muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11147, Karar No: 2013/5321, Tarih: 05.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/11147 E.  ,  2013/5321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın alkollü ... kullandığının ve alkol oranının tespit edilememiş olması karşısında, bilinçli taksir hükmünün uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, isteme uygun olarak 26.02.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Mahkemece olay tarihinde geceleyin sanığın alkollü halde idaresindeki aracıyla seyri sırasında uykusuz olması nedeniyle uykuya dalarak kazaya neden olduğu ve bilinçli taksirin koşullarının gerçekleştiği kabul edilmiş ve bilinçli taksirle öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık olay sonrası 22.03.2007 tarihinde jandarmada "04 sıraları direksiyonda uyuduğu için kaza yaptığını" belirtmiş, aynı gün Cumhuriyet Savcılığı ve Sulh Ceza Mahkemesindeki sorgusunda da aynı doğrultuda beyanda bulunmuş, kovuşturma aşamasındaki savunmada da "olay gecesi köyden tanıdığı ölenin kendisini Samsuna götürmesini isteğini, kendisinin çok yorgun olduğunu söylemesine rağmen ölenin ısrarı nedeniyle kıramayıp götürmeyi kabul ettiğini yine yolda ölenin isteği ile restoranda içki içtiklerini ve yola çıktıklarını, yolda uykusuz olup daldığını ve karşı şeride geçtiği için kazanın meydana geldiğini" açıkça anlatmış olup, sanığın alkol oranı usulünce ölçülüp tespit edilmemiş ise de; sanığın Cumhuriyet savcılığı ifadesine göre, kazanın sabah 05:00 sıralarında olduğu, saat 12:40 ta alınan doktor raporunda "şahsın nefesinin hafif alkol koktuğu" belirtildiği gibi, tanıklar ... ve ... de sanığın dış görüntüsü itibariyle alkollü olduğunun belirgin olduğunu beyan etmişler, sanık da aşama boyunca birbiriyle örtüşen savunmalarında, yorgun ve uykusuz olduğunu açıkça belirtmiş ve ölenin ısrarıyla yola çıktığı olay yerine geldiğinde uyuyup karşı yola geçtiği ve kazanın meydana geldiği açıktır.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç fail tarafından öngörülmekte ancak istenmemektedir. Neticeyi öngören kimse ne olursa olsun bu neticeyi meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Somut olayda; sanık aşırı yorgun ve uykusuz olduğunu bilmekle birlikte bir miktar da alkol alıp yola çıkıp kazaya neden olmuştur. Bu şekildeki belirlemelere göre olayda bilinçli taksirin koşullarının oluştuğunu kabul eden mahkemenin kabulü isabetli olup, bu nedenle olayda bilinçli taksirin koşullarının bulunmadığı nedeniyle hükmün bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne iştirak etmemekteyiz.
Yargıtay — Esas No: 2018/739, Karar No: 2018/4342, Tarih: 16.10.2018

**(Kapatılan)20. Ceza Dairesi         2018/739 E.  ,  2018/4342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : GAZİANTEP 4. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

Tüm dosya kapsamına göre;bir suç işleme kararının icrası kapsamında, birden fazla kişiye uyuşturucu madde satan sanık hakkında zincirleme suç nedeniyle, TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların eleştiri ve aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek 5237 sayılı TCK'nın 53/b maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bendin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine "Sanık hakkında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan duruma göre, TCK'nın 53. maddesinin 1. ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına," ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine, 16.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2541, Karar No: 2020/9494, Tarih: 28.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/2541 E.  ,  2020/9494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Temizlik İnş. Med. Oto. Gıda Tek. Dek. Tur. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... Temizlik İnş. Med. Oto. Gıda Tek. Dek. Tur. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti.'nin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 28/09/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3054, Karar No: 2025/2011, Tarih: 09.04.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/3054 E.  ,  2025/2011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1141 E., 2024/674 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 6. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2020/152 E., 2021/76 K.

