muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9677, Karar No: 2020/4094, Tarih: 09.06.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/9677 E.  ,  2020/4094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemes

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlu şirket vekilinin icra mahkemesine başvurusunda, konkordato davası sırasında verilen tedbir kararı gereğince takibin iptalini talep ettiği, mahkemece istemin kabulü ile takibin iptaline karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı alacaklı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 21.Hukuk Dairesi’nin 2019/107 E., 2019/1107K. Sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

... Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2018/916 E. sayılı 02.08.2018 tarihli Tensip Tutanağının “6” nolu bendinin “b” fıkrasında ; …..bu çerçevede mühlet içinde davacı şirketler aleyhine 6183 sayılı Kanuna göre yapılan takipler de dahil olmak üzere, hangi nedene dayanırsa dayansın her türlü ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz ve muhafaza işlemleride dahil tüm takip işlemlerinin yapılmasının ihtiyati tedbir yolu ile DURDURULMASINA” karar verildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, alacaklı, sözü edilen tedbir kararından sonra, 10.09.2018 tarihinde, borçlu hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibi başlatmıştır. ... Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen tedbir kararı, tüm takip işlemlerinin durdurulmasına ilişkin olup, takip yapılamayacağı öngörülmediğinden ve icra mahkemesince de tedbir kararı yorumlanamayacağından takibin iptali mümkün bulunmamaktadır.

Öte yandan, borçlu vekilinin 24.09.2018 tarihli başvurusu üzerine, icra müdürlüğünce tedbir kararı dikkate alınarak icra takiplerinin durdurulmasına karar verildiği görülmektedir.

O halde, mahkemece, tedbir kararı gereğince icra müdürlüğünce takip durdurulmuş olup, borçlu şirketin, icra mahkemesine başvurmasında hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

O halde, mahkemece, tedbir kararı gereğince icra müdürlüğünce takip durdurulmuş olup, borçlu şirketin, icra mahkemesine başvurmasında hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesinin 21. Hukuk Dairesi’nin 23.05.2019 tarih ve 2019/107 E.- 1107 K. sayılı kararının (KALDIRILMASINA), ... Anadolu 10. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 29.11.2018 tarih ve 2018/645 E.- 969 K. sayılı kararının (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 09.06.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11040, Karar No: 2013/3693, Tarih: 19.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/11040 E.  ,  2013/3693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 2-b, 52/1-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yönetimindeki kamyonetle meskün yerde, ağaçlar nedeniyle görüşün kapalı olduğu ara sokaktan geri geri nanevra ile anayola enlemesine aniden çıkması sonucu anayolda nizami olarak seyreden mağdurun aracına çarpması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığa tam kusur izafe edilmesi oluşa uygun olup tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

İki sınır arasında cezanın tayini yetkisi kullanılırken adaletve ölçülülük ilkelerine aykırı davranılarak, olayda orta derecede kemik kırığına neden olacak şekilde yaralanan sanığa teşdidin dercesinde yanılgıya düşülerek fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ve müdafinin itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün istem gibi BOZULMASINA, 19.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8198, Karar No: 2012/5808, Tarih: 27.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/8198 E.  ,  2012/5808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında, ikametinde ruhsatsız tabanca bulundurduğu, iddiasıyla açılan davada yargılama yapma ve kanıtları değerlendirme görevinin 6136 sayılı Yasanın 13/3. ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkeme- lerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanunun 10. maddeleri uyarınca sulh ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamlı yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sonradan değiştirilmesine önlemek, delil olma yeteneğni ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmet- lerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerek- tiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 27.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Yasaya aykırı, \*\* temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı
Yargıtay — Esas No: 2020/5375, Karar No: 2020/5430, Tarih: 01.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/5375 E.  ,  2020/5430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde:

Mağdur ...'ın soruşturma aşamasında verdiği ilk ifadesinde sanık ile aralarında çıkan tartışma sonucu sanığın tezgahtan aldığı bıçak ile kendisine saldırdığını, sol koluna doğru bıçağı savurduğunu, bu esnada yaralandığını beyan etmesine ve beyanı ile uyumlu Buca Seyfi Demirsoy Devlet Hastanesinin 18.11.2015 tarihli raporunda yaralanmasının " sol ön kol dış yanda 3-4 cilt/ cilt altı kesi, süture edildi, sol kol orta iç bölgede ısırık ile uyumlu ekimoz, yaşamı tehdit edici nitelikte olmadığı , basit tıbbi müdahale ile iyileşir " şeklinde belirtilmesine rağmen, sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunu işlediği sabit olduğu halde atılı suçtan mahkumiyeti yerine, sanığın kovuşturma aşamasındaki suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilerek yetersiz ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1075, Karar No: 2013/1399, Tarih: 31.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/1075 E.  ,  2013/1399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 11/01/2010 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, alacak istemine ilişkindir. Mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ..., davalı ...’un üniversitenin devamlı statüde görev yapan öğretim elemanı olduğunu, diğer davalı ... Vakfı’nın, ... tarafından “...” başlıklı hibe destekli projesi için başvuruda bulunduğunu, projenin hazırlanmasında görev alan davalı öğretim elemanının çalışması karşılığında kendisine ödeme yaptığını, 2547 sayılı Yükseköğrenim Kanunu’nun 36. maddesi uyarınca davalının tüm mesaisini üniversitede harcaması gerektiğini, ancak üniversite yönetim kurulunun iş birliğine karar verdiği kamu kuruluşlarında, kamu yararına hizmet güden kuruluşlarda çalışmalar yapabileceğini, çalışması karşılığı alınan ücretin üniversite döner sermayesine yatırılması gerektiğini, aynı kanunun 58. maddesinde döner sermayeye yatırılacak ücretin nasıl paylaştırılacağının belirli olduğunu, davalı ...’ın bu prosedüre aykırı olarak davalı profesörün çalışması karşılığı ücretini üniversite döner sermayesine yatırmayıp doğrudan diğer davalıya ödediğini beyanla her iki davalıdan üniversite döner sermayesine yatırılması gereken tutarın müştereken ve müteselsilen ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın süresinde açılmadığını, ödemelerin maliye bakanlığının gelir ve damga vergisi kesintisinden sonra ödeme yapılabileceği yönündeki uygun görüşü alındıktan sonra yapıldığını, ücretin telif niteliğinde kabul edilmesi gerektiğini, müşterek müteselsil sorumlulukları olmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, emsal nitelikteki tüm dosyaların bir bütün olarak değerlendirildiği açıklanarak, davalı öğretim elemanlarının Üniversite yönetim kurulu kararı ile yapılmış bir görevlendirmesi olmadığı, davalıya yapılan ödemenin telif hakkı kapsamında bulunduğu gerekçesi ile istem reddedilmiştir.

Mahkemece, emsal nitelikteki tüm dosyaların bir bütün olarak değerlendirildiği açıklanarak, davalı öğretim elemanlarının Üniversite yönetim kurulu kararı ile yapılmış bir görevlendirmesi olmadığı, davalıya yapılan ödemenin telif hakkı kapsamında bulunduğu gerekçesi ile istem reddedilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, davalının davacı üniversite yönetim kurulunun izni olmasa da Rektörlüğünün izni ile diğer davalı tarafından ... için hazırlanan projede görev aldığı anlaşılmaktadır. Üniversitelerin devamlı statüde çalışan öğretim elemanlarının yükseköğretim kurumlarından başka yerlerde ücretli veya ücretsiz, resmi veya özel başka herhangi bir görev alabilmeleri için 2547 sayılı yasanın 37. maddesine göre üniversite yönetim kurulundan izin alınması gerekmektedir. Aynı maddenin son cümlesine göre bu hususta alınacak ücretler ilgili yükseköğretim kurumunun veya buna bağlı birimin döner sermayesine gelir kaydedilecektir.

Mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi heyeti raporlarında, öğretim elemanlarının kamu kurumları yararına hizmet amacını güden kuruluşlardaki çalışmalarının üniversitede sürdürülmüş sayılacağı, bu kurumlardan alınacak her türlü ücretlerin döner sermayeden pay alan kişinin bağlı bulunduğu birimin döner sermayesine gelir kaydedilmesi gerektiğinin bildirildiği görülmüştür. Dosya arasında emsal dosyalardan alınan bilirkişi raporları da bulunmaktadır. Bu raporlarda, davalının projede çalışması için davacı üniversite yönetim kurulunun bir görevlendirmesi olmadığı, davalının üniversiteye mesaisini harcadıktan sonra kendi uzmanlık alanı ile ilgili projeye bilimsel katkı sunduğu, ortaya çıkan dökümanın telif haklarının AB ye ait olduğu, AB nin bunu elde etmek için ödediği bedelin de telif bedeli olacağı bildirilmiştir.

Taraflar arasında, davalının davacı üniversitenin devamlı statüde çalışanı olduğu konusunda bir ihtilaf bulunmamaktadır. Davalı öğretim elemanı diğer davalı vakıf için proje hazırlamıştır. Şu durumda 2547 sayılı yasanın 37. maddesine göre davalı öğretim elemanının davacı üniversite dışında görev yapabilmesi için üniversite yönetim kurulundan izin alınması, sonrasında da öğretim elemanına yapılacak ödemenin öğretim elemanının bağlı olduğu üniversite döner sermaye birimine yatırılması gerekirken; bu yola başvurulmamış olması idari nitelikte bir eksiklik olup 2547 sayılı yasanın 36. maddesi uyarınca öğretim elemanının görevi ile bağlantılı olarak verdiği hizmetin karşılığında aldığı ücret hakkında telif ücreti adıyla bir bedel tahsil etmesi halinde aynı kanunun döner sermayeyi düzenleyen 58. maddesi hükmünün uygulanacağı düzenlemesi karşısında öğretim elemanlarının rektörlük izni ile hazırladıkları proje karşılığında aldıkları ücretin üniversitede bağlı oldukları birimin döner sermayesine yatırılması gerektiği, salt yönetim kurulu kararı alınmamış olmasının ücretin döner sermayeye yatırılmasına engel olmayacağı 2547 sayılı yasanın 36, 37 ve 58. maddelerinden anlaşılmıştır.

Şu durumda, davalı ...'ın söz konusu izin için başvuruda bulunmaksızın diğer davalı öğretim elemanından aldığı hizmet karşılığını döner sermaye yerine doğrudan öğretim elemanına ödeme yapması doğru olmamış, her iki davalının da davacı üniversiteye karşı müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları sonucuna varılmıştır. Ancak, davacının 2547 sayılı Yasanın 58. maddesi uyarınca döner sermayeye yatırılacak ücret üzerinden yasal kesintiler yapıldıktan sonra kalanı davalı öğretim elemanına ödemesi gerektiğinden, davalıya döner sermayeden ödenecek tutar belirlenerek istemden indirildikten sonra kalanın ödetilmesi yerine istemin tümden reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddine 31/03/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.31/03/2013
Yargıtay — Esas No: 2017/2244, Karar No: 2018/3548, Tarih: 08.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2244 E.  ,  2018/3548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile ...ili, Merkez ilçesi, ... Mah. 1882 ada 4 sayılı parselde kayıtlı arsa üzerinde zemin kat üzeri 2 katlı bir bina bulunduğunu, binadaki her kata bir bağımsız bölüm bulunduğunu, davacının 2. kattaki bağımsız bölümün maliki olduğunu, zemin kat ve 1. kattaki bağımsız bölümlerin malikinin ise davalı olduğunu, fiilî durumda davacının 1/3, davalının ise 2/3 arsa payına sahip bulunduğunu, davalı tarafça zemin kattaki bağımsız bölümün bölünmek suretiyle 2 ayrı bağımsız bölüm haline getirildiğini, zemin katın bölünmesiyle oluşan bu 2 bağımsız bölüme ayrı ayrı zemin katın arsa payının yarısı verilmesi gerekirken zemin katın tam arsa payı verildiğini, tapu kaydı incelendiğinde, zemin kat 1 nolu bağımsız bölüm 6/24 (davalıya ait), 2 nolu bağımsız bölüm 6/24 (davalıya ait), 1. Kat 3 nolu bağımsız bölüm 6/24 (davalıya ait), 2. kat 4 nolu bağımsız bölüm 6/24 (davacıya ait) arsa payına sahip olduğunun görüleceğini, davacının 1/3 arsa payına sahip olması gerekirken zemin kattaki bağımsız bölümün iki ayrı bağımsız bölüm haline getirilmesi ve her iki bağımsız bölüme de yine tek bağımsız bölüm halindeyken sahip olunan arsa payının verilmesi ile 6/24 arsa payına sahip hale geldiğini belirterek, davacının tapu kaydında görünen 6/24 arsa payının 1/3 olarak düzeltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın zemin katta bulunan dairelerde arsa payının her bir bağımsız bölüm için 6/24, diğer katlarda ise her daire için 6/24 olarak gösterildiği, mevcut proje ve inşaat alanının dikkate alındığında, arsa payı oranında yanlışlık yapıldığı, mevki ve alan durumları dikkate alınarak hazırlanmış olan arsa payları oranının her katta 2/6 olması gerektiği, oysa uygulamada zemin katta bulunan 2 daire ile üst katlarda bulunan 2 dairenin eşit alanlı gibi düşünülerek 24 pay üzerinde hisse payı yapıldığı, mimari projede her katın inşaat alanının 256,00 m² olduğu, katlardaki alanların aynı olması nedeniyle hisse paylaşımının her katta 2/6 olması gerektiği, onaylı projede alan eşitlik ilkesine uyulmadan daire sayısı baz alınarak hisse paylaşımı yoluna gidildiği, projede yapılan bu uygulamada teknik açıdan alan eşitlik ilkesine uyulmaması nedeniyle hata bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile, ..., Pamukkale ilçesi, ... mah, 1880 ada, 4 sayılı parselde kayıtlı olan taşınmazla ...'a ait zemin kat 1 nolu bağımsız bölümün tapudaki 6/24 olan arsa payının 1/6 olarak düzeltilmesine, ...'a ait zemin kat 2 nolu bağımsız bölümün tapudaki 6/24 olan arsa payının 1/6 olarak düzeltilmesine, ...'a ait 1. Kat 3 nolu bağımsız bölümün tapudaki 6/24 olan arsa payının 2/6 olarak düzeltilmesine, ...'a ait 2. Kat 4 nolu bağımsız bölümün tapudaki 6/24 olan arsa payının 2/6 olarak düzeltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesi hükmüne göre; "kat mülkiyeti, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu

-2-

2017/2244 - 2018/3548

tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir." Kanun gereğince; arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır. Değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları nedenleriyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda; dava konusu taşınmazda 10.07.1991 tarihinde kat irtifakı kurulduğu, bilirkişi raporunda kat irtifakına geçiş tarihi olan 10.07.1991 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılmadığı belirtilmişse de; bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamıştır.

Dava konusu taşınmazda 1991 yılında kat irtifakı kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 08/05/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18738, Karar No: 2014/21025, Tarih: 23.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/18738 E.  ,  2014/21025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2012

NUMARASI : 2011/299-2012/290

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı asıl işveren olan şirket işyerinde diğer davalı olan alt işveren N.. G..-Ç.. Temizlik işçisi olarak 04.03.2006-17.03.2011 tarihleri arasında aralıksız ve kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı N.. şirket vekili; davacının müvekkil şirketin işçisi olmadığını, temizlik ihalesinin verildiği Özel Ç.. Temizlik-N.. G..’nin elemanı olarak çalıştığını, bu nedenle işçilik alacaklarından müvekkil şirketin değil, diğer davalı N.. G..’nin sorumlu olduğunu, ayrıca davacının annesinin Almanya'ya gitmesi sonucu çocuğuna bakacak kimse olmaması nedeniyle kendisinin işten ayrıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı N.. G..-Ç.. Temizlik vekili, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı nedenle feshedildiği savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ücret seviyesi konusunda herhangi bir beyanda bulunmadan ve istediği alacakların net ya da brüt olduğu konusunda bir açıklık getirmeden alacaklarını talep etmiş olup, mahkemece brüt yerine net alacakların hüküm altına alınması, ayrıca ıslahla arttırılan alacaklar yönünden de talep bulunmadığı halde taleple bağlılık kuralına aykırı olarak faiz yürütülmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 23/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.