muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1658, Karar No: 2017/1464, Tarih: 29.11.2017

Kooperatif şirketler bütün ticaret kanunlarında adı geçen ticari ortaklıklardan biri olduğu gibi 865 sayılı Ticaret Kanunu döneminde verilen 07.11.1945 gün ve 1944/8 E., 1945/14 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu Kararında da kooperatif şirketleri, ortaklarının sıfatı ve işlemlerinin niteliği ne olursa olsun ticaret şirketi kabul edilmiştir. O dönemde yapı kooperatiflerinin tacir sayılıp sayılmayacağı konusunda farklı yargı kararlarının ortaya çıkması nedeniyle içtihatların birleştirilmesi yoluna gidilmiş ve "Ticaret Kanunu'nda, mutlak surette tacir addolunacağı ve ticaret şirketleri nevinden olduğu tasrih olunan ve ticaret şirketlerinin bütün mümeyyiz vasıflarını haiz bulunan kooperatif şirketlerini, muameleleri bakımından medeni veya ticari diye ayırt etmeye kanun hükümleri müsait olmadığından, bu şirketleri, ortaklarının sıfatı ve muamelelerinin vasfı ne olursa olsun sadece ortaklığın hukuki şekline göre ticari şirketlerden madut olduğuna ve şirket azası arasında çıkan davanın Ticaret mahkemelerinde görülmesi gerekli bulunduğuna" karar verilmiştir.

Öğretide de, Kooperatifler Kanununun 1. maddesinde 2004 yılında yapılan değişiklik ile kooperatifin tacir olup olmadığı hususundaki tartışmanın noktalandığı ve kooperatifin şirket niteliğinde bulunduğunun vurgulandığı, 6102 sayılı TTK'nın 124/1. maddesi ile de ticaret şirketi niteliğinde olduğunun bir kez daha teyit edildiği (Arkan, S.: Ticari İşletme Hukuku, 20.Bası, 2015, s.123), kooperatifin tacir sayılmayacağı yönündeki yorumun kanuna aykırı (contra legem) bir yorum faaliyeti olduğu, 07.11.1945 gün ve 1944/8 E., 1945/14 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu kararında da tespit edildiği üzere kooperatifin "... ticari işletme işletip işletmediğinden bağımsız olarak (hukuki) şekli (kalıbı) dolayısıyla tacir..." (Kırca, İ.: Kooperatiflerin Tacir Niteliği Hakkında, Banka ve Ticaret Hukuku Dergisi, Haziran 2017, s.5-25) olduğu ifade edilmektedir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, Kooperatifler Kanunu'nun 1. maddesindeki tanımda kooperatifin ortaklık olduğu belirtilmiş ise de bunun ticari nitelikte bir ortaklık olduğunun belirtilmediği, kooperatiflerde amacın kazanç elde edip bunu ortaklar arasında paylaşmak olmayıp, ortakların ekonomik menfaatlerini, özellikle meslek veya geçimlerine ilişkin ihtiyaçlarını iş gücü ve parasal katkılarıyla karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet suretiyle korumak ve gidermek maksadıyla bir araya geldikleri, aksi bir kabulün Anayasa'nın kooperatifleri düzenleyen hükmünde belirtilen amacına uygun düşmeyeceği, Yargıtay'ın istikrar kazanan kararlarında da kooperatiflerin tacir olarak kabul edilmediği, bu durumda somut olayda davacının ticari işletmesiyle ilgili bir uyuşmazlık var ise de davalı taraf için ticari işletmeyle ilgili bir uyuşmazlığın söz konusu olmadığı, dolayısıyla eldeki davanın nispi ticari dava olarak kabul edilemeyeceği ve yerel mahkeme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan gerekçelerle kurul çoğunluğunca kabul edilmemiştir.

Somut olayda davalı kooperatiflerin tacir olduğu, faaliyetleri bakımından da akaryakıt satım işletmesine sahip bulundukları ve bu kapsamda bayilik sözleşmeleri yaptıkları anlaşılmakla açılan davaya bakma görevinin ticaret mahkemesine ait olduğunun kabul edilmesi gerekir.

Hâl böyle olunca, eldeki davaya bakma görevi 6102 sayılı TTK'nın 4/1. maddesi uyarınca ticaret mahkemesine ait olup, Özel Dairenin bozma gerekçesi yanında yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ile bozma kararına uyulması gerekirken, göreve ilişkin dava şartı noksanlığı nedeniyle davanın usulden reddine dair verilen önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 29.11.2017 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, dava konusunun davacının ticari işletmesiyle ilgili olup aynı konunun davalılar için de ticari işletmesiyle ilgili olup olmadığı, 6102 sayılı TTK'nın 4/1. maddesi uyarınca her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili hukuk davası (nispi ticari dava) olup olmadığı konusudur. Her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili hukuk davası var denilir ise nispi ticari dava sayılıp asliye ticaret mahkemesi görevli olacak, davalı tarafın ticari işletmesiyle ilgili bir dava yok sayılır ise nispi ticari dava sayılmayıp genel görevli asliye hukuk mahkemesi görevli olacaktır.

Hukuk Genel Kurulu çoğunluğu, davalı tarafta yer alan tüzel kişi kooperatifler hakkındaki davanın da ticari işletmeleriyle ilgili nispi ticari dava kabul ederek asliye ticaret mahkemesinin görevli olduğunu kabul etmiştir.

Aşağıda açıkladığım sebeplerle çoğunluk görüşüne katılamıyorum.

Hukuk Genel Kurulu çoğunluğu, davalı tarafta yer alan tüzel kişi kooperatifler hakkındaki davanın da ticari işletmeleriyle ilgili nispi ticari dava kabul ederek asliye ticaret mahkemesinin görevli olduğunu kabul etmiştir.

Aşağıda açıkladığım sebeplerle çoğunluk görüşüne katılamıyorum.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 1. maddesinde kooperatifler, "Tüzel kişiliği haiz olmak üzere ortaklarının belirli ekonomik menfaatlerini ve özellikle meslek veya geçimlerine ait ihtiyaçlarını iş gücü ve parasal katkılarıyla karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet suretiyle sağlayıp korumak amacıyla gerçek ve tüzel kişiler tarafından kurulan değişir ortaklı ve değişir sermayeli ortaklıklar” olarak tanımlanmıştır. Maddede, kooperatifin ortaklık (şirket) olduğu belirtilmiş ise de, bu ortaklığın “ticari nitelikte bir ortaklık” olduğu yönünde bir açıklama ve belirleme yapılmamıştır.

Kooperatifler Kanunu'nun 1. maddesinde gösterilen bu tanımdan açıkça anlaşılacağı üzere kooperatiflerde amaç, diğer ticaret şirketlerinden farklı olarak kazanç elde etmek ve bunu ortakları arasında paylaşmak olmayıp, ortakların ekonomik menfaatlerini, özellikle meslek veya geçimlerine ait ihtiyaçlarını iş gücü ve parasal katkılarıyla karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet suretiyle sağlayıp korumak ve gidermektir. Kooperatifler, kâr - zarar amacından ziyade sosyal yönü ağır basan ortaklıklardır. Bu tanım ve amaç 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'mn 171. maddesinde, "Devlet, milli ekonominin yararlarını dikkate alarak, öncelikle üretimin artınlmasını ve tüketicinin korunmasını amaçlayan kooperatifçiliğin gelişmesini sağlayacak tedbirleri alır." şeklinde anlamını bulmuştur. Bu tanım ve düzenlemelere göre, yapı kooperatiflerini tacir kabul edip, tacir sıfatının sonuçlarıyla sorumlu tutmak mümkün değildir. Aksi bir kabul, kooperatiflerin ticari kazanç elde etme amacına yönelik hareket etmeleri sonucunu doğurur ki, bu durumun Anayasa'da dahi kendisine yer verilen kooperatifçiliğin amacına uygun düşmeyeceği açıktır.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 124/1. maddesinde, "Kooperatifler" ticaret şirketleri arasında sayılmış ise de, aynı maddenin 2. bendinde kooperatifler "Şahıs şirketleri" ve "Sermaye şirketleri" arasında gösterilmemiştir. TTK'nın 124. maddesinin 1 ve 2. bentleri ile 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 1. maddesi birlikte değerlendirildiğinde yapı kooperatiflerinin "ticaret şirketi" olmadığı, sosyal niteliği ağır basan kendine özgü bir ortaklık olduğu anlaşılmaktadır. Kaldı ki, bu düzenlemelere benzer hükümler, 6762 sayılı mülga Türk Ticaret Kanunu'nda da bulunmasına rağmen (md 18, 136), Yargıtay'ın istikrar kazanan uygulamasında yapı kooperatifleri tacir olarak kabul edilmemiştir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 07.02.1996 tarih ve 1995/956 E, 196/45 K., Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 11.6.2015 tarih ve 2014/5062 E, 2015/3271 K. Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 05.04.2016 tarih ve 2014/10937 E., 2016/2136 K. Ve 08.06.2016 tarih ve 2015/1147 E., 2016/3470 sayılı ilamları aynı yöndedir.)

