muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3056, Karar No: 2023/3065, Tarih: 02.11.2023

3. Değerlendirme

1. Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı tarafça süresinde sunulan cevap dilekçesinde ilgili telefon hattı ve internet sözleşmelerinin ...'da imzalandığı belirtilerek yetki itirazında bulunulduğu, ancak mahkemece davalının süresinde sunduğu yetki itirazı hakkında olumlu ya da olumsuz bir değerlendirme yapılmadığı anlaşılmakla, Adalet Bakanlığının bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2.Yukarıda yer verilen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 266 ncı, 279 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 281 inci maddeleri ile Dairemizin bu hükümlerle ilgili kararları birlikte değerlendirildiğinde; davalının cevap dilekçesinde ve aşamalardaki beyanlarında telefon sözleşmesi ile birlikte internet sözleşmesini de feshettiğini, kendisine bu işlemin yapıldığının söylendiğini beyan ettiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, müzekkereye cevap dilekçesi ekinde bulunan işlem kayıtlarında tüketicinin 16.01.2019 12:10'da iptal talebi alındığı, 21.01.2019 tarihinde 19:11'de iptal işleminin iptal edilerek hattın dondurulduğunun görüldüğü, ilgili çağrı merkezi kayıtlarında 21.01.2019 tarihli çağrı merkezinden yapılan arama ile iptal işleminden vazgeçtiği ve hattını doldurduğuna dair kayıtlar bulunduğu, dosya içerisinde çağrı merkezi ses kayıtlarının bulunmadığı için incelenemediği, tüketicinin 6 aylık hat dondurma işleminin akabinde 2019/06 döneminde hattın otomatik olarak açıldığı ve 8 dönem sonunda borcundan kapandığı, tüketicinin 16.01.2019 tarihinde henüz taahhüdü bitmediği için davacı tarafından arandığı ve abonelik iptalinden vazgeçirilerek hattın dondurulmasına ikna edildiği kanaati oluştuğu, raporun sonuç ve kanaat kısmında ise, davalının taahhüdü bitmeden sözleşmesini feshetmek istediği, davacı çağrı merkezi üzerinden tüketici vazgeçirilerek hat dondurması yapıldığı tespitlerine yer verildiği, davalının süresi içinde söz konusu bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi de sunduğu anlaşılmakla, raporda bahsi geçen ses kayıtları ve aboneliğe ilişkin çağrı merkezi görüşmelerinin de dosyaya celbi sağlanarak dosyanın GSM hatları ve telefon aboneliği konusunda uzman bilirkişi heyetine tevdi edilerek, tarafların iddia ve savunmaları ile yargılama sürecindeki itirazlarını da karşılayacak şekilde taraflar arasındaki sözleşme, eki taahhütnameler ve çağrı merkezi görüşmeleri ve ses kayıtlarının da ilgili mevzuat hükümleri çerçevesinde inceleme ve değerlendirilmesi yapılmak suretiyle davacının davalı taraftan isteyebileceği bir bedel olup olmadığı, var ise miktarının belirlenmesi noktasında tereddüte yol açmayacak şekilde, ayrıntılı ve hüküm kurmaya elverişli, taraf denetimine elverişli bir rapor alınması suretiyle sonucuna göre hüküm tesisi gerekirken,eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olduğundan, Adalet Bakanlığının bu yöne ilişen temyiz itirazının da kabulüne karar vermek gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Değerlendirme bölümünde yer verilen (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan sebeplerle, Adalet Bakanlığının 6100 sayılı Kanun’un 363 üncü maddesinin birinci fıkrasına dayalı kanun yararına temyiz isteminin kabulü ile kararın bu yönlerden sonuca etkili olmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Kararın bir örneğinin ve dava dosyasının Adalet Bakanlığına gönderilmesine,

02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14634, Karar No: 2012/19310, Tarih: 28.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/14634 E.  ,  2012/19310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Samsun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/07/2011 gün ve 2004/582-2011/400 sayılı kararı onayan Daire’nin 02/07/2012 gün ve 2011/15112-2012/11571 sayılı kararı aleyhinde davalı Banka vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Banka'da hesabı bulunduğunu, davalı ... ile ...'in müvekkiline ait nüfus cüzdanını alarak davalı muhtar ...'den kayıp ilmühaberi aldıklarını, sonradan davalı ...'nden sahte nüfus cüzdanı çıkarttıklarını, buradan da davalı Noter'den ... adına bankadan para çekme yetkisi de dahil olmak üzere davacı adına sahte vekaletname düzenlediklerini, ondan sonra vekaletname ile banka hesabından 10.677 TL çektiklerini, zarardan sorumlu olduklarını ileri sürerek, 10.677 TL'nın davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, sonradan davalı muhtar ..., noter ... ve ... yönünden davadan feragat edilmiştir.

Davalı ... vekili, noter tarafından düzenlenmiş vekaletname uyarınca para ödediklerini, sorumlulukları bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., ..., davalı ... vekili davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davalı ... vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 02.07.2012 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır.

Davalı banka vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı Banka vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Banka vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınmadığı anlaşılan 43,90 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 28/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11167, Karar No: 2011/13432, Tarih: 13.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/11167 E.  ,  2011/13432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/04/2008 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle yaralanmadan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-karşı davacı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince:

a)Dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan kaynaklanan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar, davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, maliki olduğu araç ile seyir halinde iken davalının maliki ve idaresindeki aracın kendi aracına arkadan çarpması sonucu direksiyon hakimiyetini kaybederek uçuruma yuvarlandığını, aracının kullanılamaz hale geldiğini ve kendisinin de ağır yaralandığı belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, cevap dilekçesinde davanın reddine karar verilmesini istemiş ayrıca karşı davacı olarak maddi ve manevi tazminat isteminde bulunarak yargılama sırasında maddi tazminat talebini atiye bırakmıştır.

Ceza dosyasında aldırılan ve mahkemenin de hükme esas aldığı Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi raporunda; kazanın oluşumunda davalı-karşı davacının asli, davacı-karşı davalının ise tali kusurlu olduğu bildirilmiştir.

Yerel mahkemece yapılan yargılama sonucunda; kazanın oluşumunda davalı ...'nın asli kusurlu olduğu, kaza nedeniyle davacının yüzünde sabit eser kaldığı ve vücut bütünlüğü ihlal edildiği gerekçesiyle manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş, karşı dava hakkında ise; maddi tazminat talebi atiye bırakıldığı, manevi zararla ilgili delil ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, aracın kullanılamaz şekilde hasar görmesine yol açacak biçimde sonuçlanan bir kazadan dolayı davalı ...'nın da ruhsal ve sinirsel bütünlüğünün sarsıldığının kabul edilmesi gerekir. Ayrıca yaralandığını kanıtlaması gerekmez. Bu nedenle davalı-karşı davacı yararına uygun bir manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken istemin tümden reddedilmiş olması uygun bulunmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olay tarihi, kusur durumu ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davacı-karşı davalı ... için hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı yararına BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte belirtilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/57, Karar No: 2021/77, Tarih: 13.01.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/57 E.  ,  2021/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava; tescil harici bırakılan yerin kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmadığı iddiasına dayalı açılan tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 23.01.2020 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 28.01.2020 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca bu davanın temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay 8.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 13.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11652, Karar No: 2012/154, Tarih: 16.01.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/11652 E.  ,  2012/154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının aynen iadesi, mümkün olmadığı takdirde bedelinin tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde davalının kendisine karşı müessir fiilde bulunduğunu, ortak yaşamı sürdürmesi mümkün olmayan müvekkilinin babasının evine döndüğünü, davalının evliliğin hemen ertesinde ziynet eşyalarını aldığını, geriye vermediğini belirterek ziynet eşyalarının aynen iadesi, olmadığı takdirde bedellerinin tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili ise davacının kendisine ait eşya ve ziynetleri götürdüğünü belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir. Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını, ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını, ispat yükü altındadır. Olayda, davacı kadın evi son terk ettiği tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha önce de götürme fırsatı elde edemediğini dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı,

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını, ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını, ispat yükü altındadır. Olayda, davacı kadın evi son terk ettiği tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha önce de götürme fırsatı elde edemediğini dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı,

delil listesinde sair deliller demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya, ziynetlerin elinden alındığı, götürülmesine engel olunduğu, davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13828, Karar No: 2012/16909, Tarih: 10.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/13828 E.  ,  2012/16909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ve 25.07.2010 tarih ve 27652 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının,765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 10.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33081, Karar No: 2013/34710, Tarih: 08.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/33081 E.  ,  2013/34710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

30.07.2005 tarihli kolluk tutanağı, müşteki ifadesi, sanığın '' bıçağı gelişigüzel salladım'' şeklindeki tevil yollu ikrarı ve tüm dosya kapsamından sanığın müsnet suçu işlediği anlaşılmakla; müsnet suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.10.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6125, Karar No: 2007/10295, Tarih: 27.11.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/6125 E.  ,  2007/10295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı Ruhi Seyrekbasan vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi, emsal olarak incelenen İstiklal Mahallesi 333 Ada 7 parsel sayılı taşınmazların incelenen satış tarihi itibarıyla imar parseli olup olmadıklarının, imar parselleri ise düzenleme ortaklık payına denk gelecek oranda indirim yapılıp yapılmadıklarının Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirilmesine esas alınan İstiklal Mahallesi 333 Ada 7 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi olan 22.4.2004 tarihi itibariyle satış akit tablosunun Tapu Sicil Müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevapların dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4080, Karar No: 2023/4931, Tarih: 18.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/4080 E.  ,  2023/4931 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2021/169 E., 2022/236 K.

SUÇ :6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM :Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde, 03.04.2009 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın 06.05.2009 tarihinde kesinleştiği, akabinde sanığın 17.02.2013 tarihinde işlediği suçlar nedeniyle sanık hakkında verilen önceki hükmün açıklanmasına karar verilerek Maden Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2016 tarihli 2014/179 Esas, 2016/64 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan aynı Kanun'un 110 uncu maddesi

gereği 10 ... hapis ve 500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2.Anılan kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)19. Ceza Dairesinin 25.05.2021 tarihli ve 2021/2529 Esas, 2021/95616 Karar sayılı ilâmıyla; eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 171 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen genel güvenliğin taksirle tehlikeye sokulması suçuna vücut verdiği gözetilmeyerek suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülmesi, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına atıf yapılarak gerekçesiz hüküm kurulması, temel ceza belirlenirken uygulanan kanun maddesinin ilgili fıkrasının gözetilmemesi, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, katılan idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Maden Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2022 tarihli ve 2021/169 Esas, 2022/236 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'da düzenlenen genel güvenliğin taksirle tehlikeye sokulması suçundan aynı Kanun'un 171 ... maddesinin birinci fıkrasının a bendi gereği kısa süreli hapis cezasından çevrilen 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