muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23788, Karar No: 2016/239, Tarih: 19.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/23788 E.  ,  2016/239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 03.06.2015

Dava, hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleri uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dosyada davacı, 06.06.2011-17.08.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece dosyada bulunan deliller doğrultusunda hizmet tespiti yönünden istem gibi karar vermiş , ayrıca bu süre içerisindeki bir günlük tespit olarak dava dışı işyerinden bildirilen 18.06.2011 tarihli bildirimin iptaline karar verilmiştir. Mahkemece, davacının talep edilen süre yönünden davalı işyerinde çalıştığının tespitine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.Ne var ki davacının bu yönde bir talebi de olmadığı anlaşılmakla, mahkemece, resen 18.06.2011 tarihli dava dışı işyerinden yapılan bildirimin iptaline karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 1 nolu bendinin sonunda yazılı olan "bu süre içerisindeki bir günlük tespit olarak bildirilen 18.06.2011 tarihli bildirimin iptaline" sözcüklerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24721, Karar No: 2016/1870, Tarih: 18.02.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/24721 E.  ,  2016/1870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında 223/2-d gereğince beraat

2-Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 204/1, 62/1, 53/1-2-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanık ...'ın beraatine, sanık ...'ın resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların bilirkişi raporu ile sahteliği belirlenen çeki, sahteliğini bilmek suretiyle birinci ciranta .... Ltd. Şti olarak müştekiye ciroladıkları ve kaşeledikleri, bu şekilde sahte çekleri müştekiden su almak için kullandıkları, iştirak iradesiyle atılı suçları işlediklerinin iddia edildiği olayda,

1- Sanık ... müdafiinin, resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Beraat eden sanığın temyizde hukuki bir yararı bulunmadığından, temyiz talebinin 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ... müdafiinin, resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanığın çek imzalama yetkisi olmadığını beyan etmesine rağmen çeki ciro etmesi ve çalıştığı şirkete ait olmayan kaşe basmasına ve hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın atılı suçtan mahkumiyetine ilişkin kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin suçun sübütuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23934, Karar No: 2015/25981, Tarih: 29.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/23934 E.  ,  2015/25981 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirketin diğer davalının temizlik işlerinin yaptırdığı taşeron firma olduğunu; müvekkilinin de davalı İdarenin Teknik Eğitim Fakültesinde 04.11.2000 tarihinde asgari ücretle işe başladığım; ancak hiç bir sebep yok iken 01.07.2009 tarihinde işten çıkarıldığını; müvekkilinin çalıştığı süre içerisinde haftaiçi sabah 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını; Cumartesi Pazar günleri ise saat 13:00’e kadar çalıştığını; müvekkilinin çalıştığı süre içerisinde hiç yıllık izin kullanmadığı gibi ücretinin de ödenmediğini, kıdem tazminatı, ihbar, fazla mesai, yıllık ücretli izin alacağının tahsilini, talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı rektörlük vekili, müvekkili rektörlüğün taraf sıfatının olmadığını ve hastane temizlik işini ihale yolu ile alan temizlik şirketi işçisinin hak ve alacaklarından sadece ilgili temizlik şirketinin sorumlu olacağını beyanla; davanın öncelikle husumet yönünden, aksi takdirde esastan reddini talep etmiştir.

Diğer davalı ........ Ltd. Şti.'ye usulüne uygun olarak çıkartılan tebligatın usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ancak davalı taraf duruşmalara katılmadığı, herhangi bir beyanda bulunmadığı gibi kendisini vekil ile de temsil ettirmediği anlaşılmıştır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağı olup olmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

Davacı tanık beyanlarından davacının hafta içi mesai saatleri dışında Cumartesi günleri dört saat çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu tespite göre davacının fazla çalışması olmadığı anlaşılmakla fazla mesaiye ilişkin talebin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.09.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5692, Karar No: 2020/3249, Tarih: 24.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/5692 E.  ,  2020/3249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçunu ayrıca tanınmamak için yüzünü tişörtle gizlemek suretiyle gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında TCK'nın 142/2-h-f maddesi yerine 142/2-h maddesi uyarınca hüküm kurulması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 24.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12902, Karar No: 2018/10346, Tarih: 13.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/12902 E.  ,  2018/10346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Başkent Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı’nın 05.06.2013 tarihli mütalaasına ve atıf yapılan 29.05.2013 tarih ve 2013-A-2462/10 sayılı vergi suçu raporuna uygun olarak, “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açılmış ise de, atılı suça ilişkin verilmiş bir mütalaa bulunmadığı dikkate alınarak; öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11275, Karar No: 2024/3921, Tarih: 28.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2022/11275 E.  ,  2024/3921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/124 E., 2022/1929 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ovacık(Tunceli) Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/81 E., 2020/29 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 28.05.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf davalı ... ve vekili gelmedi. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek dava, cevaba cevap dilekçelerinde özetle; tarafların 2005 yılında evlendiğini, bu evlilikten ortak çocuklarının olmadığını, kadının, birlik görevini ihmal ettiğini, tarafların uzun zamandır ayrı yaşadığını, kadının, sürekli olarak erkekten gizli olarak cebinden para aldığını ve önceki evliliğinden olan çocuklarına gönderdiğini ve bankaya yatırdığını, sürekli sigara içtiğini ve davalı erkeğin sağlığının tehlikeye attığını, erkekle parası için evli kaldığını söylediğini, cevap dilekçesinde dayanılan vakıaların gerçeği yansıtmadığını iddia ederek davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebiyle boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde dayanılan vakıaların gerçeği yansıtmadığını, erkeğin, iftira attığını, birlik görevini ihmal ettiğini iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

II. CEVAP

Davalı kadın cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde dayanılan vakıaların gerçeği yansıtmadığını, erkeğin, iftira attığını, birlik görevini ihmal ettiğini iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 15.05.2018 tarih ve 2017/55 Esas, 2018/28 Karar sayılı kararıyla; her ne kadar davacı erkek tarafından evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davası açılmışsa da tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde davacı erkeğin dayandığı vakıaları ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili tarafından hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin 22.05.2019 tarih ve 2018/721 Esas, 2019/569 Karar sayılı kararıyla; davalı kadın tarafından sunulan cevap dilekçesinin, davacı erkeğe usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasının usulüne uygun olarak tamamlanmadığı ve bu aşamanın usulüne uygun olarak tamamlanmadan ön inceleme aşamasına geçilmesinin hatalı olduğu, tarafların savunma hakkının kısıtlandığı, bu sebeple davalı kadın tarafından sunulan cevap dilekçesinin, davacı erkeğe usulüne uygun tebliğ edilerek dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasının usulüne uygun olarak tamamlanması, sonrasında ön inceleme duruşma günü verilerek tarafların iddia ve savunmaları, sundukları deliller kapsamında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına ve gerekçede belirtilen eksikler giderilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde, erkek tarafından dayanılan vakıaları ispata yönelik bizzat görgüye dayalı tanık beyanı olmadığı, kadın tarafından önceki evliliğinden olan çocuğuna para gönderdiği sabit ise de bu paraların davacı erkeğe ait olduğu ve davacı erkekten habersiz gönderildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğu, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının tam kusurlu olduğu, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerektiği, eksik inceleme ile karar verildiği belirtilerek; hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğu, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının tam kusurlu olduğu, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerektiği, eksik inceleme ile karar verildiği belirtilerek; hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesi karar gerekçesinin, kamu düzenine, dosyadaki belgelere, usul ve yasaya aykırılık teşkil etmediği, kararın isabetli olduğu belirtilerek davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın hatalı olduğu, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile hükmün tamamı yönünden temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, erkek tarafından açılan boşanma davasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi için gerekli şartların gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,28.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12072, Karar No: 2012/414, Tarih: 23.01.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/12072 E.  ,  2012/414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dosyada mevcut il tarım müdürlüğü cetvelinde; buğday ürününün dekar başına verimi 320 kg, satış fiyatı 0,46 TL, üretim gideri 100,06 TL, buğday samanının dekar başına verimi 300 kg, satış fiyatı 0,13 TL; arpa ürününün dekar başına verimi 340 kg, satış fiyatı 0,38 TL, üretim gideri 96,06 TL, arpa samanının dekar başına verimi 320 kg ve satış fiyatı 0,12 TL olduğu bildirilmesine karşın bu verilere uygun düşmeyen şekilde düzenlenmiş bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

2-Mahkemenin ilk kararında tespit edilip idarece davalı adına bankaya yatırılan bedel ile bozmadan sonra saptanıp hüküm altına alınan bedel arasındaki farkın (idarece fazladan yatırılmış olan paranın) davalı tarafça bankadan çekilmesine kadar varsa işlemiş olan mevduat faizi ile birlikte davacı idareye ödenmesine karar verilmesi gerekirken, mahkemece salt fazla paranın ödenmesine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan yukarıda sözü edilen (1) numaralı bozma doğrultusunda ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu ve veri listesine uygunluğu da denetlendikten sonra (2) numaralı bozma da dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 23.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2476, Karar No: 2020/1717, Tarih: 03.03.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/2476 E.  ,  2020/1717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurun aşamalardaki ifadeleri, savunma, doktor raporu ile tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 103/1,4 maddelerinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Suçun sonucunda mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığına dair raporun Adli Tıp Kurumunun bilinen uygulamalarına göre çocuklarda suç tarihinden itibaren en az altı ay geçtikten sonra Adli Tıp Kurumu 6. ihtisas kurulundan veya Yükseköğretim Kurumları ya da birimlerinde adı geçen ihtisas kurulu ölçütlerine göre içinde en az bir adli tıp uzmanıyla tetkik edilecek konunun uzmanı bir hekimin zorunlu katılımıyla ve en az beş kişiden oluşacak bir heyetten alınıp, sonucuna göre 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken olay üzerinden altı ay geçmeden Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi tarafından düzenlenen rapora dayanılarak sanığın cezasının 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesi ile artırılması suretiyle sonuç cezanın fazla tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.