muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10261, Karar No: 2020/1960, Tarih: 03.02.2020

Dava konusu 15.09.2014 tarihli ve EX095384 sayılı ihracat beyannamesi "... Tar.Ürn....A.Ş." adına tescilli olup, beyanname muhteviyatı "kırmızı iç mercimek" cinsi eşyanın 31.07.2014 tarihli DİİB kapsamında ihracatının yapıldığı hem anılan ihracat beyannamesi hem de sanıkların aşamalardaki savunmalarına göre sabittir. Ayrıca, sanık ... aşamalardaki savunmalarında, ihraç edilecek ürünle ilgili tedarikçi firma (Mor İç ve Dış Tic.) isminin ihracatı yapılacak eşya üzerinde yazılı olmasının zorunlu olmadığını, DİİB kapsamında kendi firmasının imalat ve üretim yaptığını beyan etmiştir.

Sanığın üzerine atılı suç, eylem tarihinde yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Yasa'nın 3/4. maddesinde düzenlenmiş olup, anılan yasa maddesinde "Belli bir amaç için kullanılmak veya işlenmek üzere ülkeye geçici ithalat ve dahilde işleme rejimi çerçevesinde getirilen eşyayı, hile ile yurt dışına çıkarmış gibi işlem yapan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır." hükmü yer almaktadır.

Gümrük Kanunu'nun 5911 sayılı Yasa ile değişik 108. maddesine göre ise dahilde işleme rejimi; serbest dolaşımda bulunmayan eşyanın, işlem görmüş ürünlerin üretiminde kullanılmasından sonra yeniden ihraç edilmesi amacıyla gümrük vergileri teminata bağlanmak suretiyle geçici olarak ithaline olanak sağlayan hükümlerin uygulandığı rejim olarak tanımlanabilir. Aynı zamanda bu yolla yapılan ihracat, Gümrük Kanunu nezdinde şartlı muafiyet sistemi olarak da adlandırılmaktadır ki bu rejimin uygulanmasında Gümrük Yönetmeliği'nin 349/2-a maddesinde tanımı yapılan "eşdeğer eşya" kavramı önem arz etmektedir. Şöyle ki, eşdeğer eşya: işlem görmüş ürünlerin imalinde ithal eşyasının yerine kullanılan ve ithal eşyası ile sekiz-oniki’li bazda gümrük tarife istatistik pozisyonu aynı olan ve ticari kalite ve teknik özellikleri itibariyle aynı kalite ve nitelikleri taşıyan serbest dolaşımda bulunan eşya..." olarak öngörülmüş ve Gümrük Yönetmeliği'nin 352. maddesi uyarınca dahilde işlemi izin belgesi kapsamında üretim için eşya ithali yerine yurt içinden eşdeğer eşya temini halinde önceden yapılan ihracatta kullanılan beyannamedeki bilgilerin eşdeğer eşyayı tanımlamaya imkan vermesi gerektiği de belirtilmiştir.

Aynı şekilde 2006/12 sayılı Dahilde İşleme Rejimi Tebliği'nin "eşdeğer eşya kullanımı" başlıklı 6. maddesinin 3. fıkrası uyarınca ithal eşyasının ithalinden önce eşdeğer eşyadan elde edilen işlem görmüş ürünün ihracı halinde, buna tekabül eden ithalatın belge süresi sonuna kadar yapılabileceği, bu kapsamda yapılacak ithalat esnasında katma değer vergisi dahil tüm vergilerin (4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu hükümleri saklı kalmak kaydıyla) teminata bağlanacağı ve ticaret politikası önlemlerinin uygulanmayacağı, yine aynı maddenin 4. fıkrasında ise, önceden ihracat işleminden sonra buna tekabül eden oranda ithal edilen eşyanın, belge sahibi firma tarafından serbestçe kullanılabileceği ancak, ihracatı gerçekleştirilmeyen ithal eşyasının, işlem görmüş ürün veya ithal edildiği şekliyle belge sahibi firma ve/veya yan sanayici firmanın stoklarında bulundurulmasının zorunlu olduğu düzenlenmiştir.

