,  2017/1482 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş. San. Tic. A.Ş. ile davalı ... İnş. Turz. San. Tic. A.Ş. arasındaki davadan dolayı ... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 10.12.2014 gün ve 2011/242-2014/473 sayılı hükmü onayan Dairemizin 12.05.2016 gün ve 2015/5630-2016/2712 sayılı ilâmı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yargıtay ilâmında belirtilen gerektirici nedenler karşısında ve özellikle mahkemenin 1.768.962,00 TL'lik alacak kalemi ile ilgili 1.758.962,00 TL'lik kısmen ispatlandığı, fakat zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle reddine karar verildiğine dair bir gerekçesinin bulunmamasına, yerel mahkemenin heyet halinde nihai kararı verdiğinin anlaşılmasına ve somut olayda 818 sayılı BK'nın 126/4. maddesinde belirtilen kasıt veya ağır kusur ile akdin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemiş ve bilhassa ayıplı malzeme kullanmış veya ayıplı iş meydana getirmiş olması hali mevcut olmadığından aynı Yasa'nın 125. maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanmasının mümkün bulunmadığının anlaşılmasına göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 261,00 TL para cezası ile bakiye 4,60 TL red harcının karar düzeltme isteyen davacıya yükletilmesine, 03.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25096, Karar No: 2013/19036, Tarih: 19.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/25096 E.  ,  2013/19036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai, ulusal bayram, dini bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 25.04.2007-30.07.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, haftanın 6 günü vardiyalı olarak kimi haftalarda 08.00-20.00, kimi haftalarda 07.00-19.00, kimi haftalarda 10.00-22.00 arasında 12 saat bilfiil çalışmak suretiyle günlük 4 saat fazla mesai yaptığını, davacının dini bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmasının karşılığında her bir tatil günü için ilave 1 günlük tatil ücretinin de ödenmediğini iddia ederek, fazla mesai ve dini bayram-genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre,

günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda fazla çalışma ücreti hesaplanırken, 12 saatlik çalışmada ara dinlenmesinin 1,5 saat yerine 1 saat olarak indirilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç :

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/908, Karar No: 2020/1009, Tarih: 04.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/908 E.  ,  2020/1009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-b, 62, 52, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araçla tek yönlü iki şeritli yolda seyir halinde iken, sağdan yola inerek yaya geçidinden karşıya geçmek isteyen yaya olan katılana çarpması neticesinde, katılanın hayati tehlike geçirecek, vücudunda ağır derecede kemik kırığı meydana gelecek ve organ işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde yaralandığı olayda, asli kusurlu olan sanığın mahkumiyetine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12312, Karar No: 2013/1501, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/12312 E.  ,  2013/1501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-4628 sayılı Elektrik Piyasası Yasası'nın 16. maddesinde "Kurum ve kurum gelirleri her türlü vergi, resim ve harçtan muaftır" hükmü yer almaktadır. Yargı harçları Enerji Piyasası Denetleme Kurumu'na ilişkin bir iş ve işlemle ilgili olmayıp, yargılama ile ilgili olmasına ve anılan Yasa maddesinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun yargı harcından bağışık tutulduğuna dair açık bir hüküm de yer almadığına göre, davacı taraftan alınması gereken başvurma harcı, peşin harç ve temyiz harcının tahsili ile alındığına ilişkin belgenin dosyaya konulmasından,

2-Harçlar ikmal edildiği takdirde bilirkişi kurulu raporunda münavebeye alınan domates, buğday ve karpuzun 2011 yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına ortalama verimini, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatını ve dekar başına üretim giderlerini (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) gösterir veri cetvellerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14650, Karar No: 2014/5984, Tarih: 02.06.2014

**5. Ceza Dairesi         2012/14650 E.  ,  2014/5984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/137209

MAHKEMESİ : Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2011

NUMARASI : 2011/663 Esas, 2011/1788 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İddianamede görevi yaptırmamak için direnme suçundan ayrı olarak kamu görevlisine hakaret fiilinden de kamu davası açılmasına rağmen bu suç ile ilgili olarak hüküm kurulmaması,

Adli muayene için N. Devlet Hastanesine getirilen sanığın, görevli doktor olan müşteki M.. T..'e muayene sırasında, dil basma tahtası olarak tabir edilen aleti fırlatmak suretiyle görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği iddia edilmesine rağmen usulüne uygun biçimde savunmasının alınmasından, müşteki ile tanıkların dinlenmesinden sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde bu suçtan beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.