muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5079, Karar No: 2022/11839, Tarih: 10.05.2022

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

Her ne kadar şüpheliye ait sosyal medya hesabının kullanıcısının tespit edilmesi için Asayiş Şube Müdürlüğü’ne yazılan müzekkereye verilen cevapta ... isimli kullanıcının açık kimlik bilgilerinin tespitinin yapılamadığının belirtildiği ve şüpheliye ait sosyal medya hesabına erişim sağlayan kullanıcıların IP numaralarının tespiti için ise ... Birleşik Devletleri adli makamlarından yardım talebinde bulunulması gerektiği, ... Birleşik Devletleri adli makamlarının ise sadece "intihara teşvik, çocuk pornosu ve terör" suçlarından dolayı uluslararası istinabeye cevap verdikleri, hakaret ve tehdit suçlarının ise ... Birleşik Devletleri yasalarına göre suç teşkil etmemesi, tazminata konu eylem olarak değerledirilmesi nedenleriyle adli yardımlaşmada bulunulamadığı, ayrıca somut olayda adı geçen sosyal paylaşım siteleri bilişim sistemi niteliğinde olmadığından adli yardım talebinde bulunulmasının da mümkün olmadığı, dosyanın daimi aramaya alınmasında da fayda olmayacağı gerekçeleriyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmişse de, soruşturma dosyası kapsamında yeterli ve etkili soruşturma işlemi yapılmadan bu karar verilmiştir. CMK'nın 172/1. maddesindeki, kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinin somut olayda mevcut olmadığı, dolayısıyla şüphelinin tespitine yönelik olarak gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan sonra, şüphelinin tespiti halinde iddianame düzenlenmesi, tespit edilemediği takdirde ise daimi arama kararı alınarak dava zamanaşımı süresince soruşturmaya devam edilmesi gerektiği anlaşılmakla, merciince itirazın kabulüne karar verilmesi yerine reddedilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-... 6. Sulh Ceza Hâkimliği’nin 23/03/2021 tarihli ve 2021/3596 değişik ... sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 10/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1807, Karar No: 2021/9578, Tarih: 02.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1807 E.  ,  2021/9578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki ifadeleri, savunma, doktor raporları ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, suça sürüklenen çocuğun, olay günü kardeşiyle oyun oynamak için evine gelen beş yaşındaki mağdureyi odaya götürüp, alt kıyafetini indirdikten sonra organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismarda bulunmaya teşebbüs ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle cinsel organını mağdurenin vajinasına sürtme şeklinde sübuta eren eyleminin lehe olan 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı TCK’nın 103/1-c.1. maddesinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek mahkumiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek aynı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan ... vekili ile suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11187, Karar No: 2011/13492, Tarih: 14.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/11187 E.  ,  2011/13492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... (Kendisine asaleten, ...'a velayeten) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Elektrik Dağ. A.Ş aleyhine 05/12/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/05/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ile davalı vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı ... ve ...’ın diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, elektrik çarpması nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davacı ... ve ... yönünden şartları oluşmayan davanın reddine, davacı ... yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Olay tarihinde 9 yaşında olan davacıların müşterek çocuğu ...,hayvan otlatmaktayken davalıya ait elektrik nakil hattına temas etmesi sonucu dosya içerisindeki 14/1/2009 tarihli Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu raporuna göre; maluliyet oluşmayacak, iyileşme süreci 3 ay olacak ve sağ koldaki (vücut genelinin %4’ü kadar) 2.dereceden yanık nedeniyle vücutta kalıcı iz oluşacak biçimde yaralanmıştır.

Yaralanmanın niteliği, yaralananın yaşı ile davacılara olan yakınlığı gözetildiğinde davacı anne ... ve baba ...’ın yaralanma nedeniyle üzüntü yaşadıkları, yaşamları süresince çocuklarındaki kalıcı iz niteliğindeki yarayı görecekleri ve üzüntülerinin devam edeceği gözetildiğinde anılan davacılar yararına uygun bir manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle bu yöndeki istemin tümden reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davalının diğer temyizine gelince;

3-Davalının diğer temyizine gelince;

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Olayın oluşu, kusur durumu, yaralanma derecesi ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde; davacı ... yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarları fazladır. Anılan davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davacı ... ve ... yararına, (3) sayılı bentte açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 14/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8950, Karar No: 2010/1411, Tarih: 25.02.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/8950 E.  ,  2010/1411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacı ve davalı tarafın dayanağını oluşturan 06.06.1961 tarih 9 ve 11 numaralı tapu kayıtlarının geldi kayıtları olan 23.08.1939 tarih 16 ve 20 numaralı tapu kayıtlarının geldisi olan Eylül 1292 tarih 54 ve 55 numaralı tapu kayıtlarının; 17.04.1987 tarih 18 ve 12.10.1987 tarih 2 numaralı tapu kayıtlarının geldi kayıtları olan 16.02.1938 tarih 20 ve 24 numaralı tapu kayıtlarının geldisi olan Eylül 1292 tarih 1 ve T.Sani 1317 tarih 5 numaralı tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm gittileriyle Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Tapu Arşiv Dairesi Başkanlığından getirtilerek dosya içine konulması,

2- Yukarıdaki fıkra uyarınca getirtilecek tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişilerle dosyada bulunan tapu kayıtlarında malik olan tüm kişilere ait nüfus kayıtları veya veraset ilamları veya veraset ilamlarına esas nüfus kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3442, Karar No: 2011/6548, Tarih: 02.11.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/3442 E.  ,  2011/6548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2010

İş sözleşmesinin geçerli neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının değişik tarihlerde işe uygun olmayan davranışlar göstererek ihtar cezası aldığını, sürekli işini aksattığını, işine gereken özeni göstermemesi nedeniyle zarara neden olduğunu, son olarak 06.10.2009 tarihinde mazeretsiz ve izinsiz olarak 24.00-08.00 vardiyasına gelmeyerek çalışma düzeninin bozulmasına neden olduğunu, iş sözleşmesinin Yasanın 25/II maddesi gereğince haklı olarak sonlandırıldığını belirterek, davanın reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davacı, işe gitmediği günün öncesinde babasının rahatsızlığına ilişkin kanıt sunamamış ise de, babasının rahatsızlığı nedeniyle yorgun olduğunu belirterek, işyeri yetkilisini arayıp mazeretini bildirdiği halde, yetkilinin davacının mazeretini kabul etmediği, yorgun olan davacının gece vardiyasına gitmediği, davacının gitmemesi nedeniyle yerine başka işçinin çalıştırıldığı, işyerinin davacının davranışı dolayısıyla herhangi bir zarara uğramadığı, işyerindeki işleyişin telafi edilemeyecek şekilde olumsuz etkilediğini söylemenin olanaklı olmadığı,  davacının bu davranışıyla işverene zarar vermek veya zararın tekrarı tedirginliğini yaratmak gibi bir tutumunun bulunmadığı, davacının davranışının Yasanın 25/II. maddesinde  düzenlenen derhal fesih nedenlerine uymadığı, davacının işverence kusurlu bulunan davranışı nedeniyle en ağır disiplin cezası olan iş sözleşmesinin feshi cezası ile cezalandırıldığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli veya haklı nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanunu’nun 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen ve işverene derhal fesih yetkisi tanıyan haklı sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz. Yargılama sırasında bu nedenlerin ağırlıkları her olayın özelliğine göre değerlendirilmelidir. İşçinin iyiniyet ve ahlak kurallarına uymayan davranışı sonucunda iş ilişkisine devam etmek işveren açısından çekilmez hale gelmişse, diğer bir anlatımla güven temeli çökmüşse işverenin haklı nedenle derhal fesih hakkı doğar. Buna karşılık, işçinin davranışı taraflar arasında bulunması gereken güven temelini çökertecek ağırlıkta bulunmamakla, iş ilişkisine devamı tam anlamıyla çekilmez hale getirmemekle birlikte, işin normal işleyişini bozuyorsa, işyerindeki uyumu olumsuz yönde etkiliyor ve işverenden bu nedenle iş ilişkisini yürütmesi normal olarak beklenemiyorsa İş Kanunu'nun 18/1. maddesi gereği geçerli fesih hakkı doğar.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davacının 06.10.2009 tarihinde mazeretsiz ve izinsiz olarak 24.00-08.00 vardiyasına gelmemek biçimindeki eylemi nedeniyle işyerindeki güven ortamının zedelendiği, davacının işin yürütümünü bozan bu davranışı nedeniyle iş sözleşmesinin devamının davalı işverenden beklenemeyeceği, fesih nedeni yapılan eylem haklı sebep boyutuna ulaşmamış ise de, fesih için geçerli neden teşkil ettiğinin kabulü gerekir. Bu durumda, davanın reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 30.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 30.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100.00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 02.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16903, Karar No: 2015/4323, Tarih: 24.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/16903 E.  ,  2015/4323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... Mahallesi 930 ada 93 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu ... Mahallesi 930 ada 93 parselin dava tarihi itibariyle ve değerlendirilmesine emsal alınan ... Mahallesi 4434 ada 3 parsel sayılı taşınmazın incelenen 22.08.2006 satış tarihi itibarıyla İmar Yasası hükümleri uyarınca imar uygulaması sonucu meydana gelen parsel olup olmadığının; imar uygulaması sonucu meydana gelen parsel ise düzenleme ortaklık payına karşı gelecek şekilde indirim yapılıp yapılmadığının belediye başkanlığı ve tapu müdürlüğünden,

