muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/801, Karar No: 2017/477, Tarih: 14.11.2017

Bu itibarla, bu uyuşmazlık yönünden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

İtirazın kabulü yönünde oy kullanan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Aynı gün içinde iki ayrı sanığın basit şekilde cinsel istismarına maruz kalan mağdurenin, bu fiil nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu Adli tıp raporu ile tespit edilmiştir. Basit cinsel istismar eyleminden sanıkların mahkumiyetlerine karar verilerek haklarında mağdurenin ruh sağlığının bozulmuş olması nedeniyle TCK’nın 103/6. maddesi uygulanmıştır.

Yüksek Yargıtay 14. Ceza Dairesi itiraza konu kararında; istismar eyleminin ağır boyutlara ulaşması ya da nitelikli halin işlenmesi durumunda ruh sağlığının bozulabileceğinin kabul edildiği, bu karara karşı itiraz yoluna başvuran Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı; somut olayda TCK’nın 103/6. maddesinin uygulama koşullarının gerçekleştiği gerekçesi ile bozma kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu itirazı oybirliği ile kabul ederken, mağdurenin ruh sağlığının bozulma halinin netice sebebiyle ağırlaşmış suç hükümlerine göre değerlendirilemeyeceği gerekçesine dayanmıştır. İtirazın kabulü doğru ise de gerekçe yönünden sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmek mümkün değildir.

Kişi, suç teşkil eden bir fiili işlerken, kast ettiği neticeden daha ağır veya başka bir netice gerçekleşmiş olabilir.

Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilinerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir.

Kast edilen asıl fiil dışında başka veya daha ağır neticenin meydana gelmesi halinde failin sorumlu tutulabilmesi ancak 'netice sebebiyle ağırlaşmış suç' (TCK. 23.md.) hükümlerine göre mümkündür.

Ceza kanunumuzun genel hükümlerinde yer alan 23. maddesinde 'Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi hâlinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir'

Bu düzenleme yeni TCK’da esas alınan suç teorisinde objektif sorumluluk ilkesinin terk edilmesi halinin ifadesidir. Nitekim madde gerekçesinde; 'Objektif sorumluluk ortaçağ kanunik hukukun kalıntısı olan 'versari’in re illicita' yani hukuka aykırı bir durumda olan bunun bütün neticelerine katlanır anlayışının ürünü olup çağdaş ceza hukuku bu anlayışı çoktan terketmiştir. Çünkü kusurun aranmadığı objektif sorumluluk halleri kusursuz ceza olmaz ilkesiyle açıkça çelişmektedir' şeklinde ifade edilmiştir.

Netice sebebiyle ağırlaşmış suçta 'kast-taksir kombinasyonu' söz konusudur.

Doktrin ve uygulamada şartları şu şekilde belirlemiştir;

1-Fail, ilk fiilde kasten hareket etmeli,

2-Kast edilenden daha ağır netice meydana gelmeli,

3-Hareket ile ağır netice arasında illiyet bağı bulunmalı,

4-Ağır netice bakımından fail en azından taksirle hareket etmiş olmalıdır.

Yargıtay CGK’nın 16.02.2010 tarih ve 2009/1-209 Esas, 2010/29 sayılı ilamında;

Netice sebebiyle ağırlaşmış suçta 'kast-taksir kombinasyonu' söz konusudur.

Doktrin ve uygulamada şartları şu şekilde belirlemiştir;

1-Fail, ilk fiilde kasten hareket etmeli,

2-Kast edilenden daha ağır netice meydana gelmeli,

3-Hareket ile ağır netice arasında illiyet bağı bulunmalı,

4-Ağır netice bakımından fail en azından taksirle hareket etmiş olmalıdır.

Yargıtay CGK’nın 16.02.2010 tarih ve 2009/1-209 Esas, 2010/29 sayılı ilamında;

'Öğretide netice sebebiyle ağırlaşmış suç; gerek neticesi ağırlaşmış suç ve görünüşte ya da gerçek olmayan neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç olarak iki farklı şeklinin bulunduğu kabul edilmektedir. Gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda, failin hareketi sonucunda kast ettiğinden daha ağır neticenin ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı neticeden bağımsız bir suç tipi ortaya çıkmaktadır. Örneğin, yaralama suçunda mağdurun ölmesi, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç halidir.

Görünüşte ağırlaşmış suç halinde ise, failin hareketi sonucunda suçun oluşması için aranan neticeden başka, niteliği de farklı olan daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen netice bakımından temel suç aynı kalmakla birlikte yanlızca ceza ağırlaşmaktadır. Örneğin, cinsel istismar suçunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması, görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç halidir' (TCK. 102/5 ve 103/6 md. tanımlanan suçları bu kapsamda görmüştür.)

Buna göre fail cinsel istismar kastı ile hareket etmeli, kast edilenden daha ağır netice olan mağdurun beden ve ruh sağlığı bozulmalı, fiil ile bu netice arasında illiyet bağı bulunmalı, sonuç açısından kişinin en azından taksiri bulunmalıdır.

Taksir, haksızlığın bir gerçekleştiriliş şeklidir. Kasttan haksızlık muhtevası bakımından ayrılmaktadır. Taksirle işlenen fiiller, kanunda açıkça belirtilen hallerde cezalandırılır.

Somut olayda; henüz 13 yaşında olup çalışmak amacıyla gittiği işyerinde işyeri sahibi ve çalışanı olan sanıkların, mağdureyi hile ile bodrum kata indirip basit cinsel istismar eyleminde bulunmaları, mağdurenin direnmesi üzerine fiilerine son vermeleri olarak gerçekleşen eylemde Yerel Mahkeme ve Yüksek Yargıtay 14. Ceza Dairesinin kabul ettiği şekilde; başlangıçta mağdureye yönelik cinsel istismar kastı ile hareket ettikleri anlaşılmış ise de bu fiile maruz kalan mağdurenin ruh sağlığının bozulmasını istediklerini kabul etmek olanaklı değildir. Ancak her iki sanık da gerçekleştirdikleri eylemin haksızlık muhtevasını bildikleri, bu neticeyi öngörebilecekleri, yani meydana gelen sonucu istemeseler de objektif ve subjektif koşullar ve olağan hayat tecrübesine göre öngörülmeleri mümkün olduğundan bilinçli taksir hali söz konusudur.

Failler neticeden taksir derecesinde sorumlu olduğundan TCK’nın 23/1. maddesi yollamasıyla TCK’nın 103/6. maddesi kapsamında cezalandırılmaları isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının bu nedenle kabul edilmesi gerektiği" şeklinde farklı görüş açıklamıştır.

Failler neticeden taksir derecesinde sorumlu olduğundan TCK’nın 23/1. maddesi yollamasıyla TCK’nın 103/6. maddesi kapsamında cezalandırılmaları isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının bu nedenle kabul edilmesi gerektiği" şeklinde farklı görüş açıklamıştır.

2- TCK’nun 103. maddesinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler sebebiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinin gerekip gerekmediği;

TCK'nun 103. maddesinin birinci fıkrasında çocuğun cinsel istismarının müeyyidesi 3 yıldan 8 yıla kadar hapis iken bu ceza 8 yıldan 15 yıla kadar hapis cezasına çıkartılmış, fıkraya; “Cinsel istismarın sarkıntılık düzeyinde kalması hâlinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Sarkıntılık düzeyinde kalmış suçun failinin çocuk olması hâlinde soruşturma ve kovuşturma yapılması mağdurun, velisinin veya vasisinin şikâyetine bağlıdır” şeklinde bir bölüm ilave edilerek, cinsel istismarın sarkıntılık düzeyinde kalması halinde faile daha az ceza verilmesi öngörülmüş,

