muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17539, Karar No: 2013/5519, Tarih: 18.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/17539 E.  ,  2013/5519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, kıden, ihbar tazminatı, ücret, prim, yıllık izin, genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 17.03.2008-31.07.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, aylık maaşının net 1.000,00 TL olduğunu, müvekkilinin 21.07.2010 tarihinde geçirdiği kaza nedeniyle 45 günlük sağlık raporu bitmeden iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, altı aylık maaş alacağının bulunduğunu, son iki yıllık prim alacağının ödenmediğini belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, prim alacağı,hafta tatili alacağı, genel tatil alacağı ve yıllık izin alacağının davalıdan tahsili talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 16.06.2008-31.07.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, asgari ücret aldığını, davacının tüm alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, her ne kadar taraflar arasında imzalanmış ve itibar edilmesi gerektiği düşünülen “ibraname” başlıklı belgenin makbuz olarak itibar edilmesi gerektiğini, davacının davalı işverenliği ücret alacakları bakımından ibra etmiş olmasına itibar edilmediğini gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı ile davalı işveren arasında düzenlenen ibranamenin geçerli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İbra sözleşmesi çalışma ilişkilerinde “ibraname” adıyla yaygın bir uygulama alanı bulmaktadır. İbra sözleşmelerinin geçerliliği sorunu, İş Hukukunda “işçi yararına yorum” ilkesi çerçevesinde değerlendirilmiş ve ağırlıklı olarak Yargıtay kararları ışığında bir gelişim izlemiştir.

İşçi emeği karşılığında aldığı ücret ve diğer parasal hakları ile kendisinin ve ailesinin geçimini temin etmektedir. Bu açıdan bakıldığında bir işçinin sebepsiz yere işvereni ibra etmesi hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. İş Hukukunda ibra sözleşmeleri dar yorumlanmaktadır. İşverenin işçiye olan borçlarının asıl sona erme sebebi ifa olarak ele alınmaktadır. Borcun sona erme şekillerinden biri olan ibra sözleşmelerine iş hukuku açısından sınırlı biçimde değer verilmektedir.

İbranamenin tarih içermemesi ve içeriğinden de fesih tarihinden sonra düzenlendiğinin açıkça anlaşılamaması durumunda ibranameye değer verilemez.

İbranamenin tarih içermemesi ve içeriğinden de fesih tarihinden sonra düzenlendiğinin açıkça anlaşılamaması durumunda ibranameye değer verilemez.

İbranamenin geçerli olup olmadığı 01.07.2012 tarihine kadar yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun irade fesadını düzenleyen 23-31. maddeleri yönünden değerlendirilmelidir. İbra sözleşmesi yapılırken taraflardan birinin esaslı hataya düşmesi, diğer tarafın veya üçüncü şahsın hile ya da korkutmasıyla karşılaşması halinde ibra iradesine değer verilemez.

İbranamedeki irade fesadı hallerinin 818 sayılı Kanun’un 31. maddesinde öngörülen bir yıllık hak düşürücü süre içinde ileri sürülmesi gerekir. Ancak işe girerken alınan matbu nitelikteki ibranameler bakımından iş ilişkisinin devam ettiği süre içinde bir yıllık süre işlemez.

İbra sözleşmesi, varlığı tartışmasız olan bir borcun sona erdirilmesine dair bir yol olmakla, varlığı şüpheli ya da tartışmalı olan borçların ibra yoluyla sona ermesi de mümkün olmaz. Bu sebeple işveren tarafından işçinin hak kazanmadığı ileri sürülen bir borcun ibraya konu olması düşünülemez. Savunma ve işverenin diğer kayıtları ile çelişen ibra sözleşmelerinin geçersiz olduğu kabul edilmelidir.

Miktar içeren ibra sözleşmelerinde ise alacağın tamamen ödenmiş olması durumunda borç ifa yoluyla sona ermiş olur. Buna karşın kısmi ödeme hallerinde ibraya değer verilmemekte ve yapılan ödemenin makbuz hükmünde olduğu kabul edilmektedir. Miktar içeren ibranamenin çalışırken alınmış olması makbuz etkisini ortadan kaldırmaz.

Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise geçerlilik sorununu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi uygulanmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır. Fesihten sonra düzenlenen ve alacak kalemlerinin tek tek sayıldığı ibranamede irade fesadı haller ileri sürülüp ispatlanmadığı sürece ibra iradesi geçerli sayılmalıdır.

