muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12687, Karar No: 2022/1144, Tarih: 26.01.2022

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının başlangıçta yüklenici ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. çalışanı olarak ...'nda çalışmaktayken, 6360 sayılı Yasa gereği ... Belediyesinin ...'na dönüştüğünü, merkezde ... Belediyesi kurulduğunu, ..., ... Belediyesi ve ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. arasında 01/04/2014 tarihinde devir protokolü imzalandığını, kendilerinin asıl işveren, diğer davalının alt işveren olarak bu protokolü imzaladığını, hizmet sözleşmesinin 31/12/2014 tarihine kadar geçerli olacak şekilde ... Belediyesine devredildiğini, 01/01/2015 tarihinden itibaren davacının dava dışı ... Belediyesi ve ... A.Ş.’de çalışmaya devam ettiğini, davacının devir sonrası iş akdinin devam ediyor olması sebebiyle feshe bağlı alacakları talep edemeyeceğini, davacının yüklenici firma elemanı olduğunu, kendi imzaladığı sözleşme ve toplu iş sözleşmeleriyle tanınan haklar dışında talepte bulunamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. vekili, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, dava dilekçesinin, taleplerin ve harca esas miktarın netleştirilmesi gerektiğini, dava konusu olayda muvazaa veya hukuksuzluk olmadığını, davacının durumu bilerek kendi iradesi ile sözleşme imzaladığını, 6360 sayılı Yasa gereği ... isimli bir belediye kurulduğunu, bu belediyenin hizmetleri yürütebilmesi için belediye çalışanlarının bir kısmının bu belediyede istihdamı gerektiğini, ... kendileri ve yeni kurulan bu belediyenin taraf olduğu devir protokolü imzalandığını, davacının iş sözleşmesinde devamlılık olduğunu, sözleşmesinin feshedilmediğini, davacının iş sözleşmesi feshedilmediği için kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraflar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı ve muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Temyiz:

Karar, taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı ve muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya kapsamına göre, davacının davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesi kapsamında, davalı ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş.’nin işçisi olarak davalı ...'na ait işyerinde çalışmakta iken 01.04.2014 tarihinde ..., ... Belediyesi ve ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. arasında imzalanan sözleşme devir protokolüne göre çalışmasının ... Belediyesinde devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacının talebi, davalılar ... ve ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun ve davacının baştan itibaren davalı ...'nin işçisi olduğunun tespiti ile bir kısım fark alacaklarının hüküm altına alınmasına yöneliktir.

Mahkemece ve Bölge Adliye Mahkemesince, davalılar arasındaki sözleşmelerin hizmet alımı olarak tanımlanamayacağı, işçi teminine yönelik olduğu, ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. işçisi olarak çalışan işçilerin işin icrası sırasında talimatları davalı ...'ndan aldığı, şirket hisselerinin yaklaşık %99’unun Belediyeye ait olduğu, ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş.'nin üçüncü şahıs olmadığı gerekçeleriyle davalı ... ile davalı şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu sonucuna varılmış ise de kanunun vermiş olduğu yetkiye dayanılarak Belediye tarafından kurulan şirketlere Belediyenin bir kısım işlerinin gördürülmesi işçi teminine yönelik olarak değerlendirilemez.

5393 sayılı Belediye Kanunun 67. maddesine göre, “Belediyede belediye meclisinin, belediyeye bağlı kuruluşlarda yetkili organın kararı ile park, bahçe, sera, refüj, kaldırım ve havuz bakımı ve tamiri; araç kiralama, kontrollük, temizlik, güvenlik ve yemek hizmetleri; makine-teçhizat bakım ve onarım işleri; bilgisayar sistem ve santralleri ile elektronik bilgi erişim hizmetleri; sağlıkla ilgili destek hizmetleri; fuar, panayır ve sergi hizmetleri; baraj, arıtma ve katı atık tesislerine ilişkin hizmetler; kanal bakım ve temizleme, alt yapı ve asfalt yapım ve onarımı, trafik sinyalizasyon ve aydınlatma bakımı, sayaç okuma ve sayaç sökme-takma işleri ile ilgili hizmetler; toplu ulaşım ve taşıma hizmetleri; sosyal tesislerin işletilmesi ile ilgili işler, süresi ilk mahallî idareler genel seçimlerini izleyen altıncı ayın sonunu geçmemek üzere ihale yoluyla üçüncü şahıslara gördürülebilir”.

5393 sayılı Kanun’un 70. maddesinde ise, “Belediye kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre şirket kurabilir” düzenlemesi yer almaktadır.

Benzer şekilde 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 26. maddesinde ise, “Büyükşehir belediyesi kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre sermaye şirketleri kurabilir. Genel sekreter ile belediye ve bağlı kuruluşlarında yöneticilik sıfatını haiz personel bu şirketlerin yönetim ve denetim kurullarında görev alabilirler. Büyükşehir belediyesi, kendine ait büfe, otopark ve çay bahçelerini işletebilir; ya da bu yerlerin belediye veya bağlı kuruluşlarının % 50’sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50’sinden fazlasına ortak olduğu şirketlere, 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine tabi olmaksızın belediye meclisince belirlenecek süre ve bedelle işletilmesini devredebilir” düzenlemesi yer almaktadır.

Şirket hissesinin büyük bir kısmının ya da tamamının Belediyeye ait olması tek başına aradaki ilişkinin geçersiz olduğu şeklinde değerlendirilemez. Yine belirtilen yasal düzenlemeler karşısında şirket işçilerinin belediyelerin faaliyet alanındaki işlerde çalıştırılması, bir kısım emir ve talimatları belediye yetkililerinden almaları, belediye işçileri ile benzer işlerde çalıştırılmaları muvazaa kriteri olarak değerlendirilemez.

Davalı ... ile davalı ... Gıda Hayvancılık Tur. İnş. Madencilik Temizlik Güvenlik Danışmanlık Hiz. San. Tic. A.Ş. arasındaki ilişki geçerli olduğundan davacının davalı belediyenin taraf olduğu Toplu İş Sözleşmesinden yararlanması mümkün değildir.

Davacının Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan fark alacaklara ilişkin talebin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 26/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7980, Karar No: 2011/8109, Tarih: 07.07.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/7980 E.  ,  2011/8109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Yargıçlar ve ... (...) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... .... A.Ş ve diğerleri aleyhine 25/08/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılar vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Davacı, davalının sahibi olduğu ... Gazetesinin 26.08.2008 günlü sayısında yayınlanan " ... ... Yargıdaki Uzantısı mı?" başlıklı haber içeriğinin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu ileri sürerek manevi tazminat ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, dava konusu yazının eleştiri sınırları içinde olup basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini savunmuşlar, yerel mahkemece, tüzel kişiliği bulunan davacı örgütün terör örgütü gibi gösterilmesinin kişilik haklarını ihlal ettiği kanaati ile istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğünün amacı, kamuyu ilgilendiren konularda gerçeğe uygun haber vermeyi sağlamaktır. Basının görevi, genel yararları ilgilendiren konularda olayları doğru ve objektif olarak yansıtmak, çeşitli sorunlarda kamu oyunu düşünmeye sevk edecek biçimde tartışmalar açmak, halkı toplumsal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları hakkında bilinçlendirmektir. Basın, halka ulaştırılmasında kamu yararı bulunan haberleri zamanda ve haberin gerektirdiği ayrıntılarla ve doğru olarak toplayıp topluma ulaştırdığında kamu oyunun serbestçe oluşumunu sağlar, kamu görevi niteliğindeki fonksiyonunu yerine getirmiş olur. Ancak basın özgürlüğü ve bu özgürlüğün getirdiği ayrıcalıklar sınırsız değildir. Anayasanın 28. maddesinde düzenlenen basın özgürlüğünün özel hukuk alanındaki sınırı Medeni Yasanın 24 ve Borçlar Yasasının 49. maddelerinde anlamını bulan kişilik haklarının korunmasına ilişkin düzenlemelerdir. Borçlar Yasasının 49. maddesi gereğince, kişilik hakkı hukuka aykırı bir biçimde saldırıya uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para isteyebilir. Anılan maddeye göre manevi tazminat istenilebilmesi için;

2010/7980-2011/8109

2010/7980-2011/8109

yayımlanan olay açıklaması ya da eleştirinin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olması, bu saldırının manevi bir zarar doğurması, kişilik haklarına saldırı ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulabilmesi ve yayında hukuka uygunluk nedenlerinin bulunmaması gerekir. Hukuka uygunluk nedenleri veya hukuka aykırılığı ortadan kaldıran nedenler; gerçeklik, güncellik, kamu yararı ve toplumsal ilgi, konu ile ifade arasında düşünsel bağlılıktır. Yayımlanmasında kamu yararı bulunan gerçek ve güncel bir haberin ya da eleştirinin özle biçim arasında denge kurularak verilmesi durumunda hukuka aykırılık ortadan kalkar ve artık basın sorumlu tutulamaz.

