muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8092, Karar No: 2020/1126, Tarih: 16.01.2020

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

CMK'nın 173. maddesinin birinci fıkrasında suçtan zarar görenin, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde itirazda bulunabileceğinin belirtilmesi, yine anılan Kanun'un 331/4. maddesinde, adli tatile rastlayan sürelerin işlemeyeceği ve bu sürelerin, tatilin bittiği günden itibaren üç gün uzatılmış sayılacağının hüküm altına alınması karşısında, şikayetçiye kararın tebliğ edildiği 15.08.2018 ile itiraz süresinin dolduğu 30.08.2018 tarihlerinin, adli tatile rastladığı, tatilin bittiği 01.09.2018 tarihinin de yine tatil günü olan Cumartesi gününe denk geldiği, dolayısıyla tatiller sonrası ilk resmi iş günü olan 03.09.2018 Pazartesi gününden itibaren üç gün uzayan itiraz süresinin son gününün, 05.09.2018

Çarşamba günü olduğu ve bu nedenle adı geçen şikayetçinin süresi içerisinde itirazda bulunduğu gözetilip, itiraz esastan incelenerek bir karar verilmesi gerekirken, şikayetçinin itirazının süresinde olmadığından bahisle reddine dair, Ankara 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/11/2018 tarihli ve 2018/6308 değişik iş sayılı kararında isabet bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, Ankara 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/11/2018 tarihli ve 2018/6308 değişik iş sayılı kesinleşen kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sonraki işlemlerin, CMK'nın 309/4-a maddesi gereğince mahallinde merci mahkemesince yerine getirilmesine, 16/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/661, Karar No: 2023/1510, Tarih: 23.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/661 E.  ,  2023/1510 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1247 E. 2019/1046K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.10.2019 tarihli 2019/92 Esas ve 2019/506 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesi ikinci fıkrası (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 07.11.2019 tarihli ve 2019/1247 Esas, 2019/1046 sayılı Kararı sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.12.2021 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; İlk Derece Mahkemesince sanığın 2013-2014 yıllarında FETÖ'ye ait evlerde kalması, askeri okullara yerleştirilmek üzere sınavlara hazırlanması şeklindeki eylemlerin çeşitlilik, süreklilik ve yoğunluk teşkil eden eylemler olmadığı, sanığın eylemlerinin iltisak ve sempatizanlık olduğu gerekçesiyle beraat kararı verilmiş ise de, sanığın FETÖ yapılanmasına ait evlerde askeri okul sınavlarına hazırlanması, evlerde mahrem askeri imamlar tarafından gerçekleştirilen birebir ve toplu sohbetlere katılması, daha sonra askeri okula yerleşmesi, darbe teşebbüsü sonrası askeri okulla ilişiğinin kesilmiş olması dikkate alındığında sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısı içinde yer aldığı, üzerine atılı silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediği halde beraatına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu anlaşıldığından, o yer Cumhuriyet Savcısınca sanık aleyhine yapılan istinaf talebinin esastan reddine ilişkin ceza dairesi kararının kaldırılarak sanık aleyhine bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; sanık hakkında aşamalarda alınan tanık beyanlarında sanığın 2013-2014 yıllarında FETÖ/PDY terör örgütüne ait evlerde kaldığı ve askeri okullara yerleştirilmek üzere örgüt tarafından askeri sınavlara hazırlandığı hususunun anlaşıldığı her ne kadar sanık hakkında terör örgütü üyeliği suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmış ise de dosya kapsamında sanığın örgüt ile irtibatlı ve iltisaklı olduğu ancak bu şekliyle terör örgütü üyeliği suçundan cezalandırılabilmesi için eylemlerinin çeşitlilik, süreklilik ve yoğunluk bulunmadığı, sanığın eylemlerinin örgüt ile iltisak ve sempatizanlık boyutunda olduğu, her ne kadar sanık hakkında terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmış ise de sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair kesin, inandırıcı ve somut bir delilin bulunmadığı, eylemlerinin örgüt ile iltisak ve sempatizanlık aşamasında kaldığı, sanığın yüklenen suçu işlediğine dair her türlü şüphe ve tereddütten uzak cezalandırmaya yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden CMK'nın 223/2-(e) maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ilk derece mahkemesinin kararında bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Oluş, iddia, sanığın etkin pişmanlık beyanları , mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında,

