muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5001, Karar No: 2012/24578, Tarih: 08.11.2012

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Başkanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2-Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Kanun'un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmi dört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az 24 saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez.

Ayrıca, hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin 24 saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi norm kuramı uyarınca bu iddiası ispatla yükümlüdür. Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları yazılı delil niteliğindedir. Ancak sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut olayda dosya içerisinde davacıya ait ücret bordroları veya hafta tatili ücretinin ödendiğini gösteren yazılı bir belge bulunmamaktadır. Her ne kadar bilirkişi raporunda emsal nitelikteki dosyalarda dinlenen tanıkların onbeş günde bir hafta tatili izni kullanıldığını, sözleşmenin feshinden ortalama beş buçuk ay önce işyerinde hafta tatili izni kullanılmaya başlandığını beyan ettiklerini ve hesaplamanın da buna göre yapıldığını belirtmiş ise de dosya içerisinde davacı tarafından dinletilen tanık beyanlarına göre haftada bir gün hafta tatili kullandırıldığı, dolayısıyla davacının hafta tatili çalışmasından kaynaklanan alacağının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda hafta tatili ücreti talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile hafta tatili ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.11.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30833, Karar No: 2021/28223, Tarih: 01.12.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/30833 E.  ,  2021/28223 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Basit yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2,3-c, 106/1-1.cümle, 125/1, 125/3-a, 125/4, 62/1 ve 53/1. maddeleri gereğince 6 ay hapis cezası (2 kez), 5 ay hapis cezası ve 11 ay 20 gün hapis cezası (3 kez) ile cezalandırılmasına dair Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/10/2020 tarihli ve 2019/367 esas, 2020/668 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "1- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251. maddesinde, "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir" şeklinde,

Geçici 5. maddesinde yer alan, "(1) Bu maddeyi ihdas eden Kanunla; ...c) 250 nci maddede düzenlenen seri muhakeme usulü ile 251 ve 252 nci maddelerde düzenlenen basit yargılama usulüne ilişkin hükümler, 1/1/2020 tarihinden itibaren uygulanır. d) 1/1/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" şeklindeki düzenlemeler ile,

Anayasa Mahkemesinin 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı kararı ile geçici 5. maddenin d bendinde yer alan “…kovuşturma evresine geçilmiş,…” ibaresinin aynı bentte yer alan “…basit yargılama usulü…” yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde, söz konusu iptal kararının 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesinde işaret edilen hakkında basit yargılama yapılması mümkün görülen ancak 01/01/2020 tarihinden önce kovuşturma aşamasına geçildiği için basit yargılama yapılmayan suçlara ilişkin görülmekte olan davalarda gözetilmesinin gerektiği,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 15/10/2020 tarihli ve 2020/8330 esas, 2020/13766 karar sayılı ilamında ''...17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,'' şeklinde belirtildiği üzere, sanığın mahkumiyetine konu suçun, 5271 sayılı Kanunu'nun 251. maddesi gereğince basit yargılama usulüne tabi olduğu, kararın ise 16/10/2020 tarihinde verildiği anlaşılmakla, karar tarihi itibariyle belirtilen iptal kararı sonrasında sanık hakkında basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağı hususunda Mahkemesince bir değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Sanığın Yaşam Hastanesinde çalışan teknisyen ve doktorlara ''senin de a..na koyarım, o..pu çocuğu, seni s.keceğim, ananı avradını s.keceğim, a.ına koduğumun çocuğu'' şeklinde hakaretlerde bulunduğu, olayda her ne kadar mahkemesince sanık hakkında her üç katılana yönelik hakaret eylemleri nedeniyle katılan sayısınca 3 kez hakaret suçundan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek fiille işlenmesi durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle, sanığın adı geçen müştekilere yönelik hakaret eylemini aynı suç işleme kararı içinde işlediği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

1) "1" numaralı istem açısından,

Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 esas ve 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşılmıştır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Basit yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesi;

"(1) Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.(Ek cümle:8/7/2021-7331/23 md.)175 inci maddenin ikinci fıkrası uyarınca duruşma günü belirlendikten sonra basit yargılama usulü uygulanmaz." hükmü yer almaktadır.

