muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7429, Karar No: 2014/8534, Tarih: 30.04.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'un, resmi nikahlı evli iken ölen babası nedeniyle dul ve yetim maaşı alabilmek için 21.03.2000 tarihinde eşinden anlaşmalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13752, Karar No: 2013/6418, Tarih: 09.04.2013

**6. Hukuk Dairesi         2012/13752 E.  ,  2013/6418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı-davalı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Asıl dava, kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali, kiracının açtığı birleşen dava ise depozito bedelinin iadesine yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece asıl davanın kısmen, birleşen davanın tümden kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı-davalı ... tarafından asıl ve birleşen dava yönünden temyiz edilmiştir

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının 01.11.2002 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu, davalının her hangi bir fesih ihbarı göndermeksizin kiralananı tahliye ederek anahtarını 15.01.2011 tarihinde emlakçıya bıraktığını, davalının 15.01.2011 tarihinde tahliye ile anahtarı teslim ettiğinden, bu tarihe kadar olan kira ve aidat borçlarından sorumlu olduğunu, bunun yanında erken tahliyeye bağlı olarak mecurun yeniden kiraya verilme tarihi olan Mayıs/2011 tarihine kadar olan kira borçlarından da sorumlu olduğunu, bu borca ilişkin olarak davalı hakkında icra takibi yaptıklarını, davalının haksız itirazı nedeniyle takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir. Davalı-birleşen davanın davacısı ise; kira sözleşmesinin yenilenmeyeceğinin Ekim/2010 tarihinde sözlü olarak kiralayana bildirildiğini, keza kiralananın anahtarının da davacının talimatı doğrultusunda 05.11.2010 tarihinde emlakçıya bırakıldığını, aynı gün mecura “kiralık” yazılarının asıldığını, tahliye tarihine kadar olan kira ve aidat borçlarının ödendiğini, erken tahliye iddiasının yerinde olmadığını, icra takibinin haksız olduğunu, kira sözleşmesi ile alındığı sabit olan 500 Usd depozito bedelinin iade edilmediğini, buna ilişkin olarak yapılan icra takibine davacı tarafından kötü niyetle itiraz edildiğini belirterek asıl davanın reddine, depozito bedeline ilişkin birleşen davanın kabulü ile itirazın iptaline ve %40 icra tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda, kiracının anahtar teslim tarihi olan 26.01.2011 tarihine kadar işleyen kira paraları ve aidat borçlarına ilişkin olarak itirazın kısmen iptali ile, 2.377 TL üzerinden takibin devamına, alacak likit olmadığından bahisle icra inkar tazminatı talebinin reddine, birleşen dava yönünden davanın kabulü ile itirazın iptaline karar verilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.11.2002 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı-davalıya ait bağımsız bölüm anılan sözleşme ile davalı-davacıya kiraya verilmiştir. Kiracının fesih hakkı 6570 sayılı Yasanın 11.maddesinde düzenlenmiş olup, anılan Yasa hükmüne göre kiracının kira müddetinin bitmesinden en az on beş gün evvel mecuru tahliye edeceğini yazı ile bildirmek suretiyle sözleşme süresi sonunda kiralananı tahliye edebileceği, aksi durumda sözleşmenin aynı şartlarda bir yıl süre ile uzamış sayılacağı benimsenmiştir. Kira sözleşmesinin 11.maddesinde kiracının fesih hakkına taalluk eden bu süre bir ay olarak kararlaştırılmış ise de, sözleşmedeki kiracı aleyhine bu düzenleme geçersizdir. Davacı kiralayan taraflar arasındaki kira ilişkisinin 01.11.2010 tarihinde yenilendiğini, kiralananın tahliye edilerek anahtarının 15.01.2011 tarihinde teslim edildiğini iddia etmiş, erken tahliye nedeniyle Mayıs/2011 tarihine kadar olan kira paraları ve aidat borçlarının tahsilini istemiştir. Davalı her ne kadar, kiralananın tahliye edileceğinin Ekim/2010 tarihinde yasal sürede davacı kiralayana ihbar edildiğini bildirmiş ise de, bu iddiasını usulüne uygun olarak kanıtlayabilmiş değildir. Bu durumda, taraflar arasındaki kira ilişkisinin 01.11.2010 tarihinde bir yıl süre ile yenilendiğinin kabulü gerekir. Bu durumda, davalının anahtar teslim tarihine kadar işleyen kira bedellerinden, bu tarihten sonra ise taşınmazın aynı şartlarda yeniden kiraya verme süresi kadar yoksun kalınan kira paralarından sorumlu tutulması gerekir. Somut olayda, mahkemece anahtar teslim tarihinin 26.01.2011 olduğu kabul edilerek yalnızca bu süreye kadar olan kira paraları hakkında hüküm kuralsa da, erken tahliye nedeniyle mahrum kalınan kira parası yönünden bir hüküm kurulmaması doğru değildir. Öte yandan, anahtar teslim tarihine kadar işleyen kira paraları, sözleşme ile kararlaştırılan kira bedeli ve artış şartı üzerinden likit olup, İİK.nun 67.maddesi hükmü uyarınca talep halinde icra inkar tazminatına karar verilmesi zorunludur. Birleşen dava yönünden ise, davalı-davacı tarafından kira sözleşmesi kapsamında 500 Usd depozito verildiği tartışmasızdır. Sözleşmenin 8. maddesinde, kiracının kira, elektrik, su vs. borçlarını sıfırlayıp, taşınmazı hasarsız olarak teslim edilmesi halinde depozitonun iade edileceği kararlaştırılmıştır. Davalı-davacı kiracı tarafından başlatılan icra takibinde, 500 Usd depozitonun kiralayandan tahsili istenmiştir. Takip tarihi olan 28.06.2011 tarihi itibariyle sözleşmenin 8.maddesi uyarınca depozitonun iadesi koşulları gerçekleşmiş değildir. Öte yandan, davacı-davalı kiralayan borca itirazında mahsup savunmasında bulunmuştur. Takip tarihi itibariyle mahsup koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, davacı-davalının itirazının yerinde olup olmadığı mahkemece değerlendirilmemiştir. Belirtilen bu esaslara aykırı olarak verilen hüküm hatalı olup, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21343, Karar No: 2015/8613, Tarih: 16.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/21343 E.  ,  2015/8613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/23823

