muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21134, Karar No: 2015/11355, Tarih: 29.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/21134 E.  ,  2015/11355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, arsa paylarının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar, davaya konu ve kat mülkiyetine tabi anataşınmazda davacı ve davalı arsa paylarının hatalı tespit edildiğini belirterek arsa paylarının yeniden düzenlenmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 3.maddesi hükmüne göre; "kat mülkiyeti, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir." Yasa gereğince; arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır. Değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları nedenleriyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda dava konusu taşınmazda 1990 yılında kat mülkiyeti kurulduğu, kat mülkiyetine geçiş tarihi olan 1990 tarihinde bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi dava konusu taşınmazda 1990 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında

düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/735, Karar No: 2020/2755, Tarih: 09.11.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/735 E.  ,  2020/2755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : ...4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/05/2018 gün, 2017/273 esas, 2018/202 karar sayılı ilamı ile;

1- Sanık ... hakkında;

...'ı öldürmekten TCK'nin 81, 53, 58. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasına yönelik istinaf isteminin Esastan Reddi,

2- Sanık ... hakkında;

a) ...'ı öldürmekten TCK'nin 81, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasına yönelik istinaf isteminin Esastan Reddi,

b) ...'ı kasten yaralamaktan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 29, 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezasına yönelik istinaf isteminin Esastan Reddi,

c) ...'u kasten yaralamaktan TCK'nin 86/1, 86/3-e, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezasına yönelik istinaf isteminin kabulüyle buna ilişkin hükmün kaldırılarak; TCK'nin 86/1, 86/3-e, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası,

ç) ...'yı kasten öldürmeye teşebbüsten TCK'nin 81, 35/2, 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezasına yönelik istinaf isteminin kabulüyle buna ilişkin hükmün kaldırılarak; TCK'nin 81, 35/2, 53. maddeleri uyarınca 13 yıl hapis cezası.

3- Suça Sürüklenen Çocuk ... hakkında;

a) ...'ı kasten yaralamaktan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 29, 31/3. maddeleri uyarınca 4 ay hapis cezasına yönelik istinaf isteminin kabulüyle, buna ilişkin hükmün kaldırılarak; TCK'nin 86/2, 86/3-e, 29, 31/3. maddeleri uyarınca 2400.- TL adli para cezası,

b) ...'yu öldürmeye teşebbüsten TCK'nin 81, 35/2, 31/3. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezasına yönelik istinaf isteminin kabulüyle buna ilişkin hükmün kaldırılarak; kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 31/3. maddeleri uyarınca 5 yıl 12 ay hapis cezası.

TEMYİZ EDENLER : BAM Cumhuriyet savcısı, sanıklar ... ve ... müdafileri, suça sürüklenen çocuk ... müdafii, katılan ... vekili.

TÜRK MİLLETİ ADINA

696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca sanık ... müdafinin duruşmalı inceleme talebinin takdiren REDDİNE karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLER : BAM Cumhuriyet savcısı, sanıklar ... ve ... müdafileri, suça sürüklenen çocuk ... müdafii, katılan ... vekili.

TÜRK MİLLETİ ADINA

696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca sanık ... müdafinin duruşmalı inceleme talebinin takdiren REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında; maktul ...’a karşı kasten öldürme, sanık ... hakkında; maktule karşı kasten öldürme, mağdurlar ... ve Fahri’ye karşı kasten yaralama, mağdur ...’a karşı kasten öldürmeye teşebbüs, suça sürüklenen çocuk ... hakkında; mağdur ...’e karşı kasten yaralama, mağdur ...’e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen mahkumiyet, maktule karşı kasten öldürme suçu nedeniyle verilen beraat hükümlerinin, sanıklar Taylan ve İsmet müdafileri, suça sürüklenen çocuk ... müdafii, katılan ... vekili ve katılan ... vekili tarafından istinaf edildiği, istinaf başvurusu üzerine... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi vermiş olduğu 26.03.2019 tarih ve 2018/2649 esas, 2019/1089 karar sayılı kararıyla duruşma açarak sanık ... hakkında maktul ...’a karşı kasten öldürme, sanık ... hakkında maktule karşı kasten öldürme, mağdur ...’e karşı kasten yaralama, suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktule karşı kasten öldürme suçlarından verilen hükümlere karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, sanık ... hakkında mağdur ...’ye karşı kasten yaralama, mağdur ...’a karşı kasten öldürmeye teşebbüs, suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...’e karşı kasten yaralama, mağdur ...’e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen hükümleri kaldırarak karar verdiği, bu karara karşı sanık ... müdafiinin süresinde süre tutum dilekçesi verdiği, ancak gerekçeli kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 günlük yasal süre içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesi vermediği, süre tutum dilekçesinde temyiz nedenlerini belirtmediği anlaşıldığından; temyiz nedeni bildirilmediği gerekçesi ile Heyetimizden Sayın ... ve ...’in; nedene bağlı olmaksızın inceleme yapılması gerektiğine yönelik karşı oyları ve oy çokluğu ile, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilerek, hükümler Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve katılan ... vekilinin temyiz istemleri ile sınırlı olarak incelenmiştir.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...’e karşı basit yaralama suçu nedeniyle verilen hükmün incelenmesinde, yerel mahkemece hükmolunan cezanın miktarı gözetildiğinde istinaf başvurusunun kaldırılarak yeniden hüküm kurulmasına dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince REDDİNE karar verilmiştir.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...’e karşı basit yaralama suçu nedeniyle verilen hükmün incelenmesinde, yerel mahkemece hükmolunan cezanın miktarı gözetildiğinde istinaf başvurusunun kaldırılarak yeniden hüküm kurulmasına dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında; maktul ...’a karşı kasten öldürme, suça sürüklenen çocuk ... hakkında; mağdur ...’e karşı kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 26.03.2019 tarih ve 2018/2649 esas, 2019/1089 sayılı kararının Cumhuriyet savcısının ve katılan ... vekilinin suça sürüklenen çocuk ...’nin kastının öldürmeye teşebbüs olduğuna, sanık ... müdafiinin ilk derece mahkemesinin tarafsız olmadığına, adil yargılanma yapılmadığına, fikir ve eylem birliğinin olmadığına, sanığın suç işlemediğine, meşru müdafaa ve haksız tahrik hükümlerinin tartışılmadığına, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmadığına, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verildiğine, artırım ve indirim oranlarının yanlış hesaplandığına yönelik sebeplerle temyiz edildiği görülmekle bu sebeplerle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde, temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

1- Mahkemenin kabul ve takdirine göre, sanık ... hakkında maktul ...’a karşı kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü açısından sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay günü sanık ... ile birlikte suça sürüklenen çocuk ...’nin, mağdur ...’in de aralarında bulunduğu bir grupla kavga ettikleri, kavgadan sonra sanık ve suça sürüklenen çocuk ...’nin, sanığın evine giderek bıçak alıp tekrar kavga ettikleri alana geldikleri, burada Emre’nin elindeki bıçakla mağdur ...’in sol göğüs kısmına vurduğu ve mağdurun hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda;

Suça sürüklenen çocuğun, mağdur ...’e yönelik eyleminde suçta kullandığı elverişli araç, hedef aldığı vücut bölgesi, meydana gelen yaralanmanın niteliği dikkate alındığında kastının öldürmeye yönelik olduğu ve kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgı ile yazılı şekilde nitelikli kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Suça sürüklenen çocuğun, mağdur ...’e yönelik eyleminde suçta kullandığı elverişli araç, hedef aldığı vücut bölgesi, meydana gelen yaralanmanın niteliği dikkate alındığında kastının öldürmeye yönelik olduğu ve kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgı ile yazılı şekilde nitelikli kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan ... vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün CMK’nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmaya konu kararın niteliği de gözetilerek aynı Kanunun 304/2. maddesi uyarınca dosyanın takdiren... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, sanık ... hakkında tayin olunan ceza miktarı ile tutuklu kaldığı süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 09/11/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ... müdafiinin temyiz isteminin reddine dair sayın çoğunluğun kararına katılmamaktayım.

Anayasanın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesine göre herkes temel haklardan olan adil yargılanma hakkına sahiptir. Adil yargılanma, adalete erişim hakkı ve temyiz hakkını da içermektedir.

Anayasanın 40. maddesinin 2. fıkrasına göre, Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.

CMK.nin 232. maddesinin 6. fıkrasına göre, mahkemeler hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma yeri ve süresini tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça göstermek zorundadır. CMK.nin 294, 295 ve 298. maddelerinin hükümleri karşısında, kanun koyucunun taraflara temyiz sebeplerini bildirme süresini, bilinçli olarak ihmal ettiğinin kabulü mümkün değildir.

Ceza Muhakemeleri Kanununun hükümleri genel olarak nazara alındığında, yargılamanın başından sonuna kadar tarafların hak ve yükümlülüklerinin bildirilmesinin düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Belirtilen nedenlerle, 15 günlük temyiz süresinde ya da temyiz için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde verilecek ek dilekçede, temyiz sebeplerinin bildirilmesinin gerekli olduğunun ilgili tarafa bildirilmesi zorunlu olduğundan sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin reddine dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.

KARŞI OY:

Sanık ... müdafiinin... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına karşı vermiş olduğu temyiz dilekçesi ile temyiz iradesini göstermiş olup, bu dilekçesinin geçerli ve yeterli olduğunu düşündüğümden Dairemiz çoğunluğunun sanık ... müdafiinin temyiz takdirinin sebep içermediğinden reddine dair görüşüne usul yönünden katılmıyorum.

Şöyle ki;

KARŞI OY:

Sanık ... müdafiinin... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına karşı vermiş olduğu temyiz dilekçesi ile temyiz iradesini göstermiş olup, bu dilekçesinin geçerli ve yeterli olduğunu düşündüğümden Dairemiz çoğunluğunun sanık ... müdafiinin temyiz takdirinin sebep içermediğinden reddine dair görüşüne usul yönünden katılmıyorum.

Şöyle ki;

5271 sayılı CMK'de olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1.md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, 295.md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir, 298. md: Yargıtay...... ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder, 301 md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'de olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

CMK'nin 308. md: Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir.

5271 sayılı CMK'nin 232. maddesinin başlığında hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar düzenlenmiş olup CMK'nin 232/6. fıkrasında; Hüküm fıkrasında, 223'üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir. şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan Yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan Yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK'nin 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Yasa koyucu CMK'nin 232/6. maddesinde kararı veren mahkemenin hükmünde bu karara karşı yasa yollarının neler olduğunu süresini ve merciini tereddüte mahal vermeyecek şekilde kararında belirtmesi gerektiğini belirtmiş ancak bu düzenlemeden daha sonra yürürlüğe giren mevzuatla mahkeme kararlarının temyizinin sebep içermesi gerektiği sebepsiz temyizin geçerli olmayacağı öngörülemediğinden olacak ki mahkemenin kararında temyiz sebebinin de dilekçede bulunması gerektiğini mahkemenin kararında bildirilmesi yasada düzenlenmemiştir. Uygulamada da böyle bir bildirim yapılmamaktadır.

CMK'deki temyiz sebebi ile bağlılık ilkesi uygulanacak ise temyiz sebebi bildirilmeden yapılan temyizlerin geçersiz sayılacağını ve hak kayıplarının yaşanabileceğini açıkça gören yargı mercilerinin bunun CMK'nin 232/6. md gereği davanın taraflarına kısa kararın son kısmında açıkça bildirilmesinin yasanın zorunlu bir sonucu olduğunu düşünmekle beraber yürürlükte olan mevzuat gözönüne alındığında herhangi bir hukuk eğitimi almayan ve ceza davasına taraf olan kişinin veya ilgili tarafın avukatının istinaf mahkemelerinden aleyhine çıktığını düşündüğü kararı sebep bildirmeksizin süresinde temyiz etse dahi bu temyizin Yargıtay Dairesince reddolunacağı ancak Yargıtay Cumhuriyet Savcısının ilgili Yargıtay Dairesinin kararına karşı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna itiraz etme hakkını kullanırken hiçbir sebep bildirmek zorunda olmadığı bununda vatandaşın aleyhine olarak 1982 Anayasasının 10, 11, 36, 90 md. ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ve 10. maddelerinde karşılıklarını bulan kanun önünde eşitlik ve silahların eşitliği ilkelerine aykırılık teşkil ettiğini, yasal düzenlemelerin millet adna TBMM tarafından yapıldığını ancak bunların ilahi metinler olmayıp uygulayıcılar tarafından eksik, yanlış veya hakkaniyete aykırı olanlar var ise bunların belirlenip düzeltilmesinin de yasalarda düzenlendiği, usuli bir düzenlemeyi bilemediği için yasal süresi içerisinde temyiz dilekçesini sebep bildirmeden veren davanın tarafı veya taraf avukatının temyiz talebinin usul hükmü gereği sebep bildirilmediği düşüncesi ile reddolunmasının hukuki ve vicdani olmadığını sadece kanuni olduğunu ancak hakimin görevinin kanunu değil hukuku uygulamak olduğunu düşündüğümden Ceza Muhakemesinin odak noktası sayılan maddi gerçeğin ortaya çıkmasını engelleyecek mahiyetteki bu usul hükümlerinin davaya konu olaya uygulanması yerine öncelikle bu hükümlerin 1982 Anayasasına aykırılığı düşüncesi ile Anayasa mahkemesine iptal talebi ile gidilmesi bu kabul edilmeyecek ise Yargıtay dairemiz tarafından CMK'de sanık lehine kıyasın yasak olmadığı dikkate alınarak CMK'nin 294/1. madde hükmündeki sebeple bağlılık kuralının CMK'nin 308. maddesindeki sebep bildirmenin zorunlu olmadığı şeklinde yorumlanması gerektiği ve sebep bildirilmese ve hatta taraf müdafii tarafından verilse dahi temyizen incelenme iradesinin belirlenebildiği dosyaların usule aykırılık nedeniyle reddedilip toplumun adalete, devlete, hukuka olan inancının sarsılmasını önlemek ve ihkakı hak yolunun açılmasının önüne de geçmek gerektiği düşüncesi ve gerekçesi ile çoğunluğun kanaatine usul yönünden muhalifim. Saygılarımla.

Muhalif Üye

..
Yargıtay — Esas No: 2015/10588, Karar No: 2015/15327, Tarih: 28.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/10588 E.  ,  2015/15327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, fazla çalışma, yıllık ücretli izin ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi istemi üzerine Dairemizin 04.10.2012 tarihli E:2010/21834, K:2012/33046 sayılı ilamı ile karar, "... Karar verildiği tarih itibariyle şifahi yargılama usulü uygulanmakta olup davanın her aşamasında delil bildirilmesi mümkün olduğundan davalı delillerinin de değerlendirilmesi ve elde edilecek verilere göre bir karar verilmesi" gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma ilamına uyma kararı vermiştir. Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davann kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.