muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9511, Karar No: 2014/14345, Tarih: 05.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/9511 E.  ,  2014/14345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/10/2011

NUMARASI : 2010/95-2011/649

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ikramiye alacağı, kömür yardım alacağı, ücret alacağı ile vergi iadesi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, ikramiye, kömür yardımı, vergi iadesi ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, Yerel Mahkemece hükme esas alınan 01.01.2010 tarihli bilirkişi raporunda fazla çalışma ücretinin hesabının nasıl yapıldığı denetlemeye uygun değildir.

Mahal Mahkemece, fazla çalışma ücreti belirlenmesi için öncelikle, normal günlük çalışma saatleri tespit edilmeli ve bu süreden ara dinlenme süresi düşülerek fiili çalışma süresi saptanmalıdır. Bu dosyaya özgü olmak üzere, davacının, üç hafta altı gün, bir hafta ise beş gün çalıştığı kabul edilerek çalışma süresinden ara dinlenme süresi düşülmeli ve kırkbeş saat yasal haftalık çalışma süresini aşan fazla çalışma süresi tespit edilerek sonuca gidilmelidir. Yerel Mahkemece hükme esas alınan 01.01.2010 tarihli bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti hesabı yapılırken tanık beyanlarından fazla çalışma ücretine normal çalışma ücreti ödendiği yönündeki açıklamaların, davacı tarafından kabul edildiği veya bu husus davalı tarafından yazılı delil ile ispatlanmadığından, sonuca etkili değildir. Mahkemece yapılacak iş, fazla çalışma ücretini normal çalışma ücretinin birbuçuk katı olarak hesaplamaktır.

Yerel mahkemece, bilirkişinin denetlenemeyen afaki hesabına itibar edilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9734, Karar No: 2011/8877, Tarih: 14.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9734 E.  ,  2011/8877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/04/2009 tarih ve 2006/666-2009/184 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 12.07.2011 gününde davacı avukatı .... gelip, davetiye tebliğine rağmen davalı taraf duruşmaya gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının işlettiği termik santralin atıklarının taşınması; depolanması, depolama yapılan alanların toprakla kaplanması hususunda yanlar arasında hizmet alım sözleşmesi düzenlendiğini, işin 5 yıl 3 ay süreli ve 11.000.000, 00 YTL + KDV, götürü bedelli olduğunu, davalı şirketin taahhüt ettiği atık miktarını iş programına göre vermeyerek davacının kar kaybına neden olduğunu, bundan dolayı davalının müvekkilince temerrüde düşürüldüğünü, davalının temerrüdü nedeniyle müvekkilinin BK. 325 maddesi uyarınca taahhüt ettiği işi yapmaya mecbur olmaksızın mukaveledeki ücreti isteyebileceğini, BK'nun 370‘nci maddesine göre de müvekkilinin zararının karşılanması gerektiğini, ayrıca davalının edimleri arasında yer alan atık sulama suyunun temin işini de müvekkilinin vekaletsiz iş görme hükümlerine göre yerine getirdiğini belirterek muarazanın men’ini müvekkilinin uğramış olduğu gelir kaybı için 10.000.000,00 YTL + KDV nin 22.9.2005 tarihinden itibaren, sözleşme dışı iş ve hizmetler nedeniyle şimdilik 2.000,00 YTL + KDV nin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin götürü bedelli bir sözleşme olduğunu, sözleşme süresi bitmeden davacı alacağının bilinemeyeceğini, davanın zamansız olduğunu, iş programında ön görülen iş miktarına her zaman ulaşılamayacağını, sözleşme eki olan idari şartnamenin 13.2 maddesine göre davacının teklifini etkileyecek riskleri bilmiş sayılacağını, sözleşmenin 18.2 maddesine göre de sözleşme süresinin uzatılabileceğini, bu durumda da fiyat farkı uygulanacağından davacının zararı olmayacağını, teknik şartnamenin 6. maddesine göre de, davalının aylık ve yıllık iş miktarını değiştirmeye yetkili olduğunu, sözleşme ve şartname hükümlerine göre güzergah üzerindeki yolların tozumayı engelleyecek şekilde sulanmasının davalı yükümlülüğünde olduğunu, atıkların belirli nem oranına ulaştırılması için sulanması işi nedeniyle bir bedel talep edilemeyeceğini, sözleşme dışı iş ve hizmet dışı taleplerinin bu nedenle yerinde olmadığını belirterek haksız davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, dosyadaki kanıtlar ve bilirkişi raporlarına göre, taraflar arasında imzalanan 23.8.2004 tarihli sözleşme ve eklerine göre Afşin-Elbistan B Termik Santralinden Kasım 2004 den itibaren 2009 yılı sonuna kadarki işletme dönemi içerisinde çıkacak olan teknik şartnamede miktarı ve taşıma programı belirlenen santral atıklarının stoktan yüklenmesi, belirlenen güzergahtan taşınması ve depolamanın bittiği alanların toprakla kaplanması işi götürü bedelle belirli iş programı çerçevesinde davacı tarafından üstlenildiği,hizmet alımı işine ait teknik şartnamenin atık miktarı, taşıma şekli ve taşıma güzergahı başlıklı 6. maddesindeki “Depolanacak atık miktarı 29.986.563 m3 tür. Ancak aylık ve yıllık miktarlarının işletme koşullarına bağlı olarak eksik yada fazla gerçekleşmesi durumunda toplam iş miktarı değişmemek üzere aylık ve yıllık miktarlarını değiştirmeye EÜAŞ yetkilidir.Yüklenicinin aylık ve yıllık iş programı yapabilmesi için yıllık programlar bir önceki yılın Ekim ayında, aylık programlar ise bir önceki ayın 25 ne kadar - + 20 toleranslı olarak EÜAŞ tarafından yükleniciye bildirilecektir" hükmü, Sözleşmenin süre uzatımı verilebilecek haller ve şartlar bölümündeki 18.2 maddesindeki “işin süresi içerisinde bitirilmesinin mümkün olmaması halinde bu durumun taahhüdün yerine getirilmesine engel nitelikte olması ve yüklenicinin bu engeli kaldırmaya gücünün yetmemesi kaydıyla, durum idarece incelenerek işi engelleyici sebeplere ve yapılacak işin niteliğine göre işin süresi gecikmeyi karşılayacak şekilde işin ilgili kısmı veya tamamı uzatılır” hükmü, Sözleşmenin hizmet alımı işine ilişkin 15.2.4 maddesindeki "sözleşmenin ifasının gecikmesine idarenin kusurunun sebep olduğu durumlarda süre uzatımı verilmesi halinde uzatılan süreye göre yüklenici tarafından hazırlanan ve idarece onaylanan revize iş programına uygun olarak yapılan işler için fiyat farkı hesaplanır" hükmü ile sözleşme ve eklerindeki diğer hükümler değerlendirildiğinde iş programında belirtilen miktar kadar iş verilmemesi nedeniyle gelir kaybına uğradığı iddiasıyla davacı işverenden herhangi bir hak talebinde bulunamayacağı,sözleşmenin 37/5 maddesine göre yükleniciye kül stikir sahasına yakın bir noktadan atık sulama suyunun bedelsiz verileceği, 37/7 maddesine göre de atıkların kül stikır çıkış nem oranının % 25 olması EÜAŞ tarafından sağlanacağı, şartnamenin 13.maddesine göre de yolların tozumayı engelleyecek şekilde davacı tarafından sulanacağının öngörüldüğü,davalı yakın bir mesafeden suyu bedelsiz olarak verdiğini ispat etmemiş, davacının ise, suyun 12 km den temin ettiğini iddia etmesine rağmen bu iddiasını ispat edemediği, davalı, suyun 6 km mesafeden taşıdığını kabul ettiği, ilk raporda belirlenen 3 km yakın mesafe kabul olunarak, davacı ancak 3 km haricindeki ek nakliye maliyetini talep edebileceği gerekçesiyle,davanın kısmen kabulüne, 2

.maddesine göre de yolların tozumayı engelleyecek şekilde davacı tarafından sulanacağının öngörüldüğü,davalı yakın bir mesafeden suyu bedelsiz olarak verdiğini ispat etmemiş, davacının ise, suyun 12 km den temin ettiğini iddia etmesine rağmen bu iddiasını ispat edemediği, davalı, suyun 6 km mesafeden taşıdığını kabul ettiği, ilk raporda belirlenen 3 km yakın mesafe kabul olunarak, davacı ancak 3 km haricindeki ek nakliye maliyetini talep edebileceği gerekçesiyle,davanın kısmen kabulüne, 2.360 TL nin dava tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmiştir.

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 124,58 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14196, Karar No: 2023/396, Tarih: 08.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/14196 E.  ,  2023/396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık,İş yeri dokunulmazlığının ihlali

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2014 tarihli ve 2012/108 Esas, 2014/21 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 35.maddesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116 ncı maddesinin dördüncü fıkrası, 119 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca, 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, ve her iki suç yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23.maddesi uyarınca da 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına; temyiz dışı suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına; sanık ...'ın ise hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetine karar verilmiş, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükümleri sanığın temyizi üzerine Dairemizin 27.02.2017 tarih 2014/37526 Esas 2017/2259 Karar sayılı ilamı ile onanmıştır.