muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11213, Karar No: 2013/12776, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/11213 E.  ,  2013/12776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve kötüniyet tazminatı ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... Karakülah tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı asıl işveren işyerinde, değişen alt işverenler bünyesinde çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının işveren tarafından ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, yıllık izin ve fazla çalışma ücretleri alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının yüklenici firma işçisi olduğunu, müvekkilinin ihale makamı konumunda olup işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmadığını, kaldı ki dava konusu alacaklara hak kazanılmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı şirket vekili, davacının belediyenin işçisi sayılması gerektiğini, müvekkili şirketin işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmadığını, kaldı ki dava konusu alacaklara hak kazanılmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, davalılar arasında geçerli asıl-alt işveren ilişkisi bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı ve uygulanan faiz oranı noktalarında toplanmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda mahkemece, davalıların ispat yükünü yerine getirmediği gerekçesiyle, davacı işçinin tüm çalışma süresi boyunca yıllık izin hakkını kullanmadığı kabul edilmiştir. Ne var ki, davalı ... vekili, yemin deliline de dayanmış olup, mahkemece davalıya, yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılmamıştır. Anılan nedenle, yemin deliline dayanan davalı belediyeye, yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonuca göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 225. ve devamı maddeleri uyarınca işlem yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, yıllık izin ücreti alacağında, yasal faize hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/643, Karar No: 2020/873, Tarih: 26.02.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/643 E.  ,  2020/873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Hükmün açıklanması; Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığında mağdurun isminin yazılmaması mahâllinde eklenmesi olanaklı yazım hatası olduğundan; sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nin 61. maddesine aykırı olarak, anılan Yasanın 31/3. maddesinin, 168/3. maddesinden sonra uygulanması sonuca etkili bulunmadığından; 5237 sayılı TCK'nin 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nin 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, "Değerin azlığı"nın 5237 sayılı Yasa’ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa Koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayda sanık ve suç arkadaşının mağdurun üstünü arayarak 20 TL’sini yağmaladığının anlaşılması karşısında, koşulları oluşmadığı hâlde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından; anılan hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 26/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6828, Karar No: 2013/10525, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/6828 E.  ,  2013/10525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAHİLİ DAVALI: Hazine

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi ve dahili davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda incelendiği bildirilen memleket haritasının tarihi belli değildir. Bu nedenle,

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yeri kapsayan en eski tarihli memleket haritası ile dayanağı hava fotoğrafları bulunduğu yerden getirildikten sonra; dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek en eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarının (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) aktarılarak, tüm taşınmazların aynı harita üzerinde komşu parselleri ile birlikte (1/25.000 ölçekli olarak ayrı ayrı) gösterecekleri müşterek imzalı rapor ve kroki düzenlettirilmesi ve hava fotoğrafları ve memleket haritasında görülen yeşil ya da koyu renkli alanların ne anlama geldiği, taşınmazlar üzerinde var ise ağaçların sayısı, cinsi, kapalılık oranının açıklandığı, ek rapor alınarak dosya içine konulduktan sonra,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 21/11/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4091, Karar No: 2017/7066, Tarih: 18.12.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/4091 E.  ,  2017/7066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan İzmir 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2008/1085 esas sayılı dava dosyasında yapılan kovuşturma neticesinde hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediğinden, hükümden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinin gerekip gerekmediğinin tartışılması gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3649, Karar No: 2019/5348, Tarih: 03.12.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/3649 E.  ,  2019/5348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmek

HÜKÜM : TCK'nin 81, 29, 53, 58, 54, 63. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen 22/11/2018 gün ve 2018/2545 esas, 2018/2969 karar sayılı kararına ilişkin, sanık müdafiinin 29/11/2018, katılanlar vekilinin ise 05/12/2018 tarihli dilekçeleri ile temyiz talebinde bulunarak gerekçeli kararın taraflarına tebliğ edilmesini belirttikleri, gerekçeli kararın sanık müdafiine 18/12/2018, katılanlar vekiline 21/12/2018 tarihinde tebliğ edildiği, CMK’nin 295. maddesinde belirtilen yedi günlük yasal süre geçtikten sonra sanık müdafiinin 28/12/2019, katılanlar vekilinin ise 09/01/2019 tarihli temyiz sebeplerini gösterir dilekçelerinin verildiği; anlaşılmakla, CMK'nin 298. maddesi uyarınca sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz istemlerinin REDDİNE, 03/12/2019 tarihinde Üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verilmiştir.

KARŞI OY:

5271 sayılı CMK'de olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1.md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, 295. md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir, 298. md: Yargıtay...... ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder, 301 md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'de olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

CMK'nin 308. md: Yargıtay Ceza Dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir.

CMK'nin 308. md: Yargıtay Ceza Dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir.

5271 sayılı CMK'nin 232. maddesinin başlığında Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar düzenlenmiş olup CMK'nin 232/6. Fıkrasında; Hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir. şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan yasaya aykırılıkların tamamını resen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine

bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Yasa koyucu CMK'nin 232/6. maddesinde kararı veren mahkemenin hükmünde bu karara karşı yasa yollarının neler olduğunu süresini ve merciini tereddüte mahal vermeyecek şekilde kararında belirtmesi gerektiğini belirtmiş ancak bu düzenlemeden daha sonra yürürlüğe giren mevzuatla mahkeme kararlarının temyizinin sebep içermesi gerektiği sebepsiz temyizin geçerli olmayacağı öngörülemediğinden olacak ki mahkemenin kararında temyiz sebebinin de dilekçede bulunması gerektiğini mahkemenin kararında bildirilmesi yasada düzenlenmemiştir. Uygulamada da böyle bir bildirim yapılmamaktadır.

CMK'deki temyiz sebebi ile bağlılık ilkesi uygulanacak ise temyiz sebebi bildirilmeden yapılan temyizlerin geçersiz sayılacağını ve hak kayıplarının yaşanabileceğini açıkça gören yargı mercilerinin bunun CMK'nin 232/6. md gereği davanın taraflarına kısa kararın son kısmında açıkça bildirilmesinin yasanın zorunlu bir sonucu olduğunu düşünmekle beraber yürürlükte olan mevzuat gözönüne alındığında herhangi bir hukuk eğitimi almayan ve ceza davasına taraf olan kişinin veya ilgili tarafın avukatının istinaf mahkemelerinden aleyhine çıktığını düşündüğü kararı sebep bildirmeksizin süresinde temyiz etse dahi bu temyizin Yargıtay Dairesince reddolunacağı ancak Yargıtay Cumhuriyet savcısının ilgili Yargıtay Dairesinin kararına karşı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna itiraz etme hakkını kullanırken hiçbir sebep bildirmek zorunda olmadığı bununda vatandaşın aleyhine olarak 1982 Anayasasının 10,11,36,90 md. ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ve 10. maddelerinde karşılıklarını bulan kanun önünde eşitlik ve silahların eşitliği ilkelerine aykırılık teşkil ettiğini, yasal düzenlemelerin millet adna TBMM tarafından yapıldığını ancak bunların ilahi metinler olmayıp uygulayıcılar tarafından eksik,yanlış veya hakkaniyete aykırı olanlar var ise bunların belirlenip düzeltilmesinin de yasalarda düzenlendiği, usuli bir düzenlemeyi bilemediği için yasal süresi içerisinde temyiz dilekçesini sebep bildirmeden veren davanın tarafı veya taraf avukatının temyiz talebinin usul hükmü gereği sebep bildirilmediği düşüncesi ile reddolunmasının hukuki ve vicdani olmadığını sadece kanuni olduğunu ancak hakimin görevinin kanunu değil hukuku uygulamak olduğunu düşündüğümden Ceza Muhakemesinin odak noktası sayılan maddi gerçeğin ortaya çıkmasını engelleyecek mahiyetteki bu usul hükümlerinin davaya konu olaya uygulanması yerine öncelikle bu hükümlerin 1982 Anayasasına aykırılığı düşüncesi ile Anayasa mahkemesine iptal talebi ile gidilmesi bu kabul edilmeyecek ise Yargıtay Dairemiz tarafından CMK'de sanık lehine kıyasın yasak olmadığı dikkate alınarak CMK'nin 294/1. madde hükmündeki sebeple bağlılık kuralının CMK'nin 308. maddesindeki sebep bildirmenin zorunlu olmadığı şeklinde yorumlanması gerektiği ve sebep bildirilmese ve hatta taraf müdafii tarafından verilse dahi temyizen incelenme iradesinin belirlenebildiği dosyaların usule aykırılık nedeniyle reddedilip toplumun adalete, devlete, hukuka olan inancının sarsılmasını önlemek ve ihkakı hak yolunun açılmasının önüne de geçmek gerektiği düşüncesi ve gerekçesi ile çoğunluğun kanaatine usul yönünden muhalifim. Saygılarımla.
Yargıtay — Esas No: 2011/43416, Karar No: 2013/31007, Tarih: 27.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/43416 E.  ,  2013/31007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.01.2003 tarihinde Akdeniz Belediyesinin temizlik işlerini üstlenen alt işveren şirkette çalışmaya başladığını, çalışmasının davalı şirket nezdinde hiç kesintiye uğramadan 28.02.2010 tarihine kadar sürdüğünü iddia ederek yıllık izin, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.01.2003 tarihinde Akdeniz Belediyesinin temizlik işlerini üstlenen alt işveren şirkette çalışmaya başladığını, çalışmasının davalı şirket nezdinde hiç kesintiye uğramadan 28.02.2010 tarihine kadar sürdüğünü iddia ederek yıllık izin, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, müvekkili şirketin Akdeniz Belediye Başkanlığının açtığı temizlik işleri ihalelerinden ilk olarak 01.01.2004-31.01.2004 arasındaki ihaleyi, en son olarak da 01.01.2009-31.12.2009 arasındaki ihaleyi aldığını, işçilerle de belirli süreli hizmet akdi yapıldığını, davacının 01.01.2009 tarihinden 31.12.2009 tarihine kadar çalışmasına devam ettiğini, müvekkilinin 31.12.2009 tarihinde sözleşmesi sona erdiği halde davacının asıl işvereni olan Akdeniz belediyesi bünyesinde çalışmaya devam ettiğini, davacının halen Akdeniz Belediyesi bünyesinde çalışmaya devam ettiğini, davacının işvereninin işin başından beri asıl işveren olan belediye olduğunu, müvekkili firmaca imzalanan taşeronluk sözleşmesinin hükümsüz olduğunun yargı kararı ile teyit edildiğini, davacının müvekkili yanındaki hizmetinin firmanın anılan belediyede ihale ile üstlendiği işin süresi olan 2009 senesine münhasır olduğunu, asıl işveren belediyenin 2009 yılında 380 işçi ile yaptırdığı ... içi temizliği ve çöp nakli işinin 2010 senesinde 300 işçi ile yapılmasına karar verdiğini ve ihale şartnameleri ile sözleşmesini bu doğrultuda hazırladığını, ihale ile üstlenilen işin bitim tarihi olan 31.12.2009 tarihinde söz konusu işin de kendiliğinden sona erdiğini, temizlik ve çöp nakil işinin Yargıtay 9. Hukuk dairesinin ilamında belirtildiği üzere belediyelerin asıl işlerinden olduğunu, asli ... olan temizliğin taşeronlara devri mümkün olmadığından ve bu kapsamda imzalanmış taşeronluk sözleşmelerinin başından beri geçerli olmadığından belediyenin sorumluluktan kurtulamayacağını, müvekkili firmanın 2004-2009 senelerindeki işverenliğinin niteliği ve konumunun Yargıtay’ın anılan kararında tanımlanan gibi olduğunu, davacının başlangıçtan itibaren belediye işçisi olduğunun izahtan vareste olduğunu, bu bağlamda davacı ve diğer temizlik işinde çalışan işçilerin tamamının belediye işçileri olduğunu, belediyenin temizlik işini ihale ettiği firmalara bu işçileri geçici ... ilişkisi ile ihale süresince verdiğini, ihale süresi bittiğinde de bu işçileri yeni ihale alan firmada belirli süreli

