muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/44373, Karar No: 2010/5253, Tarih: 01.03.2010

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olma¬dığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

Diğer taraftan emeklilik olgusu, işçinin yeterliliği ile ilgili bir kavramdır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun gerekçesinde, işyerinden kaynaklanan sebeplerle yapılacak fesihlerde emeklilik yaşına gelmiş olma hali, geçerli bir fesih nedeni olarak belirtilmiştir. Ayrıca Dairemiz uygulamasına göre, işyerinde ekonomik, teknolojik, yeniden yapılanma gibi işletme içi veya işletme dışı nedenlerle meydana gelen işgücü fazlalığından dolayı işçi çıkarılmasında emekliliğe hak kazanmış olanların seçilmesi ve bu durumdaki personelin objektif ve genel bir uygulamaya tabi tutulması geçerli neden kabul edilmektedir.

Dosya içeriğine göre davacının iş sözleşmesinin şirketin Özelleştirme Yüksek Kurulunun 5.2.2001 tarih ve 2001/06 sayılı kararıyla 6.2.2001 tarihinden itibaren özelleştirme kapsam ve programına alındığı, halen devam eden bu süreç içinde, Resmi Gazetenin 24.4.2008 tarih ve 26856 sayılı nüshasında yayımlanan Özelleştirme Yüksek Kurulunun 22.4.2008 tarih ve 2008/23 no’lu Kararı uyarınca, Sigara fabrikalarının varlık satışı yoluyla üzerine kalan British Amerikan Tobacco Tütün Mamülleri San. ve Tic.A.Ş.ne satışının gerçekleştirildiği, kurum içi nakil hakkının bulunmadığı gerekçesi ile 4857 sayılı İş Kanunun 18.maddesi uyarınca feshedildiği anlaşılmaktadır. Dosyadaki bilgi ve belgelere ve

Dairemiz incelenmesinden geçen emsal karara (2009/21082 Esas) göre davalı şirket özelleştirme kapsamında iken, bazı fabrikaları ve bölümlerini kapatmış, kapatılan bölümlerden emekliliği gelenler ile yeni işe alınan işçileri işten çıkarmış, kalan işçileri ise uygun diğer işyerlerine nakletmiştir. Davacının iş sözleşmesinin feshinden önce ambalaj ve sigara fabrikaları özelleştirme sonucu satılmıştır. İşyerlerinde istihdam fazlalığı kanıtlanmıştır. İstihdam fazlalığında emekliliğe hak kazananların seçilmesi objektif bir kriterdir. Yeni işçi alımı bulunmamaktadır. Davalı işveren işletmesel kararı tutarlı şekilde uygulamıştır. Bu maddi ve hukuki olgulara göre davacının iş sözleşmesinin, işyerinin ve işin gereklerine dayanan nedenle feshedildiği, feshin geçerli nedene dayandığı anlaşılmaktadır. Davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı ( 30.00 ) TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.000.- TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 01.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/992, Karar No: 2019/2722, Tarih: 25.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/992 E.  ,  2019/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/8 maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacı, 10.02.1992-10.03.1992 tarihleri arasında davalı işyerinde hizmet akdiyle çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, talep gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; işyerinin, özel bina inşaatı işyeri olduğu, işyeri kanun kapsam tarihlerinin 10.02.1993-30.03.1993 tarihleri arasında olduğu, işyerinden davacı adına 10.02.1992 işe giriş tarihli giriş bildirgesinin verildiği, işe giriş bildirgesinin 10.12.1993 tarihinde Kuruma ulaştığı anlaşılmaktadır.

İşyerinden davacı adına verilen işe giriş bildirgesinde işe giriş tarihinin 10.02.1992 tarihi olarak belirtilmesi, bu durumda; davacının işyeri tescil edilmeden işyerinde çalışıyor olma durumu sözkonusu olduğundan ve işyerinin kanun kapsamından çıktığı tarih olan 30.03.1993 tarihinden sonra işe giriş bildirgesinin Kuruma ulaşmış olması karşısında;tescil edilmeyen işyerinde davacının çalışıyor olması ve işyerinin faaliyetinin sona erdiği tarihten sonra işe giriş bildirgesinin Kuruma ulaşması hususları ;işyeri tesciline ilişkin işyeri bildirgesi ve işyeri terkinine ilişkin bilgi ve belgeler de Kurumdan istenilmek suretiyle işyeri kanun kapsam tarihlerinde hata olup olmadığı araştırılmalı, davacı bizzat dinlenerek kimlerle ve ne şekilde çalıştığına dair beyanları alınıp belirtilen tanıklar dinlenerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7383, Karar No: 2023/5241, Tarih: 07.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/7383 E.  ,  2023/5241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1606 E., 2022/565 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/877 E., 2019/489 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmiş olup; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 07.11.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davalı-davacı ... ve vekilleri ve karşı taraf davacı- davalı ... ve vekilleri gelmedi. 09.50 olan duruşma saatinin geçtiği ve saatin 10.19 olduğu görüldü. taraflardan kimsenin gelmemiş olduğu belirlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen 07.11.2023 gününde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı- karşı davalı kadın dava dilekçesinde özetle; erkek ile 2016 yılından beri ruhen ve fikren sorunlar yaşadıklarını, kendisinin eğitim almadığını, bunu erkeğin bildiğini, ancak evlendikten sonra eğitimsiz olduğu, cahil kaldığı şeklinde kadına hakaretlerde bulunduğunu, küçük gördüğünü, sorunların artarak devam ettiğini, erkeğin boşanmaya karar vererek kadını müşterek konuttan kovduğunu, yedi aydır ayrı yaşadıklarını, bu zaman zarfında evliliğin devamında herhangi bir gelişme olmadığını belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına, kadın lehine 20.000,00 TL maddî ve 30.00,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı- karşı davalı kadın vekili karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; erkeğin, kadına karşı ilgisiz olduğunu, hakaret ettiğini, küçümsediğini, evlilik bitti diyerek kadını gönderdiğini belirterek asıl boşanma davasının kabulüne, karşı davanın reddine, kadın lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin hesabına yatırılmış olan 8.724,00 TL kıdem tazminatının ve şimdilik 1.000,00 TL ziynet alacağının kadına verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

2.Davacı- karşı davalı kadın vekili karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; erkeğin, kadına karşı ilgisiz olduğunu, hakaret ettiğini, küçümsediğini, evlilik bitti diyerek kadını gönderdiğini belirterek asıl boşanma davasının kabulüne, karşı davanın reddine, kadın lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin hesabına yatırılmış olan 8.724,00 TL kıdem tazminatının ve şimdilik 1.000,00 TL ziynet alacağının kadına verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; kadının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, kadını müşterek konuttan kovmadığını, taraflar ayrılmaya karar verdiğinde kadının müşterek konutta kalmak istemediğini, tarafların sekiz aydır ayrı yaşadığını, kadının alıngan bir yapıya sahip olduğunu, erkeğin maddî durumdan dolayı çocuk için erken olduğunu söylemesi üzerine kadının, erkeğin çocuğunun olmadığını söylediğini ve küçük düşürdüğünü, unutkan bir yapıya sahip olduğunu belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, erkek lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; erkeğin ailesinin kadının eğitim durumu, diksiyonu ve mesleği hususunda baskı yaptığı, erkeğin, kadını otobüs durağında terk ederek ayrılmak istediğini beyan ettiği, küçük düşürücü konuştuğu, kadının ise erkeğe hakaret ettiği, boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, erkeğin ağır kusurlu olması, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, evliliğin süresi, boşanmakla kadının evlilik birliğinden beklediği ve mevcut faydadaki azalım, erkeğin kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına yapmış olduğu saldırının derecesi dikkate alınarak kadın lehine 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata, yasal koşulları oluşmadığından erkeğin tazminat taleplerinin reddine, ziynet alacağı ve kıdem tazminatı nedeniyle alacak talebi ile ilgili kadının harç ödeyerek usulüne uygun açmış olduğu bir dava olmadığından bu talepler hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı kadın vekili katılma yoluyla istinaf dilekçesinde özetle; kadının kusurunun ispatlanmadığını, erkeğin davasının reddi gerektiğini, hükmedilen tazminat miktarlarının yetersiz olduğunu ileri sürerek; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı kadın vekili katılma yoluyla istinaf dilekçesinde özetle; kadının kusurunun ispatlanmadığını, erkeğin davasının reddi gerektiğini, hükmedilen tazminat miktarlarının yetersiz olduğunu ileri sürerek; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı- karşı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin kusurlarının ispatlanmadığı, kadın tanıklarının görgüye dayalı olmayan beyanlarının hükme esas alındığını, evliliğin bitmesinde erkeğin kusuru bulunmadığını, asıl davanın reddi gerektiğini, kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminatın hukuka aykırı olduğunu, tazminat miktarlarının fahiş olduğunu, kadının kusurlu olduğunu ve erkeğin tazminat taleplerinin kabulü gerektiğini ileri sürerek; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar, erkeğin tazminat taleplerinin reddi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı, kararın esas ve usul yönünden hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle tarafların istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- karşı davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı- karşı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde de belirtilen sebeplerle kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulünün, kadın lehine tazminatlara hükmedilmesinin ve miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı- davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4912, Karar No: 2015/5477, Tarih: 16.09.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/4912 E.  ,  2015/5477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, O Yer Cumhuriyet Savcısının sanık ...'ın yaralama suçu ile ilgili temyizinde, mahalli mahkemece bu suç yönünden hüküm kurulmasının unutulması nedeniyle sonradan yeni esas oluşturulup düşme kararı verilmesi, mahalli mahkemenin kalem işlemi niteliğinde olduğu kabul edilerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık ...'ye yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'nin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık ...'ye yükletilen hakaret suçundan kurulan hükmün temyizinde ise;

Eyleme, yükletilen suça ve düşme kararına yönelik sanık ...'nin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 16/09/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/248, Karar No: 2019/1554, Tarih: 18.02.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/248 E.  ,  2019/1554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne dair kararın davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 19.09.2017 tarihli ve 2017/12104 Esas, 2017/11011 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Davacı Hazine vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 3870 parselin kıyı kenar çizgisi içerisinde kalmakta olup deniz uzantısı olan kumsal sahası içerisinde kaldığını bu nedenle davalı adına olan tapunun iptalini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Bozmalar sonrasında Mahkemenin nihai kararında; davanın kısmen kabulüne 3870 parsel taşınmazın 15.04.2005 tarihli keşfi sonucu tanzim edilen bilirkişi raporu ekindeki krokide A2 ile gösterilen 239,13 m2'lik kısmının tapusunun iptaline aynı krokide B2 harfiyle gösterilen 272,43 m2'lik kısma yönelik davanın reddine karar verilmiştir. Davacı Hazine vekili esasa yönelik olarak davalı vekili ise esasa ve vekalet ücretine yönelik olarak kararı temyiz etmiştir. Dairemizce 19.09.2017 tarihli ve 2017/12104 Esas, 2017/11011 Karar sayılı ilamla kararın onanmasına karar verilmiştir. Davacı Hazine vekili ve davalı vekili süresi içerisinde karar düzeltme talep etmiştir.

Dava; dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle açılmış tapu iptal talebine ilişkindir.

1.Davacı Hazine vekilinin ve davalı vekilinin karar düzeltme taleplerinin; dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve yargıtay ilamında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK’un 440 . maddesinde yazılı hallerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteminin reddine;

2.Davalı vekilinin vekalet ücretine ilişkin karar düzeltme isteğine gelince; Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş olup hükümde davalı yönünden vekalet ücreti hususunda hiç bir karar verilmemiş olması doğru görülmemiştir. Bu doğrultuda mahkemece davalı yönünden kabul ret oranı da gözetilmek suretiyle vekalet ücreti konusunda bir karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Davalı vekilinin (2.) bentte açıklanan karar düzeltme talebinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440/I-4. maddesi gereğince kabulüne, Dairemizin 19.09.2017 tarihli ve 2017/12104 Esas, 2017/11011 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, açıklanan nedenlerle Mahkeme kararının vekalet ücretine hasren BOZULMASINA, yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle ise davacı Hazine vekilinin tüm ve davalı vekilinin sair karar düzeltme taleplerinin REDDİNE, takdiren 370,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen Hazineden alınmasına, 18.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.