muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1416, Karar No: 2023/6328, Tarih: 19.09.2023

IV. GEREKÇE

A. Hükümde Eksik Hususlar Bulunduğuna Yönelik;

1. Hükümde mağdur beyanlarına değerlendirme kısmında yer verilerek sanığa yüklenen suçun unsurlarının açıklandığı ve gerekçesinde 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesi yönünden bir eksiklik olmadığı anlaşıldığından, sanığın bu hususa ilişkin temyiz sebebi reddedilmiştir.

2. Hükümde, sanığın yokluğunda kurulan hükme yönelik tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık süre içerisinde temyiz yoluna başvurabileceği belirtildiğinden, sanığın bu hususa ilişkin temyiz sebebi reddedilmiştir.

B. Lehe Hükümlerin Uygulanması Gerektiğine Yönelik;

Sanığa tayin olunan cezanın miktarı gözetildiğinde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddelerinde düzenlenen lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

C. Diğer Yönlerden;

1. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli ve 2014/14-198 Esas, 2015/428 Karar; 17.02.2015 tarihli ve 2014/14-307 Esas, 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurelerin kendi özgür iradeleri ile serbestçe hareket etme hakları, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığı, bu haklarının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdikleri rıza hukuken geçerli sayılmadığı ve sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesi kapsamında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğundan, Tebliğnamedeki görüşe iştirak olunmamıştır.

2. Sanık hakkında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun mağdur sayısınca oluştuğu gözetilerek her bir mağdura karşı eyleminden dolayı mahkumiyet hükümleri kurulması yerine, zincirleme suç hükümleri uygulanması ve sanığın, atılı suçu çocuğa karşı ve birden fazla kişi tarafından birlikte işlemesi karşısında,

5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentlerindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Birbirleriyle örtüşen mağdur ve sanık anlatımları, mağdur ...'nin babasının kayıp müracaatı, diğer şahısların beyanları ile dava dosyası kapsamındaki deliller bir bütün olarak değerlendirildiğinde, suç tarihinde henüz onbeş yaşını doldurmamış olan ve kanuni temsilcilerinin bilgisi ve rızası dışında evi terk eden mağdureleri cebir, tehdit veya hile kullanmaksızın yanında tutan sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Birbirleriyle örtüşen mağdur ve sanık anlatımları, mağdur ...'nin babasının kayıp müracaatı, diğer şahısların beyanları ile dava dosyası kapsamındaki deliller bir bütün olarak değerlendirildiğinde, suç tarihinde henüz onbeş yaşını doldurmamış olan ve kanuni temsilcilerinin bilgisi ve rızası dışında evi terk eden mağdureleri cebir, tehdit veya hile kullanmaksızın yanında tutan sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kınık Asliye Ceza Mahkemesinin 03.09.2014 tarihli kararında sanık tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15125, Karar No: 2014/2738, Tarih: 13.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/15125 E.  ,  2014/2738 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Samsun 2. İş Mahkemesi

Tarihi :16.05.2013

No :2010/299-2013/345

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi ile 5510 sayılı Kanununun 86. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacı, 15.01.2002-18.01.2010 tarihleri arasındaki çalışmalarının tespitini talep etmiş; mahkemece, taraf ve kamu tanıklarının beyanlarından, davacının 2002 yılı başından beri sürekli çalıştığı anlaşılmakla, bildirim dışı bırakılan 15.01.2002-02.11.2004 tarihleri arasındaki hizmet sürelerinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyanın tetkikinde; ihtilaflı dönemde çalışması bulunan bordrolu tanıkların, davacının çalışma sürelerine ilişkin net beyanda bulunmadıkları anlaşılmakla, mahkemece kabul edilen süreler açısından, yeniden kayden bordrolu tanık beyanlarına başvurulmalı, kanaat oluşmaması durumunda komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı, sonradan dinlenen tanık beyanları ile daha önce dinlenen tanık beyanları arasında çelişki oluşması halinde bu çelişki giderilmeye çalışılmalı, böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

