muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4930, Karar No: 2024/5184, Tarih: 23.09.2024

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Her ne kadar mahkemece kurulan ara karar neticesinde talep 269,76m2 şeklinde somutlaştırılmış olsa da esasen sunulan somutlaştırma dilekçesine ek haritanın dava konusu yer ile ilgili olmadığı, keşif sonrası alınacak rapor neticesinde somutlaşma gerçekleşeceğinden mahkemece kurulan ara karar neticesinde somutlaştırmanın yapılmasının kısmi feragat anlamına gelmeyeceği ortadadır. Bu nedenle davalının kısmi feragate yönelik iddiası yerinde değildir. Ancak artık davacı tarafından beyan söz konusu olduğundan ıslah yaplması gerekecektir ve davacı kurum usule uygun şekilde ıslah işlemini gerçekleştirmiş ve bu ıslah neticesinde (927,09m2) yargılamaya devam edilmiştir. Dosya kapsamında alınan bilirkişi raporundan yukarıda değinildiği üzere dava konusu taşınmazın 09.10.2018 havale tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide fen bilirkişisi Özgür Şen ve keşifte yer alan diğer bilirkişilerin imzasını içeren krokide (A) harfi ile gösterilen 927,09 m2 lik alanın orman olduğu ve Orman Kanununun 1 inci Maddesine göre orman olarak nitelendirilecek bir yer olduğu anlaşılmıştır. Anayasamızın 169/2 Maddesi "Devlet Ormanlarının mülkiyeti devrolunamaz. Devlet Ormanları Kanuna göre devletçe yönetilir ve işletilir. Bu ormanlar zamanaşımı ile mülkiyet edinilemez ve kamu yararı dışında irtifak hakkına konu olamaz." şeklinde düzenlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre ormanların mülkiyetlerinin olağan ve olağanüstü zamanaşımı ile mülkiyet iktisabını mümkün kılan 4721 SayılıTürk Medeni Kanunu'nun 712 ve 713 üncü maddesinde düzenleme alanı bulan olağan ve olağanüstü kazandırıcı zamanaşımı ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14 üncü maddesine göre yine olağanüstü kazandırıcı zamanaşımı yoluyla zilyetliğe dayanarak mülkiyetlerinin kazanımının mümkün bulunmadığı hususu açıktır. Bu bağlamda bu alanın kadastral faaliyet neticesinde özel bir şahıs adına tescil edilmesinin yolsuz olduğu ve yolsuz tescil nedeniyle açılan bu davanın istem sonucu da gözetilerek kabulüne karar verilmesi gerektiğinden aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiş olup 6099 Tebligat Kanunun (6099 sayılı Kanun) gereğince davanın açılmasına sebebiyet vermeyen davalı aleyhine yargılama giderlerine hükmolunmamıştır. Ayrıca Tapu Siciline iyi niyetle güvenerek adına tescil edilmiş alanda zilyet olarak bulunan davalının haksız bir el atmasından bahsedilemeyeceğinden tapu kaydındaki düzeltim istemi ile birlikte istem konusu yapılan el atmanın önlenmesi isteminin reddine, bu istem açısından red kararı verildiği için davalı lehine karşı vekalet ücretine hükmedilmesi yönünde (bu hususta İzmirBölge Adliye Mahkemesi 16.HD Esas No: 2019/1212 Karar No: 2019/1107) karar vermek gerekmiştir" gerekçesi ile "1-Açılan davanın tescil yönünden Kısmen Kabulü ile, İzmir ili Selçuk ilçesi ... Mahallesi Dolaydere mevkii 130 ada 14 parselde tapuya kayıtlı taşınmazın 09.10

