muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7913, Karar No: 2014/8187, Tarih: 28.04.2014

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 28.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2405, Karar No: 2012/3885, Tarih: 25.05.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2012/2405 E.  ,  2012/3885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı .... Oto. Teks. Man. Mah. Tic. ve San. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13.10.2010 gün ve 2009/188-2010/503 sayılı hükmü bozan Dairemizin 05.12.2011 gün ve 2011/179-7121 sayılı ilamı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Mahkeme kararının Dairemizce bozulması üzerine davalı tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuş ise de, davacı asil ... tarafından verilen 14.05.2012 tarihli dilekçede davadan feragat ettiğini bildirdiğinden ve kalem tarafından kimlik tespiti de yapılmış olduğu anlaşıldığından, HMK'nın 311. madde hükmünce davadan feragat kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğuracağından Dairemizin esas yönünden yaptığı bozma ilâmının kaldırılarak davanın feragatı ile ilgili karar verilmek üzere mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 05.12.2001 gün 2011/179 Esas 2011/7191 Karar sayılı bozma ilâmının kaldırılarak yerel mahkeme kararının davadan feragat konusunda hüküm kurulmak üzere BOZULMASINA, ödediği temyiz ve Yargıtay başvurma peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya, ödediği temyiz ve karar düzeltme ile Yargıtay başvurma peşin harçlarının karar düzeltme isteyen davalıya geri verilmesine, 25.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2903, Karar No: 2015/11649, Tarih: 12.10.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/2903 E.  ,  2015/11649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2012/482-2013/494

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 12.10.2015 Pazartesi günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat A. Ö. ile temyiz edilenler vekili Avukat A. F. Y. geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, ortak mirasbırakan L.. Ö..'in maliki olduğu 1732 ada 27 parsel sayılı taşınmazın 20 nolu bağımsız bölümünü 3. eşi olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, yapılan işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payları oranında tapu iptal ve adlarına tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, satışın gerçek olduğunu,muris ile taşınmazın satışı sırasında tanışıp evlendiklerini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanılan delillerden; 1924 doğumlu mirasbırakan L.. Ö..'in 12.09.2011 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak ikinci eşi Nebahat'dan olma çocukları davacılar ile 01.06.2001 tarihinde evlendiği 15.11.1960 doğumlu 3. eşi davalı Mukadder ile ilk eşi Setime'den olma dava dışı Zafer'in kaldığı,1732 ada 27 parselde bulunan mesken niteliğindeki bağımsız bölümü intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini davalı 3. eşine 31.05.2001 tarihli satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; murisin intifa hakkını üzerinde bırakarak satış suretiyle taşınmazın çıplak mülkiyetini davalıya temlik ettiği ve satışın sembolik bir değer gösterilerek yapıldığı kayden ve dosya kapsamıyla sabit olduğu gibi davalının taşınmazı satın alacak maddi bir alım gücünün bulunmadığı bu nedenle bedelsiz olarak temlikin gerçekleştirildiği tartışmasızdır. Öyle ise, temlikteki murisin gerçek irade ve amacının ne olduğunun duraksamaya yer bırakmayacak biçimde açıklığa kavuşturulması çekişmenin giderilmesi bakımından önemlidir. Zira, bedelsizlik muris muvazaasının varlığı için başlı başına bir neden değildir. Başka bir ifade ile murisin mirasçısından malkaçırma gayesi ile mi temliki gerçekleştirdiği açıkça ortaya konulmalıdır.

Hemen belirtilmelidir ki, TMK'nin 6. ve 6100 sayılı 190.maddeleri gereğince iddia sahibi iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olaya gelince; Davacı tarafın gösterdiği tanıklar taşınmazın devrinin bedelsiz olduğunu belirtirken hiçbirisi murisin mirasçısından mal kaçırmak amacıyla temlikin gerçekleştirildiğini ima yollu dahi bildirmemiş, ortaya koymamışlardır. Aksine taşınmazın davalıya bağışlandığını vurgulayarak mehir olarak verildiğini ifade ettikleri, gibi davacılar vekili dava dilekçesinde çekişmeli taşınmazın tapusunun davalı ile murisin evliliği karşılığında muris tarafından davalıya verilmiş olabileceğini bildirmiştir.

Bilindiği üzere; mehir kocanın evlenme sözleşmesi anında ya da devamı sırasında bazen de sona ermesi halinde kadına belirli bir mal, para veya ekonomik değeri olan bir şeyi armağan etmesidir.

TMK, evlenme sözleşmesi sırasında karı kocadan birinin diğerine bir mal veya para vermesini ya da vermeyi vaad edip bir süre ertelemesini yasaklamamıştır. Bu nedenle, eski hükümlere göre kurulmuş mehir, TMK tarafından yasaklanmış bir hukuki ilişki olarak kabul edilemez (2.12.1959 günlü 14/30 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gerekçesi). Mehir, sözleşmeleri bu gün içinde geçerlidir. (Örnek: Yargıtay İkinci Hukuk Dairesi'nin 25.10.1965 günlü, 4557/5028 sayılı kararı).