İşçinin ibranamede kanuni haklarını saklı tuttuğuna dair ihtirazi kayda yer vermesi ibra iradesinin bulunmadığını gösterir.

İbranamede yer almayan işçilik alacakları bakımından borcun sona erdiğinden söz edilemez. İbranamede yer alan işçilik alacaklarının bir kısmı yönünden savunma ile çelişkinin varlığı ibranameyi bütünüyle geçersiz kılmaz. Savunma ile çelişmeyen kısımlar yönünden ibra iradesine değer verilmelidir. Başka bir anlatımla ibranamenin bölünebilir etkisinden söz edilebilir. Bir ibraname bazı alacaklar bakımından makbuz hükmünde sayılırken, bazı işçilik hak ve alacakları bakımından ise çelişki sebebiyle geçersizlikten söz edilebilir. Aynı ibranamede çelişki bulunmayan ve miktar içermeyen kalemler bakımından ise borç ibra yoluyla sona ermiş sayılabilir.

İbraname savunması hakkı ortadan kaldırabilecek itiraz niteliğinde olmakla yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir.

İbraname savunması hakkı ortadan kaldırabilecek itiraz niteliğinde olmakla yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir.

Davacı davalı işyerinden ücret ve prim alacağını bulunduğunu belirtmiştir. Davalı işyeri ise davacının tüm alacaklarının ödendiğini belirtmiştir. Dosya içerisinde bulunan davacının iki tanık huzurunda ihtirazi kayıtsız imzalağı ibranamede davacı ücret alacakları ve her türlü sosyal haklarını aldığını belirtmiştir. İbranamede tanık olarak imzası bulunan kişiler mahkemece dinlenmiş, beyanlarında davacının bu ibranameyi hiçbir baskı altında olmadan imzaladığını ve alacağının kalmadığını beyan ettiğini belirtmişlerdir. Tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde ücret ve bu kapsamda prim alacağı konusunda davacı işçi işvereni 03.03.2010 tarihli ibraname ile ibra etmiş olup davacı ibranamenin baskı altında imzalatıldığını iddia ve ispat edemediğinden alınan ibraname uyarınca ücret ve prim alacağının reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 18.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2276, Karar No: 2022/2313, Tarih: 15.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/2276 E.  ,  2022/2313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

Sanık ... (....)'e yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma”, sanık ...'ya yüklenen "2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık ...'nın sorgusunun yapıldığı 03.05.2013, sanık ... (....)'ün sorgusunun yapıldığı 04.07.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 15.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3327, Karar No: 2017/8909, Tarih: 12.07.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/3327 E.  ,  2017/8909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından; nafaka miktarları yönünden, davalı kadın tarafından ise tümüne yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre velayeti anneye bırakılan 2013 doğumlu ... yararına takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının ise yukarıda 1. Bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.07.2017(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/6422, Karar No: 2014/24849, Tarih: 05.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/6422 E.  ,  2014/24849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sapanca Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :13.06.2013

NUMARASI :Esas no:2012/448 Karar no:2013/260

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.12.2014 günü temyiz eden davacı M.. İ.. ve karşı taraf davalı B.. İ.. vekili Av. S.Y. Ç.geldiler. Davacı M.. İ..: "Ben kusur ve tazminatlar yönünden temyiz etmiş bulunuyorum, boşanmaya yönelik bir temyizim yoktur" dedi. Beyanı okundu imzası alındı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacının, delil listesinde gösterdiği tanıklardan K.. A.. dinlenmemiş, buna ilişkin yasal bir sebep de gösterilmemiştir. Bu tanık, talimat mahkemesince dinlenmek üzere 12.03.2013 tarihli oturuma davet edilmiş, ancak 12.03.2013 tarihli oturumda tanığın yoklamasının yapıldığına ilişkin duruşma tutanağında bir bilgiye rastlanmamıştır. Davacı, bu tanığının dinlenmesinden vazgeçmemiştir. Tanık, davet edildiği oturuma mazeret bildirmeksizin gelmediği takdirde zorla getirilmesi usulen mümkündür (HMK m. 245/1). Sözü edilen davalı tanığı usulünce dinlenip, tüm deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.12.2014 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2018/3304, Karar No: 2018/5044, Tarih: 02.07.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/3304 E.  ,  2018/5044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... . Sulh Hukuk ve ... . Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R AR

Talep, mirasın reddine ilişkindir.

