muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/20176, Karar No: 2024/10948, Tarih: 05.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/20176 E.  ,  2024/10948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/580 E., 2023/272 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasındaki 15 günlük temyiz sürenin bölge adliye mahkemelerince verilen kararlara ilişkin olarak düzenlendiği, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden önce verilip Yargıtay incelemesinden geçen dosyalara ilişkin temyiz süresinin 5320 sayılı Kanunun 8 nci maddesi uyarınca uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesine göre 1 hafta olduğu gözetilmeksizin, hüküm fıkrasında temyiz süresinin "15 gün" olarak belirlenmesi suretiyle sanığın temyiz süresi yönünden yanıltıldığı anlaşıldığından sanığın 22.05.2023 tarihinde yapılan tebliğ üzerine 06.06.2023 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; Mahkemece verilen 10 ay cezayla alakalı hiçbir somut delil olmadığına, dosyada geçen Mine isimli kişiyi tanımadığına ve onunla alışverişinin olmadığına ilişkindir.

II. GEREKÇE

1.Mağdur ... ile aynı birlikte askerlik görevini ifa eden sanık ...'un, olay tarihinde kışla içerisinde mağdur ...'nun kullanmakta olduğu 17.07.2014 tarihli faturaya göre 792,00 TL değerindeki ... T-50 marka telefonu hırsızladığının, akabinde telefonu tanık ...'e 100 TL karşılığında sattığının kabul edildiği olayda, sanık hakkında 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu’nun (1632 sayılı Kanun) 132 nci maddesi uyarınca mahkumiyet kararı verilmiş ise de;

II. GEREKÇE

1.Mağdur ... ile aynı birlikte askerlik görevini ifa eden sanık ...'un, olay tarihinde kışla içerisinde mağdur ...'nun kullanmakta olduğu 17.07.2014 tarihli faturaya göre 792,00 TL değerindeki ... T-50 marka telefonu hırsızladığının, akabinde telefonu tanık ...'e 100 TL karşılığında sattığının kabul edildiği olayda, sanık hakkında 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu’nun (1632 sayılı Kanun) 132 nci maddesi uyarınca mahkumiyet kararı verilmiş ise de;

1632 sayılı Kanun'un 4551 sayılı Kanun'un 28 nci maddesi ile değişik 132 nci maddesi "Bir üstünün, arkadaşının veya astının bir şeyini çalan asker kişiler...cezalandırılırlar.” hükmünü içermektedir. Bu maddede yazılı askerî suçun oluşabilmesi için, fail ile mağdur arasında astlık üstlük ilişkisinin bulunması ya da her ikisinin hem rütbe konumunda olmaları gerekmektedir. Arkadaş tabirinden hem rütbe durumunda bulunan asker kişiler kastedilmektedir. Fail ile mağdur arasında bu anlamda bir arkadaşlık (hem rütbe olma hâli) ya da ast-üst ilişkisi yoksa, her iki tarafta 1632 sayılı Kanun'un 3'üncü maddesinde yapılan tanıma uyan birer asker şahıs da olsalar, hırsızlık suçunda 1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesinin değil, genel hükümlerin uygulanması zorunludur.

Bu açıklamalar çerçevesinde, sanık ... ile mağdur ...'nun olay tarihinde asker şahıs olup olmadığı, asker şahıs ise rütbelerinin ne olduğu, aralarında astlık-üstlük münasebetinin söz konusu olup olmadığı hususlarının araştırılarak sonucuna göre suç vasfının belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Kabule göre ise;

Sanığın "üstünün, astının veya arkadaşının bir şeyini çalmak" suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi sırasında uygulama maddesi olarak 1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesi yerine 132 nci maddesinin birinci fıkrasının yazılmış olması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması,

3.Sanığın işlediği kabul olunan 1632 sayılı Kanunun 132 nci maddesinde düzenlenen "Üstünün, astının veya arkadaşının bir şeyini çalmak" suçu sırf askeri suç olmadığı halde lehe hükümlerin uygulanmasını talep eden ve sabıkasız geçmişi nedeniyle hakkında takdiri indirim uygulanan sanık hakkında diğer koşullar değerlendirilmeden, sırf askeri suçlar yönünden sınırlama getiren 353 sayılı Kanun'un Ek 4 üncü maddesi, 1632 sayılı Kanun'un 47 nci maddesinin A bendi ile Ek 8 inci maddesi uyarınca yasal şartları oluşmadığı şeklindeki kanuni olmayan gerekçeyle cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesine, ertelenmesine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "01.07.2015" yerine "08.2015" olarak gösterilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde (1), (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2022/580 Esas, 2023/272 Karar sayılı kararına yönelik sanığın

4.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "01.07.2015" yerine "08.2015" olarak gösterilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde (1), (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2022/580 Esas, 2023/272 Karar sayılı kararına yönelik sanığın

temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3405, Karar No: 2015/4711, Tarih: 17.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3405 E.  ,  2015/4711 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, davacının 16.05.2008- 07.02.2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68'inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacının haftada 5 gün 08:00-17:00 17:00-24:00 ve 24:00-08:00 saatleri arasında 8 saat, haftada bir gün ise 12 saat çalıştığı bu durumda 5 günde 8 saatten 40 saat ve bir gün de 12 saat olmak üzere haftada 52 saat çalıştığı ve 7 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilmiştir. Bilirkişinin hesaplamasında 8 saat çalışmada 1 saat, 11 saati aşan çalışmalarda 1,5 saat ara dinlenme sürelerini dikkate alınmadığı anlaşılmasına rağmen mahkemece söz konusu rapora itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4278, Karar No: 2015/10264, Tarih: 07.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4278 E.  ,  2015/10264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gümüşhane Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2013/331-2013/493

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyleki;

1)Bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için, değerlendirme tarihinde belediye imar planı içinde olması, değilse, belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunması ve ayrıca belediye hizmetlerinden yararlanması, etrafının da meskun olması gerekir. Gümüşhane Belediye Başkanlığının cevabi yazısında, taşınmazların belediye ve mücavir alan sınırları dışında olduğu belirtilmiştir.

Taşınmazların mevcut durumu itibariyle arsa vasfını kazanmadığı anlaşıldığından, arazi niteliğinde oldukları gözetilerek niteliğine uygun olarak oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak, taşınmazların olduğu gibi kullanılmaları halinde getirecekleri net gelirine göre değer biçildikten sonra bulunan bedele taşınmazların bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre Kamulaştırma Kanununun 11/1-i maddesi gereğince % 70 oranında objektif değer arttırıcı unsur ilavesi suretiyle değer tespiti gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11642, Karar No: 2019/5710, Tarih: 08.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/11642 E.  ,  2019/5710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından trafik poliçesi ile sigorta ettirilen aracın 10/03/2008 tarihinde sürücü Mehmet Aktaş yönetiminde kaza yaptığı ve araçta bulunan ... ve ...'ün yaralandığını, müvekkili şirketçe davalıya %34 oranındaki sakatlık üzerinden 52.633,64 TL ödendiğini, davacı tarafından müvekkili şirkete açılmış olan ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin ... sayılı dosyasından alınan Adli Tıp İhtisas Kurulunun 29/02/2012 tarihli raporuna göre beden gücü kayıp oranının %4.2 olduğunun tespit edildiğini ve bunun tazminat karşılığının 17.398,93 TL olduğunun belirlendiğini, fazla ödeme ile ilgili davalı aleyhine ... İcra Müdürlüğünün ... numaralı dosyası ile icra takibine başlandığını, davalının takibe haksız ve yersiz biçimde itiraz ettiğini belirterek, ... İcra Müdürlüğünün 2015/4911 sayılı dosyasına yapılan itirazın iptali ile takibin tüm şartlarıyla devamına, davalının yapmış olduğu itirazın haksız ve kötü niyetli olması ve borcun belirli olması sebebiyle %20'den az olmamak kaydıyala icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulü ile ... İcra Müdürlüğünün ... sayılı takip dosyasında borçlunun itirazının iptaline, takibin devamına, takip tarihinden itibaren %9 yasal oranlarda faiz işletilmesine, asıl alacak üzerinden %20 icra inkar tazimantının davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.804,71 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 08/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14556, Karar No: 2015/5982, Tarih: 21.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/14556 E.  ,  2015/5982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/282177

MAHKEMESİ : Bakırköy 24. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

NUMARASI : 2007/2776 (E) ve 2011/77 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili olan kimselere ibraz edilmemesi ile oluşacağı, 213 sayılı Kanun'un 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve tekrar istendiğinde ibraz edilme zorunluluğunun bulunduğu, bunları saklama sorumluluğunun ise mükellef sanığa ait olduğu, somut olayda da; 2002 takvim yılına ait varlığı noter kayıtları ve matbaa basım formları ile sabit olan defter ve belgelerin yazı ile istenildiği halde, geçerli bir mazeret ileri sürmeksizin satış faturalarının yasal süresinde ibraz edilmediğinin anlaşılması karşısında; savunmanın, 213 sayılı VUK’nın 13. maddesinde belirtilen mücbir sebeplere veya kastı kaldıran diğer nedenlerden birine dayanmaması nedeniyle saklama ve ibraz etme zorunluluğunu ortadan kaldırmayacağı cihetle; atılı suçun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden mahkûmiyeti yerine hatalı gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10666, Karar No: 2024/4390, Tarih: 15.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/10666 E.  ,  2024/4390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2128 Esas, 2023/1143 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ: Adıyaman 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/41 Esas, 2022/513 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili ve yol olarak terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Adıyaman ili, Merkez ilçesi, Karagöl köyü 104 (yeni 1050) parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescilini ve yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline ve yol olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; rapora sunulan itirazların sonuçsuz kaldığını, değerlendirme yapılmadığını ve idare lehine vekâlet ücreti takdir edilmediğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin çok düşük belirlendiğini, taşınmazın değerini belirlerken yapılan hesaplamanın gerçek piyasa değeri ile bağdaşmadığını, taşınmazın arsa vasfını kazandığını ve değer artış oranının %300 alınması gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin çok düşük belirlendiğini, taşınmazın değerini belirlerken yapılan hesaplamanın gerçek piyasa değeri ile bağdaşmadığını, taşınmazın arsa vasfını kazandığını ve değer artış oranının %300 alınması gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza net gelir esas alınarak değer biçilmesinde, davacı idare yararına oluşan usuli kazanılmış hak dikkate alınarak hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmediği gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi doğrudur; ancak tespit edilen kamulaştırma bedelinin kıymet takdirinde belirlenen ve Daire kaldırma kararı öncesinde İlk Derece Mahkemesinin verdiği ilk karar ile davalı tarafa ödenmesine karar verilen 18.921,49 TL'sine 12.04.2019 tarihinden ilk karar tarihine, fark bedele ise 12.04.2019 tarihinden ikinci karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken bedelin tamamına ikinci karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi doğru görülmediğinden taraf vekillerinin istinaf başvurularının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3.6100 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesi, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile idare adına tesciline ve yol olarak terkinine karar verilmesi yerindedir.