muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6262, Karar No: 2022/8156, Tarih: 22.06.2022

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 13.01.2021 tarihli ve 2018/11288 Esas, 2021/638 Karar sayılı ilâmı ile;

"...

Bilirkişi raporu incelendiğinde; davacının Köy Hizmetleri Bölge Müdürlüğü bünyesinde 23.03.1989 tarihinde mevsimlik işçi olarak çalışmaya başladığı, 02.02.2001 tarihinde Türk-İş ve Hükümet arasında düzenlenen protokol gereği kadrolu işçi statüsüne geçirildiği, 5286 sayılı Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünün Kaldırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkından Kanunun geçici 4. maddesi gereği İl Özel İdaresi bünyesinde çalışmaya devam ettiği ve 01.05.2015 tarihinde davalı kurum ile ilişiğinin kesildiği belirtilerek, davacının 01.03.2015 tarihinde olması gereken derece ve kademesi tespit edilerek (14.derece ve 23. kademe olarak) 24.10.2008 tarihinden 01.05.2015 tarihine kadar olan dönem için fark alacakları hesaplanmıştır. Ancak dosya kapsamında mevcut olan işyeri kayıtları ile davacıya ait hizmet döküm cetveline göre davacının davalı kurumdan ilişiğinin kesildiği tarihin 05.01.2015 tarihi olduğu görülmekte olup, hesaplamalarda bu tarihin esas alınması gerektiği açıktır. Diğer yandan bilirkişi raporunda, davacının derece ve kademesinin tespitinde, 01.03.2008 tarihinde 8. derece ve 10. kademe de olduğu kabul edilerek ve intibak işlemi de buna göre yapılarak derece ve kademesi belirlenmiş ise de, dosya kapsamında mevcut olan işyeri kayıtlarına göre davacının intibak öncesi 01.03.2008 tarihinde 8. derece ve 9. kademe de olduğu görülmektedir. Anılan yönlerin gözetilmemesi hatalı olmuştur.

..." gerekçesiyle kararın bozulmasına ve dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmına uyularak alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davacının derece ve kademeleri ile alacaklarının eksik ve hatalı hesaplandığını, kararın bu yönüyle hukuka aykırı olduğunu, vekâlet ücretinin hatalı hükmedildiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davalı Belediyenin, Belediye bünyesinde çalışmayan işçinin başka kurumda geçen hizmet süresi için intibak ödemesi yapmasının hukuka aykırılık teşkil ettiğini, davacının intibak alacağı bulunmadığını, alacakların zamanaşımına uğradığını, bilirkişi raporunun hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davalı Belediyenin, Belediye bünyesinde çalışmayan işçinin başka kurumda geçen hizmet süresi için intibak ödemesi yapmasının hukuka aykırılık teşkil ettiğini, davacının intibak alacağı bulunmadığını, alacakların zamanaşımına uğradığını, bilirkişi raporunun hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre geçici işçi statüsünden kadrolu işçi statüsüne geçirilen davacının derece ve kademesinin doğru tespit edilip edilmediği ve bu tespite bağlı olarak işçilik alacaklarının oluşup oluşmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 4857 sayılı İş Kanunu'nun ilgili hükümleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19531, Karar No: 2013/19562, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19531 E.  ,  2013/19562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, ... Merkez...köyü ... mevkiisinde bulunan katılana ait taşınmazdaki otları biçerek zarar verdiği şeklinde gerçekleştiği iddia edilen olayda bilirkişi raporuna göre otların biçildiği alanın sanığa ve başka şahıslara ait taşınmazlara ait olduğu katılana ait olmadığı anlaşıldığından mahkemenin beraatine ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5564, Karar No: 2013/6879, Tarih: 07.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/5564 E.  ,  2013/6879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, 3621 sayılı kıyı Kanunundan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının terkini isteğine ilişkin olup Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak karar verilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3871, Karar No: 2023/2505, Tarih: 26.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/3871 E.  ,  2023/2505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2014 tarihli ve 2014/109 Esas, 2014/339 Karar sayılı kararı ile yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 18.12.2017 tarihli ve 14-2015/57937 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyizi İstemi