Davalı tüzel kişi kooperatifler 1581 sayılı kanuna göre kurulmuş tarım kredi kooperatifleri ve birlikleridir. 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun 1. maddesine benzer şekilde aynı ifade ve ibareler 1581 sayılı Kanunun 1. maddesinde yer almakta, fazla olarak 2. fıkrasında ''ortak ürünleri üzerinde ticaret ve komisyonculuk yapanlar, faizle para veya mal olarak kredi verenler bu kooperatiflere giremezler'' demektedir ki evleviyet kuralı ve yasaklama gözetildiğinde, ticari iş ve işletmeleriyle ilgili bir uyuşmazlık olmadığını kabulde zorunluluk bulunmaktadır.

Hal böyle olunca davacı tarafın ticari işletmesiyle ilgili bir uyuşmazlık var ise de yukarıda sayılan kanuni düzenlemeler gözetildiğinde davalı taraf için ticari işletmesiyle ilgili bir uyuşmazlık bulunmadığını kabul etmek zarureti ortaya çıkmaktadır. 6102 sayılı TTK'nın 4/1. maddesi uyarınca her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili hukuk davası (nispi ticari dava) olmadığı, buna göre asliye ticaret mahkemesi değil asliye hukuk mahkemesi görevlidir. Aynı yöne ilişen direnme kararı da usul ve yasaya uygun olup onama görüşünde olduğumdan aksi yöndeki çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/14617, Karar No: 2015/1268, Tarih: 03.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/14617 E.  ,  2015/1268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde,.... Köyü .... parsel sayılı taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.... ve davacı vekili Av. ... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan zeytinin 2013 yılı itibarıyla kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5610, Karar No: 2018/645, Tarih: 19.02.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/5610 E.  ,  2018/645 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki asıl ve birleşen dosyalar davacısı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde asıl ve birleşen dosyalar davacısı vekili ..... ile asıl ve birleşen dosyalar davalısı..... vekili Avukat ... geldi. Asıl ve birleşen dosyalar davalısı ...... vekili ile ihbar olunan şirket yetkilisi gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, yüklenici tarafından iş sahibi adi ortaklığa karşı açılan tarafların aralarında imzalanan 23.09.2011 tarihli epoksi kaplama işi ile ilgili sözleşmeden kaynaklanan 1 nolu hakediş bedelinin tahsili için başlatılan icra takibine vakî itirazın iptâli davasıdır. Birleşen aynı

......

mahkemenin 2013/132 Esas sayılı dava dosyası yüklenici tarafından iş sahibi adi ortaklığa karşı açılan tarafların aralarında imzalanan 03.11.2010 tarihli su izolasyonu işi ile ilgili sözleşmeden kaynaklanan cari hesap alacağının tahsili için başlatılan icra takibine vakî itirazın iptâli davasıdır. Birleşen aynı mahkemenin 2013/133 Esas sayılı dava dosyası yüklenici tarafından iş sahibi adi ortaklığa karşı açılan tarafların aralarında imzalanan 23.09.2011 tarihli epoksi kaplama işi ile ilgili sözleşmeden kaynaklanan 1 nolu hakedişten kesilen teminat kesintisinin tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptâli davasıdır. Birleşen...... Mahkemesi'nin 2013/132 Esas sayılı dava dosyası yüklenici tarafından iş sahibi adi ortaklığa karşı açılan tarafların aralarında imzalanan 23.09.2011 tarihli epoksi kaplama işi ile ilgili sözleşmeden kaynaklanan 2 nolu hakediş bedeli ve aynı hakedişten kesilen teminat kesintisinin tahsili istemine dayanmaktadır. Davalı tarafından ayıp iddiasında bulunulmuş, dava öncesi yaptırdıkları tespit ile eksik ve ayıplar tespit edildiği ve ayıpların giderilmediği ileri sürülmüştür. Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda dava konusu işin yapıldığı otoparkta oluşan zararın bedelinin davacının ödenmeyen alacağından fazla olduğu gerekçe gösterilerek asıl ve birleşen davaların ayrı ayrı reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 03.11.2010 tarihinde su yalıtımına ilişkin sözleşmenin imzalandığı ve 23.09.2011 tarihinde epoksi kaplama yapımına ilişkin sözleşmenin imzalandığı hususunda çekişme yoktur. Davacı asıl ve birleşen dosyalar ile su yalıtımı sözleşmesine ilişkin cari hesap alacağı bulunduğunu, epoksi kaplama sözleşmesi ile ilgili olarak da 1 ve 2 nolu hakedişlerden kesilen teminat kesintisinin haksız olduğunu, hakediş alacağı bulunduğunu iddia etmektedir. Ne var ki davalı tarafça ayıp iddiasında bulunulmuş, dayanak olarak da yaptırılan delil tespit dosyasında hazırlanan bilirkişi raporu gösterilmektedir. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda epoksi kaplama zararının 67.213,00 TL olduğu, su izolasyonunda ayıbın 2 kere tamirat ile giderilebileceği bedelinin 94.000,00 TL olduğu binanın statik ömrünün 3 yıl kısaldığı için 30.000,00 TL 3 yıl binayı kullanamamaktan dolayı 80,000,00 TL olmak üzere toplam 271.213,00 TL zarar hesaplanmış, faturalar üzerinden ayıp bedeli ve ödemeler mahsup edilerek, sonuçta davacının alacağı bulunmadığından bahisle davalar reddedilmiştir. Ancak bilirkişi raporunda davalı savunmasında belirtilmeyen kalemler de dahil edilerek hesaplama yapılmış olması ve yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olmaması sebebi ile alınan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz. Ayrıca davacının talepleri arasında teminat kesintilerinin iadesi de yer almakta olup sözleşme hükümleri uyarınca teminatın iadesi koşulları oluşup oluşmadığı değerlendirilmemiştir. Eksik araştırma ile hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Bu nedenle mahkemece yapılacak iş, yeniden oluşturulacak bilirkişi heyeti ile mahallinde keşif icrası ile her iki sözleşme yönünden de davacı yüklenicinin hakettiği iş bedeli sözleşmedeki birim fiyatlara göre hesaplatılmalı, gerek su yalıtımı sözleşmesi gerekse epoksi uygulaması ile ilgili ayıp giderim bedeli belirlenmeli ve yüklenicinin hakettiği iş bedelinden mahsup edilmeli, diğer zarar kalemleri savunmada belirtilmediğinden değerlendirmeye alınmamalı, epoksi uygulaması ile ilgili kesilen nakdi teminatın iadesi koşulları sözleşme hükümlerine göre değerlendirilmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

.....

