muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8510, Karar No: 2021/4844, Tarih: 07.06.2021

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Müşteki vekilinin 13/11/2018 tarihli dilekçesinde, şüpheliler ... ve ... hakkında yalan tanıklık suçundan şikayette bulunmasına karşın, ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 03/04/2019 tarihli 2018/4580 Soruşturma ve 2019/898 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının içeriği itibarıyla sahtecilik suçuna ilişkin olduğu anlaşılmakla; yalan tanıklık suçundan Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca karar verilebileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamede, Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen menfi tespit davasında, sonradan alınan adli tıp raporunun yeni delil mahiyetinde olduğu ve kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın bu nedenle kabul edilmesi gerektiği belirtilmiş ise de; şikayete konu bonoya ilişkin sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından ... hakkında 25/01/2013 tarihinde kamu davası açıldığı, ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 02/05/2013 tarihli 2013/45 Esas ve 2013/176 Karar sayılı dosyası kapsamında yapılan yargılamada, her iki suçtan da beraat kararları verildiği ve Yargıtay 15. Ceza Dairesi’nin 29/05/2018 tarihli 2015/3250 Esas ve 2018/3995 Karar sayılı ilamıyla hükümlerin onanarak kesinleştiği; 5271 sayılı CMK’nin 172/2. maddesi uyarınca, önceden kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil elde edilmesi durumunda kamu davası açılması mümkün olup, beraat hükmüyle sonuçlanan ve kesinleşmiş olan bir davanın, ancak CMK’nin 314. maddesindeki şartların gerçekleşmesi durumunda sanık aleyhine yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilmesi suretiyle yeniden görülebileceği anlaşılmakla; ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 03/04/2019 tarihli 2018/4580 Soruşturma ve 2019/898 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin merci ... Sulh Ceza Hakimliği’nin 24/04/2019 tarih ve 2019/1353 Değişik İş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 07/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6831, Karar No: 2014/429, Tarih: 16.01.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/6831 E.  ,  2014/429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2011/216-2012/798

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet ve çeyiz eşyalarının iadesi, mümkün olmadığı takdirde bedellerinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, çeyiz eşyaları yargılama sırasında teslim edildiğinden karar verilmesine yer olmadığına, ziynet eşyalarına ilişkin talebin ise bu eşyaların davalı kocanın tasarrufunda kaldığı hususunda yeterli delil bulunmadığından reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından ziynet eşyaları ile ilgili hükme yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; müşterek haneden ayrılmak durumunda kalan müvekkiline hiçbir eşyasının verilmediğini, ayrıca düğünde takılan takıların davalı tarafından müvekkilinden rızası dışında alınarak geri iade edilmediğini belirterek dava konusu eşyaların aynen iadesi olmadığı takdirde bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise davacının ziynet eşyalarını annesinin evinde sakladığını, davacının annesinin evinden alarak kullandığını, müşterek hanede tutmadığını takıların müvekkili tarafından alınmadığını savunmuştur. Mahkemece davacının iddiasını kanıtlayamadığı gerekçesi ile ziynet eşyalarına ilişkin davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir. Davacı, dava dilekçesinde dava konusu edilen ziynet eşyasının davalı tarafından alınarak geri iade edilmediğini ileri sürmüş, davalı ise ziynet eşyalarını almadığını, bu eşyaların davacı tarafından kendi annesinin evinde muhafaza edildiğini savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalının zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını ve bunların davalı tarafından alındığını ispat yükü altındadır. Davacı kadın dava konusu ettiği ziynet eşyalarının davalı tarafından alıkonularak

kendisine iade edilmediğini dosyaya sunduğu deliller ile kanıtlayabilmiş değildir. Ne var ki, davacı dava dilekçesinde “her türlü yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan, davacıya bu iddiasını ispat etme konusunda davalı tarafa yemin teklif etme hakkının bulunduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2713, Karar No: 2013/19526, Tarih: 31.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/2713 E.  ,  2013/19526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı işveren adına 1988 – 31.01.1991 döneminde tescilli çelik kilit üretimi yapılan işyeri yönünden dönemsel sigorta primleri bordrolarının düzenlenmediği, 25.12.1989 günü çalışmaya başladığı yönünde davacı hakkında hazırlanan işe giriş bildirgesinin 24.01.1990 tarihinde davalı Kuruma verildiği anlaşılmakta olup, Aralık/1989 – Ekim/1992 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davada mahkemece yapılan yargılama sonunda istem kısmen kabul edilerek 25.12.1989 – 15.05.1992 dönemi hüküm altına alınmıştır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79. Maddesinin onuncu fıkrası olup, anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu dava yönünden; gerçekleşen işyeri faaliyetine ilişkin olarak işverenin vergi kayıt durumu, 506 sayılı Kanun kapsamında bulunulmadığı 31.01.1991 – 15.05.1992 dönemi yönünden belirlenmeli, ... Mahallesi, Samanlı Caddesi, 130 numaralı yerde faaliyetini yürüten işverenin tüm işyeri adres değişikliği bilgilerine Kurumdan, ilgili vergi dairelerinden ve benzeri yerlerden araştırılarak ulaşılmalı, saptanan bu adreslere ilişkin olarak aynı çevredeki işyerleri işverenleri ve çalışanları yöntemince tespit edilerek tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, toplanan kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, kısmen red nedeniyle davalı Kurum yararına eksik avukatlık ücreti belirlenmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 31.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/38834, Karar No: 2017/18419, Tarih: 19.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/38834 E.  ,  2017/18419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı veya geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili; davacının çalışanları olmadığını, bu nedenle davanın sadece diğer davalı şirkete açılması gerektiğini, davada hasım gösterilmelerinin doğru olmadığını savunarak davanın husumetten reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili; müvekkili ile diğer davalı ... Genel Müdürlüğü arasında yapılan ihalenin feshedildiğini, müvekkili şirket tarafından bu kadar işçinin başka bir işte çalıştırılmasının imkansız olduğunu, son çare olarak davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işverenin feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat edemediği, dosyaya sunulan belgelerden ihale süresi bitmeden tarafların karşılıklı anlaşması üzerine sözleşmenin sona erdirildiğinin anlaşıldığı, bu durumun davacının iş sözleşmesinin feshi için geçerli bir neden olamayacağı, davacıyla aynı sebeple iş sözleşmesi feshedilen işçiler tarafından açılan işe iade davalarının kabulüne karar verildiği ve bu kararların Yargıtayca onanarak kesinleştiği gerekçesiyle davacının davasının kabulüne, alt işverene işe iadesine, işçinin başvurusu ile işverence işe başlatmamanın sonuçlarından her iki davalının birlikte sorumlu olduğuna dair hüküm kurulmuştur.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, ... sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, hammadde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini imkansız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel koşullarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı nedene dayandığını kanıtlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan nedenlerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda, güvenlik görevlisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin davalı asıl işveren ... tarafından feshedilmesi sebebiyle diğer davalı alt işverence feshedilmiştir. Davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdirilmesine yönelik işveren kararı işletmesel karar niteliğinde olup yukarıdaki açıklamalarda da belirtildiği üzere yerindelik denetimine tabi değildir. Dosya içeriğine göre davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona ermesinden sonra aynı işyerinde ihaleyi kazanan firma ile davalı alt işveren arasında herhangi bir organik bağın varlığı iddia ve ispat edilmemiştir. Bu durumda davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdirilmesi nedeniyle davalı alt işveren şirketinde istihdam fazlalığının ortaya çıkması kaçınılmaz olup yargısal denetimin sadece feshin son çare olması ilkesi kapsamında yapılması gerekmektedir. Bu doğrultuda davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdiği tarihte davalı alt işverenin başka işyerlerinin olup olmadığı, davacının bu işyerlerinde değerlendirilme imkanının bulunup bulunmadığının belirlenmesi söz konusu ilkenin uygulanması noktasında önem arzetmektedir. Mahkemece bu yönde gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davalı şirketin fesih tarihinde davacıyı çalıştırabileceği başka işyerlerinin olup olmadığı, bu işyerlerine fesih tarihinden kısa bir süre önce ve sonra davacı ile aynı vasıflarda yeni işçi alımı yapılıp yapılmadığı araştırılarak, davacıyı çalıştırabileceği başka işyeri ve yeni işçi alımı yok ise davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona ermesine ilişkin bu durumun geçerli fesih sebebi oluşturacağı kabul edilerek davanın reddine, var ise feshin son çare olma ilkesine uyulmadan yapılan feshin geçersizliğine karar vermekten ibarettir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7557, Karar No: 2022/3760, Tarih: 19.04.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/7557 E.  ,  2022/3760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün Yargıtayca duruşma yapılması suretiyle incelenmesi ... ve arkadaşları vekili ile davacı ... tarafından, duruşmasız olarak incelenmesi ise davalı Hazine vekili ile davacılar ... mirasçıları ... ve arkadaşları vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26.02.2019 günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü temyiz eden davacı ..., ... ve vekilleri Av. ... ... Kahveci ile davalı Hazine vekili Av. ... ... ve karşı taraftan davalı ... ... vekili Av. ... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosyanın incelenmesi sonucu görülen eksikliklerin ikmali için dosyanın mahal mahkemesine iadesine karar verilmesini takiben eksiklik tamamlanmış olmakla; dosya yeniden incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... ilçesi Hisarönü Köyü çalışma alanında bulunan 161 ada 8 parsel sayılı 1.770,18 m² yüzölçümündeki taşınmaz, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmesi gerekirken, ham toprak niteliğiyle Hazine adına; 161 ada 9 parsel sayılı 1.014,29 m² yüzölçümündeki taşınmaz ise, Ekim 1981 tarih 4 sıra numaralı tapu kaydı uygulanarak Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olması nedeniyle, tarla niteliğiyle ve malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir.

Davacı ... tarafından, ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1983/217 Esas sayılı dava dosyasıyla, davalı Hazine ve Hisarönü köyü tüzel kişiliği aleyhine açılan tescil davası, davacı ... Efendi çocukları ... ..., ... ..., ... ... ..., ... ... mirasçıları terekesi mümessili ... ... ’nün, davalı Hazine ve Köy Tüzel Kişiliği ile ... aleyhine, taşınmazın Temmuz 1969 gün ve 63, 64 ve Şubat 1962 tarihli 4 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığı iddiasıyla ve tapu maliki mirasçıları adına tescili istemiyle açtıkları, müdahil ... Tur. Yat. İşl. A.Ş., ... ... ve ... ...’ın, davacıların tutundukları tapu kaydından satın aldıkları pay oranında taşınmazların adlarına tescili istemiyle katıldıkları dava ile birleştirildikten sonra, dava dosyası 3402 sayılı Kanun'un 5 ve 27. maddeleri gereğince Kadastro Mahkemesine devredilmiştir.

Kadastro Mahkemesince verilen, davacı ve müdahil davacıların davalarının reddine, çekişmeli 161 ada 8 sayılı parselin tespit gibi Hazine adına, 161 ada 9 parsel sayılı taşınmazın ise kadastro tutanağındaki vasıf ile davalı ... Alıcı adına tapuya tesciline ilişkin hüküm, davacı ... mirasçıları ... ve ... vekili, davacı ... ve arkadaşları vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 07.02.2017 tarihli ve 2016/11067 Esas, 2017/833 Karar sayılı ilamıyla; “davacılardan ...’nun ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 04/05/2015 gün ve 2014/594-390 Esas, Karar sayılı kararı ile kısıtlandığı ve kendisine oğlu ...’nun vasi olarak atandığı, anılan kararın kesinleştiği, ancak davanın vasiye ihbar edilmediği açıklanarak, vasinin vesayet makamından husumet izni alması suretiyle davaya katılımı sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken anılan usuli eksiklik giderilmeden, kısıtlının hukuki dinlenilme ... ve savunma ... ihlal edilerek yazılı şekilde karar verilmesinin isabetsizliğine” değinilerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacı ve müdahil davacıların davalarının reddine, dava konusu ... ili ... ilçesi Hisarönü Köyü Kocakür mevkiinde bulunan 161 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespit tutanağındaki tespit gibi Hazine adına tapuya tesciline, 161 ada 9 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespit tutanağındaki vasıf ile davalı ... Alıcı adına tespit ve tapuya tesciline, taşınmazların 2. derece doğal sit alanında kaldıklarının tapunun beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve arkadaşları vekili ve davacı ... mirasçıları, davacılar ... mirasçıları ... ve arkadaşları ile davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, Hisarönü Köyünde 2007 yılında yapılan kadastro çalışmasında, dava konusu 161 ada 8 parsel sayılı taşınmaz ham toprak niteliğiyle davalı Hazine adına tespit edilmiş ise de, öncesinde Asliye Hukuk Mahkemesinde tapusuz taşınmazın tescili davasına konu olması nedeniyle malik hanesinin açık bırakılarak tutanağın Kadastro Mahkemesine gönderilmesi gerekirken, malik hanesinin doldurulmuş olması hukuken bir sonuç doğurmayıp, tıpkı 161 ada 9 parselde olduğu gibi 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 30/2. maddesi gereğince gerçek malikinin kim olduğunun Mahkemece re’sen araştırılarak belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Davacı ...’nın, dava dilekçesinde sınırlarını bildiridiği taşınmazın adına tescili istemi ile açtığı tescil davası ile davacı ... ve arkadaşlarınca, Hisarönü mevkiinde kain 4000 dönüm yüzölçümlü Mart 1290 tarih 9/18 defter varak sayılı, sınırları “Mezar Gediği”, “Kırvasilbeli”, “Dikilitaş” ve “Löngöz Çiftliği” olan, Ergös (Ergöz/Öküz/Löngöz) mevkiinde kain 3000 dönüm yüzölçümlü Mart 1290 tarih 9/19 defter varak sayılı, sınırları “Mezar Gediği”, “İnbükü”, “Dikilitaş”, “Gülenya Beli” ve “Löngöz Çiftliği” olan, ... ... Söğüt Çiftliği mevkiinde kain 7000 dönüm yüzölçümlü Mart 1290 tarih 9/20 defter varak sayılı, sınırları “Kocaalan Dağı ve Balan Dağı”, ”Taşbük”, “Löngöz”, “Gökbel”, “Karadağ”, “Mezar Gediği” ve “Çilecik Gediği” olan üç adet kök tapu kayıtları ile bu kayıtlardan gelme Ağustos 1326 tarih 2, 3 ve 4 numaralı ve Şubat 1962 tarih 1, 2 ve 3 numaraları tapu kayıtlarına dayanılarak açılan tescile itiraz ve el atmanın önlenmesi davası birleştirilmiş ve bilahare dava konusu taşınmaz hakkında 161 ada 8 ve 9 parsel sayısı ile tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle dava, Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır.