muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5182, Karar No: 2021/2161, Tarih: 02.03.2021

Her ne kadar Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/02/2020 tarihli kararı ile “…Mahkemenin seri yargılama usulünün uygulanmasında mevcut delil durumunu incelemeyeceği, talepname anlatımında sanığın üzerine atılı eylemleri ne şekilde gerçekleştirildiğinin anlatıldığı ve bu eylemlerin 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/2. maddesi kapsamında değerlendirildiği ve bu maddenin de gerek kabul gerek usulüne göre seri muhakeme usulü kapsamında kalan suçlardan olduğu, sanığın ise bu talepnameye müdafi huzurunda kabul ettiği, aynı zamanda mahkemenin iade gerekçelerinden biri olarak belirtmiş olduğu olaya ilişkin tutanak tanıklarının dinlenilmesi gerektiği hususunda ise mahkemenin delil değerlendirmesi yapamayacağı gerekçeleri iade sebeplerinin haksız olduğu gerekçesi....'' ile talepnamenin iadesi kararına karşı Cumhuriyet savcısının itirazının kabulüne karar verilmiş ise de;

Sanığın kollukta alınan ifadesinde, aksi sabit olmamış - araştırılmamış savunmalarına göre olay tarihinde söz konusu aracın sanık tarafından nasıl kullanıldığına ilişkin olarak, 21/01/2020 tarihli tutanak tanıklarının dinlenilmesinin suçun sübutuna doğrudan etki edecek delil mahiyetinde olduğu, bu deliller toplanmadan ve araştırma yapılmadan yazılı şekilde anılan Başsavcılıkça talepname düzenlendiği, yapılan eksik soruşturma sonucu verilen talepnamenin iadesine dair karara karşı yapılan itiraz üzerine mercii Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/02/2020 tarihli ve 2020/167 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar vermesinde isabet görülmemiş olup, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 04/08/2020 gün ve 94660652-105-16-9319-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/09/2020 gün ve 2020/73748 sayılı ihbarnamesi ile ihbar ve dava tevdi kılınmakla;

Sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan Orhangazi Cumhuriyet Başsavcılığınca 2020/327 soruşturma, 2020/127 esas, 2020/7 sayılı talepname düzenlendiği ve Orhangazi 2. Asliye Ceza Mahkemesi 04/02/2020 tarihli 2020/59 esas, 2020/161 karar sayılı kararı ile talepnamenin iadesine karar verdiği, bu karara karşı Orhangazi Başsavcılığı tarafından 11/02/2020 tarihinde itiraz edildiği ve Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 24.02.2020 tarihli 2020/167 değişik iş sayılı itirazın kabulüne karar verildiği ancak dosya içeriğine göre; sanığın sevk ve idaresindeki araç ile seyir halindeyken, polis dur ihtarına uymayarak kaçmaya çalıştığı olayda, soruşturma aşamasında CMK'nın 250. maddesi uyarınca Cumhuriyet Başsavcılığı uyarınca seri muhakemesi usulüne ilişkin işlemler, usulünce yerine getirilerek bu konuda talepname düzenlendiği, talepnameyi inceleyen mahkemece CMK'nın 250/3,9. maddesi ile sınırlama inceleme yapılması gerektiği, delil tartışmasına girerek karar verilemeyeceği anlaşılmakla,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarname bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.02.2020 tarihli, 2020/167 değişik iş kararına yönelik yapılan kanun yararına bozma talebinin CMK'nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9631, Karar No: 2012/23122, Tarih: 06.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9631 E.  ,  2012/23122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, İmar Kirliliğine Neden Olmak

Hüküm : 1) İmar Kirliliğine neden olmak suçundan 5237 sayılı TCK'nın 184/1, 53 maddesi uyarınca mahkûmiyet

2) 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan 2863 sayılı Kanunun65/b, 5237 sayılı TCK'nın 52, 53 maddeleri uyarınca mahkûmiyet

