muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4737, Karar No: 2024/1224, Tarih: 25.01.2024

Malın teslim edilmesi veya alınması, suçun konusunu oluşturan mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesini, mağdurun bu eşya üzerinde zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hâle gelmesini ifade eder.

Mal, zilyedin tasarruf olanağı ortadan kalktığı anda alınmış olacağından, bu ana kadar yapılan cebir veya tehdit, hırsızlığı yağmaya dönüştürür... " demek suretiyle suça konu eşya zilyedliğinin ne zaman sona ereceğini açıklamıştır.

Temyize konu olay veya vakıa kabule göre şu şekilde gerçekleşmiştir. Sanık sokak üzerinde mağdurlar ... ve ...'den para istemiş ve mağdurların paramız yok demeleri üzerine mağdurları bıçak tehdidiyle ara sokağa götürmüş, temyiz davasının mağduru Melikten suça konu Sony Xperia Z1 marka ve model cep telefonunu silah zoruyla almış diğer mağdura yöneldiğinde ... bir fırsatını bularak olay yerinden kaçmıştır. Bu sefer sanığın mağdur ... zorla aldığı cep telefonunu kullanarak kaçan ...'i aramış para getirmediği takdirde yanında rehin olarak tuttuğu ...'in boğazını keseceğini söylemiş mağdur ... üzerinde cebir ve tehditle hakimiyet sağlayarak yanında hukuka aykırı olarak tutmuş ve yine öncesinde zilyedliğine bıçak zoruyla son verdiği suça konu cep telefonunu üzerinde olacak şekilde ... beklemiş, İsmailin haber vermesiyle kolluk kuvvetleri olay yerine gelmiş sonucunda sanık, üzerinde hakimiyet kurduğu cep telefonu ile birlikte yakalanmıştır. Mağdur ...'in de hürriyeti tahdidi sonlanmıştır.

Sonuç olarak sanığın, mağdur İsmaile karşı ikinci bir yağma suçunu işlemesi esnasında temyiz davasına konu suçun mağduru olan ...'i rehin alarak hukuka aykırı olarak yanında tutması ve öncesinde bıçak zoruyla mağdur ...'in direncini kırıp suça konu cep telefonunu zaptedip eşyaya egemen olması suretiyle mağdurun zilyedliğine son vermiş olması karşısında suç tamamlanmıştır. Sırf ikinci suçu işlemek için rehin aldığı ...'in yanında kendi inisiyatifi ile beklemesinin ve yakalanmasının tamamlanmış olan yağma suçuna bir etkisi olamayacağından hukuka aykırı bulunmayan mahkûmiyet hükmünün onanması gerekirken temyiz davasına konu suçun teşebbüs aşamasında kaldığı ve bu nedenle bozulması gerektiğine dair çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/35507, Karar No: 2013/28143, Tarih: 04.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/35507 E.  ,  2013/28143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, milli bayram ücreti ile asgari geçim indirimi ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili;davacının iş akdinin haksız feshedildiğini, alacaklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile milli bayram, hafta tatili, fazla mesai ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir..

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk

saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, günlük 12 saat olarak belirlenen çalışma süresinden 1,5 saat ara dinlenme süresi yerine 1 saat düşülerek yapılan fazla çalışma hesabı hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3235, Karar No: 2014/7950, Tarih: 29.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/3235 E.  ,  2014/7950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2013/269-2013/409

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı tarafından incelemenin duruşmalı olarak yapılması istenilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve duruşma istemi pul yokluğu nedeniyle reddedildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

Dairemizin 28.02.2013 gün 2012/12400 E.-2013/2768 K. sayılı bozma ilamında, yalnızca dava konusu taşınmaz üzerinde münavebeye alınan ürünlerden buğday, saman ve domatesin 2012 yılı resmi verilerine göre değerlendirme yapılması gerektiğine işaret edilmiş, münavebeye alınan diğer ürünler ve objektif artışla ilgili bir bozma nedeni gösterilmemiş olduğu halde, mahkemece bozma sonrasında alınan bilirkişi kurulunun ek raporunda taşınmazın bir kısmı için yeşil ot yerine kuru ot münavebe kabul edilmek ve %80 yerine %50 objektif artış uygulanmak suretiyle kazanılmış hak ilkesine de aykırı olacak şekilde değerlendirme yapılmış olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş; 15.07.2011 günlü ek bilirkişi raporu ve bozma ilamı dikkate alınarak bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor almak ve oluşacak sonuca göre karar vermektir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 29.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11776, Karar No: 2012/17417, Tarih: 20.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/11776 E.  ,  2012/17417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACI-K.DAVALI: ... vekili Avukat ...

