muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4992, Karar No: 2014/11208, Tarih: 10.07.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/4992 E.  ,  2014/11208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2012

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, olay tarihinde davacıların sürücüsü, malik ve zorunlu trafik sigortacısı olan aracın davacıların yaya olan küçük çocuklarına çarparak yaralanmasına sebep olduğunu, çocuğun hastaneye götürülmesi nedeniyle kaza yeri tespit tutanağı düzenlenemedğini, kazanın oluşunda davalı tarafın ters yöne girerek hızını azaltmayışı nedeniyle tamamen kusurlu olduğunu, belirterek yaralanması nedeniyle takılan platinin çıkartılması amacıyla yapılacak tedavi masrafı olarak 1000 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, poliçe limiti oranında maddi tazminat isteminden sorumlu olduklarını ve daha önce temerrüde düşmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar vekili, davacının tedavi giderlerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılandığını, kazanın oluşunda tamamen davacı küçüğün kusurlu bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak; kazanın oluşunda davacı küçüğün tam kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Eldeki dava dosyasında yaralanan kişinin hastaneye kaldırılması nedeniyle terk tutanağı düzenlenmiş, bu tutanakta kaza yeri net olarak belirtilmemiştir. Davacı, dava dilekçesinde kazanın meydana geldiği yeri Veda Sokak olarak belirtmiş, daha sonra verdiği dilekçe ile delilleri ve fotoğraflardan da anlaşılacağı üzere maddi hata yaptığını kaza yerinin Şakrak Sokak olduğunu belirtmiştir. Kazadan sonra cadde ve sokak isimlerinin de değiştirildiği anlaşılmıştır. Mahkemece trafik bilirkişisi marifetiyle davalı ve davacı vekilinin yer gösterimlerine dayalı olarak iki ayrı yerde keşif yapılmak sureti ile alınan ilk bilirkişi raporunda hazırlık beyanları ve gösterilen yerin davacının misafir olarak gittiği yere uzaklığı ve yolun yapısı dikkate alındığında kaza yerinin Veda Sokak olarak değerlendirildiği ve bu değerlendirmeye göre davacıların çocuklarının kusursuz, davalı taraf araç sürücüsünün ise tam kusurlu olduğu değerlendirilmiştir. İtiraz üzerine aynı bilirkişiden alınan ek raporda ise bilirkişi aynı gerekçelerle kazanın meydana geldiği yere ilişkin görüşünü tekrarlayarak ilk gidilen yerin mahkemece kabul görmesi durumunda çocuğun ebeveynlerinin %75 oranında, ikinci gidilen yerin mahkemece kabul görmesi durumunda çocuğun ve ebeveynlerinin kusursuz sayılacağı; ilk gidilen yerin kabul görmesi durumunda davalı taraf sürücüsünün %25, ikinci gidilen yerin kabul görmesi durumunda ise tamamen kusurlu olduğu belirtilmiştir. Yine itiraz üzerine mahkemece Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Güvenliği Daire başkanlığından seçilen 3 kişilik bilirkişi heyetinden rapor alınmış; bilirkişiler olay tarihinde Veda sokağında, Name sokağında çift yönlü trafiğe açık olduğunu belirterek kazanın oluşunda davacıların çocuğunun tamamen kusurlu sürücünün ise kusursuz olduğunu belirtmişlerdir. Öte yandan ceza yargılamasına konu dava dosyasında soruşturma aşamasında Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından alınan bilirkişi raporunda kazanın Dikmen Caddesi Veda sokak üzerinde gerçekleştiğinin kabulü ile yayanın birinci derecede, sürücünün ise ikinci derecede kusurlu olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır. Bilirkişi raporları arasındaki kusur oranlarına ve kaza yerine ilişkin çelişki giderilmeden karar verilmesi doğru değildir. Bu durumda mahkemece, Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Kürsüsünden seçilecek 3 kişilik yeni bir uzman bilirkişi kurulundan kusur dağılımına ilişkin, çelişkilerin giderilmesi yönünde olay yerinde keşif yapılmak ve yine olay yerlerinde tanıkların beyanı da alınmak suretiyle ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, çelişki giderilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma neden ve şekline göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 10.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12402, Karar No: 2024/303, Tarih: 18.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/12402 E.  ,  2024/303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/523 E., 2023/174 K.