2-Dava konusu ... Mahallesi 930 ada 93 parsel ile emsal taşınmaz ... Mahallesi 4434 ada 93 parsel sayılı taşınmazların ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleriyle birlikte tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

Getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14846, Karar No: 2018/8478, Tarih: 12.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/14846 E.  ,  2018/8478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. İŞ (SOSYAL GÜVENLİK) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketlere ait işyerinde 22/10/2008-04/11/2011 tarihleri arasında borwerk ustası olarak çalıştığını, her iki şirketin aynı kişilere ait olduğunu, ... Ltd. Şti çalışanlarının işçi devir sözleşmesi ile diğer şirkete aktarıldığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız ve sebepsiz feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ücret, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının sağlık sorunları nedeniyle sık sık işe gelmediğini, geç geldiğini, işten ayrıldığı gün küfür ederek mesai saati bitmeden iş yerini terkettiğini, buna rağmen davacıya kıdem ve ihbar tazminatı ödemesinin banka yoluyla yapıldığı halde ödemeyi iade ettiğini, 13/12/2012 tarihinde kıdem ve ihbar tazminatının 2. kez bankaya yatırıldığını, davacının işvereni ... Çalışma Bölge Müdürlüğü'ne şikayet ettiğini, tazminatların hak edilmediğini, ödenmemiş işçilik alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı davacının sağlık sorunları nedeniyle sık sık işe gelmediğini ve kendi isteğiyle işi terkettiğini iddia etmiş ise de iki kez kıdem ve ihbar tazminatının bankaya yatırıldığını, davacının iade ettiğini bildirdiği, kendi isteğiyle işten ayrılan işçiye kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesinin çelişkili olduğu, davalı işverenin sözleşmenin haklı olarak feshedildiğini ispatlayamadığı, davacının hizmet süresi dikkate alındığında nedensiz olarak işi bırakmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı alacağının kabulüne, ispatlayamadığı gerekçesiyle fazla mesai ve hafta tatili ücretinin reddine, genel tatil ücreti alacağı talebinin % 30 indirim ile kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.