muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6971, Karar No: 2024/10043, Tarih: 16.09.2024

Somut olayda, şüphelinin, 2017 yılından 2020 yılına kadar aralıklarla yöneticilik yaptığı ... apartmanına ait olup kiralanan kapıcı dairesi ile ortak alan olan ön bahçenin kiralarının eksik tahsil edildiği ve kiracılar tarafından kiraların tamamının ödenmesi karşısında bunun apartman gelir defterine kaydedilmediği, kiracıların kullandığı elektrik tüketiminin eksik tahsil edildiğinden bahisle müştekinin şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturma kapsamında şüpheli hakkında aynı konuyla ilgili de Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/82595 sayılı soruşturmasının yürütülerek hukuki anlaşmazlık olduğundan bahisle takipsizlik kararı verildiğinden bahisle mükerrer soruşturma yapılamayacağı gerekçesi ile Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca 12/09/2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı verilmiş ise de,

Şüpheli hakkında daha önce soruşturma yürütülen ve takipsizlik kararı verilen Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca 25/01/2021 tarihli ve 2019/82595 soruşturma, 2021/4979 sayılı kararını içeren soruşturma dosyası celp edilip incelenerek, şikayet konusu eylemlerin incelemeye konu soruşturma dosyasına konu olayı da kapsayıp kapsamadığı tespit edilip, iddia konusu eylemler aynı konuya ilişkin değil ise, apartmana ait tüm defter, makbuz ve belgeler istenerek bilirkişi raporu aldırılıp sonucuna göre soruşturma işlemlerinin yürütülmesi gerektiği cihetle, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.“

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun‘un 160 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olduğu belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

4. Kanun‘da yer alan düzenlemelerden de görüleceği üzere; Cumhuriyet savcısı, suçun işlenip işlenmediğinin tespiti bakımından hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açmalı, aksi halde 5271 sayılı Kanun’un 172 nci maddesi gereğince kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermelidir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar

verebilecektir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar

verebilecektir.

6. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; Konyaaltı Hurma Mahallesinde bulunan Gür Apartmanı'nın yöneticisi olarak görev yapan şüphelinin, 2017-2020 tarihleri arasında apartmanın ortak bahçesinin ve kapıcı dairesinin kiralanması karşılığında tahakkuk eden kira ücreti ile bu daireye ait elektrik parasını tahsil ettiği halde defter ve kayıtlara işlemeyerek şahsi kazanç elde ettiğinin iddia olunması üzerine başlatılan soruşturma kapsamında, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 12.09.2022 tarihli ve 2022/55455 Soruşturma, 2022/45423 Karar sayılı kararı ile "...şüpheli hakkında Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/82595 Soruşturma sayılı dosyası kapsamında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, aynı eyleme ilişkin mükerrer soruşturma yapılamayacağı..." gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; dosyada bir sureti mevcut Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 25.01.2021 tarihli ve 2019/82595 Soruşturma, 2021/4979 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı incelendiğinde, suç tarihi olarak 2019 yılının belirtildiği gibi, içeriğinde de; şüpheli hakkında kat malikleri toplantısına katılmayan bazı kişiler yerine sahte imzalar atarak usulsüz kararlar aldığı ve apartman adına toplanan aidatları şahsına kullandığı iddialarından bahsedildiği, bununla birlikte, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 12.09.2022 tarihli ve 2022/55455 Soruşturma, 2022/45423 Karar sayılı kararına yönelik itiraz dilekçesinde de suç tarihlerinin ve eylemlerin farklı olduğunun dile getirildiğinin anlaşılması karşısında; Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 25.01.2021 tarihli ve 2019/82595 Soruşturma, 2021/4979 Karar sayılı soruşturma dosyası aslının getirtilerek incelenmesi, onaylı bir suretinin dosya arasına alınması, bu şekilde şikâyetin mükerrer olup olmadığının kuşkuya yer bırakmayacak bir şekilde tespit edilmesi, farklı suç tarihleri ve eylemlerin varlığının belirlenmesi durumunda, apartmana ilişkin evrakların, defter, belge ve kayıtların getirtilerek konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması, şüphelinin uhdesinde kalan para olup olmadığının varsa miktarının ortaya konulması, sonucuna göre şüphelinin hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken; şikayetin mükerrer olduğundan bahisle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Antalya 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 13.10.2022 tarihli ve 2022/3517 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6536, Karar No: 2013/6926, Tarih: 19.06.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/6536 E.  ,  2013/6926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : UYGULAMA KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sırasında Dereçepni Köyü çalışma alanında bulunan ve davalı ...'e ait eski 739 parsel sayılı 500 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, yeni 102 ada 103 parsel sayılı ve 723 metrekare yüzölçümlü olarak tescil edilmiştir. Davacı Hazine, davalı parselinde meydana gelen yüzölçüm fazlalığının tecviz sınırı dışında olduğunu ve tescil harici yerde azalma meydana geldiğini ileri sürerek davalıyı hasım göstermek suretiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 19.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3530, Karar No: 2022/5379, Tarih: 30.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/3530 E.  ,  2022/5379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

2009 takvim yılında son kullanılan sahte faturanın Ocak ayına ait olduğu ve KDV indiriminde kullanıldıkları anlaşılmakla suç tarihinin "25.02.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 25.02.2009 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 30.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9921, Karar No: 2014/14292, Tarih: 16.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/9921 E.  ,  2014/14292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar; 309 ada 15 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından olan "...'nun" miras bırakanları olup, tapu kaydında isim ve soy isminin yazılmayıp ikinci ismi "..." ile lakabı olan "..." yazıldığını ileri sürüp, tapu malikinin isminin nüfus kaydına göre "... ve ... oğlu ..." olarak düzeltilmesi isteğinde bulunmuşlardır.

İlgili ... müdürlüğü; talebin reddini savunmuştur.

Mahkemece talebin kabulüne yönelik verilen kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairece “ tapu kayıtlarında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi davalarında, düzeltme işleminin nüfus kayıtları esas alınarak yapılacağı, somut olayda “... ve ... oğlu Raşit'e” ait nüfus kaydında soy isimi yazılı olmadığından, çoğun içerisinde az da vardır kuralı gereğince, tapu maliki ile davacıların miras bırakanlarının aynı kişi olup olmadığının tespitine karar verilmesi” gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma kararı uyarınca işlem yapılarak tespit yönünde karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8881, Karar No: 2011/10706, Tarih: 18.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/8881 E.  ,  2011/10706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 23/03/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/01/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ... vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle; tedavi masrafı, manevi tazminat, çekme bedeli ve araçtaki değer kaybının tazmini talebidir. Mahkemece, dava kısmen kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

a)Davacı, 67 ... plakalı aracı haricen satın aldığını belirterek araçta oluşan değer kaybına ilişkin zararın bir kısmını talep etmiş; mahkemece değer kaybı ile ilgili tazminat talep etme hakkı araç malikine aittir gerekçesiyle talep reddedilmiştir.Davacı,aracın maliki olmayıp zilyet olsa dahi aracı sahibinden teslim aldığı gibi teslim etmek zorunda olduğundan,değer kaybına ilişkin zararını da isteyebilir. Zarar verenin tazmin borcu, meydana gelen zararın onarım bedeli ile aracın onarım sonrası durumu ile aynı nitelikteki hasarsız bir araç arasında oluşan değer farkından ibarettir. O halde mahkemece istemin reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

b)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; davalı sürücü %100 kusurlu bulunmuş, davacı yüzünde sabit eser kalacak şekilde yaralanmıştır. Olayın gelişimi, yaralanma derecesi ve davalının kusuru yukarıda açıklanan ilkeler gözönüne alındığında hükmedilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a,b) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16162, Karar No: 2014/10197, Tarih: 19.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/16162 E.  ,  2014/10197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2012/358-2013/73

Davacı İ.. Ş.. vekili Avukat A. M.. tarafından, davalı B.. A.. vd aleyhine 27/06/2012 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı gazetenin 24/05/2012 günlü sayısında yayınlanan “İ.. Ş.. bir şeyler söyledi” başlıklı yazının üst bölümünde kullanılan fotoğrafın kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu iddia ederek manevi tazminat ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, dava konusu haberde davacının açıklamalarının yazılı olduğunu, davacının açıklamasında sekiz kez ağaç ifadesi kullanması nedeni ile söz konusu fotoğrafın kullanıldığını, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, haber içeriği ile ilgili olmayan fotoğrafın davacının küçük düşürülmesi için kullanıldığı kanaati ile istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davacı bir siyasetçidir, haberde kullanılan fotoğraf ile kişilik haklarının saldırıya uğradığını ileri sürmektedir. Bu durumda davacının kişilik hakları ile basın özgürlüğü arasında bir denge kurulması gereklidir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi basın özgürlüğünde belli ölçüde abartıya ve hatta tahrik yoluna başvurmanın mümkün olduğuna işaret etmektedir. (Prager ve Oberschlick v. Avusturya, 26 Nisan 1995, § 38, A serisi, No. 313)

Somut olayda dava konusu haberin yayınlandığı koşulların tamamının incelenmesi gerekmekte olup, bu çerçevede haber tarihinde Şırnak/Uludere'de 33 vatandaşımızın TSK tarafından yapılan hava operasyonunda hayatını kaybettiği, söz konusu tarihte bakan olan davacının basına bazı açıklamalar yaptığı, daha sonra basına yaptığı açıklamalar ile ilgili kendisine sorulan sorulara yanıt verdiği, kendisinin yanlış anlatılmak istendiğini “...ağacı suçlamadığı....özür dilenecek bir durum olmadığını...” beyan ettiği, davacının İçişleri Bakanı olarak yaptığı açıklamaların haber niteliğinde olduğu konusunun kuşkusuz olduğu, davalı gazetenin ülke gündemini meşgul eden ve yayınlanmasında kamu yararı bulunan güncel nitelikteki olaya ilişkin davacının açıklamalarını eleştirmek maksadı ile dava konusu fotoğrafı kullanıldığı anlaşılmaktadır. Diğer taraftan davalı gazetede yayınlanan haber içeriğinde yer verilen davacıya ait açıklamaların olgusal temelden yoksun olmadığı, zira davacı tarafından bu yönde bir açıklama yapılmadığının iddia edilmediği de gözlenmektedir.

Şu durumda, davalı gazetede yayınlanan haber ve fotoğrafın davacının basına yaptığı açıklamalardan hareketle kabul edilebilir eleştiri sınırları içinde kalınarak okuyucuya aktarıldığı sonucuna varılarak davacının isteminin tümden reddi yerine kısmen kabulü doğru olmamış, kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda, davalı gazetede yayınlanan haber ve fotoğrafın davacının basına yaptığı açıklamalardan hareketle kabul edilebilir eleştiri sınırları içinde kalınarak okuyucuya aktarıldığı sonucuna varılarak davacının isteminin tümden reddi yerine kısmen kabulü doğru olmamış, kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.