(2) Basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verildiği takdirde mahkemece iddianame; sanık, mağdur ve şikâyetçiye tebliğ edilerek, beyan ve savunmalarını on beş gün içinde yazılı olarak bildirmeleri istenir. Tebligatta duruşma yapılmaksızın hüküm verilebileceği hususu da belirtilir. Ayrıca, toplanması gereken belgeler, ilgili kurum ve kuruluşlardan talep edilir.

(3) Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanunu'nun 61. maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223. maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.

(4) Mahkemece, koşulları bulunması hâlinde; kısa süreli hapis cezası seçenek yaptırımlara çevrilebilir veya hapis cezası ertelenebilir ya da uygulanmasına sanık tarafından yazılı olarak karşı çıkılmaması kaydıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir.

(5) Hükümde itiraz usulü ile itirazın sonuçları belirtilir.

(6) Mahkemece gerekli görülmesi hâlinde bu madde uyarınca hüküm verilinceye kadar her aşamada duruşma açmak suretiyle genel hükümler uyarınca yargılamaya devam edilebilir.

(5) Hükümde itiraz usulü ile itirazın sonuçları belirtilir.

(6) Mahkemece gerekli görülmesi hâlinde bu madde uyarınca hüküm verilinceye kadar her aşamada duruşma açmak suretiyle genel hükümler uyarınca yargılamaya devam edilebilir.

(7) Basit yargılama usulü, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, sağır ve dilsizlik hâlleri ile soruşturma veya kovuşturma yapılması izne ya da talebe bağlı olan suçlar hakkında uygulanmaz.

(8) Basit yargılama usulü, bu kapsama giren bir suçun, kapsama girmeyen başka bir suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde uygulanmaz." şeklinde düzenlenmiştir.

İncelenen somut olayda; sanık hakkında kasten yaralama, tehdit, hakaret suçlarından 04.04.2019 tarihinde iddianame düzenlenerek iddianamenin kabulü ile kovuşturma evresine geçildiği, 16.10.2020 tarihinde ise atılı suçlardan sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır. Mahkumiyete konu basit yargılama usulünü tabi olan tehdit ve kasten yaralama suçları bu usule tabi olmayan TCK'nın 125/3-a,4. maddesinde düzenlenen hakaret suçu ile birlikte işlendiği anlaşıldığından kanun yararına bozma talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2) "2" numaralı istem açısından,

5237 sayılı TCK’nın “Zincirleme Suç” başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır” şeklinde zincirleme suç tanımlanmış, ikinci fıkrasında ise; “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır” denilmek suretiyle zincirleme suçtan farklı bir müessese olan, aynı nev’iden fikri içtima kuralı düzenlenmiştir.

Buna göre zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için, bir suç işleme kararının icrası çerçevesinde bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi veya birden fazla kişiye karşı aynı suçun tek bir fiille işlenmesi gerekmektedir.

Türk Ceza Kanunu sistematiğinde, kural olarak yasadaki suç tanımına uygun her bir netice ayrı bir suç oluşturmasına karşın, bu kuralın istisnaları olarak, TCK’nın “suçların içtimaı” bölümünde, 42, 43 ve 44. maddelerine yer verilmiştir. Aynı nev’iden fikri içtima halinde, fiil yani hareket hukuksal anlamda tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Bu durumda hareket tek olduğu için, fail hakkında tek bir ceza verilecek, ancak bu ceza mağdur sayısı fazla olduğu için, TCK’nın 43/1. maddesine göre artırılacaktır. (Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih ve 15/491-219 sayılı ilamı da bu doğrultudadır.)

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, acil tıp teknisyenine hakaret ettikten hemen sonra doktorlara hakarette bulunduğunun anlaşılması karşısında, aynı olayın devamı kapsamında aynı yer ve zaman dilimi içerisinde gerçekleştirilen hakaret suçunun, hukuken tek bir fiille gerçekleştirildiği anlaşıldığından, sanık hakkında, TCK’nın 125/3-a maddesi uyarınca tek ceza verilip, bu cezanın aynı Kanunun 43/2. Maddesi uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden,

1- (1) numaralı istem yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında hakaret suçundan, Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/10/2020 tarihli ve 2019/367 esas, 2020/668 sayılı kararı ile kurulan hükümlerin, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

3- Aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrası gereğince, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, sanık hakkında TCK’nın 125/3-a. maddesi uyarınca tayin edilen 1 yıl hapis cezasından, aynı Kanun'un 125/4. maddesi gereğince 1/6 oranında artırım yapılarak 1 yıl 2 ay hapis cezası ile CEZALANDIRILMASINA, sanığın eylemini tek bir fiille birden fazla kişiye karşı gerçekleştirdiği anlaşıldığından TCK’nın 43/2. maddesi uyarınca mağdur sayısına göre takdiren 1/3 oranında artırım yapılarak 1 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile CEZALANDIRILMASINA ve TCK'nın 62. maddesi uygulanarak sonuç cezanın 1 yıl 3 ay 16 gün hapis cezası olarak belirlenmesine, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 01/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/33285, Karar No: 2020/17457, Tarih: 07.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/33285 E.  ,  2020/17457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 21.07.2015 havale tarihli dava dilekçesi ile; davacının 09.01.2015 tarihinden iş sözleşmesinin haksız ve geçersiz olarak feshedildiği 26.06.2015 tarihine kadar ...Orijinal Saç Pazarlama Sanayi ve Ticaret A.Ş.’de kaynakhane bölümünde aralıksız çalıştığını, söz konusu şirketin yasal yükümlülüklerden kurtulmak amacıyla 01.02.2012 tarihinde iki ayrı tüzel kişiliğe bölünerek ...Otomotiv ve Pres. Sanayi ve Ticaret A.Ş.’yi oluşturduğunu, OPSAN ve OPAŞ işçilerinin aynı yerde, aynı tezgâhlarda hangi işverene bağlı olarak çalıştıklarını bilmeksizin çalıştıklarını, davalı işverenlikler arasında organik bağın mevcut olduğunu, bu nedenle davanın her iki şirkete yönlendirildiğini, davalının fesih gerekçesi olarak öne sürdüğü olayların gerçek durumu yansıtmadığı için feshin geçersiz olduğunu, feshin gerçek nedeninin davacının sendikal faaliyetleri olduğunu, davacı ile birlikte 7 işçinin iş sözleşmesinin 26.06.2015 günü feshedildiğini ve bu işçilerin ortak özelliklerinin davacı gibi alamadıkları hak edişleri sendika yöneticilerine sormaları olduğunu, sendika temsilcilerinin bu işçileri işyerinde huzuru kaçıran, sendikaya başkaldırmış işçiler olarak nitelendirip işverene şikâyet ettiklerini, işverenin de sırf ibret olsun diye seçilmiş bu işçileri işten çıkardığını, iş sözleşmesinin devamı koşulları varken işverenin fesih hakkını kötüye kullandığını, davacının çalışma hayatı boyunca herhangi bir sorun yaşamamış olduğunu, davalı işverenin sendikal tercihlerde zorlama ve yönlendirme yaptığını, sendikal faaliyetleri engellemeye dönük hareketlerinin olduğunu, davacının 6 aylık kıdeme sahip olmadığı için iş güvencesi kapsamı dışında olduğunu ancak Anayasa Mahkemesi kararı ile iş sözleşmesi sendikal nedenlerle fesholan işçinin 6 ayı dolmasa da işe iade ve sendikal tazminat isteyebilmesini kabul ettiğini belirterek; 1.000,00 TL sendikal tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Otomotiv A.Ş ve ...A.Ş vekili 04.09.2015 havale tarihli cevap dilekçesi ile; davacının davalı şirket ...Otomotiv ve Pres Sanayi Tic. A.Ş.’nin işçisi olmadığını, ...Orijinal Sac Parça San. Ve Tic. A.Ş.’de 09.01.2015 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının 25.06.2015 tarihinde vardiya saati olan 16.00’da işbaşı yapmadığını, fabrikaya ait alanı terk etmeyerek iş güvenliğini tehlikeye attığını, fabrika bahçesinde eylem yaptığını, iş başı yapmak isteyen işçileri taciz ederek engellediğini, iş görme borcunu yerine getirmekten imtina ettiğini, hiçbir uyarıyı dikkate almadığını, davalının bu eylemleri fesih gerekçesi olarak görüp davacının iş sözleşmesinin 26.06.2015 tarihinde feshedildiğini, iş akdinin sendikal faaliyetleri nedeniyle feshedilmediğini, Türk Metal Sendikası ile MESS’in yaptığı sözleşmeden kaynaklanan hak edişlerden ...ile ...bünyesindeki işçilerin eşit olarak yararlandığını, ...işçilerinin hak edişlerinin ...tarafından ödendiğini, işçiler arasında herhangi bir ayırım yapılmadığını, davacının iş sözleşmesi fesih tarihi olan 26.06.2015’te Türk Metal Sendikasına üye olduğunu, her türlü sendikal hakkını özgürce kullandığını, sendikaya üye olması nedeniyle hiçbir haksız işleme maruz kalmadığını, olumsuz sendika özgürlüğünü sendikasıyla ilgili bir eylemde bulunmaksızın işvereni cezalandırmak olarak gördüğünü, 25.06.2015 tarihindeki eylemlerinin olumsuz sendika özgürlüğü ile ilgisi olmadığını, gerçek dışı beyanlarla sendikal faaliyet gibi gösterilmek istendiğini, davacının Türk Metal Sendikasından 26.06.2015 tarihinde istifa ettiğini, iş akdinin feshedildiği sırada üyelikten istifa ederek sendikal haklarını kullandığı için iş sözleşmesinin feshedildiği etkisi yaratmak istediğini, davalı işverenin sendikal bir ayırımda bulunmadığını belirterek; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının sendikal tazminata hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda,davacı davalının fesih gerekçesi olarak ileri sürdüğü olayların gerçek durumu yansıtmadığı,feshin gerçek nedeninin davacının sendikal faaliyetleri olduğunu,davacı ile birlikte yedi işçinin sözleşmelerinin feshedildiğini ve bu işçilerin ortak özelliklerinin alamadıkları hak edişleri sendika yöneticilerine sormaları ve sendika temsilcilerinin bu işçileri iş yerinde huzuru kaçıran ve sendikaya başkaldırmış işçiler olarak nitelendirip iş verene şikayet etmeleri olduğunu iddia etmiştir.

