muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/17062, Karar No: 2011/285, Tarih: 24.01.2011

**6. Ceza Dairesi         2009/17062 E.  ,  2011/285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, cürüm işlemek için teşekkül meydana getirmek, suç eşyasını satın almak

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar savunmanları, sanık ...

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanıklar ... ve ... hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanıkların, katılan ... ...’ya ait otoparkta bekçi olarak görev yapan yakınan ... ...’ye çalıntı otomobili park etmesi için verdikleri, yakınanın otomobile bindikten sonra arabanın çocuk kilidinin çalışıyor olması nedeni ile yakınanın araca biner binmez kapının kilitlendiği, yakınanın içeride kaldığı daha sonra, sanıkların otoparkta bulunan dört aracı alıp götürdüklerinin anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında yağma suçunun yanı sıra kişi hürriyetinden yoksun kılmak suçundan 5237 sayılı TCK'nun 109/2-3-b maddeleri gereğince uygulama yapılmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; sanıklar ... ve ... savunmanın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, sanıklar hakkında eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

II-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında cürüm işlemek için teşekkül meydana getirmek suçundan ve sanık ... hakkında suç eşyasını satın almak suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanık ...’ın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 512/1.maddesindeki suç eşyasını satın almak ve sanıklar ..., ... ile ...’ın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 313/1. maddesindeki cürüm oluşturmak için teşekkül meydana getirmek suçlarında öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihleri olan 01.12.2002- 01.01.2003 günlerinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... savunmanı ile sanık ... savunmanı ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 24.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1265, Karar No: 2022/3293, Tarih: 24.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2019/1265 E.  ,  2022/3293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat ve kararın yayınlanması istemli davanın yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün davacı vekili ve davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi’nce davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalı .... tarafından yayınlanan ... Gazetesi’nin 27/02/2014 ve 19/02/2014 tarihli nüshalarında müvekkili hakkında haber yapıldığını, yapılan haberler sebebiyle tekzip metninin yayınlanmasına dair mahkeme kararına istinaden 30/01/2015 tarihinde tekzip metninin yayınlandığı ve tekzipe konu haberlere de atıf yapılarak aynı tarihli gazetede yeni bir yazı içeriği ile müvekkiline basın yoluyla kişilik haklarına saldırı teşkil edecek nitelikte hakaret edildiğini, ceza yargılaması neticesinde sorumlular hakkında mahkumiyet hükmü verildiğini belirterek 100.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ve kararın en yüksek tirajlı iki gazetede yayınlanması isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili, haber içeriğinin basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince; davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin kısmın reddine karar verilmiş, kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesince davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurunun kabulü ile kararın kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin kısmın reddine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerekçeye ve HMK'nun 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve kararın yayınlanması istemine ilişkindir.

2-Davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve kararın yayınlanması istemine ilişkindir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda,basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosya kapsamından; davaya konu haber sebebiyle İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2015/120 esas sayılı dosyası ile hakaret suçundan ceza yargılaması yapılarak sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verildiği, istinaf kanun yolundan geçmek suretiyle kesinleşmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından; davaya konu haber sebebiyle İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2015/120 esas sayılı dosyası ile hakaret suçundan ceza yargılaması yapılarak sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verildiği, istinaf kanun yolundan geçmek suretiyle kesinleşmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; 6098 sayılı TBK'nın 74. maddesi (818 sayılı BK'nın 53. maddesi) uyarınca hukuk hakimi, ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değil ise de hem ilmi, hem de kökleşmiş yargı kararlarında ceza mahkemesince belirlenen maddi olgunun hukuk hakimini bağlayacağı kabul edilmektedir. Bu kapsamda, bahsi geçen yasal düzenleme ve basın özgürlüğü hakkında yukarıda yapılan açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde, davaya konu haber içeriğinde kullanılan söz ve ifadelerin kişilik haklarına saldırı teşkil edecek nitelikte olmaması ve basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerekirken davaya konu haber içeriği bakımından kesinleşmiş mahkumiyet kararı nazara alınarak BK 74. Madde gereğince maddi vakıanın hukuk hakimini bağlayacağı da açıktır.