MAHKEMESİ : Suluova Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2012

NUMARASI : 2012/204 (E) ve 2012/363 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili olan kimselere ibraz edilmemesi ile oluşacağı, 213 sayılı Kanun'un 253.maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve tekrar istendiğinde ibraz edilme zorunluluğunun bulunduğu, bunları saklama sorumluluğunun ise mükellef sanığa ait olduğu cihetle, 24.02.2012 tarihli vergi tekniği raporuna göre sanığın 2009 ve 2010 takvim yıllarında defter tasdiki yaptırmadığının Suluova V.. M..'nden alınan yazı ve ekindeki Suluova Noterliği yazısından tespit edildiğinin ve anlaşmalı matbaalarda basımı yaptırılan belgelerden taşıma irsaliyesi ve faturalardan en sonuncusunun 17.11.2004 yılında sanığa teslim edildiğinin belirtilmesi, sanığın da 2008'den sonra defter tutmadığını savunması karşısında, ilgili takvim yıllarına ait varlığı noter tasdik kaydı yada sair suretle sabit olan herhangi bir defterin bulunmadığı, taşıma irsaliyesi ve faturalarında 5 yıllık muhafaza ve ibraz süresinin dolduğu gözetilerek, yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de,

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 25.11.2011 yerine 24.02.2012 olarak hatalı gösterilmesi suretiyle, CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesine aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6732, Karar No: 2019/2692, Tarih: 11.02.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/6732 E.  ,  2019/2692 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 27/03/2017 tarihli ve 2017/22893 soruşturma, 2017/16482 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/07/2017 tarihli ve 2017/3020 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda müşteki vekilinin, aralarında hukukî ihtilaf nedeniyle davalar bulunan şüphelinin, söz konusu bu davalara ilişkin dilekçelerde müştekilere hakaret ettiğine yönelik şikayet dilekçesi üzerine, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheliye isnad olunan eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 128. maddesi gereğince hukuka uygunluk halinde bulunduğundan bahisle herhangi bir araştırma yapmaksızın kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; hakaret iddiasını içeren şüpheliye ait çeşitli mahkemelere verilen dilekçe veya savunmaları içeren dosyaların getirtilerek incelenmesi ve müşteki vekilinin dilekçesinde göstermiş olduğu tanıkların dinlenilmesi sonucuna göre şüphelilerin hukukî durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabul edilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Denilmektedir.

I- Olay:

I- Olay:

Müştekiler vekilinin 08/11/2016 havale tarihli dilekçesi ile, müvekkilleri ile şüpheli arasında görülen çeşitli davalarda, şüphelinin sunduğu dilekçeler içeriğinde müvekkillerine hakaret ettiğini bildirdiği, Cumhuriyet başsavcılığınca başkaca soruşturma işlemi yapılmaksızın şüpheli hakkında TCK’nın 128. maddesi gereği iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara müşteki vekilince yapılan itirazın, itirazı incelemekle yetkili ve görevli Bakırköy 3. Sulh Ceza Hakimliğince reddine karar verildiği, işbu karara karşı da müşteki vekilinin kanun yararına bozma talebinde bulunduğu anlaşılmıştır.

II- Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen dosyada; müştekiler vekilinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, şüphelinin müştekilere yönelik hakaret teşkil eden yazılarının olduğunu bildirilen dosyalar getirtilip içerikleri incelenmeden, şüpheliye isnat edilen hakaret iddiasının iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığının belirlendiği, dolayısı ile Cumhuriyet başsavcılığınca etkin soruşturma yürütülmediği, hal böyle iken de kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi hukuka aykırı görülmekle; kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Bakırköy 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 03/07/2017 tarihli ve 2017/3020 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9072, Karar No: 2010/11416, Tarih: 20.09.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9072 E.  ,  2010/11416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2009 yılı) mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2009 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken bilirkişilerce düzenlenen raporda İlçe Tarım Müdürlüğünce 2008 yılı veri listesinin dikkate alınması doğru görülmemiştir

Mahkemece İlçe Tarım Müdürlüğünden 2009 yılına ilişkin (kuru-sulu ayrımı yapılarak) dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek, ortalama değerleri esas alan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6023, Karar No: 2024/5356, Tarih: 26.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/6023 E.  ,  2024/5356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı; Adıyaman ili Besni ilçesi ... köyü hudutlarında bulunan, mevki ve sınırlarını dava dilekçesinde bildirdiği 3 parça gayrimenkulün murisi evvellerinden kaldığını, taşınmazların Köy Tüzel Kişiliği, Hazine ya da 3. şahıslarla ve ormanla alakası olmadığını belirterek orman kadastro komisyonu başkanlığının yaptığı sınırlandırmanın iptaline, taşınmazların orman sınırı dışında bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; dava konusu yerin orman sayılan yerlerden olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 02.02.2016 tarihli ve 2013/58 Esas, 2016/6 Karar sayılı kararla; dava konusu taşınmazların toprak yapısı, bitki örtüsü, eğim durumları ile 3116 sayılı Orman Kanunu (3116 sayılı Kanun) ve 6831 sayılı Kanunlar kapsamında orman sayılan yerlerden olduğu, (K) harfi ile gösterilen kısmın ise 2/B maddesi kapsamında zaten orman dışına çıkarıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.