İkinci fıkrasında nitelikli cinsel istismar suçunun cezası 8 yıldan 15 yıla kadar hapis iken alt sınırı 16 yıldan az olmamak üzere artırılmış,

Üçüncü fıkrasında daha ağır cezayı gerektiren nitelikli haller tekrar beş bent halinde düzenlenerek genişletilmiş,

Dördüncü fıkrası; “Cinsel istismarın, birinci fıkranın (a) bendindeki çocuklara karşı cebir veya tehditle ya da (b) bendindeki çocuklara karşı silah kullanmak suretiyle gerçekleştirilmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır” şeklinde değiştirilmiş,

Beşinci fıkrasında cinsel istismar için kullanılan cebir ve şiddetin kasten yaralamanın ağır neticelerine neden olması durumunda failin ayrıca neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan da cezalandırılacağı belirtilmiş,

Suçun sonucunda mağdurun ruh veya beden sağlığının bozulması halinde artırım öngören altıncı fıkra yürürlükten kaldırılmış,

Yedinci fıkrada yer alan neticesi sebebiyle ağırlaşmış haller, maddenin altıncı fıkrasına teselsül ettirilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkeme hükmünden sonra 5237 sayılı TCK'nun 103. maddesinin birinci fıkrasında çocuğun cinsel istismarının müeyyidesinin 3 yıldan 8 yıla kadar hapis iken bu cezanın 8 yıldan 15 yıla kadar hapis cezasına çıkartılması, fıkraya; “Cinsel istismarın sarkıntılık düzeyinde kalması hâlinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Sarkıntılık düzeyinde kalmış suçun failinin çocuk olması hâlinde soruşturma ve kovuşturma yapılması mağdurun, velisinin veya vasisinin şikâyetine bağlıdır” şeklinde bir bölüm ilave edilmesi ve suçun sonucunda mağdurun ruh veya beden sağlığının bozulması halinde artırım öngören altıncı fıkranın yürürlükten kaldırılması karşısında; sanıkların hukuki durumunun 6545 sayılı Kanun değişikliği gözetilerek yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının bu uyuşmazlık yönünden de kabulüne karar verilmelidir.

Sonuç olarak; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının her iki uyuşmazlık yönünden kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, hükümlerden sonra TCK'nun 103. maddesinde yapılan kanuni değişikliğin değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının yeniden belirlenmesi zorunluluğu bulunduğundan hükümlerin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki uyuşmazlık yönünden KABULÜNE,

2- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 30.06.2014 gün ve 3259-8893 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2011 gün ve 251-377 sayılı hükümlerinin, karar tarihinden sonra TCK'nun 103. maddesinde yapılan kanuni değişikliğin değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının yeniden belirlenmesi zorunluluğu bulunduğundan BOZULMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.11.2017 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık yönünden oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2650, Karar No: 2023/1455, Tarih: 04.05.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/2650 E.  ,  2023/1455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2015 tarihli ve 2015/358 Esas, 2015/822 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 04.09.2020 tarihli, 2016/50584 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü;

"Her ne kadar sanık ... hakkında Uçhisar Beldesi 493 ve 495 nolu parsellerde temizlik iznini aşan fiil ve tasarruflarda bulunduğundan bahisle cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmış ise de mahallinde yapılan keşifte yapılan gözlem ve bu hususun tutanağa geçilmesi düzenlenen arkeolog ve mimar bilirkişi raporları, röleve planının uygun bulunması, müphem ve mütenakız ifadelerin huzurda bilirkişiye tafsilatlı bir şekilde izah ettirilmesi karşısında sanığın üzerine atılı bulunan suçun yasal unsur ve şartlarının oluşmadığı kanaatine varılarak aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur."

2. ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 12.11.1999 tarih ve 1123 sayılı kararı ile tescilli kentsel sit alanında kalıp, ... Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 25.10.2013 tarih ve 946 sayılı kararı ile rölövesi uygun bulunan, İndigo Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'ne ait olan 493 ve 495 sayılı parsellerde adı geçen Kurul görevlileri tarafından yapılan rutin kontroller sırasında ... makineleriyle kazı yapıldığının görülmesi üzerine arşiv kayıtlarında yapılan incelemelerde Kurul'un 01.10.2010 gün ve 1712 sayılı kararı ile rölöve öncesi temizlik izni verildiğinin tespit edildiği anlaşılmıştır.

3. ... Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 30.12.2014 tarih ve 1413 sayılı kararı ile 01.10.2010 gün ve 1712 sayılı yazısı ile uygun görülen fakat herhangi bir çalışma yapılmayan, akabinde Kurul'un 25.10.2013 tarih ve 946 sayılı kararıyla uygun bulunan rölöve ile geçerliliğini yitiren temizlik iznine dayalı olarak Aralık 2014'te ... makineleriyle geleneksel dokuyu tahrip edici nitelikte uygulamalar yapılması nedeniyle ilgililer hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmiştir.

4. İndigo Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin inşaat işlerinden sorumlu olan sanık ...'ın aşamalardaki savunmalarında, adı geçen şirkette mimar olarak çalıştığını, Kurul'un 25.10.2013 tarih ve 946 sayılı kararıyla uygun bulunan rölöve ile temizlik izninin geçerliliğini yitirdiğine dair hususun akla, mantığa ve kanunlara aykırı olduğunu, hangi kanun ya da yönetmeliğe dayanılarak bu şekilde uygulama yapıldığının bilinemediğini, kendilerine temizlik izninin geçerliliğini yitirdiğine dair bir bilgilendirme yapılmadığını, dava konusu temizlik işinin tecrübeli personel vasıtasıyla kayalara zarar vermemek için itina ile yapıldığını, sadece toplanan hafriyatın kepçe ile alındığını, doğal dokuya kesinlikle zarar verilmediğini beyan etmiştir.

5. Dosya kapsamında mevcut 13.10.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda, keşif günü yapılan incelemede 493 no'lu parselin içerisinde bulunan doğal kaya oyma mekânlarda herhangi bir fiziki ve inşai müdahale yapılmadığının gözlemlendiği, 495 no'lu parselin güneybatısında çöp, moloz ve dolgu toprağı kazısı yapılarak çıkan malzemenin inşaattan uzaklaştırıldığı, bu alanda yapılan kazıda doğal dokuyu tahrip edici herhangi bir uygulamanın yapılmadığı belirtilmiş, mimar bilirkişi Tahsin Yıldoğan 26.10.2015 tarihli duruşmada, 495 no'lu parselde yapılan işlerin temizlik izni kapsamında kaldığını, doğal dokuya zarar verecek bir müdahalede bulunulmadığını, bu hali ile raporu tekrar ettiğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Dosya kapsamında mevcut tüm bilgi ve belgeler, sanık savunması, bilirkişi raporu birlikte değerlendirildiğinde, yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat hükümü tesis edilmesinde, hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2015 tarihli ve 2015/358 Esas, 2015/822 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2015 tarihli ve 2015/358 Esas, 2015/822 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8115, Karar No: 2016/4407, Tarih: 16.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8115 E.  ,  2016/4407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Hakkında suça konu sahte çeki kullanmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açılan sanığın aşamalarda üzerine atılı suçu işlemediğini, suça konu çekle ilgisinin bulunmadığını, ortağı ......... isimli şahsın çeki keşide etmiş olabileceğini savunması, soruşturma aşamasında ........... isimli nakliye firmasından elde edilen 14.04.2008 tarihli "ambar tesellüm fişinde" alıcı hanesinde .......... isminin yazılı olduğunun anlaşılması karşısında, ......... isimli şahsın çekinme hakkı da hatırlatılarak olayla ilgili beyanı alınarak, suça konu çek üzerinde bulunan yazı ve imzaların sanık ve ......... eli ürünü olup olmadığının tespiti için bilirkişi incelemesi yaptırılıp ........... isimli nakliye firması yetkilisinin olayla ilgili beyanlarının alınmasından sonra belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu cihetle, suça konu sahte çek aslının duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılarak unsurlarının tam olup olmadığı ile aldatıcı nitelikte olup olmadığı hususları kararda tartışılıp değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması yasaya aykırı,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, tekerrür uygulaması nedeniyle infaz edilecek fazla cezadan kaynaklanan kazanılmış hakkın infazda gözetilmesine 16.05.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan 'tekerrür müessesesinin' infaz hukukundan daha çok maddi ceza hukukuna ilişkin bir kurum olduğu görülmektedir. Hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle 5275 sayılı Yasanın 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında bu konuda karar alınması mümkün değildir. Hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığı, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığı, hükümlü hakkında kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve tekerrür nedeniyle hükümlünün ceza evinde kalacağı süreye eklenecek sürenin belirlenmesi için mahkûmiyet hükmünde açıkça hangi hüküm nedeniyle kişinin mükerrir sayıldığı ve hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekmektedir.

TCK’nun 58. maddesinin;

TCK’nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir”

hükümleri bulunmaktadır.

TCK’nun 58/6. fıkrasının ikinci cümlesinin açık anlatımından, sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yeterlidir. Mükerrir sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine de açıkça hükmolunmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde, bu husus 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi kapsamında değerlendirilemeyecektir. Zira mükerrir olan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması, hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin zorunlu bir sonucudur.

Ancak tüm bunlar mahkemece tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi halinde geçerli olup, tekerrür hükümlerinin hiç uygulanmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde ise artık “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Nitekim benzer husus Ceza Genel Kurulunun 17.04.2007 gün ve 71-98 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/8-364/180, 2012/3-1328/310, 2012/3-1372/329, 2013/8-54/307 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi;

““Reformatio in pejus” olarak adlandırılan ve doktrinde “cezayı aleyhe değiştirmeme ilkesi” veya “aleyhte düzeltme yasağı” gibi kavramlarla ifade edilen ilkenin amacı; hükmün aleyhe de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı olaylarda Yargıtay’a başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek, kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır. Bu kural, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlüğünü koruyan 326. maddesinin son fıkrasında;“Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” şeklinde ifade edilmiştir. Şu halde, “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmediği” durumda, “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmemiş olması ve aleyhe yönelen temyizin de bulunmaması halinde 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinde belirtilen, lehe temyiz davası üzerine cezanın aleyhe değiştirilmemesi kuralı uyarınca, hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliğinden bozulması mümkün değildir.”

Bu nedenlerle tekerrüre esas sabıkası olduğu halde mahkemece hakkında TCK.nun 58. Maddesinin uygulanmasına karar verilmeyen sanığın temyizi üzerine yapılan inceleme sonucunda sayın çoğunluğun 2 nolu bentteki tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişen bozma düşüncesine katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2011/10278, Karar No: 2012/7654, Tarih: 13.06.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/10278 E.  ,  2012/7654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 151/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçlamayı kabul etmeyen sanığın, olay tarihinden önce kimliğinin kaybolduğu ve benzer suçlamalarla karşılaştığına ilişkin savunması karşısında, kimliğin kaybedilip kaybedilmediği ve bu nedenle yenilenip yenilenmediği belirlenip, 12.07.2008 tarihinde kolluk güçlerince alınan parmak izi ile kovuşturma aşamasında talimatla alınan savunmasına ekli parmak izlerinin aynı şahsa ait olup olmadığının saptanması bakımından karşılaştırılması, soruşturma aşamasında sanığa yönelik yağma suçunu işlediği iddiasıyla hakkında işlem yapılan ve sanığı ... ismiyle tanıdığını beyan eden ...'nin tanık sıfatıyla kovuşturma evresinde çektirilen fotoğraflar gösterilmek suretiyle dinlenilmesi ile sanık hakkında başka suçlardan varsa soruşturma ve kovuşturma dosyaları getirtilip incelendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.