muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/328, Karar No: 2020/453, Tarih: 22.01.2020

**3. Hukuk Dairesi         2018/328 E.  ,  2020/453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın reddine, birleşen davanın konusuz kalması nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... ilçesinde bulunan ... Mahallesindeki 1 no.lu Aile Sağlığı Merkezi olarak kullanılmakta olan dava konusu taşınmazın, davalıya 17.02.2011 tarihinde, aile hekimliği hizmet alanı olarak kullanılmak amacıyla iki yıllığına kiralanarak, davalı ile kira sözleşmesi imzalandığını, davalının kira süresi boyunca taşınmazı kullandığını, kira süresinin bitiminde oluşturulan komisyon tarafından davaya konu Aile Sağlığı Merkezinin yeni dönem kira bedeli belirlendiğini, ancak dava konusu merkezde görev yapan davalının ihaleye davet edilmesine rağmen yeni kira bedelini yüksek bularak ihaleye katılmadığını ve yeni kira sözleşmesi imzalamadığını, buna rağmen kira süresinin bitiminden itibaren taşınmazı tahliye etmediğini ve geçerli bir kira sözleşmesi olmadan taşınmazı kullanmaya devam ettiğini, davalı ile imzalanan kira sözleşmesinin 17.maddesinde; kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmaz idareye teslim edilmezse, geçen her gün cari yıl kira bedelinin yüzde biri oranında cezanın itirazsız olarak ödeneceği hükmünün bulunduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 8.000,00 TL cezai şartın hakediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, birleşen davada ise; davalı tarafından kira süresi bitiminden itibaren sözleşmede belirtilen metre kare başına düşen ortak kullanım (elektrik, su, yakıt) bedellerine ilişkin de herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.452,63 TL ortak kullanım bedelinin hakediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; birinci basamak sağlık hizmeti sunmakta olup kamu hizmeti ifa ettiğini, kendisinin dava konusu kullanılan binalara mevzuat hükümleri mucibince ve kura yöntemiyle yerleştirildiğini, hizmetini kesintisiz olarak vermesi gerektiğinden kendisinden kira ve cezai şart talebinde bulunulmaması gerektiğini, kiraya yapılan zammın karşılıklı rızaya dayalı olarak yapılmadığını ve emsalinin çok üzerinde olduğunu, ayrıca talep edilen cezai şartın genel işlem koşulu niteliğinde olup son derece fahiş olduğunu, il halk sağlığı müdürlüğü tarafından daha evvel kendisinden tahliye talep edilmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece özetle; davacı kurum tarafından, davalının taşınmazdan tahliyesine yönelik olarak kira sözleşmesinin 13. Maddesine dayanarak herhangi bir girişimde bulunulmadığı, sözleşmenin 13. maddesinde; taraf iradelerine uygun olarak sürenin bitmesine istinaden taşınmaz tahliye edilmez ise, tahliyenin 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin 4. fıkrası gereğince kiralananın tahliye edileceği belirtildiği, 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin 4. fıkrasında da; işgal edilen taşınmaz malın, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülki amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edileceğinin belirtildiği, buna göre; İdarenin tahliyeye yönelik talebinin olmamasının, kiralananda davalının oturmasına zımnen rıza gösterildiği anlamına geldiği, hem tahliyeye yönelik olarak davacı kurumca bir girişimde bulunulmaması hem de tahliye edilmediğinden bahisle davalı taraftan cezai şart talep edilmesinin iyiniyet kurallarına aykırılık teşkil ettiği gerekçesi ile asıl dosyada; davacının cezai şart talebinin reddine, birleşen dosyada da; dava dilekçesinde belirtilen ortak kullanım giderlerinin davalı tarafından yargılama devam ederken ödendiğine dair ödeme makbuzları dosyaya kurum tarafından ibraz edildiğinden birleşen dosyada gider alacağı yönünden davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından, cezai şart talebinin reddine hasren temyiz edilmiştir.

Somut olayda; taraflar arasındaki 17/02/2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin 2886 sayılı yasa gereği ihale ile yapıldığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmenin 13. maddesinde "Kiracı kira süresinin bitiminde derhal, sözleşmenin feshi halinde tebligatı müteakip 15 gün içinde taşınmazı tahliye etmek zorundadır. Kiracı taşınmazı tahliye etmezse, 08/09/1983 tarihli 2886 sayılı Devalet İhale Kanunun 75. maddesine göre kiracının tahliyesi sağlanacaktır" ve 17. maddesinde '' Kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmazın idareye teslim edilmezse geçen her gün için, cari yıl kira bedelinin %1'i oranında ceza, itirazsız olarak ödenir '' hükmü bulunmaktadır.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4. fıkrasında; “Kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Bu madde ile tahliye konusunda bir ayrıcalık tanınmıştır. Yasal süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağı hüküm altına alındığından, 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil kabul etmek gerekir.

Somut olayda; kira sözleşmesinin süresi sona erdiği halde kiracı taşınmazı tahliye etmemiştir. Bu durumda yukarıda açıklanan 2886 sayılı yasanın 75. maddesi açık olup, kanun gereği; İdarenin tahliyeye yönelik olarak talebinin olmaması kiralananda davalının oturmasına zımnen rıza gösterildiği anlamına da gelmeyecektir.

Kira sözleşmesinin 17. maddesindeki hüküm, TBK'nın 179 ve devamı maddelerinde düzenlenen cezai şart niteliğindedir. Cezai şartı düzenleyen TBK’nın 179/1. maddesi; "Bir sözleşmenin hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi durumu için bir ceza kararlaştırılmışsa, aksi sözleşmeden anlaşılmadıkça alacaklı, ya borcun ya da cezanın ifasını isteyebilir." hükmünü içermektedir.

Bunun yanında TBK’nın 182/1. maddesinde; "Taraflar, cezanın mikarını serbestçe belirleyebilirler." denilmekte ise de bu serbestlik sınırsız değildir. Maddenin son fıkrasında yer alan; "Hakim, aşırı gördüğü ceza koşulunu kendiliğinden indirir." hükmü gereğince, hakim taraflarca kararlaştırılan cezai şart miktarının fahiş olup olmadığını re'sen incelemek, fahiş ise ceza miktarını tenkis etmekle (indirmekle) görevlidir. Ticari olmayan işlemlerde bu kuraldan dolayı borçlu ileri sürmese bile, hakim cezai şarttan indirim yapılıp yapılmayacağını kendiliğinden saptamalıdır. Buna karşılık, TTK’nun 22. maddesi gereğince tacir sıfatını haiz borçlu cezai şartın indirilmesini isteyemez ise de, kararlaştırılan ceza tutarı borçlunun iktisaden sarsılmasını, çöküntüye uğramasını mucip olacak ise indirim isteyebileceği uygulamada kabul edilmektedir.

O halde mahkemece; kira sözleşmesinin 2886 sayılı Kanunun 75. maddesi gereğince süre bitimi itibariyle sona erdiği ve sözleşmenin 17. maddesinde yer alan taşınmazın idareye teslim edilmeksizin geçen her gün için cari yıl kira bedelinin %1'i oranında cezanın uygulanacağına ilişkin hükmün geçerli bulunduğu ve davacı kiracının tacir olmadığı nazara alındığında, hakimin cezai şart bedelinden indirim yapması da gerektiği gözetilerek alacak miktarı belirlenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5533, Karar No: 2023/5835, Tarih: 24.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/5533 E.  ,  2023/5835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/314 E., 2023/604 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/56 E., 2022/134 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, 27.11.2007 tarihinde, davalı Gün İnşaat şirketinin işçisi olarak işveren şirkete ait ... plaka sayılı servis aracında bulunan ...'nın hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığını ve kalıcı maluliyete uğradığını beyanla maluliyetinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Gün İnşaat Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde özetle; davacıların 27.11.2007 tarihinde müvekkil şirkete ait ... plakalı araç ile trafik kazası geçirdiklerini, kaza neticesinde ... 4.İş Mahkemesinin 2018/23 Esas sayılı dosyası ile açılan davada davacının maluliyet oranlarının tespit edildiğini, davacı ...'nın müvekkil şirkette uzun süre çalıştığını ve 3600 günü doldurması üzerine iş yerinden ayrıldığını, müvekkil şirketin kendisine 20.409,09 TL ödeme yaptığını, yine davacı ...'nın da geçirmiş olduğu kaza sonrasında aynı pozisyonda müvekkil şirkette çalışmaya devam ettiğini, davacının belirtilen oranlarda bir sakatlığı bulunmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı ...'nın müvekkil kuruma maluliyet aylığı bağlanması için müracaatta bulunduğu, bunun üzerine Sağlık Kurulu tarafından 26.09.2013 tarihli ve 018674 sayılı kararında davacının çalışma gücünün kayıp oranının çalışma gücü ve meslekte kazanma gücü kaybı oranı tespit işlemleri yönetmeliği çerçevesinde 17,2 olarak belirlendiği, kurumca yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının, davalı şirkete ait işyerine ait araç ile 27.11.2007 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle sosyal güvenlik kurumu tarafından belirlenen sürekli iş göremezlik oranının taraflar yönünden bağlayıcılığı bulunmadığından açılan dava nedeniyle Adli Tıp 2.Üst Kurulundan alınan raporlarda belirlenen sürekli iş göremezlik oranlarının dosya kapsamına ve olayın oluşumuna uygun olduğundan davacının sürekli iş göremezlik oranının Adli Tıp 2.Üst Kurulu tarafından belirtildiği şekilde tespitine karar verilerek; davanın kabulü ile

ATK 2.Üst Kurulu 13.02.2020 tarih ve 250 sayılı raporu doğrultusunda davacı ...'nın meslekte kazanma gücü kayıp oranının E cetveline göre 08.03.2009 tarihinden itibaren %24,2 olduğunun tespitine, karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1. Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; ... 3. İş Mahkemesi 28.04.2022 tarihli, 2022/56 E. 2022/134 K. sayılı ilamı ile davacı ...'nın sürekli iş göremezlik oranının Adli Tıp 2. Üst Kurulu tarafından belirtildiği şekilde %24,2 olduğunun tespitine karar verildiğini, işbu karar usul ve yasaya aykırı olup kaldırılmasının gerektiğini, kurum kayıtlarında yapılan incelemede, davacı ...'nın müvekkili kuruma maluliyet aylığı bağlanması için müracaatta bulunduğu, bunun üzerine Sağlık Kurulu tarafından 26.09.2013 tarihli ve 018674 sayılı kararında davacının çalışma gücünün kayıp oranının Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği çerçevesinde % 17,2 olduğu yönünde tespit edildiğini, Yüksek Sağlık Kurulunca verilen kararlar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte olduğunu, iş bu sebeple kurum iş ve işlemlerinde hukuka aykırılık olmadığını, kararının kaldırılmasına, davanın tamamen reddine karar verilmesini belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

2.Davalı Gün İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı müvekkili şirket bünyesinde çalışmakta iken 2007 tarihinde müvekkili şirkete ait ... plakalı araç ile trafik kazası geçirdiğini, davacının geçirmiş oldukları kaza neticesinde ... 4. İş Mahkemesinin 2018/23 E. sayılı dosyası ile açılmış bulunan davada davacıların maluliyet oranlarının tespiti için dosya Adli Tıp 2. Üst Kurulu'na gönderildiğini ve raporda davacının 08.03.2019 tarihinden itibaren %24,2 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının rapor edildiğini, davacının sağlık durumu dikkate alındığında meydana gelen kaza nedeniyle uğramış olduğu cismani zararların büyük ölçüde ortadan kalktığı ve kalça hareket kısıtlılığının çok büyük ölçüde iyileştiği rapor edildiğini, davacının, müvekkili şirkette uzunca bir süre daha çalışmaya devam etmesi uğramış olduğu cismani zararın ne ölçüde iyileştiğinin göstergesi olduğunu, davacı günlük yaşantısına normal bir şekilde devam edebildiğini, bu nedenle davacının maluliyet oranı fahiş bir şekilde hesaplandığını, davacının belirtilen oranda bir maluliyeti bulunmadığını, iş gücü kaybı çok yüksek gösterilerek, bakıma ve muayeneye ihtiyacı olmamasına rağmen bu denli fahiş maluliyet oranı ortaya konulduğunu, kaldı ki; dosya kapsamına bakıldığında davacılardan ... hakkında, ilk olarak Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulundan alınan 26.02.2016 tarihli rapordaki maluliyet oranın %17,2 olarak hesaplanmış olduğu, akabinde ATK'dan alınan 02.08.2017 tarihli raporda yine maluliyet oranının %17,2 olarak hesaplanmış olduğunun görüleceğini, hal böyle iken hükümde ATK. 2. Üst Kurulu Raporunda belirtilen maluliyet oranına göre hüküm kurulmasının hatalı olduğunu, zira maluliyet oranları bakımından raporlar arasında ciddi bir çelişkinin bulunduğunu, bu çelişki giderilmeden yalnızca son gelen rapora bakılarak hüküm kurulması eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulmasına sebebiyet verdiğini, bu nedenle söz konusu kararın istinaf incelemesi ile bozularak kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesini belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ...'nın, davalı şirkette çalışırken 27.11.2007 tarihinde geçirdikleri trafik iş kazasına ilişkin olarak, sürekli iş göremezlik oranlarının tespitine ilişkin Adli Tıp Kurumu 2. Üst kurulundan usulüne uygun şekilde rapor alındığından davalıların bu yöne ilişkin istinaf taleplerinin yerinde olmadığı sonucuna varılmakla;

