muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1645, Karar No: 2022/2726, Tarih: 24.03.2022

Somut olayda ; sözleşmenin 23. Maddesinde düzenlenen "(1) kursiyerlerin en az %20 sinin, sınavı takip eden tarihten itibaren altı ay içerisinde 3 aydan az olmamak üzere kurs süresi kadar istihdamda kalması zorunludur." hükmü düzenlenmiştir. Buna göre davalı firma, eğitim verdiği 20 kursiyerden 4'ünü kurs bitiminde, kendi bünyesinde istihdam ettirmiştir. Ancak sözleşmede belirtilen istihdam zorunluluğu için gereken en az 3 aylık süre dolmadan kursiyerlerin, iş akitleri sonlanmıştır.

Mahkeme ilk kararında; davalı ... yerinin sözleşme hükümlerine göre toplam 4 kursiyerin sözleşmede belirtilen 90 günlük süre bitmeden işten çıkışını vermek sureti ile taraflar arasında imzalanan sözleşmenin “yasaklılık hükümleri” başlıklı 34. maddesinin 3. bendinde yer alan; “istihdam yükümlülüğünün hiç yerine getirilmemesi halinde-kursiyer zaruri giderleri ile sigorta prim giderleri hariç- ilgili kurs için yapılan tüm giderler yüklenicilerden geri alınır” hükmüne aykırı hareket ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş davalının temyiz üzerine bozma ilamında ; sözleşmenin bir kısmının yerine getirildiği anlaşılmasına rağmen, sözleşmenin 34/4. Maddesindeki "istihdam yükümlülüğünün kısmen yerine getirilmemesi halinde istihdam edilmeyen her bir kursiyer için, -kursiyer zaruri gideri ile sigorta prim giderleri hariç toplam kurs giderinin mezun kursiyer sayısına bölünmesi ile bulunan- kişi başı ortalama birim maliyet yüklenicilerden geri alınır ve/veya varsa bunların alacaklarından mahsup edilir. Bloke tutarı irad kaydedilir. Yüklenici hakkında bir yıl süresince yasaklılık hükümleri uygulanır."düzenlemesi ile yukarıda geçen 34/3 maddesi birlikte değerlendirilmeyerek ve bu hususta yapılan itirazlar ile ilgili ek rapor alınmayarak eksik inceleme ile karar verildiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Bozma ilamına uyan mahkemece hükme esas alınan raporda; davalı kuruma ödenen toplam miktarın davalı kurumda istihdam edilen kursiyer sayısına bölünerek her bir kursiyer için bulunan günlük maliyetin istihdam edilmeyen süre ile çarpımı sonucu alacak miktarı hesaplanmıştır.

Ancak; sözleşmenin 34/4. maddesindeki "istihdam yükümlülüğünün kısmen yerine getirilmemesi halinde istihdam edilmeyen her bir kursiyer için, -kursiyer zaruri gideri ile sigorta prim giderleri hariç toplam kurs giderinin mezun kursiyer sayısına bölünmesi ile bulunan- kişi başı ortalama birim maliyet yüklenicilerden geri alınır ve/veya varsa bunların alacaklarından mahsup edilir. Bloke tutarı irad kaydedilir. Yüklenici hakkında bir yıl süresince yasaklılık hükümleri uygulanır." hükmü yanlış yorumlanmıştır.

Bu durumda, bozma kararında belirtilen biçimde işlem yapılmadığı ve sözleşmenin 34/3 ve 34/4 maddesinin hatalı değerlendirildiğinin anlaşılmasına göre yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

2- Bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bu durumda, bozma kararında belirtilen biçimde işlem yapılmadığı ve sözleşmenin 34/3 ve 34/4 maddesinin hatalı değerlendirildiğinin anlaşılmasına göre yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

2- Bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 6100 sayılı HMK'nin geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nin 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 24/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/560, Karar No: 2019/3502, Tarih: 17.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/560 E.  ,  2019/3502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalılar ile baba bir kardeş olduklarını, davalıların annesine ait taşınmazda çocuk yaştan itibaren kendisine satılacağını düşünerek çalıştığını, ihya ettiğini, tarla zeminini düzelttiğini, taşlardan ayıkladığını, teraslama yaptığını, borular döşeyerek su getirdiğini, havuz yaptığını ve çeşitli meyve ağaçları diktiğini, davalıların katkılarının bulunmadığını, davalılar ile anlaşmış olmasına rağmen dava dışı bir kişiye taşınmazı sattıklarını, davalıların sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek, faydalı, onarım masrafları, iyileştirme bedelleri ve değer arttırıcı kazandırmaları karşılığı olmak üzere fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla şimdilik 20.000,00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar; yetki itirazlarının bulunduğunu, taşınmazdaki çalışmaları davacının değil babalarının yaptığını, davacının elde ettiği geliri paylaşmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacının taşınmazın kendine ait olmadığını bildiğinden iyiniyetli olmadığı, davalıların asgari levazım bedelinden sorumlu oldukları gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 2.550,00 TL'nin davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün süresi içerisinde davacı tarafça temyizi üzerine Dairemizin 15.03.2017 gün, 2015/17909 Esas, 2017/3112 Karar sayılı ilamı ile, " 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerektiği,

2-....davacının başkasına ait olduğunu bilmesine rağmen taşınmazı kullanmaya devam etmesi nedeniyle iyiniyetli olmadığı, buna göre de sadece TMK'nın 723.maddesi gereğince asgari levazım bedelini davalıdan talep edebileceği ancak, hükme esas alınan bilirkişi raporunun; havuz ve tesviye gibi masrafların alanında uzman olmayan ziraat mühendisi bilirkişiden alındığı, gerek öğretide, gerekse uygulamada asgari levazım değerinin, tüm malzemenin işçilik ve bakım giderlerinin gözetilmeksizin, piyasadaki en düşük değerlerinden, yapım ve dikim yılı veya yıllarına göre yıpranma payı düşüldükten sonra elde edilecek miktar şeklinde hesaplanacağının benimsendiği, yeterli teknik inceleme yapılmadığı, taraf ve Yargıtay denetimine elverişli olmadığı bu nedenle davacı tarafından taşınmaza yapıldığı ve dikildiği belirlenen unsurların asgari levazım bedeli konusunda ziraat ve inşaat mühendisi bilirkişilerinden rapor alınıp, hesaplanacak bu bedel üzerinden davanın kabulü gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığı " gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; bozma sonrasında alınan bilirkişi kök ve ek raporu doğrultusunda, dava konusu parselde bulunan meyve ağaçlarının dava tarihi itibariyle toplam değerinin 34.000,00 TL olduğu, parselde kurulu olan damla sulama sisteminin dekara maliyetinin 250,00 TL ve 1m2 maliyetinin ise 0,25 TL olduğu, damla sulama sisteminin toplam maliyetinin 1.548,23 x 0,25 = 387,06 TL olduğu, parselin meyvelik olarak kullanılan kısmının tesviye edildiği ve bunun için iş makinesinin 10 saatlik çalışması gerekeceğinin belirtildiği, iş makinesinin saatlik çalışma bedelinin 150,00 TL olduğu, 10 saatlik çalışmanın değerinin 1.500,00 TL olduğu, söz konusu havuzların durumları değerlendirilerek yapım özellikleri yıpranma oranı dikkate alındığında dava tarihi itibariyle değerlerinin toprak havuzun 400,00 TL, beton havuzun 990,00 TL olduğu gerekçesiyle, talep ile bağlı kalınarak davanın kabulü ile, 20.000,00 TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar mahkemece bozmaya uyma kararı verilmiş ise de; bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Kural olarak bozma kararına uyan mahkeme, artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Çünkü, mahkemenin bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli müktesep (kazanılmış) hak doğmuştur. Bu kazanılmış hak yeni bir hükümle ortadan kaldırılamaz.

Her ne kadar mahkemece bozmaya uyma kararı verilmiş ise de; bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Kural olarak bozma kararına uyan mahkeme, artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Çünkü, mahkemenin bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli müktesep (kazanılmış) hak doğmuştur. Bu kazanılmış hak yeni bir hükümle ortadan kaldırılamaz.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması üzerine, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlanan bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Y.İ.B.K.)

Somut uyuşmazlıkta; mahkemece uyma kararı verilen bozma ilamında da belirtildiği üzere davacının iyi niyetli olmadığı kabul edilmekle sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre kendisine iade edilecek bedelin belirlenmesinde taşınmaza davacı tarafından yapıldığı ve

dikildiği belirlenen unsurların asgari levazım bedelini aşamayacağının düşünülmesi gerektiği açıktır. Ancak mahkemece hükme esas alınan ve dosya üzerinden hazırlanan bilirkişi kök ve ek raporunda yapılan hesaplama belirtilen ilkelere ve denetime uygun değildir.

Bozma ilamında da belirtildiği gibi davacının TMK'nın 723/3.maddesi gereğince asgari levazım bedelini davalılardan talep edebileceği açıktır. Ancak, Gerek öğreti ile gerekse sapma göstermeyen uygulama ile asgari levazım değerinin yapı ve eklentilerinin yapımında kullanılan tüm malzemelerin işçilik ve yapımcı kârı gibi unsurlar gözetilmeksizin piyasadaki en düşük değerlerinden, yapım yılı veya yıllarına göre yıpranma payı düşüldükten sonra elde edilecek miktar şeklinde benimsenmiş bulunmaktadır. Dikilen ağaçlar yönünden de işçilik ve bakım giderleri gözetilmeksizin, piyasadaki en düşük değerlerinden, dikim yılı veya yıllarına göre yıpranma payı düşüldükten sonra elde edilecek miktar şeklinde hesaplanacağı benimsenmiş bulunmakla, ağaç değerine göre değil odun değerine göre teknik inceleme yapılmalıdır. Oysa; dikilen dava konusu ağaçlar yönünden; odun değerine göre değil ağaç değerine göre teknik inceleme yapıldığı gibi, bedelin belirlenmesinde dikim yılı verileri değil dava tarihi değerlerinin dikkate alındığı görülmüştür. Toprak ve beton havuz bedelleri yönünden ise ; işçilik giderleri yukarıda belirtilen ilkelerin aksine bedele dahil edildiği gibi, damla sulama sisteminin maliyetinin ve dava konusu taşınmazın tesviye bedelinin belirlenmesinde hangi yıl ve piyasa rayici verilerinin uygulandığı da anlaşılamamıştır.

Yukarıda açıklanan ilkeler gözönünde bulundurularak, konusunda uzman bilirkişilere gerekirse yeniden keşif yapılmak suretiyle rapor hazırlatılarak, ağaçlar bakımından belirlenecek odun bedeli ile beton ve toprak havuzlar ile damla sulama tesisi ve tesviye bedeline ilişkin yukarıdaki yönteme göre hesaplama yapılarak asgari levazım bedeli üzerinden davanın kabulü gerekirken, rayiç bedellere yönelik yıl ve veri teminine ilişkin yeterli açıklamayı içermeyen denetime ve hüküm kurmaya elverişsiz bilirkişi raporuna göre karar verilmesi doğru olmamış bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/22187, Karar No: 2010/14362, Tarih: 27.09.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/22187 E.  ,  2010/14362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza vermekten vazgeçilmesine

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın yakınana ait işyerine müşteri gibi girerek deneme bahanesiyle almış olduğu bluzun alarmını sökmek suretiyle çalması şeklinde gerçekleştirdiği eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesindeki suçu oluşturması karşısında, yazılı şekilde uygulama yapılması,

2- Ceza Genel Kurulunun 13.11.2007 gün ve 07/6-210, 07/234 Esas Karar sayılı kararı ve dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre; 5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleri, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, çalınan eşyanın 120 TL. değerinde olduğu da gözetildiğinde, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 27/09/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5387, Karar No: 2007/5948, Tarih: 25.06.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5387 E.  ,  2007/5948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın irtifak hakkının idare adına tescili, karşı davada maddi hataların düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

Taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığının tespiti için Belediye Başkanlığına yazılan yazıya verilen cevapta, imar planı dışında kalan taşınmazın Belediye mücavir alanı sınırları içinde olmakla birlikte Belediye hizmetlerinden yararlanmadığı; harita mühendisi bilirkişinin dosyaya sunduğu raporda ise en yakın yerleşim merkezine 350 mt. mesafede bulunduğu saptanmıştır. Keşif sırasında dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kullanıldığı belirlenmişse de mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda arsa niteliğinde kabul edilerek değerlendirme yapılmıştır.

Oysa ki; Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde kabulü için uygulamalı (genelde 1/1000 ölçekli) imar planı ile iskan sahası olarak ayrılmış yerlerde bulunması esastır. Aynı karara göre, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için ise, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Nazım imar planı (1/5000 ve daha büyük ölçekli) içinde bulunan taşınmazların arsa sayılabilmeleri ise Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük

Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 Sayılı Kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı ve kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılığının yakın gelecekte var olmasına bağlıdır.