... akdi imzalamak suretiyle çalıştırdığını, bu bağlamda işçi ile ihale alan firma arasında belirli süreli ... akdi imzalandığını ve bunun da işçinin yazılı muvafakati şartını karşıladığını, davada ... Kanunu madde 7’deki geçici ... ilişkisini uygulamak mümkün olduğundan davacının müvekkilinden önceki işyerlerindeki çalışmaları varsa bundan müvekkilinin sorumlu tutulmasının yasal olmayacağı gibi, hakkaniyete de uygun olmayacağını, uyuşmazlığın ... Kanunu madde 7’de sözü edilen geçici ... ilişkisi bağlamında çözümü gerektiğini, asıl işveren alt işveren ilişkisinin bu uyuşmazlıkta uygulama yeri olmadığını, hizmet alım sözleşmesini karşılayan sözleşme tipinin geçici ... ilişkisi olduğunu, davacının tüm çalıştığı dönemlere ilişkin müvekkilinden yasal haklarını istemesinin yerinde olmadığını, asıl işveren olan belediyenin ve davalıdan önceki alt işverenlerin davaya dahil edilmesini veya davanın bu işverenlere de ihbarı gerektiğini, resmi kurum olan belediyenin fazla mesai yapılmış, genel tatil ve hafta sonları çalışılmış olsa bu çalışmanın karşılığının ödenmemesinin söz konusu olmayacağını, ayrıca belediye ile imzalanan sözleşmede çalışma saatlerinin belirtildiğini, fazla mesai, genel tatil ve hafta sonu çalışması yapılmasının söz konusu olmadığını, davacı ile imzalanan sözleşmeler bir yıllık olduğundan bir yıl doldurulmadan ... akdi sona erdiğinden yıllık izin hakkının da yasal olarak bulunmadığını, resmi kurum olan belediyede genel tatillerde çalışma yapılmadığını, zamanaşımı savunmasında da bulunarak davanın belediye ve önceki firmalara da ihbarı ile reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yıllık izin, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Yıllık izin, Anayasal temeli olan dinlenme hakkının ... hukukundaki yansıması olup, ... akdinin feshi ile birlikte ücret alacağına dönüşür.

Her ne kadar davacı vekili dava dilekçesinde yıllık izin ücreti alacağının da hüküm altına alınmasını talep etmiş ise de, dosya kapsamından ... sözleşmesinin sona ermediği, davacı işçinin çalışmasını başka bir alt işverenlik nezdinde sürdürdüğü anlaşıldığından, mahkemece yazılı şekilde feshe bağlı haklardan olan izin ücreti alacağının tahsiline dair hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5734, Karar No: 2014/5929, Tarih: 21.10.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/5734 E.  ,  2014/5929 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...'e vesayeten Vasi ... ile davalı ... İnş. Ot. Gıda Turz. ve Dış Tic. San. Tic. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.04.2014 gün ve 2013/197-2014/222 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmış olup, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 gün ve 1 sayılı kararı uyarınca temyiz itirazlarını inceleme görevi 23. Hukuk Dairesi'ne aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz itirazlarını incelemekle görevli Yargıtay Yüksek 23.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.