muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/212, Karar No: 2024/8119, Tarih: 01.11.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin kadına hakarete ettiği, fizik şiddet uyguladığı, kadını eve almadığı, diğer iddialar bakımından ise, tarafların dinlenen tanıklarının beyanlarında bu hususlara ilişkin soyut, görgüden ziyade duyuma dayalı anlatımlarının olduğu, başkaca delille de desteklenmediği göz önüne alınarak bu iddialar bakımından bir değerlendirme yapılmadığı, erkeğin iddia etmiş olduğu vakıaların tanık anlatımlarında çeliştiği, iddiaların soyut düzeyde kaldığı, taraf iddiaları, toplanan deliller, tanık beyanları kapsamında erkeğin kusurlu olduğu, kadının ise kusursuz olduğu, aldırılan sosyal inceleme raporları doğrultusunda çocukların yaşı, çocukların alışmış olduğu yaşam düzeninden şu aşamada yaşı itibariyle uzaklaşmaması gerektiği, çocukların üstün yararı da göz önünde bulundurularak ortak çocuklardan ...' ın ve ...'ın velâyetinin anneye verilmesi gerektiği, ortak çocuk ... ...' ın velâyetinin ise babaya verilmesi gerektiği gerekçesiyle erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuklardan ...' ın ve ...'ın velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk ... ...' ın velâyetinin ise babaya verilmesine, ortak çocuklar ile kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuklar ...' ve ... yönünden hükmedilen aylık 600,00 TL'lik tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamına, karar kesinleşince aylık ayrı ayrı 800,00 TL iştirak nafakası olarak olarak devamına, nafakanın her yıl belirlenen enflasyon oranında artırılmasına, ortak çocuk ... ... yönünden hükmedilen aylık 600 TL'lik tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamına, kadın için 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; delillerin eksik ve yanlış değerlendirildiği, müvekkilin kadına şiddet uyguladığına dair kadının soyut iddasından başkaca kanıt olmadığı, müvekkili hakkında hürriyeti tahdit suçundan devam eden ceza davası bulunduğu, dosyanın derdest olduğu, kadının iddialarını ispatlayamadığı, iddialarını açıkça ispatlayan erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulüne karar verilmesinin isabetsiz olduğunu belirterek kusur belirlemesi, kadının kabul edilen davası, nafakalar ve tazminatlar yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminatların düşük olduğunu, ortak çocuk ...'in velâyetinin müvekkile verilmesi gerektiği, ortak çocuklar lehine hükmedilen iştirak nafakası miktarının düşük olduğunu belirterek velâyet, iştirak nafakası ile tazminatların miktarı yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyadaki yazılar ve alınan tanık beyanları değerlendirildiğinde, İlk Derece Mahkemesi tarafından erkeğe yüklenen kusurlu eylemlerinin gerçekleştiği, her ne kadar İlk Derece Mahkemesince evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kadına kusur yüklenmemiş ise de; toplanan deliller ve erkek tanıklarının beyanları ile sabit olduğu değerlendirilerek kadına "erkeğin ailesini istememesi ve soğuk davranması" kusurunun gerçekleştiği ve kadına kusur olarak yüklenmesi gerektiği, gerçekleşen bu durum karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında erkek ağır, kadın az kusurlu olduğu, erkeğin açtığı asıl davanın da kabulü gerekirken reddine karar verilmesi hatalı olduğu, ortak çocuklar ... ve ... yararına iştirak nafakasına hükmedilmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmediği, ancak tarafların tespit edilen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, günün ekonomik koşulları, ortak çocukların zorunlu ihtiyaçları ve hakkaniyet ilkesi birlikte değerlendirildiğinde hükmedilen iştirak nafaka miktarlarının düşük kaldığı, boşanmaya sebep olan olaylarda daha ziyade veya eşit kusurlu olmadığı anlaşılan, mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen, en azından eşinin maddi desteğini yitiren kadın yararına, tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü ve beklenen menfaatlerin kapsamı birlikte değerlendirildiğinde maddî ve manevî tazminat takdir edilmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmediği, ancak takdir edilen tazminat miktarlarının düşük olduğu, velâyete ilişkin sosyal inceleme raporu alındığı, alınan raporda ortak çocuklar ... ve ...'ın velayetinin anneye verilmesinin çocukların yararına olacağının belirtildiği, bu çocuklar yönünden yapılan velâyet ve kişisel ilişki düzenlemesi yerinde ise de, idrak çağındaki ortak çocuk ... ...'ın duruşmada alınan beyanında annesinde kalmak istediğini söylediği anlaşıldığından ortak çocuk ... ...'ın velâyetinin babaya verilmesi doğru görülmediği gerekçesi ile erkeğin istinaf başvurusunun kusur belirlemesi, reddedilen davası yönlerinden, kadının istinaf başvurusunun ortak çocuk ... 'in velâyeti, bu çocuk yönünden iştirak nafakası, diğer çocuklar yönünden takdir edilen iştirak nafakalarının ve tazminatların miktarı yönlerinden kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kusur gerekçesinin düzeltilmesine, erkeğin davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuk ...'in velâyetinin anneye verilmesine, baba aile ortak çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuklar için ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL iştirak nafakasına, kadın için yasal faiziyle birlikte 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiş, erkeğin tüm istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesine ek olarak ortak çocuk ...'in duruşmada annesiyle kalmak istediğini beyan etmişse de ...'in hala fiilen müvekkilimle ikamet ettiğini ve tüm ihtiyaçları müvekkil tarafından karşılandığını ileri sürerek kusur belirlemesi, kadının kabul edilen davası, ve ...'in velâyeti, nafakalar ve tazminatlar yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; hatalı kusur belirlemesi ile erkeğin davasının kabul edilmesinin hatalı olduğunu, tazminat miktarlarının yetersiz olduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, erkeğin kabul edilen davası, tazminatların miktarı yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, tarafların davalarının kabulünün gerekip gerekmediği, velâyet, iştiraklar ve tazminat noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 175 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3425, Karar No: 2019/12396, Tarih: 11.09.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/3425 E.  ,  2019/12396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı 2004 sayılı İİK’nın 331/1. maddesine aykırılık suçunun kovuşturmasının şikayet şartına bağlı olduğu, İİK’nın Onaltıncı Bab’ında düzenlenen bir kısım suçlar bakımından şikayet hakkının doğması için bu suçların niteliği gereği icra takibinin kesinleşmesi gerektiği, icra takibi kesinleşmeden yapılacak şikayetin, henüz doğmamış bir hakkın kullanımı niteliğinde olacağı ve icra takibinin sonradan kesinleşmesinin de bu şikayeti süresinde ve usulüne uygun yapılmış bir şikayet konumuna getirmeyeceği cihetle;

