muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6984, Karar No: 2014/11064, Tarih: 14.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/6984 E.  ,  2014/11064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (2 kez)

HÜKÜM : Mahkûmiyet (2 kez)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Sanığın hakkında 2013 yılında işlediği beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında 2008 yılında işlediği beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Tüm dosya kapsamına göre; sanığın 2008 yılı içerisinde değişik zamanlarda katılanın direncini kıracak şekilde kasten yaralama eyleminde bulunarak içi boş olarak, erkek cinsel organının üzerine takılıp kullanılabilecek şekilde ahşaptan imal edilen yapay uzuv ile nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediğinin anlaşıldığı olayda; katılana ait 04.10.2013 tarihli Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne ait raporda; katılanda tespit edilen post travmatik stres bozukluğu ve depresyon rahatsızlıklarının iddianamede geçen 05.05.2013 tarihindeki olaylardan sonra ağırlaştığının belirtildiği, katılanın ruh sağlığındaki bozulmanın sanığın 2008 yılında gerçekleştirdiği eylemler neticesinde mi oluştuğu, yoksa iddianameye Konu 05.05.2013 tarihindeki olaylardan sonra mı geliştiği konusunda açık bir değerlendirme olmadığı anlaşılmakla; bu hususta yeniden rapor aldırılarak sonucuna göre eşe karşı nitelikli cinsel saldırı eyleminin TCK.nın 102/2. maddesi kapsamındaki halinin şikâyete tâbi oluşu ve şikâyet süresi de dikkate alınarak sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan (2 kez) kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Sanık ile katılanın eylemler gerçekleşmeden önce resmi nikah yapmak suretiyle evlendikleri, suç tarihlerinde aynı evde ikamet ettikleri, sanığın cinsel saldırı suçu esnasında cinsel saldırının gerçekleştirilmesi amacı dışında ayrıca katılanın hürriyetini kısıtılayıcı bir davranışta bulunduğuna dair bir delilin bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları yönünden oluşmadığı gözetilmeksizin beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5924, Karar No: 2014/8274, Tarih: 18.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/5924 E.  ,  2014/8274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/338184

Mahkeme : ADANA 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Hüküm Tarihi- Numarası : 11.05.2010 - 2009/786 esas ve 2010/1201 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 18.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5428, Karar No: 2019/6859, Tarih: 13.11.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/5428 E.  ,  2019/6859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Gerekçeli kararın; davalı ... San. AŞ.'ye Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmış ise de tebligata esas alınan adresin Ticaret Sicil Gazetesinde " ... - ... Makine ...Konstrüksiyon" işletme adı ile kayıtlı olduğu, buna göre davalı olarak görünen ... Makine San. AŞ. unvanın bulunmadığı anlaşılmaktadır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi 2. fıkrası, Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, taraf teşkilinin yöntemince sağlanmadığı, Ticaret Sicil Gazetesinde görünen Ruhi Karatop'un tüzel kişiliği haiz olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda, ...'un MERNİS sisteminde kayıtlı yerleşim yeri adresinin tespit edilerek, 7201 sayılı Kanun'un 10/2. maddesine göre adres kayıt sistemindeki adresine, bu adreste bulunmasa dahi anılan Kanunun 21. maddesi gereği tebligatın yapılması amacıyla,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,

Davalılardan ... Boyama Ltd. Şti. vekiline ait duruşma talebinin tebligat eksikliği giderildikten sonra değerlendirilmesine, 13/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2633, Karar No: 2011/1919, Tarih: 24.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/2633 E.  ,  2011/1919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 24/07/2002 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, hakaret niteliğindeki haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; komşu olan taraflardan davalıların bahçelerinde tavuk beslemeleri nedeniyle başlayan tartışmada davalıların; çocukları olmayan davacılara söyledikleri hakaret nitelikli sözler nedeniyle ceza mahkemesinde yargılanıp cezalandırıldıkları anlaşıldığından olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına takdir edilen 6.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacılar yararına 1.000,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinin silinerek yerine 1 nolu bent olarak "1-İstemin bir bölümünün kabulü ile 500,00 TL manevi tazminatın davalılardan ...’dan, 500,00 TL manevi tazminatın davalı ...'dan olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte alınıp davacılardan ...'a; 500,00 TL manevi tazminatın davalılardan ...’dan, 500,00 TL manevi tazminatın ...'dan olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte alınıp davacılardan ...'a verilmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan "...720,00..." biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "...575,00..." sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 4 nolu bedinde yer alan "...243,00..." biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "...27,00..." sayı dizisinin yazılmasına; davalıların diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine, kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3838, Karar No: 2021/1561, Tarih: 12.04.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/3838 E.  ,  2021/1561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hüküm süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, yükleniciden bağımsız bölüm satın alan tarafından arsa sahibi ve yüklenici aleyhine temliken tescil nedeniyle açılmış olup, bağımsız bölüme isabet eden arsa payının tapu kaydının iptâli ve tescili talebine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulü ile dava konusu ... Mahallesi 1863 ada 7 parsel (eski 5 parsel) arsanın davalı arsa sahipleri adına olan tapu kayıtlarının iptâli ile davacı adına tesciline, davalı yüklenici hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar, davalı arsa sahipleri tarafından temyiz edilmiştir. Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde arsa sahiplerinin temel borcu, üzerine bina yapılacak arsayı hukuki ayıptan ari olarak yükleniciye teslim etmek, yüklenicinin temel borcu ise, arsa sahiplerine ait arazi üzerinde imara, tasdikli ruhsat ve projesine, sözleşmeye, fen ve sanat kurallarına uygun bir yapı meydana getirerek arsa sahiplerine teslim etmektir. Diğer taraftan arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde meydana getirilen esere karşılık yükleniciye eser bedeli, yapının bağımsız bölümlerindeki devri kararlaştırılan arsa paylarının temliki suretiyle ödenir. Yüklenici hak kazanacağı bağımsız bölümlerin tapusunu doğrudan arsa sahiplerinden talep edebileceği gibi şahsi hakkını üçüncü kişilere de devredebilir. Sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı mülga Borçlar Kanunu'nun 162. maddesi hükmünce sözleşmede yasaklanmadığı veya işin mahiyetinden aksi anlaşılmadığı sürece yüklenici, üçüncü kişilere yasanın 163. maddesi gereği yazılı olmak koşuluyla şahsi hakkı devredebilir. Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinden kaynaklanan bu tür uyuşmazlıklarda yükleniciden şahsi hakkını temlik alan üçüncü kişinin satışa ilişkin iddiasını yükleniciye karşı, temellük edilen şahsi hakkın kazanıldığı iddiasını ise arsa sahiplerine karşı ispat etmesi gerekir. Çünkü tescile ancak yüklenicinin arsa sahiplerine karşı edimlerini bütünüyle yerine getirmesi halinde karar verilebilir. Görülecek davada ise aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunması sebebiyle yüklenici ve arsa sahiplerinin davadaki varlığı ayrı ayrı düşünülemez.

Öte yandan zorunlu dava arkadaşlığı bulunan hallerde zorunlu dava arkadaşı bulunanlar hakkında farklı karar verilememe ilkesi mevcut olup, tapu sicilinin tutulması kamu düzeninden olmasına, tek bir hüküm verme mecburiyeti olan hallerde, uyuşmazlığın tek bir hükümle sonuçlandırılması gerekmekte olup, bir kısım davalı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, bir kısım davalılar hakkında kabulüne karar verilmeside anılan ilkeye aykırı olmuştur. Bkz Y.H.G.K 30.12.2009 T. 575-618 sayılı kararı.Bu açıklamalara göre, temliken tescil talepli davalarda kayıt maliki olan arsa sahipleri ile davacının âkidi olan yüklenici arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmakta olduğundan, davalıların hukuki durumlarının birlikte değerlendirilmesi ve haklarında tek hüküm kurulması gerekirken, arsa sahipleri ile yüklenici hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması hatalı olmuştur.Öte yandan davacı davasında yükleniciden arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre isabet eden 4. kat 9 no.lu bağımsız bölümü satın aldığını ileri sürerek tapudaki arsa payının davalılar adına olan kaydının iptâli ve adına tescilini talep ve dava etmiştir. Yüklenici dışındaki arsa sahibi davalılar vekâlet ücreti ve yargılama gideri talep edilmemesi koşuluyla davayı kabul etmişlerdir. Dosya kapsamından sözleşme konusu inşaatın yapıldığı taşınmazda kat irtifakı tesis edilmemiş olup, taşınmazın davalılardan ..., ... ile ..., ..., ...’nin murisi Hüseyin Kalafat adına paylı mülkiyet halinde kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının talebi inşaat yapılan taşınmazdaki 4. normal kat 9 nolu bağımsız bölüm ile ilgili olduğu ve taşınmazda henüz kat irtifakı tesis edilmediğinden mahkemece tapu ve kat irtifakı konularında uzman teknik bilirkişiden davacıya isabet eden 4. normal kat 9 no.lu bağımsız bölümün kat irtifakına esas arsa payı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınarak bağımsız bölüm numarası da verilerek hesaplanacak arsa payı üzerinden tapu kaydının iptâl ve tesciline karar verilmesi gerekirken bu husus üzerinde durulmadan ve 6100 sayılı HMK m. 26'da öngörülen taleple bağlılık kuralına aykırı şekilde talep aşılarak, 1863 ada 7 parsel (eski 5 parsel) sayılı taşınmazın tamamının tapu kaydının iptâli ile davacı adına tesciline karar verilmesi doğru olmamıştır. (Emsal: Y.H.G.K. 10.06.2010 T. 290 E, 328 K.; Y. 15. HD. 02.03.2020 T. 2020/525 E. 2020/853 K.; Y. 15. HD. 02.03.2020 T. 2020/524 E. 2020/852 K. sayılı ilamları)Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar üzerinde durulmadan yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuş, kararın belirtilen nedenlerle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 12.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/372, Karar No: 2009/1372, Tarih: 09.03.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/372 E.  ,  2009/1372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Tespit maliki Yalnızsöğüt Köyü Tüzel Kişiliği’ne temyize konu Mahkeme kararının Tebligat Yasası'na uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

2- Kadastro tespiti sırasında çekişmeli taşınmazlara uygulanan 1937 tarihli ve 516 tahrir numaralı vergi kaydının,

3- Dava konusu taşınmazlara komşu bulunan 18, 20 ve 103 sayılı parsellerin kadastro tespit tutanak suretleri ile varsa dayanakları kayıtların dairesinden getirtilerek dosyasına konulması,

4- Yalnızsöğüt Köyüne ait 444 sayılı parselin kadastro tespit tutanağı aslının ve tespiti kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kaydının,

5- Yalnızsöğüt Köyünün 19 ve 141 sayılı parsellerinin kadastro tespit tutanaklarının kesinleşip kesinleşmedikleri araştırılarak kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının hükmen kesinleşmiş iseler buna dair mahkeme ilamlarının onaylı örneklerinin, getirtilerek dosyasına konulması,

6- Dosya içerisinde kadastro tespit tutanaklarının ve eklerinin, dava dilekçesi, keşif tutanakları raporlar ve duruşma tutanakları ile diğer belge ve delillerin gelişigüzel ve dağınık vaziyette bulunduğu görülmekle, temyiz incelemesinin en kısa sürede ve doğru şekilde yapılmasının sağlanması bakımından dava dosyasının H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğinin 25. maddesine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenerek dizi pusulasına bağlanması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17323, Karar No: 2012/371, Tarih: 18.01.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/17323 E.  ,  2012/371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/1, 89/2-b, e, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, sanığın olay nedeniyle meydana gelen zararı karşılamadığı dolayısıyla Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması müessesesinin şartlarının oluşmadığı ve 19.12.2006 tarihinden önce düzenlenip kabul edilen iddianamede, 5271 sayılı CMK'nın 5560 sayılı Kanunla değişmeden önceki, iddianamenin kabulünden sonra alt dereceli mahkemeye görevsizlik kararı verilemeyeceğine ilişkin 6. Maddesi nazara alınarak, görevli mahkemenin Sulh ceza mahkemesi olduğundan bahisle tebliğnamedeki bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.

Sanığın olay günü kullandığı araçla bölünmüş yol girişine yakın bir yerde frene basmasıyla direksiyon hakimiyetini kaybedip bölünmüş yolda karşı şeride girerek, karşıdan karşıya geçmeye çalışan mağdura çarparak mağdurun hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, sanığın ters yola girmesi eyleminin direksiyon hakimiyetini kaybetmesi nedeniyle meydana geldiği dikkate alındığında bilinçli taksirin unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, mahkemece toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 18.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1781, Karar No: 2020/7452, Tarih: 17.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/1781 E.  ,  2020/7452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, 08.04.2010 tarihli iddianame ile, mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenleme” ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak “sahte fatura kullanma” suçundan hüküm kurulması,

2- Sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden, hangi yıldan hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/33993, Karar No: 2013/6087, Tarih: 13.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/33993 E.  ,  2013/6087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Üst Cumhuriyet Savcısı'nın mahkemeye 30.03.2011 tarihinde UYAP sistemi üzerinden süre tutum talepli temyiz dilekçesi gönderdiği ve bu dilekçenin aynı gün mahkemece UYAP sistemi üzerinden havale edildiği anlaşılmakla, üst Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz talebi süresinde kabul edilerek tebliğnamedeki red isteyen düşünce benimsenmemiştir.

1- 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu düzenlenmiş, aynı maddenin 6. fıkrasındaki objektif ve sübjektif koşulların oluşması durumunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği belirtilmiş, 9. fıkrada da sanıkların 6. fıkranın (c) bendinde belirtilen koşulu derhal yerine getiremediği takdirde; sanıklar hakkında mağdura veya kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödemek suretiyle tamamen gidermesi koşuluyla da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebileceği düzenlenmiş ve ayrıca 8. fıkrasında ise; denetim süresi içerisinde bir yıldan fazla olmamak üzere mahkemenin belirleyeceği süreyle sanıkların denetimli serbestlik tedbiri olarak, kanunda açıklanan veya diğer bir yükümlülüğün yerine getirilmesine karar verilebileceği belirtilmiş ve söz konusu yükümlülükler üç bent halinde açıklanmıştır.

Buna göre;

a) Bir meslek veya sanat sahibi olmaması halinde, meslek veya sanat sahibi olmasını sağlamak amacıyla bir eğitim programına devam etmesine,

b) Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

c)Belli yerlere gitmekten yasaklanmasına, belli yerlere devam etmek hususunda yükümlü kılınmasına ya da takdir edilecek başka yükümlülüğü yerine getirmesine, mahkemece karar verilebilecektir.