FER'İ MÜDAHİL :Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili Avukat ...

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacı ve davalı ile fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 15.08.2014 ile 15.02.2019 tarihine kadar en son haftalık 800,00 TL ücretle çalışmaların tespiti talep etmiştir.

II. CEVAP

Fer'i müdahil Kurum vekili kamu düzenine ilişkin hizmet tespit davalarında çalışma olgusunun somut ve net bir şekilde ortaya konulması gerektiğini, Kurumca yapılan işlemlerin kanuna ve mevzuata uygun olduğunu, davanın reddine karar verilmesini istediğini belirtmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2021 tarihli ve 2019-437 E. 2021-190 K. sayılı kararıyla davanın kısmen kabul kısmen reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı ve davalı ile fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.04.2022 tarihli ve 2021/1675 E. 2022/775 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkeme kararı yerinde bulunarak istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil ve davalı vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.04.2022 tarihli ve 2021/1675 E. 2022/775 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkeme kararı yerinde bulunarak istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil ve davalı vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında; " ...davacının kabul edilen dönem içinde, iş kazası nedeni ile bir günlük tespitine Kurumca karar verildiği, Mahkemece ise yalnızca bu bir günlük tespit edilen günün hukuki yarar yokluğu nedeni ile reddine karar verildiği, ancak davacının iş kazası sonrasında istirahat alıp almadığı araştırılmaksızın, kaza sonrasındaki tüm sürenin kabul edilmesi isabetsizdir. Bu kapsamda , davacının rapor alıp almadığıaraştırılmalı, tanıklardan çalışma dönemi tereddütsüz sorularak, saptanmalı, istirahatli olunan süreler varsa dışlanarak karar verilmelidir. Öte yandan , davacının eldeki davada hizmet tespitini talep ettiği, davanın da 25.11.2019 tarihinde açılması karşısında, Kurumun davalı olarak gösterilmesi hatalı olup, davada fer’i müdahil sıfatı ile yer almalıdır. .. " gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabul kısmen reddine, dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı ve davalı ile fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı, davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz dilekçesinde, kararın eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 86 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; tüm taraf vekillerinin tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Tüm taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgililerden alınmasına,