Mağdurenin, amcası sanık aleyhine olan ilk beyanları mağdurenin bu olayı ilk kez sınıf arkadaşı .... \*\*\*\*'... anlattığı, tanık .... \*\*\*\*'ında öğretmenleri olan tanık .... \*\*\*\*\*'la bu durumu paylaştığı, .... \*\*\*\*\*'ın beyanları, okul tarafından tutulan 18.02.2014 tarihli tutanak, adli tıp raporu ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu halde mahkumiyeti yerine yasal olmayan gerekçelerle beraatine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdure, öğrenim gördüğü ... \*\*\*\*\*\*\*\*\* ... ... Ortaokul Müdürlüğünün görevlendirmesi ile 18.02.2014 tarihinde ... ... tarafından düzenlenen tutanak içeriğinde amcası olan sanık ...'in hem cinsel organına, hem de büyük abdestini yaptığı yerden içeriye soktuğunu belirtmiş olup aynı gün jandarmada vermiş olduğu ifadesinde ise amcası ...'in kendisine sarılmış vaziyette gördüğünü kendisinin ne yapıyorsun diye sorduğunda kalkıp yatağına gideceği esnada cinsel organının açıkta olduğunu gördüğünü, hemen pantolonun içerisine koyduğunu, 16.02.2014 tarihinde de kalçasına cinsel organını dokundurduğunu hissettiğini, yine sanığın cinsel organını açıkta üzeri giyinik vaziyette gördüğünü belirtmiş olup, mahkemedeki ifadesinde ise bu ifadelerinin doğru olmadığını, şaka olsun diye söylediğini belirttiği, ilk anda organ sokma sureti ile cinsel istismardan bahsedildiği, sonraki kolluk ifadesinde ise sanığın kalçasına cinsel organını dokundurduğunu hissettiğini belirtmiştir. Olayın ortaya çıktığı gün okulda öğretmenlerine, sınıfta arkadaşına, karakolda jandarma görevlilerine verdiği ifadelerin çelişkili ve birbirine yakın olmayan ifadeler olduğu tespit edilmişir. Mağdurenin ilk ifadesinde organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğunu belirtmesine rağmen Adnan Menderes Üniversitesince düzenlenen raporda hymen bütünlüğünün korunduğu, akut veya kronik livata bulgusuna rastlanılmadığı belirtilmiştir. Tüm bu hususlar göz önüne alındığında sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesi de göz önüne alınarak sanığın beraati yönünde karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2. Onama sebebine uygun olarak Tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2014 tarihli ve 2014/109 Esas, 2014/339 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17202, Karar No: 2013/3343, Tarih: 13.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/17202 E.  ,  2013/3343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Şanlıurfa Aile Mahkemesi

TARİHİ :16.04.2012

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.13.02.2013 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/2105, Karar No: 2022/9549, Tarih: 23.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/2105 E.  ,  2022/9549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belge gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.05.2022 tarihinde 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçunda açılan kamu davasının gerçekleşen olağanüstü zamanışımı nazara alınarak düşürülmesi gerektiğine dair başkan vekili ...'ın karşı oyu ile oy çokluğu ile diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 23/05/2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010, 2011, 2012 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 23/05/2022
Yargıtay — Esas No: 2014/5864, Karar No: 2014/12926, Tarih: 02.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/5864 E.  ,  2014/12926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 10. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/151-2013/509

Taraflar arasında görülen geçici elektrik aboneliği tesisi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde: Müvekkilinin dava dilekçesinde yazılı adreste bulunan dairelerde mülk sahibi olarak oturduğunu, söz konusu binanın müteahhit tarafından yarım bırakılmış olması sebebi ile mülk sahiplerince tamamlandığını, elektrik aboneliği için davalı idareye müracâat edilmesine rağmen iskân işlemleri tamamlanamadığı için taleplerinin reddedildiğini, oysa imar kanununun geçici 11.maddesi koşullarının varlığı nedeni ile geçici abonelik tesisinin gerektiğini beyanla Ankara ili ... İlçesi .....Mahallesi 37341 Ada 8 Parsel de bulunan 6, 9 ve 10 nolu dairelerin geçici abonelik işlemi tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Bağımsız bölümün bulunduğu binanın iskân ruhsatının olmadığını ve bu nedenle abonelik tesisi yapılamayacağını, geçici 11.madde uyarınca işlem yapılabilmesi için ise idareye şahsen müracâat edilerek, inşaat ilişik kesme işlemlerinin tamamlanmasının gerektiğini beyanla, davanı reddini talep etmiştir.

Mahalli Mahkemece; taraflar arasındaki uyuşmazlığın, İmar Kanununun geçici 11.maddesi kapsamında geçici elektrik aboneliği tesisine yönelik olduğu, davacının davadan önce davalı kuruma müracâat ettiği ve bu müracâatına binanın ruhsata uygun yapıldığına dair ve tesisatın fenni kurallara uygunluğuna dair belgenin de eklendiği, usulüne uygun müracâata rağmen ve koşulları oluşmasına rağmen davalının talebi reddettiği dava dilekçesine eklenen ve binanın fenni kurallar ve projeye uygun yapıldığı ve yüzde yüz oranında tamamlandığı anlaşıldığından, geçici 11.maddenin koşullarının var olduğu ve bu koşulların davadan önce davacı tarafça belgelendiği, yapı ruhsat tarihinin 28/03/2007 olduğu, binanın projeye uygun tamamlandığı, tesisatın fenni kurallara uygun olduğu, sunulan faturalar itibariyle taşınmazın başkaca alt yapı hizmetlerinden faydalandığı dolaysıyla geçici 11.madde koşullarının var olduğu anlaşıldığından davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; İmar Kanunu geçici 11.maddesinde belirtilen geçici elektrik aboneliği verilip verilmeyeceğine ilişkindir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; İmar Kanunu geçici 11.maddesinde belirtilen geçici elektrik aboneliği verilip verilmeyeceğine ilişkindir.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı kullanma izni başlıklı 30.maddesinde; “Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracâatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir” denilmektedir. Yine aynı kanunun Kullanma izni alınmamış yapılar başlıklı 31.maddesinde de; “İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir.” hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hâl böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskân) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26/07/2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi hâlinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması hâlinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür.” hükmünü ihtiva etmektedir.