Yukarıdaki açıklamaların ışığında, sanığın yetkilisi olduğu ... Tarımsal Ürünleri...A.Ş. adına tescilli 15.09.2014 tarihli ihracat beyannamesi muhteviyatı kırmızı iç mercimek cinsi eşyanın, 31.07.2014 tarihli Dahilde İşleme İzin Belgesi kapsamında ihracı sırasında yapılan fiziki muayenesinde, eşya üzerinde tedarikçi firma yerine imalatçı olmayan Mor İç ve Dış Tic. şirket unvanının yer aldığının anlaşıldığı, bu durumda 2006/12 sayılı Dahilde İşleme Rejimi Tebliği'nin 29. maddesi uyarınca başka bir ihracatçı kullanılarak ihracat yapılabilmekte ise de, 15.09.2014 tarihli ihracat beyannamesinin 31.07.2014 tarihli dahilde işleme izin belgesi doğrultusunda tescil edilmesi nedeniyle söz konusu belgeye göre 1.875.000 kg "Kabuklu Mercimek" cinsi eşyanın 31.07.2014 tarihinden itibaren 6 aylık süre içerisinde yani 30.01.2015 tarihine kadar ithalatının yapılması gerektiği, ihracatçı firma olan ... Tarımsal Ürünleri...A.Ş.nin ise eşdeğer eşya uygulaması ile ürün tedariğini yurt içinden yaptığı ve ilgili firmanın yetkilisi olan sanık tarafından yurt içinden ürün teminine ilişkin 4 adet faturanın ibraz edildiği, söz konusu faturalar üzerinde yapılan incelemede tamamının kabuklu kırmızı mercimek alımına ilişkin olduğu, ancak yukarıda ayrıntılarıyla açıklandığı üzere eşdeğer eşya kullanılarak yapılan üretiminden sonra öncelikle süresi içerisinde alınması gerekli vergiler teminata bağlanarak yasal ithalatın yapılması ve eşdeğer eşya ayniyatının yapılabilmesi için Gümrük Yönetmeliği'nin 352. maddesi uyarınca suça konu beyannamedeki bilgilerin eşdeğer eşyayı tanımlamaya imkan vermesinin zorunlu olduğu, bu bağlamda davaya konu ihracat beyannamesinin eşdeğer eşya kullanımını gerektiren zorunlu unsurları içermediği, dahilde işleme izin belgesi kullanılarak yapılan ihracatta, Dahilde İşleme Rejimi Tebliğinin anılan hükümleri uyarınca alınması gereken vergilerin süresi içinde ithalat yapılmadığından teminat altına alınamadığı, kaldı ki 31.07.2014 tarihli ve D1-04681 sayılı dahilde işleme izin belgesinde gümrük muafiyetli kırmızı kabuklu mercimek ithal edebilmek için eşdeğer eşya kullanılabileceğine ilişkin herhangi bir ibarenin de yer almadığının anlaşılması karşısında, sanığın başlangıçtan itibaren dahilde işleme rejimi kapsamında farklı firmalardan temin edilen serbest dolaşımda bulunan eşyayı (eşdeğer eşya) Türkiye Gümrük Bölgesinde kendi üretimi gibi dahilde işleme rejimine tabi tutarak ihraç etmek suretiyle üzerine atılı 5607 sayılı Yasanın 3/4 ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği gözetilerek atılı suçlardan mahkumiyeti yerine, dosya kapsamı ile uyuşmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8715, Karar No: 2023/2261, Tarih: 30.03.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/8715 E.  ,  2023/2261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/673 E., 2015/304 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2015 tarihli ve 2014/673 Esas, 2015/304 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, eski ortağı ...'ın imzasını taklit etmediğini, senede kendi imzasını attığını, senetleri halen ödemekte olduğunu, lehine olan hükümlerin uygulanmadığını, beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, eski ortağı ...'ın imzasını taklit etmediğini, senede kendi imzasını attığını, senetleri halen ödemekte olduğunu, lehine olan hükümlerin uygulanmadığını, beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılan ve sanığın market işletmesi hususunda ortaklıklarının bulunduğu ve mülkiyeti sanığın babasına ait olan marketin ana sermayesinin katılan tarafından konulması ve sanık tarafından işletilmesi sonucu elde edilen gelire ortaklıkları hususunda harici anlaşmalarının bulunduğu ve bu doğrultuda suça konu marketin vergi kaydının katılanın üzerine çıkartıldığı, suça konu market bir süre bu şekli ile çalıştırıldıktan sonra işlerinin bozuk gitmesi nedeniyle tasfiye edildiği ancak sanığın aralarındaki ortaklık bitmesine rağmen 2013 yılının 5.ayından itibaren suça konu borçlusu ..., alacaklısı Mumcu Gıda Ltd.Şirketi, 04.07.2013 tanzim tarihli, 09.09.2013 vade tarihli, 575,00 TL bedelli, borçlusu ve alacaklısı aynı olmak üzere 04.07.2013 tanzim tarihli, 02.08.2013 vade tarihli, 575,00 TL bedelli, borçlusu ve alacaklısı aynı olmak üzere 30.05.2013 tanzim tarihli, 26.07.2013 vade tarihli, 1000,00 tl bedelli, borçlusu ..., alacaklısı ... Gıda Ltd.Şirketi, 05.08.2013 tanzim tarihli, 01.10.2013 vade tarihli, 1156,00 TL bedelli, borçlusu ve alacaklısı aynı olmak üzere 25.09.2013 tanzim tarihli, 30.10.2013 vade tarihli, 820,00 tl bedelli, borçlusu ve alacaklısı aynı olmak üzere 08.07.2013 tanzim tarihli, 20.09.2013 vade tarihli, 542,00 TL bedelli 6 adet senedi katılan adına düzenleyip imzalayarak Mumcu Genel Dağıtım Gıda Sanayi ve Ticareti Limited Şirketine verdiği anlaşılmıştır.

2.Söke Jandarma Kriminal Labarotuvar Amirliğinin 12.09.2014 tarih ve 2014/2494 uzmanlık numaralı raporu kapsamına göre; suça konu imzaların sanık ...' nın eli ürünü olduğunun tespit edildiği belirtilmiştir.

3. Mahkemece, sanık savunmasında, suça konu senetleri katılanın rızası ile düzenleyip kullandığını belirterek suçlamayı kabul etmemiş ise de, kendisi de ifadesinde marketteki ortaklıklarının 08/09/2012 tarihinde bittiğini ve marketi katılandan devir aldığını kabul etmesi nazara alındığında katılanın daha önceden vermiş olduğu rızasının geçersiz olduğu, bunu sanığın bilmesi gerektiği, ayrıca katılanın beyanlarında mal alımı için hiç senet vermediğini, peşin ya da kredi kartı ile ödeme yaptığını belirterek sanığın rızasının varlığına ilişkin iddiayı da kabul etmediği, bu durumda sanığın savunmasına itibar edilemeyeceği, sanığın katılanın rızası olmadığını bilerek ve sahtecilik kastı ile senetleri düzenlediği gerekçesiyle sanığın mahkumiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Gerekçeli karar başlığında " 2013 yılı 5 ile 9.aylar arası" olarak yazılmış olan suç tarihlerinin mahallinde "30.05.2013, 04.07.2013, 08.07.2013, 05.08.2013, 25.09.2013 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1.Gerekçeli karar başlığında " 2013 yılı 5 ile 9.aylar arası" olarak yazılmış olan suç tarihlerinin mahallinde "30.05.2013, 04.07.2013, 08.07.2013, 05.08.2013, 25.09.2013 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2015 tarihli ve 2014/673 Esas, 2015/304 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1187, Karar No: 2013/1998, Tarih: 04.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1187 E.  ,  2013/1998 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 01.04.2005-01.02.2011 tarihleri arasında 1100 TL net yemek ve yol ücreti ile çalıştığını, 15 km mesafedeki işyerine taşıma yapan işçi servisinin kendisini o gün almadığını, işyerine kendi imkanı ile gidip işveren vekili ile konuştuğunda hakaret edilerek kovulduğunu, yıllık izinlerini kullanmadığını, çalışma saatlerinin 7 gün 8-18 saatleri arasında olduğunu, 1 saat yemek ve yarım saat çay molası verildiğini beyan ederek kıdem, ihbar, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının asgari ücretle çalıştığını, devamsızlık yaptığını, çekilen ihtarnameye cevap verilmediğini, fesih bildiriminin adres değişikliği nedeniyle ulaştırılamadığını, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, parke taşı imalatı işi olduğundan kış dönemlerinde çalışmadıklarını, fazla çalışma ve genel tatil çalışması bulunmadığını beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalıya ait işyerinde 01/04/2005-01/02/2011 tarihleri arasında çalıştığı ve iş akdinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiği, davacının çalışmış olduğu döneme ilişkin olarak ödenmeyen ./.

2013/1187-2013/1998 S.2

işçilik alacaklarının bilirkişi raporu ile tespit edildiği, davacı tarafından bilirkişi raporunda belirtilen alacakların net miktarı üzerinden ıslah dilekçesi verildiği gerekçesiyle davacının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararı davalı temyiz etmiştir.