2863 sayılı kanuna aykırılık ve imar kirliliğine neden olma suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2863 sayılı Kanunun 65/b maddesinde adli para cezasının yanında 2 yıldan, 5 yıla kadar hapis cezası da öngörüldüğü gözetilmeksizin sanık hakkında sadece adli para cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tarihinde Buca Belediyesi görevlileri tarafından yapılan kontrol sonucu tutulan tutanakta Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu'nun 29/08/1986 tarih ve 2614 sayılı kararı ile son şeklini alan "Buca Kentsel Sit Alanı" içerisinde bulunan, İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 15/05/1997 tarih ve 6793 sayılı kararı ile II. Grup korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olarak tescilli 13 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın karşısında bulunması nedeniyle bu karar ile birlikte onaylanan Koruma Amaçlı İmar Planına göre onarım, restorasyon ve yeni yapılanmalarda kuruldan izin alınması gerekli Buca ilçesi, 111 ada, 10 parsel sayılı dava konusu taşınmazda,"mevcut zemin kat+1. Kattan oluşan yığma binanın, ön ve sol yan cephe duvarlarının bir kısmı korunarak arka cephesine bitişik 4x8 metre ebadında, zemin kat kaba inşaatı ve 1. kat kolon ve duvarlar yapılı, ayrıca binaya bitişik arka cepheye 15x8 metre ebadında su basman betonu atılı" durumda tespit yapıldığı, hükme esas alınan inşaatçı bilirkişi raporu ile suça konu iki katlı, betonarme karkas binanın, kaba ve ince imalatlarının bitmiş olduğunun, daha önce mevcut yığma yapının ön cephe duvarlarının korunarak yıkıldığının, yerine betonarme karkas tekniğinde yeni bir binanın yapıldığının, inşaatın tespit tarihinde temel seviyesinde bulunduğunun ve 2006 yılında yapımına başlandığının, sanığın yapı tatil zaptından sonra inşaai faaliyetlerine devam ettiğinin ve binanın iskan halinde bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmakla,

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak,

1)5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesi hükmü karşısında sanığın daha ağır ceza gerektiren 2863 sayılı Kanunun 65/b maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken ayrıca imar kirliliğine neden olmak suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak,

1)5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesi hükmü karşısında sanığın daha ağır ceza gerektiren 2863 sayılı Kanunun 65/b maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken ayrıca imar kirliliğine neden olmak suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi,

2) 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükümde “sanık lehine olması nedeniyle” 5728 sayılı Kanunun 408. maddesi ile yapılan değişiklikten önceki halinin dikkate alındığı belirtildikten sonra, 2863 sayılı Kanunun 5728 sayılı yasa ile değişik 65/b maddesinin uygulanması suretiyle çelişkiye neden olunması,

3)İki sınır arasında temel ceza belirlenirken fiilin işleniş şekli, sanığın amacı,suçun işlendiği yer ve zaman,suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar, sanığın kastı ve kastın yoğunluğu da nazara alınarak, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza belirlenirken ve 5237 sayılı TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca bir gün karşılığı adli para cezasının miktarı belirlenirken adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında 2863 sayılı kanuna aykırılık suçun yönünden alt sınırdan çok fazla uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini,

Kabule göre de;

1) İmar kirliliğine neden olma suçu yönünden kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanabileceği hususu gözetilmediği gibi, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin hapis cezasına mahkumiyet halinde uygulanabileceği dikkate alınmaksızın, 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

2) Hüküm tarihinde yürürlükte olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin “sanığın dosyadaki bilgi ve belgelerine göre” hakkında uygulanmamasına karar verilerek denetime olanak verecek ve somut ve yasal gerekçeler gösterilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06/11//2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8287, Karar No: 2022/3062, Tarih: 09.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/8287 E.  ,  2022/3062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkındaki iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararların 5271 sayılı Yasanın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkındaki nitelikli hırsızlık suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık eyleminin 19/08/2015 günü saat 19.30 ile 20/08/2015 günü saat 06.30 saatleri arasında tespit edilemeyen zaman diliminde gerçekleştiği, UYAP sorgulamasında suç tarihinde güneşin saat 18:25 de battığı, yaz saati uygulaması nedeniyle TCK'nın 6/1-e maddesine göre saat 20:25 den sonraki zaman diliminin gece olarak kabul edilmesi gerektiği, bu nedenle eylemin gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, hükümde TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun müşteki ...’a ait iş yerinden 30 TL para ile 70 TL değerinde ayakkabı çaldığı, müşteki ...'nın merdiven boşluğuna bırakarak demir kapısını anahtarla kilitlediği boya sandığının çekmecesinden ise 30-40 TL para çaldığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında müştekiler ... ve ...’ya yönelik hırsızlık eylemlerinden değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 09.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25121, Karar No: 2014/25375, Tarih: 08.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25121 E.  ,  2014/25375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin feshe bağlı tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.05.2014 gün ve 2014/13398 Esas, 2014/14465 Karar sayılı kararı ile “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “tüm süreye göre kayıtların davalıdan istendiği, ibraz edilmemesi üzerine kesin süre verildiği, ibraz edilmemesi nedeni ile de sunulan kayıtlara göre hesaplama yapıldığı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı

istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup davalının fazla mesai ve tatil alacaklarına esas kayıtları ibraz etmemesinin davacı aleyhine yorumlanamayacağı, bu durumda 6100 sayılı HMK.’un 220 maddesi uyarınca işlem yapılması yanında çalışma düzeninin aynı olması prensibinden kayıtlı dönemin kayıt bulunmayan dönem için emsal olabileceği gibi mevcut delil durumuna göre karar verilmesi gerektiği, bu nedenle direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5177, Karar No: 2015/6355, Tarih: 01.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/5177 E.  ,  2015/6355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/287668

MAHKEMESİ : Konya(Kapatılan) 8. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2012

NUMARASI : 2010/726 (E) ve 2012/173 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, yargılama aşamasında, şizofren rahatsızlığı bulunduğunu iddia etmesi ve müdafiinin vermiş olduğu temyiz dilekçesine ekli, Arnhem Ruhi Hastalıklar Tedavi Merkezi'nin, 17.07.2002 tarih, 17702 sayılı raporunda da, bu iddiayı destekler mahiyette teşhis bulunması karşısında, suç tarihi itibariyle, TCK'nın 32. maddesi uyarınca sanığın, “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda CMK’nın 74. maddesine göre gözlem altında tutulup, usulünce sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-TCK'nın 53/1-(c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun süresi ve kapsamı açısından anılan Kanun maddesinin 3. fıkrası hükmünün gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık A.. A.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13997, Karar No: 2015/425, Tarih: 15.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/13997 E.  ,  2015/425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından tüm işyeri sigorta poliçesi ile sigortalanan dava dışı sigortalıya ait işyerinde, tüm bina dahili su tesisat borusunun patlaması ile hasar meydana geldiğini, 21.395,01 TL hasar bedelinin müvekkilince sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 21.395,01 TL tazminatın 08.02.2011 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, hasarın meydana gelmesinde müvekkillerinin kusuru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre dava dışı sigortalının zeminde bulunan giderlerin tıkanmasını sağlayacak şekilde gelişigüzel eşya koyduğu, giderlerin tıkalı olmaması halinde işyerine su basmayacağının tespit edildiği, sigortalının bu kısmı kilitli tutmasının illiyet bağını kesip zarar görenin ağır kusurunu oluşturduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

1-Dava konusu ana taşınmazda kat mülkiyeti kurulmuş olduğundan Uyuşmazlık 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun geçici 1. maddesi gereğince Sulh Hukuk Mahkemesinin görevine girmektedir.Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilip davanın esası hakkında hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma sebebine göre, davacı vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda(1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 15.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7642, Karar No: 2007/10424, Tarih: 22.11.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/7642 E.  ,  2007/10424 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkili firmanın davalıya satmış olduğu mal bedelinin kısmen ödendiğini, davalının borçlu olduğunun, defterlerinin incelenmesi ile düzenlenen tespit bilirkişi raporuyla belirlendiğini bildirerek, 10.647.477.298.-TL. alacağın doğduğu tarihten işleyecek temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacılarla geçmişte ticari ilişkide olduğu halde, alışveriş nedeniyle aldığı tüm mal bedellerini davacılara ödediğini, buna ilişkin 16.11.1999 tarihli belgeler alındığını, tespit raporunda davacıya teslim edilip, ödenen toplam 3.617.000.000.-TL.lik çeklerin dikkate alınmadığını, davacı yanın alacağı bulunmadığını, doğru sonuca ulaşabilmek için davacı şirketin defterlerindeki kayıtların davalı şirket kayıtlarıyla karşılaştırmalı olarak incelenmesi gerektiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, ibraname belgesi veren şirketin davacı şirketten farklı şirket olduğuna ilişkin ticari sicil kayıtları, davalının alacağın davacılara ödendiği savunmasını yazılı belgelerle kanıtlayamaması bilirkişiler raporları, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulüne, 7.025.48.-YTL. alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınıp davacılara verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı şirket ile davalı şirket vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı şirket vekili, temyize cevap dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını da ileri sürmüş ise de, söz konusu dilekçe temyiz defterine kaydedilmemiş olduğu gibi harcının da yatırılmadığı anlaşıldığından, davacı şirket vekilinin temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-Davalı şirket vekilinin temyiz itirazları yönünden;

a)Davalı şirket vekilinin aşağıdaki bentlerin dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

b)Dosyada mevcut, itiraza uğramayan 16.11.1999 tarihli “İbraname” başlıklı belgede davacılardan ...’ın davalı şirketi ibra ettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda bu davacının davalı şirket aleyhine açtığı davanın reddi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

c)Davalı vekilinin davacı şirket yönünden temyizine gelince, taraflar tacir olup, uyuşmazlık ticari niteliktedir. Davalı yan davacı şirketin ticari defterlerine de delil olarak dayanmıştır. Bu durumda davacı tarafın ticari defterleri üzerinde uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak tüm deliller birlikte değerlendirilip, varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

c)Davalı vekilinin davacı şirket yönünden temyizine gelince, taraflar tacir olup, uyuşmazlık ticari niteliktedir. Davalı yan davacı şirketin ticari defterlerine de delil olarak dayanmıştır. Bu durumda davacı tarafın ticari defterleri üzerinde uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak tüm deliller birlikte değerlendirilip, varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı şirket vekilinin temyiz isteminin reddine, (2/a) bendinde gösterilen nedenlerle davalı vekilinin diğer temiz itirazlarının reddine, (2/b-c) bendinde açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.