muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2672, Karar No: 2023/3277, Tarih: 14.06.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/2672 E.  ,  2023/3277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TARİHİ : 26.12.2013

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki tapu iptali- tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 18.10.2018 tarihli ve 2017/5239 Esas, 2018/5901 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, ... Caddesinde kain 140 ada 26 parsel sayılı taşınmaz üzerinde davalının inşa ettiği trafo binasının yer aldığı 84 m²'lik alana haiz arazi parçasının 2005 yılında yapılan kadastro çalışmaları sonucu davalı adına tespit ve tescil edildiğini, oysa davaya konu taşınmazın içerisinde yer aldığı arazi ile birlikte 1977 yılında davacı tarafından babası ... ...'den satın alındığını ve bu satışın tapuda ilgili sütuna yazıldığını, kısaca dava konusu taşınmazın 140 ada 8 parsel sayılı taşınmaz ile birlikte önceden davacının babasının tasarrufunda iken satışla davacıya intikal ettiğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; kamulaştırmasız el atma davalarının 20 yıllık hak düşürücü süre içinde açılması gerektiğini bu nedenle davalı kurumdan taşınmaza fiilen el atıldığı tarihin sorularak davanın hak düşürücü süre içinde açılıp açılmadığının tespiti ile dava hak düşürücü süre içinde açılmadı ise davanın zamanaşımı yönüyle reddi gerektiğini, davacının kamulaştırmasız el atma karşılığı olarak talep ettiği miktarın fahiş olduğunu, dava konusu taşınmazdan geçen enerji nakil hattının taşınmaza zarar vermediğini, davacının faaliyetini aksatmadığını, bu nedenle taşınmazda zarar meydana getirmediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

... Asliye Hukuk Mahkemesinin 19.02.2016 tarihli ve 2013/252 Esas, 2015/32 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulü ile çekişmeli taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

... Asliye Hukuk Mahkemesinin 12.03.2020 tarihli ve 2019/240 Esas, 2020/127 Karar sayılı kararıyla; dosyaya celp olunan dava konusu taşınmaza ait kadastro tutanağı ve tapu kaydı örneği, mahkemece yapılan keşif, mahalli bilirkişi ve tutanak mümzi beyanları, fen ve kıymet takdiri heyeti bilirkişi raporları, keşif esnasındaki mahkeme gözlemi ve tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde, davacı tarafından davaya konu ... ili, ... ilçesi, ... mahallesinde kain 140 ada 26 parsel sayılı taşınmazın kadastrodan önce davacının babası ... adına eski tapusunun olduğu, söz konusu eski tapu kaydının dava konusu yere uyduğu, dosyada bozma öncesi alınan fen bilirkişi raporunda da söz konusu eski tapu kaydının kadastro çalışmaları sırasında davacıya ait 140 ada 8 nolu parsele uygulandığının, ancak bu tapu kaydının dava konusu 140 ada 26 parsel ile dava dışı 140 ada 8 ve 140 ada 9 nolu parselleri de kapsadığının tespit edildiği belirtilerek davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın husumet yokluğundan reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin hukua aykırı olduğunu, dosyanın seri dosya olması sebebiyle AAÜT 12. maddesi uyarınca vekalet ücretine tam hükmedilmemesi gerekirken, Mahkemece bu husus gözden kaçırılarak vekalet ücretinin tam ödenmesine karar verildiğini ileri sürerek,kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 13. maddesi; “Tapuda kayıtlı taşınmaz mal:

A) Kayıt sahibi veya mirasçıları zilyet bulunuyorsa;

a) Kayıt sahibi adına,

b) Kayıt sahibi ölmüş ise mirasçıları adına,

c) Mirasçılar tayin olunamazsa, ölü olduğu yazılmak suretiyle kayıt sahibi adına,

B) Kayıt sahibi veya mirasçılarından başkası zilyet bulunuyorsa;

a) Kayıt sahibi veya mirasçılarının kadastro teknisyeni huzurunda muvafakatları halinde zilyet adına,

b) Zilyet, taşınmaz malı, kayıt malikinden veya mirasçılarından veya mümessillerinden tapu dışı bir yolla iktisap ettiğini, onların beyanı veya herhangi bir belge ile veya bilirkişi veyahut tanık sözleriyle ispat ettiği ve ayrıca en az on yıl müddetle çekişmesiz, aralıksız ve malik sıfatıyla zilyet bulunduğu takdirde zilyet adına,

