muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13915, Karar No: 2022/16998, Tarih: 14.12.2022

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının doğru biçimde belirlenmesi gereklidir. Söz konusu belirlemenin ise, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan yönetmelik hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Somut olayda; kaza neticesinde davacının maluliyetine ilişkin olarak alınan Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı tarafından düzenlenen 25.09.2020 tarihli raporda, davacının kaza nedeniyle oluşan maluliyeti %29.2 olarak belirlenmiştir. Anılan bu raporun, kaza tarihi itibariyle uygulanması gereken Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Yönetmeliği hükümlerine göre düzenlenmesi usule uygun ise de belirlenen maluliyet oranının tamamı psikiyatrik rahatsızlık teşkil ettiği halde, rahatsızlığın sürekli olup olmadığı, kaza ile illiyeti hususlarında yeterli açıklama içermemekte olup bu yönüyle anılan rapor hükme esas almaya elverişli değildir. Ayrıca dosyada mevcut aynı yönetmelik hükümlerine göre hazırlanan Balıkesir Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı tarafından hazırlanan rapor ile hükme esas alınan raporda belirtilen maluliyet oranları arasında çelişki mevcuttur.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; davacının kazayla ilgili psikiyatrik şikayetleri ile uygulanan tedaviye yönelik tüm belgelerin (psikiyatri poliklinik kayıtları, reçeteler, ilaç raporları) davacı taraftan sorulup, ilgili yerlerden temin edilmesinden sonra, davacının muayenesi yapılarak psikiyatrik rahatsızlığının devam edip etmediği, kaza ile maluliyet arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı, sürekli olup olmadığının ve davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceğinin tespiti için en yakın Üniversite Hastanesinin Adli Tıp Anabilim Dalından içerisinde psikiyatri alanında uzman doktorun da bulunduğu heyetten olay tarihinde yürürlükte olan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Yönetmeliği ölçülerine uygun rapor alınarak, davacının kaza nedeniyle sürekli çalışma gücü kaybı bulunup bulunmadığı ve varsa oranı konusunda ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli çelişkiyi gideren rapor alınarak (usuli kazanılmış haklar gözetilmek suretiyle) sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Davacının 03.04.2015 tarihli trafik kazası tespit tutanağında ve davaya konu kaza nedeniyle düzenlenmiş emniyet evraklarında adı bulunmamakta olup dosyaya sunulan 21.12.2018 tarihli ifade tutanağı ile yaralandığını ve şikayetçi olduğunu belirttiği görülmüş olup akıbeti anlaşılmadığından ilgili ceza dosyası dosya arasına alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

3-Davacının 03.04.2015 tarihli trafik kazası tespit tutanağında ve davaya konu kaza nedeniyle düzenlenmiş emniyet evraklarında adı bulunmamakta olup dosyaya sunulan 21.12.2018 tarihli ifade tutanağı ile yaralandığını ve şikayetçi olduğunu belirttiği görülmüş olup akıbeti anlaşılmadığından ilgili ceza dosyası dosya arasına alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

4-5684 sayılı Sigortacılık Kanunu, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13. maddesi ve karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT'nin 17/2. maddesi gereği, davacı yararına hükmedilecek vekalet ücretinin, tarifeye göre belirlenen nispi vekalet ücretinin 1/5'i tutarında (maktu ücretin altında kalmamak kaydıyla) olması gerektiği gözetilmeden, fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2), (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile ... kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 14.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9571, Karar No: 2020/7323, Tarih: 03.12.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/9571 E.  ,  2020/7323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalının ... numaralı abonesi olduğunu, davalının büyük ticari müesseselerde OSOS sistemine geçmesi ile birlikte 2011 yılı itibari ile sayacının yeni sisteme uygun sayaç ile değiştirildiğini, 15/07/2011 tarihli protokol ile mevcut sayacın bozuk olması ile yeni sayaç takıldığını, OSOS sisteminde sayaç okuması ve kontrolünün merkezi sistemle yapıldığını ve elektrik dağıtıcısı firmanın taşeron firma elemanlarının sistem uyarısı üzerine fabrika binasına geldiklerini, görevlilerin uzaktan okuma sisteminin de 3 faz elektriğin 1 fazının kesintili olarak değer kaydettiğini ve bu nedenle saati kontrol edeceklerini beyan ederek sayaç üzerindeki mühürleri sökmek suretiyle saate müdahale ettiklerini, gelen görevlilerin müdahaleye rağmen arızanın devam ettiğini bunun kullanıcı hatası olmayıp sayaçtan kaynaklandığını, sayaçta sorun olması halinde yenisi ile değiştirileceğini beyan ettiklerini ve 13/03/2012 tarihli protokol başlıklı belgeyi düzenlediklerini, söktükleri sayacın yerine geçici olarak başka bir sayacın değiştirme protokolü ile takıldığını, mühürlerinin de kontrol edilerek yeni mühür numaralarının protokole geçirildiğini, bilahare davalı görevlilerinin 05/04/2012 tarihinde gelerek önceki sayacın arızalı olduğu bilgisini vererek yeni bir sayaç taktıklarını, 08/11/2012 tarihinde davalı tarafından gönderilen yazıda daha önce 15/07/2011 tarihinde bozuk olan sayaç ile 13/03/2012 tarihinde protokol ile ölçü sigortasının atık olması nedeniyle sayaçların değiştirildiği ve sistemin normal olarak çalışmasının sağlandığının, sayacın tüketim kaydetmemesinin müşterinin kusuru dışında gerçekleştiği ancak müşterinin kusuru olmamasına rağmen geçmiş dönemler esas alınarak fark tahakkuku yapıldığının bildirildiğini ve buna göre sayacın arızalı olduğunun tespit edildiği 29/06/2011 ila 15/07/2011 tarihleri ve 31/01/2012 ila 13/03/2012 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olarak 19.630,30 TL fark tahakkuku yapıldığı bilgisinin verildiğini, bu fark tahakkuk bedelinin süresi içinde yatırıldığını, 27/12/2012 tarihli yazı ile sökülen sayacın incelendiği ve kaçak tespiti yapıldığı bildirilerek 51.431,03 TL kaçak tahakkuk

bedeli olmak üzere toplam 110.691 TL kaçak tahakkuku yapıldığı bildirilerek 17/12/2012 tarihli kaçak tespit tutanağının eklendiğini, söz konusu tutanağa itiraz ettiğini ancak davalı tarafından itirazın reddedildiğini, ihtirazi kayıtla faturayı ödediğini, bu şekilde 19.630,30 TL fark alınmasına rağmen aynı dönem için yeniden fark tahakkuku yapıldığı ve kendisine ödettirildiğini ileri sürerek; haksız olarak tahakkuk ettirilen ve tahsil edilen kaçak tahakkuk bedeli ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 644770 nolu fatura ile çeşitli kalemler adıyla tahsil edilen (fark tahakkuku) bedelden şimdilik 1.000 TL'nin reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafın temyizi üzerine Dairece verilen 07/04./016 tarihli ve 2015/8343 E. 2016/5387 K. sayılı kararla; dava konusu enerji bedeline kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmet bedelleri dahil edilmeden, Yargıtay denetimine açık ve bilimsel verilere uygun şekilde ek rapor alınması için bozulmuş, tarafların karar düzeltme istemi üzerine Dairece verilen 06/07/2017 tarihli ve 2016/15451 E. 2017/11272 K. sayılı kararla; hükme esas alınan bilirkişi kök ve ek raporunda 19.630,30 TL’lik ödemenin dava konusu müdahaleli sayaçtan önceki ORBİS marka sayacın programlama hatası ya da zaman saatinin yanlış olmasından dolayı düzenlendiği ve müdahale ile bir ilgisinin olmadığı görüşünün bildirildiği, ancak raporun kaçak tahakkuku ile aynı dönemleri kapsar şekilde davacının ödeme yaptığını beyan ettiği 19.630,03 TL’nin mahsup edilmediğine yönelik iddiasını açıklamak konusunda yetersiz kaldığı, ayrıca dosya içerisinde yer alan 27/12/2012 tarihli kaçak tutanağında da kaçak tahakkukunun hatalı yapılması sebebi ile 304.056 kwh’ ın iade edilmesi gerektiğinin belirlendiği, ayrıca dava konusu enerji bedeline kayıp-kaçak, PSH, dağıtım ve iletim bedeli dahil edilip edilmemesi gerektiği yönünden ise 6446 sayılı yasanın geçici maddelerinin değerlendirilerek karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın kabulü ile 52.431,03 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı şirket tarafından dosyaya sunulan 27/12/2012 tarihli tutanakta; kaçak tarihleri aralığında revizyon yapıldığı, 14 günlük revizyon tüketimi olan 31.944 kwh'nın kaçak dönemini kapsadığı, bu tutarın iadesi gerektiğinden kaçak tahakkukunun iptal edildiği ve iade sonrası ortalama tüketim dikkate alınarak 21.718 kwh/gün üzerinden x 14 gün=304.056 kwh için kaçak tahakkuku yapıldığı bildirilmiştir. Davalı şirket tarafından yapılan hesaplama biçimi, 622 sayılı kurul kararına uygun değil ise de yapılan tahakkuku gösterdiğinden kendisini bağlar.

