muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/342, Karar No: 2015/2685, Tarih: 25.11.2015

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardan bağımsız bölüm satın alınması halinde Borçlar Kanunu’nun 163. maddesi (TBK m. 184) gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Borçlar Kanunu’nun 167. maddesi gereğince; “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Borçlar Kanunu’nun 81. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Yapılan bu genel açıklamalardan sonra, somut olaya gelince; davacı, davalı yüklenici Yoral Yapı Ltd.Şti'ne düşen dava konusu 1642 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 10 numaralı bağımsız bölümü yükleniciden satın aldığını iddia ederek taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tescilini istemiştir. Davacı, alacağın temliki hükümlerine dayanarak ve yüklenicinin halefi sıfatıyla eldeki davayı açmıştır.Dolayısıyla davacının 10 numaralı bağımsız bölümün adına tecilini isteyebilmesi için öncelikle davalı yüklenici Yoral Yapı Ltd.Şti'nin 05.03.1998 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi ve ek protokoller çerçevesinde üzerine düşen edimini yerine getirmiş olması gerekir.

Nitekim davalı yüklenici Yoral Ltd. Şti. tarafından Foça Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/30 E 2004/217 K. sayılı dava dosyasında edimlerini yerine getirmiş olması nedeniyle 10 no'lu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile adına tescilini istemiş, birleşen davada ise arsa maliki ..., eksik iş bedeli, cezai şart, gecikme tazminatı ve 1 no'lu bağımsız bölüme yaptığı masrafları ve yine sözleşmede yükleniciye düşen, sonradan aralarında yaptıkları 26.10.2000 tarihli ek protokolle kendisine verilmesi kararlaştırılan 6 no'lu bağımsız bölümün aidiyetinin tespitini istemiştir. Mahkemece, yüklenicinin edimlerini yerine getirmemiş olması nedeniyle tapu iptali ve tescil davasının reddine, arsa malikinin açtığı davada taleple bağlı kalınarak noksan ve ayıplı işler bedeli olarak 5.000,00 TL, ceza şart olarak 4.000,00 TL ve 1 no'lu bağımsız bölüme yaptığı masraflardan 350.00 TL'nin yükleniciden tahsili ile arsa malikine ödenmesine ve 6 no'lu bağımsız bölüm 26.10.2000 tarihli protokol gereğince arsa malikine kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, gecikme tazminatı yönünden ise davanın reddine karar verilmiş ve bu karar Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir.

Bu itibarla mahkemece öncelikle davalı yüklenici Yoral Yapı Ltd.Şti'nin edimini tam olarak yerine getirip getirmediği, inşaatın katlanabilir seviyede olup olmadığı, katlanabilir seviyede ise eksik iş bedelini davacının depo edip etmeyeceği hususları araştırılmalıdır. Bu araştırmalar sonucunda davacı adına tescil şartlarının oluştuğunun anlaşılması durumunda ise yargılama aşamasında dava konusu 10 numaralı bağımsız bölümü tapudan temlik alan davalı ...'in TMK'nın 1023 maddesine göre iyi niyetli kayıt maliki olup olmadığı hususu irdelenmelidir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmelerde bir kısım üyelerce; davacının dava konusu taşınmazın adına tescilini isteyebilmesi için öncelikle davalı ...'in iyi niyetli kayıt maliki olup olmadığının araştırılmasının gerektiği, davalı ...'in iyi niyetli kayıt maliki olmadığı ispat edildiği takdirde diğer tescil koşullarının araştırılması gerektiği bu nedenle Özel Dairenin bozma ilamının yerinde olduğu görüşü savunulmuşsa da, yukarıda anlatılan nedenlerle çoğunlukça bu görüş benimsenmemiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmelerde bir kısım üyelerce; davacının dava konusu taşınmazın adına tescilini isteyebilmesi için öncelikle davalı ...'in iyi niyetli kayıt maliki olup olmadığının araştırılmasının gerektiği, davalı ...'in iyi niyetli kayıt maliki olmadığı ispat edildiği takdirde diğer tescil koşullarının araştırılması gerektiği bu nedenle Özel Dairenin bozma ilamının yerinde olduğu görüşü savunulmuşsa da, yukarıda anlatılan nedenlerle çoğunlukça bu görüş benimsenmemiştir.

Hal böyle olunca; yerel mahkeme direnme kararının yukarıda belirtilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekili ile davalı ... Ltd.Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine 25.11.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22691, Karar No: 2011/1882, Tarih: 16.02.2011

**4. Ceza Dairesi         2010/22691 E.  ,  2011/1882 K.**

**"İçtihat Metni"**

İftira suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 28/01/2010 tarihli ve 2010/42 soruşturma, 2010/154 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Muş Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığınca verilen 22/02/2010 tarihli ve 2010/112 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 26.07.2010 gün ve 49036 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.08.2010 gün ve 186858 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “Dosya kapsamına göre. sanıklar hakkında işledikleri iddia edilen iftira suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; dosya içerisinde mevcut tanık ...'nin 05/01/2010 tarihli Cumhuriyet savcılığında alman beyanlarında şüpheli ...'un kendisine "... ve ... kardeşler ile sorunum var. Ben uyuşturucu, esrar ve silâh bulurum. Sen de bunları bu şahısların evlerine, işyerlerine, arabalarına bırakırsın, polise ihbar ederiz, bu şekilde bunları yakalatalım." şeklinde ifadeler kullandığını beyan etmesi karşısında, eylemin suç işlemeye teşvik kapsamında değerlendirilebileceği cihetle, delillerin şüpheli ... hakkında kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu gibi bu delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, itirazın bu yönden kabulü ile şüpheli ... hakkında kamu davasının açılmasına karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü:

Gereği görüşüldü:

5271 sayılı CYY.nın 170/2. maddesinde; "soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler'", hükmü ile dava açma görevi 'yeterli şüphe' ölçütüne bağlanmış ve aynı yasanın 172. maddesinde de; "Cumhuriyet savcısı soruşturma evresi sonunda, kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükmüne yer verilerek, özü itibariyle kişi haklarını ihlal edici niteliği bulunan kamu davasının yalnızca yasal koşulları oluştuğunda açılması, aksi takdirde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesi istenilmiştir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. ve Anayasanın 36. maddesinde düzenlenerek güvence altına alınan adil yargılanma hakkının soruşturma evresinde de gözetilmesi gerekmekte ve 5271 sayılı CYY.nın 160/2. maddesi uyarınca Cumhuriyet Savcısının şüphelinin lehine olan delilleri de toplama ve haklarını koruma yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu nedenle, suç işlendiğine ilişkin bir hali öğrenen ve CYY.nın 160/1. maddesi uyarınca kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere işin gerçeğini araştırmaya başlayan C. savcısı soruşturma evresinde elde ettiği delilleri değerlendirmek suretiyle, açıklanan yasa hükümleri uyarınca kamu, yakınanlar ve şüphelinin haklarını gözeterek bir karar vermekle yükümlüdür.

İncelenen dosyada yakınanın dilekçesi üzerine şüpheliler hakkında iftira suçuyla ilgili olarak soruşturma başlatılmış, Bingöl C. Başsavcılığının 28.1.2010 tarihli kararında; tanık ...'nin anlatımında, şüpheli ...'un kendisine; "... ve Mustafa ile sorunumuz var, onları tekrar cezaevine nasıl yollarız, bana yardımcı ol, evlerine arabalarına veya bürolarına temin edeceğim uyuşturucu ve silahlan at, sonra da polise ihbar edelim" dediği, ancak tanığın bu teklifi kabul etmeyerek durumu yakınanlara anlattığının anlaşılmasına karşı, iftira suçunun oluşması veya teşebbüs aşamasında kalması için eylemin icrai davranışlarına başlanılması gerekmesine karşın, hazırlık hareketlerinden öteye geçilmemesi ve başka bir suçun da oluşmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin olarak verilen kararın usul ve yasaya uygun bulunduğunun anlaşılması ve TCY.nın 39. maddesindeki iştirak hallerinden biri olan 'yardım' etme şeklindeki suça iştirakten söz edilebilmesi için de ortada elverişli hareketle icrasın başlanılan bir suçun bulunmasının zorunlu bulunması karşısında, yakman vekilinin itiraz dilekçesinde ileri sürdüğü TCY.nın 39. maddesindeki suç işlemeye teşvik fiilinin olayda gerçekleştiğine ilişkin Adalet Bakanlığının yasa yararına bozma isteğini içeren yazısındaki gerekçenin de yerinde bulunmaması nedenleriyle, kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı gerçekleşen itirazı reddeden merci kararı yasaya uygun görüldüğünden, CYY.nın 309. maddesi koşullarını taşımayan YASA YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 16.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13971, Karar No: 2024/16386, Tarih: 03.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2024/13971 E.  ,  2024/16386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/518 E., 2017/670 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İTİRAZA KONU KARAR : Onama

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 16. Ceza Dairesinin, 20.02.2018 tarihli ve 2017/3439 Esas, 2018/397 sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2024 tarihli ve KD - 2024/41676 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

İtiraza konu uyuşmazlık; sanığın, olay tarihinde nakil edildiği cezaevine girişi esnasında yapılan aramada tespit olunan örgütsel doküman bulundurmanın tek başına örgüt üyeliği suçunu oluşturmayacağı gibi devletin gözetimi ve denetimi altında ceza infaz kurumunda hükümlü iken vuku bulan bu eyleminin tekrar örgüt ile bağ kurduğu anlamına da gelmeyeceğinden unsurları oluşmayan suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken mahkumiyetine dair verilen kararın onanmasının hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Dairemizce de benimsenen, öğretide ekseriyetle kabul gören yerleşik yargısal kararlara göre, örgütü yönetmek ya da örgüte üye olmak suçları mütemadi (kesintisiz) suçlardandır. Yani fiilin icrası süreklilik arz eder. Bu suçlarda örgüt hiyerarşisine dahil olup faaliyetlere başlanmakla suç tamamlanmıştır. Ancak fiilin icrası devam ettiği müddetçe fiilin ifade ettiği haksızlık da süreceğinden suç işlenmeye devam edecektir. Failin kendi isteğiyle ya da irade dışı olarak örgütten ayrılması halinde suç bitmiş olacaktır. Mütemadi suçların tamamlanmasıyla bitmesi aynı anlamı taşımamaktadır.

Mütemadi suçların ceza ve muhakeme hukuku bakımından önemli sonuçları mevcuttur. Ceza hukuku bakımından, suça teşebbüs fiilin bitmesine kadar değil tamamlanmasına kadar mümkündür. İştirak ise bitinceye kadar gerçekleşebilir. Suç işlenmeye devam ettiğinden, koşulları varsa meşru savunma hükümleri uygulanabilir. Uygulanacak ceza hükümleri bakımından temadinin bittiği tarih esas alınmalıdır. Yine kusur yeteneği ve yaş küçüklüğü bitiş tarihine göre tayin edilir.

Muhakeme hukuku bakımından ise, zamanaşımı, yetkili mahkeme ve şikayet süresi temadinin bitişine göre değerlendirilecektir. Ancak suçun mütemadi niteliği, kural olarak görevli mahkemenin belirlenmesi ya da kovuşturma usulünün tespiti bağlamında bir özellik taşımaz. Örgüt üyeliği temadi eden suçlardan olması nedeniyle hukuki ve fiili kesintiyle sona erecektir. Kesinti tarihi suç tarihidir.

Mütemadi suçlarda iddianame düzenlemekle hukuki kesintinin gerçekleştiğinin kabulü halinde dava zamanaşımı süresi de işlemeye başlayacaktır. Bir taraftan suç işlenmeye devam ederken iddianameyle kamu davası açılması nedeniyle bu suçun dava zamanaşımına uğrama tehlikesi ortaya çıkacaktır. Diğer taraftan tamamlanan ancak bitmeyen mütemadi suçtan dolayı aynı sanık hakkında çok sayıda iddianame düzenlenebilecektir. Kamu davası açılması için yeterli delil bulunan hallerde savunma alınmaksızın dava açılmasına engel hal yok ise de, mütemadi suçlardan olan örgüt üyeliği suçunda yakalamanın gerçekleşmediği durumda dava açılması bir yarar sağlamayacaktır. Bu nedenlerle, örgüt üyeliği suçunda, temadinin fiili kesinti(yakalanma) ile meydana geleceği kabul edilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaylar değerlendirildiğinde;

Oluş, iddia, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamına göre;

Cezaevinde silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan hükümlü olarak bulunan sanığın, Kandıra 1 ve 2 Nolu F tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu içerisinde, PKK/KCK terör örgütü tarafından örgütün yönetimine bağlı bir şekilde "Zindan Tüzük ve Yönetmeliği" adı verilen talimatname ile örgütsel işleyişi belirleyen kurallar çerçevesinde cezaevi içerisinde dolaştırılan talimat, eğitim ve haberleşme notlarını kendi el yazısıyla hazırlayarak, "Topraksızlar" isimli kitabın kapak kısmına gizlediği, bu suretle örgüt üyeliğini sürdürdüğü kabul edilmişse de;

yukarıda ayrıntıları izah edildiği üzere, silahlı terör örgütüne üye olma suçunun temadi eden suçlardan olması, mütemadi suç niteliğinde olan silahlı terör örgütüne üye olma suçunda temadinin fiilen yakalanma ile kesileceği, bu durumda kişinin irade dışı olarak örgütten ayrıldığının hukuken kabul edilmesi gerektiği, ancak yakalanan kişinin serbest bırakılması üzerine sonradan gerçekleştirdiği eylemlerle örgütle tekrar bağ kurduğunun anlaşılması halinde ikinci kez örgüt üyeliği suçundan cezalandırılmasının mümkün olacağı nazara alındığında, silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, devletin gözetimi ve denetimi altında ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, dosya kapsamına yansıyan eylemlerinin tekrar örgüt ile bağ kurduğu anlamına gelmeyeceği gibi bu eyleminde tek başına örgüt üyeliği suçunu oluşturmayacağı, bu nedenlerle sanığın eyleminin 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun ve bu Kanuna göre hazırlanan yönetmelik kapsamında disiplin cezasını gerektirdiği nazara alınmadan, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine yönelik hüküm kurulmasında hukuka aykırılık bulunduğu görülmekle itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 16. Ceza Dairesinin, 20.02.2018 tarihli ve 2017/3439 Esas, 2018/397 sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 26.04.2017 tarihli ve 2017/518 Esas, 2017/670 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2077, Karar No: 2018/1519, Tarih: 20.02.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/2077 E.  ,  2018/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 06/07/2011 tarihi ile denetim süresi içerisinde suçun işlendiği 07/01/2013 tarihi arasında zamanaşımının durduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun müştekinin park halinde bulunan suç konusu motosikleti ittirerek götürmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Müştekinin, ... Mahallesi ... sokak üzerindeki Avcılar Kulübünün önüne park ettiği motosikletinin çalındığı, kolluk görevlilerince düzenlenen 17/09/2010 tarihinde düzenlenen tutanak içeriğine göre haklarında kovuşturmaya yer olmadığına kararı verilen ..., ... ve temyiz dışı ... ... ... şüphe üzerine yakalandıklarında söz konusu motosikleti ... ...'nın park edildiği yerden alarak.... Sokağına kadar ittirerek götürdüğünü ve çalıştırmaya

çalıştığını, çalıştıramaması üzerine ... Mahallesi ... Sokağa bıraktığını beyan ettikleri gözetildiğinde suça sürüklenen çocuğun eyleminin tamamlandığı gözetilmeden yazılı şekilde teşebbüs hükümlerinin uygulanması.

3- Kolluk görevlilerince 17/09/2010 tarihinde düzenlenen tutanak içeriğine göre haklarında kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilen ..., ... ve temyiz dışı ... ... ... şüphe üzerine yakalandıktan sonra, suça konu motosikleti sakladıkları yeri söylemek suretiyle müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine 20/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1730, Karar No: 2015/5060, Tarih: 30.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/1730 E.  ,  2015/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi (İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

ŞÜNCE : Bozma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında düzenlenen iddianameye göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı da dava açılıp mahkemece bu suçtan da mahkûmiyet kararları verildiği ve bu hükümlerin de O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilmesine karşılık, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.02.2015 günlü, 2013/179155 sayılı tebliğnamede bu konuda görüş bulunmadığı anlaşıldığından, bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.