Bölge Adliye Mahkemesince miktar itibariyle kesin olarak verilen kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2024 tarihli ek kararı ile temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, ek karara yönelik temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; eldeki dava belirsiz alacak davası olarak 1.000,00 TL üzerinden açılmış olup, davacı tarafça dava dilekçesinde vekalet ücret alacağı için davalı ile 118.930,00 TL üzerinden anlaştıklarını beyan etmiş ise de, cevaba cevap dilekçesinde davalıdan bu miktar ile bağlı olmadan 26 ayrı kalem olarak belirttiği işlerden alacaklı olduğunu beyan ettiğinden ve bu talep ettiği miktar da belirsiz olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesince verilen 24.05.2024 tarihli miktar itibariyle redde yönelik ek karar kaldırılıp, davacının temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalının bina yapım işi ile ilgili olarak Aralık 2014 - Eylül 2018 tarihleri arasında tüm hukuki danışmanlık ve dava süreçlerinin müvekkili tarafından yürütüldüğünü,müvekkilinin, davalının eşi tarafından yapılan tedaviler sonrasında sağlık sorunları yaşadığını, müvekkiline yaptığı hukuki işlemler nedeniyle yalnızca tespit davasına ilişkin cüzi miktarda vekalet ücreti ödendiğini, İstanbul Anadolu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2016/286 Esas sayılı dosyasından sağlık sorunları nedeniyle istifa etmek zorunda kaldığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hak ve alacakları saklı kalmak kaydı ile müvekkili avukatın avukatlık ücretinin tespitine, şimdilik 1.000,00 TL'nin ve tespit edilecek olan avukatlık ücreti alacaklarının doğmuş olduğu tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; sağlığı ile ilgili olarak istediği sonuçlara ulaşamadığını beyan eden davacının, müvekkilinin eşi olan dava dışı doktor ... ile muayehanesinde hastalığı ile ilgili yaşanan tartışmada sinirlenerek müvekkilinin davasını takip etmeyi bıraktığını söyleyerek muayenehaneden ayrıldığını, müvekkilini ofisine davet ederek bizzat davacı avukatın kendisi tarafından hazırlanan vekillikten istifa dilekçesi başlıklı yazıyı müvekkiline imzalattığını, davacının kendisinin istifa ettiğini, haksız şekilde istifa ettiğinden ücret talep etmeye hakkı bulunmadığını, taraflar arasındaki ilişkinin davacı avukatın talebi üzerine sona erdiğini, müvekkilinin bitme aşamasında geldiği söylenen dava için yeni vekalet ücretleri ödemek durumunda kaldığını, davanın halen dava dosyasındaki bazı teknik nedenlerle sonlandırılamadığını, vekillikten istifa dilekçesinin tamamen davacının iradesi, hesapları ve tasavvurları ile oluşturulduğunu, davacının serbest iradesiyle tutanağı düzenlediğini ve tarafların imzaladığını, dava dosyasını da müvekkiline teslim ettiğini, Avukatlık Kanununa göre vekalet ücretleri ödenmeden dosyayı vermeme hakkına sahip olan davacı avukatın dosyayı müvekkiline kendi iradesiyle teslim etmesinin davacı avukatın müvekkilinden söz konusu dava ile ilgili aldığı ödemeler nedeniyle olduğunu, davacı avukatın müvekkili ile ilişkisi sürerken avukatlık mesleğine uygun olmayan yaklaşımlar dahil başkaca da etik olmayan yaklaşımlara girdiğini, davacı avukatın hiçbir hak ve alacağının kalmadığı yönünde beyanları bulunduğunu, davacı avukatın düzenlediği 17.09.2018 tarihli vekillikten istifa