muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/2891, Karar No: 2010/2206, Tarih: 09.04.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/2891 E.  ,  2010/2206 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/09/26857

MAHKEMESİ :(ZONGULDAK) Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :16/07/2008 - 95/120

SUÇ : Kasten yaralama

H.. A..'yı kasten yaralamaktan sanık O.. Ç.., yaralama ile sonuçlanan kavgada yaralıya el uzatmaktan sanık M.. Ç.. ile adıgeçen sanık O.. Ç..'nun bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (ZONGULDAK) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16/07/2008 gün ve 95/120 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,

Ancak;

Katılan Siyami'ye yönelik bıçakla yaralama suçunun hakkında verilen hüküm Dairemizce onanmak suretiyle kesinleşen sanık Turan tarafından gerçekleştirildiği, sanıklar Mustafa ve Orhan'ın katılana yönelik maddi olarak zarar verecek bir eylemde bulunmadıkları, sanık Orhan'ın mağdur Hasan'ı bıçakla yaralamaya teşebbüs etmesi eyleminde zararın oluşmadığı olayda, mahkemece diğer koşulların varlığının kabulüne rağmen katılanın zararının karşılanmaması nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmemiş ise de, CMK.nun 231 maddesinin 6. fıkrasının (c) bendinde belirtilen zararın maddi zarar olmasına ve manevi zararı kapsamadığının anlaşılması karşısında, hukuki dayanaktan yoksun gerekçe ile CMK.nun 231/5 maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 09/04/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14718, Karar No: 2018/13793, Tarih: 23.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/14718 E.  ,  2018/13793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVACILAR : ... VD.

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL, TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.10.2018 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat Erhan... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları Sabri...’in maliki olduğu dava konusu 786, 787 ve 823 parsel sayılı taşınmazları davalının damadı olan ara malik Mehmet Nuri ( dava dışı ) üzerinden davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, mirasbırakanın mal satmaya ihtiyacı olmadığı gibi davalının da değerli olan taşınmazları alım gücünün bulunmadığını, satış bedelinin terekeden çıkmadığını, yapılan temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini, mümkün olmazsa tenkisini istemişlerdir.

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu, mirasbırakanın ihtiyaçları nedeniyle taşınmazlarını üçüncü kişiye sattığını, kendisinin de bedeli karşılığında Mehmet Nuri isimli şahıstan satın aldığını, satışların gerçek olduğunu, murisin başka taşınmazlarının da bulunduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaa olarak yapıldığının kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan Sabri...’in ... ilçesi Güngörmez köyünde bulunan dava konusu 786 ( 8.720 m2’lik Tarla ), 787 ( 11.860 m2’lik Tarla ) ve 823 ( 990 m2’lik Arsa ) parsel sayılı taşınmazları 14.05.2004 tarih ve 1077 yevmiye no’lu akit ile dava dışı Mehmet Nuri’ye, Mehmet Nuri’nin de 08.02.2005 tarih ve 328 yevmiye no’lu akit ile davalı ...’e satış suretiyle temlik ettiği, 1929 doğumlu murisin 23.07.2010 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı kızları ... ve ... ile davalı oğlu ...’i bırakığı kayden sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Mirasbırakan Sabri’nin dava konusu taşınmazlar haricinde başka taşınmazlarının da bulunduğu, bu taşınmazlar incelendiğinde, İstanbul ili Sultangazi ilçesi 50. Yıl mahallesinde 2464 ada 18 parsel sayılı taşınmazın ( 257 m2’lik Arsa – üzerinde 4 daire ve 4 dükkan bulunan ) tamamının mirasbırakana ölümü ile tüm mirasçılarına intikal ettiği, tüm mirasçıların anılan taşınmazı 25.10.2011 tarihinde ÖzŞahinler Kuyumculuk isimli şirkete 501.000,00 TL bedel göstererek satış yoluyla devrettiği, öte yandan mirasbırakanın dava konusu taşınmazlar ile aynı ilçede bulunan 790 ( 9.120 m2’lik Tarla ) ve 307 ( 4.270 m2’lik Tarla ) sayılı parsellerin tamamı, 64 ( 1.080 m2’lik Tarla ) sayılı parseldeki miras payı ile İstanbul ili Sultangazi ilçesinde bulunan 999 sayılı parseldeki 1/192 payını ( 44,66 m2’ye isabet eden ) ve 674 sayılı parseldeki 1/192 payını ( 47,37 m2’ye isabet eden ) bıraktığı ve

halen mirasbırakan adına kayıtlı oldukları tespit edilmiştir. Mirasbırakanın, Gaziosmanpaşa 6. Noterliği’nin 07.10.2008 tarihli vekaletnamesi ile taşınmaz alım, satım, intikal vs işlemler yapma konusunda davacı kızı ...’ı vekil tayin ettiği görülmüştür. Sosyal Güvenlik Kurumu’ndan gelen kayıtlardan, davalı ...’ın 01.06.2002 tarihinden beri emekli maaşı aldığı, yapılan zabıta araştırmasında traktör, otomobil ve kamyoneti ile büyükbaş hayvanlarının bulunduğu, eşi ile birlikte kendi evlerinde ikamet ettiği, eşinin de Saray ilçesinde pastane işlettiği saptanmıştır.

Yukarıda yer verilen somut olgular ve ilkeler birlikte değerlendirildiğinde; mirasbırakan ile davacı kızları arasında mal kaçırmayı gerektirecek herhangi bir husumet bulunmadığı, mirasbırakanın kış aylarında İstanbul ilinde ikamet ederek kızları ile görüştüğü, yaz aylarında ise davalı oğlunun yaşadığı köye geldiği, öte yandan mirasbırakanın dava konusu taşınmazlar haricinde çok sayıda taşınmazının bulunduğu ve hatta bir taşınmazı mirasçıların satıp bedelini aralarında paylaştığı, mirasbırakanın mal kaçırma amacı ile hareket etmesi halinde mirasçılarına herhangi bir şey bırakmama ya da daha az mal bırakma amacına uygun hareket etmeye çalışacağı, ne var ki eldeki davada mirasbırakanın dava konusu taşınmazlardan daha değerli yerlerini mirasçılarına bıraktığı, davalının çekişmeli taşınmazların bulunduğu mahalde yaşadığı ve sosyo ekonomik durumu gözetildiğinde, taşınmazları satın almaya gücü yeteceği gibi köy yerinde yaşamasından ötürü satın almasının da hayatın olağan akışına uygun olduğu, sırf akitte gösterilen satış bedeli ile keşfen belirlenen rayiç değer arasında fahiş fark bulunması ve murisin mal satmaya ihtiyacının bulunmaması muvazaanın kanıtı sayılamayacağından temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden davalı vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.10.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; hükmün onanması gerektiği kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma yönündeki aksi görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/34577, Karar No: 2015/1056, Tarih: 19.01.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/34577 E.  ,  2015/1056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi.... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından borçlu hakkında genel haciz yolu ile başlatılan ilamsız icra takibinde şikayetçi 3. kişi....icra mahkemesine yaptığı başvuruda,.... İcra Dairesi'nin 2003/8836 Esas sayılı takip dosyasında borçludan nafaka alacağı olduğunu ileri sürerek, kendi dosyasından borçlunun emekli maaşına konulan haczin emekli sandığının hatalı işlemi nedeniyle ikinci sıraya düşmesi işlemini şikayetle, şikayete konu..... İcra Dairesi'nin 2012/8761 Esas sayılı takip dosyasında borçlunun maaşından yapılan haciz kesintilerinin durdurularak ikinci sıraya geçirilmesini talep etmiş, mahkemece şikayetin kabulü ile şikayete konu dosyada icra müdürlüğünce düzenlenen sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Somut olayda, şikayete konu .... İcra Dairesi'nin 2012/8761 Esas sayılı dosyasında, 03.7.2012 tarihli haciz müzekkeresi ile borçlunun Kırıkkale Yüksek İhtisas Hastanesi'ndeki maaş alacağının 1/4'üne, 16.8.2012 tarihli haciz müzekkeresi ile de döner sermaye alacağının tamamına haciz konulduğu ve dosyaya kesintilerin yapıldığı, şikayetçinin alacaklı olduğu takip dosyasında ise, borçlunun emekli maaşının tamamına 25.7.2003 tarihinde haciz konulduğu ve dosyaya emekli maaş kesintileri yapılmaya devam edildiği, ancak Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı Emeklilik Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün 04.9.2012 tarihli cevabi yazısından anlaşıldığı üzere, borçlunun 18.6.2012 tarihinde göreve girmesi (yeni göreve başlaması) nedeniyle bundan sonra takip dosyasına kesinti yapılmayacağının bildirilmesi üzerine şikayetçinin talebi ile borçlunun çalışmaya başladığı.... Yüksek İhtisas Hastanesi'nden aldığı döner sermaye alacağının tamamına ve maaşının 1/4'üne 11.01.2013'te haciz konulduğu, adı geçen hastanenin cevabi yazısına göre ise;... İcra Dairesi'nin 2012/8761 Esas sayılı dosyasına kalan 11.000,00 TL borç için yapılan icra kesintisi bittikten sonra dosyaya kesinti yapılacağının bildirildiği görülmüştür.