Sanığın 2013-2014 yıllarında FETÖ terör örgütüe ait evlerde kaldığı, askeri okullar sınavlarına hazırlandığı, evlerde mahrem askeri imamlar tarafından gerçekleştirilen sohbetlere katıldığı, daha sonra askeri okula yerleştiği dikkate alındığında sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısı içerisindeki durumunun tespiti açısından,

Öncelikle, sanığın adına kayıtlı ya da kullanımında olan GSM hatları tespit edilerek Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 13.11.2019 tarih ve 2018/5526 Esas- 2019/6842 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Öncelikle, sanığın adına kayıtlı ya da kullanımında olan GSM hatları tespit edilerek Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 13.11.2019 tarih ve 2018/5526 Esas- 2019/6842 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Bir asker şahsın; gizlilik ve deşifre olmamak kuralına riayetle, örgütün talimatı ile ve örgütsel irtibatı sağlamak maksadıyla kamuya açık ve birbirinden bağımsız market, büfe, kırtasiye, lokanta vb. gibi işletmelerde kurulu bulunan, ücret karşılığı kullanılan sabit hat veya ankesörlü hatlar ile mahrem imam tarafından arandığı, her türlü şüpheden uzak, kesin kanaata ulaştıracak somut olgu ve teknik verilerle tespit edilmesi ve yargılama yapan mahkemenin de tam bir vicdani kanaate ulaşması halinde, kişinin örgütle bağlantısını gösteren hukuka uygun delil olacağından sanığın ankesör veya sabit hatlardan periyodik ya da ardışık aramasının olduğuna yönelik herhangi bir kayıt, soruşturma veya kovuşturmanın olup olmadığının saptanması, varsa buna ilişkin bilgi ve belgelerin getirtilmesi, yine sanık ile birlikte ardışık arandığı tespit edilen şahıslar ile ilgili herhangi bir soruşturma ya da kovuşturma olup olmadığı belirlendikten sonra tespit edilen şahısların tüm aşama ifadelerinin getirtilerek gerekirse tanık olarak dinlenmeleri, ayrıca UYAP veri havuzunda sanık hakkında herhangi bir beyan yahut ifade olup olmadığı araştırılıp bulunması halinde beyan ve ifadelerin onaylı örneklerinin dosya arasına getirilip CMK'nın 217 nci maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunup değerlendirildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma neticesinde yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz talebi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 07.11.2019 tarihli ve 2019/1247 Esas, 2019/1046 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5577, Karar No: 2023/6195, Tarih: 31.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/5577 E.  ,  2023/6195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/21 E., 2022/336 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen asıl ve birleşen rücuen tazminat davasında yapılan yargılama sonucunda; davanın davalı İskilip Mad. Tic.Ltd.Şti. yönünden reddine, diğer davalı yönünden Üçeller Mad.Ltd.Şti. yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Kurum vekili dava dilekçesi ile müvekkil kurumun sigortalısı olan ...'in 07.07.2007 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle yaralanmış ve malul kalmış olduğundan kurum tarafından kendisine 73.245,12 TL tutarında ödeme yapıldığını, yaralanmanın işveren kusurundan olduğu, bu sebeple kusur ve miktar bakımından fazlaya ilişkin dava ve talep haklarımız saklı kalmak kaydı ile müvekkil kurum zararı 73.245,12 TL den şimdilik 15.000,00 TL nin bağlanan gelirin onay tarihi ile yapılan ödemelerin sarf ve tediye tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline ve kurum alacağının teminat altına alınması için davalı araçlarının trafik kayıtları üzerine ihtiyadi tedbir konulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı Kurum vekili, iş bu dava ile birleşen Cide Asliye Hukuk(İş) Mahkemesinin E.2021/48 Esas sayılı dava dosyasında ise, asıl davadaki davalılardan sigortalıya kurumca bağlanan gelirin peşin değeri olan 36.271,59 TL belirsiz alacağın ileride alınacak kusur raporuna göre 26.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsili ile davacı kuruma verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalılar vekili 16.08.2011 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davacı kurumun sigortalı ...'e maluliyet aylığı bağlanma işlemine itirazlarının olduğu, iş kazası nedeniyle uğramış olduğu sakatlık malulen aylık bağlanmasını gerektirmediğini, iş kazasının oluşumunda işverene atfedilecek bir kusur söz konusu olmadığını, olayın elektrik teknisyeni olarak çalışan kazazedenin elektriği kesmeden kompresör tamiri yapması olduğu, iddianın aksine elektrik kesmeden kompresörün tamiratına girişildiği, yoksa olay iddia edildiği gibi ... adlı kişinin panodan elektriği açması sonucu olmadığı, kusurun elektriği kesmeden tamirat işini yapan kazazede olduğunu, SGK 'nın %32,2 lik çalışma gücü kaybı raporuna itirazları olduğunu, yeniden rapor alınmasınıi kusur tespitinin yapılmasını talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 25.06.2015 tarihli ve 2011/166 Esas 2015/181 K. sayılı kararıyla, davacı Kurum tarafından davalılar aleyhine açılan Tazminat davasının kabulü ile 15.000,00 TL tazminatın gelir bağlama onay tarihi olan 26.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı kuruma verilmesine, karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 04.03.2019 tarihli ve 2016/8949 E. 2018/9765 K. sayılı ilamında davalılar arasındaki ilişkinin geçici iş ilişkisi olup olmadığı değerlendirilmeli ve geçici iş ilişkisinin varlığının kabulü halinde ayrı ayrı kusur oranlarının belirlenmesi için konuda uzman bilirkişi heyetinden rapor alınması gerektiğinin gözetilmemiş olması nedeniyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl dava yönünden,

