muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6384, Karar No: 2022/12946, Tarih: 24.05.2022

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/03/2021 tarihli ve 2021/1361 esas, 2021/9218 karar sayılı ilâmında yer alan, "... müştekinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, söz konusu sosyal medya hesabı ile ilgili açık kaynak araştırması yaptırılması, şüphelilerin kimlik bilgilerinin kolluk marifeti ile tespitinin sağlanması, tespiti durumunda savunmalarının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken etkin soruşturma yapılmadan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi... hukuka aykırı bulunduğundan kanun yararına bozma talebinin kabulüne..." şeklindeki açıklamalara nazaran,

Müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde şüpheli hakkında, "Şüphelinin facebook hesabında; ... yaşadığı, memleketinin ... olduğu, baba adının Yaşar olduğu,...Büyükünsal ile evli olduğu ..." şeklinde kimliğini tespite yarayabilecek bilgilerin verilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, bahse konu şikayet üzerine başlatılan soruşturma kapsamında ... Cumhuriyet Başsavcılığınca çok yönlü araştırma yapılarak ve gerektiğinde resmi veya özel kurum ve şirketlerle de temasa geçilerek; paylaşımın yapıldığı IP, paylaşımı yapan şüphelinin kimlik, adres ve diğer irtibat bilgilerinin tespit edilmesinin istenmesini takiben, ilgili kurumlarla (... Nüfus Müdürlüğü, ... Emniyet Müdürlüğü, vs.) yazışma yapılarak araştırma yapılması, şüphelinin kimlik bilgilerinin tespit edilmesi durumunda savunmasının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK'nın 131/1 cümlesinde, “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikayetine bağlıdır."

Aynı Kanun’un 73. maddesinde, "(1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikâyette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz.

(2) Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikâyet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar." hükümlerine yer verilmiş,

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında ise, "...Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı yada soruşturma yada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." hükümleri düzenlenmiştir.

(2) Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikâyet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar." hükümlerine yer verilmiş,

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında ise, "...Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı yada soruşturma yada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." hükümleri düzenlenmiştir.

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen somut olayda; müşteki vekilinin 23/06/2020 havale tarihli şikayet dilekçesinde, sosyal paylaşım sitesinde yer alan hakaret içeren yazıyı öğrenme tarihinin 02/05/2020 olduğunu belirtmesi ve bu tarihten önce öğrendiğine dair delil bulunmaması karşısında; şikayetin süresinde yapıldığı ve şikayete konu şüphelinin söylediği iddia edilen sözlerin müştekinin onur, şeref ve saygınlığına yönelik olgu isnadı niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında, sözlerin kaba, incitici, sert ifade veya eleştiri niteliğinde olduğundan bahisle şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi, itiraz mercii tarafından da şikayetin süresinde olmasına karşın şikayet hakkı süresinin geçtiğinden bahisle itirazın reddine karar verilmesi isabetsiz olup, ayrıca CMK'nın 172/1. maddesindeki, kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinin somut olayda mevcut olmadığı, dolayısıyla şüphelinin tespitine yönelik olarak gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan sonra, şüphelinin tespiti halinde iddianame düzenlenmesi, tespit edilemediği takdirde ise daimi arama kararı alınarak dava zamanaşımı süresince soruşturmaya devam edilmesi gerektiği anlaşılmakla, merciince itirazın kabulüne yerine reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- ... 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25/01/2021 tarihli ve 2021/20 değişik ... sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2312, Karar No: 2025/5065, Tarih: 30.04.2025

**10. Ceza Dairesi         2021/2312 E.  ,  2025/5065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/401 E., 2015/424 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER : a. Mahkûmiyet (sanık ... hakkında)

b. Beraat (sanık ... hakkında)

2. Cumhuriyet savcısı (sanık ... lehine, sanık ... aleyhine)

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Mahkemenin, sanığın atılı

suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak, ONANMASINA,

2. Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Sanığın ikametinde uyuşturucu madde sattığına dair ihbar üzerine Cumhuriyet savcısının yazılı arama emrine istinaden ikametinde yapılan aramada uyuşturucu maddenin ele geçirildiği, 5271 sayılı CMK'nın 119/4. maddesinde, "Cumhuriyet Savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulur." şeklindeki düzenlemenin aksine, arama tutanağı içeriğine göre arama sırasında hazirun bulundurulmadığı anlaşılmakla, hukuka aykırı arama sonucu ele geçirilen uyuşturucu maddenin, "suçun maddi konusu" ve "suçun delili" olarak hükme esas alınamayacağı gözetilerek, somut olayda suçun maddi konusu bulunmadığından, dolayısı ile suçun unsurları oluşmadığından, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, Tebliğname'ye değişik gerekçeyle uygun olarak, hükmün BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8241, Karar No: 2020/16766, Tarih: 17.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/8241 E.  ,  2020/16766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Düşme

