muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/12677, Karar No: 2011/9073, Tarih: 28.06.2011

2- Yediemine hacizli malı satış yerine getirmesi için icra dairesince muhtıra tebliğine ilişkin işlem hukuka aykırı sayılmakta,

3- İcra dairesinin, hacizli malın satış yerine getirilmesine ilişkin muhtırasına karşın, mahcuzun satış yerine getirilmemesi eylemi, TCK 289. maddesindeki suçun, “teslim amacı dışında tasarrufta bulunma” biçimindeki hareket öğesini oluşturmamaktadır.

5271 sayılı CMK 225/1. madde de; “HÜKÜM ANCAK İDDİANAMEDE UNSURLARI GÖSTERİLEN SUÇA İLİŞKİN FİİL VE FAİL HAKKINDA VERİLİR” hükmü yer almaktadır.

Bu hükmün amacı; yargılamaya konu edilen fiilin ve failin kesin olarak belirlenmesi ve böylece yargılama konusunun sınırlandırılması, ‘davasız suç olmaz’ ilkesinin ihlal edilmesinin önlenmesidir. Diğer taraftan anılan hükmün yasaya konulmasının diğer birtakım önemli hukuki sonuçları da bulunmaktadır. Bu sayede, yargılanacak uyuşmazlığın başka bir davanın konusu yapılmasının (ne bis in idem ilkesinin ihlalinin) önüne geçilmesi, konunun aynılığının denetlenmesi ve aynı kişi ve eylemle ilgili olarak tekrar dava açılamayacağıyla ilgili hükmün uygulanabilmesine olanak sağlanmasıdır (Bkz; Prof. Dr. Nur Centel-Doç.Dr. Hamide Zafer, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7.Bası, İstanbul 2010, s. 552-555).

Buna karşın, Dairemizin görüş değişikliğinden önceki uygulamalarına dayalı olarak yapılan işlemler ve açılan davalar dolayısıyla temyiz incelemesine gelen dosyalarda ve incelemeye konu bu dosyada;

Alacaklı vekilinin şikayet dilekçesi ile, icra dairesinin satış gününü ve malın satış yerine getirilmesini isteyen yazısının tebliğine karşın, yedieminin malı satış yerine getirmediği belirtilerek cezalandırılması istenilmekte, dilekçede bundan ayrıca yedieminin mallar üzerinde amaç dışında tasarrufta bulunduğuna (malı sattığı, tükettiği, bozduğu, tahrif ettiği vb.) yönelik başka bir iddiadan da söz edilmemektedir. Bu dilekçe üzerine düzenlenen iddianamede de; “sanığa satış gününü içeren muhtıranın tebliğine rağmen … tarihli satış günü malları satış yerine getirmeyerek teslim amacı dışında tasarrufta bulunduğu” belirtilmek suretiyle kamu davasının açıldığı görülmektedir. Görüldüğü üzere şikayet dilekçesinde ve iddianamede suç teşkil ettiği ileri sürülen eylem; “malın satış günü satış yerine getirilmemesi nedeniyle amaç dışında tasarrufta bulunulduğu” iddiasıdır.

CMK.nın 170/2-h maddesi uyarınca yüklenen suç ve uygulanması gereken kanun maddeleri iddianamede gösterilmesi gerekmekte olup, aynı maddenin 4. fıkrasında da, iddianamede yüklenen suçu oluşturan olaylar mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır, denilmektedir. Yine CMK.nın 223/2-a maddesine göre, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması halinde beraat kararı verilmesi gerektiği açıklanmış bulunulmaktadır.

CMK.nın 170/2-h maddesi uyarınca yüklenen suç ve uygulanması gereken kanun maddeleri iddianamede gösterilmesi gerekmekte olup, aynı maddenin 4. fıkrasında da, iddianamede yüklenen suçu oluşturan olaylar mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır, denilmektedir. Yine CMK.nın 223/2-a maddesine göre, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması halinde beraat kararı verilmesi gerektiği açıklanmış bulunulmaktadır.