... . Sulh Hukuk Mahkemesince UYAP sisteminden çıkartılan nüfus kayıtlarından müteveffa ...'in ... T.C. kimlik nolu ..., ..., ..., Cilt No: 17, Hane No: 180/1'de nüfusa kayıtlı bulunan ... ve ... olma 02.09.1927 ... doğumlu olduğu ve 26.01.2013 tarihinde vefat ettiği, MERNİS sisteminde kayıtlı ölmeden önceki yerleşim yeri adresinin ".../... Mahallesi, ... Sokak No:21 İç Kapı No:4" olduğu gerekçesi ile yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... . Sulh Hukuk Mahkemesince ise davada talepte bulunan davacının adresinin ise ... olduğu vekaletnamede açıkça belirtilmiştir. Bu durumda, artık murisin son ikametgahı mahkemesinin kesin yetkili olduğu gerekçesiyle verilen yetkisizlik kararı yerinde olmayıp, davacının adresi itibariyle ... . Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

4721 sayılı TMK'nın 609. maddesinin dördüncü fıkrasında "Süresi içinde yapılmış olan ret beyanı, mirasın açıldığı yerin sulh mahkemesince özel kütüğüne yazılır ve reddeden mirasçı isterse kendisine reddi gösteren bir belge verilir." hükmüne yer verilmiştir.

Bu yasal düzenlemeye göre mirasın reddi istemi, mirasın açıldığı yerin sulh hukuk mahkemesinde mirasçı tarafından sözlü veya yazılı beyanla yapılabilir. Buradaki yetki kesin olup, miras bırakanın son yerleşim yerindeki sulh hukuk mahkemesi görevli ve yetkili mahkemedir (TMK 609. md - Y.2.HD 2009/129191 E. - 2009/17413 K.).

Somut olayda, miras bırakanın son yerleşim yeri adresinin,".../... Mahallesi, ... Sokak No:21 İç Kapı No:4" olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, uyuşmazlığın ... . Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... . Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 02/07/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19745, Karar No: 2023/9043, Tarih: 22.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/19745 E.  ,  2023/9043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/24E. 2016/380 K

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanığın 19.07.2016 tarihli dilekçesi, temyize cevap dilekçesi niteliğinde olduğu kabulüyle yapılan incelemede,

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sivas Cumhuriyet Başsavcılığının tarihli iddianamesi ile sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.

2.Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli kararı ile sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ve sarkıntılık düzeyinde cinsel istismar suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... Topal vekili temyiz isteminde, toplanan deliller, alınan beyanlar doğrultusunda sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın, 14 yaşındaki mağdureyi rızası ile aracına bindirdiği, çeşitli yerlerde gezdirdikten sonra Sivas otogarında indirdiği ve bu süre zarfında rızası hilafına bir kez öpmek istediği ve bu suretle atılı suçları işlediği iddiasına ilişkindir.

2.26.08.2015 tarihli adli rapora göre, mağdurda darp cebir izi bulunmadığı tespit edilmiştir.

3.25.08.2015 tarihli tutanağa göre, mağdurenin annesi E.T. ve babası Y.T.'nın kızlarının evde olmadığını fark etmesi üzerine 25.08.2015 tarihinde saat 21.10'da emniyete müracaatta bulundukları belirtilmiştir.

4.Dosya içerisindeki bulunan kişi kayıt formuna göre, mağdurenin 26.08.2015 tarihinde saat 16.40'da Ordu ... merkezde bulunduğu tespit edilmiştir.

5.Tanık D.K. mağdurenin olay günü 0536 ... telefon numarasından kendisini aradığını ve ... Parkına gelmesini söylediğini, şüphe üzerine tekrar telefonu aradığında erkek şahsın ''ben eniştesiyim'" diye sert bir dille konuşup telefonu kapattığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

6.26.08.2015 tarihli araştırma tutanağına göre, emniyet tarafından tanık D.K'yı arayan yabancı numaranın tekrar aranması üzerine, konuşan kişinin sanık ... olduğu ve üç çocuğu ile birlikte Urfa'ya eşinin yanına giderken Tepeörmeli mevkinde el kaldıran kız çocuğunun yolda kaldığını düşünerek aracına aldığını, bir süre sonra araçtan inmek istemesi üzerine indirdiğini belirttiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden

Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, mağdur anlatımları, sanık savunması ve tüm dosya kapsamına

göre, sanığın atılı suçu işlediğine yönelik mağdurun beyanı dışında mahkumiyete yeterli, her türlü

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden

Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, mağdur anlatımları, sanık savunması ve tüm dosya kapsamına

göre, sanığın atılı suçu işlediğine yönelik mağdurun beyanı dışında mahkumiyete yeterli, her türlü

şüpheden uzak, kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık

görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına

uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde

görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas, 2015/8 Karar sayılı kararları ile tüm dava dosyası birlikte değerlendirildiğinde, onbeş yaşını tamamlamamış olan katılanın kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterilen rıza hukuken geçerli sayılmadığından ayrıca sanığın olay günü mağdure çocuğu ... ilçe merkezine götüreceğinden bahisle hile ile aracına bindirmesinin ardından ilçe merkezinde inmesine izin vermeyerek çevre yolundan önce Fatsa ilçesine sonra Tokat iline götürdüğü, araç içerisinde mağdureyi öpmek istediği ancak mağdurenin izin vermediği sonrasında Sivas otogarına bıraktığı anlaşılmakla, sanığın eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddenin ikinci fıkrası, 109 uncu maddenin üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 109 uncu maddenin beşinci fıkrası kapsamında kalan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden :

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli

kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle, Sivas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli kararına yönelik katılan ... Küçüköksüz vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci madde gereğince Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14752, Karar No: 2013/1432, Tarih: 04.02.2013

**14. Hukuk Dairesi         2012/14752 E.  ,  2013/1432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.11.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil, tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 27.09.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden temlik alınan bağımsız bölümün arsa payının tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline, mümkün olmaz ise 10.000,00 TL tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı, dava dışı arsa sahipleriyle davalı yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik aldığını ileri sürerek bağımsız bölümün arsa payının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı yüklenici ..., takdiri mahkemeye bırakmıştır.

Davalı ... İşl. İnş. Mad. Üretim. ve Paz. San. Tic. Ltd. Şti. vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Davalı ... Ağaç İşleri İnş. Madencilik Üretim ve Pazarlama Sanayi Ltd. Şti. hakkında açılan davanın reddine, davalı ... hakkında açılan davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davadaki istemin dayanağı, davalı yüklenici ile dava dışı arsa sahipleri arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve yüklenicinin davacıya şahsi hakkını devretmesine ilişkin “alacağın devri” (temlik) sözleşmesidir.

Mahkemece, Davalı ... Ağaç İşleri İnş. Madencilik Üretim ve Pazarlama Sanayi Ltd. Şti. hakkında açılan davanın reddine, davalı ... hakkında açılan davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davadaki istemin dayanağı, davalı yüklenici ile dava dışı arsa sahipleri arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve yüklenicinin davacıya şahsi hakkını devretmesine ilişkin “alacağın devri” (temlik) sözleşmesidir.

Burada öncelikle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve bu sözleşmenin hüküm ve sonuçları üzerinde durulması gerekmektedir. Bir tanımlama yapmak gerekirse; arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, yüklenicinin finansını kendisi sağlayarak arsa maliklerine ait arsa üzerine bina yapımı işini yükümlendiği, arsa malikinin ise bedel olarak binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye geçirmeyi vaat ettiği sözleşmelerdir. Bu sözleşmelerde bina inşaatı sebebiyle yükleniciye ödenmesi gereken ücret (bedel), arsa sahibi tarafından ayın olanak ödenmektedir. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde ilk unsur “yüklenicinin bir inşaat (bina) meydana getirme borcu altına girmesidir.” Zira, bu tür sözleşmelerde yüklenici finansı sağlayarak sanat, beceri ve emek sarfıyla bir bina meydana getirmekle, buna karşılık arsa sahipleri de taşınmaz malda belli bir mülkiyet payını yükleniciye devretmekle yükümlüdür. Kural olarak da arsa sahibi bu borcunu Türk Borçlar Kanununun 479. maddesi gereğince eserin teslimi anında yerine getirmekle mükelleftir. Ancak uygulamada, yükleniciye finans kolaylığı sağlamak amacıyla üzerine bina yapılacak taşınmazın kat irtifakı peşinen kurulmakta, daha inşaat meydana getirilmeden yükleniciye satış imkanı sağlanmakta, bu şekilde yükleniciye bir bakıma arsa sahibi tarafından kredi kullandırılmaktadır. Kuşkusuz, bu tür bir işlemle eser teslim edilmeden yükleniciye yapılan devirler bir bakıma arsa sahibinin yükleniciye yaptığı “avans ödemesidir”. Yine uygulamada görüldüğü üzere yüklenici, arsa sahibi tarafından kendisine yapılan avans ödemesinden yararlanarak ileride kazanacağı kişisel hakkını peşinen üçüncü kişilere devretmekte ve bu şekilde bina inşaatına finans (kaynak) sağlamaktadır.