muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3420, Karar No: 2016/6070, Tarih: 31.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/3420 E.  ,  2016/6070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 2423 ada 10 parsel sayılı 2.910,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi yazılarak arsa vasfıyla Hazine adına tespit ve ayrıca beyanlar hanesine, taşınmaz üzerindeki ağaçların ... mirasçıları ... ve müştereklerine ait olduğu şerhi yazılarak hükmen tescil edilmiştir. Davacı ... Belediye Başkanlığı, çekişmeli taşınmazın imar planında belediye hastanesi ve ilkokul alanı olarak ayrılan yerlerden olduğu ve kullanım kadastrosu çalışmaları yapılırken Belediyenin haberdar edilmediği iddiasıyla taşınmazın beyanlar hanesine Belediye adına kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 31.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6235, Karar No: 2024/2860, Tarih: 25.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6235 E.  ,  2024/2860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/357 E., 2023/35 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eğil Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2020/347 E., 2021/543 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin çocuklarının geçimi ile ilgilenmediğini, okul masraflarını karşılamadığını, kendini ve çocuklarını ihmal ettiğini, kendi konforunu düşündüğünü, kendi ailesinin verdiği harçlıklara dahi el koyduğunu, şiddet uyguladığını, gerek fiziki ve gerekse psikolojik baskı yaptığını, küfür ve hakaret ettiğini iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, kendisi ve çocuklar yararına nafakaya hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

2. Davacı kadının 19.02.2020 tarihli duruşmadaki beyanında; "..... davamın kabulüne karar verilsin, ben boşanmak istiyorum, nafaka talep etmiyorum, maddî ve manevî tazminat talebim yoktur, sözlü yargılamaya geçilmesine muvafakatim vardır..." şeklindedir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı kadının iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu belirterek; davanın reddine karar verilmesini etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A.İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı kadının iddialarının asılsız ve gerçek dışı olduğunu belirterek; davanın reddine karar verilmesini etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A.İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 19.03.2020 tarihli 2019/46 Esas, 2020/23 Karar sayılı kararı ile; davalı erkek eşin davanın reddine yönelik herhangi bir delil sunmadığı, soyut nitelikteki beyanlarının mahkemece değerlendirmeye alınmadığı, kadının tanık beyanlarında, davalının her ne kadar boşanmayı kabul etmese de mahkemece babalık görevini yerine getirmediği, tarafların evlilik kurumundan beklenen fayda ve menfaatlerinin kalmadığı, davacı kadının tazminat ve nafaka taleplerinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına davacı kadının maddî, manevî tazminat, ziynet eşyası, nafaka talepleri bulunmadığından bu hususlarda karar verilmesine yer olmadığına, reşit olmayan çocukların velâyetlerinin annelerine verilmesine, baba ile çocuklar arasında kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

B. Gönderme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin birinci kararına karşı davalı erkek tarafından davanın kabulü, yönünden istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen 05.08.2021 tarihli ve 2020/380 Esas 2020/441 Karar sayılı karar ile; dilekçeler aşamasının usulüne uygun tamamlanmadan ön inceleme duruşmasının yapılmış olması, daha önce Eğil Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan 2019/31 esas sayılı dava dosyasının celp edilerek incelenmemesi, çocuklarla kişisel ilişki tesisinin doğru bir şekilde kurulmadığı, ortak çocukların psikolog, pedagog veyahut sosyal çalışmacıdan oluşan bir uzman huzurunda mahkemece bizzat dinlenilmemiş olması ve ortak çocuklar hakkında sosyal inceleme raporu alınmadan hüküm kurulması gerekçesiyle; kararın kaldırılarak eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, tanık beyanları değerlendirildiğinde boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkek eşin, çocuklara harçlık vermediği, geçimlerini ile ilgilenmediği, geçimlerini, kaymakamlığın verdiği yardımlarla yaptıkları, tarafların ekonomik sıkıntılar nedeniyle sık sık tartıştıkları, dinlenen ortak çocuk ... 'ın beyanına göre amcasının, annesini dövdüğü, davalı erkek eşin beyanlarını destekler mahiyette herhangi bir delil sunmadığı, soyut nitelikteki beyanlarının mahkemece değerlendirmeye alınmadığı,taraflar arasındaki evlilik birliğinin devamına tarafların menfaatlerinin kalmadığı, her ne kadar mahkememizin 2019/31 Esas sayılı dosyasında davacı kadın feragat etmiş ise de feragatten sonra da geçimsizliğin devam ettiği gerekçesi ile; davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına ve davacı kadının maddî, manevî tazminat, ziynet eşyası, nafaka talepleri bulunmadığından bu hususlarda karar verilmesine yer olmadığına, reşit olmayan çocukların velâyetlerinin annelerine verilmesine , baba ile çocuklar arasında kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek istinaf dilekçesinde özetle; kabul edilen dava yönünden, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı kadının dava dilekçesinde tanık deliline dayanmadığı, süresinde dayanılmayan delilin bildirilmesi için mahkemece süre verilmesine imkan bulunmadığı, verilse dahi toplanan delillerin hükme esas alınmasının mümkün olmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda davacının dava dilekçesinde tanık ve davanın ispatına yarayacak herhangi bir delile dayanmadığından ilk derece mahkemesince ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü doğru görülmediği gerekçesi ile; erkeğin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; reddedilen boşanma davası yönünden kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; reddedilen boşanma davası yönünden kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte davalı erkekten kaynaklanan bir geçimsizlik ispat edilip edilmediği, boşanma davasının kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 119 uncu, 190 ıncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 166 ncı maddesi hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10615, Karar No: 2010/12018, Tarih: 04.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/10615 E.  ,  2010/12018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 02.06.2009 gününde verilen dilekçe ile tesbit ve tescil olmaz ise alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne pul yokluğundan duruşmanın reddinekarar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı davalı ile kardeş olduklarını ve dava konusu parsellerin ortaklık yaparak elde etmiş oldukları müşterek kazançlarıyla satın alındığını, bunlardan 27 sayılı parselin kendi adına, diğerlerinin ise davalı kardeşi adına tapuda kayıtlı olduğunu belirterek kayıtların iptali ile 1/2 oranında adlarına tesciline, ikinci kademede ise tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava zamanaşımının varlığı sebebiyle reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Bir tanımlama yapmak gerekirse zamanaşımı, kanunda belirtilmiş olan süresi içinde talep ve dava edilmemiş olan alacakların özüne dokunmamakla birlikte “dava edilebilme vasfını kaybetmesi” sonucunu doğuran bir süre geçimidir. Aslında zamanaşımı borcu gerçek anlamda sona erdiren bir sebep değildir. Zamanaşımı borcun nisbi bir sona erme sebebidir. Belirli bir zamanın geçmesi borcu doğrudan doğruya sona erdirmez. Ancak alacaklının elinden borçlu istemediği takdirde alacağı dava yoluyla takip ve tahsil etme imkanını alır. Zamanaşımı borçluya sadece bir def’i hakkı verir. Burada önemli olan zamanaşımı süresinin ne zaman başlayacağıdır. Gerçekten Borçlar Kanununun 128.maddesine göre müruru zaman alacağın muaccel olduğu zamanda başlar,

alacağın muacceliyeti bir ihbar vukuuna tabi ise müruru zaman bu haberin verebileceği günden itibaren cereyan eder. Görülüyor ki kural zamanaşımı süresinin alacağın muaccel olduğu tarihten başlamasıdır. Alacağın muaccel olması demek ifa zamanının gelmiş ifaya bir engel durumun kalmamış olması demektir.

Zamanaşımına ve zamanaşımının başlangıcına ilişkin bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince; Gerçekten inanç ilişkisinin söz konusu olduğu uyuşmazlıklarda açılacak davalar için özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediğinden Borçlar Kanununun 125. maddesi hükmü gereğince inanç sözleşmesinden kaynaklanan davalarda zamanaşımı süresi on yıl olarak kabul edilmektedir. Borçlar Kanununun 128.maddesinde sözü edilen zamanaşımı başlangıcı da bu tür davalarda iradi ferağ umudunun yitirildiği tarihten başlar. Taraflar arasında daha önce ihtarname gönderilerek iradi ferağın yapılmayacağı iradesi açıklanmadığından ve bu irade davaya cevap dilekçesiyle belirtildiğinden 10 yıllık zamanaşımı henüz geçmemiştir.

Yapılan bu saptamalar karşısında davanın zamanaşımının tahakkuk ettiği sebebiyle reddi doğru değildir. Ne var ki davacı da iddiasını yazılı delille kanıtlayamamış, ancak dava dilekçesinde ve delil dilekçesinde yemin deliline dayanmıştır. Mahkemece davacıya yemin teklifi hakkı hatırlatılarak bunun sonucuna göre çekişmenin esası hakkında bir hüküm kurulması gerekirken davanın yazılı olduğu şekilde reddi doğru değildir.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz oluna kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 04.11.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2853, Karar No: 2018/2563, Tarih: 03.04.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2853 E.  ,  2018/2563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılardan ... ve davalılardan ... ve ... vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, müvekkilleri ile davalıların ... ilçesi,... mahallesi, 106 pafta, 2966 ada, 39 parsel sayılı taşınmazın malikleri olduklarını, taşınmazdaki bağımsız bölümlerin mevcut arsa paylarının kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki konum ve değerleri ile orantılı olmadığını belirterek, arsa paylarının yeniden belirlenerek tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davacılardan... 'e ait .... kat, 8 nolu bağımsız bölümün arsa payının başlangıçta da doğru verilmiş olduğu, bu bağımsız bölümün arsa payının değiştirilmesinin gerekmediği anlaşılmakla bağımsız bölümü devralan davacılardan ... yönünden davanın reddine, diğer davacılar yönünden, mevcut arsa paylarının kat irtifakının tesis edildiği 02.05.1967 tarihi itibariyle bağımsız bölümlerin değerleri ile orantılı olarak düzenlenmediği, bulundukları kat, kat içerisindeki konumları, alanları, piyes sayıları gibi değerlerine etken faktörlerin hiçbir dikkate alınmadan verildiği, 634 sayılı KMK'nın .... maddesinin uygulanabileceği, bağımsız bölümlerin arsa paylarının düzeltilmesi gerektiği gerekçesiyle diğer davacılar yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacılardan ... ile davalılardan ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun .... maddesi hükmüne göre; "kat mülkiyeti, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir." Kanun gereğince; arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır. Değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları nedenleriyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda, dava konusu taşınmazda 02.05.1967 tarihinde kat irtifakı kurulduğu, bilirkişi raporunda kat irtifakına geçiş tarihi olan 02.05.1967 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılmadığı belirtilmişse de; bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamıştır.

Dava konusu taşınmazda 1967 yılında kat irtifakı kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Mahkemece kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki bağımsız bölüm malik listesi davacıların bağımsız bölümlere hangi tarihte malik oldukları yönünde tapu kayıtları da celbedilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacılardan ... ve davalılardan ... ve ...'nın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 03/04/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/656, Karar No: 2013/29811, Tarih: 20.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/656 E.  ,  2013/29811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-28.12.2012 tarihli tashih kararının davalılardan ... Mak. Dök. Tak. San. ve Tic. Ltd. Şti., ... Makine San. ve Tic. Ltd. Şti. ile ... Makine San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne tebliğine ilişkin tebligat parçalarına dosya içerisinde rastlanamamıştır. Söz konusu karar, anılan davalılara tebliğ edilmişse tebligat parçalarının eklenerek, tebliğ edilmemişse tebligat işlemi yapılıp, gerekli usuli işlemler tamamlandıktan sonra gönderilmesi için,

2-7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre, kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini derhal tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen ... adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ait binanın kapısına asılması yeterli olacaktır. Bu durumda, evrakın asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Giyabi hüküm, davalılardan ... Mak. Dök. Tak. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne ... adresinde Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Oysa, anılan davalıya dava dilekçesi ve duruşma günü ... adresinde tebliğ edilmiştir. Bu durumda, 7201 sayılı Kanun'un 35. maddesi hükmü de dikkate alınarak gerekçeli kararın davalılardan ... Mak. Dök. Tak. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne yöntemince tebliğ edilerek, gerekli usuli işlemler tamamlandıktan sonra gönderilmesi için,

Dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12351, Karar No: 2013/30172, Tarih: 30.12.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/12351 E.  ,  2013/30172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık tarafından ev yapılmak suretiyle tecavüz edildiği iddia olunan taşınmazın ... Belediye Başkanlığının 31.07.2007 günlü yazılarında, ... Belediyesi mücavir alınında, keşifte dinlenen teknik bilirkişisi raporunda ... köyü kadastro çalışma sınırlarında kalan yer olduğu belirtilmesi karşısında; varsa sınır tespit kararı ve kadastro çalışmalarına esas alınan bu yere ilişkin bilgi ve belgeler de getirtilerek, suça konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde kalıp kalmadığı, herhangi bir köyün kullanımına bırakılıp bırakılmadığı, vasfı kesin olarak saptanıp, tespitin sonucuna göre ilgili köy veya belediye davadan haberdar edilip, belediye sınırları içinde kalması halinde 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik TCK.nun 154/1. madde ve fıkrası kapsamındaki suçu oluşturmayacağı da gözetilerek gerekirse keşif yapılarak binanın yapım yılı ve vasıfları belirlenerek eylemin TCK.nun 184. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.