muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17061, Karar No: 2025/11024, Tarih: 15.04.2025

B.Hukuki Süreç

1.Şüpheli ...'ın 17.08.1985 doğumlu olduğu, Ankara İl Emniyet Müdürlüğü bünyesinde komiser olarak görev yaparken 670 sayılı KHK ile kamu görevinden ihraç edildiği, şüpheli hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 20.07.2018 tarihinde yakalama emri düzenlendiği ancak henüz infaz edilemediği tespit edilmiştir.

2.Bir başka soruşturmada şüpheli olarak beyanı alınan ... ... isimli şahsın anlatımları üzerine şüpheli hakkında soruşturmanın başlatıldığı, yürütülen soruşturma neticesinde, şüpheli hakkında soyut ve genel nitelikteki ... ...'in beyanı dışında delil bulunmadığı gerekçesiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 16.04.2018 tarihli ve 2017/8870 soruşturma, 2018/45959 sayılı Kararı ile KYOK verilmiştir.

3. Şüpheli hakkında ... ... isimli kişinin anlatımlarının bulunması ve Emniyet Mahrem Yapılanma Veri İnceleme Raporunda A5 olarak "FETÖ mensubiyeti olan teslimiyeti sadakati ve bağlılığı en üst seviyede olan kişiler" şeklinde kodlandığının tespit edilmesi üzerine Bayburt Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından soruşturma işlemlerine başlanıldığı, Bayburt ve Ankara Cumhuriyet Başsavcılıkları arasında yetkiye ilişkin uyuşmazlık çıktığı, son olarak dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığında bırakıldığı anlaşılmıştır.

4.Yetkisizlik kararı ile gelen dosya kapsamında şüpheli hakkında yeni deliller ortaya çıkması nedeniyle daha önce verilen 16.04.2018 tarihli KYOK'un kaldırılmasına karar verilmesi için Ankara Nöbetçi Sulh Ceza Hakimliğine talepte bulunulmuştur.

5.Ankara 10. Sulh Ceza Hakimliğinin 16.03.2023 tarihli, 2023/2333 değişik iş sayılı kararı ile şüpheli hakkında beyanda bulunan ... ...'un ifade tarihinin 13.12.2017 tarihli olduğu, Emniyet Mahrem Yapılanma Veri İnceleme Raporunun 06.04.2018 tarihli olduğu ve dosyada delil olarak bulundukları, KYOK'un ise 16.04.2018 tarihli olduğu, KYOK tarihinden itibaren yeni bir delilin dosya kapsamında bulunmadığı gerekçesiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının KYOK'un kaldırılmasına ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

6.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 20.03.2023 tarihli ve 2017/8870 Soruşturma sayılı yazı ile KYOK'un kaldırılması talebinin reddine dair kararın kaldırılması aksi takdirde evrakın itiraz mercine gönderilmesi talep edilmiş, Ankara 10.Sulh Ceza Hakimliğinin 23.03.2023 tarihli, 2023/2522 değişik iş sayılı kararıyla itiraz yerinde görülmediğinden dosyanın incelenmek üzere itiraz merci olan Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğine gönderilmiştir.

7.Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 28.03.2023 tarihli ve 2023/3891 değişik iş sayılı kararı ile, Ankara 10. Sulh Ceza Hakimliğince verilen kararın gerekçesinde hukuka aykırı herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı kabul edilerek Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 20.03.2023 tarihli ve 2017/8870 Soruşturma sayılı itirazının "kesin" olarak reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

7.Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 28.03.2023 tarihli ve 2023/3891 değişik iş sayılı kararı ile, Ankara 10. Sulh Ceza Hakimliğince verilen kararın gerekçesinde hukuka aykırı herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı kabul edilerek Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 20.03.2023 tarihli ve 2017/8870 Soruşturma sayılı itirazının "kesin" olarak reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

8.Soruşturma savcısının talebi üzerine Adalet Bakanlığının, 16.08.2023 tarihli ve 94660652-105-06-11631-2023-Kyb sayılı yazısı ile Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 28.03.2023 tarih 2023/3891 Değişik İş sayılı kararının CMK 309 uncu maddesi gereğince kanun yararına bozulması talep edilmiştir.

C.İlgili Hukuk

Konu ile ilgili olarak 5271 sayılı CMK'nın 172 nci maddesinin birinci fıkrasında kovuşturmaya yer olmadığı kararlarının verilmesi, aynı maddenin ikinci fıkrasında ise yeni delil tespit edildiğinde kamu davası açılabilmesinin koşulları düzenlenmiştir.

D.Değerlendirme ve Gerekçe

Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar (5271 sayılı Kanun 160/1 m.). Cumhuriyet savcısı, doğrudan doğruya veya emrindeki adli kolluk görevlileri aracılığıyla her türlü araştırmayı yapabilir (5271 sayılı Kanun 161/1 m.). Soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilmemesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde Kovuşturmaya Yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı süresi ve mercii gösterilir (5271 sayılı Kanun 172/1 m.).

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz. (5271 sayılı Kanun 172/2 m.).

Şüpheli hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, yeni delil elde edildiğinden bahisle kaldırılmasına yönelik Cumhuriyet savcısınca yapılan istemin reddine dair verilen kararın, 5271 sayılı Kanun'un 172/2 nci maddesi kapsamında "talep üzerine tesis edilmiş bir hakimlik kararı" olması nedeniyle, anılan Kanun'un 267 nci maddesindeki; "Hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde, mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir." açık hüküm nedeniyle itiraz kanun yoluna tabi olduğu, ilgili Cumhuriyet savcısı tarafından itiraz yoluna başvurulması üzerine itiraz merciince itirazın reddine kesin olmak üzere karar verildiği, merci tarafında verilen ve kesin nitelikteki bu karara karşı 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozma kanun yoluna başvurulabileceği belirlenmiştir.

Doktrinde bu husus tartışılarak yeni delil kavramının nasıl anlaşılması gerektiği üzerine değerlendirmeler yapılmış, kovuşturmaya yer olmadığı kararından önce mevcut olup da ele geçirilememiş olan delilin de yeni delil olarak kabul edilmesi gerektiği, bir delilin yeni olup olmadığının Cumhuriyet savcısı tarafından takdir edilmesi gerektiği yönünden görüş belirtilmiştir. (Centel/..., Ceza Muhakemesi Hukuku, Beta Yayınları, Kasım 2020, 19. Bası, s. 609-2010)

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.06.2015 tarihli ve 2013/7-700 Esas - 2015/241 sayılı Kararında; kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan önce mevcut olan, ancak ele geçirilemeyen, dosyada bulunan ancak Cumhuriyet savcısı tarafından görülmeyen ve değerlendirilmeyen delilin, yeni delil olarak kabul edilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yukarıda belirtilen bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yürütülen soruşturma sonunda, ... ... isimli kişinin soyut ve genel nitelikteki beyanı dışında kamu davası açmak için yeterli delil elde edilemediği gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesinden sonra, Bayburt Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen ve yetkisizlik kararı ile Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilen soruşturma dosyasında ... ... isimli kişinin şüpheli hakkında anlatımlarda bulunduğunun ve ayrıca Emniyet Mahrem Yapılanma Veri İnceleme Raporunda şüphelinin A5 olarak "FETÖ mensubiyeti olan teslimiyeti sadakati ve bağlılığı en üst seviyede olan kişiler" şeklinde kodlandığının tespit edilmiş olduğu; şüpheli hakkında verilen KYOK içeriğinden bahsi geçen bu delillerin Cumhuriyet savcısı tarafından daha önce görülmediği ve KYOK sırasında değerlendirilmediğinin açıkça anlaşıldığı; doktrinde ifade edildiği ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 23.06.2015 tarihli ve 2013/7-700 Esas - 2015/241 sayılı Kararında da belirtildiği şekilde, Cumhuriyet savcısı tarafından görülmeyen ve değerlendirilmeyen delillerin yeni delil niteliğinde olduğuna kuşku bulunmadığı; yalnızca ... ...'un ifadesinin alındığı tarih ile veri inceleme raporunun oluşturulduğu tarihin KYOK verilmesinden önceki bir tarih olmasına dayanılarak bu delillerin yeni delil olmadığı şeklinde değerlendirme içeren Ankara 10. Sulh Ceza Hakimliğinin 16.03.2023 tarihli ve 2023/2333 değişik iş sayılı kararında hukuki isabet bulunmadığı nazara alındığında, Cumhuriyet savcısının talebinin kabulü ile daha önce verilen kovuşturma yapılmasına yer olmadığı kararının kaldırılmasına karar vermek gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile istemin reddine karar verilmesinde ve Cumhuriyet Başsavcılığı talebinin reddine dair merci kararında isabet bulunmamaktadır.

II.KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

II.KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Merci Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 28.03.2023 tarihli ve 2023/3891 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3 maddesi gereğince, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.5271 sayılı Kanun’un 309/4-(a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7165, Karar No: 2016/1650, Tarih: 24.03.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/7165 E.  ,  2016/1650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne silah sağlama, Silahlı terör

örgütü üyesi olma, Patlayıcı madde bulundurma

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında;