c) (Değişik: 3/5/2012-6302/4 md.) Kayıt sahibinin yirmi yıl önce gaipliğine hüküm verilmiş veya tapu sicilinden malikin kim olduğu anlaşılamamış ise çekişmesiz ve aralıksız yirmi yıl müddetle ve malik sıfatıyla zilyet bulunan kimse adına tespit olunur.”
Yargıtay — Esas No: 2009/7398, Karar No: 2010/3895, Tarih: 05.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/7398 E.  ,  2010/3895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 05/04/2000 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/07/2005 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların davacılardan ..., ..., ...'e yönelik tüm, diğer davacı ...'e yönelik aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların davacılardan ...’e yönelik diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davalılardan ...'ın sürücüsü olduğu araç ile kazada ölen ...’in sürücü olduğu araca çarpmıştır. Olayda 8/8 kusurlu bulunan davalı sürücü cezalandırılmıştır. Kaza sırasında ...’in sürücüsü olduğu araçta yolcu olarak bulunan davacılardan ..., 15 gün iş ve gücünden kalacak, çehrede sabit eser oluşacak biçimde yaralanmıştır.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluşumu, yaralanmanın derecesi, olay günü ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılardan ... yararına takdir edilen 15.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, adı geçen davacı yararına 10.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hükmün fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “…15.000.000.000 TL…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…10.000,00 YTL…” sayı dizisinin yazılmasına, harç alınmasına ilişkin 6 nolu bendinin ikinci paragrafında yer alan “…630,79…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…576,79…” sayı dizisinin yazılmasına; 7 nolu bendinde yer alan “…223,68…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…180,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davacılardan ... yararına vekalet ücreti tespitine ilişkin 8 nolu bendinin ikinci paragrafında yer alan “…1.610,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…1.100,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davalıların, davacılardan ..., ..., ...’e yönelik tüm, diğer davacı ...’e yönelik öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3810, Karar No: 2015/4958, Tarih: 11.11.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/3810 E.  ,  2015/4958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/101028

MAHKEMESİ : İstanbul 55. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2011

NUMARASI : 2007/195 (E) ve 2011/752 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-)5237 sayılı TCK'nun 43. maddesinin uygulanabilmesi için "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" gerektiği, sanığın, .....plakalı aracın muayene işlemlerini farklı zamanlarda düzenlediğine dair delilin de bulunmadığı cihetle; fiilin aynı anda işlendiğinin kabul edilmesi gerekliliği karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı, eylemin kül halinde TCK'nun 204/1. maddesinde öngörülen resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı ancak sanığın güttüğü amaç ve saik, suç konusunun önemi ve kastın yoğunluğu dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayini gerektiği gözetilmeden, suçun zincirleme şekilde işlendiğinin kabulü ile fazla ceza tayini,

2-)5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (a), (b), (d), (e) bentlerinde yer alan hak yoksunluklarının hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-)Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması;

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın tekerrüre ilişkin kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 11.11.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan 'tekerrür müessesesinin' infaz hukukundan daha çok maddi ceza hukukuna ilişkin bir kurum olduğu görülmektedir. Hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle 5275 sayılı Yasanın 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında bu konuda karar alınması mümkün değildir. Hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığı, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığı, hükümlü hakkında kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve tekerrür nedeniyle hükümlünün ceza evinde kalacağı süreye eklenecek sürenin belirlenmesi için mahkûmiyet hükmünde açıkça hangi hüküm nedeniyle kişinin mükerrir sayıldığı ve hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekmektedir.

TCK’nun 58. maddesinin;

TCK’nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir”

hükümleri bulunmaktadır.

TCK’nun 58/6. fıkrasının ikinci cümlesinin açık anlatımından, sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yeterlidir. Mükerrir sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine de açıkça hükmolunmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde, bu husus 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi kapsamında değerlendirilemeyecektir. Zira mükerrir olan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması, hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin zorunlu bir sonucudur.

Ancak tüm bunlar mahkemece tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi halinde geçerli olup, tekerrür hükümlerinin hiç uygulanmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde ise artık “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Nitekim benzer husus Ceza Genel Kurulunun 17.04.2007 gün ve 71-98 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/8-364/180, 2012/3-1328/310, 2012/3-1372/329, 2013/8-54/307 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi;

““Reformatio in pejus” olarak adlandırılan ve doktrinde “cezayı aleyhe değiştirmeme ilkesi” veya “aleyhte düzeltme yasağı” gibi kavramlarla ifade edilen ilkenin amacı; hükmün aleyhe de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı olaylarda Yargıtay’a başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek, kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır. Bu kural, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlüğünü koruyan 326. maddesinin son fıkrasında;“Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” şeklinde ifade edilmiştir. Şu halde, “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmediği” durumda, “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmemiş olması ve aleyhe yönelen temyizin de bulunmaması halinde 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinde belirtilen, lehe temyiz davası üzerine cezanın aleyhe değiştirilmemesi kuralı uyarınca, hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliğinden bozulması mümkün değildir.”

