muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11637, Karar No: 2011/5519, Tarih: 18.04.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/11637 E.  ,  2011/5519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle; tayin edilen günde, sanık ... savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ile katılan vekilinin temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1.fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/858, Karar No: 2010/6919, Tarih: 15.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/858 E.  ,  2010/6919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 23.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.10.2008 tarih ve 2007/308-2008/380 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline su basma rizikolarına karşı teminat altına alınan işyerinin önünde bulunan davalıya ait rögarın çökmesi sonucu taşan suların sigortalı işyerine girdiğini, hasar bedelinin müvekkili tarafından sigortalısına ödendiğini ileri sürerek, 69.250 YTL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı defi ile birlikte davanın esastan reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, sel ve su baskını rizikolarına karşı sigorta teminatı altına alınan işyerinde meydana gelen zararın rücuen tazmini istemine ilişkindir.

Davalı taraf cevap dilekçesinde zamanaşımı def’inde bulunmuş olup, mahkemece, bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir.

Bu durumda, mahkemece, HUMK’nun 202/2. maddesi gözetilerek, davalının zamanaşımı savunması üzerine durularak, olumlu-olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, doğrudan işin esasına geçilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/708, Karar No: 2019/8263, Tarih: 22.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/708 E.  ,  2019/8263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi ile alacak davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, taraflarca duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 22/10/2019 tarihinde davacı şirket temsilcisi ... ile davacı vekili Av. ... ve davalı asıl ... ve vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı şirket; dava dışı ... ve ... ait arsaya inşaat yapmak için 18/08/2005 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi ve satış vaadi sözleşmesi imzaladığını, sözleşmeye göre yapımını üstlendiği bodrum+zemin+2 katlı binanın, zemin katında bulunan 1 ve 2 nolu dairelerin arsa sahiplerine verileceğinin, geri kalanların yükleniciye (kendisine) kalacağının kararlaştırıldığını, şirketin yetkilisi olan ... işsiz olan yeğeni davalı ...'a işi öğretmek amacıyla arsa sahiplerinden doğan haklarını devrettiğini, (6) nolu dairenin 25/09/2006 tarihli sözleşme ile ... ’a, (4) nolu dairenin 01/12/2006 tarihli sözleşme ile ... ’a, (3) nolu dairenin 10/02/2007 tarihli sözleşme ile ... ’e satıldığını, bu sözleşmelerde satıcı olarak kendisi ile davalının yeraldığını, satılan dairelerin satış bedellerinin mevcut inşaat borçlarının ve çeklerinin ödenmesi için davalıya teslim edildiğini, ancak inşaatın bitmesine rağmen davalının daireleri satılan kişilere teslim etmediğini, bu nedenle taşınmazların tapu kaydının adına tescil edilmesi amacıyla açmış olduğu davanın reddedildiğini, kararın temyiz incelemesini gerçekleştiren Yargıtay 15. Hukuk Dairesince verilen 16/02/2011 tarihli ve 2009/6002 E. 2011/887 K. sayılı düzelterek

onama ilamıyla davalı ile arasında "adi ortaklık" olduğunun belirtildiğini, davalının yargı kararıyla varlığı belirlenen adi ortaklığa sadece emeğini koyduğunu ileri sürerek; adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi ile 3, 4 5 ve 6 nolu bağımsız bölümlerin adına tesciline, olmazsa tasfiyenin icrasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacı ile yaptığı devir sözleşmeleri gereğince inşaatları tamamladığını, dairelerin kendisine ait olduğunu, devir sözleşmesinde adi ortaklık iradesi olmadığı gibi borç altına giren ve hak sahibi olan tarafın kendisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı; davacı ile yaptığı devir sözleşmeleri gereğince inşaatları tamamladığını, dairelerin kendisine ait olduğunu, devir sözleşmesinde adi ortaklık iradesi olmadığı gibi borç altına giren ve hak sahibi olan tarafın kendisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; adi ortaklığın fesih ve tasfiyesine, taraflar arasındaki adi ortaklıkta tarafların eşit pay sahibi olduklarının kabulü ile tasfiyenin buna göre yapılmasına ve tasfiye memurunun görevlendirilmesine dair verilen karar, taraflarca temyiz edilmiş ve Dairemizin 12/11/2013 tarihli ve 2013/14847 E. 2013/15812 K. sayılı ilamıyla; davada, taraflar arasında kurulan ve fiilen sona ermiş bulunan adi ortaklığın tasfiyesinin istenildiği, bu nedenle 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 1 inci maddesi atfıyla Türk Borçlar Kanunu'nun 642 nci maddesi ve devamı hükümlerinin uygulanması suretiyle, adi ortaklığın tasfiye işleminin gerçekleştirilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

02/03/2016 tarihinde açılan ve işbu dava ile birleştirilen davada; davacı şirket, adi ortaklığa ait olan 3, 4, 5 ve 6 nolu bağımsız bölümlerin davalı tarafından kiraya verildiğini, ancak davalının payına düşen kira gelirini vermediğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, geriye dönük 5 yıllık kira bedelinin tespiti ile şimdilik 10.000 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 27/11/2018 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 72.000 TL’ye artırmıştır.