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Öğrenci olmadığı halde okul bahçesine giren sanığın, nöbetçi öğretmen ... tarafından okuldan ayrılmasının istenmesi üzerine, mağdur öğretmenin üzerine doğru yürüyerek, mağdura hitaben söylediği "burada kalmayacak, sen dışarı da çıkacaksın, seninle o zaman görüşeceğiz" şeklindeki söz ve hareketlerle gerçekleştirdiği eyleminin TCK'nın 265/1. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, vasıflandırmada hataya düşülerek TCK'nın 106/1. maddesinde düzenlenen basit tehdit suçu kapsamında değerlendirilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Üst Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri yerinde görülmekle tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30007, Karar No: 2014/16878, Tarih: 20.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/30007 E.  ,  2014/16878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

Yalova Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.01.2008 gün ve 2008/112 Esas sayılı iddianamesi ile, Yalova Defterdarlığının 16.08.2007 tarihli mütalaası ve 06.08.2007 gün ve VDENR-2007-789/30 sayılı vergi suçu raporu ile ekleri içeriğine uygun şekilde “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” ve “defter ve belgeleri ibraz etmemek” suçlarından ayrı ayrı kamu davası açıldığı, ancak mahkemenin 22.01.2010 tarihli kararı ile sanık hakkında sadece “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan beraat kararı verildiği, “defter ve belgeleri gizlemek” suçundan ise bir hüküm kurulmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında “defter ve belgeleri ibraz etmemek” suçundan zamanaşımı süresi içinde mahkemesince bir karar verilmesi ve gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihinin 16.03.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suça konu faturaların gelir vergisi beyanında kullanılması nedeniyle suçun işlendiği 16.03.2005 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8845, Karar No: 2022/16449, Tarih: 07.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/8845 E.  ,  2022/16449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 24. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili Av. ... tarafından, davalı aleyhine 16/03/2021 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın usulden reddine dair verilen 08/09/2021 günlü karara karşı davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; davacıların istinaf başvurusunun usulen kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine dair verilen 20/04/2022 günlü İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi kararının Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, davacıların Boğaziçi İlim ve Kültür Vakfına bağlı ... Yüksek Öğrenim Öğrenci Yurdunda öğrenci olarak kaldıklarını, Vakıflar Genel Müdürlüğünün, vakıf yurdunun bulunduğu taşınmazı tahliye etmek için süreç başlattığını, tahliyeyi durdurmak için İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2021/62 E. sayılı dosyası ile ihtiyati tedbir kararı ve İstanbul 5. İdare Mahkemesinin 2020/1626 E. sayılı dosyasından da yürütmeyi durdurma kararı almalarına rağmen tahliye işlemlerinin durmadığını, polis marifeti ile tahliye için geldiklerini, yasaya aykırı işlem yapıldığını, davacıların kişi başına 150,00 TL’den 1.050,00 TL nakliye ücreti verdiklerini, savcılık, kaymakamlık görüşmesi, tedbir kararlarının ibraz edilmesi için alınan Avukatlık hizmeti gibi nedenlerle 5.000,00 TL masraf yaptıklarını ve haksız tahliye nedeni ile 6.050,00 TL maddi zararları olduğunu, davacıların kış ve pandemi döneminde dışarı atıldıklarını, manevi ızdırapları nedeni ile de 30.000,00 TL manevi tazminat talep ettiklerini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplamda 36.050,00 TL tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davalıların kamu görevlisi olduklarını, bu davada yetkili ve görevli mahkemenin idare mahkemesi olduğunu, davalıların kamu adına tahliye talep etmeleri dışında herhangi bir işlemi icra etmemiş olduklarını, görevleri gereği ilgili mülki amirden talepte bulunduklarını, söz konusu taşınmazın 10 yıl süre ile Boğaziçi İlim ve Kültür Vakfına tahsis edildiğini ve tahsis süresinin 26/11/2017 tarihinde dolduğunu, sürenin uzatılması isteminin reddedildiğini, davacılar ve davalılar arasında sözleşme olmadığı gibi davacılar ile kurum arasında da sözleşme olmadığını tüm bu nedenlerden dolayı ve davalıların kamu adına görev yapmaları nedeniyle davanın öncelikle husumet yokluğu, yargı yolu ihlali ve görevsizlik nedenleriyle reddine, hukuki dayanağı bulunmayan davanın esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, dava konusunun idari yargının görev alanına girmesi nedeni ile dava dilekçesinin yargı yolu bakımından usulden reddine karar verilmiş; karara karşı davacılar vekili istinaf yoluna başvurmuş, Bölge Adliye Mahkemesince, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun usulen kabulü ile yeniden hüküm verilmek üzere kararın kaldırılmasına, Anayasanın 129/5 maddesi ve Devlet Memurları Kanunu 13/1 maddesi gereği idare aleyhine karşı açılacak davalarda, kamu görevlisi olan davalılara husumet yöneltilemeyeceğinden davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre davacılar vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nun 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK’nın 373. maddesi uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi hukuk dairesine  gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 80,70 TL peşin alınan harcın onama harcına mahsubuna 07/12/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/2319, Karar No: 2019/4143, Tarih: 31.05.2019

