muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4049, Karar No: 2025/1664, Tarih: 10.02.2025

15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkrada yer alan, "(Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenlemeler birlikte nazara alındığında, sanık hakkında 2016 ve 2017 takvim yıllarına ve yıllar içerisinde işlenen suçlara ilişkin, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinde öngörülen tek bir zincirleme suç hükümlerinin uygulanmak suretiyle bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.

...

359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemelerde yer alan zincirleme suça ilişkin koşulların belirlenmesi, duruşma açılmak suretiyle yapılır.”

Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır.

2. 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde; İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilemeyeceği belirtilmiştir.

3. Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Kanun'un 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca, karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi zorunludur.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dosya değerlendirildiğinde; Bakırköy 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2021 tarihli ve 2020/57 Esas, 2021/183 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2016 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 3 yıl 9 ay hapis cezası, 2017 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan ise 6 yıl hapis cezası verildiği, mahkumiyet hükümlerinin sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Ceza Dairesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2021/1647 Esas, 2022/707 Karar sayılı kararı ile "...5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olmak üzere..." karar verildiğinin anlaşıldığı, bununla birlikte; 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi gereği, İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıldan fazla hapis cezalarına yönelik Bölge Adliye Mahkemelerince verilen esastan ret kararlarının temyiz edilebileceği, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince 2017 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen 6 yıl hapis cezasına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın temyizi kabil olduğu, ancak usulünce kesinleşen kararlar hakkında uyarlama yargılaması yapılabileceği dikkate alındığında; öncelikle dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine tevdii ile 2017 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen 6 yıl hapis cezasına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın, başvurulabilecek kanun yolunun, süresinin, sürenin ne zaman başlayacağının, merciinin, başvuru şeklinin ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin bildirildiği meşruhatlı tebligat ile sanığa ve katılan vekiline tebliğinin sağlanması, bu kararın temyizi halinde yalnızca 2016 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen ve usulünce kesinleşen 3 yıl 9 ay hapis cezasına yönelik uyarlama yargılaması yapılması, 2017 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen 6 yıl hapis cezasına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararının temyiz edilmeden kesinleşmesi durumunda ise, her iki suç yönünden uyarlama yapılarak; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” şeklindeki düzenleme uyarınca, lehe hükümler içeren zincirleme suçun değerlendirilmesi ve bu suretle hükümlünün hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, her iki suç yönünden de infazın aynen devamına karar verilmesi karşısında; itirazın bu yönlerden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi belirtilen gerekçeler ile yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.11.2023 tarihli ve 2023/1358 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.11.2023 tarihli ve 2023/1358 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1930, Karar No: 2011/845, Tarih: 31.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/1930 E.  ,  2011/845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/04/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın meydana geldiği ortam, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Dava konusu olayın meydana geldiği ortam, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan "...1.500,00..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...3.000,00..." sayı dizisinin yazılmasına; davacı tarafından yapılan yargılama giderlerine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan "...100,00..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...170,00..." sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 4 nolu bendinin silinerek yerine 4 nolu bent olarak "4-Kabul edilen tutar üzerinden hesaplanan 162,00 TL harçtan davacıdan alınan 135,00 TL peşin harç indirilerek eksik 27,00 TL harcın davalıdan alınıp Hazineye gelir yazılmasına, davacıdan peşin alınan 135,00 TL harcın davalıdan alınıp davacıya verilmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalının tüm, davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22830, Karar No: 2014/14833, Tarih: 16.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22830 E.  ,  2014/14833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırları arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; meydana gelen olayda tam kusurlu olan sanık hakkındaki temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, eksik incelemeye ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5416, Karar No: 2023/1127, Tarih: 01.03.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/5416 E.  ,  2023/1127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/667 E., 2020/691 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki Kadastro Tespitine İtiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı şirket vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı şirket vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Konya ili ... ilçesi ... Mahallesi / Köyü çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro sırasında, 336 ada 73 parsel sayılı taşınmaz, komisyona yapılan itiraz sonucu 431.161,10 m2 yüzölçümlü olarak, ham toprak vasfı ile Hazine adına tespit edilmiştir.

2. Davacı ... vekili dava dilekçesinde; Konya ili ... ilçesi ... köyü 336 ada 73 parsel sayılı taşınmazda yapılan kadastro çalışmalarında, taşınmazın cinsinin ham toprak olarak tespit edildiğini, taşınmaz üzerinde vekil edeni olan davacı şirkete ait taş ocağı işletmesi bulunması nedeni ile taşınmazın cinsinin ham toprak vasfından çıkarılarak taş ocağı olarak belirlenmesi gerektiğini, davacı şirketin taşınmazı II-A grubu işletme ruhsatı ile taş ocağı olarak işletmekte olduğunu belirterek, taşınmazın "ham toprak" olarak yapılan kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın cinsinin "taş ocağı" olarak tapu kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili, davanın Tapu Kadastro Genel Müdürlüğüne açılmasının hatalı olduğunu, davanın süresinde açılmadığını, davacının ruhsata sahip olmasının dava açma hakkı vermediğini, ruhsatın davacıya mülkiyet hakkı vermediğini, dava konusu yerin imar ihyaya konu yerlerden olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar vekili, davanın Tapu Kadastro Genel Müdürlüğüne açılmasının hatalı olduğunu, davanın süresinde açılmadığını, davacının ruhsata sahip olmasının dava açma hakkı vermediğini, ruhsatın davacıya mülkiyet hakkı vermediğini, dava konusu yerin imar ihyaya konu yerlerden olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, ilgili Bakanlık tarafından verilen işletme ruhsatının şirkete feri zilyet olarak kullanım ve işletme hakkını verdiği için dava konusu taşınmazın vasfının taş ocağı olarak değiştirilmesinde şirket açısından hukuki yarar bulunmadığı, zira davacı şirketin dava konusu taşınmazı işletme izni/ruhsatı kapsamında feri zilyet olarak kullanabileceği, dava konusu taşınmazın, hazine adına tespit edilmesinde ise herhangi bir ihtilaf bulunmadığı belirtilerek davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmaması nedeniyle davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine, Konya ili ... ilçesi ... Mahallesi 336 ada 73 parsel sayılı taşınmazın kadastro komisyon kararı (23.09.2019 tarihli) tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, davacı şirketin işletme ruhsatı ile taş ocağı işlettiğini, tüm izinlerin alındığını, davacının taşınmazın niteliğinin yanlış yazılmasından zarar göreceğini, dava konusu yerde şirketin taş ocağının bulunduğunu, taşınmazın niteliğinin ham toprak olarak tespit edilmesinin şirketin ilerideki faaliyetlerine zarar vereceğini, Bakanlık tarafından verilen iznin yok sayıldığını, keşif yapılıp bilirkişi raporu alınmadan hukuki yarar yokuluğundan davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'ne husumet yöneltilmesinin temsilcide hata olarak değerlendirilmesi sonucunda her iki davalı açısından davanın aynı gerekçe ile usulden reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmediğinden davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek, bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek, bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8 inci maddesi,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 125,50 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 01.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20681, Karar No: 2024/2393, Tarih: 20.02.2024

**3. Ceza Dairesi         2021/20681 E.  ,  2024/2393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/132 E., 2019/245 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

Yargıtay 16. Ceza Dairesinin, 18.05.2021 tarihli ve 2020/3609 Esas, 2021/3142 sayılı Kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.2021 tarihli ve KD-2021/126669 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

17.10.2019 tarihinde yapılan duruşmada sanık ve müdafiinin yüzüne karşı verilen hükme yönelik olarak sanık müdafii tarafından UYAP sistemi üzerinden elektronik imza ile imzalanarak gönderilen 25/10/2019 tarihli süre tutum dilekçesi ile yapılan temyiz isteminin 15 günlük yasal süre içerisinde yapıldığı gibi, 10.11.2019 tarihinde elektronik tebligat yöntemi ile tebliği sağlanan gerekçeli karara karşı 18.11.2019 tarihinde elektronik imza ile imzalanarak UYAP sisteminden gönderilen gerekçeli temyiz dilekçesinin de sürenin son gününün hafta sonuna rastlaması nedeniyle 7 günlük yasal süre içerisinde verildiği anlaşılmıştır.

Bununla birlikte Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesince düzenlenen 04.10.2021 tarihli tutanak ile "Yargıtay 16. Ceza Dairesi 18.05.2021 tarih, 2020/3609 Esas ve 2021/3142 Karar sayılı ilamı ile sanık müdafi Av. ...'ın temyiz talebini süre yönünden red edilerek yukarıda esas numarası yazılı mahkememiz dosyasının mahkememize iade edilmesi üzerine yapılan incelemede; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkememizce yapılan yargılama sonucunda 17.10.2019 tarihinde sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiği, kararın sanık ve sanık müdafiinin yüzüne karşı okunduğu, sanık müdafinin 25.10.2019 tarihinde uyap ortamından istinaf süre tutum dilekçesi verdiği, mahkememiz kararın Yargıtay temyiz yasa yoluna tabi olduğunun anlaşılması üzerine 04.11.2019 tarihinde sanık müdafinin istinaf süre tutum dilekçesi silinerek temyiz dilekçesi olarak kaydedildiği ve dilekçenin de sehven 04.11.2019 tarihli olarak havale edildiği, sanık müdafinin mahkememizce verilen karara 25.10.2019 tarihinde yasal süresi içerisinde itiraz ettiği anlaşılmış olup iş bu tutanak imza altına alınmıştır. " denilerek sanık müdafiinin temyiz dilekçesini yasal süre içerisinde verdiği belirtilmiştir.

Bahsedilen gerekçeler ve mevzuat çerçevesinde; UYAP sisteminde yapılan işlemlerin, elektronik imza ile imzalanarak onaylanması sonrasında hukuki varlık kazandığı gözetildiğinde; sanık müdafiinin süre tutum dilekçesi ile gerekçeli temyiz dilekçelerinin yasal süreler içerisinde verildiği ve bu sebeplerle hükmün esasına dair temyiz incelemesi yapılması gerektiği talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE