muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4538, Karar No: 2020/497, Tarih: 04.02.2020

Destekten yoksun kalma tazminatı; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 53. maddesinin 3. bendinde düzenlenmiş olup, “Ölüm halinde ölenin desteğinden yoksun kalan kişilerin bu sebeple uğradıkları kayıpların tazmini gerekmektedir”. Bu maddeye göre, haksız fiilin doğrudan doğruya muhatabı olmayan, ancak bu haksız fiil nedeniyle ortaya çıkan ölüm olayından zarar gören ya da ileride zarar görmesi güçlü olasılık içinde bulunan kimselere tazminat hakkı tanınmıştır.

İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesine göre; ''Destekten yoksun kalma tazminatının doğumu için destek ile tazminat talebinde bulunan kişi arasında bir destek ilişkisi bulunmalıdır. Burada bahsedilen destek ilişkisi hukuksal bir ilişkiyi değil, eylemli bir durumu hedef tutar. Destek ilişkisinin varlığında destek olunanın ihtiyaçlarının sürekli ve düzenli olarak karşılanması yer almaktadır. Burada ifade edilmek istenen süreklilik ve düzenlilik hali yardımın belirlenen zamanlarda ve belirli miktarlarda yapılması değil, eğer destek ölmeseydi yardımların devam edeceğine dair bir beklentinin bulunmasıdır. Eğer yardım devamlı destek saiki ile değil de, tek seferlik, geçici, düzensiz ya da gelişigüzel zamanlarda yapılıyor ve ileride yardımın devam edeceğine dair bir beklenti yaratmıyorsa , bu durumda desteğin sürekli ve düzenli olduğundan bahsetmek mümkün olmayacaktır".

Türk Borçlar Kanununun ilgili hükümlerinden anlaşıldığı üzere; destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan yardımdır. Bu tazminatın amacı, ölüm olayı olmasaydı ölenin yardımda bulunduğu kimselere yardımda bulunmaya devam edeceğinin düşünülmesi ve ölüm olayının bu süreci kesmesi sonucu destekten yararlanan kimselerin uğradıkları zararın peşin ve toptan şekilde tazmin edilmesi, bu kimselerin ölüm olayından önceki durumlarına kavuşturulmasıdır. Eş deyişle amaç; destekten yoksun kalanların, desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır.

Burada önemle üzerinde durulması gereken husus, sigortalının destek gücünün, ana ve/veya babanın destek ihtiyacı ile beklenilen destek şeklinin ve miktarının yaşam deneylerine uygun olması gereğidir.

Öte yandan; sigortalının iş kazası ve meslek hastalığı nedeniyle ölümü hâlinde ana ve/veya babaya ölüm geliri bağlanabilmesi için 5510 sayılı Kanunun 34/d maddesindeki koşulların gerçekleşmiş olması gerekir. Bu maddeye göre; “Hak sahibi eş ve çocuklardan artan hisse bulunması halinde her türlü kazanç ve irattan elde etmiş olduğu gelirinin asgari ücretin net tutarından daha az olması ve diğer çocuklarından hak kazanılan gelir ve aylıklar hariç olmak üzere gelir ve/veya aylık bağlanmamış olması şartıyla ana ve babaya toplam % 25'i oranında; ana ve babanın 65 yaşın üstünde olması halinde ise artan hisseye bakılmaksızın yukarıdaki şartlarla toplam % 25'i, oranında aylık bağlanır”.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından iş kazası veya meslek hastalığı sonucu sigortalının ölümü nedeniyle gelir bağlanması halinde; yapılan ödemeler ve bağlanan gelirin Türk Borçlar Kanununun 55. maddesine göre Kurum tarafından rücu edilebilen kısmı belirlenen destekten yoksun kalma zararından indirilecektir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 50. maddesi hükmüne göre; "Zarar gören, zararını ve zarar verenin kusurunu ispat yükü altındadır. Uğranılan zararın miktarı tam olarak ispat edilemiyorsa hâkim, olayların olağan akışını ve zarar görenin aldığı önlemleri göz önünde tutarak, zararın miktarını hakkaniyete uygun olarak belirler".

Türk Borçlar Kanununun 51. maddesine göre ise; "Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler".

Ana ve babaya ölüm geliri bağlanıp bağlanmaması, destek ilişkisinin varlığı yönünden olmasa da tazminatın belirlenmesi noktasında dikkate alınmalıdır. Zira asgari ücretin altında geliri bulunan ve Sosyal Güvenlik Kurumunca gelir bağlanan ana ve/veya babanın destek ihtiyacının bulunduğu ve ölen sigortalının maddi destekte bulunduğunun karine olarak kabulü gerektiği Dairemizin yerleşmiş görüşlerindendir.

Kurumca gelir bağlanmayan davacı ana ve/veya babaya sigortalının fiili desteği kanıtlanmadan, sigortalının gelirinden bir bölümünün pay olarak ayrılacağının kabulü, ölenin desteğinden fiilen yararlanan eş ve çocukların destek zararlarının karşılanamaması sonucunu doğurur.

Bakım gücü-bakım ihtiyacı; bu konuda önemli olan, kimlerin yardımcı, kimlerin yardım gören olabilmeye elverişli oldukları değildir; somut olaylar ve belirli kişiler bakımından geleceğe uzanacak ve gelecekte dahi mümkün olabilecek biçimde kimlerin gerçekten yardımcı, kimlerin yardım gören olduklarıdır. Yardımcı (=destek) kavramı, bakım gücünü; yardım gören kavramı ise bakım ihtiyacını gerektirdiğinden, şayet bakım gücü yoksa destekten; bakım ihtiyacı mevcut değilse, yardım görenden söz edilemez. Bundan başka aradaki sıkı ilişki dolayısıyla birinin yokluğu durumunda diğerinin varlığı da düşünülemez. Bu yönden, destekten yoksun kalma davasında davalı taraf, bakım gücü ve bakım ihtiyacının olayda var olmadığını savunabilir. Tazmin alacaklısı sıfatiyle dava açmış olan davacı, yaşam deneyimleri ve olayların olağan yürüyüşü nedeniyle ispat yükünün yer değiştirmesi durumu söz konusu bulunmadıkça bakım gücünü ve bakım ihtiyacını ispat zorundadır (Mustafa Çenberci, İş Kanunu Şerhi-1978 Ankara, shf 846 ve devamı).

Bu durumda; destekten yoksun kalınan zararın belirlenmesinde, ölen sigortalının elde ettiği gelirin miktarına göre destek gücünün kapsamının ne olduğu, sürekli ve düzenli destek olup olmadığı ve davacıların destek ihtiyacının bulunup bulunmadığı varsa bu ihtiyacın ne şekilde karşılandığının dikkate alınması gerekir.

Bu durumda; destekten yoksun kalınan zararın belirlenmesinde, ölen sigortalının elde ettiği gelirin miktarına göre destek gücünün kapsamının ne olduğu, sürekli ve düzenli destek olup olmadığı ve davacıların destek ihtiyacının bulunup bulunmadığı varsa bu ihtiyacın ne şekilde karşılandığının dikkate alınması gerekir.

İçtihadı Birleştirme Kararında söz edildiği gibi, bakma kavramı; "Para ve para ile ölçülebilecek bir değer olabileceği gibi bir hizmet ifası ve yahut benzeri yardımlar şeklinde olabilir. Bu nedenle, desteğin yardımının yanızca parasal nitelikte olması bakım gücünün varlığı için koşul değildir". Ancak aksi kanıtlanmadıkça, sigortalının ileride yapacağı farazi desteklerden olan; ana ve babasının bakım ihtiyacı ileride gerçekleşirse bakım ihtiyacını gidermek, bazen ziyaret etmek, evlerinde yardım etmek, kendilerine alışveriş yapmak, yemek yapmak vs. gibi destekler hesaplanabilir nitelikte değildir.