Davalı ... Kurumu Başkanlığı ile davalı Gün İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin istinaf başvurularının HMK 353/1-b.1 inci maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine, karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

Davalı ... Kurumu Başkanlığı ile davalı Gün İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin istinaf başvurularının HMK 353/1-b.1 inci maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine, karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

Davalı kurum vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği hususlar doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; davacının 27.11.2007 tarihinde geçirdiği iş kazası sebebiyle sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 95 inci maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26893, Karar No: 2014/18771, Tarih: 26.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/26893 E.  ,  2014/18771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/22921

MAHKEMESİ : İstanbul 5. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2011

NUMARASI : 2010/373 (E) ve 2011/796 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınarak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, suçun konusunu oluşturan 1 adet cep telefonunun 580 TL olan değerinin de az olmamasına ve öngördüğü şartlar gerçekleşmemesine karşın aynı Yasanın 145/1. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,

2-Müştekinin çalınan eşyasını soyunma odasına koymayıp halı saha içerisinde kale direğinin yanına bıraktığını beyan etmiş olmasına karşın, çalınan eşyanın bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında gerçekleşip gerçekleşmediği hususu da açıklığa kavuşturulmak suretiyle sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26.05.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21142, Karar No: 2017/12956, Tarih: 24.10.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/21142 E.  ,  2017/12956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine genel haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, ödeme emrini tebliğ tarihinde yurt dışında olması sebebiyle tebligattan 15.03.2016 tarihinde haberdar olduğunu, borca ve yetkiye itiraz ettiğini belirterek gecikmiş itirazın kabulüne, takibin iptaline karar verilmesini talep etmiş, mahkemece, gecikmiş itirazın kabulüne takibin durdurulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 65. maddesinde; "Borçlunun kusuru olmaksızın bir mani sebebiyle müddeti içinde itiraz edememiş ise paraya çevirme muamelesi bitinceye kadar itiraz edebilir. Ancak borçlu maninin kalktığı günden itibaren üç gün içinde, mazeretini gösterir delilerle birlikte itiraz ve sebeplerinin ve müstenidatını bildirmeye ve müteakip fıkra için yapılacak duruşmaya taalluk eden harç ve masrafları ödemeye mecburdur." hükmüne yer verilmiştir. Buna göre, gecikmiş itiraz başvurusunda bulunabilmek için her şeyden önce usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş bir tebligat evrakının bulunması gerekir.

Bu durumda, mahkemece, öncelikle ödeme emri tebligatının usulüne uygun olup olmadığı tespit edilerek tebligatın usulsüz olması halinde uyuşmazlığın İİK'nun 65. maddesinde yer alan gecikmiş itiraz kurallarına göre değil, 7201 sayılı Kanunun 32. maddesine göre çözümlenmesi (HGK.nun 5.6.1991 tarih ve 1991/12-258E. 1991/344K.) gerekirken bu yönde bir inceleme yapılmaksızın yazılı gerekçe ile hüküm tesisi doğru değildir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.