1.Davacı vekili tarafından davalı İskilip Mad. İnş. Nak. ve Orm. Ürün. San. Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın reddine,

2.Davacı vekili tarafından Üçeller Mad. İnş. Tur. Gıda San. Tic. Ltd. Şti aleyhine açılan davanın kabulü ile, 179,65 TL sosyal yardım zammının 26.03.2011 ödeme tarihinden, 14.820,35 TL Peşin değerli gelirin 26.03.2011 tahsis onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Üçeller Mad. İnş. Tur. Gıda San. Tic. Ltd. Şti.’den alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı Kurum vekili, geçici iş ilişkisinin kabulü ile davalı İskilip Maden Ltd.Şti. Yönünden davanın reddinin hatalı olduğunu, her iki davalı şirketin de tam kusurlu olduğunu,sigortalıya kusur yüklenmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremez durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirden oluşan Kurum zararının tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi; kusur sorumluluğu ilkesine dayanmaktadır. Anılan maddede; kastı, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir eyleminin varlığı halinde işverenin rücû alacağından sorumluluğu olanağı tanınmıştır.

2. 506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi; kusur sorumluluğu ilkesine dayanmaktadır. Anılan maddede; kastı, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir eyleminin varlığı halinde işverenin rücû alacağından sorumluluğu olanağı tanınmıştır.

2.506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesindeki sorumluluğun kusur sorumluluğuna dayandığı dikkate alındığında kusur raporlarının 506 sayılı Kanun'un 26 ncı, 4857 sayılı Kanun'un 77 nci ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Kanun'un 77 nci maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır.İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

3.Öte yandan; 4857 sayılı İş Kanununun 7 nci maddesinde, "İşveren, devir sırasında yazılı rızasını almak suretiyle bir işçiyi; holding bünyesi içinde veya aynı şirketler topluluğuna bağlı başka bir işyerinde veya yapmakta olduğu işe benzer işlerde çalıştırılması koşuluyla başka bir işverene iş görme edimini yerine getirmek üzere geçici olarak devrettiğinde geçici iş ilişkisi gerçekleşmiş olur. Bu halde iş sözleşmesi devam etmekle beraber, işçi bu sözleşmeye göre üstlendiği işin görülmesini, iş sözleşmesine geçici iş ilişkisi kurulan işverene karşı yerine getirmekle yükümlü olur. Geçici iş ilişkisi kurulan işveren işçiye talimat verme hakkına sahip olup, işçiye sağlık ve güvenlik risklerine karşı gerekli eğitimi vermekle yükümlüdür..."şeklinde düzenlenen geçici iş ilişkisi kapsamında, aynı düzenlemenin devamında, geçici iş ilişkisi kurulan işverenin, işçinin kendisinde çalıştığı sürede ödenmeyen ücretinden, işçiyi gözetme borcundan ve sosyal sigorta primlerinden işveren ile birlikte sorumlu olduğu da belirtilmiştir

4.Anılan düzenleme, geçici iş ilişkilerinde, her iki işverenin iş sağlığı ve güvenliği koşullarının sağlanmasından beraberce sorumlu olması gerektiğini kabul etmiştir. Böylelikle işçiyi geçici olarak çalıştıran işveren kadar, onu geçici gönderen işveren de sorumluluğa ortak edilmiştir. Yasa koyucu bu şekilde, işçisini geçici olarak başka bir işverene gönderen işverene, işçisini gönderdiği işyerindeki iş sağlığı ve iş güvenliği koşullarını kontrol etme yükümlülüğü getirmiştir. Dolayısıyla geçici işverenin yanında iş gören işçinin uğradığı iş kazasından, aksi ispatlanmadığı, uygun nedensellik bağının kurulamadığı ya da kesildiği ispatlamadıkça, işçisini gönderen işverenin de sorumlu olacağı kabul edilmelidir.

5.Dosya kapsamına göre davalı İskilip Mad. Ltd. Şti. sigortalısı olarak çalışırken diğer davalı Üçeller Ltd.Şti.'nin Kastamonu Cide Hacıahmet köyündeki kömür ocağında 01.07.2007-15.07.2007 arasında 30.06.2007 tarihli geçici görevlendirme yazısı ile görevlendirildiği belirtilen ve elektrikçi olarak çalışan sigortalının 07.07.2007 tarihinde Üçeller'e ait kömür ocağında kompresör arızasını tamir ederken iş yeri çalışanlarından dava dışı ...'ın önceden kazalının kapattığı şalteri kaldırarak elektriği açması nedeniyle kompresörün dönen fanı kazalının sağ işaret parmağını kopardığı,orta ve yüzük parmağının yaralanmasına neden olan iş kazası ile ilgili olarak davalılar arasında geçici iş ilişkisi olduğu kabul edilerek davalı İskilip Ltd. Şti.'nin kusursuz olduğunun kabulü ile hakkındaki asıl ve birleşen davanın reddine diğer davalı şirket yönünden asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

6.Yukarıda anılan düzenleme ve açıklamalar dikkate alındığında, davaya konu olayda sigortalının geçici iş ilişkisi kapsamında gönderilip gönderilmediği, özellikle yukarıda anılan ve bir fotokopisinin olayla ilgili düzenlenmiş olan 18.08.2009 tarihli davacı Kurum müfettiş raporu ekinde olduğu belirtilen ancak dosya içinde mevcut olmayan geçici görevlendirmeye ilişkin yazının celbedilerek kazanın meydana geldiği iş yeri ve kazanın oluşum şekli nazara alınmak suretiyle 4857 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi kapsamında irdelenmeli, davalılar arasında geçici iş ilişkisinin varlığının kabulü halinde her iki işverenin de müştereken ve müteselsilen sorumlu olacağı gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

7.Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler dikkate alınmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23172, Karar No: 2008/2946, Tarih: 21.02.2008

**12. Hukuk Dairesi         2007/23172 E.  ,  2008/2946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Çalışanın maaş ve ücreti İİK'nun 83/2. maddesi uyarınca 1/4'ten aşağı olmamak üzere haczedilebilir. Ancak döner sermaye alacağı vs. gibi ücretten sayılmayan diğer bütün gelirlerinin tamamının haczi mümkündür.

İİK. 83-a maddesi gereğince borçlunun, hacizden önceki bir dönemde haczi mümkün olmayan bir mal veya hakkın haczedilebileceğine dair alacaklıyla yapmış olduğu anlaşma geçerli değildir. Anılan maddenin amacını açıklayan gerekçesinde de ".....borçlunun, hacizden önce sonuçlarını tahmin edemeyeceği cihetle, bir mal veya maaş yahut ücretin haczedilemeyeceği yolunda şikayette bulunmayacağını bildirmesinin, lehine olan yasa hükmünün uygulanmasından feragat etmesinin hükümsüz sayılacağı, zira, bir malın ne derece haczedilmez olduğunun, borçlunun ve ailesinin haciz anındaki durumlarına göre saptanabileceği" ifade olunmuştur. Bu durumda takibin kesinleşmiş olması koşulu ile haciz sırasında yada haciz işleminin gerçekleşmesinden sonraki dönemde borçlu haczedilmesi mümkün olmayan mal ve haklarla ilgili olarak bu hakkından vazgeçebilir. (HGK. 31.3.2004 tarih ve 2004/12-2002).

Somut olayda, takibin kesinleşmesinden sonra ancak haciz yapılmadan önce 08.05.2006 tarihinde borçlunun hastaneden almakta olduğu maaşının ve döner sermaye alacağının tamamının haczine muvafakat ettiği anlaşılmıştır. Yukarıdaki gerekçeler karşısında bu muvafakat geçerli değildir. Bu durumda Mahkemece şikayetin kısmen kabulü ile borçlunun maaşının 1/4'ünün üzerinde kalan kısım üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin tümden reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.