Saptanan durumu itibarıyla, kamulaştırma hukuku açısından yukarıda açıklanan arsa sayılabilme koşullarını taşımayan davaya konu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ve bu niteliğine göre değerlendirilmesi gerekirken, arsa niteliğinde değerlendirme yapılan bilirkişi raporlarına dayalı olarak karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Saptanan durumu itibarıyla, kamulaştırma hukuku açısından yukarıda açıklanan arsa sayılabilme koşullarını taşımayan davaya konu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ve bu niteliğine göre değerlendirilmesi gerekirken, arsa niteliğinde değerlendirme yapılan bilirkişi raporlarına dayalı olarak karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 25.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32462, Karar No: 2016/1433, Tarih: 27.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/32462 E.  ,  2016/1433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, işveren tarafça iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket yetkilisi, zamanaşımı itirazında bulunmuş, kış aylarında sabah 08:00 akşam 18:00, yaz aylarında ise sabah 08:00 akşam 19:00 saatleri arası çalışıldığını, haftada bir gün izin kullanıldığını, dini bayramlarda ilk gün çalışıp sonrasında tatil yapıldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur..

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne verilmiştir. Karar taraflarca temyiz edilmiş ve Dairemizin 2014/602 E. 2014/10196 K. Sayılı kararı ile; “...Somut olayda, davacı 15.04.2013 tarihinde ıslah talebinde bulunmuştur. Islah dilekçesi davalı tarafa tebliğ edilmiş olup, davalı taraf ıslah talebine karşı süresi içinde zamanaşımı definde bulunmuştur. Mahkemece, ıslah talebine karşı davalı tarafın zamanaşımı defi dikkate alınmamış ve bilirkişi raporu doğrultusunda fazla mesai alacağının kabulüne karar verilmiştir. Ancak ıslah tarihi itibarıyla zamanaşımı defi değerlendirilip hesaplama yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, zamanaşımı defi dikkate alınmadan hesaplama yapılması hatalı olup bozma nedenidir.” ve “....Somut olayda; mahkemece karara esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma alacağı tanık beyanlarına göre belirlenmiş olup davacının haftalık ortalama 52,5 saat çalışması olduğu kabul edilmiş ve buna göre hesaplama yapılmıştır. Davalı tarafça dosyaya birkısım imzalı bordrolar ibraz edilmiş olup, söz konusu bordrolarda işveren tarafça bazı aylar için fazla mesai tahakkuku yapıldığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda fazla çalışma alacağı hesaplanırken, işveren tarafça ibraz edilmiş olan bordrolarda tahakkuk ettirilmiş olan toplam 362,00 TL nin, hesaplanmış olan fazla mesai alacağından mahsup edilmiş olması hatalıdır. Yapılacak iş, ücret bordrolarında fazla mesai tahakkuku bulunan dönemler için davacı tarafça daha fazla fazla mesai yapıldığı yazılı belgelerle ispatlanamdığı sürece, anılan dönemler hesaplamadan dışlanmak suretiyle, bordrolarda tahakkuk bulunmayan aylar bakımından belirleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.” gerekçeleri bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş, ek bilirkişi raporu alınmadan bozma ilamında belirtilen şekliyle mahkemece hesaplama yapılarak yeniden davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

6100 sayılı HMK 26. Maddesine göre hâkim, kanundaki istisnalar saklı kalmak kaydıyla, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.

Somut olayda fazla mesai ücretine ilişkin olarak davacı dava dilekçesi ile 1.500,00 TL ve ıslah dilekçesi ile 1.302,21 TL. olmak üzere toplam 2.801,21 TL talep etmiş olmasına rağmen mahkemece 3.472,45 TL net fazla mesai alacağına hükmedilmiş olması talep aşımı olup, bozma nedenidir.

3- Dairemiz bozma kararında zamanaşımı dikkate alınarak fazla mesai ücretine ilişkin olarak bordrolarda tahakkuk olan ayların dışlanarak ilgili alacakların yeniden hesaplanması gerektiği belirtilmiştir.

Somut olayda mahkemece bozma kararında belirtilen hususlar, yeniden bir bilirkişi raporu alınmaksızın gerekçeli kararda izah edilmek suretiyle karşılanmıştır. Oysa mahkemece gerekçeli kararda belirtilen şekilde yapılan hesaplamalar özellikle taraflar açısından itiraza ve denetime elverişli değildir. Yapılacak iş dosya bilirkişiye tevdi edilerek bozma kararında belirtilen hususlara göre ve denetime elverişli şekilde hazırlanacak bilirkişi raporu çerçevesinde karar vermektir.

Mahkemece bu husus gözetilmeksizin eksik inceleme ile karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.