**16. Hukuk Dairesi         2019/2319 E.  ,  2019/4143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 10. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Davacı Hazine tarafından çekişmeli taşınmazların bir bölümünün kadastro tespitinden sonra yapılıp kesinleşen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı öne sürülerek bu bölümün tapu kaydının iptali ve terkin istemiyle dava açılmış olduğu anlaşılmakla; Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 30.01.2019 tarih ve 1 sayılı kararı ile kabul edilen Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'ne ait bulunmaktadır. Bu nedenle dosyanın, anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 31.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/4351, Karar No: 2008/407, Tarih: 25.01.2008

7. Ceza Dairesi 2005/4351 E., 2008/407 K.

**7. Ceza Dairesi 2005/4351 E., 2008/407 K.**

**- KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARI**- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 65 ]

- 2863 S. KÜLTÜR VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNU [ Madde 9 ]

**"İçtihat Metni"**

2863 sayılı Kanun'a muhalefetten sanıklar M.Zeki ve Kadir haklannda yapılan duruşma sonunda: Beraatlerine ve iadeye dair (Ankara Altıncı Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 26.05.2003 tarihli hükmün Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığının bozma isteyen 25.03.2005 tarihli tebliğnamesiyle Daireye verilmekle dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre eyleme katıldığı anlaşılan Jandarma Uzman Çavuş Selahattin hakkında mahallinde yasal işlem yapılması mümkün görülmüştür.

22.11.2002 ve 23.11.2002 tarihli tutanaklar île tespit ve krokilere, sanık savunmalan ve tüm dosya kapsamına, sanıkların üzerlerine atılı suça elverişli kazma, kürek, dedektör gibi vasıtalarla yakalandıklarına. Kargılı Köyü Kale Mevkiinde yeni kazılmış çukurlar tespit edildiğine göre, atılı suçtan mahkumiyetleri yerine sanıkların Uzman Çavuş Selahattin tarafından olay yerine götürülerek kazı yaptırıldığı ve kendi hür iradeleri ile suç işlemedikleri gerekçesiyle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyannca (BOZULMASINA), 25.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3385, Karar No: 2012/5867, Tarih: 10.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3385 E.  ,  2012/5867 K.**

* KAT KARŞILIĞI İNŞAAT SÖZLEŞMESİNİN FESHİ

* ARSA PAYI KARŞILIĞI İNŞAAT

* TAŞINMAZ PAYININ SATIMI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 692

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 213

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, taraflar arasında 22.12.1994 tarihli gayrimenkul satış vaadi ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, 30.12.1997 tarihinde inşaatın bitmesinin gerektiğini ve fakat sadece temel atıldığını, bu nedenle davacı tarafından fesih iradesinin davalıya 07.03.1997 tarihli ihtar ile bildirildiğini ve sonrasında arsalarını da dava dışı başka bir şahsa sattığını ileri sürerek, sözleşmenin geriye etkili olacak şekilde haklı sebeplerle feshine, sözleşmenin hükümsüz kalması nedeniyle uğradıkları 30.000,00 TL menfi zararın sözleşmenin ifa tarihi olan 30.12.1997 tarihinden itibaren faiziyle davalı koopetariften tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiş, davayı takip etmemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ve diğer arsa malikleriyle davalı kooperatif arasında düzenlenen 22 Aralık 1994 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereği inşaatın 30.12.1997 tarihinde biteceğinin öngörüldüğü, sözleşmeye konu 554 parsel sayılı taşınmazda arsa sahipleri S.. Ö..'in 312/960, D.. A..'ın 326/960 ve Ş.. E..'in 322/960 oranında hissedar oldukları, söz konusu parsel üzerinde 08.11.1995 tarihinde ifraz yapılması sonucu 384 ada, 1 ve 385 ada, 1 parsellerin oluştuğu, hissedarlardan S.. Ö.. ve D.. A..'ın söz konusu bu iki parseldeki hisselerini 07.06.1996 tarihinde davacı Ş.. E..'e devrettikleri, Ş.. E..'in bu sayede tüm taşınmazlara malik olduğu, davacının bu parselleri sözleşmeye göre binanın teslim tarihinden sonraki bir tarih olan 14.04.1998 tarihinde O K.. adlı kişiye sattığı, dolayısıyla sözleşmenin taraflarından S.. Ö.. ve D.. A..'ın, sözleşmeden kaynaklanan şahsi haklarını 07.06.1996 tarihinde davacı Ş.. E..'e, Ş.. E..'in de 14.04.1998 tarihinde dava dışı O..K..'ya devretmiş olduğu, davacının talepte bulunamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.