TCK'nın 315/1, 62, 53, 58 ve 3713 sayılı

Kanunun 5/1 maddeleri gereğince mahkumiyet,

2- Sanık Y.......... hakkında;

a-TCK'nın 314/2, 53, 58, 3713 sayılı Kanunun

5/1 maddeleri gereğince mahkumiyet,

b-TCK'nın 174/1, 53, 58, 50, 52 ve 3713 sayılı

Kanunun 5/2 maddeleri gereğince mahkumiyet,

3- Sanık ... hakkında;

a-TCK'nın 314/2, 62, 53, 58 ve 3713 sayılı

Kanunun 5/1 maddeleri gereğince mahkumiyet,

b-TCK'nın 174/1, 62, 53, 58, 50, 52, 3713 sayılı

Kanunun 5/2 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında duruşmalı, diğer sanıklar hakkında duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü;

Mesleği taksicilik olan ve yirmi yıldır bu işle iştigal eden sanık ...'e terör olayları nedeniyle boşalan ve kış mevsiminde hiç kimsenin yaşamadığı sadece yaz mevsiminde çobanlık yapanların gittiği Kağızman ilçesine bir buçuk saat ./..

mesafede ve yakınında etrafı duvarla çevrili, iki kapısı olan terör örgüt üyelerinin mezarlarının bulunduğu Dibekkaya Köyüne gideceklerinin silahlı terör örgütü üyesi olduğu anlaşılan diğer iki sanık .......... ve ... tarafından olayın başından itibaren bildirilmesi,

Sanık ...'in Kağızman İlçesi gibi küçük bir yerleşim biriminde uzun süredir taksicilik yapması, kolluktaki müdafii huzurunda verdiği ifadesinde duraktaki bir yakınının durağın sabit telefonu çalınca kendisini çağırıp "seni çağırdı, seninle telefonda görüşmek istiyor" dediğini bildirmesi üzerine, özel bir müşterisi olduğunu belirterek sıra kendisinde olmadığı halde sanık ...'in çağırdığı yere gitmesi, aracın arka koltuğunda içi patlayıcı maddeyle dolu poşetin açık olması ve bunu sanık .........'nın araç içerisinde yüksek sesle söylemesi nedeniyle Dibekkaya köyünden dönüşte araçtaki patlayıcı maddelerin varlığına vakıf olmasına rağmen idaresindeki araçla kolluğun ilk arama noktasını geçmesi ve özellikle sanık ........'nın aşamalardaki anlatımları karşısında adı geçen sanık hakkında verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde aşağıdaki husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesiyle duruşmalı inceleme sırasında adı geçen sanık ve müdafiinin ve diğer sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-Sanıklar ............ve ... hakkında patlayıcı madde bulundurma suçundan hüküm kurulurken; doğrudan hükmedilen adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3 maddesi uyarınca infaz aşamasında re'sen uygulamaya yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4 maddesi gereğince ihtarat yapılması,

2-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih, ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararı ile TCK'nın 53. maddesindeki bazı düzenlemelerin iptal edilmiş olması nedeniyle bu karar doğrultusunda hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanıklar .............. ve ... hakkında patlayıcı madde bulundurma suçundan kurulan hüküm fıkralarından "adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtarına" ibarelerinin ve tüm sanıklarla ilgili olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına dair kısımlarının hüküm fıkralarının bütünüyle çıkarılarak yerine "Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 ./..

tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda yürürlükte bulunan TCK'nın 53. maddesinin sanıklar hakkında uygulanmasına" cümlesinin yazılarak sair yönleri usul ve kanuna uygun sanık ... hakkında re'sen de temyize tabi olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

24.03.2016 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı huzurunda, duruşmada sanık ...'in savunmasını yapmış bulunan Av. ... ve Av. ......'nin yokluklarında, 30.03.2016 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2013/30547, Karar No: 2014/19290, Tarih: 07.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/30547 E.  ,  2014/19290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/63967

MAHKEMESİ : Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/09/2011

NUMARASI : 2011/222 (E) ve 2011/496 (K)

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığın müşteki H.. T..'a yönelik eylemi nedeniyle kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları nedeniyle yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, uygulama maddesinin 141/1 yerine 142/1 olarak gösterilmesi yazım hatası olarak kabul edilmiştir. Ancak;

Temel ceza alt sınırdan belirlendiği halde, eylemin gece vakti gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 Sayılı Yasanın 143.maddesi ile yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden üst sınırdan 1/3 oranında artırım yapılması,

2- Yakınan N.. B..'a karşı eylemi nedeniyle kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanığın geceleyin müşteki N.. B..'a ait aracın kapısını bıçakla açmaya çalışırken, müştekinin görüp müdahale etmesi ve kesintisiz takiple yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığı kovalayan tanık Y.. B..'nin aşamalarda sanığın kendisine taş atıp bıçak çektiğine dair beyanı nedeniyle eylemin yağma suçunu oluşturma olasılığı yönünden, bu suçla ilgili davaya bakma, kanıtları takdir ve değerlendirme görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olacağı gözetilmeden, yargılamaya devamla esas hakkında hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, yakınan N.. B..'a karşı eyleminden dolayı sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı da gözetilerek istem gibi BOZULMASINA, 07/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/11594, Karar No: 2012/10086, Tarih: 16.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/11594 E.  ,  2012/10086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsî münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın 765 sayılı TCK.nın 416/son, 80, 430/2 ve 71. maddeleri uyarınca 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.1999 gün ve 1997/1929 Esas, 1999/412 sayılı Kararın, infazını müteakip hükümlü müdafiin talebi üzerine adli sicil arşiv kaydının silinmesine ilişkin aynı Mahkemenin 06.12.2011 tarihli ve 2011/267 D. İş sayılı kararına karşı;