.HD Esas No: 2019/1212 Karar No: 2019/1107) karar vermek gerekmiştir" gerekçesi ile "1-Açılan davanın tescil yönünden Kısmen Kabulü ile, İzmir ili Selçuk ilçesi ... Mahallesi Dolaydere mevkii 130 ada 14 parselde tapuya kayıtlı taşınmazın 09.10.2018 havale tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide mavi çizgi ve dava konusu yer olarak (A) harfi ile gösterilen 927,09 m2 lik kısmının davalı adına olan tapu kaydının iptali ile Orman Vasfında Hazine Adına Tapuya Kayıt ve Tesciline, 2-İİK'nun 28. Maddesi gereğince kararın bir suretinin Selçuk Tapu Sicil Müdürlüğüne gönderilmesine, 3-Davacı kurumun el atmanın önlenmesine ilişkin isteminin Reddine" karar verilmiş; hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; "kesinleşen orman tahdit sınırları içinde kalan ve fiilen orman niteliğinde olan taşınmaza ilişkin tapu kaydının iptali ve orman niteliği ile tescili ve müdahalenin önlenmesi talebine ilişkin davanın yapılan yargılaması sonunda; eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritaları da dikkate alındığında dava konusu taşınmazın fiilen orman niteliğinde olan ve orman tahdit sınırları içinde kalan kısmının tapu kaydının iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tesciline, tapu kaydına dayalı olarak taşınmazı kullanan davalının müdahalesinin men'ine ilişkin talebin reddine karar verilmesi ve reddedilen talep yönünden kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine vekalet ücreti taktiri isabetli olduğu" belirtilerek davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usûl ve Kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.09.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7368, Karar No: 2021/2159, Tarih: 02.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/7368 E.  ,  2021/2159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 63, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, olay günü gece vakti, aydınlatmalı meskun mahal içi, 7 metre genişliğinde asfalt sokakta sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet tipi aracı ile seyri sırasında yolun kenarında bulunan yayaya aracının sağ ayna kısmı ile çarpması üzerine yayanın savrularak bina duvarına monteli doğalgaz kutusuna çapması sonucu hayatını kaybetmesi ile sonuçlanan olayda, kazanın meydana geldiği sokağın binaların arasında yer alan yaya kaldırımsız bir sokak olduğu, yolun kenarında park halinde bulunan araçlar nedeni ile yolun 4 metreye kadar daraldığı, sanığın aracının genişliği olan 2.60 metre de hesaplanınca yol kenarlarında 70 santimetrelik bir alanın kaldığı, sanığın kendi beyanı olan 40 km/s hızın dahi bu hesaba göre mahal şartlarına uygun olmadığı anlaşılmakla, asli kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi bakımından mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, ölüm ile kaza arasındaki illiyet bağının kesildiğine ve sair nedenlere ilişkin, katılanlar vekilinin bilinçli taksir koşullarının oluştuğuna, ceza miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 02/03/2021 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/589, Karar No: 2016/7833, Tarih: 20.10.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/589 E.  ,  2016/7833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 52/2, 51, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın apartman yöneticiliği yaptığı, 22/10/2005 ve 23/10/2009 tarihleri arasında kaloriferci ve temizlik görevlisi gibi bazı çalışanlara ödeme yapmadığı halde kömür taşıma, yoğurt parası, boya işçiliği, hidrofor tamir ve bakımı, merdiven temizliği ve baca temizliği gibi ödemeler yapmış gibi belge düzenleyerek bir miktar parayı uhdesinde tuttuğunun iddia edildiği olayda,

Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla Kanun'un aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ederek haksız menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesindeki isabetsizlik aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı aynı Kanunun 53/1 maddesi maddesinde gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından “”TCK 53.madde gereğince sanık hakkında güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine” ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24919, Karar No: 2013/9470, Tarih: 22.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/24919 E.  ,  2013/9470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında hükmolunan ceza miktarına nazaran müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318.maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Katılanın aşamalardaki beyanlarında, 1999 yılında emekli olduğunu, görev yerinden ayrılacağı için eşyalarını koyacak yer aradığını, yeğeni olan sanık ... ve halası ...'ın ev aramana gerek yok eşyalar çiftlikte kalabilir dediğini, bunun üzerine eşyaları kamyona yükleyip ...'ın çiftliğine götürdüğünü, bu olaydan altı ay sonra eşyaların çoğunu evine taşıdığını, ancak bir kısım eşyaların kaldığını, bu eşyaları bir kaç kez istediğini ama sonuç alamadığını, en son gittiğinde alacağın birşey yok dendiğini beyan etmesi karşısında; katılanın eşyalarını sanıklardan, teslim tarihinden altı ay sonra istemesi ve söz konusu eşyaların bir kısmını alamadığının anlaşılması nedeniyle suç tarihinin 1999-2000 yılları olacağının kabulü ile,

2000 yılı olan suç tarihinden temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’un 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’un 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 22.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/475, Karar No: 2021/5894, Tarih: 02.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2019/475 E.  ,  2021/5894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜMLER : 1) Sanık ...’ın maktul ...’i kasten öldürme suçundan TCK’nin 81/1, 62, 53. maddelerine göre 25 yıl hapis cezasına mahkumiyetine dair; Batman 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21.12.2016 tarihli ve 2015/250E-2016/383K sayılı kararı

2) İstinaf başvurularının esastan reddine dair; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi’nin 07.02.2017 tarihli ve 2017/201E-2017/153K sayılı kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 07.02.2017 tarihli ve 2017/201E-2017/153K sayılı kararının, sanık müdafi tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Duruşmalı inceleme talep eden sanık ... müdafiine yöntemine uygun olarak tebligat yapıldığı halde duruşmaya gelmediği ve geçerli bir nedene dayanan mazeret de bildirmediği anlaşılmakla incelemenin duruşmasız olarak yapılmasına karar verildi.

Dosya incelendi,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi’nin 07.02.2017 tarihli ve 2017/201E-2017/153K sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin; sanığın cezai ehliyeti bulunmadığına, yeniden rapor alınması gerektiğine yönelen ve

yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Batman 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7379, Karar No: 2022/11936, Tarih: 08.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/7379 E.  ,  2022/11936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

1) Sanığın 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında, 2010 takvim yılında düzenlenen son fatura tarihi suç tarihi olduğundan, öncelikle zamanaşımı hükümleri dikkate alınarak son fatura tarihinin tespit edilmesi,

2)Zamanaşımı süresinin dolmadığının tespiti halinde, hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5021, Karar No: 2024/146, Tarih: 15.01.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5021 E.  ,  2024/146 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/22 E., 2023/305 K.

DAVA TARİHİ : 23.10.2017

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararda asıl talebin kabul edilmeyen bölümünün duruşma sınırının altında olduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda davalı yönünden hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar 205.947,79 TL olup, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin (miktar itibariyle) REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13035, Karar No: 2010/4815, Tarih: 22.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/13035 E.  ,  2010/4815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ziynet alacağı davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının aynen iadesi veya bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davacının kayınvalidesinin evinde kalmaya zorlandığını ve anlaşamadıkları için evi terk etmek zorunda kaldığını ve ziynetlerinin davacı tarafta kaldığını bildirerek ziynetlerin aynen iadesini veya bedelinin davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı vekili bir kısım ziynet eşyalarının davacı tarafta kaldığını savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını, ispat yükü altındadır.

Olayda, davacı, evi terk ettiği tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha önce de götürme fırsatı elde edemediğini dinlettiği tanıkların beyanları ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ihtilaf konusu olan 5 adet bilezik, 2 adet yüzük ve 55 adet çeyrek altının elinden alındığı, götürülmesine engel olunduğu, davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 22.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2044, Karar No: 2014/1253, Tarih: 24.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/2044 E.  ,  2014/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 30.10.2012 gün ve 2012/50-86 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, dava dışı arsa sahipleri ... ve.... ile dava dışı yüklenici.... Konut Yapı Kooperatifi (Daha sonra S.S. .... Yapı Kooperatifi olmuştur) arasında düzenlenen tarihsiz adî yazılı arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin davacı yükleniciye devrinden kaynaklanan arsa sahibine karşı açılan alacak davasıdır. Dosyada bulunan 28.12.2005 tarihli devir sözleşmesi ile davacı yüklenici konut yapı kooperatifinin hisselerini devralmış, davalı ise kat irtifakı kurulmadan önce arsa sahibinden müşterek pay satın alarak haklarına halef olmuştur.

Davacı tarafından bir kısım arsa sahiplerinin de hisseleri satın alındığı için aynı zamanda arsa sahibi olduğu, talebinin de arsa sahibi olarak tamamladığı davalı arsa sahibine ait bağımsız bölümün iş bedeli olduğu iddia edilmişse de, mahkeme tarafından davacının, inşaatları kooperatiften bedeli karşılığı devraldığı hisselere istinaden yüklenicinin halefi sıfatı ile tamamladığı kabul edilmiştir. Davalının ise, dava dışı arsa sahibinden müşterek pay satın almakla ve devamla adına kat irtifakı kurulmuş olmakla arsa sahibinin halefi olduğu yönünde tereddüt bulunmamaktadır.

Mahkemenin nitelemesi taraflar arasındaki uyuşmazlığın; yüklenici ile arsa sahibi arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan alacak davası olup, Yargıtay Kanunu'nun 09.02.2011 tarih ve 6110 Sayılı Yasa'nın 8.maddesi ile değişik 14. maddesinin a bendine göre “Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme esas alınır” hükmü uyarınca, dosyanın Yargıtay'a geldiği 07.02.2013 tarihi itibariyle temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi'ne aittir. Bunun yanısıra aynı nitelikte olan .... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2012/49 Esas sayılı dosyasının temyiz incelemesi de Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi tarafından yapılmış, Dairenin 08.07.2013 tarih ve 2013/2582 Esas-2013/4717 Karar sayılı kararı ile temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar verilmiştir. Bu dosyanın karar düzeltme incelemesi de aynı Dairenin 2013/7306 esasında kayıtlıdır. Yine aynı nitelikteki .... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2012/48 Esas sayılı dosyası da Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi'nde incelemede olduğundan uygulama birliğinin sağlanması açısından da temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi'ne aittir. Ancak anılan Yüksek Dairece de gönderme kararı verildiğinden, temyiz incelemesi yapmakla görevli dairenin belirlenmesi için dosyanın Yargıtay Yüksek Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu’na gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz incelemesini yapmakla görevli dairenin belirlenmesi için dosyanın Yargıtay Yüksek Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.