Bozma sonrasında alınan 12/02/2018 tarihli kök ve 05/06/2018 tarihli ek raporlarda; ihtilafsız döneme ilişkin belirleme yapıldıktan sonra 13 gün kaçak elektrik kullanıldığı bildirilmiştir. Ne var ki, söz konusu raporlarda; ihtilafsız dönemin belirlenmesinde hangi kriterin dikkate alındığı açıklanmamıştır.

Talimatla ikinci bilirkişi kurulundan alınan 11/02/2019 tarihli kök ve 28/05/2019 tarihli ek raporlarda; önceki bilirkişi kurulundan farklı olarak 242 gün kaçak elektrik kullanıldığı bildirilmiştir. Ne var ki, söz konusu raporlarda; kaçak kullanım süresindeki farklılığın sebebine ilişkin izahat getirilmediği gibi 622 sayılı kurul kararı gereğince kaçak tahakkuk süresinin 90 günü aşamayacağı hususu dikkate alınmamış, ayrıca kaçak tahakkukuna esas olarak kullanılacak kwh değeri belirlenirken ihtilafsız dönem tüketimi yerine yönetmelikte yer almayan hatalı sayaç çarpanı üzerinden revize edilen kwh değeri hesaplamaya esas alınmıştır.

Üçüncü bilirkişi kurulundan alınan 23/10/2019 tarihli raporda; 242 gün kaçak elektrik kullanıldığı, bozma kararı doğrultusunda kayıp-kaçak ve diğer bedeller dikkate alınmadığı takdirde davacının 30.927,40 TL alacaklı olduğu, ancak 6719 sayılı kanun dikkate alındığında kaçak elektrik bedelinin 127.045 TL olması ve davacının 110.691 TL ödeme yapmış olması nedeniyle davacının bir alacağının bulunmadığı bildirilmiştir. Ne var ki, söz konusu raporda; yine kaçak tahakkukuna esas olarak kullanılacak kwh değeri belirlenirken ihtilafsız dönem tüketimi yerine yönetmelikte yer almayan hatalı sayaç çarpanı üzerinden revize edilen kwh değeri hesaplamaya esas alındığı gibi birbiriyle çelişen ifadelere yer verilmiştir.

Buna göre mahkemece; bozma sonrasında üç ayrı bilirkişi heyetinden alınan raporların farklı hesaplamalar içerdiği, hesaplamaların kaçak tarihinde yürürlükte olan Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği ve 622 sayılı EPDK kararına uygun olmadığı, ayrıca yapılan hesaplamalarda davalı şirketin tahakkukunu aşar biçimde tüketim miktarlarına yer verildiği gözetilerek, dosyanın önceki bilirkişiler dışında seçilecek konusunda uzman bilirkişi heyetine tevdii ile davalı şirketçe belirtilen tüketim tutarı aşmayan, ödeme yapıldığı beyan edilen tutarın kaçak tahakkukuna tekabül eden dönemleri kapsayıp kapsamadığını, dolayısıyla mahsupta dikkate alınıp alınmayacağını ve buna bağlı olarak davacı tarafın davalı şirketten isteyebileceği bir bedelin olup olmadığını duraksamasız belirleyen, denetime elverişli bilirkişi raporu alınması ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, gerekçe belirtilmeksizin 12/02/2018 tarihli kök ve 05/06/2018 tarihli ek raporlar esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün HUMK’nın 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33411, Karar No: 2017/4424, Tarih: 18.04.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/33411 E.  ,  2017/4424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında, TCK'nın 142/1-b. maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 143/1 maddesi uyarınca 1/5 oranında artırılması sırasında 2 yıl 11 ay 30 gün hapis cezası yerine 3 yıl hapis cezası olarak fazla hesaplanması, yine iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken, TCK'nın 116/2. maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 119/1-c maddesi uyarınca bir kat artırılması sırasında 2 yıl 12 ay yerine 3 yıl hapis cezasına karar verilmesi, daha sonraki indirim maddelerinin doğru uygulanması nedeniyle sonuç ceza doğru olduğundan bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kolluk tarafından tutulan, 30.12.2013 tarihli tutanağa göre, yaşı nedeniyle davası ayrı görülen sanık Birkan Gülen ile yapılan özel görüşmede, çalınan eşyaların Lüks Otel'den çaldığını beyan etmesi üzerine, çalınan eşyaların müştekiye eksiksiz olarak teslim edilmesi karşısında; suça sürüklenen çocuklar hakkında, üzerlerine atılı hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Ancak;

1-Kolluk tarafından tutulan, 30.12.2013 tarihli tutanağa göre, yaşı nedeniyle davası ayrı görülen sanık Birkan Gülen ile yapılan özel görüşmede, çalınan eşyaların Lüks Otel'den çaldığını beyan etmesi üzerine, çalınan eşyaların müştekiye eksiksiz olarak teslim edilmesi karşısında; suça sürüklenen çocuklar hakkında, üzerlerine atılı hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu, hırsızlık suçu yönünden çalınan eşyaların eksiksiz olarak iade edildiği, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden ise zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı, suça sürüklenen çocukların suç tarihinden önce kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunmadığı gözetilmeden, suça sürüklenen çocukların kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken “müştekinin eşyalarının rızaya dayalı olarak iade edilmemesi, suça sürüklenen çocukların ve malzemelerin polisin yakalayıp ele geçirmesi nedeni ile CMK madde 231 gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına takdiren yer olmadığına" biçimindeki dosya içeriğine uygun ve yasal olmayan, yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19169, Karar No: 2009/7026, Tarih: 13.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/19169 E.  ,  2009/7026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davacı vekiline karar kalemde tebliğ edilmiş, ancak tebliğ belgesine tebliğ tarihi yazılmamıştır. Bu durum temyiz süresini etkilediğinden karar ve temyiz defterinIn ilgili sahifelerinin fotokopileri de eklenerek tebliğ tarihinin tespit edilerek bildirilmesi,

2- 492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Temyiz eden davacıdan 14.00 TL. temyiz peşin harcının alınmadığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.

13.04.2009 (pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/10058, Karar No: 2022/10973, Tarih: 31.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/10058 E.  ,  2022/10973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte belge düzenleme, Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

A) 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesi:

2009 takvim yılında aralık ayında matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle en aleyhe kabulle suç tarihinin 31.12.2009 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2009 takvim yılında sahte belge düzenleme" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesi:

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10966, Karar No: 2022/4094, Tarih: 14.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/10966 E.  ,  2022/4094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

213 sayılı VUK'nin 139/2. maddesinde öngörülen ve incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birinin varlığı önceden saptanmadan, faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa ait defter ve belgelerin ibrazı için ikamet adresinde yapılan tebligatın hukuken geçersiz olduğu, bu sebeple yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla; Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, sonucu itibarıyla doğru olan beraat hükmünün ONANMASINA, 14.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.