DAVALI-K.DAVACI: ... vekili Avukat ...

Davacı-k.davalı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı-k.davacı ... aleyhine 15/10/2010-02/11/2011 gününde verilen dilekçeler ile kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat yine karşı davada da aynı gerekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen 14/07/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı-k.davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 20/11/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı-k.davacı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacı-k.davalı vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava ve karşı dava kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ..., davalının dava dışı kocası ...'la bilerek gönül ilişkisine girdiği, bunun sonucunda onurunun kırıldığını ve boşanma davası açtığını belirterek manevi tazminat istemiştir.

Karşılık davacı ..., karşı davalı ...'nın izinsiz fotoğraflarını çekerek mahkemeye sunduğunu, özel hayatın gizliliğini ihlal ettiğini belirterek manevi tazminat talep etmiş; asıl davaya savunma olarak da iddiaların asılsız olduğunu ... evliyken onunla uygunsuz hiçbir ilişki yaşamadığını belirterek asıl davanın reddini savunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar

-/-

-2-

2011/11776-2012/17417

-/-

-2-

2011/11776-2012/17417

vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olayın oluş şekli, tarafların ekonomik ve sosyal durumu ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı-karşı davalı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalı-k.davacı yararına takdir olunan 900,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacı-k.davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/286, Karar No: 2014/8464, Tarih: 05.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/286 E.  ,  2014/8464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 15. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2013/23-2013/24

Taraflar arasında görülen davada İzmir 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/09/2013 tarih ve 2013/23-2013/24 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar, dava dışı tur şirketinden 19-28 Ekim tarihleri arasında İtalya-Güney Fransa yurt dışı turu için 2000 EURO bedelle tur satın aldıklarını, ancak söz konusu firmanın tasfiye sürecine girdiğinin öğrenilmesi üzerine tur hizmetini alamadıklarını, ancak tur satışlarının sigorta kapsamında olması nedeniyle davalı sigorta şirketine gerekli ihbarın da yapıldığını, ancak tur bedelinin iadelerinin yapılmadığını, 6018 sayılı Seyahat Acentaları ve Seyahat Acentaları Birliği Kanunu'nun 12/a maddesi uyarınca iflasta dahil taahhüdün yerine getirilmemesi halinin teminat dahilinde olduğunu ileri sürerek, tur bedeli olan 4.692,8 TL'nin tahsilini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili, müvekkili şirketleri nezdinde sigorta ettireni T..Turizm ve Tekstil Ltd. Şti, sigortalısı davacılar olan Seyahat Tur Avrupa 1 sigorta poliçesindeki seyahat acentesinin iflası teminatından hasar ödemesinin yapılabilmesi için işbu firmanın iflas ettiğine dair kesinleşmiş mahkeme kararı olması gerektiğini, seyahat acentesi T.. Turizm hakkında açılan iflas davasının reddedildiğini, seyahat acentesi hakkında dolandırıcılık suçundan suç duyurusunda bulunduklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, uyuşmazlık konusu edilen Seyahat Tur Avrupa 1 sigortasının poliçesi 1612 sayılı Kanun'un 12. maddesinde tanımlanan zorunlu sorumluluk sigortası olmaması nedeniyle sigorta şirketinin yalnızca sözleşme kapsamına alınmış rizikoların gerçekleşmesinden doğan zararları tazmin etmekle yükümlü olduğu, poliçede seyahat acentesinin hizmet kusurunun paket turun hiç gerçekleşmemesi halini teminat altına almadığı, gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar temyiz etmiştir.