CMK'nun 223/8. maddesinde soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması halinde “davanın düşmesine” karar verileceğinin öngörülmesi,

Somut uyuşmazlıkta; borçlu şirkete ödeme emrinin 03.05.2016 tarihinde tebliğ edildiği ve bu nedenle takip kesinleşmeden 16/01/2015 tarihinde şikayette bulunulduğu ve buna göre kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında açılan davanın “düşmesine” karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiyle, soruşturma ve kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceği anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan DAVANIN DÜŞMESİNE, 11/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12423, Karar No: 2013/18262, Tarih: 04.11.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/12423 E.  ,  2013/18262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara,hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili,davacının ... Alışveriş Merkezindeki işyerinde davalı şirkete ait Galatasaray Store Mağazasında işe başladığını, daha sonra ... Alışveriş Merkezindeki aynı adlı işyerinde müdür sıfatıyla 10.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını, 05.10.2010 tarihinde davalı şirket tarafından haksız ve önelsiz olarak iş akdine son verildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili ,davacının 13.08.2008 tarihinde müvekkili şirkette işe başladığını, genel ahlaka uygun olmayan davranışlarının kamera kayıtları ile tespit edildiğini, stok kontrol sayımlarında eksik çıkması üzerine kabul edilebilir bir gerekçe sunmadığını , bu hususların ... Güvenlik Bakanlığı... Kurulu Başkanlığının 04.02.2011 tarihli tutanağında mevcut olduğunu, davacının iş akdinin 4857 sayılı İş Kanununun 25/II maddesi uyarınca ahlak ve iyiniyet kurallarına uymayan davranışlarından dolayı haklı nedenle feshedildiğini, yıllık ücretli izinlerinin kullandırıldığını,hafta tatili ve genel tatil çalışmasının bulunmadığını ve fazla çalışmalarının karşılığının bankaya yatırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında fazla çalışma alacağının hesabında esas alınacak ara dinlenme süresine ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Günlük 7.5 saati aşan çalışma süresinin olduğu halde ara dinlenme süresi en az ara 1 saat olarak açıklanmıştır. Uygulamada 7.5 saatlik çalışma süresini çok fazla aşan çalışma sürelerine de rastlanıldığından, özellikle 10 saati aşan çalışmalar bakımından ara dinlenmesinin en az 1.5 saat olarak belirlenmesi zorunluluğu ortaya çıkmıştır. Günlük 14 saatlik fiili çalışma süresi belirleyen uygulamalarda ise ara dinlenme süresi en az 2 saat olmalıdır.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda ; davacının haftada 6 gün 10.00-22.00 saatleri arasında 12 saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı ve 12 saat çalışmadan 1 saat ara dinlenmesi düşüldüğü anlaşılmıştır.