Taraflar arasında ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek ünvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

2013/1187-2013/1998 S.3

Somut olayda, davacı 1100 TL net ücret, yol ve yemek yardımı ile çalıştığını iddia etmiş, davalı asgari ücretle çalıştığını savunmuştur. Mahkemece, bilirkişinin sadece tanık Mehmet’in beyanına dayanarak 1100 TL net ücret üzerinden yaptığı hesaplamaya itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

Davacının ücretinin tartışmalı olması karşısında yalnız tanık beyanıyla sonuca gidilemeyeceğinden işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek ünvanı ve fiilen yaptığı iş ve fesih tarihi de belirtilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından ve meslek odası başkanlığından emsal işçi ücretinin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek ücret belirlenip bilirkişiden ek rapor alınarak davacının hakettiği işçilik alacakları belirlenen ücrete göre hesaplatılarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece emsal ücret araştırması yapılmadan tanık beyanı ve iddiaya itibar ederek dava konusu alacakları 1100 TL net ve 1743,24 TL giydirilmiş brüt ücret üzerinden hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, 04.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1007, Karar No: 2015/2760, Tarih: 02.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1007 E.  ,  2015/2760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 15. İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 09.07.2013 gün ve 2012/245 E., 2013/261 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 28.04.2014 gün ve 2013/11916 E., 2014/13349 K. sayılı ilamıyla;

(...A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında 2003/2004’de teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 2004/2005 yılında TİS tarafı olan Tes-İş Sendikasına üye olarak TİS’ten yararlanmaya başladığını, sendika üyesi olmadan önce günlük aldığı yevmiyenin TİS’ten yararlanmaya başlamasını takiben, davalı ile Tes-İş Sendikası arasındaki protokol gereğince düştüğünü, yapılan bu indirimin İş Kanunu m.38’e aykırı olduğunu, ücrette indirimin ücret baz alınarak hesaplanan fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretleri, ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı gibi ödemelerin de eksik ödenmesi sonucunu beraberinde getirdiğini, İş Kanunu m.62, 2822 sayılı TİSGLK. m.5, 6 uyarınca ücrette bu surette bir indirime gidilemeyeceğini, sendika üyeliği nedeniyle ücretin indirilmesinin 2821 sayılı K. m.32 ve İş K. m.5’e aykırı olduğunu, birbirini takip eden TİS’ler uyarınca öngörülen artışların yapılmakla birlikte, ilk hareket noktası ücretin eksik olması nedeniyle hukuka aykırılığın devam ettiğini, bu hukuka aykırı işlemi olmasaydı aldığı ücret ve eklerinin daha farklı olacağını, TİS yapım aşamasında baskı sonucu sendika üyesi olduğunu ileri sürerek, fark aylık ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve yine fark ikramiye, ilave tediye, iş (güçlüğü) riski tazminatı, bakım tazminatı, vardiya tazminatı alacaklarının alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının Tes-İş Sendikasına üyelik başvurusunda bulunduğunu sendika yönetim kurulu kararı ile üye olduğunu, üyelik ile birlikte yürürlükteki TİS’ten yararlanmaya başladığını, işçilerle kayıp kaçak kontrol işlerinde çalıştırılmak üzere İTİS öncesi işe alınan tekniker ve teknisyenlere, Tedaş ile Tes-İş Sendikası arasındaki 31.05.2004 tarihli Protokol m.2 uyarınca, 01.03.2003-28.02.2005 süreli 10. dönem İTİS’in Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı olan unvan ile İTİS’in uygulama esasları başlıklı 6.maddesinin c fıkrası uyarınca sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Ek 2 cetvelinde yer alan 4. derecenin karşılığı yevmiyenin verilmesine, yine işbu bildirim tarihinden itibaren sözleşmenin tüm hükümlerinden 25.06.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yararlandırılmalarının kararlaştırıldığını, Protokolün bu hükmü ve TİS Ek 2 cetvel uyarınca söz konusu tekniker ve teknisyenlerin ücretlerinin günlük 24,44 TL olarak uygulandığını, davacının taleplerinin taraflar arasındaki iş sözleşmesi m.6’daki, “İşçinin esaslı bir nedene dayalı fasılalı veya teselsül eden iş sözleşmesinden mütevellit bir hak iddia edemez” kuralına

aykırı olduğunu, dava konusu olayın İş Kanunu m.22,62 ve 2821 sayılı K. m.31 ile bir ilgisinin olmadığını, sendikaya üye olmaya zorlandığı iddiasının ciddi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra Tes-İş Sendikası ile davalı işveren arasında yapılan protokol uyarınca İTİS Ek-II cetvelinde 4. derecinin karşılığı olan ücretin ödendiğini, toplu iş sözlşemesi ile işçinin başka haklara da kavuştuğunu, yevmiyesinin indirilmesinde hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı BEDAŞ’ da 2003/2004 yılında çalışmaya başladığını, 2004-Nisan/2005-Şubat ayında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.