Buna göre, şikayetçinin, borçlunun çalışmaya başladığı hastanedeki maaş ve döner sermaye alacağına koydurduğu haciz yeni bir haciz olup, emekli maaşı haczinin devamı niteliğinde olmadığından, şikayetçi 3. kişinin, daha önceki bir tarihte konulan haczin ikinci sıraya alınması talebinin hukuksal bir dayanağı olmadığı gibi, haczin önceliği veya iştiraki de tartışma konusu yapılamaz.

Buna göre, şikayetçinin, borçlunun çalışmaya başladığı hastanedeki maaş ve döner sermaye alacağına koydurduğu haciz yeni bir haciz olup, emekli maaşı haczinin devamı niteliğinde olmadığından, şikayetçi 3. kişinin, daha önceki bir tarihte konulan haczin ikinci sıraya alınması talebinin hukuksal bir dayanağı olmadığı gibi, haczin önceliği veya iştiraki de tartışma konusu yapılamaz.

O halde; mahkemece şikayetin reddi gerekirken, şikayete konu takip dosyasında icra müdürlüğünce yapılmış bir sıra cetveli de bulunmamasına rağmen, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14623, Karar No: 2010/556, Tarih: 21.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/14623 E.  ,  2010/556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ücret alacaklarının

ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalışan davacının vardiyalı olarak 09-18 14-23 saatleri arasında günde 9 saat haftada 6 gün çalıştığı haftalık 9 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/ 35281 E, 2008/ 30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin ilkim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda..davacı her ne kadar güvenlik görevlisi olarak çalışmış olsa da

Yukarıda belirtilen ilke kararımız doğrultusunda ara vermeden çalışması düşünülemez.Ara dinlenmeleri mahsup edilmeden fazla çalışma süresinin hesaplanması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/01/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30808, Karar No: 2014/26400, Tarih: 11.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/30808 E.  ,  2014/26400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/07/2012

NUMARASI : 2010/832-2012/1006

DAVA :Davacı, ihbar tazminatının yasal faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ve işe iade davası ikame edildiğini ve mahkemece verilen işe iade kararı verildiğini, ancak işe başlatılmadığını ileri sürerek ihbar tazminatı ile diğer işçilik alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı işverence ihbar öneli kullandırılarak, davacının iş akdine son verildiği anlaşılmaktadır

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25 inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17 nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26 ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, davacıya davalı işverence ihbar öneli kullandırıldığından ihbar tazminatı yönünden davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, davacıya davalı işverence ihbar öneli kullandırıldığından ihbar tazminatı yönünden davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, Z.. Bankası harçtan muaf olduğundan 10.07.2012 tarihli makbuzla yersiz alınan 124.65 TL temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.09. 2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.