Mahkemece davacı da dahil olmak üzere iş yerinde çalışan işçilerin halen davalı iş yerinde yetkili Türk Metal Sendikasının haklarını koruyamadıkları düşüncesi ile Türk Metal Sendikasından istifa ederek Birleşik Metal Sendikasına üye oldukları,davacının öncü grupta olduğu,davalı iş verenin Birleşik Metal Sendikasına üye olan işçi sayısını azaltmaya çalıştığı ve feshin sendikal nedene dayandığı gerekçesi ile davacının sendikal tazminat isteminin kabulüne karar vermiştir.

Feshin gösterilenin aksine sendikal nedene dayandığını iddia eden işçi bu iddiasını ispat ile yükümlüdür.

Davacı işçinin iş yerinde örgütlü olan işçi sendikasından fesihten önce istifa etmediği,dolayısı ile feshin davalı şirketle işbirliği içinde bulunduğu iddia edilen işçi sendikasından ayrılmasına dayandırılamayacağı,davacı tanıklarının beyanlarından iş yerinde iş veren ile iş birliği içinde bulunduğu iddia edilen işçi sendikası dışında Birleşik Metal Sendikasına üye işçilerinde bulunduğu ve halen çalışmaya devam ettikleri anlaşılmaktadır.

Tüm bu nedenlerle ispat yükü üzerinde bulunan davacı işçinin feshin sendikal nedene dayandığını ispatlayamadığı ortadadır. Bu hali ile mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde karar verilmiş olması hatalı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.12.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2282, Karar No: 2018/1921, Tarih: 07.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2282 E.  ,  2018/1921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1- 2002 ve 2003 takvim yıllarına ait defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan açılan kamu davasında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, muhasebeci ... ...’un tanık olarak dinlenmesi, suça konu 2002 ve 2003 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin suç tarihinde kendisinde olup olmadığının sorulması; sanığa iade ettiğini beyan etmesi halinde varsa buna ilişkin teslim/tesellüm belgesinin temin edilip dosya arasına alınması, toplanan deliller birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, uyulmasına karar verildiği halde 12.01.2015 tarihli bozmanın gereği yerine getirilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “10.11.2006” yerine, “26.10.2006” olarak yanlış yazılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.