İncelenen dosyada da iddianamede açıklanan ve yargılama bakımından sınırlanan eylem yalnızca; … tarihinde hacizli malı satış yerine getirmemek suretiyle teslim amacı dışında tasarruf” etmektir. Yediemin olarak muhafaza görevi verilen kişinin satış yerine götürme görevinin bulunmadığını ve hatta icra dairesinin satış yerine getirme emrinin de hukuka aykırı bulunduğunu sürekli içtihatlarımızla kabul ettiğimize karşın, yediemin hakkındaki suç ihbarı sonucunda kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken, yersiz ve haksız biçimde kamu davasının açılmış bulunması karşısında benzer düşüncelerle mahkemece verilen beraat kararının onanması gerekirken, iddianame kapsamını aşar biçimde, “hacizli malın yedieminin elinde bulunup bulunmadığının keşfen veya zabıta araştırmasıyla tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” şeklindeki sayın çoğunluğun yaklaşımı, ceza muhakemesi hukukunun ilkeleriyle bağdaşmamaktadır. Yapılan araştırma sonucunda örneğin, failin malı satış tarihinden aylar önce sattığı ortaya çıkarsa, bu iddianameye konu olmayan ve gerek suç tarihi ve gerekse hareket biçimi bakımından tümüyle başka bir eylem olacak, dolayısıyla ayrı bir iddianamenin konusunu oluşturacaktır. Başka bir anlatımla, sayın çoğunluğun yapılmasını istediği araştırma sonucunda örnekteki gibi bir durum ortaya çıksa dahi, yargılamamıza konu iddianamenin kapsamına girmediği açık bulunan bu eylem hakkında hüküm kurma olanağı bulunmamaktadır. Bu yeni olay için ayrı bir dava açılması gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle, mevcut dosyada yargılamaya konu eylem dolayısıyla derhal beraat kararı verilmesi gerektiği ve aleyhinde usule aykırı biçimde dava açılmış bulunan ve böylece AİHS’nin 6. maddesinde sözü edilen adil yargılanma hakkı da ihlal edilen sanığın mağduriyetinin bir an önce sona erdirilmesi amacıyla mahkemenin beraat hükmünün onanması gerekirken, hukuka aykırı bu durumun sürdürülmesi ve yasaya aykırı biçimde yerel mahkemeye araştırma yükümlülüğü getirilmesine ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edememekteyiz.
Yargıtay — Esas No: 2006/13770, Karar No: 2006/14556, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/13770 E.  ,  2006/14556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... ve vekili avukat ... ... gelmiş davacı tarafından gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, akrabası olan davalıya hissedarı olduğu taşınmaz ile ilgili kamulaştırma bedel artırımı davasını açmak için avukat tutması yetkisini içeren vekaleti tüm hissedarlarla birlikte verdiğini, dava sonucunda tahsil edilen paranın davalının vekalet verdiği avukat tarafından tahsil edildiğini ve davalıya ödendiğini, davalının hissesine düşen 11.744.920.875 TL ödemesi gerekirken 4.200.000.000 TL ödeme yaptığını, alınan bu miktarı göstermesi gereken ibranamenin üstünün el yazısı ile tamamı alınmış gibi doldurulduğunu ileri sürerek eksik ödenen 7.544.920.875 TL’nın ödenme tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı,davacının hissesine düşen miktarı tamamen ödeyip ibraname aldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece tanık beyanlarına dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava,vekil olarak tayin edilen davalının avukattan tahsil ettiği paradan hissesine düşenin eksik ödendiği iddiasına dayalı alacak davası olup , davalının avukattan masraflar ve vekalet ücreti mahsubu ile 46.979.683.500 TL 2006/13770-14556

Davalı,davacının hissesine düşen miktarı tamamen ödeyip ibraname aldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece tanık beyanlarına dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava,vekil olarak tayin edilen davalının avukattan tahsil ettiği paradan hissesine düşenin eksik ödendiği iddiasına dayalı alacak davası olup , davalının avukattan masraflar ve vekalet ücreti mahsubu ile 46.979.683.500 TL 2006/13770-14556

aldığı ve davacının hissesine 11.744.920.875 TL ’sı düştüğü tartışmasızdır. Davacı, davalının 4.200.000.000 TL ödendiğini kabul etmekte ancak davalı tarafından düzenlenen ibranamenin el yazılı olan bölümünün sonradan doldurulduğunu, ibranamenin tüm alacağına yönelik olmadığını iddia etmiştir. İbraname başlıklı tarihsiz belgenin daktilo ile yazılan ilk paragrafında “... ...’e verilen vekalet gereğince tahsil ettiği 58.626.150.000 TL tezyidi bedel miktarının tamamını ...’den hisselerimiz oranında tahsil ettik....’den alacağımız kalmamıştır. Kendisini ibra ederiz.”sözleri yazılıdır.Davacı bu belgenin alt tarafında miktar yazılı olan bölümün sonradan doldurulduğunu iddia etmekte olup belgenin yukarıda açıklanan ilk paragrafı geçerli bir ibraname olup altta el yazılı bölüm olmasa bile davalı savunmasını ispatlar niteliktedir. Bu belge karşısında tanık dinlenilemez, dinlenen tanık beyanlarına dayanılarak hüküm tesis edilemez. Davacı ibraz ettiği delillerle iddiasını kanıtlayamamıştır. Ne varki davacı dava dilekçesinin deliller bölümünde her türlü delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. Mahkemece, davacıya iddiası ile ilgili davalı tarafa yemin teklif etme ... olduğu hatırlatılarak sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 450.00 YTL avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 7.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11797, Karar No: 2020/5337, Tarih: 08.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/11797 E.  ,  2020/5337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ...’e karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında müştekisi belli olmayan açıktan hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 141/1 ve 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamında bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a)Dosya içeriğine ve anlatımlara göre hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiği anlaşılmakla suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

b)Suça sürüklenen çocuğun çalmış olduğu bisikletin kıymet takdir tutanağına göre 60,00 TL değerinde olduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA,bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 08.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9652, Karar No: 2010/1282, Tarih: 02.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/9652 E.  ,  2010/1282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 17.12.2007 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol,su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskun olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5325, Karar No: 2020/2317, Tarih: 03.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5325 E.  ,  2020/2317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/3, 2, 4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sanığın kubbe kısmının kaba inşaatını üstlendiği Hasan Hüseyin Cami Derneğine ait cami inşaatında işçi olarak çalışan ölenin, kalıp sökme işi yaparken on bir metre yükseklikteki kubbe sahanlık kısmından aşağı düşmesi şeklinde meydana gelen ve bir kişinin ölmesi ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ölenle sanık arasında sözleşme olmadığı, ölenin ustabaşı ...'in adamı olduğu, sorumluluğun da ustabaşına ait olduğu, olay günü sanığın bilgisi olmadan çalıştıkları, sanığın kusurunun olmadığı, cezada teşdit yapılmasının yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13631, Karar No: 2012/20363, Tarih: 10.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13631 E.  ,  2012/20363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/06/2011 tarih ve 2009/114-2011/311 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin dava dışı Hatta Ltd. Şti.'deki hisselerini 24.09.2007 tarihinde düzenlenmiş oldukları sözleşmelerle davalılara sattıklarını ve hisselerin devrinin gerçekleştirildiğini, 17.08.2007 tarihli hisse devir bedelinin ne şekilde ödeneceğinin belirlendiği sözleşme gereğince, gerçekte 160.000,00 TL olan devir bedelinin 60.000,00 TL’sinin nakden ödenmiş bulunduğunu, bakiye 100.000,00 TL’nın ise ''pasif ödeme'' olarak adlandırıldığını ve davalılarca ödeneceği kabul ve taahhüt edilen bu pasiflerin neden ibaret olduğunun “Manhattan Borç Dökümü” başlıklı belgede kalem kalem gösterildiğini, davalıların pasiflerle ilgili devir bedeli kapsamındaki “Denizbank Kredili Mevduat Hesabı” borcunu ödemediğini, müvekkillerinin bu borcu 13.841,16 TL olarak bankaya ödemek zorunda kaldıklarını, ödenen bu miktarın davalılardan ihtarname ile talep edilmesine karşın ödenmemesi üzerine icra takibi başlatıldığını, takibe davalılarca itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile müvekkilleri lehine %40 oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı vekili, sözleşmede belirtilen pasif borç tutarının sözleşmede öngörülen miktarın çok üzerine çıktığını, müvekkillerinin fazla ödeme yapma durumu ile karşı karşıya kaldıklarını, bu nedenle müvekkillerinin diğer ödemeleri yapmadıklarını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmede belirtilen pasif borç tutarının sözleşmede öngörülen miktarın çok üzerine çıktığını, müvekkillerinin fazla ödeme yapma durumu ile karşı karşıya kaldıklarını, bu nedenle müvekkillerinin diğer ödemeleri yapmadıklarını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, sözkonusu kredi borcu ödenirken, ödemenin davacılar tarafından yapıldığı kayıt altına alınmamış ise de, borcun davadışı bir şirketin bankadan kullandığı kredi ile ilgili olması, davacıların belirtilen kredi borcuna kefil olmaları ve taraflar arasındaki sözleşmede de bu kredi borcunun davalılarca ödeneceğinin kararlaştırılmış bulunması karşısında, kredi alan şirket adına bankaya ödenen ve davalılarca ödenmediği çekişmesiz olan sözkonusu kredi borcu için, davacıların davalıdan talepte bulunma hakkı doğduğu, davalı tarafça da sözkonusu ödemelerin kendilerince yapılmış olduğuna dair bir savunmanın bulunmadığı, ancak 17.8.2007 tarihli sözleşme ve eki “Manhattan Borç Dökümü” başlıklı belgede yer alan “Denizbank Kredili Mevduat Hesabı” borcundan davalıların sorumlu olacağı miktarın 10.500,00 TL olarak sınırlanmış olduğu, bu tutar ve bu tutara tekabül eden işlemiş faiz miktarı dışındaki kısımdan davalıların sorumlu olmadıkları gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalıların icra takip dosyasına vaki itirazlarının 10.500,00 TL asıl alacak, 273,40 TL temerrüt faizi olmak üzere toplam 10.773,40 TL üzerinden iptaline ve % 40 icra inkar tazminatına tekabül eden 4.309,36 TL’nın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Taraflarca yapılan sözleşmede, hisse bedeli olarak kararlaştırılan 160.000,00 TL'nın, 100.00,00 TL'sı hisseleri devredilen şirketin borçlarına karşılık olmak üzere, devredenlere ödenmemiş ve bu tutar devralanlar uhdesinde tutulmuştur. Davacıların, 100.00,00 TL'lik bölüm için talepte bulunabilmesi için, ya bu 100.00,00 TL'lik borcun kendileri tarafından ödenmesi ya da şirketin borcunun 100.00,00 TL'nın altında bulunmuş olması gerekir. Bu koşullar gerçekleşmeden, şirketin borcu nedeniyle davalılar uhdesinde tutulan 100.00,00 TL'nın talep edilmesi mümkün değildir. Nitekim, mahkeme tarafından görüşüne başvurulan bilirkişi de aynı yönde mütaalada bulunmuştur. Bu durumda, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davalılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12026, Karar No: 2015/5661, Tarih: 15.04.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/12026 E.  ,  2015/5661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ :Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM :Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın cezada artırım nedeni olabilmesi için, eylem sonucunda onsekiz yaşını doldurmayan mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, suç tarihinden itibaren en az 6 ay geçtikten sonra yapılması gerektiği gözetilmeden, Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalında 6 aylık süreden önce 26.04.2013 günü yapılan muayeneye istinaden 13.05.2013 tarihinde düzenlenen rapora dayanılarak, suça sürüklenen çocuğa verilen cezanın TCK.nın 103/6. maddesiyle artırıma tâbi tutulması,

Uygulamaya göre de,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.11.2007 gün ve 2007/5-142 Esas, 2007/240 Karar sayılı ilamında vurgulandığı gibi, suça sürüklenen çocuğun mağdureye karşı, değişik zamanlarda birden çok defa basit cinsel istismar suçunu gerçekleştirmesi sonucu, TCK.nın 61/4-5. maddesindeki sıralamaya göre 103/1, 103/3 ve 103/4. maddeleri ile belirlenen cezadan sonra 103/6. maddesinin tatbiki ile bundan sonra 103/4. maddesi ile belirlenen ceza miktarı üzerinden 43/1. maddesi uygulanarak bulunacak miktarın, 103/6. madde ile tayin edilecek ceza süresine eklenmesi suretiyle hüküm kurulması gerekirken, 103/1, 103/3, 103/4, 43/1 ve 103/6. maddelerinin sırası ile uygulanması neticesinde eksik ceza tayini,

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK.nın 103/4. maddesi uyarınca 6 yıl 9 ay hapis cezası belirlendikten sonra aynı Kanunun 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım yapılırken 7 yıl 17 ay 7 gün yerine, 8 yıl 4 ay 7 gün hapis cezasına hükmolunması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, suça sürüklenen çocuğun ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.