muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3796, Karar No: 2016/5573, Tarih: 15.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/3796 E.  ,  2016/5573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

7201 sayılı Tebligat Yasasının 11. maddesi uyarınca vekil ile takip edilen davalarda tebligatın vekile yapılması gerektiği cihetle; ... Noterliğinin 09/02/2004 tarih ve... yevmiye numaralı vekaletnamesi ile Av. ...'u vekil tayin eden sanık müdafii yerine sanığa yapılan tebliğ işlemi usulsüz ve sanık müdafiinin tebliğ üzerine yaptığı temyiz istemi süresinde olduğundan tebliğnamedeki görüşe iştirak edilememiş, sanık hakkında “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasında zamanaşımı içerisinde mahkemesince her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

I-Sanık müdafiinin ''2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık müdafiinin ''2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

1-Sanık ......'nın ... Ltd. Şti'nin müdürü olduğu 2008 takvim yılında adli emanetin 2010/2056 sırasında kayıtlı suça konu faturalardan 2008 tarihli olanlar sahte olarak düzenlemek sureti ile 213 sayılı Kanun'un 359/b-1 maddesinde düzenlenen suçu işlediği iddia olunan kamu davasında, sanığın şirket merkezi ....'de iken bir ay,...'da da iken bir ay şirkette kaldığını, daha sonra kalp krizi geçirdiğini, iyileşince de müdürlüğü devrettiğini savunması, dosya kapsamından sanığın 2008 yılı Şubat ayında rahatsızlık geçirdiğinin ve Mart ayında kalp ameliyatı olduğunun, suça konu faturaların ise 2008 yılının Mayıs ayında düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılması bakımından; sanığın ameliyat olduktan sonra şirket işleri ile ilgilenip ilgilenmediğinin, düzenlenen faturalardan haberdar olup olmadığının, savunmasında ismi geçen ...,... ve tespit edilmesi halinde ... isimli kişilerden de sorulmak sureti ile araştırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı ilamı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı ilamı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19723, Karar No: 2014/24053, Tarih: 17.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/19723 E.  ,  2014/24053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hatay İş Mahkemesi

Tarihi : 19.02.2014

No : 2011/504-2014/72

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı kurum tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/9. maddeleri olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

İnceleme konusu davada; davacı, davalı işverene ait işyerinde 20.01.1979-20.01.1983 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı halde eksik bildirilen hizmetlerin tespitini talep etmiştir. Mahkeme, davacının, davalıya ait işyerinde 20.01.1979-20.01.1983 tarihleri arasında hizmet akdine bağlı olarak kesintisiz çalıştığının tespitine karar vermiş ise de, dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Bu bakımdan;davacının çalıştığı iddia edilen işyerinin 31.01.1982 tarihinde kanun kapsamından çıkartıldığı anlaşılmakla ,bu tarihten sonra işyerinin sigortalı işçi çalıştırıp çalıştırmadığı,yine bu tarihten sonra vergi mükellefiyetinin devam edip etmediği, işyerinin kanun kapsamından çıkartılma sebebi, işyerinin bu tarihten sonra da faal olup olmadığı re'sen araştırılarak ,böylece, bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir

kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/46223, Karar No: 2010/6508, Tarih: 11.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/46223 E.  ,  2010/6508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, ihbar, kıdem tazminatı ve kötüniyet tazminatı, ücret ve yıllık izin ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, bozmaya uyarak isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Kültür ve Turizm Bakanlığı Döner Sermaye İşletmeleri Merkezi (Dössim) avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12710, Karar No: 2024/7674, Tarih: 23.09.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/12710 E.  ,  2024/7674 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/83 E., 2015/273 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mağdure ... vekilinin temyiz isteğinin incelenmesinde; kovuşturma aşamasında 18.05.2015 tarihli duruşmada on beş yaşını ikmal eden mağdure ...'in davaya katılmak istemediğini beyan etmesi nazara alındığında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükümleri temyiz etme hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin incelenmesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, temyiz isteğinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükümleri ile sınırlı olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında mağdure ...'e karşı vücudunun cinsel bölgelerine dokunulduğu iddiasıyla çocuğun cinsel istismarı ve mağdurelere karşı alıkoydukları iddiasıyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılmaları talebiyle açılan kamu davalarının yapılan yargılaması sonucunda, Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanıkların atılı suçlardan ayrı ayrı beraatlerine,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği

Hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Suç tarihlerinde on beş yaşını ikmal etmeyip rıza açıklamaya ehil olmayan mağdureleri hürriyetinden yoksun bırakılması karşısında yasal unsurları itibariyle oluşan suçtan mahkumiyetleri yerine eylemlerde rızaları ve talepleri olduğu gerekçesiyle sanıkların beraatlerine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

1. Kovuşturma aşamasında 18.05.2015 tarihli duruşmada on beş yaşını ikmal eden mağdure ...'in davaya katılmak istemediğini beyan etmesi nazara alındığında, katılan sıfatı kazanamayan mağdure ...'e yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2. Açıklanan nedenle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

A. Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

1. Kovuşturma aşamasında 18.05.2015 tarihli duruşmada on beş yaşını ikmal eden mağdure ...'in davaya katılmak istemediğini beyan etmesi nazara alındığında, katılan sıfatı kazanamayan mağdure ...'e yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2. Açıklanan nedenle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Sanıklar Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Yönünden

1. Yargılama konusu suçla ilgili son eylem tarihinde mağdure ...'in 14 yıl 11 ay 22 günlük, mağdure Mehtap'ın 14 yıl 7 ay 23 günlük olması karşısında, suçun vasfına etkisi bakımından mağdurelere ait mernis doğum tutanakları getirilerek resmî kurumda doğup doğmadıklarının araştırılıp, doğmadıklarının belirlenmesi halinde yaş tespitine esas olacak kemik grafilerinin çektirilmesinin ardından içinde radyoloji uzmanının da bulunduğu sağlık kurulundan rapor alınıp, gerektiğinde Adli Tıp Kurumundan da görüş sorularak mağdurelerin suç tarihindeki gerçek yaşlarının bilimsel olarak saptanması, mağdurelerin on beş yaşını bitirmediğinin belirlenmesi veya resmî kurumda doğduğunun tespiti halinde ise; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli, 2014/14-198 Esas ve 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli, 2014/14-307 Esas ve 2015/8 Karar sayılı kararları doğrultusunda mağdurelerin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından ve gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdikleri rıza hukuken geçerli sayılmadığından mağdurelerin iddiaları, sanıkların kısmi ikrar içerikli savunmaları, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'un 05.05.2014, 15.09.2014 ve 17.11.2014 tarihlerinde, sanık ...'ın da 15.09.2014 ve 17.11.2014 tarihlerinde olmak üzere gece vaktinde

mağdureleri idarelerinde bulunan araçla kısa sayılmayacak bir süre gezdirme veyahut oyun salonuna götürerek gece boyunca alıkoyma eylemlerine mağdurelerin gösterdiği rızanın hukuken geçerli sayılmadığı gözetilerek sanıkların mağdurelerin yaşları konusundaki bilgileri ve bu hususta mağdurelerin beyanda bulunup bulunmadıkları sorulup neticesine göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hükümler kurulması, karar başlığında mağdure Mehtap'ın velisi Osman Gülek yerine adı geçenin ağabeyi olan ...'in katılan olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Sanık ...’un mağdure ...'e yönelik 15.09.2014 tarihinde işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan dava hakkında bir hüküm kurulmamışsa da bu hususta zamanaşımı süresi içinde her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

3. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

2. Sanık ...’un mağdure ...'e yönelik 15.09.2014 tarihinde işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan dava hakkında bir hüküm kurulmamışsa da bu hususta zamanaşımı süresi içinde her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

3. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

A. Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle mağdure ... vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanıklar Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle; Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,23.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4937, Karar No: 2014/902, Tarih: 22.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/4937 E.  ,  2014/902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ün vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08.05.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4974, Karar No: 2021/2537, Tarih: 17.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/4974 E.  ,  2021/2537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 07/11/2017 tarih ve 2015/363 E. - 2017/788 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 15/05/2019 tarih ve 2018/785 E. - 2019/741 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 15.03.2021 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında akdedilen 28.01.2014 tarihli münhasır dağıtım sözleşmesi ile davalıdan satın alınacak mal karşılığı 16 adet toplam 400.000 USD’lik çek verildiğini, çek bedellerinin ödenmesine rağmen davalının teslim etmeyi taahhüt ettiği malı teslim etmediğini, taraflar arasında 07.02.2015 tarihli mutabakat metni ile davalının borçlu olduğunu kabul ettiğini, teslim edilmeyen mallardan ötürü verilen avans bedelin tahsili için davalı hakında takip başlatıldığını, başlatılan takibe itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ile davalı aleyhine icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile aralarında akdedilen sözleşme gereği davacının alım taahhüdüne uymadığını ve sözleşmenin haklı olarak feshedildiğini, sözleşme gereği haklı fesih sonrası kalan avans bedelinin iade edilmeyip mermer olarak davacıya verileceğinin bildirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasındaki sözleşme gereği, davacının davalıya avans çeki olarak düzenlediği toplam 400.000,00 USD tutarlı 16 adet çekin ödendiği, takip tarihi itibarıyla davacının davalıdan 222.568,58 USD tutarında cari hesap alacağı bulunduğu ve bu durumun her iki tarafın ticari defterlerinde kayıtlı olduğu, davacının 28.01.2014 tarihli sözleşmeden kaynaklanan ödeme yükümlülüğünü yerine getirdiği, davalının ise sözleşme ile taahhüt edilen ürünü teslim ettiğini kanıtlayamadığı, davacının alım taahhüdünü ihlal ettiği ileri sürülmüş ise de, bu yoldaki savunmasını kanıtlayamadığı, davalının sözleşmenin fesihe ilişkin 6. maddesi uyarınca bakiye alacağın mermer ile karşılanması gerektiğine dair itirazının yerinde olmadığı, mutabakat metninde ki imzanın aslı sunulmadığından incelenemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.