muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10310, Karar No: 2023/7914, Tarih: 28.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/10310 E.  ,  2023/7914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/221 E., 2023/484 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.12.2022 tarihli ve 2022/106 Esas, 2022/341 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2023/221 Esas, 2023/484 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

İddiaların mesnetsiz olduğuna, asıl olarak katılan ve iddia makamının iddialarını ispatla mükellefken, sanığın kendi masumiyetini kanıtlamaya çalıştığına, katılan beyanlarının çelişkili olduğuna, önce organ sokma olayından bahsetmemesine rağmen Mahkeme beyanında organ sokmadan bahsettiğine, bir buçuk senedir devam eden eylemleri evde hiç kimsenin görmemesinin mümkün olmadığına, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, katılan beyanları dışında delil bulunmadığına, katılan beyanının sanığın beyanına üstün tutulmasına ilişkin olarak, somut ve inandırıcı gerekçelerin gösterilmesi gerektiğine, soyut varsayımlarla katılan beyanına üstünlük tanınamayacağına, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın kızı olan katılanın on yedi yaşında olduğu dönemde başlayan 2020 yılından itibaren 2021 yılının eylül ayına kadar devam eden dönemde birden fazla kez katılanın çocuk odasında yalnız yatarken yanına gelerek elle tacizde bulunduğu, çoğu defa elbiselerini, iç çamaşırını hepsini çıkarıp ön cinsel organına eliyle dokunarak tahrik olduğu, katılanın ben senin öz kızının yapma dediğinde ben seni çok seviyorum, dayanamıyorum elimde değil benimle cinsel ilişkiye girersen özgürsün istediğini, yapabilirsin dediği, katılan itiraz edince hakaretler ederek gebertirim, öldürürüm beni evlat katili yapma gibi tehditler ederek, sanığın eliyle katılanın ön cinsel organını, göğüslerini vücudunun değişik yerlerini ellediği, bu durumun yarım saat kadar sürdüğü, sanığın eylemlerinin eliyle mastürbasyon yapıp boşalana kadar devam ettiği, zor kullanarak cinsel organını ellettiğini, vücudunun değişik yerlerini öpmek ve okşamak suretiyle çocuğun cinsel istismar suçunu işlediği, tanıklar, raporlar, mesajlar ve dosya kapsamından anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Adlî sicil kaydına göre sabıkası bulunan sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki davranışları göz önüne alınarak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının uygulanması hukuka aykırı bulunmuş ise de aleyhe temyiz bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2. İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, hükümde eleştiri nedeni dışında bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2023/221 Esas, 2023/484 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7639, Karar No: 2017/3434, Tarih: 25.04.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/7639 E.  ,  2017/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 244 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4057, Karar No: 2013/2712, Tarih: 18.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/4057 E.  ,  2013/2712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/04/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız şikayet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı vekili, davacının annesi olan ....'ın, davalı aleyhine icra takibi başlattığını, davalının mahkemeye sunduğu imzaya itiraz dilekçesinde, imzayı inkar ettiğini, aynı tarihte Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulunarak davacıyı “sahtecilik ve dolandırıcılık” suçlarını işlemekle itham ettiğini, ancak sonradan imzanın davalıya ait olduğunun anlaşıldığını belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, kendisinin daha önce pimapen işi yapan kişiye verdiği senedin, davacının babası ile ortaklıktan ayrılınca davacı tarafından icraya konulduğunu, böyle bir senet verdiğini unuttuğunu, imzasının taklit edildiğini düşünerek suç duyurusunda bulunduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, takip konusu senetteki imzanın davalıya ait olduğunun anlaşılması, davacı hakkında takipsizlik, davalı hakkında iftira suçundan mahkumiyet kararı verilmesi, bu hali ile davalının şikayet hakkını, amacına uygun olarak ve hukuka uygunluk sınırları içerisinde kullanmadığı kabul edilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi

huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; olay tarihi, taraflar arasındaki ilişkiler, takip konusu alacak miktarı, şikayet dilekçesinin içeriği ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalının diğer temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7643, Karar No: 2019/9041, Tarih: 13.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/7643 E.  ,  2019/9041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 13.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/574, Karar No: 2007/3947, Tarih: 13.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/574 E.  ,  2007/3947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2006

Davacı, 8.4.1991-22.5.2006 tarihleri arasında SSK'ya tabi sigortalılık süresi ile çakışmayan tüm sürelerde 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım  Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine  karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacının 2926 sayılı Yasa'ya göre ilk tescil tarihi olan 01.01.1986 ile dava tarihi olan 23.05.2006 tarihleri arasında, 506 sayılı Yasa'ya tabi çalışmaları dışında, 2926 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; 737 günlük zorunlu SSK’lı çalışmanın bitmesinden sonra davacının kuruma başvurusunun yada prim ödemesinin olmadığı, 1997 yılındaki prim ödemlerinin başka bir sigortalıya ait olduğundan iade edildiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmişse de varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Gerçekten tarım Bağ-Kur sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı Yasa'nın 36 ve 10.maddesindeki şartlarında gerçekleşmesi halinde 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği, 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışmaların uzun süreli olduğu hallerde ise, tarımsal faaliyetin kesintiye uğradığının ve SSK’lı çalışmanın sona ermesinden sonra, 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığın yeniden başlatılabilmesi için, talepte bulunulması, doğrudan prim yatırılması veya aynı yasanın 36.maddesine göre ürün bedelinden prim kesintisi yapılması yoluyla yeniden kayıt ve tescil yolundaki iradenin ortaya konulması gerektiği Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda davacı, muhtar beyanı esas alınarak 01.01.1986 tarihinden geçerli olmak üzere resen tescil edilmiştir. Davacının ilk tescil tarihi olan 01.01.1986 ile 08.04.1991 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğu, 09.04.1991 ile 31.12.1993 tarihleri arasında 737 gün 506 sayılı Yasa kapsamında uzun süreli zorunlu sigortalı çalışmasının bulunduğu, uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık davacının, uzun süreli SSK’lı çalışmasının sona ermesini takiben 2926 sayılı Yasa'ya göre sigortalılığının yeniden başlatılıp başlatılamayacağı, 2926 sayılı Yasa'ya göre sigortalılığın varlığının kabulü halinde ise hangi tarihten başlatılması gerektiği noktalarında toplanmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 07.06.1997 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak prim ödediği, doğrudan gelir desteğinden yararlandığı, 07.08.1998 yılından beri U. Ziraat Odası üyesi olduğu, 1998 ve 2003 yıllarında zirai kredi kullandığı, geçimini çiftçilikle sağladığı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerle tanıkların yeminli anlatımlarından anlaşılmaktadır. Her ne kadar yerel mahkemece 1997 yılına ait prim ödemesinin başka bir sigortalıya ait olduğundan bahisle iade edildiği kabul edilmiş ise  davacı H. oğlu 1947 doğumlu M.T.’ın kendisi tarafından 27.06.1997 tarihinde yatırılan primin, isim benzerliği nedeniyle aynı köyden O. oğlu 1958 doğumlu M.T. hesabına kayıt edildiğinden bahisle 03.05.2006 tarihinde O.oğlu M.T.ile birlikte müşterek imzalı dilekçe ile   kuruma başvurduğu ve anılan dilekçe altına O. oğlu M.T.’ın kuruma hiç para yatırmadığını beyan ederek bu beyanını imzasıyla doğruladığı, anılan dilekçenin incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Nitekim davalı kurumunda yaptığı inceleme sonunda (23.06.2006 tarihli hesap özetine göre) 27.06.1997 tarihinde yatırılan primin davacıya ait olduğunun kabul ettiği ortadadır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle uzun süreli SSK sigortalılığının sona ermesini takiben 27.06.1997 tarihinde davacının 2926 sayılı Yasa gereği prim yatırmak suretiyle yeniden kayıt ve tescil konusundaki iradesini ortaya koyduğunun kabulü ile 01.07.1997 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı kabul edilmek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18219, Karar No: 2010/15716, Tarih: 20.10.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/18219 E.  ,  2010/15716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : 1632 sayılı yasanın 63/1-A maddesinden hükümlülüğüne, 63/1-B maddesinden beraatine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Yerel Cumhuriyet Savcısının Kıtasına varmadan savuşmak suçundan sanık hakkında kurulan beraat kararına yönelik temyizinin incelenmesinde;

Kıtasına katılmak için sevk evrakını alan sanığın 24.09.2002 tarihinde eğitim birliğine katılması gerekirken geçerli mazereti olmaksızın 26.09.2002 tarihinde kıtasına teslim olmak suretiyle atılı suçu işlediği anlaşılmakla, mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Sanık ...'ın Bakaya suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyizine gelince;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı yasanın 231.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulamasının olanaklı hale gelmesi ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı yasanın 7.maddesi ile bir cümle eklenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK.nın 7.maddesi gözetilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanarak sonucuna göre uygulama yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, yerel Cumhuriyet Savcısı ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.10.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8141, Karar No: 2022/20359, Tarih: 19.10.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/8141 E.  ,  2022/20359 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Sesli yazılı veya görüntülü bir ileti ile hakaret suçundan meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09/07/2020 tarihli ve 2020/107716 soruşturma, 2020/55609 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/12/2020 tarihli ve 2020/9385 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; " ... Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda şüpheli olarak meçhul şüpheli gösterilmiş ise de, müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde açıkça şüpheli olarak ... isimli ... kullanıcısının belirtildiği ve dosyada mevcut paylaşımların da adı geçen şüpheli tarafından yapıldığı gözetilerek yapılan incelemede,

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda; müşteki vekili tarafından sunulan 13/05/2020 tarihli dilekçe ile, müvekkili olduğu müştekinin 2001 yılında ekonomik gidişatı protesto etmek maksadıyla, dönemin Başbakanı Sayın ... ...'e yazar kasa atmak suretiyle eylem gerçekleştiren kişi olduğunu, adı geçen şüphelinin ise ... hesabından "... e dolar yükseldi diye yazar kasa atan yavsak nerdesin şimdi atsanya" şeklindeki paylaşımda bulunmak suretiyle müvekkiline karşı hakaret suçunun işlendiği iddiasıyla şüpheli hakkında şikayette bulunulması üzerine yapılan soruşturma sonunda, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca; Hakaret suçunun oluşabilmesi için "bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat edilmesi veya sövmek suretiyle onur, şeref ve saygınlığına saldırılması" gerektiği, şikayete konu olan ve dilekçe ekinde sunulan paylaşımda kullanılan ifadelerin sert, kaba ve incitici söz mahiyetinde ve eleştiri niteliğinde olduğu, eleştirinin de övgü niteliğinde olmaması nedeniyle sert, kırıcı ve şok edici sözlerden oluşmasının doğası gereği olduğu, atılı suçun unsurları itibarıyla oluşmadığı, bu nedenle kovuşturma imkanı kalmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/09/2015 tarihli ve 2013/17662 esas, 2015/33791 karar sayılı ilâmında yer alan, " ... Dosya kapsamına göre, şüphelenin ... isimli kendi kişisel internet sitesi içerisinde yer alan yazısında müşteki ...'a "yavşak" ve "şebek" şeklindeki ifadeler kullandığı olayda şüpheli hakkında kamu davası açmaya yeterli delil bulunduğu, delillerin takdir ve değerlendirme yetkisinin mahkemede olduğu cihetle, itirazın kabulü ile kamu davasının açılmasına karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur. Şüphelinin, kendi internet sitesinde yayımladığı yazı içeriğinin kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturması karşısında, 5271 sayılı Yasanın 170/2.maddesi uyarınca iddianame düzenlenmesi ve suçun unsurlarının oluşup oluşmadığı hususunun, yapılacak yargılamada, lehine ve aleyhine olan tüm kanıtların tartışılması ve değerlendirilmesi ile mahkemece belirlenmesi gerekeceğinden, ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.06.2011 gün ve 2011/5987-225 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına, şikayetçi vekilinin itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi nedeniyle, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden ... " şeklindeki açıklamalar ışığında, şüphelinin eyleminin hakaret suçunu oluşturma ihtimali bulunup, sert, kaba ve incitici söz mahiyetinde ve eleştiri hakkı kapsamında değerlendirilemeyeceği düşünüldüğünden,