muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10984, Karar No: 2014/11853, Tarih: 12.06.2014

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 28.02.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde yasal olarak ayrıldığı eşiyle birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4794, Karar No: 2023/1457, Tarih: 04.05.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/4794 E.  ,  2023/1457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2015 tarihli ve 2015/209 Esas, 2015/560 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 30.09.2020 tarihli, 2016/74209 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme ile beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü;

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 30.09.2020 tarihli, 2016/74209 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme ile beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü;

"Yapılan keşif neticesinde ... mühendisi konuyla ilgili raporunda söz konusu arazideki kuyuların elle açılan sığ kuyulardan olduğunu, su toplama amacıyla yapıldığını, şikayete konu olan ve diğer iki kuyunun da 2 - 2,5 metre gibi belirli bir derinlikte kazıldığını ve içerisinde su birikmiş vaziyette bulunduğunu, kuyudan küçük motopompla su çekilmiş ve kalın hortum vasıtasıyla zeytin ağaçlarının sulanmakta olduğunu bildirdiği görülmüştür. Mahkemece yapılan gözlemde de bilirkişi raporuna da yansıdığı gibi suça konu kuyudan arazide bulunan ve arazinin üzerinde dağınık vaziyetteki çok sayıda yeni ve eski zeytin ağaçlarının sulandığı, anılan yerin sanıklar tarafından zeytin ve mahsullerini yetiştirmek amacıyla kullandığı görülmüştür. Sanıkların üzerlerine atılı 2863 sayılı yasanın 74. maddesinde düzenlenen suçun oluşabilmesi için; izinsiz olarak kazı ya da sondaj yapan kişi ya da kişilerin, bu kazı ya da sondajı kültür varlıkları bulmak amacıyla yapmaları zorunludur. Somut olayımızda yukarıda açıklanan gerekçelerle sanıkların söz konusu kazıyı kültür varlığı bulmak amacıyla yaptıklarını söylemek mümkün değildir. Sanıkların kültür varlıkları bulmak amacıyla kazı yaptıklarını söylemeye yeter derecede ve savunmalarının aksini ispatlar şekilde her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilememiştir. Sanıkların yaşamış oldukları köy hayatı, yapmış oldukları ..., geçimlerini sağladıkları yol ve eylemleri hep birlikte değerlendirildiğinde kendilerine ait %16-18 eğimli, geneli kıraç yapıda, kısıtlı sulama imkanlı arazide yetiştirmiş oldukları çok sayıdaki zeytin ağaçlarını sulama amacı güderek kazı yapmak şeklinde kabul edilen bu eylemlerinin üzerlerine atılı suçu oluşturmadığı mahkemece sabit görülmüştür."

2. ... II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 24.05.2013 tarih ve 2346 sayılı kararı ile tescilli antik yolun koruma alanında kalan 1153 no'lu parselde yer alan zeytin bahçesinde izinsiz kazı yaptıkları iddiasıyla sanıklar ... ve ... hakkında dava açılmıştır.

3. Sanıklar ... ve ... aşamalarda değişmeyen ve birbiriyle tutarlı savunmalarında, kendilerine ait olan bahçede mevcut iki adet su kuyusunun ağaçları sulamak için yetersiz kaldıklarını, dava konusu kuyuyu da zeytin ağaçlarını sulamak amacıyla kazdıklarını, taşınmazın sit alanında kaldığını bilmediklerini, suç işleme kasıtlarının bulunmadığını beyan etmişlerdir.

3. Sanıklar ... ve ... aşamalarda değişmeyen ve birbiriyle tutarlı savunmalarında, kendilerine ait olan bahçede mevcut iki adet su kuyusunun ağaçları sulamak için yetersiz kaldıklarını, dava konusu kuyuyu da zeytin ağaçlarını sulamak amacıyla kazdıklarını, taşınmazın sit alanında kaldığını bilmediklerini, suç işleme kasıtlarının bulunmadığını beyan etmişlerdir.