Şu halde; mahkemece davaya konu haber içeriğinin basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilerek kişilik haklarına saldırı teşkil eden eylem olmadığı ve fakat ceza mahkemesince maddi vakıa tespiti ile hukuk hakiminin de bağlı olacağı dikkate alınarak olayın gerçekleşme biçimi, davalıların konumu ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında, hükmedilen manevi tazminat miktarı fazla olmuştur. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle HMK 371. maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA, (1) nolu bentte açıklanan sebeplerle davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 36,30 TL kalan harcının temyiz eden davacın alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 24/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7594, Karar No: 2022/9273, Tarih: 07.12.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/7594 E.  ,  2022/9273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı şirket vekili, davalı ile aralarında ihale sonucu mal alım sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre üç kalem malzeme alımı yapıldığını, cari hesaba konu malların davalıya teslim edilerek buna ilişkin faturaların iletildiğini, faturaların muhasebesel olarak defterlere karşılıklı olarak işlendiğini, ayrıca faturalara konu cari hesap ekstresinin kopyasının ödeme emri ekinde davalıya tebliğ edildiğini, ancak davalı tarafından herhangi bir ödemede bulunulmadığını, başlatılan icra takibine davalı tarafından itiraz edildiğini ileri sürerek; takibe vaki itirazın iptali ile takibin devamına, davalının icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Döner Sermaye işletme Müdürlüğünün 24/02/2016 tarihli yazısında, 01/05/2005 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanan Döner Sermaye İşletmeler Bütçe Muhasebe Yönetmeliğinin “Ödemelerin Yapılmasına Öncelik” başlıklı 22. maddesinde; “İşletmelerin nakit mevcudunun tüm ödemeleri karşılayamaması halinde giderlerin muhasebe kayıtlarına alınma sırasına göre ödeneceği” hususunun belirtildiğini, firma ile yapılan sözleşmede “Düzenlenecek faturalar Çukurova Üniversitesi Döner Sermaye Saymanlık Müdürlüğü tarafından muhasebe kayıtlarına alındıktan sonra 300 gün içerisinde ödeme yapılacaktır” denildiğini, vade süresinin fatura tarihinden itibaren değil, muhasebe kayıtlarına alınma tarihinden itibaren başlayacağını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince verilen 04/12/2018 tarihli kararla; davanın kabulü ile, takipten sonra ancak davadan önce yapılan ödeme de gözönüne alınarak, davalı borçlunun Adana 7.İcra Müdürlüğü'nün 2015/3166 esas sayılı takip dosyasında asıl alacağa yaptığı itirazın 854.601,71 TL'lik kısmının iptaline, takibe 854.601,71 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte devamına, dava açıldıktan sonra yapılan ödemelerin icra dosyasında infaz aşamasında dikkate alınmasına, karar verilmiş, karara karşı davalı istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu belirtilerek davalının istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar, davalının temyizi üzerine Dairemizin 07/06/2021 tarihli 2020/6135 E. 2021/6053 K. sayılı kararı ile; "Somut olayda, mahkemece; “...faturaların muhasebe kayıtlarına alınmasından sonra 300 günlük süre içerisinde...” ibaresinin belirli bir vade olarak kabul edilemeyeceği, malların davalıya teslim edilmiş olması da göz önüne alınarak takip tarihi itibariyle davacının takibe konu edilen miktarda alacaklı olduğu gerekçesi ile yukarıdaki şekilde karar verilmiş ise de; taraflar arasında imzalanan sözleşmede "Düzenlenecek faturalar Çukurova Üniversitesi Döner Sermaye Saymanlık Müdürlüğü tarafından muhasebe kayıtlarına alındıktan sonra 300 gün içerisinde ödeme yapılacaktır" hükmü kararlaştırılmış olup davacının da tacir olduğu göz önünde bulundurulduğunda bu hükmün tarafları bağlayacağı açıktır.

O halde mahkemece; taraflar arasındaki sözleşmenin ilgili maddesinde kararlaştırılan “...faturaların muhasebe kayıtlarına alınmasından sonra 300 günlük süre içerisinde...” şeklindeki vadenin esas alınarak takip tarihi itibariyle 300 günü henüz doldurmamış faturaların ve bunlara ilişkin temerrüd faizinin talep edilemeyeceği gözetilerek, gerekirse bilirkişi görüşüne başvurulması ve ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiş, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek bulunmadığı " gerekçesiyle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak, ilk derece mahkemesi kararı davalı yararına bozulmuştur.

Bozmaya uyan ilk derece mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile takipten sonra davadan önce yapılan ödeme de gözönüne alınarak, davalı borçlunun Adana 7.İcra Müdürlüğü'nün 2015/3166E. sayılı takip dosyasında asıl alacağa yaptığı itirazın 811.984,43 TL'lik kısmının iptaline, takibin 811.984,43 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, dava açıldıktan sonra yapılan ödemelerin icra dosyasında infaz aşamasında dikkate alınmasına, karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, fatura bedellerinin ödenmemesi nedeniyle başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

1-) Dava, fatura bedellerinin ödenmemesi nedeniyle başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Henüz alacaklı tarafından itirazın iptali davasının açılmadığı bir evrede, borçlunun, itiraza konu borcu kısmen veya tamamen ödemesi mümkündür ve bunu engelleyen herhangi bir yasa hükmü yoktur. Takibe konu borcun kısmen ödendiği durumlarda ödenmeyen borç tutarına yönelik olarak itirazın iptali davası açılmasında hukuki yarar bulunmakta ancak icra takibine itirazdan sonra fakat davadan önce yapılan ödeme miktarı yönünden itirazın iptali talep edilmesinde hukuki yarar olmayacaktır. Bu nedenle icra takibinden sonra ve itirazın iptali davası açılmadan önce borçlu tarafından kısmi ödeme yapılması hâlinde, yapılan bu ödeme düşüldükten sonra kalan miktar üzerinden dava açılması gerekir. Ancak kısmi ödeme miktarı yönünden dava açılmasa bile, kısmi ödemenin yapıldığı icra takibi kendi yasal prosedürü içerisinde devam edecek olup, faiz ve fer’îleri yönünden takip devam edeceğinden icra dosyasının kapanmasından söz edilemeyecektir.