Davalı sigorta şirketi poliçe genel şartlarının eki mahiyetindeki anlaşmanın 22. maddesi ile paket turun gerçekleştirilememesi halinde dahi tur bedeli kadar ödeme yapmayı taahhüt etmiştir. Davacıların dava dışı seyahat acentesinin iflasa yönelik iddiası sübut bulmamış ise de, davacılar iflas iddiasının yanı sıra seyahatin hiç gerçekleştirilememesi olgusuna da dayanmış bulunduklarından mahkemece hiç gerçekleşmemenin de teminat dahilinde olduğu nazara alınarak neticesine göre karar vermek gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 05/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3802, Karar No: 2020/2903, Tarih: 22.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/3802 E.  ,  2020/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ:TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil-tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.Davacı, mirasbırakan annesi ...’nin 1, 3, 5 ve 16 parsel sayılı taşınmazlarını mal kaçırma amacıyla davalı kızı ...’i vekil tayin ederek ...’in eltisinin babası...’a temlik ettiğini, ...’ın da kısa süre sonra taşınmazları ...’e devrettiğini ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile payı oranında adına tesciline, mümkün olmadığı takdirde tenkisine karar verilmesini istemiş, aşamada 16 parsel sayılı taşınmaz yönünden davasından feragat etmiştir.Davalı, davacının kötü niyetli olduğunu, mirasbırakanın eşinin ölümünden sonra kendisi ile birlikte yaşadığını ve son 1 sene yatalak olduğunu, 16 parsel sayılı taşınmazı taksitle Belediyeden satın aldığını, diğer taşınmazların mirasbırakan adına tescili için gerekli işlemleri eşi ...'un yapmasını ve taşınmazı da adına tescil ettirmesini kardeşi ...'nın istediğini, ancak eşinin taşınmazı mirasbırakan adına tescil ettirdiğini, mirasbırakanın ve diğer mirasçıların bilgisi dahilinde taşınmazları ...'a devrettiğini, satıştan pişman olunması nedeniyle taşınmazın adına tescil edildiğini, hatta bu işlemler için masrafları da kardeşi ...’nın ödediğini, miras paylaşımı yapılırken kendisine pay verilmediği ve annesine baktığı için taşınmazların kendisine verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece “....Somut olaya gelince; davalı, mirasbırakan ...'nin denkleştirme kastı ile hareket ettiği savunmasında bulunmuş ve mahkemece de bu hususa gerekçesinde değinilerek dava reddedilmişse de bu yönde bir araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur. Hal böyle olunca, tüm mirasçıları kapsar şekilde yukarıdaki ilkeler uyarınca araştırma yapılması, murisin davacı ve dava dışı mirasçılarına bir taşınmaz, hak veya para verilip verilmediğinin belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile 112718 ada 3 ve 5 parseller ile 112721 ada 1 parsel yönünden davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kabule göre de, 22.11.2006 tarihli ve 12844 yevmiye sayılı resmi senette kullanılan ve muris ...tarafından davalı ...'in vekil tayin edildiği vekaletnamenin dosya arasına alınmadan karar verilmiş olması da isabetsizdir.” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 16 parsel sayılı taşınmaz yönünden feragat nedeniyle davanın reddine ilişkin karar temyiz edilmeksizin kesinleştiğinden bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, 1, 3 ve 5 parsel sayılı taşınmazlar yönünden temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’nin 70 parsel sayılı taşınmazdaki 1/8 payını 22.11.2006 tarihinde dava dışı ...’a, ...’ın da 28.11.2006 tarihinde davalı ...’e satış suretiyle temlik ettiği, dava konusu 122 ada 16 parsel sayılı taşınmazın ...Belediyesine ait iken 19.12.2000 tarihinde davalı ..

.Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’nin 70 parsel sayılı taşınmazdaki 1/8 payını 22.11.2006 tarihinde dava dışı ...’a, ...’ın da 28.11.2006 tarihinde davalı ...’e satış suretiyle temlik ettiği, dava konusu 122 ada 16 parsel sayılı taşınmazın ...Belediyesine ait iken 19.12.2000 tarihinde davalı ...’e satıldığı, 70 parsel sayılı taşınmazın 2009 yılında imar uygulamasına tabi tutulması sonucunda çekişme konusu 112718 ada 3, 122718 ada 5 ve 112721 ada 1 parsel sayılı taşınmazların oluştuğu, davalının 1 ve 3 parsel sayılı taşınmazlarda 450/1500 payı, 5 parsel sayılı taşınmazda da 631/2100 payı olduğu, mirasbırakan ...’nin 12.03.2007 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak çocukları ..., ..., ..., ... ve ...’in kaldığı anlaşılmaktadır.Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.