Bu nedenlerle tekerrüre esas sabıkası olduğu halde mahkemece hakkında TCK.nun 58. Maddesinin uygulanmasına karar verilmeyen sanığın temyizi üzerine yapılan inceleme sonucunda sayın çoğunluğun 3 nolu tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişen bozma düşüncesine katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2013/7795, Karar No: 2014/596, Tarih: 16.01.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/7795 E.  ,  2014/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu; aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması, düzenlenecek krokide taşınmazın (A1), (A2), (A3) ve (B) harfli bölümlerinin hangi alanda kaldıklarının net bir biçimde gösterilerek açıklanması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 16/01/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22494, Karar No: 2021/1421, Tarih: 02.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/22494 E.  ,  2021/1421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça konu eşyaların çalındığı müştekinin ikamet adresinin 1301. sokak üzerinde olduğu, sanığın suça konu eşyayı taşırken yakalandığı yerin ise 1917. sokak olduğu anlaşılmakla; sanığın, çaldığı televizyonla birlikte başka bir sokakta kesintisiz takip olmaksızın yakalanmış olması karşısında; eylemin tamamlanmış olduğu gözetilmeden TCK’nun 35. maddesi uyarınca hüküm tesisi sureti ile hırsızlık suçundan eksik ceza tayini ve sanığın eylemini suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte gerçekleştirmiş olması nedeni ile hakkında TCK’nun 119/1-c bendinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek konut dokunulmazlığının ihlali suçundan eksik ceza tayin edilmesi husuları, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre, sanık ...’un temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 02.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3351, Karar No: 2013/2178, Tarih: 05.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3351 E.  ,  2013/2178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; mağdurenin yaşının düzeltilmesine ve eylemin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu kabul edilerek şikâyet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşmesine dair Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.09.2010 gün ve 2010/145 Esas, 2010/151 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın mahkûmiyetine karar verilen 11.07.2005 tarihli ilk hükümden itibaren karar tarihine kadar zamanaşımını kesen bir işlem olmaksızın bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, sanık hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 05.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10173, Karar No: 2022/2554, Tarih: 15.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/10173 E.  ,  2022/2554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı ... AŞ vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, davacıların eş ve babası olan murisin davalı bankadan ihtiyaç kredisi çektiğini ve davalı sigorta şirketi tarafından sigortalandığını,murisin taksitler bitmeden vefat ettiğini, davalı bankaya başvurduklarını, bankanın sigorta poliçesinin murisin ölümünden 2 ay önce süresinin dolduğu ve yenilenmediğinden kredi ödemelerine mirasçıları olarak müvekkillerinin devam etmesi gerektiğini belirttiğini, poliçenin yenilenmesinde müvekillerinin kusuru bulunmadığını, 13 taksit toplamı 6.561,62 TL'nin avans faizi ile birlikte müvekkillerine iade edilmesini ve kalan borçtan müvekillerinin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemenin görevsizlik kararı, Yargıtay 17.hukuk dairesinin 06.10.2016 tarih 2016/1683 Esas 2016/8594 Karar sayılı ilamı ile Onanmış, görevli mahkemece, davalı sigorta şirketine yüklenebilecek bir kusur bulunmadığı ve geçerli bir sigorta poliçesi olmadığı gerekçesi ile bu davalı yönünden, davasının husumetten reddine, davalı bankanın sigorta poliçesinin yenilenmesi gerektiğini davacılar murisine bildirmemekle yeni bir hayat sigorta poliçesi düzenlenmemiş olması nedeniyle tüm kredi borcunu sigortanın yerine davacıların ödemek zorunda kalmalarından davacıların bir zararının bulunduğu bu zarar ile davalı bankanın bildirim yükümlülüğünü yerine getirmemesi arasında illiyet bağı olduğundan, davalı bankanın davacıların zararından sorumlu bulunduğu ,ancak, tüm sorumluluğun davalı bankada bulunduğunun kabulü yerleşmiş Yargıtay uygulamaları ve hayat sigortasının sigortalıya sağladığı yarar dikkate alındığında hukuka uygun düşmediği, öncelikle, davalı bankanın dain-i mürtehin olarak bildirim yapması gerekip sigorta yaptırıp yaptırmamak sigortalı yükümlülüğünde bulunmakta, bundan ayrı sigorta poliçesinin yenileneceği tarihinde sigortalı tarafından takip edilip yenilenip yenilenmediğini kontrol etmesi gerektiği, tüm bu nedenler gözetilerek davalı bankanın mütefarik kusurlu olduğundan, davalı bankanın %40 oranında kusurlu olduğu, davacılar murisinin kredi sözleşmesi uyarınca vefat tarihinden sonra ödemesi gereken toplam kredi borcu 23.772,78 TL'nin davalı bankanın bu zararın oluşumunda %40 oranından kusurlu olması nedeniyle takdiren 9.500TL bedelin davalı bankadan alınarak davacılara ödenmesine karar verilmiş, hüküm davacılara vekili ve davalı ... AŞ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava yaşam sigortası nedeniyle kredi borcundan sorumlu olunmadığının tesbiti istemine ilişkindir.