muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11340, Karar No: 2023/4996, Tarih: 18.05.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ve 11 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 230 ada 1 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın sulama kaynağı ve yeterliliği hükme esas alınan bilirkişi raporunda açıklanmıştır.

4. Münavebeye alınan ürünlerin değerlendirme yılına ait resmi verilerinde sulu arazi koşullarına ait verim değerlerinin bulunduğu ve aynı münavebe planının aynı yöreden gelen Dairemiz denetiminden geçen dosyalarda da uygulandığı tespit edilmiştir.

5. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı uygun görülmüştür.

6. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6247, Karar No: 2018/1980, Tarih: 19.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/6247 E.  ,  2018/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet diğer atılı suçtan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanık müdafii, katılanlar vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafiince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte yapılan duruşmaya sanık müdafiin katılmadığı anlaşıldığından, incelemenin duruşmasız gerçekleştirilmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki çelişkili anlatımları, savunma, olayın intikal şekli ve süresi, mağdure ile sanık arasında suç tarihi öncesi ve sonrası dönemi kapsayacak şekilde karşılıklı yapılan yoğun telefon mesajlaşmalarına ilişkin döküm kayıtları ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, mağdureyle arkadaşlık yapan sanığın, olay günü kendisine ait evde cebir ve tehditle organ sokmak suretiyle cinsel ilişkiye girdiği hususunda cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı ve mevcut haliyle onaltı yaşındaki mağdure ile cebir, tehdit veya hile olmaksızın cinsel ilişkiye giren sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 104/1. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.04.2011 gün ve 2011/56 Esas, 2011/76 sayılı Kararında açıklandığı üzere; Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden, bir çocuk psikiyatristi ile bir adli tıp uzmanının zorunlu katılımı ile Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulunun teşekkülüne göre oluşturulmuş en az beş kişilik bir heyetten, suçun sonucunda mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alınması gerektiği gözetilmeden, içinde çocuk psikiyatri uzmanı bulunmayıp heyetçe verilen rapora istinaden sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanması,

Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7894, Karar No: 2022/9298, Tarih: 04.04.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/7894 E.  ,  2022/9298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

MÜŞTEKİ : ... Temizlik Hizmetleri A.Ş

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hakaret suçunun yalnızca gerçek kişilere karşı işlenen suçlardan olduğu ve tüzel kişilerin bu suçun mağduru ve katılanı olamayacakları anlaşılmakla, ... Temizlik Hizmetleri A.Ş. vekilinin hükmü temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığından, tebliğnameye aykırı olarak, 5320 sayılı Kanunu 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca, TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 04/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7934, Karar No: 2010/12567, Tarih: 30.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/7934 E.  ,  2010/12567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı 73 ve 74 parsel sayılı taşınmazların bir bölümlerinin kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptaline, davalının kıyı alanına elatmasının önlenmesine ve yapıların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taraflar arasında kesin hüküm olduğunu, Hazine taşınmazına bir müdahalesinin bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların 1979 yılında kesinleşen kadastro işlemi ile davalı adına tescil edildiği, 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesi gereğince 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra davanın açıldığı, davalının hükmen tescil ile oluşan tapu kaydına istinaden taşınmazları kullanmakta olup dava açılmasına neden olmadığından yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı üzerinde bırakılması gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 30.11.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ......... ile temyiz edilen vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, çekişme konusu taşınmazların davalı adına tescili dayanağını Hazinenin de taraf olduğu tescil ilamının teşkil ettiği, buna göre anılan ilamın Hazineyi bağlayacağı, bu sebeple davanın açılmasına davalı tarafın sebebiyet vermeyeceği, bu nedenle de yargılama giderlerinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı anlaşıldığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edenden alınmasına, 30.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3698, Karar No: 2010/4111, Tarih: 08.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/3698 E.  ,  2010/4111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... Serv. Hiz. Mob. Gıda Oto. San ve Tic. Ltd. Şti aleyhine 15/03/2007 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/02/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, davacıların yaralanma dereceleri ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına takdir olunan 500,00'er TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacılar yararına 2.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin ikinci paragrafında yer alan “…500…” ve “…500…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…2.000,00…” ve “…2.000,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafının tümden silinerek yerine üçüncü paragraf olarak ”Alınması gereken 309,00 TL harçtan peşin alınan 202,50 TL harç indirilerek artık 106,50 TL harcın davalılardan alınarak Hazine'ye gelir yazılmasına,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19491, Karar No: 2015/22937, Tarih: 10.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/19491 E.  ,  2015/22937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/137551

MAHKEMESİ : Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2013

NUMARASI : 2013/108 (E) ve 2013/124 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

TCK'nın 145. maddesinde, suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından, daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceği göz önüne alındığında, somut olayda, camide bulunan su sebilini çalarak TCK'nın 165. maddesinden yargılanan sanık 23,5 TL'ye satan sanığın aşamalarda aç olduğu için atılı suçu işlediğini savunması ve dosyada mevcut 16/01/2013 tarihli değer tespit tutanağında suça konu su sebilinin ikinci el değerinin 25 TL olduğunun bildirilmesi karşısında, sanık hakkında, TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının tartışılması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA,10/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2254, Karar No: 2018/5324, Tarih: 15.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/2254 E.  ,  2018/5324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

BİRLEŞEN

DAVALAR : ... 24. İŞ MAHKEMESİ'NİN 2014/475 VE 2014/510 ESAS SAYILI DAVA DOSYALARI.

DAVA : Davacı, asıl ve birleşen davalarda; 07/07/2014 tarih ve 4687 sayılı rapora itirazlarının kabulüne, rapordaki muvazaa iddialarının geçersizliğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, asıl davanın ve 2014/475 Esas sayılı birleşen davanın reddine, 2014/510 Esas sayılı birleşen davanın ise; kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davacılardan... Yol Şiş. Bl. Tk. Md. İnş. Zem. Et. Tr. .... Hiz. Gd. Rk. Ot. ve A.Ş. ve ... Belediye Başkanlığı, davalı T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş İst. Grup Başkanlığı ile fer'i müdahillerden ... avukatları tarafından temyiz edilmiş, davacı... Yol Şiş. Bl. Tk. Md. İnş. Zem. Et. Tr. .... Hiz. Gd. Rk. Ot. ve A.Ş. avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1- Asıl dava tarihinin 25.07.2014 tarihi olmasına rağmen karar başlığında Dairemizin bozma kararından sonraki bir tarih olan 02/03/2016 tarihinin dava tarihi olarak gösterilmesi mahallinde her zaman düzeltilebilir maddi hataya dayandığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, temyiz eden davacılar... Yol Şiş. Bl. Tk. Md. İnş. Zem. Et. Tr. .... Hiz. Gd. Rk. Ot. ve A.Ş. ve ... Belediye Başkanlığı, davalı T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş İst. Grup Başkanlığı ile fer'i müdahil ...'nın yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davacılar... Yol Şiş. Bl. Tk. Md. İnş. Zem. Et. Tr. .... Hiz. Gd. Rk. Ot. ve A.Ş. ve ... yükletilmesine, 15/03/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14338, Karar No: 2012/6946, Tarih: 19.06.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/14338 E.  ,  2012/6946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'nin bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; ... olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyetine dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.09.2009 gün ve 2009/234 Esas, 2009/376 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun şekilde sanığın işlediği kabul olunan ... olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun düzenlendiği 765 sayılı TCK.nın 416/son maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre, 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu ve suç tarihi olan 11.07.2002'den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322. ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 19.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10350, Karar No: 2018/23434, Tarih: 17.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/10350 E.  ,  2018/23434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait 16 T 5019 plakalı araçta 01.05.2000 - 25.11.2010 tarihleri arasında şoför olarak sigortasız olarak çalıştığını, yaz aylarında günlük 90 TL, kış aylarında günlük 40 TL ücretle çalıştığını, haftanın 7 günü 12:00-02-00 saatleri arasında, her yılın Temmuz- Ağustos ve Eylül aylarında 18:00-08:00 saatleri arasında çalıştığını, haftanın bir günü durakta nöbet tuttuğunu ve gündüz saat 12:00'de aracı alıp ertesi gün saat 08:00'de aracı teslim ettiğini, çalıştığı süre boyunca Cumartesi-Pazar günleri, dini ve milli bayramlarda çalıştığını, yıllık izin kullanmadığını, iş akdinin davalı tarafından haksız şekilde feshedildiğini ancak müvekkilinin almaya hak kazandığı tazminat ve bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili davalının küçük esnaf olduğunu, kendisine ait takside fiilen şoförlük yaparak geçimini sağladığını, işçi çalıştırmadığını, ekonomik kazancının belirlenen limitlerin altında olduğunu, müvekkili davalının esnaf olması nedeniyle davanın görevden reddi gerektiğini, davacının müvekkili davalının fiilen işlettiği takside ara ara kısa aralıklarda çalıştığını, bu çalışmanın ücret, bağımlılık ve zaman unsurlarını da içermediğinden işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığını, işlerin yoğun olduğu dönemde davacının müvekkili davalıdan taksiyi talep ettiğini ve kendi adına taksiyi çalıştırdığını, hasılattan pay aldığını, davacının sürekli taksi değiştirdiğini, müvekkili davalının davacıya ücret vermediğini, talimat vermediğini, İşine ve çalışma koşullarına karışmadığını, sadece kendi vardiyasının başladığı saatte taksiyi durağa bırakmasını istediğini, davacının çalıştığı sürede aldığı taksi paralarından %25 oranında pay aldığını, davacının en son 2008 yılında aracı çalıştırdığını, 2008 yılından sonra hiçbir şekilde müvekkili davalının aracını çalıştırmadığını, davacının haftalık 45 saati aşan çalışması olmadığı gibi çalışma koşullarını kendisi belirlediğinden ve hasılattan pay aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 4’üncü maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca, 507 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Kanununun 2’nci maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı işyerlerinde bu kanun hükümleri uygulanmaz.

507 sayılı Kanunun 2’nci maddesinde “İster gezici olsun ister bir dükkân veya bir sokağın belli yerinde sabit bulunsunlar, ticarî sermayesi ile birlikte vücut çalışmalarına dayanan ve geliri o yer ve gelenek ve teamülüne nazaran tacir niteliğini kazanmasını icap ettirmeyecek miktarda sınırlı olan ve bu bakımdan ticaret sicili ve dolayısıyla ticaret ve sanayi odasına kayıtları gerekmeyen, ayni niteliğe (sermaye unsuru olsun olmasın) sahip olmakla beraber, ayrıca çalıştığı sanat, meslek ve hizmet kolunda bilgi, görgü ve ihtisasını değerlendiren hizmet, meslek ve küçük sanat sahipleriyle bunların yanında çalışanlar ve geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin 1’inci maddede belirtilen amaçlarla kuracakları dernekler bu kanun hükümlerine tabidir” denilmektedir.