Davalı; davaya konu dairelerden birinde davacı şirketin yetkilisinin kızkardeşi olan annesinin, birinde ise kendisinin oturduğunu, diğer iki dairenin boş olması nedeniyle bir gelir elde etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; adi ortaklığa konu inşaat için yapılan harcamalar konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunduğu, bu nedenle re’sen atanan tasfiye memurlarından oluşan kuruldan uyuşmazlığa konu harcamaların taraflarca eşit olarak yapıldığı kabul edilmek suretiyle tasfiye hesap ve bilançosunun istendiği, tasfiye kurulunca hazırlanan 05/07/2018 tarihli ek raporda; adi ortaklığa konu dairelerin davalı mülkiyetine geçeceğinin ve davalının mal varlığında bulunacağının kabul edildiği, buna göre yapılan tasfiye hesabıyla davacının davalıdan talep edebileceği alacak miktarının 238.241,45 TL, ortaklığa konu 4 adet dairenin davalı tarafından kiraya verilmesi nedeniyle 5 yıllık kira bedelinden davacının payına düşen kira alacağının 72.000 TL toplam 310.241,45 TL olarak belirlendiği, tasfiye kurulunca verilen raporun hüküm vermeye yeterli olduğu gerekçesiyle; davanın kabulü ile taraflar arasındaki adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi ile 310.241,45 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Asıl dava adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi, birleşen dava ise ortaklığa konu dairelerden elde edilen kira gelirinden davacı ortağın payına düşer tutarın tahsili istemlerine ilişkindir.

1- Asıl dava adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi, birleşen dava ise ortaklığa konu dairelerden elde edilen kira gelirinden davacı ortağın payına düşer tutarın tahsili istemlerine ilişkindir.

HMK'nın 166 ncı maddesine göre, ayrı ayrı açılmış davaların aralarında bağlantı bulunmaları koşulu ile birleştirilerek bakılabilmeleri mümkündür.

Ancak, birleştirme kararı, taraflar arasındaki uyuşmazlığı esastan çözümleyen bir karar değildir. Bu karar, sadece birleştirilen davaların tahkikat safhalarının müşterek cereyan etmesi sonucunu doğurmaktadır. Diğer bir anlatımla, asıl ve birleşen davalar birbirinden bağımsız davalardır. Bu nedenle, asıl ve birleşen davaların ayrı ayrı karara bağlanması gerekmektedir.

Buna göre, mahkemece; asıl ve birleşen dava hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, açıklanan kural gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davacı ve davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davacı ve davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davacı ve davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 2.037’er TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin yekdiğerinden alınıp yekdiğerine verilmesine, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/10/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10591, Karar No: 2007/448, Tarih: 30.01.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/10591 E.  ,  2007/448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı Vek.Av.... geldi. Davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya mahkemesine geri çevrilmiş bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kamulaştırma bedelinin tespiti esaslarını düzenleyen 2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca, arazi niteliğindeki taşınmaz malın değerlendirme tarihindeki mevkii ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin, münavebeye alınacak ürünlerin Tarım Müdürlüğünün bildireceği dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına ortalama satış fiyatının esas alınması suretiyle tespiti gerekir. İl Tarım Müdürlüğünün 13.7.2005 günlü yazısında şeker pancarı için bildirilen dekar başına ortalama verim (3500-6000 kg), üretim gideri (125-140 YTL) ve kg başına toptan satış fiyatı (0,85 Ykrş) dikkate

alınmadan Şeker Fabrikası Müdürlüğünce bildirilen sırasıyla 4187 kg, 139 YTL ve 0,117 YTL üzerinden hesaplama yapan bilirkişi raporu doğrultusunda kamulaştırma bedelinin saptanması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurullarından İl Tarım Müdürlüğü resmi verilerine göre hesaplama yapan ek raporlar alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 500,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 30.1.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2856, Karar No: 2008/4485, Tarih: 19.06.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/2856 E.  ,  2008/4485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Ağustos 1288 tarih 579 ve Mayıs 1327 tarih 3 numaralı tapu kayıtları maliklerinden ... ... (...) kızı ...’nin (dosya içinde veraset ilamı ve nüfus kayıtları bulunan ... ... oğlu ... ...’in kardeşi) veraset ilamına esas nüfus kayıtlarının getirtilerek dosya içerisine konulması, kayıtlar istenirken dosya içinde bulunan ... ... oğlu ... ...’e ait nüfus kayıtları ile veraset ilamından yararlanılması,

2- ... ... oğlu ... mirasçılarından ... Kızıl’ın veraset ilamlarına esas nüfus kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması,

3- Dava konusu .... Köyü 573 parsel sayılı taşınmaza komşu 550, 553, 559, 572, 670 ve 671 parsel sayılı taşınmazların tespit sonrası oluşmuş tapu kayıtlarının getirtilerek dosya içerisine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17073, Karar No: 2015/32632, Tarih: 17.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/17073 E.  ,  2015/32632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 11. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/02/2014

NUMARASI : 2010/184-2014/122

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı şirkette 05/09/2005 - 02/03/2010 tarihleri arasında servis müdür yardımcısı olarak çalıştığını, müvekkilinin iş koşullarının uygulanmaması sebebi ile iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile izin, fazla çalışma ücreti, fazla sürelerle çalışma ücreti ,ücret,prim alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı-karşı davacı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının en son istifa ederek ,ihbar öneli vermeden işten ayrıldığını beyan ederek, ihbar tazminatının davacı-karşı davalıdan tahsiline, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava dilekçesinde haklı nedenle iş akdinin feshedildiğinin iddia edilmesine karşın, davalı işverene gönderilen ihtarnamede istifa ederek iş akdinin sona erdirildiğinin ifade edildiği, çelişkili davacı beyanına itibar edilemeyeceği dikkate alınarak, davacının davasının kısmen kabulü ile kıdem tazminatı ve prim alacakları talebinin reddine; davalı işveren tarafından ikame olunan birleşen davada talep olunan ihbar tazminatının kısmen kabulüne karar verilmiştir

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı - karşı davacının tüm davacı karşı davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı-karşı davalı işçi iş sözleşmesini önel vererek 23.02.2010 tarihinde fesih bildiriminde bulunmuştur. Ancak davalı önel süresini beklemeden ertesi gün işçinin çalışmak için kullandığı araç ve gereçlerini kullanıma kapatmıştır. İşverenin bu davranışı işçinin önel kullanmasına gerek olmadığı şeklinde değerlendirilmelidir. İşçinin işverenin bu davranışına karşı tekrar fesih hakkını kullanması sonuca etkili değildir. Önceki fesih sonuçlarını doğurmuştur. İşveren önel kullanmasını kabul etmediğine göre işçiden ihbar tazminatı talep edemez. Karşı davan olan ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

3- Davacı işyerinde prim uygulaması olduğunu ileri sürerek prim alacağı talep etmiştir. Taraf tanıkları işyerinde prim uygulamasının olduğunu beyan etmişlerdir. Davacı prim alacağı konusunda işveren kayıtlarına dayanmıştır. Bilirkişi kayıt sunulmadığı için alacağı hesaplamadığını açıklamıştır. Davacı işçi işyeri kayıtlarına dayandığına göre mahkemece 6100 sayılı Yasanın 220 . maddesi gereğince işlem yapılması bu madde hükmü uyarınca davacı işveren kayıtlarının sunulmaması halinde belirtilen yasa hükümleri çerçevesinde sonuca gidilmesi gerekir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1979, Karar No: 2015/5142, Tarih: 06.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1979 E.  ,  2015/5142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2011/42759

MAHKEMESİ : İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2010

NUMARASI : 2007/1079 (E) ve 2010/234 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nin 43. maddesinin ikinci fıkrası gereğince bir suç işleme kararının icrası kapsamında aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi sebebiyle zincirleme suç kapsamında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

5846 sayılı Kanun'un 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 143. maddesi ile değişik 81/4. maddesi ve 5728 sayılı Kanun'un 138. maddesiyle değişik 71/1. maddesi hükümleri uyarınca, dava konusu bandrolsüz eserler üzerinde hak sahibi olan suçun mağdurlarından bazı şirketlerin şikayetçi olup hak sahibi olduğunu ispatlaması ve davaya katılmasına karar verilmesi karşısında, lehe yasanın belirlenmesi bakımından 5846 sayılı Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 5101 sayılı Kanun ile değişik 81. maddesinin 9. fıkrasının l/b alt bendi ile 5728 sayılı Kanun ile değişik 81/13. maddesi ve aynı Kanun'un 71/1. maddesi hükümleri karşılaştırarak, sanık lehine olan Kanun belirlenip sonucuna göre uygulama yapılması gerekirken, 5101 sayılı Kanun ile değişik 81. maddesinin 9. fıkrasının l/b alt bendi ile 5728 sayılı Kanun ile değişik 81/4. maddesi hükümleri karşılaştırarak yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemmiştir.

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,06/10/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı;