muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7234, Karar No: 2025/135, Tarih: 14.01.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/7234 E.  ,  2025/135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/799 E., 2024/1712 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma- Tedbir Nafakası

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aksaray 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/712 E., 2024/96 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı- karşı davalı erkek vekili tarafından duruşma istemli olarak karşı davanın kısmen kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı- karşı davacı kadın vekili tarafından ise asıl davanın kabulü, karşı davanın kısmen kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların ve nafakaların miktarları, yargılama gideri ve vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 14.01.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davacı- karşı davalı ... ile vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf temyiz eden davalı- karşı davacı ... ve vekilleri gelmedi. Açık duruşmaya başlandı. Davalı- karşı davacı vekili Avukat ...'ün mazeret dilekçesi gönderdiği yokluğunda karar verilmesini talep ettiği görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. Açık yargılamaya devam olundu. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Taraf vekillerinin karşı davaya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre karşı davada temyize konu edilen kabul edilen ve reddedilen kısımlarının miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin altında kalmaktadır. Açıklanan nedenle taraf vekillerinin karşı davaya yönelik temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2.Taraf vekillerinin diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı-karşı davalı erkek vekilinin tüm, davalı-karşı davacı kadın vekilinin ise aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

a.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı-karşı davalı erkek vekilinin tüm, davalı-karşı davacı kadın vekilinin ise aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında kadın yararına hükmolunan maddî tazminat azdır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 174 üncü maddesinin birinci fıkrası, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi hükümleri nazara alınarak, daha uygun miktarda maddî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Taraf vekillerinin karşı davaya yönelik temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı miktardan REDDİNE,

2.Taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın yararına hükmedilen maddî tazminat miktarı yönünden kadın yararına BOZULMASINA,

b.Davacı-karşı davalı erkek vekilinin tüm, davalı-karşı davacı kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden ...'ya iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden ...'ya yükletilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9201, Karar No: 2006/11208, Tarih: 16.11.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/9201 E.  ,  2006/11208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ISPARTA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/05/2006

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, .ada .parsel sayılı taşınmazın kamulaştırılarak belediye adına tescilinden sonra, dönemin belediye başkanı olan davalının kıymetli olan bu taşınmaza 30.9.1996 tarih ve 2639 sayılı Belediye Encümen kararına dayalı olarak trampa ve satış suretiyle malik olduğunu, ancak yapılan işlemlerin 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi, Medeni Yasanın 2 ve 3 maddeleri Kamulaştırma Yasasının 22 ve 23 maddeleri ile örf ve adet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, . ada . parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile belediye adına tescilini; 3 nolu parsel üzerine isabet eden inşaatın yıkımını istemiştir.

Davalı, görev husumet ve hukuki yarar yönlerinden itirazları olduğunu, esasen 3194 Sayılı Yasanın 17.maddesi gereğince işlem yapıldığını ve herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın idari yargının görevine girdiği gerekçesiyle verilen "dava dilekçesinin görev yönünden reddine dair kararın Dairece "... davanın niteliği itibariyle tapu siciline yönelik ve özel hukuk hükümlerine göre çözümlenmesi gereken bir içerik taşıdığı açıktır.Hal böyle olunca, işin esasına girilmesi, 1580 Sayılı Belediye Kanunun ve 2886 Sayılı Devlet İhale Kanunu hükümleri gözönünde tutulmak suretiyle araştırma yapılması, sonucuna göre hüküm kurulması " gereğine değinilerek bozulması üzerine bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda asıl ve birleştirilen davaların konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescil; birleştirilen dava yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece önceden kurulan hükmün bozulmasına dair Dairenin 5.4.2001 tarih ve 3617-4087 sayılı ilamında "... davacı belediye vekilinin , dava konusu taşınmazın üçüncü bir kişiden kamulaştırma sonucu belediyeye mal edildiğini, o zamanın belediye başkanı olan davalının, kıymetli olan bu taşınmazı kendisine ait bir başka taşınmazla trampa etmek suretiyle edindiğini ileri sürerek iptal ve tescil istediği; davanın açıklanan niteliği itibariyle tapu siciline yönelik ve özel hukuk hükümlerine göre çözümlenmesi gereken bir içerik taşıdığının açık olduğuna..." değinilerek işin esası hakkında bir hükmün kurulması gerektiğine işaret edilmiştir. Yargılama sırasında taşınmazın mülkiyet durumunda bir değişiklik olmamıştır.Yıkımı talep edilen yapıda yerinde durmaktadır.Öyle ise; davanın konusunun kalmadığından sözedilemez.

Hal böyle olunca; bozma ilamında değinildiğig anlamda araştırma yapılması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.Davacının temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3360, Karar No: 2024/5278, Tarih: 24.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3360 E.  ,  2024/5278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/4454 Değişik iş

SUÇLAR : Güveni kötüye kullanma, tacir veya şirket yöneticileri ile kooperatif yöneticilerinin dolandırıcılığı

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılması

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kayseri 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.09.2022 tarihli ve 2022/4454 Değişik İş sayılı kararına yönelik, Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.05.2023 tarihli ve 2022/31927 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55701 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55701 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Cumhuriyet savcısının kararına itiraz" başlıklı 173/6. maddesinin karar tarihi itibariyle " İtirazın reddedilmesi halinde; Cumhuriyet savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını açabilmesi, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan ağır ceza mahkemesinin bu hususta karar vermesine bağlıdır." ve "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar" başlıklı 172/2. maddesinin“Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz.” şeklinde olduğu, dolayısıyla yeni delil varlığı halinde kamu davasının açılabilmesi için, Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararlara karşı yapılan itirazlar hakkında karar vermiş olan sulh ceza hâkimliğince bu hususta yeni bir karar verilmesinin gerektiği sabit olmakla birlikte,

Dosya kapsamına göre, Kayseri 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/06/2022 tarihli kararını müteakip, müşteki şirket vekili Avukat Fatih Mehmet Daloğlu tarafından Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığına hitaplı 31/08/2022 tarihli dilekçenin, şikayet konusu ile ilgili olarak yeni bir soruşturma yapılması talebini içerdiği, dolayısıyla anılan dilekçenin yeni delil kapsamında ibraz edilmediği ve Sulh Ceza Hâkimliğince değerlendirme yapılmasını gerektirir bir durum bulunmadığı, ancak Cumhuriyet Basavcılığı tarafından yapılacak soruşturma neticesinde toplanacak yeni deliller sonucunda dava açılması kanaatine ulaşılması halinde sulh ceza hâkimliğinden dava açılması için karar talep edilmesi gerekeceği gözetilmeksizin, müşteki şirket vekilince sunulan 31/08/2022 tarihli dilekçenin gereğinin takdir ve ifası için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.“

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

3. 5271 sayılı Kanun’un, 172 nci maddesinin ikinci fıkrasında; "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." denilmektedir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

3. 5271 sayılı Kanun’un, 172 nci maddesinin ikinci fıkrasında; "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." denilmektedir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55701 sayılı kanun yararına bozma isteminde, "..31.08.2022 tarihli dilekçenin yeni delil kapsamında ibraz edilmediği, gereğinin takdir ve ifası için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesinin gerektiği..." belirtilmiş ise de; şüpheliler hakkında atılı suçlardan yapılan soruşturma neticesinde verilen Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 18.04.2022 tarihli ve 2021/36425 Soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına yönelik itiraz üzerine, merci Kayseri 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 09.06.2022 tarihli ve 2022/2586 Değişik İş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmesini müteakip, şikâyetçi vekilinin 31.08.2022 tarihli dilekçesinden sonra, 13.09.2022 havale tarihli dilekçesi ile yeni delil elde edildiğini beyan ederek talepte bulunduğu ve bahse konu dilekçenin Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2022 tarihli yazısı ekinde ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılması gerektiğinden bahisle Sulh Ceza Hakimliğine gönderildiği anlaşılmakla; Kayseri 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.09.2022 tarihli ve 2022/4454 Değişik İş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma istemindeki düşünce yerinde görülmediğinden reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7640, Karar No: 2013/17241, Tarih: 21.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/7640 E.  ,  2013/17241 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı alacaklı vekili,........2010/13480 sayılı Takip dosyasında yazılan talimat uyarınca,........2011/757 sayılı Talimat dosyasında yapılan 01.06.2011 günlü hacze konu menkuller üzerinde istihkak iddia eden üçüncü kişi şirketin ortaklık yapısı ve aynı adreste faaliyet göstermesi itibarı ile borçlu ile organik bağ içinde olduğunu belirterek davanın kabulü ile istihkak iddiasının reddine ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı üçüncü kişi vekili, davanın yasal süresi içinde açılmadığını, alacaklının haciz ihbarnamesi göndererek üçüncü kişinin ayrı bir tüzel kişiliği olduğunu kabul ettiğini, haciz adresinin borçlu ile ilgisinin bulunmadığını, üçüncü kişinin alacaklı ve borçlu arasındaki ticari ilişkide taraf da olmadığını, mahcuzların üçüncü kişiye ait olduğunu gösteren faturayı da sunduklarını, alacaklının bu durumu bildiği halde haczin yapılmasını sağladığını belirterek davanın reddine ve tazminata karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu vekili, borçlunun dava konusu haciz adresinde üçüncü kişiye ait otel inşaatında yüklenici firma olarak çalıştığını, inşaatın bitmesinden sonra burasının üçüncü kişiye teslim edildiğini, iki şirketin ortaklık yapısının ve merkez adreslerinin farklı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre: dava konusu haczin İİK’nun 99. maddesi uyarınca yapıldığı, dava konusu haciz adresinde ödeme emrinin tebliğ edilmediği, üçüncü kişi ve borçlunun adresinin aynı yer olmasının tüm işlemleri ortaklaşa yürüttüklerini göstermeyeceği, üçüncü kişinin sunduğu faturaya göre mahcuzları 29.04.2009’da dava ve takip dışı bir şirketten satın aldığı, tazminata ilişkin yasal koşulların gerçekleşmediği gerekçesi ile davanın reddi ile istihkak iddiasının kabulüne ve haczin kaldırılmasına karar verilmiştir. Hüküm, davacı alacaklı vekili ve katılma yolu ile davacı üçüncü kişi vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

......

1-Davacı üçüncü kişi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, alacaklı tarafından İİK’nun 99. maddesi uyarınca “istihkak iddiasının reddi” davası olarak açılmıştır.

Dava konusu haciz, borçlunun daha önce üçüncü kişiye ait otel inşaatının yüklenicisi olarak faaliyet gösterdiği yerde yapılmıştır. Davacı üçüncü kişi ve borçlu şirketler arasında ortaklık yapısı ve aynı dönemlerde, aynı adreste faaliyet göstermeleri nedeni ile organik bağ bulunmaktadır.

2-Dava, alacaklı tarafından İİK’nun 99. maddesi uyarınca “istihkak iddiasının reddi” davası olarak açılmıştır.

Dava konusu haciz, borçlunun daha önce üçüncü kişiye ait otel inşaatının yüklenicisi olarak faaliyet gösterdiği yerde yapılmıştır. Davacı üçüncü kişi ve borçlu şirketler arasında ortaklık yapısı ve aynı dönemlerde, aynı adreste faaliyet göstermeleri nedeni ile organik bağ bulunmaktadır.

Davacı alacaklı, iki şirketin tek elden yönetildiğini iddia etmektedir. İlk kuruluştan itibaren getirtilecek ticaret sicil kayıtları ile ......... kayıtlarına ve gerekirse ortak faaliyet adreslerinde kolluk aracılığı ile yaptırılacak inceleme sonucuna göre bu durumun belirlenmesi mümkündür. Gerçekten aynı adreste, aynı kişilerle, aynı alanda, iç içe girmiş tek şirket gibi faaliyet gösteriyorlarsa istihkak iddiasının muvazaaya dayandığı düşünülebilir.

Diğer yandan somut olayda İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğunun kabulü gerekir. İcra Müdürü’nün sehven İİK’nun 99. maddesini uygulaması ispat yükünün yer değiştirmesi sonucunu doğurmayacaktır.

İspat yükü altında olan üçüncü kişi, mahcuzların kendisine ait olduğunu gösteren 30.04.2009 tarihli fatura deliline dayanmaktadır. Fatura içeriğindeki eşyaların tür olarak mahcuzlarla uyumlu olduğu anlaşılmakla birlikte, marka, model gibi hususlar açısından uygunluğu ancak keşif ve bilirkişi incelemeleri ile saptanabilecek konulardır.

Mahkemece yapılması gereken iş; öncelikle alanında uzman teknik bilirkişi refakatinde yapılacak keşif incelemesi ile mahcuzların tüm ayırt edici özelliklerini saptamak, bunların faturadaki emtiaya uygunluğunu irdelemek olmalıdır.

Belirtilen tüm bu hususlar dikkate alınmadan eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı biçimde karar verilmesi isabetsizdir.

Kabule göre de; istihkak davalarında dava değerinin hacizli malın değeri ile alacak miktarından hangisi az ise onun üzerinden belirlenmesi, işin esasına yönelik red kararı verildiğine göre nispi vekâlet ücretinin bunun üzerinden hesaplanması gerektiğinin dikkate alınmaması isabetsizdir. Diğer yandan, davalılar ayrı ayrı vekiller aracılığı ile davayı takip ettiklerine ve aralarında zorunlu dava arkadaşlığının da bulunmamasına göre vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine şeklinde karar verilerek hükmün infazında tereddüt yaratılması da isabetli değildir.

Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı üçüncü kişi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı üçüncü kişi vekili ile davacı alacaklı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde davacıya ve 24,30 TL peşin harcın da istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 21.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21094, Karar No: 2018/7241, Tarih: 04.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/21094 E.  ,  2018/7241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, yoksulluk nafakası ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.06.2018 (Pzt.)