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Tüm taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgililerden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21923, Karar No: 2012/26278, Tarih: 20.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/21923 E.  ,  2012/26278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 13.189,12 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü. Dava dilekçesinde, davalının döner sermaye saymanlığında görevli olduğu sırada döner sermaye ek ödemesinin net tutarının 213 sayılı Vergi Usul Kanunu ek 13.maddesi gereği ödemenin net tutarından mahsup edilmeyerek davalıya fazladan 13.139,12 TL ödendiğini, bu hatalı fazladan ödeme davalıdan istendiği halde iade edilmediği ileri sürülerek sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre 13.139,12 TL'nin faiz ve masraflarla birlikte davalıdan istirdadı talep ve dava edilmiştir.Davalı vekili cevabında, müvekkiline yapılan ödemelerin hukuka uygun olduğunu, fazladan bir ödeme yapılmadığını, davanın 60 günlük hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını ve sebepsiz zenginleşme hükümlerinin uygulanmayacağını belirterek davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; davalıya yapılan ek ödemelerde davalının gerçek dışı beyanı veya hilesinin olmadığı, ödemeler yersiz olsa dahi iptal davası açma süresinin dava tarihinde geçtiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada, hatalı ödenen miktarın sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre davalıdan tahsili istenmiştir. Borçlar Kanununun 62. maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir.Mahkeme gerekçesiyle belirtilen, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 27.1.1973 tarih 1972/6 E. 1973/2 K. sayılı kararı ile Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulu'nun 22.12.1973 gün ve 1968/8-1973/14 sayılı kararı ile çözümlenen husus, hatalı intibak veya hatalı terfi gibi bir şart tasarrufun sonradan idare tarafından geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılmış olan fazla ödemenin sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri istemenin idare hukuku ilkelerine göre mümkün olup olmadığına ilişkindir. Belirtilen İçtihadı Birleştirme Kararının idare tarafından yapılan bütün ödemelere uygulanması halinde, idarenin haksız iktisap kurallarından hiçbir zaman yararlanamaması ve memurların yapmış oldukları bütün hatalı ödemelerin idare tarafından gerek ödeme yapılan kişilerden gerekse ödemeyi yapandan geri alamaması gibi bir sonuç doğuracağı ve bunun da idareyi işlemez duruma getireceği gerekçesiyle savunulamayacağı Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 5.12.1984 tarih 387/997 sayılı kararı ile kabul edilmiştir. O halde, herhangi bir şart tasarrufuna dayanmayan salt hatalı ödemenin Borçlar Hukukunun haksız iktisap kurallarına göre her zaman istenmesi mümkündür. O halde, mahkemece; herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin, Borçlar Hukukunun haksız iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenemeyeceği tartışılmadan, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1928, Karar No: 2007/2463, Tarih: 09.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/1928 E.  ,  2007/2463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi Han Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, kadim olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin kadim ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün kadim bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 9.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8146, Karar No: 2013/11378, Tarih: 02.07.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/8146 E.  ,  2013/11378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, temerrüt nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalının 01.01.2007 tarihli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, davalının yıllık peşin olarak ödenmesi gereken 2009, 2010, 2011 yılları kira paralarını ödemediğini, kira alacağının tahsili için davalı hakkında tahliye istemli icra takibi başlattıklarını, ödeme emrinin tebliğ edilmesine rağmen davalının itiraz etmediğini ve yasal sürede kira borcunu ödemeyerek temerrüde düştüğünü belirterek taşınmazların tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı duruşmalara katılmamış ve davaya cevap vermemiştir. Mahkemece kiralanan taşınmazların paylı mülkiyete konu olup davacı paydaşın pay ve paydaş çoğunluğunu sağlamadan tek başına tahliye davası açamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Medeni Kanunun paylı mülkiyete ilişkin 691.maddesi hükmüne göre kiraya verme önemli idari işlemlerden olup pay ve paydaş çoğunluğunun sağlanması gerekir. Belirtilen bu çoğunluk sağlanmadan malın kiraya verilmesi durumunda sözleşmenin tarafı olmayan paydaşlarca sözleşmenin geçersizliği öne sürülebilir. Elbirliği mülkiyetinde ise ortakların hepsinin icazeti gerekli olup bu koşul sağlanmadıkça, mevcut kira sözleşmesi diğer ortaklar açısından bir hüküm ifade etmez. Ne var ki paylı mülkiyette olsun, elbirliği mülkiyetinde olsun bu koşullar temin edilmeden bir kira sözleşmesi yapılmış ise tarafları bakımından sözleşme hüküm ifade etmeye devam eder. Bu durum sözleşmenin nispiliği ilkesinin bir sonucudur. Kiralayan konumunda olan paydaş ya da ortak sözleşme ile yükümlendiği borçları ifa ettiği müddetçe davalı kiracıdan da kendi borçlarını ifa etmesini isteyebilir.

Somut olayda, tahliyeye konu taşınmazlar paylı mülkiyete konu olup tapu kayıtlarında davacının payı 20/40’tır. Davacı açmış olduğu işbu tahliye davasında paydaşlık sıfatına değil 01.01.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayanmıştır. Davacı sözleşmeyi kiraya veren sıfatı ile imzalamış, davayı da bu sıfatla açmıştır. Temerrüt nedeniyle tahliye davasında dava açma hakkı sözleşmenin tarafı olan kiraya verene aittir. Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular doğrultusunda davacı kiralayanın aktif husumet ehliyeti bulunmakta olup kiralananın tahliyesi konusunda diğer paydaşların muvafakatlerine ihtiyaç yoktur. Mahkemece işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.