dilekçesinin son paragrafında "iş bu dosyalar nedeniyle avukat ve müvekkilin birbirlerinden hiçbir hak ve alacağı kalmamış olup taraflar birbirini gayrikabili rücu olarak ibra etmiştir." ibaresinin bulunduğunu, müvekkilinin eşi ile davacı avukat arasında yaşananların bu davaya konu edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taraflar arasında yazılı bir avukatlık sözleşmesinin bulunmadığı, taraflar arasında düzenlenen 17.09.2018 tarihli Vekillikten İstifa Dilekçesi başlıklı belge yazılı delil niteliğinde olduğundan taraflarca dayanılan tanık delili ile uyuşmazlığın ispat edilemeyeceği, davacının yemin deliline de dayanmadığı, davacı avukatın davalıya güvenerek ibra maddesini sözleşmeye eklediği, ancak ücretini alamadığı beyanının da hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davacı avukatın verilen sürede dosyaya sağlık sorunları ile ilgili delil, belge sunmadığı gibi bu tarihlerde davalıdan başka müvekkillerinin de avukatlığını bıraktığına ilişkin bir belgenin de dosyada bulunmadığı, dosyaya sunulan belgelerden sadece davalının avukatlığını bıraktığının tespit edildiği, istifasında haklı olmadığı, ancak haklı istifa tarihi itibariyle muaccel olan vekalet ücreti alacağının ödetilmesininin talep edilebileceğinden ve davacı avukat haklı bir nedene dayanarak istifa etmediğinden davalıdan vekalet ücreti alacağı olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin kabul ve değerlendirmesinin yerinde bulunduğu gerekçesiyle, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin kabul ve değerlendirmesinin yerinde bulunduğu gerekçesiyle, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı; müvekkilinin düzenlediği vekillikten istifa dilekçesinin altına davalının müvekkiline yardım edeceğini, parasını ödeyeceğini ve sağlık sorunları ile ilgili yardımda bulunacağını söylemesi nedeniyle bu istifa dilekçesine ibrayı da eklediğini, ancak davalının söz verdiği hususları yerine getirmediğini, sonuçlanıp kesinleşen dosyaların, istifa edilen dosyaların vekalet ücretlerini de ödemediğini, sonrasında 22.10.2018 tarihli azilnameyi tarafına gönderdiğini, davalının dava dışı eşi hakkında savcılık soruşturma dosyasının incelenmediğini, Mahkemece sonuçlanıp kesinleşen dosyalar değerlendirilmeden, dosyaya sunulan tedavi evrakları incelenmeden karar verilmesinin hatalı olduğunu, davalının istifa dışında olup sonuçlanıp kesinleşen işlerin dostluk çerçevesinde yapıldığını, ücretin söz konusu olmayacağını beyan ederek bu işlerin vekalet ücretlerinin ödenmediğini açıkça ikrar ettiğini, davalının eşi tarafından yapılan yanlış tedavi sonucu yaralama eylemi nedeniyle istifada haklı olduğunu, davalının eşi tarafından sağlığını kaybetmesine neden olunduğundan davalı ile arasında husumet oluştuğunu, dosyada ibra sözleşmesi bulunmadığını, vekillikten istifa sözleşmesinin son paragrafına davalının hileli davranışları ile ibra kelimesinin eklendiğini, hilenin varlığı davada ön mesele olarak incelenmeden, bu konudaki deliller toplanmadan karar verilmesinin hatalı olduğunu, Bölge Adliye Mahkemesince hiçbir inceleme yapılmadan, dosya kapsamında bildirdikleri deliller toplanmadan istinaf taleplerinin reddedilmesinin yerinde olmadığını ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekalet ücreti alacağının tahsili isteminden ibarettir.

