muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/20280, Karar No: 2022/2326, Tarih: 15.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/20280 E.  ,  2022/2326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : İlk derece mahkemesinin beraat hükümlerinin kaldırılarak mahkumiyetine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk ile müdafinin temyiz istemlerinin, “müştekinin dükkanından sigara aldığı için suça sürüklenen çocuğun, delil niteliğindeki sigara paketi üzerinden parmak izinin çıkmasının doğal olduğuna, müştekinin beyanlarına itibar edilerek mahkumiyet hükümleri kurulmasının silahların eşitliği ilkesine aykırı olduğuna, ilk derece mahkemesince verilen beraat hükümlerinin yerinde olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince suça sürüklenen çocuğun her üç suçtan beraat etmesi gerektiğine” yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere ilişkin yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, ilk derece mahkemesince verilen beraat hükümlerinin kaldırılarak suça sürüklenen çocuğun her üç suçtan mahkumiyetine dair kararlar hukuka uygun bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk ile müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararlarına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN İSTEM GİBİ ONANMASINA, 15.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1515, Karar No: 2015/880, Tarih: 25.02.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1515 E.  ,  2015/880 K.**

* İMZAYA İTİRAZ VE TAKİBİN İPTALİ

* DİRENME KARARI

* DİRENME KARARINDA GEREKÇENİN GENİŞLETİLEBİLMESİ FAKAT DEĞİŞTİRİLEMEMESİ

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 429

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 168

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “imzaya itiraz” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 13. İcra Hukuk Mahkemesince itirazın kabulüne dair verilen 27.04.2011 gün ve 2011/270 E., 2011/428 K. sayılı kararın incelenmesi davalı-alacaklı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin 06.02.2012 gün ve 2011/16688 E., 2012/2201 K. sayılı ilamı ile;

(...Alacaklı vekili tarafından, borçlu hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine geçildiği, borçlunun imzaya itiraz ederek, takibin iptali ve tazminat talebi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, imzaya itiraz kabul edilerek, "talebin kabulü ile asıl alacağın %20'si kadar tazminatın davalı taraftan tahsili ile davacı tarafa verilmesine" şeklinde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

İİK.nun 168/4. maddesi gereğince, imzaya itirazın, ödeme emrinin tebliğ tarihinden itibaren beş gün içerisinde icra mahkemesine yapılması gerekir.

Somut olayda, ödeme emrinin borçluya 15.02.2011 tarihinde tebliğ edildiği, imzaya itiraz başvurusunun ise yukarıdaki maddede belirtilen yasal beş günlük süreden sonra 11.03.2011 tarihinde yapıldığı görülmektedir. Bu durumda itiraz süresi geçirilmiş olup mahkemece hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle re'sen itirazın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile itirazın esasının incelenerek itirazın kabulü ile alacaklı aleyhine tazminata hükmolunması isabetsizdir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; imzaya itiraz ile takibin iptali istemine   ilişkindir.

Yerel mahkemece, “…davalı alacaklının, davacı borçlu aleyhine kambiyo senetlerine mahsus yolla icra takibi yaptığı, dayanak senet altındaki imzanın takip borçlusuna ait olmadığının davalı tarafça kabul edildiği" gerekçesi ile itirazın kabulüne dair verilen karar, davalı-alacaklı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece; yukarıda başlık bölümünde yer alan gerekçe ile karar bozulmuştur.

Dava; imzaya itiraz ile takibin iptali istemine   ilişkindir.

Yerel mahkemece, “…davalı alacaklının, davacı borçlu aleyhine kambiyo senetlerine mahsus yolla icra takibi yaptığı, dayanak senet altındaki imzanın takip borçlusuna ait olmadığının davalı tarafça kabul edildiği" gerekçesi ile itirazın kabulüne dair verilen karar, davalı-alacaklı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece; yukarıda başlık bölümünde yer alan gerekçe ile karar bozulmuştur.

Yerel mahkemece, önceki gerekçelere ilave olarak “…davacı borçluya ödeme emrinin 15/02/2011 tarihinde tebliğ edildiği, davacı borçlu tarafından 21/05/2012 tarihinde Ankara 6. İcra Hukuk Mahkemesine imzaya itiraz davası açıldığı, Ankara 6. İcra Hukuk Mahkemesinin 28/02/2011 tarih 2011/244 Esas 2011/146 sayılı kararı ile '...Ankara Adli Yargı Adalet Komisyonu Başkanlığının 30/12/2010 tarih ve 1672 sayılı kararı gereğince dosyasının yetkili ve görevli Ankara 13. İcra Mahkemesi'ne gönderilmesine...' karar verildiği, davanın, mahkememize iş bölümü kararı ile geldiği tarihte değil, harç kesim tarihi olan 21/02/2012 tarihinde açılmış sayılması, bu itibarla süresi içinde açılmış olduğunun kabul edilmesi gerektiği, takibe dayanak senet altındaki imzanın takip borçlusuna ait olmadığının davalı tarafça kabul edildiği" gerekçesi ile direnme olarak adlandırılan karar verilmiştır.

