muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6990, Karar No: 2019/18372, Tarih: 21.10.2019

30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ile 4857 sayılı Kanun'un 81.maddesi yürürlükten kaldırılmış ancak Kanunun 8/8.maddesi ile; "Kamu sağlık hizmetlerinde tam süreli çalışmaya ilişkin mevzuat hükümleri saklı kalmak kaydıyla, işyeri hekimlerinin ve diğer sağlık personelinin işyeri sağlık ve güvenlik birimi ile ortak sağlık ve güvenlik birimlerinde görevlendirilmelerinde ve hizmet verilen işyerlerinde çalışanlarla sınırlı olmak üzere görevlerini yerine getirmelerinde, diğer kanunların kısıtlayıcı hükümleri uygulanmaz." şeklindeki hüküm ile mevcut durum devam ettirilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı 01.04.2011 tarihinde keşide edilen ihtarname ile davalı şirkete ait işyerinde 06/05/1992-01/04/2011 tarihleri arasında işyeri hekimi olarak çalıştığını, 5947 sayılı Üniversite ve Sağlık Personelinin Tam Gün Çalışmasına ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 19. maddesine göre tabiplerin kısmi süreli çalışmasına olanak sağlayan 2368 sayılı Kanun'un 30.07.2010 tarihi itibariyle yürürlükten kalktığını, anılan yasal düzenleme ile resmi sağlık kurumu dışındaki çalışmalara son verilmesinin zorunlu olduğunu ve bu nedenle davalı işyerindeki çalışmasının 01.04.2011 tarihi itibariyle sona erdiğini belirterek işçilik alacaklarının ödenmesini talep etmiş, dava dilekçesi ile de 30.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5947 sayılı Kanun gereğince kısmi süreli çalışma olanağının kalmadığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, yasal düzenleme ile özel çalışma icra eden sağlık personelinin 30/07/2010 tarihinde çalışmalarını sonlandırması gerektiği, davacının bu yasal düzenleme kapsamında iş akdini sonlandırma imkanının bulunduğu ve kıdem tazminatına hak kazanacağı gerekçesiyle kıdem tazminatı talebinin kabulüne, davacının feshi nedeniyle ihbar tazminatının reddine karar verilmiştir.

Yukarıda belirtilen açıklamalardan anlaşılacağı üzere, 5947 sayılı Kanun ile kamuda çalışan hekimlere işyeri hekimi olarak çalışmaları konusunda bir yasak getirilmemiştir. Kamuda çalışan ve döner sermaye ek ödemesi almayan hekimlerin işyeri hekimi olarak da çalışabilecekleri düzenlenmiştir. Davacının da 5947 sayılı Kanun 30.07.2010 tarihinde yürürlüğe girmesine rağmen iş sözleşmesinin sona erdiğini 01.04.2011 tarihinde davalıya bildirdiği, bu tarihe kadar davalı işyerinde işyeri hekimi olarak çalıştığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle, davacının 01.04.2011 tarihinde iş sözleşmesini feshi haklı nedene dayanmadığından kıdem tazminatının reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

İhbar tazminatı yönünden reddine karar verilen miktar aşılarak maktu vekalet ücretine karar verilmesi de kabul şekli itibariyle hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 21.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12920, Karar No: 2014/14647, Tarih: 06.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/12920 E.  ,  2014/14647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2013/101-2013/854

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Belediye, açılan ihaleler sonucunda, davalı şirketlerle hizmet sözleşmeleri yapıldığını, davalı şirketlerin çalıştırmış oldukları işçilerden D. K.’un kıdem, ihbar tazminatı ve benzeri işçilik alacakları nedeniyle, iş mahkemelerinde açmış olduğu davaların Belediye aleyhine sonuçlandığını, başlatılan icra takipleri üzerine de toplam 7.727,45 TL ödeme yapmak zorunda kaldıklarını ileri sürerek, dava dışı işçiye yapılan ödemenin, davalıların kendi dönemleri ile sorumlu oldukları miktarlar üzerinden faiziyle birlikte rücuen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 8.7.2013 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, ilamda her bir davalı yönünden ayrı ayrı belirtilen miktarların, 24.5.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, asıl işveren davacı Belediyenin, davalı şirketler tarafından çalıştırılan işçinin açmış olduğu dava sonrasında ödemek zorunda kaldığı miktarın rücuen tahsili istemine ilişkindir. Her ne kadar mahkemece, Belediye tarafından ödenen işçi alacaklarından, asıl işveren davacı Belediye ile davalıların yarı yarıya sorumlu olduklarının kabulü ile hüküm kurulmuş ise de, bir kısım davalılar ile Belediye arasında imzalanan hizmet sözleşmeleri ve eki olan şartnamelerde, “yüklenicinin sözleşme ile ilgili kıdem tazminatı gibi işçilik haklarından ve işçi ile arasındaki ihtilaflardan kendisinin sorumlu olacağı” açıkça belirtilmiştir. Buna göre, sözleşme ve eki olan şartnamelerde bu şekilde açık hüküm bulunan davalılar yönünden, davacı Belediye ve davalıların yarı yarıya sorumlu olduklarının kabulüne olanak yoktur. Tarafların serbest iradeleri ile düzenlemiş oldukları sözleşme ve şartname hükümleri tarafları bağlayacağından, hizmet sözleşmelerinde yüklenicinin sorumluluğuna ilişkin bu şekilde açık hüküm olan hallerde, davacı Belediyenin asıl işveren olarak ödemiş olduğu miktarın tamamını ilgili davalıdan rücuen tahsilini talep edebileceğini kabul etmek gereklidir.