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında belirtilen gerekçeye, davacı avukatın dosya kapsamında yer alan 17.09.2018 tarihli Vekillikten İstifa başlıklı belge içeriğine göre tarafların birbirini ibra etmelerine, dosya kapsamındaki delillere göre davacı avukatın istifasının haklı olduğunu ispat edememesine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7831, Karar No: 2020/10298, Tarih: 23.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/7831 E.  ,  2020/10298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vd. vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incenledi, gereği düşünüldü;

- K A R A R –

Dava dilekçesinde, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Mevki, ... parsel sayılı taşınmazda bulunan ve ... Sitesi ... ve ... blok olarak bilinen binalardaki bağımsız bölümlerin arsa paylarındaki yanlışlığın düzeltilmesi ile arsa paylarının yeniden düzenlenmesini, davacılara ait bağımsız bölümlerde arsa pay değerlerinin doğru olarak düzenleşmiş şekilde tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, bir kısım davalılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi 2018/1708 E, 2019/554 K ile başvurunun esestan reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 3. maddesinde; kat mülkiyeti veya kat irtifakının, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulacağı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de, bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda; mahkemece yapılan araştırma ve inceleme de sonucu alınan uzman bilirkişi raporunda da yapılan değerlendirmenin kat irtifakı tesisi tarihi olan 1987 tarihine göre yapıldığı belirtilmiş ise de yapılan inceleme yeterli değildir. Bu nedenle bağımsız bölümlerin kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu da davacılar tarafından ispatlanmalıdır. Dosya da mevcut bilirkişi raporunda bağımsız bölümlerin kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu açıkca saptanmamış, ayrıca bağımsız bölümlerin binada bulundukları yerleri ve yüzölçümleri açıkça belirtilmesine karşın her bir bağımsız bölümün kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek diğer unsurlar tek tek yazılıp açıklanmamış ve bu bağımsız bölümlerin değerleri ayrı ayrı hesaplanmamış, soyut bir biçimde değerlendirme yapılarak arsa payları yeniden belirlenmiştir.

Öte yandan, kat irtifakı veya kat mülkiyetinin kurulması sırasında yahut kat irtifakından kat mülkiyetine geçiş tarihinde arsa payları bizzat kendileri tarafından düzenlenmiş olan kat maliki veya maliklerinin sonradan arsa paylarının düzeltilmesini istemekte iyiniyetli olup olmadıklarının ve ayrıca arsa paylarının düzeltilmesini isteyen kat malikinin bu isteminde korunmaya değer bir hukuki yararının bulunup bulunmadığının mahkemece dikkatle değerlendirilmesi gerekir.

Bu nedenle anataşınmazda kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulması sırasındaki belgeler ile arsa paylarının düzenlenmesine yönelik listede davacıların imzası bulunup bulunmadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmemesi de bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar doğrultusunda arsa paylarının belirlenmesinde esas alınacak olan bağımsız bölümlerin kat irtifakı kurulduğu tarih itibari ile değerlerini olumlu veya olumsuz etkileyen tüm unsurların incelenip irdelenmesi için bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor alınması,arsa paylarının düzenlenmesini gerektirecek bir hususun olup olmadığının araştırılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Anılan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme sonucunda İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde hüküm tesisi ve bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi kararı hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Anılan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme sonucunda İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde hüküm tesisi ve bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi kararı hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/498, Karar No: 2016/1875, Tarih: 01.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/498 E.  ,  2016/1875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Yargıtay bozma ilamı öncesi verilen hükmü sadece sanığın temyiz etmesi nedeniyle verilen hükümde "tekerrür hükümleri nedeniyle infaz edilecek sonuç ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına" karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı,

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek ve hüküm fıkrasında tekerrür hükümlerinin bulunduğu kısma "tekerrür hükümleri nedeniyle infaz edilecek ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.03.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan 'tekerrür müessesesinin' infaz hukukundan daha çok maddi ceza hukukuna ilişkin bir kurum olduğu görülmektedir. Hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle 5275 sayılı Yasanın 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında bu konuda karar alınması mümkün değildir. Hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığı, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığı, hükümlü hakkında kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve tekerrür nedeniyle hükümlünün ceza evinde kalacağı süreye eklenecek sürenin belirlenmesi için mahkûmiyet hükmünde açıkça hangi hüküm nedeniyle kişinin mükerrir sayıldığı ve hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekmektedir.

TCK’nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.