Hükmü davalı-alacaklı vekili temyize getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, işin esasının incelenmesinden önce, direnme olarak adlandırılan kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; dolayısıyla, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu, ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (HUMK. m.429).

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile veya bilgiye dayanması, ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olgunun yanında veya dışında yeni bir hukuki olguya dayanarak ve gerekçesini de bu yeni hukuki olgu yönünde değiştirerek karar vermiş olması hallerinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile veya bilgiye dayanması, ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olgunun yanında veya dışında yeni bir hukuki olguya dayanarak ve gerekçesini de bu yeni hukuki olgu yönünde değiştirerek karar vermiş olması hallerinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olayda yerel mahkemece ilk hükümde yer almayan, "21/05/2012 tarihinde Ankara 6. İcra Hukuk Mahkemesine imzaya itiraz davası açıldığı, Ankara 6. İcra Hukuk Mahkemesinin 28/02/2011 tarih 2011/244 Esas 2011/146 sayılı kararı ile "...Ankara Adli Yargı Adalet Komisyonu Başkanlığının 30/12/2010 tarih ve 1672 sayılı kararı gereğince dosyasının yetkili ve görevli Ankara 13. İcra Mahkemesi'ne gönderilmesine..." karar verildiği, davanın, mahkememize iş bölümü kararı ile geldiği tarihte değil, harç kesim tarihi olan 21/02/2012 tarihinde açılmış sayılması, bu itibarla süresi içinde açılmış olduğunun kabul edilmesi gerektiği," şeklindeki yeni gerekçe ile davanın kabulüne karar verilerek, bu karar direnme olarak adlandırılmıştır.

Ne var ki, yukarıda da açıklandığı üzere mahkemenin bu kararı, yeni bir gerekçeye dayalı, yeni bir hüküm niteliğindedir.

O halde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Durum bu olunca, yeni hüküm niteliğindeki bu kararın temyiz inceleme mercii Hukuk Genel Kurulu olmayıp, Özel Dairedir.

Bu nedenle; dosyanın, temyiz incelemesi yapılmak üzere, görevli bulunan 12. Hukuk Dairesine gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda gösterilen nedenlerle davalı-alacaklı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 12.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 25.02.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi

Seyit ÇAVDAR

Birinci Başkanvekili

Mustafa Lütfi TOMBALOĞLU

6.H.D. Bşk.

Ümran SAYIŞ

9.H.D. Bşk.

Süleyman CANER

10.H.D. Bşk.

Aysel ÖZGÜR

15.H.D. Bşk.

Erol UZUNER

12.H.D. Bşk.

Ali SEZGİN

14.H.D. Bşk.

Ömer Hicri TUNA

7.H.D. Bşk.

Rahmi ÜNAL

13.H.D. Bşk.

Fahri AKÇİN

8.H.D. Bşk.

Kadir DOĞAN

Mehmet Tanju GÜLAN

Ahmet ÖZGAN

11.H.D.Bşk.V.

Murtaza DOLU

Nursun KAYIRAN

Kamil KARAHAN

16.H.D.Bşk.V.

A.Şahabettin SERTKAYA

17.H.D.Bşk.V.

Mehmet KÜRTÜL

Ramazan TUNÇ

Ayşe İnci ÖZDEN

Fadime AKBABA

Uğur SAYIN

Timur GÜRSOY

Selma BELLEK

Ayşe TARTICI ÇEVİKBAŞ

Birol SONER

İrfan OKUR

Arif KELLECİOĞLU

Murat KIYAK

Sultan NAMAZCI

Mehmet USLU

Bozma

Gültekin DİNÇ

Candaş İLGÜN

Bahri AYDOĞAN

Zekeriya YILMAZ

İbrahim KURT

Muharrem AKKAYA

Türkşen AKDAMAR

Mahmut KIŞ

Nevzat KARABABA

Süleyman KUL

Gülderen KAHRAMAN

Mustafa ATEŞ

Öznur KAKİLLİOĞLU

Ahmet Hamdi GÜLER

Sevinç TÜRKÖZMEN

Karşılaştırıldı

Md.Yz.İşl.

Şehnaz KIRMAZ

NT.
Yargıtay — Esas No: 2013/24941, Karar No: 2013/18934, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24941 E.  ,  2013/18934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27.04.2006 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/46929, Karar No: 2012/8512, Tarih: 14.03.2012

**9. Hukuk Dairesi         2009/46929 E.  ,  2012/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, İş akdinin işverenlikçe haksız feshi nedeniyle, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 19.07.2005-19.01.2009 tarihleri arasında aralıksız olarak çalıştığını, Noterlik kanalıyla çektiği ihtarname ile işçilik haklarının ödenmesini istediğini, ancak ihtarın sonuçsuz kaldığını, davacının, davalı şirketin ihale usulü ile aldığı belediye hizmet araçlarında araç sürücüsü olarak belediye bünyesinde çalıştığını, resmiyette çalışma saatlerinin 08.00-17.00 olmasına rağmen, belediyeden gelen talimat üzerine sürekli çalışıp fazla mesai yaptığını, hafta sonları belediyeden talimat geldiğinde de çalıştığını, ancak firma tarafından ücret ödenmediğini, iş akdi süresince müvekkili ve diğer tüm işçilere, her sene sonunda matbu ibraname ve iş sözleşmesi imzalatıldığını, davacının bu doğrultuda çalışma süresi içinde 2005-2006-2007 yıllarında hiçbir ücret ve alacak hakkını almadığı halde, işten çıkarılma baskı ve korkusu altında ibraname imzalamak zorunda kaldığını, ibranamelerin salt işten çıkarılma baskı ve korkusu altında imzalandığı ve buna rağmen müvekkili çalışmaya devam ettiği için geçersiz olduğunu, müvekkiline 2008 yılındaki çalışması için de ibraname imzalatılmak istendiğini, ancak müvekkilinin gerekli yerlere danışarak imzalamak istemediğini davalı şirkete bildirmesi üzerine “Ya imzalarsın, ya da çıkar gidersin” denilerek 19.01.2009 tarihinde iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı şirket yetkilisi, şirketin Denizli Belediyesinden belirli süreli dönemi kapsayan ihale aldığını, yapılan işin başlama ve bitiş tarihleri belli olan ihaleli bir iş olduğunu, bu hususun ihale makamı, yüklenici firma ve çalışanlarının bilgisi dahilinde olduğunu, anılan iş için ihale dönemlerinin 19.07.2005-31.12.2005, 01.01.2006-31.12.2006, 01.01.2007-31.12.2007, 01.01.2008-31.12.2008, 01.01.2009-31.12.2009 şeklinde olduğunu, her birinin birbirinden bağımsız, dönemleri belli ihaleler olduğunu, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmak istemediğini, işi kendisinin terk ettiğini, Belediyenin mesai saatlerinin belli olduğunu, mücbir sebep ve acil durumlar olmadığı takdirde çalışanların fazla mesai yapmasının mümkün olmadığını, Denizli Belediyesi elektrik teknisyeni olan Saim Tuncer’in evrakının geçerli olmadığını, çalışan olup, böyle bir belge vermeye yetkili

olmadığını, davacının çalışmalarının belirli süreli olduğunu, İş Kanunu gereğince, esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmelerinin belirli süreli olma özelliğini koruduğu hükmünün bulunduğunu, fazla çalışma ve hafta sonu çalışma alacağı talebinin yersiz olduğunu, belirli süreli çalışmanın esas olduğunu ve yıllık izin alacağı hakkı doğmadığını, kıdem ve ihbar tazminatı alacağı isteminin yersiz ve haksız olduğunu, ancak şirketçe bilmediklerinden dolayı kıdem ve ihbar tazminatı ödendiğini, hata ile ve yersiz ödenen ihbar ve kıdem tazminatının mahsup-iadesini, işi kendisinin terk etmesi, 4857 Sayılı Yasanın 25/2-e, g, h, ı maddelerine istinaden istemlerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller, incelenen SSK ve işyeri kayıtları, dinlenen tanık beyanları, alınan 28.07.2009 tarihli bilirkişi raporu ve tüm dosya içeriğine göre; davacının, davalı işyerinde 19.07.2005 tarihinde çalışmaya başladığı, iş akdi davalı işveren tarafından 19.01.2009 tarihinde feshedilene kadar davalı işyerindeki çalışma süresinin 3 yıl 6 ay olduğu, SSK sicil dosyasına göre davacının davalı işyerinde her yıl yenilenen belirli süreli iş sözleşmeleriyle çalıştığı, 31.12.2008 tarihinde sözleşme süresinin dolduğu, davacının iş akdinin süre bitimi nedeniyle feshedilmediği, davacının çalışmaya devam ettiği, davalı işyerinde çalışanlara haklarını ödememek için ibraname imzalatılmaya çalışıldığının tanık beyanlarıyla sabit olduğu, bu nedenle davacıya sadece sözleşme imzalatılmaya çalışılmadığı, aynı zamanda işverence düzenlenen ibranameye de imza attırılmaya çalışıldığının sabit olduğu, işverenin bu davranışının iyi niyet kurallarına aykırı olduğundan davacının imzalamamakta haklı olduğu, işverenin davacının işyerini izinsiz ve mazeretsiz olarak terk ettiğini kanıtlayamadığı, davacıya bilmeden kıdem ve ihbar tazminatı ödediklerini savunarak mahsup talep etmişse de buna ilişkin herhangi bir ödeme belgesi sunamadığı, davacının iş akdinin işverence 18.01.2009 tarihinde sona erdirildiğinin kurum kayıtlarıyla sabit olduğu ve beyanlarının davalıyı bağladığını, bu nedenle davacının iş akdinin davalı işverence haklı olmayan bir nedenle feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, toplanan delillerle dinlenen tanık beyanlarından davacının ayda 37,5 saat fazla mesai yaptığı, ayda en az 2 kez hafta tatillerinde çalıştığı, 14 günlük yıllık izin alacağının bulunduğu değerlendirmesiyle davanın ıslah edilen şekliyle kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağından mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak