muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15407, Karar No: 2023/2261, Tarih: 09.03.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasında kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 305 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Bozma öncesi ilk kararla hükmedilen 416.129,70 TL bedelden acele el koyma dosyasında bloke edilen 387.893,00 TL bedelin mahsubu ile bakiye 28.236,70 TL'ye dava tarihinin dört ay sonrasından başlayarak ilk karar tarihine kadar, bozma sonrası artan fark 100.768,70 TL bedele ise dört ay sonrasından son karar olan 20.05.2022 tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, tüm bedele ilk karar tarihine kadar yasal faiz uygulanması doğru görülmemiştir.

4. Davacı idare tarafından fazla depo edilen bedelin miktarının açıkça gösterilmeyerek infazda tereddüt oluşturulması bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı idare vekilinin İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde yer alan "bedeline" kelimesinin hükümden çıkartılmasına, yerine "bedelinin 28.236,70 TL'lik kısmına" ibaresinin yazılmasına, aynı bentte yer alan "kadar" kelimesinden sonra "yasal" kelimesinden önce gelmek üzere "bakiye 100.768,70 TL'lik fark bedele ise 24.01.2015 tarihinden son karar tarihi olan 20.05.2022 tarihine kadar" ibaresinin eklenmesine, hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinde yer alan "miktarın" kelimesinin hükümden çıkartılmasına, yerine "190.243,49 TL'nin" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5669, Karar No: 2012/11224, Tarih: 11.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/5669 E.  ,  2012/11224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

1)Sahte fatura düzenlediği iddia olunan sanıkların 2005 takvim yılında KDV beyannamelerinin matrahsız oluşu ve herhangi bir faturanın ele geçirilememesi karşısında tebliğnamedeki aksi düşünceye iştirak edilmemiştir.

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin sanıkların atılı suçu işlediklerine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanıklara yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

3)Sahte fatura düzenlediği iddia olunan sanıkların 2004 takvim yılında vergi tekniği raporuna istinaden ticari faaliyeti olmadığı halde matrahlı KDV beyannameleri vermeleri karşısında mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11039, Karar No: 2013/1519, Tarih: 01.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/11039 E.  ,  2013/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti ile tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 2005-2008 yılları arasında kapıcı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin ekonomik kriz iddiasıyla işverence fesih edildiğini, hak ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah ederek talep ettiği anlaşılmıştır.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/11. b. g. ve h. bentlerine göre haklı olarak feshedildiğini, uzun süreli olarak işyerini terk edip, görevlerini yerine getirmediğini, işverenin izni olmadan kendisine ait işyeri açtığını, başka apartmanların kaloriferlerini yaktığını, kendisini uyaran site yöneticisine hakaret ettiğini,... plakalı "... Ticaret ... Su" yazan araç ile su dağıtıp pazarlamasını yaptığını, bununla ilgili tutanaklar tutulduğunu, tüm hak ve alacaklarının ödendiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davacının, davalıya ait işyerinde 05.10.2005-02.02.2009 tarihleri arasında üç yıl, üç ay, yirmiyedi gün kapıcı olarak asgari ücretle çalıştığı iş sözleşmesinin, 4857 sayılı Kanun'un 25/11. b.-g.-h. bentlerine göre, işverence haklı olarak fesih edildiğini belirtilmiş ise de 4857 sayılı Kanun'un 26. maddesine göre, derhal fesih hakkının öğrenildiği günden itibaren altı iş günü geçtikten ve herhalde fiilin gerçekleşmesinden itibaren bir yıl içerisinde kullanılmak zorunda olduğu, işverenin süresi içerisinde bu hakkını kullanmadığı, davacının işine devam ettiği, davalı işverenin, davacının farklı iş yapmasına zınni olarak izin verdiği, Türkiye İş Kurumuna verilen işten ayrılma bildirgesinde, işten ayrılma sebebini bu olaylara dayandırmadığı, 4457 /51.-c. bendine göre, fesih edildiğini bildirdiği, fesih sebebi olarak belirtilen sebebinin 1475 sayılı İş Kanun'un 17. maddesinin I. ve III. numaralı bentlerini kapsadığı, bu bentlere göre de, iş sözleşmesinin fesih edilmesi halinde işçinin, kıdem ve ihbar tazminatını hak ettiği, davacının, kış aylarında fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İş sözleşmesinin işveren tarafından hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi sebebiyle haklı olarak feshedilip feshedilmediği, davacının vergi kaydı bulunan dönemlerde fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

4857 sayılı Kanun'un 25. II. ( h) bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih olanağının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İş görme edimi işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir. İşverenin talimatlarının da iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi getirilebilecek sınırlamalara ve işçinin eğitimi, yeteneği ve takati gibi hususlara aykırılık oluşturmamalıdır.

1475 sayılı Kanun'da işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmaması haklı fesih sebebi olarak sayılmış ve işçinin bu anlık durumu yeterli görülmüşken, 4857 sayılı Kanun'u ile işçinin bu görevi yapmamakta ısrar etmesi kuralı getirilmiştir. Bu noktada işverenin hatırlatmasının devamında sadece bir kez görevi yapmama yeterli sayılmamalıdır. İşçinin görevi yapmama eylemi hatırlatmanın ardından da devamlılık arz etmelidir.

İşverenin fesih öncesinde işçinin yapmakla yükümlü olduğu görevlerini hatırlatılmalıdır. Bu hatırlatmanın sözlü olarak ya da yazılı biçimde yapılması mümkündür. Bu konuda ispat yükü de işverendedir.

İşçinin görev tanımının, bireysel ya da toplu iş sözleşmesinde açıkça öngörülmüş olması işverenin hatırlatma yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz.

İşçiye yapılacak hatırlatmada, işçiden yapması istenen görev açık biçimde bildirilmeli ve işin tamamlanmasına yetecek bir süre öngörülmelidir. Bildirimde, görevin hatırlatılması yeterlidir. Görevin gereklerinin yerine getirilmemesi durumunda iş sözleşmesinin feshedileceği hususunun ayrıca bildirilmesi gerekmez. İşçinin verilen görev tamamlanamamış olsa da, bir kısmını yapmış olması halinde bu davranışının sebepleri üzerinde durulmalı ve işverenin haklı fesih imkanının olup olmadığı, gerekirse uzman bilirkişilerce değerlendirilmelidir.

Somut olayda, davacının, iş sözleşmesinin ekonomik kriz gerekçe gösterilerek işverence geçersiz olarak feshedildiğini ileri sürdüğü, davalının iş sözleşmesinin davacının 4857 sayılı Kanun'un 25/11. b. ve h. bentlerine aykırı davrandığı, uzun süreli olarak işyerini terk edip, görevlerini yerine getirmediği, işverenin izni olmadan kendisine ait işyeri açtığı, başka apartmanların kaloriferlerini yaktığı, kendisini uyaran site yöneticisine hakaret ettiği,... plakalı araç ile "... Ticaret ... Su " yazan aracı ile su dağıtıp pazarlamasını yaptığı sebepleriyle haklı olarak feshedildiğini iddia ettiği, davacının su perakende ticareti sebebiyle 19.05.2008-12.07.2010 tarihleri arasında vergi kaydı olduğu, 13.01.2009 tarihli tutanakta, davacının 12.01.2010 tarihinde görev yerinde olmadığı, dükkanında olduğu, saat 14:00' da yine görev yerinde olmadığı, telefon açılarak yakıt geleceğinin söylendiği, davacının geleceğini beyan ettiği, 13.01.2009 tarihinde kaloriferin ısısının düşük olduğu, şikayet geldiği, ısının 53 derece olduğu, davacının saat 10:00 ve 12:00' de görev yerinde olmadığı, 13:47' de mesaj çekildiği, cevap vermediği, 14.30' da yine yerinde olmadığı hususunun belirtildiği, 17.01.2009 tarihli tutanakta, davacının 17.01.2010 tarihinde görev yerinde olmadığı, dükkanında olduğu, pirina yakıtının geleceği sebebiyle işyerine gelmesinin istendiği, davacının yerimiz müsait değil, dört günlük yakıt var, sonra gelsin dediği, yakıt firmasına durumun bildirildiği, firmanın kabul etmediği, 11:30' da pirinanın

geldiği, davacının yine arandığı ancak gelmediği belirtilerek, davacıya yönetim kurulunca yazılı uyarı yapıldığı, 18.01.2010 tarihinde, 17:30' da kaloriferlerin yanmadığı, davacının arandığı ancak ulaşılamadığı, kaloriferin 18:15'de davacının oğulları tarafından yakıldığı, 19.01.2010 tarihinde davacının görev yerinde olmadığına dair tutanak tutulduğu, davacının 18.01.2009 tarihinde, kaloriferlerin zamanında yakılmadığı, hergün kalorifer yakıldıktan sonra görev yerini terk ettiği, akşam 18:00-19:00' a kadar görev yerine gelmediği, temizlik görevlerini yapmadığı sebepleriyle uyarıldığı, aynı gün davacıya görevlerinin hatırlatıldığı, kazan dairesinde gelişigüzel dökülen küllerin çuvallara doldurulması için 70,00 TL teklif edildiği, davacının bu işi yapmak istemediğini bildirdiği, davacıya aynı gün görevlerinin yeniden bildirildiği, davacının görevleri arasında küllerin istif edilmesi işininde olduğu, 26.01.2009 tarihinde, davacının saat 08:00' da görev yerinde olmadığı, su dağıtım aracı ile 09:30' da siteye geldiği, 11:30-13:30 arasında görev yerinde olmadığı, 31.01.2009 tarihli tutanakta, davacının saat 12 sıralarında görev yerinde olmadığı, yakıt geleceğinin ilgili firmaca bildirildiği, davacının aranarak yakıt geleceğinden görev yerine dönmesinin istendiği, davacının dışarda olduğunu beyan ettiği, gel başında dur denildiği, davacının sen dur dediği, 14:30 itibariyle görev yerine dönmediği, yakıtın başkalarınca boşaltıldığı, 02.02.2009 tarihinde, 09:30' da kaloriferin ısısının düşük olduğu, kazanın 50 derecede yandığı, davacının görev yerinde olmadığı, 15.01.2009 tarihinde, kazanın devirdayım sirkülasyon pompasının termostatının olmadığı, takılana kadar manuel olarak kapatılması gerektiği, elektriğin boşa harcandığı, ısının 36 derece olduğu, kazanda yakıt olmadığı, makinenin boşa çalıştığı, davacının görev yerinde olmadığı durumlarının tesbit edildiği, 27.01.2009 tarihinde, davacının 12.01.2009 tarihinden itibaren görev yerine izinsiz olarak gün boyu gelmediği, su dağıtım ve satışı yaptığı, başka bir apartmanın kaloriferlerini yaktığı tesbit edilerek, mazerete ilişkin belge istendiği, davacının 03.02.2009-07.02.2009 tarihleri arası için sağlık raporu aldığı anlaşılmış olup, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde davacının başka işyeri çalışmasının yasaklandığıda dikkate alındığında, iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 25/II-g. maddesince işverence haklı olarak feshedilmesi şartlarının oluştuğu, davacının olumsuz davranışlarına ilişkin en son 31.01.2009 ve 02.02.2009 tarihlerinde tutanaklar tutulduğu, feshin 4857 sayılı Kanun'un 26. maddesine göre, en son tutulan tutanaklardan sonra altı iş günü içinde 02.02.2009 tarihinde yapıldığı ortada iken, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine yanlış yorum ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Öte yandan, davacının 19.05.2008-12.07.2010 tarihleri arasında su perakende ticareti sebebiyle vergi kaydının bulunduğu dönemlerde kendi işini yaptığı, iş sözleşmesinin feshine ilişkin olayların genellikle bu sebeble olduğu, bu durumda bu tarihler arasında fazla çalışma yapamayacağı düşünülmeden bu dönemide kapsayacak şekilde fazla çalışma ücreti hesabı yapılarak fazla çalışma ücreti alacağına karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1175, Karar No: 2018/10746, Tarih: 14.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/1175 E.  ,  2018/10746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/2, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık müdafiinin kusurun bilimsel verilerle desteklenerek açıklanmadığına,sanığın aracının kütlesinin ilgili raporlarda değerlendirilmeyerek daha hızlı olduğu sonucuna varıldığına, katılan sanık ve ölenin emniyet kemerlerinin takılı olmamasının dikkate alınması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine,

Meskun mahalde, gündüz vakti, sanığın idaresindeki minibüs ile seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde kendisine hitap eden DUR levhasına uymayarak mevcut hızıyla kavşağa girdiği sırada seyrine göre solundan kavşağa gelen katılan sanık ...’ın idaresinde bulunan otomobil ile çarpıştığı olayda, bir kişinin ölümüne, katılan sanık ...'ın da vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına neden olan ve meydana gelen trafik kazasında asli kusurlu olduğu tespit edilen sanık hakkında, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, yerel mahkemece, alt sınırdan uzaklaşılması isabetli ise de, taksirinin yoğunluğu, meydana gelen sonuç gözetilerek, alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-TCK'nın 50/4. maddesinde taksirli suçlar bakımından hükmolunan hapis cezalarının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceğinin belirtildiği, bilinçli taksirin koşullarının gerçekleşmediği olayda, sanık hakkında, "yasal koşulları oluşmadığından" şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11655, Karar No: 2012/1064, Tarih: 02.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/11655 E.  ,  2012/1064 K.**

**"İçtihat Metni"**

4857 sayılı İş Kanunu'na aykırılık eyleminden ... Otomobilcilik ve Tur. Tic. A.Ş. hakkında, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Türkiye İş Kurumu ... İl Müdürlüğünün 13/10/2010 tarih ve 165463 sayılı yazısı ile uygulanan 157.285,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine dair Ankara 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 24/01/2011 tarihli ve 2010/1365 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın keza reddine ilişkin Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/02/2011 tarih ve 2011/150 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 28.05..2011 gün ve 30613 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 29.06.2011 gün ve KYB. 2011-215532 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

4857 sayılı İş Kanunu'nun, " işverenler elli veya daha fazla işçi çalıştırdıkları özel sektör iş yerlerinde yüzde üç özürlü... beden ve ruhi durumlarına uygun işlerde çalıştırmakla yükümlüdürler... işverenler çalıştırmakla yükümlü oldukları işçileri Türkiye Iş Kurumu Aracılığı ile sağlarlar"şeklindeki 30. maddesi,

Özel sektör işverenince özürlü işçi temininin nasıl olacağına dair 25/04/2009 tarih ve 27210 sayılı Resmi Gazetede Yayımlanan Yurt içinde işe Yerleştirme Hizmetleri Hakkında Yönetmelik'in "kamu ve özel sektör işverenleri, çalıştırmakla yükümlü oldukları özürlü ve eski hükümlü işçileri Kurum aracılığı ile sağlar" şeklindeki 13/1. maddesi,

"Kamu ve özel sektör işverenleri, çalıştırmakla yükümlü bulundukları işçileri, yükümlülüğün doğmasından itibaren beş iş günü içine niteliklerini de belirterek Kurumdan talep eder" şeklindeki 14/1. maddesi,

"Kurum, özel sektör işvereninin özürlü talep tarihinden itibaren en geç on gün içinde, başvuranlardan nitelikleri uygun özürlüleri durumlarını ve niteliklerini belirten belgelerle birlikte işverene gönderir." şeklindeki 15/2. maddesi karşısında ;

"Kamu ve özel sektör işverenleri, çalıştırmakla yükümlü bulundukları işçileri, yükümlülüğün doğmasından itibaren beş iş günü içine niteliklerini de belirterek Kurumdan talep eder" şeklindeki 14/1. maddesi,

"Kurum, özel sektör işvereninin özürlü talep tarihinden itibaren en geç on gün içinde, başvuranlardan nitelikleri uygun özürlüleri durumlarını ve niteliklerini belirten belgelerle birlikte işverene gönderir." şeklindeki 15/2. maddesi karşısında ;

Haziran 2007 tarihinde işçi sayısının ellinin üzerinde olduğunu Çalışma Ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'na bildiren adı geçen şirketin özürlü çalıştırma yükümlülüğünü yerine getirmek amacıyla 09/08/2007 ila 04/05/2010 tarihleri arasında işgücü istek formları göndererek Türkiye İş Kurumundan faaliyet alanı olan otomotiv işlerinde kullanmak üzere iş gücü talep ettiği, Kurum tarafından bu süre zarfında uygun nitelikte işçi talebine karşılık Kanun yada Yönetmelikte belirtildiği şekilde isim bildirilmediği, ilk kez 17/07/2009 tarihinde müteriz şirkete 4 sayfalık bir özürlü listesi gönderildiği ancak bildirilen listede şirketin faaliyet alanında istihdamı mümkün olan birinin bulunmadığı, buna rağmen şirket tarafından 20/10/2010 tarihinde özürlü açığının kapatıldığı bu haliyle anılan şirketin özürlü çalıştırma gayret ve niyeti içinde olduğu ve özürlü istihdamından kaçınmadığı, idari para cezasına ilişkin dönemde özürlü çalıştırmamasının Türkiye Iş Kurumu'nun kanundan doğan yükümlülüğünü yerine getirmemesinden kaynaklandığı anlaşılmakla itirazın bu yönlerden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Ankara 1.Ağır Ceza Mahkemesi`nin 17.02.2011 gün ve 2011/150 D.İş sayılı kararının CMK`nun 309/4/d maddesi uyarınca BOZULMASINA, kabahatli hakkında verilen idari para cezasının kaldırılmasına, 02.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.