5352 sayılı Adli Sicil Kanununun geçici 2. maddesinin 2. fıkrasında "birinci fıkra gereğince işlem yapılarak arşive alınan kayıtlar hakkında, 3682 sayılı Kanunun 8. maddesinde öngörülen sürelerin dolduğu veya ertelenmiş olan hükmün esasen vâki olmamış sayıldığı hallerde bu tarih esas alınarak, Anayasa'nın 76. maddesi ve özel kanunlarda sayılan suç ve mahkûmiyetler dışındaki kayıtlar için ilgilinin, Cumhuriyet Başsavcılığının veya Adli Sicil İstatistik Genel Müdürlüğünün talebi üzerine hükmü veren mahkemece veya talep edenin bulunduğu yer asliye ceza mahkemesince arşiv kaydının silinmesine karar verilir" şeklindeki düzenleme karşısında, sanığın eyleminin Anayasa'nın 76. maddesinde sayılan suçlar kapsamında kaldığı ve 5352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca mahkûmiyet hükmünün arşiv kaydından çıkarılmasının mümkün olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMUK.nın 309. maddesi gereğince bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 08.06.2012 gün ve 2012/10184-34434 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:

11.04.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6290 sayılı Kanunun 2. maddesi ile 5352 sayılı Adli Sicil Kanununun 12. maddesinde değişiklik yapılarak adli sicil arşiv kayıtlarının silinme koşullarının yeniden düzenlendiği, kanun yararına bozma yolunun hâkim ya da mahkemeler tarafından verilip, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar ve hükümlerdeki, verildikleri tarihte yürürlükte bulunan hukuk kurallarına aykırılıkların giderilmesi için başvurulan olağanüstü bir yasa yolu olduğu, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren mevzuata göre mahkemesince istem üzerine tekrar değerlendirme yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunun niteliği ile tayin edilen cezanın tür ve miktarına göre ve ayrıca hükümlünün alıkoyma suçunu oluşturan eyleminin 5237 sayılı TCK.da suç olmaktan çıkarılmış olduğu ve bu nedenle 5352 sayılı Kanunun 12/2. maddesi de gözetilerek bu suç bakımından adli sicil arşiv kaydının silinmesinde bir isabetsizlik yok ise de; hüküm tarihindeki düzenlemeye göre, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçuna ilişkin olarak yerinde görüldüğünden, ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2011 gün ve 2011/267 D. İş sayılı kararının reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsî münasebette bulunma suçuna ilişkin bölümünün CMUK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve Mahkemenin 2011/267 D.İş sayılı kararının reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçuna ilişkin kısmının KALDIRILMASINA, diğer bölümlerinin AYNEN MUHAFAZASINA, gereği için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13855, Karar No: 2014/8695, Tarih: 27.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/13855 E.  ,  2014/8695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Serik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2010/609-2013/212

Davacı F.. Ş.. vekili Avukat M.. T.. tarafından, davalı M.. G.. aleyhine 01/11/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına incelenmesinde;

Dava, haksız fiile dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, yaklaşık iki yıl evlenmek maksadıyla arkadaşlık yaptıkları davalıdan ayrılması üzerine davalının kendisine mesajla ve Microsoft Network Messenger (MSN) yoluyla hakaret ve tehdit ettiğini, kendisi hakkında asılsız dedikodu yaydığını belirterek, davalıdan manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, davacıdan kendisinin ayrıldığını, davacının daha önce evlendiğini saklayarak saflığından ve acemiliğinden faydalandığını, mesajların kendisi tarafından gönderildiğinin ispatlanamadığını, kendisine baskı yapmak için davacı tarafından bu davanın açıldığını, kusurlu tarafın davacı olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Serik Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2011/326 Esas sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılama sonucunda, davalının davacıya yönelik hakaret eylemi nedeniyle 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; tehdit eylemi nedeniyle 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden kesinleştiği anlaşılmıştır.

Serik Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2011/326 Esas sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılama sonucunda, davalının davacıya yönelik hakaret eylemi nedeniyle 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; tehdit eylemi nedeniyle 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden kesinleştiği anlaşılmıştır.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olayların gelişimi, olay tarihi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.