muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/291, Karar No: 2014/8234, Tarih: 25.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/291 E.  ,  2014/8234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Çayır niteliğindeki taşınmaza ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 25.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3422, Karar No: 2020/3615, Tarih: 29.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/3422 E.  ,  2020/3615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, sanığa yüklenen 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ile defter ve belge gizleme suçlarının ise yasa maddelerinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 28.03.2011 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen asli ve olağanüstü zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 29.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9877, Karar No: 2021/3369, Tarih: 05.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9877 E.  ,  2021/3369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

1- Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik suçtan zarar gören vekilinin 22.10.2015 tarihli temyiz talebinin incelenmesinde;

Kovuşturma evresinde usulüne uygun şekilde davetiye tebliğ olunmak suretiyle duruşmadan haberdar edilmesine karşın şikayetçi kurum vekilinin katılma talebini içermeyen mazeret dilekçeleri vererek duruşmalara katılmadığı, 5271 sayılı CMK'nin 238. maddesi uyarınca davaya katılma isteminde bulunmadığı ve katılan sıfatını almadığı anlaşılmakla, şikayetçi kurum vekilinin hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında sonuç cezanın "3 yıl 1 ay 15 gün" yerine "2 yıl 13 ay 15 gün" olarak eksik tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış; gerekçeli karar başlığında 2010 olarak gösterilen suç tarihinin; suça konu en son faturanın 24.09.2010 tarihli olması ve faturaların KDV indirimine konu edilmesi nedeniyle 25.10.2010 olarak Mahkemesince düzeltilmesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olduğu, iddia ve savunmalarda ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdani kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile cezanın doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde eleştiri dışında bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, hükmün ONANMASINA,

05.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23476, Karar No: 2016/681, Tarih: 19.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/23476 E.  ,  2016/681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık ... hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı değerlendirilip uygulanmamasına karar verildiğinden, aynı sanık hakkında, TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına ilişkin gösterilen gerekçeler yasal ve yeterli görüldüğünden tebliğnamedeki bozma düşünceleri benimsenmemiştir.

Sanığın, mağdurun ikamet ettiği apartmana girerek onun kapıda asılı unuttuğu çantasını çaldığının anlaşılması karşısında eylemin TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden TCK'nın 141/1. maddesiyle hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık ... hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Başka suçtan başka yer ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunan sanık ...'ın 05/11/2012 tarihli talimat duruşmasında, ifadesini esas mahkemesinde vermek istediğini söylemesine rağmen, duruşmada hazır bulundurulmadan yokluğunda yargılama yapılarak mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılıp savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanığın, mağdurun ikamet ettiği apartmana girerek onun kapıda asılı unuttuğu çantasını çaldığının anlaşılması karşısında, eylemin TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden TCK'nın 141/1. maddesiyle hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 19/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5584, Karar No: 2020/1730, Tarih: 09.06.2020

**20. Hukuk Dairesi         2019/5584 E.  ,  2020/1730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, İstanbul ili, Kadıköy ilçesi, Merdivenköy mahallesi 284 pafta 2248 ada 6 sayılı parselde tapuya kayıtlı bulunan 201 m²'lik arsasının üzerinde inşa edilmiş üç katlı binanın bodrum katında 3/32 arsa paylı 94,36 m²'lik 1 nolu bağımsız bölüm ve eklentisinin maliki olduğunu, çatı katındaki çok daha küçük olan 49 m²'lik 6 ve 7 no.lu küçük dairelere 6/32 arsa payı verilmiş olması arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğunun kanıtı olduğunu, 1 nolu dairenin 3/32 payının düşük olması nedeni ile karşılığında daire yerine para ödemesi yapılacağı ve diğer dairelerin maliklerine ise daire verileceği ve 2018 yılı Nisan ayına kadar yıkım yapılacağı beyan edildiğini, arsa payının belirlenmesinde yapılmış olan açık ve haksız paylaşım sonucu 4/32 arsa payı sahipleri daire alırken müvekkilinin 3/32 pay ile daire alamayarak telafisi imkansız bir hak kaybına ve zarara uğrayarak mağdur olduğunu, paylarının yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, “davacı tarafça arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan ve bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığından açılan davanın reddine” karar verilmiştir. Davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. İstinaf mahkemesi, “bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler davacı tarafından ortaya konulmadığından davacının istinaf talebi heyetimizce yerinde görülmemiştir. İlk derece mahkemesinin kararında esası etkileyen bir usul hatası bulunmadığı, vakıa tespitlerinin tam ve doğru olarak yapıldığı, maddi hukuk normlarının doğru olarak uygulandığı, delillerin değerlendirilmesinde de hatalı bir sonuca varılmadığı” gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Davacı vekili, istinaf başvurusunun esastan reddine karşı temyiz isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre; dava arsa paylarının yeniden düzenlenmesi istemine ilişkin olup, 2006 olan kat irtifakına geçiş tarihinde bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan, bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi, sonradan ortaya çıkan gelişme ve değişmelerin ise değerlendirmeye alınamayacağı anlaşılmakla, verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığından yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesine, dava dosyasının İstanbul Anadolu 5. Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine 09/06/2020 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/1734, Karar No: 2020/9076, Tarih: 10.09.2020

**(Kapatılan)18. Ceza Dairesi         2020/1734 E.  ,  2020/9076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Düşme

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Davaya konusu taşınmaza ilişkin düzenlenmiş olan yapı tatil tutanağında, taşınmazın Milas İlçesi, Emek Mahallesi, Karaağaç Sokak, No:6, 335 ada, 34 parsel numaralı adreste bulunduğunun belirtilmesine karşın, mahkemece, 7143 sayılı Kanun'un 16. maddesi ile 3184 sayılı İmar Kanunu'na eklenen geçici 16. maddesi kapsamında yapılan inceleme sırasında, Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü’nün 30/01/2019 tarihli cevabi yazısında, Milas İlçesi Emek Mahallesi, Karaağaç Sokak, No:6’da yer alan taşınmaza ilişkin sanığın herhangi bir başvurusunun olmadığı, ancak sanık tarafından Milas İlçesi, Emek Mahallesi, Karaağaç Sokak, No: 12, 335 ada, 38 parsel numaralı taşınmaz yönünden yapı kayıt belgesi alındığının ifade edilmesi ve dosyada mevcut yapı kayıt belgesinde de bu taşınmaz yönünden düzenleme yapıldığının anlaşılması karşısında, davaya konu edilen taşınmaz ile yapı kayıt belgesi verilen taşınmazın aynı taşınmaz olup olmadığı belirlenmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13505, Karar No: 2018/4226, Tarih: 10.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/13505 E.  ,  2018/4226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E. sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde: İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı geçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, keyfiyet Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete de ve alacaklarının bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilam masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı olarak İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

1- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4-Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi, şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden her hangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşullarında (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; Sanık hakkında ticareti terk suçundan şikayetçi farklı olan Eskişehir 3. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/219 E. ve 2016/163 K. sayılı dosyasından yaptırılan araştırmada; Ankara Maltepe Vergi Dairesi Müdürlüğünün 19.01.2016 tarihli yazısında borçlu şirketin... Ticaret Limited Şirketinin 16.12.2015 tarihi itibariyle Mithatpaşa Vergi Dairesine nakil gittiği ve iş adresinin ... Mahallesi... Sokak No:3/7 ... olduğuna ilişkin bildirim üzerine yaptırılan zabıta araştırmasında borçlu şirketin bu adreste faaliyet gösterdiğinin tespiti karşısında, bu adreste zabıta araştırması yaptırılarak delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-İncelemeye konu ticareti terk suçu, aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyeri için ancak bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerini yasada belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla terketmek mümkün değildir. Burada mağdur edilen müşteki sayısının fazlalığı temel cezanın tayini sırasında dikkate alınsa dahi, aynı neviden fikri içtima hükümleri uygulanamaz. Zira suçun konusu tektir ve tek olan konu aynı işyeridir. 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesinde aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesi için birden fazla bağımsız suçun yasada düzenlenen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin zorunlu olması aranırken, ancak bir kez terkedilmesi mümkün olan ticari işletmenin faaliyetini sürdürdüğü işyerinin kapatılması nedeniyle sırf birden fazla şikayetçinin zarar gördüğünden bahisle anılan suçu fikri içtima kapsamına dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hemde sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde Ceza Hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır. Zira Kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiç bir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanun'un 2. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan ticareti terk suçundan gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında ticareti terk suçundan şikayetçisi farklı olan Eskişehir 2. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/263 E. - 2016/94 K. sayılı kararın gün temyiz incelemesi sonucunda Dairemizin 2017/915 E. sayılı dosyası üzerinden yapılan inceleme sonucunda bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; İİK.'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan derdest olan Eskişehir 2. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/263 E. - 2016/94 K. sayılı dosyasının getirtilerek incelenmesi suretiyle anılan dava ile temyiz incelemesine konu iş bu davanın aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerinin terkedilmesinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek, aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerinden kaynaklanması halinde tek suçun oluşacağı gözetilerek mükerrer mahkumiyete neden olunmaması için olanaklı ise her iki davanın birleştirilmesi, olanaklı değil ise anılan dava dosyasının onaylı bir sureti denetime olanak sağlayacak şekilde bu dosya içerisine konularak; delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38616, Karar No: 2013/26413, Tarih: 13.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/38616 E.  ,  2013/26413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 86/2 maddesine göre hapis cezasının alt sınırı 4 ay olmasına rağmen, mahkemece takdiren 3 ay hapis cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, sanığın yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkemece kanaate varılmaması nedeniyle yasal ve yeterli gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair verilen kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 5237 sayılı TCK’nun 50/1-f. maddesi uyarınca, sanık hakkında belirlenen kısa süreli hapis cezasının kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya çevrilmesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde sanığın kamuya yararlı temizlik işinde çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükümde, " 5 ay süreyle kamuya yararlı temizlik hizmetinde çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine",kasten yaralama suçundan kurulan hükümde “ 2 ay süreyle kamuya yararlı temizlik hizmetinde çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine “ ilişkin kısmın hüküm bölümünden çıkarılmasına, sanığın 5237 sayılı TCK.nun 50/1-f maddesi uyarınca hakaret suçundan 5 ay süreyle ve kasten yaralama suçundan 2 ay süreyle kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.