Yukarıdaki ilke kararı ve yasal düzenlemeye göre 12 saatlik çalışmada ara dinlenmenin 1,5 saat olarak mahsubu gerekirken 1 saat ara dinlenme düşülerek yapılan fazla çalışma alacağı hesabı hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20338, Karar No: 2015/15891, Tarih: 01.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/20338 E.  ,  2015/15891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 26. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2014

NUMARASI : 2011/389-2014/183

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı ve davalı tarafından duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. H...B...B...gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasındaki intifa sözleşmesinin Rekabet Kurulu kararları nedeniyle süresinden önce sona erdiğini, müvekkilinin intifa sözleşmesinin 05.04.2025 tarihine kadar devam edeceği inancıyla davalıya intifa ivazı ödemesi yaptığını, bu itibarla davacı şirketin peşinen ve sözleşme süresi öngörülerek yaptığı intifa ödemesinin kullanılmayan süreye isabet eden kısmının semereleri bu bedelden yoksun kalınması sebebiyle uğranılan ekonomik kayıpları ile birlikte müvekkiline iadesi gerektiğini iddia ederek toplamda 129.418,77 TL’nin faizi ve faizin KDV’si ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevabında kendisine verilen 61.267,50 TL ile protokolde belirtilen işleri yaptırdığını, bu nedenle talebin yerinde olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre, 20 yıl süreyle tesis edilen ve peşin ödenen intifa bedelinin kalan süreye isabet eden kısmının KDV ile talep edilebileceği, bunun 52.581,35 TL olduğu, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK’nun 63-64 maddeleri uyarınca davalının kötüniyetli olmadığından davacının kazanç kaybı ve semere talep edemeyeceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13530, Karar No: 2015/10906, Tarih: 16.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/13530 E.  ,  2015/10906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 50/1a, 52/2 maddeleri gereğince mahkûmiyet,

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 156 promil alkollü olarak araç kullandığının tespit edildiği somut olayda, sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza yerine sanığa alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12098, Karar No: 2019/4809, Tarih: 10.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/12098 E.  ,  2019/4809 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 19.09.2011 tarihinde davalı ile imzalanan sözleşme ile.....'lu bağımsız bölümü 201.663,00 TL bedelle satın aldığını ve satış bedelinin tamamını ödediğini, ancak davalı tarafından taşınmazın teslim edilmediğini, kat irtifakı tapusunun devri sırasında davalı adına tahakkuk eden tapu devir harcı ile döner sermaye ücretinin davalı tarafından kendisine ödetildiğini, ayrıca davalının konutun teslimi için kendisinden konut teslimi borcu altında KDV, iskan harcı, abonelikler için toplam 8.219,00 TL'yi 13.11.2014 tarihinde tahsil ettiğini, davalı tarafından tahsil edilen bu meblağın önemli bir kısmının davalı bakımından sebepsiz zenginleşme teşkil ettiğini ileri sürerek ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile konutun halen teslim edilmemiş olması nedeni ile 10.000 TL kira kaybının 01.09.2014 tarihinden, davalı adına ödenen tapu harcı ve döner sermaye ödemesi 4.320,50 TL'nin 10.12.2014 tarihinden itibaren, davalının “konut teslim borcu olarak” tahsil ettiği tutara ilişkin şimdilik 4.000 TL'nin ödeme tarihi olan 13.11.2014 tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 5.845,16 TL kira mahrumiyeti bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 5.845,16 TL kira mahrumiyeti bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı eldeki dava ile davalıdan satın aldığı dairenin sözleşmede kararlaştırılan sürede teslim edilmemesi nedeni ile kira tazminatı, davalı adına ödediği tapu harcı ve döner sermaye bedeli ile konut teslim borcu adı altında tahsil edilen miktarın davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda kira tazminatı dışındaki taleplerden taraflar arasındaki sözleşme hükümleri uyarınca davacının sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraf arasındaki sözleşmenin 5.5 maddesi uyarınca abonman sözleşmeleri yapılabilmesi için gerekli imalat satıcı tarafından yapılacak olup, abonman sözleşmelerinin imzalanması için gereken her türlü harç ve masraflar alıcı tarafından karşılanacaktır. Buna göre davalı tarafından abonelikler için bedel tahsil edilmesi mümkündür. Ne var ki; davalı ancak abonelikler için yapmış olduğu harcamaları belgelemek koşulu ile davacıdan tahsil edebilir. Mahkemece, davalının davacı adına abonelikler için yapmış olduğu masraflardan belgelenen miktarın tahsiline karar verilmesi gerekirken, davacının bu yöndeki itirazı gözetilmeksizin ve bu yönde bir araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.......