Somut olaya gelince; davacı babaya Sosyal Güvenlik Kurumunca iş kazası ölüm geliri bağlanmadığı açıktır. Türk Borçlar Kanununun 50. maddesi hükmüne göre; ölen sigortalının gelirinden sürekli destekte bulunduğu ileri sürülüp, Türk Borçlar Kanununun 55. maddesine göre maddi delillerle hesaplanabilir sürekli ve düzenli fiili bir desteğin varlığı da kanıtlanmamıştır.

Bu durumda; yukarıda zikredilen şekilde Mahkemenin bozma ilamına uyması sonrasında yeni bir içtihadı birleştirme kararı verildiği, içtihadı birleştirme kararlarının usuli kazanılmış hakların istinası olduğu gözetilerek; mahkemece farazi desteğin karine olduğu kabul edilip, davacı babanın dava devam ederken 17/09/2012 tarihinde vefat ettiği dikkat de alınıp Türk Borçlar Kanununun 50. ve 51. Maddeleri uyarınca, somut olayın özelliğine göre müteveffa davacı baba lehine ve fakat mirasçılarınna miras payları oranında ödenmek üzere hakkaniyete uygun makul bir maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde babanın maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi davacıların manevi tazminat istemlerine ilişkin hükümlerin ferileri ile birlikte Dairemiz’in 31/10/2016 tarih ve 2015/14687 Esas, 2016/13412 Karar sayılı bozma ilamının kapsamı dışında kaldığı, bu konuda karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiği dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine 04/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8440, Karar No: 2012/9161, Tarih: 12.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/8440 E.  ,  2012/9161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın meydana gelen kazada ağır hasar gördüğünü, hasar bedelinin sigortalıya ödenmediğini belirterek 22.335 TL. tazminatın faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın sürücünün alkollü olması nedeniyle meydana geldiğini, hasarın kasko sigorta poliçesi teminatı kapsamında olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile; 17.526,42 TL. tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir. TTK.nun 1269. maddesi uyarınca malı rehin alan kimse o mal üzerindeki menfaatini kendi adına sigorta ettirebileceği gibi, aynı yasanın 1270. maddesi uyarınca bir başkasının da rehin konusu malı rehin alan hesabına ve onun lehine sigorta ettirmesi mümkündür. Davacıya ait aracın davalı şirket nezdinde kasko poliçesi ile sigortalı olduğu ve dava dışı oyakbank suadiye şubesi'nin dain ve mürtehin olarak poliçede gösterildiği anlaşılmakla,

sigortalı araç üzerinde dain ve mürtehinin de menfaati bulunduğundan hasar tazminatını talep etmeye hakkı bulunmaktadır. Davacının sigorta poliçesine dayanarak tazminat talebinde bulunabilmesi için dain ve mürtehinin bu konuda açık muvafakatının olması gerekmektedir.

Dava konusu olayda, sigortalı araç üzerinde rehin hakkı sahibi olan İşbankası tarafından bankaya ödenmesi halinde muvafakat edecekleri belirtilmiştir.Davacının sigorta poliçesine dayanarak tazminat talebinde bulunabilmesi için dain ve mürtehinin bu konuda açık muvafakatının olması gerekmektedir. Dain mürtehin hakkına sahip banka tarafından yazılan yazıda şartlı muvafakat verildiği anlaşıldığından öncelikle dain mürtehin bankanın hasar bedelinin davacıya ödenmesine açıkça muvafakati olmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 12.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1786, Karar No: 2010/2840, Tarih: 08.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/1786 E.  ,  2010/2840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama

HÜKÜM : MAHKUMİYET

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... Bilen’in (...) yokluğunda verilen hükmün 30.12.2007 tarihinde yapılan sorgusunda bildirdiği “Kurtuluş Mahallesi, 40. sokak, No:30, Osmaniye” adresine yapılması gerekirken, kovuşturma aşamasında bildirdiği eski adresi olan ...i, 841. sokak, No: 12, Kırıkhan/Hatay” adresine 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan gerekçeli karar tebligatının usulsüz olduğu anlaşılmakla, gerekçeli kararın sanık Meryem...’e(...) usulüne uygun olarak tebliği ile, tebligat ilmühaberi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 08.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1527, Karar No: 2021/1823, Tarih: 24.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/1527 E.  ,  2021/1823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller gerekçeli kararda incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE , 24.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11909, Karar No: 2017/6191, Tarih: 05.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/11909 E.  ,  2017/6191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, nitelikli yağma

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı ve nitelikli yağma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi.

Hükmedilen ceza miktarları nazara alındığında suça sürüklenen çocuk müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 12.11.2013 tarihli raporunda olay sonrasında mağdurenin ruh sağlığında bozukluğa neden olacak kapsamda bir bozukluk tanımlanmadığı tespit edildiğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye istirak edilmemiş, sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan dolayı 5237 satılı TCK’nın 102/2, 102/3-d maddelerine göre belirlenen 10 yıl 6 ay hapis cezasında aynı Kanunun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapıldığında 7 yıl yerine 6 yıl 12 ay hapis hapis cezasının hükmedilmesi ise sanık hakkında TCK’nın 62. maddesinin uygulanması ile bulunan sonuç ceza miktarının değişmemesinden dolayı bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 05.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7280, Karar No: 2016/5194, Tarih: 07.09.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2016/7280 E.  ,  2016/5194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı ve davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptaline ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalılardan ...'in 01.07.2012 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu, diğer davalı ...'in ise sözleşmeyi müteselsil kefil olarak imzaladığını, taşınmazın 30.11.2013 tarihinde tahliye edildiğini, davalılar hakkında ödenmeyen 2013 Ocak ile 2013 Kasım ayları arası kira bedeli 22.500 TL ve 1.854,71 faiz olmak üzere toplam 24.354,71 TL'nin tahsili için icra takibi başlattığını, davalıların borca itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Davalılar vekili ise davalılardan ...'in kefil olup sorumluluğunun bulunmadığını, sözleşmeye konu 6 nolu taşınmaza ilişkin tadilat ruhsatı alınamadığından kiralanan taşınmazın kullanılamadığını davacıya ödenen 12.500 TL kira bedelinin 6 nolu taşınmaza değil 8 nolu taşınmaza ait olduğunu belirterek davanın reddi ile %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini savunmuştur. Mahkemece, taşınmazın ticari faaliyet göstermeye uygun olmadığı, taraflar arasında imzalanan kira sözleşmesinin 2. maddesindeki düzenlemenin TBK'nun 301. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

1-Davacının davalı müşterek müteselsil kefil ...’e yönelik temyizi incelendiğinde: Taraflar arasında düzenlenen 18.07.2012 düzenleme ve 01.07.2012 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesini davalı ... müşterek ve müteselsil kefil sıfatıyla imzalamıştır. Davacı alacaklı, davalı kiracı ve kefil aleyhine 09.05.2014 tarihinde başlatmış olduğu icra takibi ile toplam 24.354,71 TL'nin tahsilini talep etmiştir. Sözleşme tarihine göre uygulanması gereken ve kefalette şekil şartını düzenleyen TBK'nun 583. md. (BK. 484. md.) hükmüne göre kefilin sorumlu olacağı azami miktar ile kefalet tarihi belirtilmedikçe kefalet geçerli olamaz. Müteselsil kefilin sorumluluğu kira sözleşmesinde belirtilen süre için geçerlidir. Müşterek müteselsil kefilin hangi tutardan sorumlu olacağının kendi el yazısı ile belirtilip imzalanması gerekmektedir. Davaya dayanak yapılan kira sözleşmesinde ise kefilin sorumlu olacağı miktarın kefilin el yazısı ile yazılmadığı görülmektedir. Davalı müşterek müteselsil kefil hakkında açıklanan gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle reddine karar verilmiş olması doğru değil ise de bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden gerekçenin düzeltilerek kararın düzeltilmiş bu biçimi ile ONANMASINA;

2-Davacının davalı kiracı ...’e yönelik temyizi yönünden yapılan incelemede ise; Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.07.2012 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralanan “tadil ve tamiratı gerekli boş dükkan” olarak nitelendirilmiştir. Sözleşmenin özel şartlar 2. maddesinde kiralanan yerin hali hazır durumu itibariyle metruk vaziyette tamir ve onarıma muhtaç olduğu, bu nedenle 2.000 TL aylık kira bedelli taşınmazın İlk 8 ay kira bedelinin tahsil edilmeyeceği, söz konusu bu bedelin taşınmazın tamir ve tadilatına katkı sağlamak adına alınmadığı, kiracının ticari faaliyetine göre bedeli kendisi tarafından karşılanmak üzere katkı dışında taşınmazın tamir ve tadilatını tamamlayacağı, taşınmazın tamir ve tadilatından kiracının sorumlu olduğu, resmi yerlerden gerekli İznin, onayın ve müsaadenin kiracı tarafından alınacağı, resmi kurum ve kuruluşlardan talep edilecek her ne nam adı altında olursa olsun tüm vergi, resim ve rüsum bedellerinin de kiracı tarafından karşılanacağı kararlaştırılmıştır. Özgür irade ile konulmuş bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar.

6098 Sayılı TBK.nun 301. maddesine göre kiraya veren kiralananı kullanım amacına uygun tam ve eksiksiz bir şekilde kiracıya teslim etmek ve kira müddeti boyunca bu halde bulundurmakla mükelleftir. Kiraya verenin bu yükümlülüğünü yerine getirmemesi halinde kiracı TBK.nun 304, 305 ve 306 maddeleri gereğince akdi feshedebileceği gibi kira bedelinin tenzilini de isteyebilir. Ancak kiracının kiralanandaki ayıbı, eksikliği TBK.nun 123 ve 125. maddeleri gereğince uygun bir sürede kiraya verene ihbar etmesi gerekir. Davacının ise bu konularda bir dava açmadığı anlaşılmaktadır. Davacı kiralananda faaliyete başlamadığını ileri sürmekte ise de, kira sözleşmesinin imzalanması ile kiralanan yerin davacı kiracıya teslim edildiğinin kabulü gerekir. Davacı da kiralananın kendisine teslim edilmediğini savunmamış, taşınmazdaki eksiklikler nedeniyle taşınmazı kullanamadığını ifade etmiştir. Uyuşmazlık, davalı kiracının akdin feshi ve tahliye tarihine kadar olan kira bedellerinden sorumlu olup olmadığı hususunda toplanmaktadır. Kira sözleşmesinin hususi şartlar bölümünün 2. maddesindeki açık düzenleme ile, taşınmazın tadilata ihtiyacı olduğu ve bu sebeple de ilk 8 aylık kira bedeli olan 16.000 TL nin tahsil edilmeyeceği davalı kiracı tarafından bilinmekte olduğu, tadilat ruhsatı gibi idari işlemlerin yerine getirilmesinden kendisinin sorumlu olduğunu bile bile taşınmazı kiralandığı anlaşılmaktadır. Davalı kiracı kendisine tanınan seçimlik haklarından hiçbirisini kullanmamış, sözleşmeyi feshetmemiş, kira indirimi davası açmamış, kiralanan taşınmazı ayıplardan dolayı tahliye ettiğine ilişkin yazılı belge de sunmamıştır. Davacı kiracı kiralananı tahliye ve teslim ettiği tarihe kadar taşınmazda tasarrufunda bulundurduğundan kira bedellerinden sorumludur. Bu durumda yukarıda açıklandığı üzere sözleşmenin 2. maddesindeki düzenlemeye göre davacının talepleri mahkemece değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi doğru değildir.

3-Davalılar vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Davalı borçluların takibe yasal süresi içinde itiraz etmesi üzerine açılan işbu davada mahkeme, davanın reddine karar vermiş ise de, davalılar kendisini davada vekil ile temsil ettirmiş olup davanın reddine karar verildiği halde davalılar yararına vekalet ücreti takdiri gerekirken, mahkemece bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmadığından, hükmün bozulması gerekmiştir.