muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9614, Karar No: 2023/915, Tarih: 06.02.2023

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 12 nci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak ve üzerinde bulunan ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmaza ilişkin keşif tutanağındaki mahkeme gözlemi ile beyanlar ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan açıklamalar uyarınca taşınmazın sulu arazi vasfında olduğu anlaşılmaktadır.

4. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı uygun görülmüştür.

5. Dairemize aynı bölgeden intikal eden ve dava konusu taşınmaz ile aynı niteliklere sahip olduğu anlaşılan taşınmazlarda sulu şartlarda münavebeye alınan ürünler ile masraflar ve verimleri nazara alındığında münavebe planı, verim, fiyat ve masraflar yönünden uygun görülmüştür.

6. Kamulaştırma bedeline dava tarihinin 4 ay sonrasından karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine rağmen depo edilen kamulaştırma bedelinin işlemiş tüm nemasıyla birlikte tahsiline karar verilmesinin hatalı olduğu ileri sürülmüşse de, kamulaştırma bedeline Kanun gereği ödenen yasal faiz ile işlemiş nemaların birbirinden farklı nitelikte olduğu ve hukuka aykırılık oluşturmadığı sonucuna varılmıştır.

7. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

8. Davacı idare tarafından fazla depo edilen bedelin miktarının açıkça gösterilmeyerek infazda tereddüt oluşturulması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

8. Davacı idare tarafından fazla depo edilen bedelin miktarının açıkça gösterilmeyerek infazda tereddüt oluşturulması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı idare vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (B) harfi ile gösterilen bendindeki 7 numaralı alt bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine "Davacı kurum tarafından depo edilen 85.355,44 TL bedelden, kamulaştırma bedeli olan 71.160,90 TL’nin mahsubu ile fazla yatırılan 14.194,54 TL bedelin, davalı tarafından bankadan çekilmişse varsa ödenen nemaları ile birlikte davalıdan hissesi oranında alınarak davacı idareye verilmesine, bedel alınmamışsa fazla yatan bedelin işlemiş nemaları ile birlikte davacı idareye iadesine," ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 06.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6573, Karar No: 2022/20076, Tarih: 05.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/6573 E.  ,  2022/20076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Ret

1-Mükerrerlik nedeniyle ret kararı verilebilmesinin 5271 sayılı CMK'nin 223/7. maddesi uyarınca mümkün olduğu ve anılan maddeye göre sadece "aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine" karar verilebileceği nazara alındığında, Mahkemece mükerrer olarak kabul edilen Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/149 Esas ve 2015/517 Karar sayılı dosyasının, 27.11.2014 tarihli ve ABG-A-3916/92-46 sayılı yazı ile 2009 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin istenilmesine ilişkin olduğu, temyize konu işbu dava dosyasının ise 31.10.2013 tarihli ve AGB-A-880/91-23 sayılı yazı ile yine 2009 takvim yılına ilişkin istenilmesine ilişkin olduğu, aynı takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin farklı tarihlerde farklı istem yazıları ile istenmiş olduğu anlaşılmakla, Mahkemece mükerrer kabul edilen Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/149 Esas ve 2015/517 Karar sayılı dosyasının dosya içine alınarak defter ve belgelerin neden farklı tarihlerde istendiği, bunun bir zorunluluktan kaynaklanıp kaynaklanmadığının tespit edilmesi, gerekirse vergi dairesine müzekkere yazılarak sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile mükerrerlik nedeniyle ret hükmü verilmesi, yasaya aykırı,

2-Suçun sübutu halinde; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6242, Karar No: 2006/9673, Tarih: 15.06.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/6242 E.  ,  2006/9673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin harcın onama harcından çıkartılmasıyla arta kalan 46.20 YTL’nin temyiz edenden alınmasına, 15.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3061, Karar No: 2016/7098, Tarih: 09.06.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/3061 E.  ,  2016/7098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili , davalıların maliki ve sürücüsü olduğu aracın 23/03/2009 tarihinde müvekkillerinin murisi ....'ya çarparak ölümüne neden olduğunu, manevi tazminat talepleri ile zorunlu defin ve hastane giderlerinden oluşan maddi tazminat taleplerinin karşılanmasını talep ettiklerini belirterek, her bir müvekkili için 25.000,00 TL olmak üzere toplam 75.000,00 TL manevi, zorunlu defin ve hastane giderlerinden oluşan 5.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, kazanın TEM otoyolunda yayaların girmesinin kesinlikle yasak olduğu yerde meydana geldiğini,olayda müteveffanın %100 kusurlu olduğunu, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile 3.000,00 TL cenaze ve defin giderlerinden kaynaklı maddi tazminatın ve her bir davacı için 5.000,00 TL olmak üzere 15.000 TL manevi tazminatın taleple bağlılık gereği dava tarihi olan 22/03/2011 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ölümlü trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Dava, ölümlü trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47.maddesi hükmüne göre, hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı aslında ne tazminat, ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararı karşılanmasını amaç edinmediği gibi kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülüklerde değildir. Aksine olarak zarara uğrayanda bir huzur duygusu doğurmaktadır. Aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. 22.6.1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlarda açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, davacıların akrabalık derecesi, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, olay tarihine göre paranın alım gücü gibi nedenler dikkate alındığında, davacılar için hükmedilen manevi tazminat miktarı az olup, daha fazla manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3) Davalılar vekili mahkemece konulan tedbirin kaldırılmasını talep etmişse de, ihtiyati tedbir hakkında yerel mahkemenin karar vermesi gerektiğinden talebin reddine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin talebinin reddine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 09/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7335, Karar No: 2012/14782, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/7335 E.  ,  2012/14782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Boyalca Köyü 125 ada 10, 13, 15, 21, 25 ve 31, 126 ada 5 ve 7, 128 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar, kime ait olduğu belirlenemediğinden; 128 ada 1 parsel, ahşap ev bahçesi niteliği ile; diğer parseller ise, tarla niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı, taşınmazların kendisine babasından miras yolu ile intikal ettiğini, diğer mirasçıların da paylarını zilyetlik devri senedi ile kendisine devrettiklerini ileri sürerek adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parsellerin beyanlar hanesindeki 3303 sayılı Kanunun 3. maddesine göre verilen şerhlerle birlikte davacı ... oğlu ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, davalı Hazine tarafından temyiz edilmesi üzerine, hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2009/10078 - 13172 sayılı bozma kararında özetle; [Mahkemece, (davacının yargılama sırasında dayandığı tapu kayıtlarının ilk oluşumundan itibaren tüm gittileri ve varsa krokileri ile revizyon gördüğü tüm parsel tutanakları), komşu parsel tutanak ve dayanakları, yapılmışsa orman kadastrosuna ilişkin belgeler eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi, bir ziraat mühendisi ve bir harita mühendisi veya olmadığı takdirde bir tapu ... elemanından oluşacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmazlara ve ... araziye de uygulanmak suretiyle, taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiğinin belirlenmesi; dayanak tapu kaydı lehe olduğu kadar aleyhe de delil teşkil edeceğinden ve değişebilir sınırları içerdiğinden, yöntemince zemine uygulanıp, kapsaması halinde 3402 sayılı Kanunun 20/C ve 32/3 maddeleri gereğince yüzölçümüne değer verilerek kapsamının belirlenmesi, ayrıca; davacı, yargılama sırasında tapu kayıtları dışında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğe dayandığından, davacının bildirdiği tanıklar taşınmazlar başında dinlenip; taşınmazların öncesi itibariyle niteliğinin ne olduğu, kime ait olduğu, zilyetliğin nasıl meydana geldiği, ne kadar süre ile ne şekilde devam ettiği, bunun ekonomik amacına uygun olup olmadığı, tanıkların bilgi ve görgülerinin hangi eylemli olaylara dayandırıldığının belirlenmesi ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi] gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozmaya uyulduktan sonra davanın kısmen kabulü ile dava konusu 128 ada 1 sayılı parselin kadastro tespitinin iptaliyle davacı adına tapuya tesciline, 125 ada 10, 13, 15, 21, 25 ve 31, 126 ada 5 ve 7 parsellerin tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1940 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastrosu bulunmaktadır. 1980 yılında aplikasyon ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması yapılmıştır.

Dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1940 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastrosu bulunmaktadır. 1980 yılında aplikasyon ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması yapılmıştır.

Bozma ilâmında, taşınmazlar üzerinde orman araştırmasının yapılmasının yanında, davalının dayandığı tapu kayıtlarının uygulanması ve ayrıca öncesi itibariyle niteliğinin ne olduğu, kime ait olduğu, zilyetliğin nasıl meydana geldiği, ne kadar süre ile ne şekilde devam ettiği, bunun ekonomik amacına uygun olup olmadığı yönünde araştırma yapılması gereğine değinilmiştir. Mahkemece, davalı taşınmazların davacının babasından kaldığı, babasının sağlığında buğday vs. ekilerek kullanıldığı, 1990 yılında babasının ölümünden sonra 2007 yılına kadar davacı tarafından taşınmazlarda hayvan otlatmak, içindeki otları biçmek ve meyve ağaçlarının meyvelerini toplamak suretiyle kullanıldığı, bu şekildeki zilyetliğin taşınmazların ekonomik amacına uygun bir zilyetlik olmadığı gerekçesiyle davasının reddine karar verilmiştir. Ne var ki; mahkemenin gerekçesi dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Yapılan keşif, uygulama ve alınan orman bilirkişi raporuna göre taşınmazların orman olmadığı, ziraat bilirkişi raporuna göre de, taşınmazların fizikî özellikleri ve toprak yapılarına göre kadim tarım arazisi oldukları belirlenmiştir. Keşif sırasında dinlenen tanık ve yerel bilirkişi beyanlarına göre ise, davalı taşınmazların ölümünden önce yaklaşık 40 yıl boyunca davacının babası ... tarafından ekip biçmek suretiyle kullanıldığı, onun ölümünden sonra ekilmediği, davacı tarafından otları biçilmek ve hayvan otlatmak suretiyle kullanıldığı bildirilmiştir. Taşınmazların evveliyatında orman ve mera olmadığı, davacının babası ... yararına 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen zilyetlik koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle, muris ... ’nin sağlığında taşınmazlar üzerinde zilyetlikle kazanma koşulları oluştuğundan, ölümünden sonra artık kazanılmış olan zilyetliğin kaybedilip kaybedilmediği, zilyetliğin terk koşullarının bulunup bulunmadığı hususu üzerinde durulmalıdır. Ziraat bilirkişi raporuna göre taşınmazların halen tarım arazisi niteliğinde olduğu, tanık ve yerel bilirkişi beyanlarına göre de, davacının taşınmazları ot biçmek ve hayvan otlatmak suretiyle de olsa kullandığı ve koruduğu gözönünde bulundurulduğunda, zilyetliğin terki iradesinin bulunmadığı ve terk koşullarının oluşmadığı görülmektedir. Bu nedenle, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, temyiz edilen parseller yönünden reddedilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Sarıveli'nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 20.12.2012 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15324, Karar No: 2007/9463, Tarih: 11.06.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/15324 E.  ,  2007/9463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Kahramanmaraş 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih                : 25.05. 2006

Davacılar murisinin, davalılardan işverenlere ait işyerinde 19.05.2001 tarihinde meydana gelen kazanın iş kazası olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün SSK. Başkanlığı, Ö. Y., İ.K., M.A. vekilleri tarafından temyiz ve davalılardan Ö. Y., İ.K. ve M.A. Vekilince duruşma talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre  davalılar  SSK ve M.A.’ın tüm diğer davalıların aşağıdaki  bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2- Bir yönüyle dava davacıların murisinin ölümü ile sonuçlanan trafik kazasının  iş kazası olduğunun tesbiti  istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıların murisi O.A.’ın  19.05.2001 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tesbitine  karar verilmiştir.

Davacıların murisi olan  O. A.ın da aralarında bulunduğu işçilerin davalılar  M. Ç. ve Ö.Y.’a ait inşaatta yaklaşık bir ay sıva işinde çalışıp işi tamamladıktan sonra,  davalılardan M.A.’ın kendisine ait ait malzemeleri bir başka inşaata götürmek üzere temin ettiği  traktörle götürdükleri sırada 19.05.2001 tarihinde traktörün devrilmesi sonucu meydana gelen trafik kazasında O.A. römorkun altında  kalarak vefat ettiği daysa içeriğinden anlaşılmaktadır.

Mahkemenin kabul kararından da anlaşıldığı üzere iş kazası davalılar  Ö. Y. ve İ. K.’nın  inşaatlarındaki sıva işi sona erdikten bir gün sonra 191.05.2001 tarihinde meydana geldiğine göre, Ö. Y.ve İ.K.’nın  iş kazasından sorumlu olmayacakları kabul edilerek, iş kazası yönünden adı geçen davalılar hakkında husumet yokluğu nedeni ile davanın reddi yerine  yazılı şekilde karar verilmesi  usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar  Ö.Y.ve İ.K.’nın  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden M.A.a yükletilmesine, 11.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15701, Karar No: 2024/11436, Tarih: 10.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/15701 E.  ,  2024/11436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/368 E., 2022/246 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa atanan zorunlu müdafiinin karar duruşmasında hazır bulunması gerektiği gözetilmeden, müdafiinin yokluğunda karar verilmesi talepli mazeret dilekçesine binaen yargılamaya devam edilip hüküm kurularak aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.