4. Mahkemece icra edilen keşif sonrası dosyaya sunulan 16.10.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda, dava konusu yerin açılan kuyularla kısıtlı sulama imkânlı tarım arazisi niteliğinde olduğu, 2. kademedeki terasta bulunan kuyudan genişçe hortum vasıtası ile zeytin ağaçlarının sulandığı, suça konu kuyunun 2- 2,5 metre genişliğinde olduğu ve içerisinde su birikmeye başladığı, taşınmazdaki kuyuların elle açılan, sığ kuyulardan olup, su toplama amacıyla yapıldıkları kanaatinde olunduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Hazine vekilinin, 22.06.2015 havale tarihli dilekçe ile Kültür ve Turizm Bakanlığı adına katılma talebinde bulunduğu ve katılma kararı bu yöndeki dilekçeye istinaden verildiği halde, gerekçeli kararda ... II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün katılan olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

2. Dosya kapsamında mevcut tüm bilgi ve belgeler, sanıkların savunmaları, bilirkişi raporu birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetlerine yeterli derecede kesin ve inandırıcı delil elde edilmediği gerekçesiyle beraat hükmü tesis edilmesinde, hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2015 tarihli ve 2015/209 Esas, 2015/560 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1491, Karar No: 2023/4535, Tarih: 18.05.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/1491 E.  ,  2023/4535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/61 E., 2021/90 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Değişen suç vasfına göre infaz kurumuna veya

tutukevine yasak eşya sokma suçundan

mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260

ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafii süresinde duruşma talebinde bulunmuş ise de; hükmolunan hapis cezasının süresine göre, 5271 Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği duruşma talebinin reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.06.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 44 üncü maddesi delaletiyle, 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile 297 inci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi, 53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.11.2014 tarihli ve 2014/160 Esas, 2014/170 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 297 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 inci maddesi, 52 inci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 58 inci maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis ve 2.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 27.11.2019 tarihli 2019/2146 Esas, 2019/7468 Karar sayılı kararı ile, suç tarihi itibariyle sanığa 5271 sayılı Kanun'un 150 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca müdafii görevlendirilmesi zorunlu olduğu halde müdafii görevlendirilmeden hüküm kurularak sanığın savunma hakkının kısıtlanmasının hukuka aykırı olduğu, gerekçesiyle diğer yönleri incelenmeyen 11.11.2014 tarihli hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

C. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 27.11.2019 tarihli 2019/2146 Esas, 2019/7468 Karar sayılı kararı ile, suç tarihi itibariyle sanığa 5271 sayılı Kanun'un 150 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca müdafii görevlendirilmesi zorunlu olduğu halde müdafii görevlendirilmeden hüküm kurularak sanığın savunma hakkının kısıtlanmasının hukuka aykırı olduğu, gerekçesiyle diğer yönleri incelenmeyen 11.11.2014 tarihli hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. Bozmaya uyularak, ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2021 tarihli ve 2020/61 Esas, 2021/90 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu ve infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmaya teşebbüs suçları sabit görülerek 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi delaletiyle 297 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı fıkranın son cümlesi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapiscezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve

sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Haklı gerekçenin bulunmadığına,

2. Suça konu olayın niteliği, gelişimi ve konusu netlik kazanmadan eksik tespitle hüküm kurulduğuna,

3. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

4. Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, sanığın infaz kurumuna yasak eşya sokma iradesi göstermediğine,

5. Sanık aleyhine hüküm kurulduğuna, maddi gerçeğin ortaya çıkarılmadığına,

6. Şüpheden sanık yararlanır ilkesinin göz ardı edildiğine,

7. Somut delil bulunmadığına, suçun sabit olmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde,...K1 Tipi Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'nın, oğlu olan ...e, kendisine teslim edilmek üzere bir kısım eşyaları hazırlayarak amcası olan...a teslim etmesini söylediği, ...ün hazırladığı eşyaları...a teslim ettiği,...ın ise ceza infaz kurumuna malzeme teslim etmek üzere gelen "..." isimli market çalışanı ... K. aracılığıyla eşyaları gönderdiği, söz konusu eşyaların...K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu girişinde yapılan aramasında eşyalar arasındaki ceketin sol kolunun iç kısmına gizlenmiş vaziyette tabaka şeklinde 5,3 gr. esrar maddesi ele geçirildiği, ekspertiz raporunda ele geçirilen maddenin uyuşturucu maddelerden esrar maddesi olduğunun belirtildiği anlaşılmakla, sanık ...'nın cezaevine girmeden önce ceketinin kolunun içerisine gizlemiş olduğu uyuşturucu maddeyi cezaevine sokmak için bir kısım şahsi eşyalarla birlikte oğlu olan ...den istediği, kardeşi...

vasıtası ile market çalışanına ulaştırıldığı ve cezaevi girişinde yapılan kontrolde esrar maddesinin yakalandığı hususlarının sübut bulduğu, sanık her ne kadar savunmalarında esrar kullanmadığını, ticaretini de yapmadığını, daha önceden uyuşturucu madde ticaretine sabıkası olduğunu, olay tarihinden bir hafta önce henüz cezaevine girmemişken ... ... Semtinde bulunduğu sırada sokakta gördüğü çocukların esrar içtiğini ve esrarı ellerinden aldığını, ceketinin cebine attığını, orada unuttuğunu beyan etmişse de, sanık ve hakkında dosya kapsamında beraat kararı kesinleşen...ve...ın beyanları, hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen market çalışanının beyanı, dosya kapsamındaki tutanaklar nazara alındığında, sanığın esrar maddesinden önceden haberinin olduğu hususunun kendi beyanlarından anlaşıldığı, esrar maddesini ceketinin cebine koyduğunu söylediği ancak sanığın esrar maddesini önceden cebinde değil ceketinin kol kısmına gizlediğinin tutanaklardan anlaşıldığı, ayrıca çocuklar içmesin diye esrarı alıp cebine atma savunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu kabul edilerek sanığın suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilmediği, her ne kadar sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi delaletiyle 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 297 inci maddesinin birinci fıkrası hükümleri gereği cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; sanığın suça konu uyuşturucu maddenin ticaretini yaptığına dair dosyada her türlü şüpheden uzak başkaca somut bir delil bulunmadığı, zira ele geçen uyuşturucu madde miktarı da nazara alındığında sanığın eyleminin uyuşturucu madde ticareti yapma suçu kapsamında değerlendirilemeyeceği, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde düzenlenen kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçunu oluşturacağı kanaatine varıldığı, ayrıca suça konu uyuşturucu maddenin...K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu girişinde yapılan arama esnasında yakalanması nedeniyle sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 297 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen teşebbüs aşamasında kalan infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçunu da oluşturacağı, bu kapsamda sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 191 inic maddesi ve 297 inci maddesinde düzenlenen suçları oluşturduğu, aynı Kanun'un 44 üncü maddesi gereğince işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişinin bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılacağının hüküm altına alındığı, somut olayda fikri içtima hükümlerinin uygulanması gerektiği, suç tarihinin 30.12.2013 olduğu, 18.06

.12.2013 olduğu, 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrasında, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulunduran kişinin bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağının düzenlendiği, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı yasa ile değişiklikten önceki 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrasının sanığın lehine olduğu ancak 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi gereğince fikri içtima hükümleri olaya uygulanarak, aynı Kanun'un 297 inci maddesinde infaz kurumuna uyuşturucu veya uyarıcı madde sokan kişinin iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı düzenlendiğinden, sanığın en ağır cezayı gerektiren suç olan infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması cihetine gidildiği, gerekçesiyle sanığın

mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

29.12.2013 olan suç tarihinin gerekçeli kararda "30.12.2013" olarak gösterilmesi Mahkemesince giderilebilecek yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Eyleminin tamamlanmasına rağmen teşebbüs hükümleri uygulanmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluştuğuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2021 tarihli ve 2020/61 Esas, 2021/90 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7361, Karar No: 2024/8985, Tarih: 23.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/7361 E.  ,  2024/8985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/92 E., 2023/693 K.

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Ankara 6. İş Mahkemesinin 18.05.2015 tarihli kararıyla davanın kısmen kabulüne verilmiştir.

Kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 22.12.2015 tarihli kararıyla; davaların her bir işçi için ayrı ayrı görülüp sonuçlandırılmasında zorunluluk olduğundan Mahkemece davaların tefrik edilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararı doğrultusunda dava ayrı esasa kaydedilmiş; yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

İşbu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

31.03.2011 tarihinde kabul edilip 14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 30 uncu maddesi gereğince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen geçici 3 üncü maddenin birinci fıkrasında; “Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” hükmü düzenlenmiştir.

07.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 2 ve 24 üncü maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihi itibarıyla tüm yurtta göreve başlaması nedeniyle bu tarih ve sonrasında verilen İlk Derece Mahkemesi kararları hakkında 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması olanağı kalmamıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince; daha evvel İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 22.12.2015 tarihli kararı ile tefrike yönelik bozulduğu dikkate alınarak davanın istinaf değil temyiz incelemesine tâbi olduğu gerekçesiyle dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş ve bunun üzerine İlk Derece Mahkemesince dosya incelenmek üzere Dairemize gönderilmişse de; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı tarihten sonra verilen bu Mahkeme kararının, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince incelenmesi gerektiği anlaşılmakla; istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İLK DERECE MAHKEMESİNE GÖNDERİLMESİNE;

23.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.