Dosya içeriğinden, davalının sahibi bulunduğu ... gazetesinin 26.08.2008 günlü sayısında, davalı ...’nın Yorum adlı köşesinde yayınlanan açıklamaların, davalı yazarın davacı Yargıçlar ve Savcılar Birliğinin kuruluş ve faaliyetlerine ilişkin eleştiri niteliğindeki görüşlerinden ibaret olduğu, kullanılan başlığın okuyucunun ilgisini çekmeye yönelik ayrıntı niteliğinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek dava konusu köşe yazısının eleştiri sınırları içinde kaldığı benimsenerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdiden incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11529, Karar No: 2022/10284, Tarih: 07.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/11529 E.  ,  2022/10284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş, davacı idare vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 07.06.2022 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurularının Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce kısmen kabulü ile bedelin ödenmesi ve faize ilişkin olarak HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi hükmü düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi, meyve bahçesi, kısmen tarım arazisi ve kısmen meyve bahçesi niteliğindeki ... , parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması

halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesine, üzerlerinde bulunan yapılara ise aynı Kanun'un 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesince verilen karara karşı yapılan istinaf başvurularının kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmünün 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca bedelin ödenmesi ve faize ilişkin olarak düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

İlk karar ile hüküm altına alınmış olan 696.478,08-TL bedele 12.09.2017 tarihinden ilk karar tarihi olan 17.04.2018 tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (İlk karar ile hüküm altına alınmış olan 696.478,08-TL bedele 12.09.2017 tarihinden ilk karar tarihi olan 17.04.2018 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (İlk karar ile hüküm altına alınmış olan 696.478,08-TL bedele 12.09.2017 tarihinden ilk karar tarihi olan 17.04.2018 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi hükmünün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.815,00-TL vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 07/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17960, Karar No: 2016/20519, Tarih: 06.12.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17960 E.  ,  2016/20519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı işçi, davalıya ait iş yerinde 11/08/2011 tarihinde işe başladığını, enjeksiyon makine operatörü olarak devam etmekteyken iş sözleşmesinin davalı işverence 29/05/2016 tarihinde haksız ve gerekçesiz olarak feshedildiğini, davalı işverenin yazılı fesih bildiriminde bulunmadığını, feshin İş Kanununun 19. Maddesine göre yapılmadığından dolayı geçersiz olduğunu, iş yerindeki tüm çalışma süresi boyunca özverili, başarılı, disiplinli ve uyumlu bir şekilde çalıştığını, iş sözleşmesini sona erdirmeyi gerektirecek hiç bir haklı neden bulunmadığını, iş sözleşmesinin sona erdirilmesi üzerine Çalışma ve İş Kurumu... yazılı başvuruda bulunduğunu ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davacının 29/05/2015, 30/05/2015, 01/06/2015 ve 02/06/2015 tarihlerinde mazeretsiz olarak işe gelmediğini, bu nedenle iş akdinin müvekkili tarafından haklı nedenle feshedildiğini, davacının 24/03/2015-30/03/2015 tarihleri arasında bir kısmını belgeleyemediği devamsızlıkları bulunduğunu, buna rağmen işverenin iş akdine devam kararı aldığını, bu olaydan sonra davacının yeniden kıdem tazminatını alarak işten ayrılmak isteğini ilettiğini, bu istek yine kabul görmeyince davacının adeta bir psikolojik savaş başlattığını, iş yerinde amirleri tarafından verilen hiçbir işi yapmadığı gibi amirlerine saygısızlık yaptığını, sürekli huzursuzluk çıkarttığını, hatta " siz görürsünüz hiç işe gelmeyeceğim her gün rapor alacağım, beni isteseniz bile çalıştıramayacaksınız" diyerek çalışmak istemediğini açıkça söylediğini, davacının iş akdinin sona erdiği Mayıs ayında hemen hemen her gün rapor aldığını , aralıklı olarak sadece 7 gün işe geldiğini, davacının raporları incelendiğinde her gün vucudunun bir başka yerinde sağlık problemi olduğu ancak bu problemlerin muayene günü dışında rapor almayı gerektirir problemler olmadığını, hatta aynı rahatsızlıktan farklı kurumlara başvurarak bazen iki bazen de 4 kez muayene olduğunun görüldüğünü, davacının işin devamlılığına engel olmak adına hareket ettiğini, davalı işverenin davacının iş akdini buna rağmen bu dönemde de feshetmediğini, davacının kıdemi ödenmek suretiyle işten çıkartılmayınca herhangi bir mazereti olmaksızın 29/05/2015, 30/05/2015, 01/06/2015 tarihlerinde de devamsızlık yaptığını buna rağmen asılsız olarak işten çıkartıldığını iddia ederek Çalışma Müdürlüğü'ne başvuruda bulunduğunu ancak incelenen başvuru sonucunda ihbar ve kıdem tazminatı hak etmediğini sonucuna ulaşıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının 29/05/2015, 30/05/2015, 01/06/2015 ve 02/06/2015 tarihlerinde mazeretsiz olarak işe gelmediği, davalı tarafından 02/06/2016 tarihinde davacıya ihtarname gönderildiği, 05/06/2015 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, davacının herhangi bir mazeret bildirmediği, , İş Kanunun 25/II-g maddesindeki haklı sebeplerin oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı veya geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18.maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanunu’nun 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20.maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.