O halde mahkemece taraflar arasındaki hizmet sözleşmeleri ve eki olan şartnamelerde, dava konusu işçi alacakları nedeniyle yüklenicinin sorumlu olduğunun düzenlendiği davalılar yönünden, davacı Belediyenin asıl işveren olarak ödemiş olduğu miktarın tamamını davalılardan rücuen tahsilini talep edebileceğinin, bu hususta sözleşme ve eki şartnamelerde hüküm bulunmayan davalılar yönünden ise, davacı Belediye ve davalı yüklenicinin, kararda olduğu gibi yarı yarıya sorumlu olacaklarının kabulü ile, sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, açıklanan hususlar göz ardı edilerek, tüm davalılar yönünden yarı oranda sorumluluğun kabul edilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ :1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz edilen hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 06.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5468, Karar No: 2023/2328, Tarih: 13.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5468 E.  ,  2023/2328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırıya teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ünye Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 22.05.2013 tarihli ve 2013/783 Esas sayılı iddianame ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan dava açılmıştır.

2. Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.02.2014 tarihli ve 2013/154 Esas, 2014/43 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin, ikinci fıkrası, 102 nci maddesinin beşinci fıkrası ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3.Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.02.2014 tarihli ve 2013/154 Esas, 2014/43 Karar sayılı kararının sanık müdafi ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 21.10.2014 tarihli ve 2014/6981 Esas, 2014/11405 Karar sayılı kararı ile, ''Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, olay tarihinde reşit olan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın cezada arttırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin suç tarihinden itibaren en az 1 yıl süre geçtikten sonra yapılması gerektiği gözetilmeden 14.03.2013 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi tarafından söz konusu süreden önce 24.09.2013 tarihinde düzenlenen rapor esas alınarak beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten yazılı şekilde hüküm kurulması'' şeklindeki gerekçe ile bozulmasına karar verilmiştir.

4.Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.03.2015 tarihli ve 2014/368 Esas, 2015/106 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sübuta ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın olay tarihinde evine gittiği sırada sanık ile karşılaştıkları, sanığın katılana "Sana bir şey diyeceğim, para vereceğim" dediği, sanığın bu sözleri söylemesi üzerine katılanın uzaklaşmaya çalıştığı, arkasından gelen sanığın katılana sarılarak "Seni kaçıracağım, karımın üzerine alacağım, seninle cinsel ilişkiye gireceğim" diyerek elbiselerini çıkarmaya, üzerine çıkmaya çalıştığı, katılanın sanığa taş ile vurmaya çalışıp bağırdığı, olay yerine gelen tanık Şehribar'ı görmesi üzerine sanığın elinde olmayan nedenlerle eylemini tamamlayamadığı anlaşıldığından, sanığın nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.03.2015 Tarih 2014/368 Esas, 2015/106 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23303, Karar No: 2015/12578, Tarih: 03.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/23303 E.  ,  2015/12578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ağır Ceza Mahkemesi

Davacıların tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçların telafi edilmesini yani zararın giderilmesini amaçlar, manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir. Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile gerek iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin manevi zararının giderilmesini gerekli kılar, manevi tazminat miktarının tespitinde ise tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır. Haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği yönünde hiç bir kuşku bulunmamakta ise de haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşması için çok daha özel koşulların oluşması ve bunun ispatlanması gerekmekle davacılar lehine el koyma nedeniyle manevi tazminata hükmedilmemesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekili ve davacılar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Dosya içeriğinden el konulan motorinin davacı ...'e, el konulan tankerin ise davacı şirkete ait olduğunun anlaşılması karşısında, davacıların maddi zararlarının ayrı ayrı tazminine karar verilmesi gerekirken, kabul edilen maddi tazminat miktarlarının ayrım yapılmaksızın infazda tereddüt oluşturacak şekilde ''davacılara'' ödenmesine şeklinde karar verilmesi,

2- Her bir davacı için kabul edilecek toplam tazminat miktarına göre karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu veya nispi vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin davacılar lehine bir kez 3.000 TL maktu vekalet ücretine hükmolunması,

2- Her bir davacı için kabul edilecek toplam tazminat miktarına göre karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu veya nispi vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin davacılar lehine bir kez 3.000 TL maktu vekalet ücretine hükmolunması,

