muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/2587, Karar No: 2006/3479, Tarih: 04.05.2006

Taşınmazın başında icra edilecek keşif sırasında tespite esas olan tapu kayıtları, davacıların dayandığı kayıtlar, vergi kayıtları ihdasından itibaren tüm tedavülleri ile okunup, kayıtlarda yazılı hudutlar yerel bilirkişilere zeminde tek tek göstertilmeli, bilirkişilerce gösterilemiyen hudutların tespiti için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, bilirkişi ve tanıkların zeminde gösterdiği hudutlar haritasında teknik bilirkişiye işaretlettirilmeli, yerel bilirkişi ve tanıklardan arazinin niteliği, intikali, kullanımı, sınırların ve komşu parsellerin taşıdığı özellik ve sınırların değişebilir nitelikte bulunup bulunmadığı konusunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, teknik bilirkişiye uygulanan tüm kayıtların kapsamını belirtir ve keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, tespite aykırı sonuca varıldığı takdirde tespit bilirkişileri tanık sıfatıyle dinlenilip aykırılığın giderilmesine çalışılmalı bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA 4.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16920, Karar No: 2016/1921, Tarih: 11.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2014/16920 E.  ,  2016/1921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/269166

Mahkemesi : Salihli (Kapatılan) 2.Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 10/06/2014

Numarası : 2013/892 - 2014/407

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 14.05.2012 tarihinde işlediği suçtan ötürü Salihli 2.Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2012/487 2013/450 sayılı 26.07.2013 tarihli ek kararı ile trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan neticeten 5 ay süreyle bir eğitim programına katılmasına dair yükümlülük belirlendiği, bu kararın 10.09.2013 tarihinde kesinleştiği, bundan sonra; evrakın iletildiği Osmaniye Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nün, Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 61. ve 40. maddeleri gereğince gelmemenin hukuki sonuçlarını da bildirerek sanığı davet ettiği, 31.10.2013 tarihinde usulüne uygun yapılan tebligata rağmen sanığın mazeretsiz olarak çağrıya icabet etmediği, Osmaniye Denetimli Serbestlik Müdürlüğü İnfaz İşleri Denetim Komisyonunun ise yönetmeliğin 47/1-a maddesi gereğince sanık hakkındaki dosyanın ihlal nedeni ile kapatılmasına karar verildiği, söz konusu kararın sanığa tebliğ edildiği, sanığın geçerli mazereti olmaksızın tebliğe uymadığı, Osmaniye 2. Sulh Ceza Mahkemesince 10.06.2014 tarihli ek karar ile 5 ay hapis cezasının aynen infazına ilişkin kararın CMK'nın 223/1. maddesinde belirtilen hüküm türleri arasında yer almaması sebebiyle temyiz kabiliyetinin bulunmadığı, itiraza tabi olduğunun anlaşılması ve CMK'nın 264. maddesi gereğince kanun yoluna başvurudaki yanılmanın başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağı, temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi mahiyetinde kabul edilerek gereğinin mahallinde yerine getirilmek üzere; dosyanın incelenmeksizin mahkemesine iadesinin temini için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14529, Karar No: 2014/21547, Tarih: 01.10.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/14529 E.  ,  2014/21547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Belediye sınırları içindeki mera vasıflı taşınmaza tecavüzden dolayı, suçtan zarar görme ihtimali bulunan ve duruşmadan da haberdar edilmeyen ... Belediye Başkanlığının yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye rastlanmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak ... Belediye Başkanlığına tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere dosyanın mahalline gönderilmesi için incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 01.10.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/880, Karar No: 2013/12906, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/880 E.  ,  2013/12906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve tehdit suçlarından sanık ..., kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, tehdit ve hakaret suçlarından sanık ...’nun yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan beraatlerine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.01.2010 gün ve 2009/214 Esas, 2010/19 Karar sayılı hükümlerin süresi içerisinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11003, Karar No: 2019/22394, Tarih: 16.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/11003 E.  ,  2019/22394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette Ağustos 2009 tarihinde şoför olarak çalışmaya başladığını, daha sonra hem şoför hemde tabela imalat ev montaj ustası olarak çalışmaya devam ettiğini, son aylık ücretinin 1.600 TL olduğunu, prim uygulaması olduğunu, 14/04/2014 tarihinde işten ayrılmak zorunda kaldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile ücret, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 18/08/2009 tarihinde müvekkil şirkette şoför olarak çalışmaya başladığını, 14/04/2014 tarihinde kendi işyerini açacağını belirterek istifa ettiğini ve şirketten ayrıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının uyumadan araç kullanmaya zorlandığı, bu sebeple hakkı olarak fesih yaptığı, feshin tazminat gerektirdiği, maaşın asgari ücret üzerinden SGK'ya bildirildiği, bunun dahi fesih sebebi olduğu bu sebeple fesih davacı tarafından haklı yapıldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, iş ilişkisinin işçinin istifası ile sona erip ermediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Genel olarak iş sözleşmesini fesih hakkı, karşı tarafa yöneltilmesi gereken tek taraflı bir irade beyanı ile iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren, bozucu yenilik doğuran bir haktır. İşçinin haklı nedenle iş sözleşmesini derhal feshi 4857 sayılı İş Kanununun 24 üncü maddesinde düzenlenmiştir. İşçinin önelli fesih bildiriminin normatif düzenlemesi ise aynı yasanın 17 nci maddesinde ele alınmıştır. Bunun dışında Yasada işçinin istifası özel olarak düzenlenmiş değildir.

İşçinin haklı bir nedene dayanmadan ve bildirim öneli tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer. İstifanın işverence kabulü zorunlu değilse de, işverence dilekçenin işleme konulmamış olması ve işçinin de işyerinde çalışmaya devam etmesi halinde gerçek bir istifadan söz edilemez. Bununla birlikte istifaya rağmen tarafların belirli bir süre daha çalışma yönünde iradelerinin birleşmesi halinde, kararlaştırılan sürenin sonunda iş sözleşmesinin ikale yoluyla sona erdiği kabul edilmelidir.

Şarta bağlı istifa ise kural olarak geçerli değildir. Uygulamada en çok karşılaşılan şekliyle, işçinin ihbar ve kıdem tazminatı haklarının ödenmesi şartıyla ayrılma talebi istifa olarak değil, ikale (bozma sözleşmesi) yapma yönünde bir icap olarak değerlendirilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vermek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması halinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşverenin baskı uygulaması sonucu düzenlenen istifa dilekçesine değer verilemez. Dairemizce bu gibi hallerde feshin işverence gerçekleştirildiği, bununla birlikte işveren feshinin haklı olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmektedir (Yargıtay 9.HD. 3.7.2007 gün 2007/14407 E, 2007/21552 K.).

İşçinin haklı nedenle derhal fesih nedenleri mevcut olduğu ve buna uygun biçimde bir fesih yoluna gideceği sırada, iradesi fesada uğratılarak işverence istifa dilekçesi alınması durumunda da istifaya geçerlilik tanınması doğru olmaz. Bu durumda işçinin haklı olarak sözleşmeyi feshettiği sonucuna varılmalıdır.

İstifa belgesine dayanılmakla birlikte, işçiye ihbar ve kıdem tazminatlarının ödenmiş olması, Türkiye İş Kurumuna yapılan bildirimde işveren feshinden söz edilmesi gibi çelişkili durumlarda, her bir somut olay yönünden bu çelişkinin istifanın geçerliliğine etkisinin değerlendirilmesi gerekir.

İstifa belgesindeki ifadenin genel bir içerik taşıması durumunda, işçinin dava dilekçesinde somut sebepleri belirtmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır. Bu halde de istifanın ardındaki gerçek durum araştırılmalıdır.

İş sözleşmesinin istifa ile sona ermesi halinde, işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmadığı gibi, ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanamaz. İstifa durumunda işçinin işverene ihbar tazminatı ödemesi yükümü ortaya çıkabileceğinden, istifa türündeki belgelerin titizlikle ele alınması gerekir. İmzaya itiraz ya da metin kısmına ilaveler yapıldığı itirazı mutlak olarak teknik yönden incelenmelidir.

İş sözleşmesinin istifa ile sona ermesi halinde, işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmadığı gibi, ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanamaz. İstifa durumunda işçinin işverene ihbar tazminatı ödemesi yükümü ortaya çıkabileceğinden, istifa türündeki belgelerin titizlikle ele alınması gerekir. İmzaya itiraz ya da metin kısmına ilaveler yapıldığı itirazı mutlak olarak teknik yönden incelenmelidir.

İstifa halinde dahi işçiye kıdem tazminatı ödeneceğini öngören sözleşme hükümleri ile işyeri uygulamaları, 4857 sayılı Yasaya göre geçerli olup, bu halde kıdem tazminatı 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesine göre hesaplanmalı ve anılan maddedeki kıdem tazminatı tavanı gözetilmelidir. Belirtmek gerekir ki, sözü edilen Yasada düzenlenen kıdem tazminatı tavanı mutlak emredici niteliktedir.

Somut uyuşmazlıkta, dosyaya sunulan, el ile yazılı, davacının imzasını havi ve imza inkarında bulunulmayan 14/04/2014 tarihli istifa dilekçesinde haklı bir nedene dayanılmamış, “kendi işimi kurmamdan dolayı istifa etmiş bulunmaktayım” şeklinde açıklamanın yazılı olduğu görülmüştür.

Davacı vekili, istifa dilekçesinin davacının özgür iradesini yansıtmadığını, davalının davacıyı imza atmaya zorladığını iddia etmiş ise de, ispat bakımından dinlettiği tanıklar, davacının işyeri kuracağı gerekçesiyle iş akdini feshettiğini beyan etmişlerdir.

Dosyadaki mevcut delil durumu itibariyle, davacı işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın sona erdirdiği, istifa dilekçesinin hile, tehdit veya ikrah yoluyla imzalatıldığının da davacı tarafından ispat edilemediği, yargılama sırasında davacının ileri sürdüğü sebeplerin istifayı haklı çıkarmaya yönelik olduğu anlaşıldığından, davacının istifa dilekçesine değer verilerek kıdem tazminatı talebinin reddi yerine, yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9218, Karar No: 2015/35057, Tarih: 08.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/9218 E.  ,  2015/35057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/315012

MAHKEMESİ : Dereli Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2013/30 (E) ve 2013/104 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdur Hüseyin'in hükme esas alınan Dereli Devlet Hastanesi acil hekimi tarafından verilen "ön alt dişlerinin birisinin kayıp olup, hayati tehlikesi bulunmadığına" dair 20/11/2012 tarihli raporunun denetime ve hüküm kurmaya elverişli olmaması karşısında, tüm doktor raporları, tedavi evrakları ve varsa grafileri ile mağdurun uzman diş hekimine ya da ilgili Adli Tıp Kurumuna gönderilip, yaralanmasının niteliği konusunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kati raporu alındıktan sonra, sanığın hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2) Mağdur Hüseyin'in, soruşturma aşamasında sanığın elini yumruk yaparak ağzına vurması sonrasında dişini kırdığını beyan etmesine rağmen, sanık Ahmet hakkında 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4 maddesi uyarınca silahtan sayılan orakla mağduru yaraladığı gerekçesi ile TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanması,

3) Kardeş olan sanıkların, bahçelerinin sınırı meselesinden aralarında çıkan tartışmada, mağdur Hüseyin'in tehdit ve küfür etmesi sonucunda birbirlerini karşılıklı yaralama şeklinde gelişen olayda, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

4) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/132, Karar No: 2014/14468, Tarih: 11.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/132 E.  ,  2014/14468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/107310

Mahkemesi : Tarsus 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 26/02/2013

Numarası : 2012/348 - 2013/51

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Davacının maddi tazminat talebinin kısmen, manevi tazminat isteminin kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat davasının dayanağı olan Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 2012/4518 hazırlık, 2012/3543 sayılı soruşturma evrakının incelenmesinde; sanığın (davacının) 7258 sayılı Kanuna aykırılık suçundan işlettiği internet kafede yer alan bilgisayarlar ile bahis oynatmak suretiyle suç işlendiğinden bahisle 19 adet bilgisayar ve 1 adet yazıcıya 27.04.2012 tarihinde el konulduğu, 26.06.2012 tarihinde davacıya teslim edildiği, 27.06.2012 tarihinde suç unsurlarının oluşmaması nedeniyle kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, tazminat davasının 14.09.2012 tarihinde, CMK'nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla birlikte,

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçlarını, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlar. Manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir. Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile gerek iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin manevi zararının giderilmesini gerekli kılar. Tutuklanan kimseye verilecek manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır, bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği, haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetilerek davacı lehine el koyma nedeniyle manevi tazminata hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17032, Karar No: 2014/22817, Tarih: 16.12.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/17032 E.  ,  2014/22817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 16/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7799, Karar No: 2015/88, Tarih: 12.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/7799 E.  ,  2015/88 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı 10/08/2012 tarihli dava dilekçesi ile özetle, müvekkilinin 2009 yılının Aralık ayından 05/07/2012 tarihine kadar davalı şirkette şoför olarak çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi, yıllık izin ücretlerinin kullandırılmaması, izin ücretlerinin ve bayram genel tatil ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdini 05/07/2012 tarihinde haklı olarak feshettiğini iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti alacağı, fazla mesai ücreti alacağı talebinde bulunmuştur.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili 10/09/2012 tarihli cevap dilekçesi ile özetle; davanın haksız olduğunu, davacının yıllık izin ücretlerinin kendisine ödendiğini, fazla mesai ücretlerinin her ay maaşına yansıtılarak ödendiğini, davacının 3 gün izinsiz olarak (06/07/2012 tarihinden 10/07/2012 tarihine kadar) işe gelmediğini, 10/07/2012 tarihli ihtarname ile işe gelmeme sebebinin bildirilmesi için ihtarname gönderildiğini, ancak davacının 05/07/2012 keşide tarihli ihtarname gönderdiğini, bu nedenle iş akdinin davalı tarafından haklı olarak sona erdirildiğini davacının maaşının banka hesabına yattığını, asgari ücret düzeyinde maaş aldığını, fazla mesai yapılmadığını, savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.