muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5936, Karar No: 2021/523, Tarih: 08.02.2021

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 17/01/2017 tarihli, 2016/2168 esas ve 2017/415 karar sayılı ilâmında belirtilen, "5402 sayılı Denetimli Serbestlik Hizmetleri Kanunun 18/1. maddesindeki "Müdürlükler ile koruma kurullarının idarî nitelikteki eylem ve işlemlerine karşı infaz hâkimliğine şikâyette bulunulabilir" hükmü ile Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği'nin 48/1. Maddesinde "Yükümlüler ile kanuni temsilcileri, infaz hizmetlerinin yürütülmesi sırasında müdürlükçe hazırlanan denetim planları ve raporları ile müdürlükçe yapılan uyarılar gibi işlem ve eylemlerin kanun, tüzük ve yönetmelik hükümleri ile genelgelere aykırı olduğu gerekçesiyle müdürlüğe itirazda ya da infaz hâkimliğine şikâyette bulunabilirler." hükmü birlikte değerlendirildiğinde infaz hâkimliğine sadece Müdürlükler ile koruma kurullarının idari nitelikteki işlemlerine karşı yapılan itirazların infaz hâkimliği tarafından değerlendirileceğinin hükme bağlandığı, TCK'nin 191. maddesi uyarınca verilen denetimli serbestlik tedbirinin ihlâli halinde dosyanın kapatılarak gönderilmesi kararının adlî nitelikte bir işlem olduğu, Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 72/8. maddesindeki "Sanık veya hükümlünün beş iş günü içerisinde ilgili kuruma tedavi için müracaat etmediğinin veya belirlenen tedavi programına uymadığının bildirilmesi ya da rehberlik çalışmalarına katılmaması halinde sanık veya hükümlü bu Yönetmeliğin 44'üncü maddesine göre uyarılır. Uyarılara ilişkin tebligatta ihlal durumunun tekrarı halinde bunun yükümlülüğün ihlali sayılacağı ve dosyanın kapatılarak mahkemesine gönderileceği sanık veya hükümlüye bildirilir." ve 6545 sayılı kanun ile değişik TCK'nin 191. maddesinin 4(a) fıkrasındaki "Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükümleri dikkate alındığında Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi sırasında infaz dosyasının kapatılarak gönderilmesi işlemine karşı yapılacak itirazların, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından değerlendirilmesi gerektiği, kapatma işlemlerine karşı yapılacak itirazlarda infaz ve sulh ceza hâkimliklerinin görevli olmadığı anlaşılmakla..." şeklindeki hukukî değerlendirmesi dikkate alınarak somut olay değerlendirildiğinde, adlî işlem niteliğinde bulunan hükümlünün denetimli serbestlik kararının infazı sırasında yükümlülük ihlâlinde bulunması nedeniyle ileri sürdüğü mazeretinin yerinde olup olmadığının Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından değerlendirilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, mahkemesince talep konusu hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek hükümlünün mazeretinin yerinde olup olmadığına yönelik karar verilmek üzere dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309

... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 07/12/2018 gün ve 94660652-105-35-11790-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... (Kapatılan) 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 13/03/2017 tarihli ve 2012/1268 esas, 2013/879 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4714, Karar No: 2018/5880, Tarih: 21.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/4714 E.  ,  2018/5880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilin çalışmakta olduğu işyerini 2008 yılının son aylarında devraldığını, davacının kesintisiz olarak işten çıkarıldığı 30/04/2013 tarihine kadar çalıştığını, davalıya ait işyerinde motosiklet tamiri ustası olarak çalıştığını, görevini en iyi şekilde yapmasına rağmen 30/04/2013 tarihinde davalı tarafından davacının iş akdinin haksız gerekçesiz bir şekilde sonlandırıldığını, davalı işyerinde yaz döneminde sabah 07:30 akşam 20:00 saatleri arasında, kış döneminde ise sabah 07:00 akşam 17:00 saatleri arasında çalıştığını, fazla çalışmasının karşılığı olarak herhangi bir ücret ödenmediğini, çalışmasının bu şekilde haftada 6 gün sürdüğünü, resmi bayram tatillerinde de çalıştığını, çalıştığı süre boyunca yıllık izin kullandırılmadığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı işyerinde 17/05/2008-30/04/2013 tarihleri arası 4 yıl 11 ay 14 gün asgari ücretle çalıştığı, kıdem süresine göre 56 gün yıllık izne hakkı olduğu, dini bayramlar harici bayram ve tatillerde çalıştığı, haftalık 3 saat fazla çalıştığı, iş akdinin tazminatı gerektirmeyecek şekilde sonlandığının işveren davalının yöntemince kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Kural olarak, yargılama aşamasında dayanılıp sunulmayan deliller, temyiz veya karar düzeltme aşamasında sunulamazlar; sunulmuş olsalar bile, bu aşamalardaki incelemeler sırasında dikkate alınamazlar. Bu kuralın tek istisnası, dayanılıp sunulan delillin, o davaya konu borcu sona erdiren bir nitelik taşıması; örneğin, davaya konu borcun ödenmiş olduğunu gösteren makbuz, ibraname gibi bir belge olmasıdır. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (Mülga Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 188.) 114. maddesinde, “Hâkimin re’sen nazarı dikkate alması kanunen iktiza eden hususlar” deyimi ile dava şartlarının kastedildiği ve bu nedenle dava şartlarının mahkemece kendiliğinden gözetileceği hususu öğretide de kabul edilmektedir. (Prof. Dr. Baki Kuru; Hukuk Muhakemeleri Usulü, 2001 Bası, Cilt 2, s.1343, Prof. Dr. Saim Üstündağ; Medeni Yargılama Hukuku Cilt 1-II-İst. 1997 s.28 ve 871). Bu noktada, dava hakkının bir anlamda dava şartı olduğu da dikkate alınmalıdır. Dava hakkının varlığı ya da yokluğunun incelenmesi, doğrudan hâkime verilmiş ödevlerden olması karşısında, önceden ileri sürülmemiş olsa bile temyiz aşamasında dava şartının var olup olmadığını kendiliğinden gözetmesinde bir usuli engel bulunmamaktadır. Davanın hukuksal niteliği ve somut olayın özelliği gereği davalı, temyiz aşamasında dava konusu borcu sona erdiren nitelikte bir belge vermişse, bu belge üzerinde gerekli inceleme yapılmak suretiyle bir karar verilmesi gerekir.

Temyiz aşamasında sunulan ve borcu sona erdiren bir belgenin varlığı karşısında savunmanın genişletilmesi yasağından söz edilemeyeceğinin (HMK 140, mülga HUMK. Md. 202) kabulü zorunludur(HGK Kararı: 27.02.2012 gün ve 2012/9-842 E, 2013/291 K).

Dosya içeriğine göre, davalı vekilince temyiz aşamasında davacının imzasını içeren 30.04.2013 tarihli ibraname, muhtasar beyanname, imzalı Nisan ayı ücret bordrosu sunulmuş olup, bu belgelere karşı davacı tarafa diyecekleri sorulmalı, değerlendirilmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6988, Karar No: 2008/4218, Tarih: 17.03.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/6988 E.  ,  2008/4218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman 2. Asliye Hukuk (İş)Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2006

Davacı, 31.10.1990-5.9.1997 tarihleri arası SSK sigortalılığı çakışan bağ-Kur sigortalılığının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 31.10.1990-5.9.1997 tarihleri arasında, SSK sigortalılığı ile çakışan sürelerdeki Bağ-Kur sigortalılığının iptali ile SSK sigortalılık sürelerinin geçerli olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece istemin kabulüne karar vermiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının Bağ-Kur sigortalısı olarak tescilinin 26.12.1988 tarihi itibariyle yapıldığı ancak 1.12.1978-30.10.1990 tarihleri arasındaki kesintisiz SSK sigortalılığı dikkate alınarak Bağ-Kur sigortalılığına, SSK çakışmalarının bitiş tarihinden sonra 31.10.1990 tarihinden itibaren başlatıldığı, 31.10.1990-24.12.2003 tarihleri arasında 13 yıl 1 ay 23 gün Bağ-Kur sigortalılık süresinin bulunduğu, primlerin tamamının 2003 yılında ödendiği ve 12.8.2005 tarihli Bağ-Kur yazısına göre de 24.12.2003 tarihinden itibaren Bağ-Kur'dan emekli olduğu, vergi kaydının 26.12.1988 tarihinden, oda kaydının da 23.12.1988 tarihinde itibaren devam ettiği, Bağ-Kur sigortalılık süresi içinde 1.2.1991-30.12.1992, 10.2.1993-5.9.1997, 20.6.2000-1.9.2000 ve 10.4.2002-25.4.2002 tarihleri arasında SSK.'na tabi çalışmalarının bulunduğu ancak bu çalışmaların Bağ-Kur'dan bağlanan emeklilik aylığı sırasında, Yasa'ya ve Yargıtay uygulamalarının uygun olarak dikkate alınmadığı, önceden başlayarak devam ede gelen ve asıl sigortalılık olan Bağ-Kur sigortalılığının esas alındığı görülmüştür.

Sosyal Güvenlik sisteminde çifte sigortalılık mümkün bulunmayıp önceden başlayarak devam eden sigortalılık geçerli olan sigortalılıktır. 506 sayılı Yasa'nın 3/k. bendinde "herhangi bir  işverene hizmet akdiyle bağlı olmaksızın kendi nam ve hesabına çalışanların" SSK sigortalısı sayılmayacağı, 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde ise, Bağ-Kur kapsamına görebilmek için kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma yönünde, başka bir sosyal güvenlik Kurumu kapsamında da bulunmaması gerektiği belirtilmiştir. Maddelerdeki ifadelerden önceden başlayan sigortalılığa geçerlik tanındığı, sonradan başlayan sigortalılığın koşulları bulunmadığından geçerli olamayacağı açıktır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2001/21-627-659 ve 2005/21-389-430 sayılı kararlarında da önceden başlayan sigortalılığın asıl sigortalılık olduğu özellikle vurgulanmıştır.

Öte yandan, 1479 sayılı Yasa'nın 24. ve 25. maddelerinde Bağ-Kur sigortalılığının başlama ve bitmesine ilişkin koşullar düzenlemiş olup, K.Turizm İnşaat Yatırım İşletmeleri Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi kurucu ortağı olup, bu ortaklığının 23.12.1988 tarihinden itibaren devam ettiği Batman Ticaret ve Sanayi Odası'nın 4.9.2003 tarihli yazısı ile de açık olan davacının Yasa'nın 24/9. maddesi uyarınca Bağ-Kur sigortalısı olduğu, 1988 yılından beri vergi ve oda  kayıtlarının da devam ettiği, bu haliyle Yasa'nın 25. maddesindeki

sona erme koşullarının hiç birinin davacı yönünden oluşmadığı da ortadadır. Kaldı ki, davacının talebinin de tam bir çelişki içinde olduğu, Bağ-Kur sigortalığı süresi içinde olan 1.2.1991-20.12.1992 ve 10.2.1993-5.9.1997 tarihleri arasındaki SSK çalışmalarının geçerli olduğunun tesbiti istenirken neden 20.6.2000-1.9.2000 ve 10.4.2002-25.4.2002 tarihleri arasındaki SSK sigortalılıklarının da geçerli olduğunun tesbitinin istenilmediği anlaşılamadığı gibi, Şirketin kuruluşundan beri faaliyet göstermediğini bu sebepten Bağ-Kur sigortalısı olmayacağını ileri süren davacının yalnız SSK çalışma dönemlerindeki Bağ-Kur sigortalılığının iptalini isteyip diğer dönemlerde neye dayanarak Bağ-Kur sigortalılığının geçerliliğinin kabulünü istediği de anlaşılamamış, 1990 yılından 2003 yılına kadar kesintisiz tüm primlerini ödeyerek 24.12.2003 tarihi itibariyle Bağ-Kur'dan emekli olmasına da bir anlam verilememiştir. Ayrıca isteminin kabul edildiği varsayılsa dahi sonuçta 2829  sayılı Yasa uyarınca da Bağ-Kur'dan emeklilik aylığı bağlanabilecektir.

Mahkemece yukarıda açıklamalar dikkate alınarak istemin reddine karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişinin, önceden başlayan sigortalılığın varlığı halinde uygulanması mümkün bulunmayıp ancak birlikte başlayan sigortalıklarda uygulanması mümkün olan baskın sigortalılık esasına göre düzenlenmiş raporu doğrultusunda istemin  kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14514, Karar No: 2012/4124, Tarih: 09.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/14514 E.  ,  2012/4124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ün yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan ayrı ayrı beraatlerine dair Adana 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.12.2006 gün ve 2005/1404 Esas, 2006/964 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanları, bunu doğrulayan tanıklar ..., ... ve ... anlatımları, doktor raporları ve tüm dosya kapsamından, sanıklardan ... ile evli olup geçimsizlik nedeniyle olaydan 3 ay önce evi terk eden ve olay tarihinde de çalıştığı okula gelerek görevine başlayan katılanın okul çıkışında sanıklar ..., ... ve ... tarafından darp edilerek zorla araca bindirilip ... Köyündeki evlerine götürüldüğü ve haklarında soruşturma başlatılmasından sonra katılanın karakola teslim edilmesi şeklinde sübuta eren eylemin birden fazla kişiyle birlikte cebir kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu halde oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçelerle beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9301, Karar No: 2023/9452, Tarih: 22.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/9301 E.  ,  2023/9452 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kastamonu Cumhuriyet Başsavcılığının 15.04.2015 tarihli ve 2015/1244 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/2.a, 53/1, 54/1 maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kastamonu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli ve 2015/397 Esas, 2016/97 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 1106/2.a maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

1.Eksik inceleme yapılarak hüküm kurulduğuna,

2.Şikâyet olmadığının dikkate alınmadığına,

3.Vesaire

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü mağdur ile eşi olan sanığın telefonda tartıştıkları, sanığın mağdura hitaben "Babanı ara Kastamonu' ya gelmesin, yoksa kan çıkacak" dediği, mağdurun da polis ekiplerini aradığı, mağdurun evin dışına gelen ekip otosuna bindiği sırada eve gelen sanığın aracın mağdurun bulunduğu yer camını yumrukladığı, kapıyı açmaya çalıştığı, başaramayınca yanında getirdiği ve adli emanetin 2015/201 sırasına kayıtlı bıçağı çıkararak kapıyı açmaya ve mağdura saldırmaya çalıştığının kabul edildiği görülmüştür.

2. Olay yerinde bulunan polis ekiplerinin sanığı zor kullanarak etkisiz hale getirdikleri ve bıçağı muhafaza altına aldıkları dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

3. Sanık mahkemece alınan savunmasında, üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş, bıçağı kendine zarar vermek için çıkardığını savunmuştur.

4. Dosyada mevcut 28.02.2015 tarihli tutanağa göre, sanığın polis otosunun arka koltuğunda oturan eşine elindeki bıçak ile saldırmaya çalışması üzerine sanığa müdahale edilerek, zor kullanılarak etkisiz hale getirilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

5. Tutanak tanıkları dinlenmiş ve tutanağın içeriğini doğrulamışlardır.

6. Mağdurun aşamalarda olayla uygun istikrarlı beyanları vardır.

4. Dosyada mevcut 28.02.2015 tarihli tutanağa göre, sanığın polis otosunun arka koltuğunda oturan eşine elindeki bıçak ile saldırmaya çalışması üzerine sanığa müdahale edilerek, zor kullanılarak etkisiz hale getirilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

5. Tutanak tanıkları dinlenmiş ve tutanağın içeriğini doğrulamışlardır.

6. Mağdurun aşamalarda olayla uygun istikrarlı beyanları vardır.

7. Sanığın eski hükümlülükleri gösteren adli sicil kaydına göre tekerrüre esas ilamının bulunduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

A.Eksik İnceleme ve Şikâyet Yokluğuna İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

Mağdurun beyanı, sanığın savunması, tutanaklar, dinlenen tanıklar, emanete alınan bıçak karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden, araştırılacak başka bir hususun olmadığı, atılı suçun takibinin şikayete tabi olmadığı görülmekle hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Vesaire Yönünden

1. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan mahkumiyetin, 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1 fıkrasında düzenlenen tehdit suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6763 sayılı Kanun) 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı Kanun'un 106 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımı yapılan tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 7 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan Kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 254 üncü maddesi uyarınca aynı Kanunun 253 üncü maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmekle, bozma sebebi yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın vesair temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kastamonu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli ve 2015/397 Esas, 2016/97 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden gerekçe bölümünün B paragrafının 1 numaralı bendinde açıklanan eleştiri dışında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

22.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8828, Karar No: 2018/6619, Tarih: 10.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/8828 E.  ,  2018/6619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden; suç tarihi itibarıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde "onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası" öngörülmüş olup, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b. maddesi ile cezanın "üç yıldan beş yıla kadar hapis cezasına" çıkarıldığı nazara alındığında, belirtilen suç tarihinde sahte fatura düzenlemek suçunun temel cezasının asgari haddinin 18 ay hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın alt sınırdan tayin edildiği belirtilmesine rağmen 3 yıl hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2-Her iki takvim yılına ilişkin olarak da;

a)5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre; “bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi” halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle, aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlediği kabul edilen sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

b)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.