3-Davacı ... Ticaret Ltd. Şti'nin el koyma yılı olan 2005 yılı ile bu tarihten 5 yıl geriye dönük olarak tüm vergi beyannamelerinin ilgili vergi dairesinden istenilip şirketin yıllık ortalama gelirinin tespit edilerek, tanker sayısı ve ilgili şirketin faaliyet alanı da gözetilerek tankere 122 gün el konulması nedeniyle bu tankerden dolayı meydana gelen kazanç kaybının şirketin ortalama gelir miktarı baz alınarak hesaplanması ve tayin olunan bu miktarın da tankerin iade edildiği 05.04.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı maliye hazinesinden tahsiline karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

4- Davacıların el konulan tanker ve motorini iade alabilmek amacıyla nakdi teminat mı yatırdıkları yoksa teminat mektubu mu sunduklarının araştırılması ile el konulan tanker ve motorin için ayrı ayrı olarak hangi tarih ya da tarihlerde ne kadar teminat yatırıldığının ve bu yatırılan teminatların hangi tarih ya da tarihlerde iade edildiğinin şüpheye yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5- Dairemizce yapılan temyiz incelemeleri sırasında aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı olarak birden fazla davanın açıldığının tespit edildiğinin anlaşılması karşısında; hazine zararına yol açan mükerrer davalara ilişkin ödemelerin önlenmesinin temini ve kamu kaynaklarının etkili, verimli ve hukuka uygun kullanılması bakımından, aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı açılmış dava olup olmadığının ilgili birimlerden sorulup, Ulusal Yargı Ağı Sistemi (UYAP) üzerinden de araştırılarak tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekili ve davacı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9837, Karar No: 2024/9612, Tarih: 07.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/9837 E.  ,  2024/9612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/434 E., 2023/148 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen Kurum işlemi iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne, karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili tarafından sunulan dava dilekçesinde özetle; 11.06.2005 ile 25.09.2009 tarihleri arasında aktif sigortalı çalışması nedeni ile aktif sigortalı çalışması nedeni ile aylığının kesildiğinin belirterek; maluliyet aylığı aldığı tarihlerde hizmet akdi ile çalışmadığının tespitine ve aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.11.2020 tarihli ve. 2016/415 E. 2020/800 K. sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemiz 08.06.2021 tarihli ve

2021/3362 E. 2021/7832 K. sayılı ilamı ile ".. Somut olayda, maluliyet aylığının kesilmesine konu ihtilaflı dönemde davacının fiilen çalışıp çalışmadığı noktasında yapılan araştırma yetersiz olup; davacının fiilen çalışmadığı iddiasına dayalı sigortalılık dönemine ilişkin işyeleri dosyası ile dönem bordroları ve davalının çalışmaları ile ilgili tüm bilgi, belge ve kayıtlar davalı Kurumdan ve işverenlerden istenilmeli, davacının çalışmadığını iddia ettiği tüm dönemlerle örtüşen bodrolu tanıklar dinlenmeli, komşu işyeri bordro tanıkları ve işverenleri, işyeri kayıt ve bordroları da celbedilmek suretiyle tespit edilerek beyanlarına başvurulmalı, tanık beyanları arasında çelişki oluşursa giderilmeli, davalının ilgili dönemler itibariyle işyerlerindeki çalışmasının gerçek/fiili olup olmadığı ve niteliği yöntemince araştırılmalı ve uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir..." şeklindeki gerekçe ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına dair karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, bozma gereklerinin yerine getirilmediğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, maluliyet aylığının fiili çalışma nedeni ile kesilmesine ilişkin Kurum işlemi iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

5510 sayılı Kanun'un 28 inci maddesi, 86 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1-Eldeki davada niteliği itibari ile davacının hizmet akdine dayalı olarak çalışmadığının tespiti, bu kapsamda Kuruma bildirilen çalışmaların fiili olup olmadığına yöneliktir. Bu kapsamda, davacının bildirimlerinin geçtiği iş yerleri nezdinde araştırma yapılarak karar verilmesi hususu, bildirimlerin yapıldığı işverenlerin de hak alanını ilgilendirdiğinden; davaya dahil edilmeleri gerekmektedir.

2-Belirtilen açıklamalar ışığında, Mahkemece yapılacak iş, aylığın kesilmesine neden olarak hizmetleri olan davacının hangi dönemde, hangi işyerinde çalıştığı hususu tespit edilerek, bu işverenleri davaya dahil etmek, buna göre Mahkemece, ilgili işyerlerine ait dönem bordrolarını getirtmek, bordro tanığı dinlenmeyen işyerlerinden resen seçilecek dönem bordro tanıklarının ayrıntılı beyanlarını almak, ilgili işyerlerindeki hizmetlerin davacıya ait olup olmadığı hususunun, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca, fiili çalışmaya dayalı aylığın kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptalinin gerekip gerekmediği tereddütsüz ortaya konularak, bir karar verilmelidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.