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 19.10.2011 tarihli ve 2011/19-532 E., 2011/640 K., 23.05.2018 tarihli ve 2017/19-910 E., 2018/1111 K., 22.11.2018 tarihli ve 2017/19-822 E., 2018/1754 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Davacı şirket vekili 27.02.2015 tarihinde Adana 7.İcra Müdürlüğünün 2015/3166E. sayılı takip dosyası ile 1.225.852,82TL asıl alacak miktarı üzerinden başlattığı icra takibinde, dava tarihini esas alarak kendisinin yaptığı dosya kapak hesabına göre kesinleşen miktar 1.225.852,82TL, işlemiş faiz(%9) 89.865,38TL, masraflar 9,00TL ve vekalet ücreti 60.725,58TL olmak üzere toplam 1.376.452,78TL'den takip tarihinden sonra dava tarihinden önce yapılan 433.979,78TL kısmi ödemeyi mahsup etmek suretiyle kalan 942.473,00 TL miktar üzerinden eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan 24.01.2022 tarihli Mali Müşavir ...'ten alınan bilirkişi ek raporunda; takip tarihinden sonra dava tarihinden önce yapılan ödeme toplamının 433.979,78TL, dava tarihinden sonra yapılan ödeme toplamının ise 627.827,21 TL olup, dava tarihinden sonra yapılan ödemelerin infazda nazara alınması gerektiği, davacı tarafından düzenlenen faturalar toplamının 1.225.852,82TL olduğu, bozma ilamı uyarınca takip tarihi itibariyle vadesi gelmeyen 4 adet faturanın vadesinin 300 gün hesabına göre takip tarihinden sonraya ait olduğu, bu nedenle vadesi gelmeyen faturaların düşümünden sonra davacının takip tarihindeki net alacağının 1.114.688,18 TL olduğu, hesaplamalarda bu tutarın esas alınacağı, davalının takip tarihinden sonra dava tarihinden önce 433.979,78TL ödemede bulunduğu, ödemeler takip tarihinden sonra yapıldığından, yapılan ödemelerin ilk önce faize mahsup edilmek suretiyle davacının dava tarihi itibariyle bakiye alacağının bulunacağı, bakiye üzerinden yeniden faizin hesaplanacağı, buna göre Türk Borçlar Kanunu 100. Maddesi uyarınca yapılan hesap sonucu davacının en son ödeme tarihi olan 21.10.2015 tarihi itibariyle davalıdan olan 734.658,44 TL alacaklı olduğu, bu alacağın dava tarihine kadar işlemiş faizinin 19.926,35 TL, icra vekalet ücretinin 57.390,64 TL, masrafın 9,00TL olmak üzere davacının dava tarihi itibariyle toplam 811.984,43 TL alacaklı olduğu gösterilmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulü ile takipten sonra ancak davadan önce yapılan ödeme de dikkate alınarak davalı borçlunun Adana 7. İcra Müdürlüğü'nün 2015/3166E. sayılı takip dosyasında asıl alacağa yaptığı itirazın 811.984,43TL'lik kısmının iptaline, takibin bu alacağa takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte devamına, dava açıldıktan sonra yapılan ödemelerin icra dosyasında infaz aşamasında dikkate alınmasına karar verilmiştir.

Davacı şirket vekili Adana 7.İcra Müdürlüğü'nün 2015/3166E. sayılı takip dosyası ile başlattığı icra takibinin dava tarihindeki dosya kapak hesabını yaparak dava değerini 942.473,00 TL göstererek dava açmıştır. Mahkemece gerekçeli kararda alacak kalemlerine yer verilmemiş olsa da hükme esas alınan bilirkişi ek raporunda yukarıda açıklandığı üzere, asıl alacak 734.658,44 TL olarak belirlenip, bu alacağın işlemiş faiz ve ferileri ile toplamı 811.984,43TL bulunmuştur. Mahkemece sadece asıl alacağa faiz uygulanması gerekirken, asıl alacak kalemi içerisine işlemiş faiz eklenmek suretiyle faize faiz yürütülecek şekilde takibin 811.984,43 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte devamına şeklinde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-)Bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

2-)Bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle tarafların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 07.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4679, Karar No: 2017/2161, Tarih: 04.04.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/4679 E.  ,  2017/2161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın bu suçu, daha önce işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında Bingöl Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/02/2013 tarih ve 2012/232 Esas ve 2013/32 Karar sayılı ilamı ile hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediği anlaşılmakla; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 04/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.