O hâlde, davalılardan Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3088, Karar No: 2020/2556, Tarih: 01.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/3088 E.  ,  2020/2556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçu yönünden 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımı süresinin, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar; “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçu yönünden ise 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 24.05.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 01.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4500, Karar No: 2021/6479, Tarih: 27.09.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/4500 E.  ,  2021/6479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar, yoksulluk nafakası ve velâyet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda, ilk derece mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilerek ortak çocuğun velâyeti babaya verilmiş ve kadının yoksulluk nafakası ile tazminat talepleri reddedilmiştir. İlk derece mahkemesi, tarafların son olayda birbirlerine şiddet uyguladığından bahisle, eşit kusurlu olduklarına hükmetmiştir. Hükme karşı davacı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki ceza mahkemesi kararına göre, taraflar arasında yaşanan 15/10/2017 tarihli son olayda taraflar birbirlerine fiziki şiddet uygulamış olmakla birlikte, ceza dosyasındaki adli raporlara göre erkeğin eşine uyguladığı şiddetin ağırlığı ve derecesi kadına göre fazladır. Ceza yargılamasında tarafların temel cezaları belirlenirken esas alınan bu hususun bölge adliye mahkemesince kusur belirlemesinde dikkate alınmaması doğru görülmemiştir. Yine, davacı kadın dava dilekçesinde eşinin annesinin son olayda kendisine şiddet uyguladığına vakıa olarak dayanmış ve ceza yargılaması sonunda kadına şiddet uygulayan erkeğin annesi hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır. Bu itibarla, boşanmaya neden olan ve gerçekleşen olaylarda son olayda eşine şiddet uygulayan ve annesinin şiddetine engel olmayan erkek, son olayda eşine şiddet uygulayan kadına nazaran ağır kusurludur. Bölge adliye mahkemesince tarafların eşit kusurlu olduğuna hükmedilmesi doğru bulunmamıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakları zarar gören, mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen az kusurlu davacı kadın yararına Türk Medeni Kanunu’nun 174. maddesi gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, bu taleplerinin reddi doğru bulunmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ise reddi ile kararın yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 27.09.2021 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/19622, Karar No: 2013/19493, Tarih: 30.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/19622 E.  ,  2013/19493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, 09.09.2006 günü, sağ el işaret parmağının kesilmesi sonucuna neden olan kazanın iş kazası olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla, dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 11. maddesidir. Anılan maddenin A bendinde iş kazası “aşağıdaki hal ve durumlardan birinde meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olaydır:

a)Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada,

b)İşveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısiyle,

c)Sigortalının, işveren tarafından görev ile başka bir yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda,

d)Emzikli kadın sigortalının çocuğuna süt vermek için ayrılan zamanlarda,

e)Sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında.” şeklinde tanımlanmıştır.

Taraflar arasında kaza tarihinde davacı ile davalı işveren arasında hizmet akdinin varlığı yönünden bir ihtilaf bulunmayıp, uyuşmazlık, kazanın meydana geldiği esnada sigortalının, iş veya işin yürütümü ile ilgili olarak görevli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Mahkemece, soyut tanık anlatımlarına istinaden, iş kazasının işyerinde olduğundan bahisle davanın kabulüne dair hüküm kurulmuş ise de, yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Mahkemece, dava konusu dönemde davacı ile birlikte, kaza tarihinde çalışan ve davalı işverenin bordrolarında kayıtlı kişiler ile, aynı yörede komşu veya benzeri

işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler saptanarak, meydana gelen kazanın, 506 sayılı Yasanın 11/A bendinin (a), (b), (c), (e) alt bentleri kapsamındaki hallerden birinde gerçekleşip gerçekleşmediği hususunda bilgi ve görgülerine başvurulmalı; böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, iş kazasının şartlarının düzenlendiği anılan madde kapsamında, iş kazası niteliğinde bulunup bulunmadığı irdelenerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5662, Karar No: 2025/149, Tarih: 15.01.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/5662 E.  ,  2025/149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/805 Esas, 2024/874 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2015/785 Esas, 2019/528 Karar

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında imzalanan 28.04.2009 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli ürün bazında yetkili dağıtıcılık sözleşmesinin davalı şirket tarafından 18 Mart 2014 tarihli ihtarname ile süre sonunda feshedildiğini, ürün bazında yetkili dağıtıcılık sözleşmesinin feshinden sonra, davacı tarafından ihtarnamesi keşide edilerek hukuki ilişkinin sona ermesi nedeni ile fatura alacakları, avans ödemeleri ve hizmet bedeli olmak üzere üç kalemden oluşan davacı alacaklarının ödenmesinin ihtar olunduğunu, davalının borçlarının bulunmadığını bildirdiğini, bunun üzerine alacağın tahsili için girişilen icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek davalının itirazının iptaline, takibin devamına ve % 20 icra inkâr tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taraflar arasında bir çerçeve sözleşme olmadan satım ilişkisinin devam ettirildiğini, davacının, talep ettiği şekliyle davalı şirketten bir alacağının olmadığını, hatta bu tarih itibariyle davacının, müvekkiline 266.533,63 TL borcu olduğunu, davacının ürün karşılığı gönderdiği ve davalıdan satın aldığı ve halen davalının deposunda bulunan 1036 adet Verifone marka Vx675 model yeni nesil yazarkasanın mülkiyetine sahip olduğu, davacının kendisine gönderilen bu ürünleri almayarak temerrüde düştüğünü savunarak davanın reddini istemiştir.

III. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, davaya ve takibe konu yedi adet fatura ve avans ödemelerinin her iki tarafın ticari defter kayıtlarına işlendiği, avans ödemesinin de bedelsiz kaldığının anlaşıldığı, kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, fatura alacağına dayalı başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

IV. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, fatura alacağına dayalı başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, davacı vekilince temyize konu miktar 87.933,60 TL'dir. İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyize konu Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığından davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesince HMK'nın 373/3 hükmü uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

V. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin MİKTARDAN REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.01.2024 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11663, Karar No: 2009/11483, Tarih: 07.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/11663 E.  ,  2009/11483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içersine belediye başkanlığından getirtilen yazıda, dava konusu taşınmazın 14.12.2007 tarihinde (değerlendirme tarihinden sonra) askıya çıkartılan 1/1000 ölçekli uygulama imar planında ağaçlandırılacak alan ve yolda kaldığı belirtilmiş; ancak, dava tarihi itibarıyla imar planı içersinde olup olmadığı, etrafının meskun olup olmadığı ve belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı konusunda bir bilgiye yer verilmemiştir.

Bu sebeple dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 27.11.2007 tarihinde imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı hususlarının belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın iadesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3015, Karar No: 2009/2294, Tarih: 20.04.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/3015 E.  ,  2009/2294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı-k.davacılar vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı şirket vekili avukat ... ile temlik alan ... vekili ... ve davalı-k.davacılar vekili avukat ... .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı yüklenici, davalı arsa sahipleriyle imzalanan 09.03.1998 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince inşaat belli bir aşamaya getirildiğinde taraflar arasında 14.09.2000 tarihinde yüklenici nam ve hesabına inşaatın ikmâli hususunda anlaşma yapıldığını, bu anlaşma gereği davalılar inşaatı ikmâl ederek tüm giderlerin hesaplanacağı ve bulunacak miktara %30 kâr payının ekleneceği, buna karşılık yükleniciye ait olan 1, 4 ve 8 nolu toplam 3 daire satılarak belirtilen giderler düşüldükten sonra kalanının davacı şirkete ödeneceğinin öngörüldüğünü, davalıların inşaatı ikmâl edip 3 daireyi sattıklarını, haricen yapılan hesaplamaya göre 3 daire bedelinden masraflar düşüldükten sonra 150.000,00 TL’den fazla bir miktar şirkete ödemeleri gerekirken ödemediklerini ve hesap vermeye de yanaşmadıklarını belirterek şimdilik 40.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalılar açılan davanın reddini savunmuşlar, karşı davaların da ise inşaat ikmâl maliyeti, ödemeler ve kâr payı toplamı dairelerin satış bedelinden fazla olduğundan aradaki farkın kendilerine ödenmesi gerektiğini öne sürerek şimdilik 10.000,00 TL’nin yasal faizi ile tahsilini istemişlerdir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda yüklenici şirkete ait 3 adet dairenin 2001 yılı rayiçleriyle saptanan değeri 185.000,00 TL’den natamam inşaatın tamamlanması için yapılması gereken masraf ve kâr marjı, vekâlet ücreti ve harç tutarı toplamı 152.179,25 TL’nin mahsubu ile kalan 32.821,00 TL’nin davalı arsa sahiplerinden tahsiline, arsa sahipleri tarafından açılan karşı davanın ise reddine karar verilmiş, karar davalı ve karşı davacı arsa sahipleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ve karşı davacı arsa sahiplerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.