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden asıl ve birleşen dosyalar davacısı yararına BOZULMASINA, 1.630,00 TL duruşma vekâlet ücretinin asıl ve birleşen dosyalar davalılarından alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan asıl ve birleşen dosyalar davacısına verilmesine, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince alınması gereken 207,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden asıl ve birleşen dosyalar davacısından alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 19.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2012/11278, Karar No: 2012/14479, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/11278 E.  ,  2012/14479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı Maliye Hazinesi ile davalılar ... Otomotiv Makine İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti., ... ... Temizliği ve Atık Toplama Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... Müh. Oto. Mak. San. ve Tic. Ltd. Şti. aralarındaki dava hakkında ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.11.2010 gün ve 2009/438 - 2010/662 sayılı hüküm dairemizin 11.04.2012 gün ve 2012/509 – 2012/4529 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiş olup, süresi içinde Davalı ... ... Temizliği ve ... Toplama Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 sayılı HMK.nun geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 203,00 TL para cezasının davalı ... ç Temizliği ve ... Toplama Hizmetleri San ve Tic. Ltd. Şti.den alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 43,90 TL peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 20.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33423, Karar No: 2017/12182, Tarih: 25.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/33423 E.  ,  2017/12182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili 18.12.2014 tarihinde teknik servis elemanı ve tedarik sorumlusu olarak davalı işyerinde çalışmaya başlayan davacının iş sözleşmesinin ücretine gelen haciz yazısı gerekçe gösterilerek yılını doldurup kıdem tazminatına hak kazanmasına kısa bir süre kala sözlü feshedildiğini, savunmasının alınmadığını, yazılı fesih bildirimi bulunmadığını belirterek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine ve diğer kanuni hakların tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 11.12.2015 tarihli cevap dilekçesinde davayı kabul ettiğini belirterek ön inceleme duruşmasından önce davayı kabul etmeleri nedeniyle vekalet ücretinin yarısı oranında belirlenmesini talep etmiştir. Sonrasında bila tarihli dilekçe vererek davacının işe davet ihtarına rağmen işe başlamadığını, işe devam etme niyetinde olmayıp tazminat alma peşinde olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı vekilinin mahkemenin 14.01.2016 tarihli ön inceleme duruşmasına mazeret dilekçesi gönderdiği, dosyanın duruşmasının 21.01.2016 tarihine ertelendiği ancak bu duruşmaya da mazeret verdiği, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 140/4 maddesi uyarınca "Ön inceleme tek duruşmada tamamlanır. Zorunlu olan hâllerde bir defaya mahsus olmak üzere yeni bir duruşma günü tayin edilir." hükmü uyarınca ön inceleme duruşmasının ikinci kez ertelenmesinin mümkün olmaması nedeni ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi tarafından, davalı tarafın davayı kabul ettiğine dair cevap dilekçesi hakkında bir değerlendirme yapılmaksızın yazılı gerekçe ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan mahkemece, davalının kabul beyan sebebiyle davanın kabulüne, feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatma tazminatının dört aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık asgari Ücret Tarifesi'nin 6. maddesinde “Anlaşmazlık, davanın konusuz kalması,feragat, kabul, sulh veya herhangi bir nedenle; ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar giderilirse, Tarife hükümleriyle belirlenen ücretlerin yarısına, ön inceleme tutanağı imzalandıktan sonra giderilirse tamamına hükmolunur. Bu madde yargı mercileri tarafından hesaplanan akdi avukatlık ücreti sözleşmelerinde uygulanmaz.” şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Somut olayda; davalı taraf cevap dilekçesinde davayı kabul ettiğini bildirmiş ve mahkemece de kabul nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı, ön inceleme tutanağı imzalanmadan kabul beyanında bulunduğunda göre karar tarihinde yürürlükte olan Tarife'nin 6. maddesi gereğince davacı lehine Tarife'de düzenlenen ücretin yarısına hükmedilmesi gerekirken tamamına hükmedilmesi isabetli olmamıştır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç:

Temyiz konusu kararın hüküm fıkrasının 8. bendinde yer alan “Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Av.As.Üc.Tr. 7. Maddesi uyarınca hesaplanan 1.800,00 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,” rakam ve sözcüklerinin silinerek yerine “Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 6. maddesi uyarınca hesaplanan 900,00 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılarak hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.05.2017 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.