muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/12853, Karar No: 2010/8372, Tarih: 08.07.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/12853 E.  ,  2010/8372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gaz. Dergi Basım A.Ş aleyhine 18/09/2008 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların, 17.05.2008 günlü yayına yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların, 16.05.2008 günlü diğer yayına yönelik temyiz itirazlarına gelince; dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalılardan ... tarafından yazılıp Sabah gazetesinin 16.05.2008 ve 17.5.2008 günlü sayılarında yayımlanan yazılarla kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar ise; Basın Yasası'nın tanıdığı sınırlar dışına çıkılmadığını, özle biçim arasındaki dengenin korunduğunu, eleştiri hakkının kullanıldığı, hukuka uygun sınırlar içinde kalındığını belirterek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, dava konusu edilen yazılarda yer alan bazı açıklamaların davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu benimsenerek, iki yayın yönünden de istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu olayda; davalılardan ..., 23.04.2008 günlü yazısında, Ergenekon örgütünde bir numaralı kişinin 06 HK plakalı araba kullandığını açıklamıştır. Davacı da... dergisinin 27.04.2008 günlü sayısında yayımlanan yazısında; ...’ın yazısında .....rumuzu ile belirttiği kişinin Orgeneral ... olduğunu açıklamıştır. Bu yazılar üzerine davalılardan ...’a bir mektup gönderen emekli Orgeneral ..., bu mektubun aynen yayınlanmasını istemiştir. 16.05.2008 günlü yayında; Orgeneral ...’nun gönderdiği mektuptan alınan bazı bölümler aktarılarak mektubu gönderen kişiye yönelik açıklama yapılmıştır. Davacı, 16.05.2008 günlü yazıda yer alan “…...., rumuzuyla ne sizi ne de bir başka değerli subayımızı kastetmiş değilim…, kimdir?... bilmiyorum. Ergenekon soruşturmasında şu anda tutuklu bulunan ve yargılanmayı bekleyen şaibeli bir şahsın bu konuda benim yazıma atfen yaptığı ve yapacağı spekülasyonları ne kadar ciddiye almak gerekir…” biçimindeki açıklamanın kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu ileri sürmüştür.

Dosyadaki bilgi, belge ve açıklamalardan; davacının, Ergenekon adı ile bilinen soruşturma kapsamında 24.03.2008 günü tutuklandığı ve dava konusu yazıların yayımlanmasından sonra da hakkında kamu davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu olayda, belirlenip vurgulanan olgular ile yukarıda açıklanan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde; davalı ...’ın, dava konusu 16.05.2008 günlü yazısında, kendisine mektup gönderen ...’na yanıt vererek açıklamada bulunduğu; kendisine mektup gönderilmesine neden olan davacıyı da eleştirdiği anlaşılmaktadır. Yayında yer alan değerlendirmelerde yer verilen sözler; olayın özelliklerine, anlatılmak istenen amaca ve olay günündeki görünür gerçekliğe uygun olup genel anlamda eleştiri sınırları içerisinde kaldığından hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmemiştir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, 16.05.2008 günlü yayına yönelik istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalı yanın bu yayın nedeniyle de manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle 16.05.2008 günlü yayın yönünden BOZULMASINA; davalıların 17.05.2008 günlü diğer yayına yönelik temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın o bölümünün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine 08/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5739, Karar No: 2007/7208, Tarih: 31.05.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/5739 E.  ,  2007/7208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVACILAR : ......-..... -......

DAVALILAR : ORMAN YÖNETİMİ-... KTK.-......

