muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15899, Karar No: 2016/6719, Tarih: 26.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15899 E.  ,  2016/6719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yaralama, mala zarar verme

HÜKÜM : 1) 5237 TCK'nın 86/2, 31/3, 62, 52, 52/4 maddeleri uyarınca 3.320 TL adli para cezası

2) 5237 TCK'nın 151/1, 31/3, 62, 52, 52/4 maddeleri uyarınca 3.320 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde suça sürüklenen çocuk ve yaşı büyük sanıklar ile katılan arasında yol verme ve kornaya basma meselesi yüzenden tartışma başladığı, yaşı büyük sanıkların katılana vurması üzerine suça sürüklenen çocuğun da katılana vurarak basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaraladığı ve cep telefonunun ekranını kırdığı, böylelikle suça sürüklenen çocuğun kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda;

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan verilen karara yönelik temyiz taleplerinin incelemesinde;

Dosya kapsamına göre sanık hakkında verilen mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen karara yönelik temyiz taleplerinin incelemesinde:

TCK'nın 151/1 maddede yer alan mala zarar verme suçunun kasten işlenebilen suçlardan olduğu, katılan, cep telefonunun pantolonunun sağ cebinde bulunduğunu, tekme ve tokatlar sebebiyle cep telefonunun ekranının kırıldığını beyan ettiği, suça sürüklenen çocuğun sanığın cebinde telefon olduğunu bilerek kırma kastıyla hareket ettiğine dair delil bulunmadığı, telefonun taksirle kırıldığı bu nedenle suçun yasal unsurları oluşmadığından beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6171, Karar No: 2022/4944, Tarih: 13.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/6171 E.  ,  2022/4944 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Basit yaralama ve tehdit suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 28.08.2019 tarihli ve 2019/46723 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Gaziantep 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 02.10.2019 tarihli ve 2019/5419 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 29.06.2021 tarihli ve 2021/11296 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.09.2021 tarihli ve 2021/89896 sayılı tebliğnamesi ile gönderildiği Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 14.04.2022 tarihli ve 2021/39945 Esas, 2022/9820 Karar sayılı görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, aralarındaki ihtilafı gidermek üzere bir araya geldiği şüpheli tarafından tehdit edildiği ve darp edildiğini iddia eden müştekinin ifadesinde şikayetçi olmadığından bahisle, şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de,

13.05.2019 tarihinde meydana gelen olay nedeniyle müştekinin aynı tarihte alınan ve şikayetçi olunup olunmadığına ilişkin bir beyan içermeyen ifadesinde; şüpheli tarafından "...avukata verirsen, seni yakarım, seni bitiririm..." şeklinde tehdit edildiğini ve şüphelinin yüzüne yumruk attığını beyan ettiği, söz konusu beyanlarının tanık olarak ifadesine başvurulan Murat Döş ve Vedat Öztürk tarafından da doğrulandığı, yine dosya arasında bulunan 13.05.2019 tarihli adli muayene raporunda müştekinin yüzünden basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı belirtildiği halde, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından müştekinin yeniden ifadesine başvurularak şikayetçi olmadığının kesin bir şekilde tespit edildikten sonra ya da yasal şikayet süresi içinde şikayetçi olunmaması durumunda şikayet süresi sonunda kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, 28/08/2019 tarihinde söz konusu kararın verilmesini üzerine, anılan karara yönelik süresi içinde, aynı zamanda mevcut olaya dair yasal şikayet süresi zarfında vermiş olduğu 24/09/2019 tarihli itiraz dilekçesinde müştekinin şüpheliden şikayetçi olduğunun anlaşılması karşısında, eylemleri nedeniyle süresinde şikayet olunan şüpheli hakkında mevcut delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, bu delillere ve suçun unsurlarına yönelik takdir ve değerlendirmenin mahkemesince yapılması gerektiği cihetle, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı CMK’nin 160/1. maddesinde; “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.”

CMK’nin 160/2. maddesinde; “Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.”

CMK’nin 170/2. maddesinde; “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler.”

CMK’nin 172/1. maddesinde “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Buna göre, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Böylece, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK’nin 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen

delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir.

Şikayet, soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suç veya suçların gerçekleştirilmesinden zarar görenin kanunda belirtilen süre içerisinde ve yine kanunda belirtilen usule göre yetkili makamlara gerçekleştirilen suçun soruşturulması ve kovuşturulması için talepte bulunmasıdır.

delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir.

Şikayet, soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suç veya suçların gerçekleştirilmesinden zarar görenin kanunda belirtilen süre içerisinde ve yine kanunda belirtilen usule göre yetkili makamlara gerçekleştirilen suçun soruşturulması ve kovuşturulması için talepte bulunmasıdır.

5237 sayılı TCK’nin “Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suçlar” başlıklı 73. maddesine göre; “(1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikayette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz. (2) Zaman aşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikayet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar. (3) Şikayet hakkı olan birkaç kişiden birisi altı aylık süreyi geçirirse bundan dolayı diğerlerinin hakları düşmez. (4) Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür ve hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçme cezanın infazına engel olmaz. (5) İştirak halinde suç işlemiş sanıklardan biri hakkındaki şikayetten vazgeçme, diğerlerini de kapsar. (6) Kanunda aksi yazılı olmadıkça, vazgeçme onu kabul etmeyen sanığı etkilemez. (7) Kamu davasının düşmesi, suçtan zarar gören kişinin şikayetten vazgeçmiş olmasından ileri gelmiş ve vazgeçtiği sırada şahsi haklarından da vazgeçtiğini ayrıca açıklamış ise artık hukuk mahkemesinde de dava açamaz.”

Kasten basit yaralama suçunu düzenleyen TCK’nin 86/2. maddesine göre; “Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur. (Ek cümle:12.5.2022-7406/3 md.) Suçun kadına karşı işlenmesi hâlinde cezanın alt sınırı altı aydan az olamaz.”

Tehdit suçunu düzenleyen TCK’nin 106/1. maddesine göre ise; “Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (Ek cümle:12.5.2022-7406/6 md.) Bu suçun kadına karşı işlenmesi hâlinde cezanın alt sınırı dokuz aydan az olamaz. Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise mağdurun şikayeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.”

Böylece yasa koyucu kasten basit yaralama ve basit tehdit suçlarının soruşturulması ve kovuşturulmasını şikayet şartına bağlamıştır.

İncelenen dosyada; Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturma sonucunda kasten basit yaralama ve basit tehdit suçlarından şüpheli

Böylece yasa koyucu kasten basit yaralama ve basit tehdit suçlarının soruşturulması ve kovuşturulmasını şikayet şartına bağlamıştır.

İncelenen dosyada; Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturma sonucunda kasten basit yaralama ve basit tehdit suçlarından şüpheli

hakkında şikayet şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verilmiş ise de; mağdur Mehmet ... Dağdeviren’in olayla ilgili beyanının alındığı 13.05.2019 tarihli kolluk ifadesinde şikayetçi olup olmadığı konusunda olumlu veya olumsuz ifade bulunmamaktadır. Mağdur, ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edilmesi üzerine 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde 24.09.2019 tarihli itiraz dilekçesinde itiraz ile birlikte şikayetçi olduğunu da belirtmiştir. Bu nedenle şikayet yokluğu nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi mümkün olmayacağından kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yönelik vaki itirazın merciince reddedilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle; Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Gaziantep 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 02.10.2019 tarihli ve 2019/5419 değişik iş sayılı sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5810, Karar No: 2018/15871, Tarih: 26.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/5810 E.  ,  2018/15871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde mobilya ustası olarak çalışmakta iken, iş sözleşmesinin 30.04.2013 tarihinde işverence haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini, işyerinde hafta içi 08.30-18.30 saatleri arasında, cumartesi günleri ise 15.00’a kadar çalışma yapıldığını, haftalık kırkbeş saatlik çalışma süresi aşılmasına rağmen fazla çalışma ücretinin normal ücret olarak ödendiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 30.04.2013 tarihinde ibraname imzalamak suretiyle iş sözleşmesini feshettiğini, herhangi bir hak ve alacağı bulunmadığını, ayrıca işe devamsızlığı sebebiyle tutanak tutulduğunu beyanla davanın reddini reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin sona erme şekli ile davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin sona erme şekli ile davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya kapsamına göre, davacı iş sözleşmesinin işverence haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürmüş, davalı ise, davacının ibraname imzalamak suretiyle iş sözleşmesini feshettiğini, ayrıca işe devamsızlık yaptığının tutanaklar ile sabit olduğunu savunmuştur. Mahkemece, davalı işverenin davacıya gönderdiği yazıda devamsızlığına dair mazeret bildirmesinin istendiği, buna rağmen davacı tarafça herhangi bir mazeret bildirilmediği, davacı tanığının anlatımına göre de, “patronun davacıya yanına yardımcı almayacaksın bu şekilde işine geliyorsa çalış, gelmiyorsa git” dediğini, davacının işverenin izni olmadan başka birisinin yardımını sağlaması sebebiyle, çalışma şartlarını beğenmediği takdirde ayrılmasına yönelik işveren beyanının çıkartmayı ifade etmeyip, davacıya uyarı ve seçme hakkı verdiği, bu itibarla bu beyan üzerine işten ayrılan davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığı kanaatine varılmıştır. Ne var ki, Mahkemece varılan sonuç, dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Davacının, davalı işverenin beyanı üzerine işi terk ettiğine dair mahkeme tespiti yerinde olup, somut olaya göre, davacının bu davranışının iş sözleşmesinin davacı tarafça eylemli feshi olarak kabulü gerekir. Ancak, davalı tanıklarının feshe ilişkin somut görgüsü ve bilgisi bulunmamakta olup; Mahkemece hükme esas alınan davacı tanığı ...’ın anlatımına göre, davalı işverenin davacıyı ayağı ile çok hafif bir şekilde iteklediğini, davacıya olay anında sert sözler söylediği, yıldırma amaçlı olarak “senin yaptığın bütün işler hatalı oluyor, işini neden düzgün yapmıyorsun” gibi sözler sarfettiği sabittir. İşverenin gerek fiziki gerekse sözlü davranışı, davacıya iş sözleşmesini haklı sebeple fesih hakkı verir. Bu itibarla, iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından haklı sebeple feshedildiği değerlendirilerek, davacının kıdem tazminatı alacağı talebinin kabulü gerekirken, hatalı hukuki değerlendirme ile kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacının fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu bir diğer uyuşmazlık konusunu oluşturmaktadır.

3-Davacının fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu bir diğer uyuşmazlık konusunu oluşturmaktadır.

Dosya kapsamına göre, davacının fazla çalışma yaptığını ileri sürdüğü, Mahkemece fazla çalışma alacağına yönelik talebin, bu ücretlerin kayıt dışı ödendiğine dair davacı beyanı sebebiyle reddedildiği anlaşılmaktadır. Ne var ki, davacı dava dilekçesinde “fazla mesai ücretinin %50 fazlasıyla ödenmesi gerekirken, normal ücret olarak ödendiğini, fazla mesailerin kayıt dışı ödenip bildiriminin yapılmadığını” ileri sürmüş olup; davacının bu beyanı karşısında, fazla çalışma ücretinin 1 yevmiye tutarındaki kısmının işverence ödendiği, 0,5 yevmiye tutarındaki bölümünün ise ödenmediği kabul edilmelidir. Bu itibarla, Mahkemece fazla çalışma ücretinin zamlı (saat ücretinin 0,5 ile çarpılması neticesinde bulunacak) kısmının ödenmediği kabul edilerek, buna göre belirlenecek fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5531, Karar No: 2008/7977, Tarih: 25.06.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/5531 E.  ,  2008/7977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİNOP ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/03/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden maliki bulundukları 27, 28, 29 ve 30 parsel sayılı taşınmazların sadece 5 dönümünün kullanılması için davalı ile kira sözleşmesi yaptıklarını, ancak davalının kira bedelini ödemediği gibi taşınmazlardakı kullanımını 5 dönüm ile sınırlandırmadığını ve kendi kullanımına engel olduğunu, taşınmazlardaki otları biçtiğini ileri sürüp, elatmanın önlenmesi, ecrimisil ve biçilen otların değerini istemişlerdir.

Davalı, kira sözleşmesinin taşınmazların tümünü kapsadığını, taşınmazlardan sağlanan otun sözleşmeye göre kendisine ait olduğunu bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının dava konusu taşınmazları kira sözleşmesine dayanarak kullandığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, kiralananın dışında kalan yere elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, taraflar arasında çekişmeli yerleri kapsayan kira sözleşmesi bulunduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamına ve yapılan keşif sonucu elde edilen bilirkişi raporuna göre davacı R. ve M.'in kayden paydaşı bulundukları 27, 28, 29 ve 30 parsel nolu taşınmazların zeminde bir bütün olarak çiftlik arazisini oluşturması nedeniyle kira sözleşmesinde bu parselerin tamamı belirtilmiş ise de taraflar arasındaki 1.1.2003 başlangıç tarihli sözleşmenin hususi şartlarının 4.maddesi, 9.10.2003 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin hususi şartlarının 2.maddesinde yer alan " arazinin 5 dönüm kullanılması, ekimi-biçimi kiracıya aittir" ibaresi karşısında, sözkonusu parsellerin tamamının kira kapsamında kaldığı kabul edildiği takdirde çiftlik arazisinin sadece 5 dönümünün kullanılmasının davalıya bırakıldığı biçimindeki sözleşmeye verilen hususun bir anlamı olmayacaktır.

Dinlenen tanık beyanlarında da, çiftliğin müştemilatının korunması amacıyla davalı ile kira sözleşmesi yapıldığı ve bu müştemilatın çevresinde bulunan 5 dönümlük kısmın da kullanımının davalıya bırakıldığı anlaşılmaktadır. Sözleşmenin özel bölümünde 5 dönümünün kullanımının kiracıya bırakılmış olduğunun açıklanması karşısında tüm parsellerinin kira kapsamında kaldığının kabulü doğru değildir.

Hal böyle olunca, teknik bilirkişi krokisinde gösterilen ve dava konusu olmayan ev, ahır ve 5000 m2 lik kısmın dışında kalan bölümle ilgili elatmanın önlenmesi davasının kabulüne ve saptanacak ecirimisile karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir. Davacıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.6.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2816, Karar No: 2025/1525, Tarih: 05.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2816 E.  ,  2025/1525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20.hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2068 Esas, 2024/227 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri Ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/180 E., 2021/383 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin “...” ibareli markaların sahibi olduğunu, davalı ile 2016 yılında ... marka otomobillerin Türkiye'deki tek ithalatçısı olan ... Türkiye Otomotiv Limited Şirketi arasında "Binek Aracı Dağıtıcı Sözleşmesi, Binek Aracı Yetkili Servis Sözleşmesi ve Hafif Ticari Araç Yetkili Servis Sözleşmesi"nin imzalandığını, bu ticari ilişkinin 30.06.2020 tarihinde sona erdiğini ve bu durumun da karşı tarafa kati surette ihbar edildiğini, ancak ticari ilişkinin bitmesine rağmen davalının adresinde "..." markalı tabelalar, pilonlar, fasyalar ve takların tespit edildiğini, markaların kullanımının kurumsal kimlik planına uyumlu olduğunu, 28.07.2020 tarihli ihtarname ile davalıdan "..." markasını işaret ve logolarını kullanmaya son vermesinin istendiğini, ancak markanın kullanımının devam ettiğini, davalının kendisini ... bayisi gibi tanıtmasının ve tespit edilen kullanımının 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 7. maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek marka hakkına tecavüzün tespitini, durdurulmasını, kaldırılmasını ve hükmün ilânını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde;müvekkilinin taraf olduğu sözleşmelerden dolayı yetkili bayi olarak faaliyet gösterdiğini, sözleşmeler uyarınca davacının münhasır hak sahibi olduğu markaları kullanımına izin verildiğini, söz konusu sözleşmelerin feshinin geçersizliğine ilişkin olarak dava açıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI