muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5020, Karar No: 2014/7693, Tarih: 16.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/5020 E.  ,  2014/7693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek;

1) Çekişmeli 2188 parsel sayılı taşınmazın orman tahdidi içinde bulunan kısmı ile orman tahdidi dışında bulunup davaya konu edilen bölümünün kroki üzerinde yüzölçümlerini belirtir şekilde gösterilmesi,

2) Dava konusu taşınmazın ve çevresindeki taşınmazların konumunun 1953 tarihli hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafların stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak taşınmaz niteliği ile, üzerlerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı ve dağılımını belirtir açıklamalı ek rapor alınıp,

3) Dava konusu taşınmaza komşu olan ve kadastro çalışmalarında tespit harici bırakılan yere yönelik Orman Yönetimi tarafından dava açılıp açılmadığı kayıtlardan araştırılmak ve Orman Yönetiminden sorulmak suretiyle varsa ilgili yerlerden getirtilerek,

Bu dosya içine konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 16/09/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7115, Karar No: 2014/34926, Tarih: 03.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/7115 E.  ,  2014/34926 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/301007

MAHKEMESİ : Tavas(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2012

NUMARASI : 2012/20 (E) ve 2012/248 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Tavas Cumhuriyet Başsavcılığınca suça konu olay hakkında yürütülen soruşturma neticesinde, katılanın sanığa hakaret ve tehdit ettiğine yönelik iddialar açısından suç yerinin Kale ilçesi olmasından bahisle Tavas Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10/01/2012 tarih 2011/1107 Esas ve 2012/2 Karar sayılı kararı ile ayırma kararı verilip dosyanın 2012/71 soruşturma numarasına kaydedildiği anlaşılmakta, Tavas Cumhuriyet Başsavcılığı'nın anılan soruşturması sonucunda dava açılmış ise ilgili dava dosyasının incelenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken, eksik incelemeyle ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15046, Karar No: 2025/6328, Tarih: 14.04.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/15046 E.  ,  2025/6328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1206 E., 2024/2718 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : İlk Derece Mahkemesi beraat kararları kaldırılarak mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

İlk derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Her ne kadar Tebliğname'de mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik görüş bildirilmiş ise de, suça sürüklenen çocuk müdafinin 24.07.2024 tarihli dilekçesinde temyiz isteminin hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlere yönelik olduğunun belirtildiğinin anlaşılması karşısında, temyiz incelemesinin kapsamının suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin eksik araştırma sonucu hüküm kurulduğu ile lehe olan hükümlerin ve şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, mahkûmiyet hükümlerine yönelik karar hukuka uygun bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi'nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 2. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4909, Karar No: 2014/14300, Tarih: 04.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4909 E.  ,  2014/14300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2013/807-2013/1117

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, boşanma kararı ile davalıya 250 TL yoksulluk nafakası bağlandığını, davalının hastanede işe girip maaş ve döner sermaye aldığını belirterek yoksulluk nafakasının kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davalının hastanede çalıştığını, asgari ücret aldığını, döner sermaye almadığını beyan etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 250 TL yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında görülen boşanma davasında, davalı kadının çalışmadığı, davacının astsubay olduğu açıklanmış, 250 TL yoksulluk nafakasına karar verilmiş ve hüküm 2. HD'nin onama ilamı ile 04.02.2009 tarihinde kesinleşmiştir.

Davada, davalı kadına ödenen yoksulluk nafakasının kaldırılması talep edilmiştir.

TMK'nun 176/3.maddesine göre; irat biçiminde ödenmesine karar verilen nafakanın yoksulluğun ortadan kalkması halinde mahkeme kararıyla kaldırılması mümkündür. Yine, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının araştırılması sonucunda, davalı kadının hastanede hastabakıcı olarak asgari ücretle çalıştığı, davacının astsubay başçavuş olarak çalıştığı ve 4.069 TL maaş aldığı anlaşılmaktadır.

Yargıtay yerleşik uygulamalarında ve HGK'nun 01.05.2002 tarih, 2002/397 E.-2002/339 K.sayılı ilamı ve diğer kararlarında açıklandığı gibi asgari ücret alınmasının yoksulluğu ortadan kaldırmayacağı ilke olarak kabul edilmiştir.

Bu durumda, davalının asgari ücret almış olmasının onu yoksulluktan kurtarmayacağı, bu durumun sadece nafaka miktarının tayininde dikkate alınabileceği anlaşılmakla; mahkemece, davanın kabulü ile yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10510, Karar No: 2014/11462, Tarih: 26.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/10510 E.  ,  2014/11462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

Şöyle ki ;

Dava, 27.11.2012 tarihinde açılmış olup Kamulaştırma Kanununun 15 vd. maddeleri gereğince taşınmazların değerlendirilmesi dava dilekçesinin mahkemeye verildiği tarih esas alınarak yapılır. Buna göre;

Dava tarihi olan 27.11.2012 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorulması istenildiği halde eksik cevap verildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen hususlar belediye başkanlığından sorularak her bir hususa ayrıntılı alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14750, Karar No: 2014/9320, Tarih: 05.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/14750 E.  ,  2014/9320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2011/498-2013/181

Davacı S.. I.. vekili Avukat O. Ş.. tarafından, davalı E.. E.. vdl aleyhine 10/05/2011 gününde verilen dilekçe ile hakaret ve iftira nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar E.. E.. ve A.. B.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, hakaret nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davalılar E.. E.. ve T. B.. yönünden istem kısmen kabul edilmiş; karar, iş bu davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların üyesi olduğu kooperatife ait taşınmazı temsilcisi olduğu şirket adına kiraladığını, kira sözleşmesinin gerçekleşmemesi için davalıların diğer üyelere kendisi hakkında “Mafya olduğu, Danimarka bağlantılı PKK'lı olduğu, paraların PKK'ya gideceği” biçiminde beyanlarda bulunduklarını öğrendiğini, söz konusu beyanların gerçek dışı olup iftira niteliğinde bulunduğunu, kişilik haklarının zedelendiğini iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar E.. E.. ve T. B.., davacının kooperatif ile arasındaki kira sözleşmesine aykırı davranışlarda bulunduğunu, kooperatife ait mala zarar verdiği için hakkında şikayetçi olunduğunu, iddia olunan sözleri sarf etmediklerini, davanın haksız ve kötüniyetle açıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, bir kısım tanık beyanları uyarınca davalılar E.. E.. ve T. B..'ın davacı hakkında iddia olunan sözleri sarf ettikleri gerekçesi ile 20.000 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece, bir kısım tanık beyanları uyarınca davalılar E.. E.. ve T. B..'ın davacı hakkında iddia olunan sözleri sarf ettikleri gerekçesi ile 20.000 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olaya gelince; taraflar arasındaki olayların gelişim biçimi, olay tarihi, davacı ile davalıların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı çok fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenle bozulmasına, davalılar E.. E.. ile T. B...'ın öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13797, Karar No: 2013/8833, Tarih: 10.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/13797 E.  ,  2013/8833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından (4 kez) sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair Şişli 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 16.12.2008 gün ve 2006/1120 Esas, 2008/1250 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi mağdureler vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Hükmü temyiz eden vekilin yalnızca mağdureler ..., ..., ... ve Nagihan Atalay için CMK.nın 234/2. maddesine göre görevlendirilmiş bulunduğu ve yalnızca bu mağdureler hakkında kurulan hükümleri temyiz ettiği, diğer mağdureler Hanife Uçak, Mine Yılmaz ve Merve Erdoğan ile ilgili olarak kurulan hükümlere yönelik bir temyizin bulunmadığı, yine karar tarihi itibariyle on yaşı içerisinde bulunan mağdureler Zehra, Kamile ve Nagihan'ın kanuni temsilcilerinin sanıktan şikâyetçi olmadıkları, zorunlu vekilin de Cumhuriyet Savcısının bu mağdureler yönünden beraat isteyen görüşüne katıldığını ifade ettiği, bu şekilde kamu davasına usulen katılıp, müdahil sıfatını almayan mağdureler Zehra, Kamile ve Nagihan zorunlu vekilinin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin mağdure Aylin hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü;

Nüfus kaydına göre 22.12.1998 doğumlu olup, karar tarihinde on yaşı içinde olan mağdure ...'in velisi ...'in sanıktan şikâyetçi olduğu ve kamu davasına katıldığı, aynı zamanda mağdur ...'in de zorunlu vekili olan avukatın 16.12.2008 tarihli oturumda, uğraşmasına karşın mağdureler ve vekilleri ile görüşemediğini, sanığın beraatini isteyen Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki mütalâasına şikâyetten vazgeçen müştekiler açısından bir diyeceği olmadığını, diğer mağdurlar açısından ise şikâyetinin devam ettiğini belirtip mahkemece verilen hükmü temyiz ederek mağdur ... yönünden açıkça katılma iradesini ortaya koyduğu, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.10.2010 gün ve 2010/9-149 Esas, 2010/205 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere mağdurenin katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü konusunda araştırma yapmayı gerektirecek bir tereddüt bulunmadığı görülmekle, CMK.nın 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören mağdure ...'in davaya katılmasına ve zorunlu vekil Avukat ...'in katılan vekili olarak kabul edilmesine karar verilerek yapılan incelemede;

Mağdurenin kollukta alınan 31.05.2006 tarihli ifadesinde, öğretmenleri olan sanığın saçını çekip başını okşadığını, bacaklarını ellediğini, yanaklarından öptüğünü ve yaptıklarını ailesine söylememesini istediğini belirtmesi ve kovuşturma aşamasında alınan beyanında da bu anlatımlarını kısmen tekrarlaması, mağdureler Kamile ve Nagihan'ın kollukta alınan ifadelerinde sanığın mağdure Aylin'in eteğini kaldırdığını gördüklerini ifade etmeleri, diğer mağdurların sanığın kendilerine de benzer şekilde davrandığına dair anlatımları, müşteki beyanları ve tüm dosya içeriğinden öğretmen olan sanığın okulda bulundukları farklı zamanlarda mağdureyi öpüp, vücudunun çeşitli yerlerini okşayarak zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu işlediği anlaşıldığı halde, atılı suçtan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Uygulamaya göre ise;

Gerekçeli karar başlığında, 16.12.2006 olan karar tarihinin 25.12.2006 olarak yanlış gösterilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 12.07.2011 gün ve 233 sayılı Kararı ile Şişli 5. Asliye Ceza Mahkemesi kapatıldığından dosyanın İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19662, Karar No: 2014/17556, Tarih: 03.07.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/19662 E.  ,  2014/17556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Düşme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Talepte bulunanın eşi sanık ... hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan dava açıldığı sanığın yargılama aşamasında vefat etmesi nedeni ile sanık hakkında açılan davanın düşürülmesine ve suçta kullanılan silahın müsaderesine karar verildiği, silahın bilinen değerine göre müsadereye hasren, talepte bulunan ... vekilinin temyizine yönelik yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre talep eden vekilinin, yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Suç konusu tabancanın vefat eden adına taşıma ruhsatlı olduğu, dava sonucunda da mahkumiyet kararı da verilmediği anlaşılmakla, Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Yönetmeliğin 18. maddesinde, taşıma yada bulundurma ruhsatı verilen kişilerin vefatı halinde, bu kişilere ait silahın mirasçılarının tümünün muvafakatı ile aralarından birine kanuni bir engel yok ise devrinin sağlanacağı, mirasçıların aralarında anlaşamamaları halinde ise valinin bu hususta verilecek yargı kararına kadar geçerli olmak üzere silahı mirasçılardan birinin adına geçici olarak ruhsata bağlayacağının belirtildiği gözetilerek, bu işlemlerin yerine getirilmesini sağlamak üzere silahın idareye teslimi gerekirken, müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 54. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "emanetin 2009/55 sırasında kayıtlı tabanca ve eklerinin Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Yönetmeliğin 18. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere yöneti- me teslimine" yazılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 03.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/397, Karar No: 2011/23257, Tarih: 22.12.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/397 E.  ,  2011/23257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eskişehir 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :30.09.2010
Yargıtay — Esas No: 2012/511, Karar No: 2012/1280, Tarih: 19.12.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/4-511 E.  ,  2012/1280 K.**

* BASIN YOLUYLA KİŞİLİK HAKLARINA SALDIRIDAN DOLAYI UĞRANILAN MANEVİ ZARARIN ÖDETİLMESİ İSTEMİ

* BASIN ÖZGÜRLÜĞÜ İLE KİŞİLİK DEĞERLERİ

* KAMU YARARI

* BASIN KANUNU (5187) Madde 3

* BASIN KANUNU (5187) Madde 1

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 28

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 09.02.2010 gün ve 2009/144 E., 2010/20 K. sayılı kararın incelenmesinin taraf vekillerince istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 07.04.2011 gün ve 2010/4777 E., 2011/3840 K. sayılı ilamı ile;

(…Davacı A. vekili Avukat H. tarafından, davalı ….  Gazetecilik ve Mat. A.Ş  aleyhine 10/04/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacı, … gazetesinin 03.03.2009 günlü sayısında “…  Partili vekile çete fezlekesi” başlığı ile yayımlanan, hakkında çete soruşturması kapsamında fezleke düzenlenerek meclise gönderildiği biçimindeki haberin gerçeğe aykırı olup kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalı ise, haberde kamu yararı ve toplumsal ilginin bulunduğunu, yayımlandığı anda yaptığı araştırma ile yetinerek ve resmi nitelikteki bültene dayanarak kamuoyuna duyurulan haberin hukuka uygun olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, kullanılan söz ve anlatımın davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelikte ağır suçlamalar olduğu, davacı hakkında fezleke düzenlenmesi biçiminde bir suç duyurusunda bulunulmadığı, haberin kamuoyunu aydınlatma ve haber vermek amacıyla değil siyasi amaçla, davacıyı toplum karşısında küçük düşürmek için yazıldığının kabul edilmesi gerektiği gerekçesi ile istemin bir bölümü kabul edilmiştir.