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu ile aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ve memleket haritası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilerek ve yine 102 adada yer alan tüm parsellerin memleket haritası üzerinde gösterilmesi suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 31/05/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5546, Karar No: 2019/4811, Tarih: 24.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/5546 E.  ,  2019/4811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 24.09.2019 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacı vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı terekeye iade talepli tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteklerine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ....’nun 24.11.2010 tarihinde dava dışı ...’i vekil tayin ettiğini, vekilin mirasbırakanın maliki olduğu 23 parsel sayılı taşınmazdaki 2 ve 6 nolu bağımsız bölümleri davalı ...’e, 1,3 ve 5 nolu bağımsız bölümleri 1/2’şer paylarla davalılar....ve ...’a, intifa hakları mirasbırakan üzerinde kalmak suretiyle çıplak mülkiyetlerini satış suretiyle temlik ettiğini, mirasbırakanın vekâletname tarihinde ehliyetsiz olduğunu, temliklerin mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak yapıldığını ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptali ve tescile, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemiş, aşamada verdiği 27/12/2012 tarihli ıslah dilekçesi ile, dava konusu taşınmazların terekeye iadesine, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davacı ...’in borçları nedeniyle mirasbırakanın kefil olduğunu ve taşınmazını ipotek verdiğini, taşınmazlarının satılmaması için kendilerinden borç para aldığını ve davacının borçlarını kapattığını, mirasbırakana verdikleri borcun karşılığı olarak taşınmazların kendilerine devredildiğini, vekaletname ve temlik tarihlerinde mirasbırakanın fiil ehliyetini haiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, mirasbırakanın vekaletname ve temlik tarihlerinde hukuki ehliyeti haiz olduğunun Adli Tıp Kurumu raporuyla saptandığı, ancak yapılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, mirasbırakanın vekaletname ve temlik tarihlerinde hukuki ehliyeti haiz olduğunun Adli Tıp Kurumu raporuyla saptandığı, ancak yapılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1929 doğumlu mirasbırakan...’nun 14.10.2011 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı oğlu ... ile davalı kızları . ... ve ...’in kaldıkları, vekili olan dava dışı... aracılığıyla intifa hakları mirasbırakanda kalmak suretiyle 103 ada 23 parsel sayılı taşınmazdaki 1, 3 ve 5 nolu mesken niteliğindeki bağımsız bölümleri 1/2’şer paylarla davalı kızı ...ve eşi ...’e, 2 nolu dükkan ve 6 nolu mesken niteliğindeki bağımsız bölümleri de davalı kızı ...’e satış suretiyle devrettiği, taşınmazdaki 4 nolu bağımsız bölümün halen mirasbırakan adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. Maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olaya gelince; mirasbırakanın davacı ...’in sahibi olduğu ... Ltd.Şti’nin kullandığı kredilerin teminatı olarak dava konusu 103 ada 23 parsel sayılı taşınmazını ipotek ettirdiği, taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırılması için davalı damadı ...’den borç aldığı, 31.03.2019 tarihinde mirasbırakan hesabına davalı ... tarafından 18.405 TL, ...’nin oğlu ... tarafından 100.000 TL ve eşi ... tarafından 100.000 TL gönderildiği, mirasbırakan tarafından kredi borcu ödenerek 03.06.2009 tarihinde taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırıldığı, mirasbırakanın 04.03.2010 tarihinde düzenlediği resmi vasiyetname ile dava konusu 1, 3 ve 5 no'lu bağımsız bölümleri davalı kızı ...’e, 2 ve 6 nolu bağımsız bölümleri davalı kızı ...’e, dava dışı 4 nolu bağımsız bölümü ise davacının çocukları ... ve ...’e bıraktığı, anılan vasiyetnamede davacı oğlunun borçlarını öderken davalı damadı ...’den borç aldığından kızı ... ...’e daha fazla yer verdiğini belirttiği, vasiyetnameden sonra dava konusu temliklerin yapıldığı, dinlenen tanıkların mirasbırakanın davacıdan mal kaçırmasını gerektiren somut bir nedenin varlığına dair beyanlarının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca, yukarıdaki ilkeler ile somut olgular birlikte değerlendirildiğinde, temlikin mal kaçırma kastıyla yapılmadığı, muvazaa iddiasının usulen kanıtlanamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, Tür Medeni Kanunu'nun 28. maddesinde düzenlendiği gibi kişilik ölümle sona erdiğinden mirasbırakan .... adına tescil kararı verilmiş olması doğru olmadığı gibi, davaya konu bağımsız bölümlerin bulunduğu 103 ada 23 parsel sayılı ana taşınmazın 3402 sayılı Yasa'nın 22/A maddesi gereğince yenileme ile 8020 ada 7 sayılı parsele dönüştüğü dikkate alınmadan, infazı mümkün olmayacak şekilde sayfası kapatılan eski parsel numarası üzerinden karar verilmesi de isabetsizdir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19417, Karar No: 2014/18094, Tarih: 18.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/19417 E.  ,  2014/18094 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/202273

Mahkemesi : Biga Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 07/03/2012

Numarası : 2011/98 - 2012/197

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kolluk kuvvetlerince düzenlenen 01/10/2010 tarihli olay tespit tutanağında, sanıkların arazi üzerinde dedektör ile 15-20 dakika araştırma yaptıklarının, birkaç yerde ufak tefek eşeleme olduğunun belirtildiği, sözü edilen tutanağın altının tüm sanıklarca imzalandığı, sanık G.. Ç..'ın da soruşturma aşamasında kolluk kuvvetlerine verdiği ifadede, dedektör ile 15-20 dakika araştırma yaptıklarını, arazide bulunan otlar nedeniyle alanda fazla kalmadan dönüşe geçtiklerini beyan ettiği, kovuşturma aşamasında ifadesine başvurulan tutanak tanığı F.. Y..'nin, arazi üzerinde kazılmış bir yer olmadığını, ancak sanıkların toprak üzerinde araştırma yaptıklarını tespit ettiklerini, ezilmiş olan otlardan ve çimenlerden bunu anladıklarını söylediği, tüm dosya kapsamının değerlendirilmesi ile, sanıklar tarafından izinsiz kazı yapıldığına dair delil bulunmayıp, dedektör ile araştırma yapıldığının sabit olduğu, ancak, 2863 sayılı Kanunun 74/2 maddesinde düzenlenen "izinsiz araştırma yapma" suçunun oluşabilmesi için, araştırma yapılan bölgenin sit alanı ya da 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı olmasının zorunlu bulunduğu anlaşılmakla; olay yerinde keşif yapılarak bölgenin niteliği tereddütsüz biçimde belirlenip, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme ile beraate dair hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35973, Karar No: 2016/3223, Tarih: 08.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/35973 E.  ,  2016/3223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... ile Profesyonel Futbolcu sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre 2010-2011 sezonu için hakettiği 97.858 maç başı ücretinin ödenmemesi üzerine yapılan ihtara dayalı olarak 24.06.2011 tarihinde sözleşmeyi haklı olarak feshettiğini, fesih sonrası 20.07.2011 tarihli dava dışı Altınordu Spor kulübü ile 2011-2012 sezonuna ilişkin yeni bir sözleşme yaptığını, 2011-2012 sezonuna ilişkin olarak feshedilen sözleşmeden dolayı 100.000 TL peşinat ve 140.000 TL maç başı ücreti yerine yeni sözleşmede peşinat kararlaştırılmadığından 100.000 TL peşinat zararı ile yeni sözleşmedeki 68.000 TL maç başı ücreti arasındaki fark olan 72.000 TL maç başı ücret zararının oluştuğunu ileri sürerek; sözleşmenın haklı nedenle fesh edildiğinin tespiti ile, fesih nedeniyle oluşan zararı karşılığı şimdilik 10.000 TL'nin davalıdan tahsilini, 2010-2011 sezonu alacağından ödenmeyen 56.198 TL maç başı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacı ile yapılan sözleşmede kararlaştırılan ücretlerin net olmadığını, davacının brüt 97.585 TL, net ise 82.947 TL maç başı olacağının olduğunu,yapılan 37.000 TL ödemenin mahsubu ile bakiye davacıya 45.947 TL borçlarının kaldığını, davacıya 2011-2012 sezonuna ilişkin 52.000 TL peşinat ödemesi yapılmakla fesih zararı talep edemeyeceğini, ayrıca davacıya 4.000 TL para cezası verilmiş olmakla davacı alacağından bu miktarın mahsubu gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile, 78.180,22 TL fesih tazminatının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline ve 55.974 TL maç başı ücreti alacağının 24.06.2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karra verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalı ile yapılan Profesyonel futbolcu sözleşmesi kapsamında hizmet verdiğini, davalının sözleşmede kararlaştırılan hizmet bedelini süresinde ödememesi nedeniyle yapılan ihtara dayalı olarak sözleşmeyi haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, fesih nedeniyle uğradığı zarar karşılığı tazminatın davalıdan tahsili isteminde bulunmuştur.Taraflar arasında yapılan sözleşmeye göre davacının muaccel hale gelen alacaklarının tahsiline dönük olarak PFSTT 28. maddesinde belirlenen usule uyulmak suretiyle davalıya tanınan 30 günlük mehile rağmen ödeme yapılmaması nedeniyle gerçekleştirdiği fesih işleminin haklı olduğunun kabulü gerekir.

Taraflar arasındaki hukuki ilişki genel hizmet sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, buna ilişkin TBK 408 maddesinde;”İşveren, işgörme ediminin yerine getirilmesini kusuruyla engellerse veya edimi kabulde temerrüde düşerse, işçiye ücretini ödemekle yükümlü olup, işçiden bu edimini daha sonra yerine getirmesini isteyemez. Ancak, işçinin bu engelleme sebebiyle yapmaktan kurtulduğu giderler ile başka bir iş yaparak kazandığı veya kazanmaktan bilerek kaçındığı yararlar ücretinden indirilir.“Aynı yasanın 437. maddesinde “ Haklı fesih sebepleri, taraflardan birinin sözleşmeye uymamasından doğmuşsa o taraf, sebep olduğu zararı, hizmet ilişkisine dayanan bütün haklar göz önünde tutularak, tamamen gidermekle yükümlüdür.Diğer durumlarda hâkim, bütün durum ve koşulları göz önünde tutarak haklı sebeple feshin maddi sonuçlarını serbestçe değerlendirir.”şeklinde yasal düzenlemelere yer verilmiş olup, bu yasal düzenlemeler kapsamında kural olarak, hizmet akdinin tarafı olan işçi sözleşmenin haklı feshi halinde dönem sonuna kadar olan ücretini isteyebilir.