Mehri müeccel, ileriye yönelik bir bağışlama vaadidir. Koca dışında üçüncü bir kişinin de bağışlama vaadi geçerlidir. Ancak, bu durum, 6098 sayılı TBK. nun 128. (818 sayılı BK. nun 110.) maddesinde yazılı üçüncü kişi yararına borç altına girme olmayıp,6098 sayılı TBK. nun 288. (818 sayılı BK. nun 238.) maddesinde düzenlenmiş bağışlama vaadidir. Bağışlama vaadinin geçerliliği, yazılı olma koşuluna bağlıdır. Esasen taşınmazın sicil kaydı (mülkiyeti) da davalıya intikal ettirilmiştir. (TBK. nun 288/1.). (4.HD. 18.2.1985 - 1984/9153 E, 1985/1223 K. YKD. 1985 Sayı Sh. 802). Bu durumda değinilen ilkeler çerçevesinde iddia ve buna ilişkin olgular birlikte değerlendirildiğinde anılan olguya değer verileceği kuşkusuzdur (TBK 288/ son).

Bu açıklamalar karşısında temlikin gerçekleştirilme sebebinin mehir olduğu kabul edildiği takdirde murisin mirasçısından mal kaçırma iradesiyle hareket ettiği düşünülemez. Öte yandan, temlik olgusu gerçekten de, bedelsiz bir temlik olduğuna göre bağış niteliğini taşır ki, bu da 6098 sayılı T.B.K.'nin 19.maddesi kapsamında genel muvazaanın konusunu teşkil eder ve muris muvazaasında gözetilmesi gerekli 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nın konusu dışındadır.

Hâl böyle olunca, temlikin gerçekleştirilme sebebinin mehir olduğu, 6098 sayılı TBK'nin 19.maddesinden kaynaklanan genel muvazaa hukuksal nedenine dayanılarak dava açılmadığı ve buna bağlı bir istekte bulunulmadığı,ayrıca muris muvazaası iddiasının da kanıtlanamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 31.12.2014 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.100.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, 12.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10588, Karar No: 2019/3449, Tarih: 07.03.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/10588 E.  ,  2019/3449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında daha önce hükmedilen ve kesinleşen hırsızlık suçundan TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince 4 ay süreyle temizlik iş kolunda çalıştırılması ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan 5 ay süre ile temizlik iş kolunda çalıştırılması seçenek yaptırım tedbirinin aynen infazına ilişkin kararın itiraz yasa yoluna tâbi olup, bu kararların 5275 sayılı Kanunun 98 ve 101/3. maddesi uyarınca temyizi kabil olmayıp, itirazı kabil olduğundan sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin itiraz merciince karara bağlanmak üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 07.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8454, Karar No: 2013/11506, Tarih: 16.09.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/8454 E.  ,  2013/11506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın terkini istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile taşınmazın terkini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1)2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası hükmüne göre, bilirkişilerce -aynı Yasanın 11. maddesinin (f) bendi hükmü gözetilerek- yapılacak değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği günün (dava tarihinin) esas tutulacağı öngörülmüştür. Buna göre kamulaştırılan taşınmazın değerinin tespitinde münavebeye alınan ürünlerin 2012 yılına ait dekar başına ortalama veriminin, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatının ve dekar başına üretim giderinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) esas alınması gerekirken, bilirkişi kurulunca 2011 yılı verilerinin esas alınması ve hesaplanan m² değerinin dava tarihine endekslenmesi suretiyle kamulaştırma bedelinin belirlenmesi,

Kabule göre de;

2)Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması gerekirken,

a-Taşınmazın bağ olarak değerlendirilen kısmına yönelik olarak bilirkişi kurulunca Pozantı ilçe ortalamasından yüksek olan köylerdeki verim ortalamasının alınması suretiyle yüksek bedel belirlenmesi,

b-Taşınmazın sulu tarla olarak değerlendirilen kısmına yönelik olarak ise dosyada mevcut gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü 2011 yılı verilerine göre münavebeye alınan ürünlerden buğdayın dekar başına ortalama veriminin 300 kg, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatının 0,60 TL ve nohutun kilogram başına ortalama toptan satış fiyatının 2,5 TL olarak bildirildiği halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda sırasıyla 400 kg, 0,61 TL ve 3,5 TL alınmak suretiyle yüksek değer tespit edilmiş olması,

3)Tamamı 3729m² olup 712,27m² lik kısmı kamulaştırılan dava konusu taşınmazın kullanım amacı, yüzölçümü ve geometrik şekli dikkate alındığında kamulaştırmadan arta kalan kısmında herhangi bir değer kaybı olmayacağı düşünülmeden, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda %6 değer kaybı verilerek yüksek bedel belirlendiği gibi değer kaybının kalan kısım yerine, kamulaştırılan kısım üzerinden belirlenmiş olması,

4)13.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6001 sayılı ... Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanunun 22. maddesinin (1) nolu bendi “Genel Müdürlük, görev alanına giren her türlü karayolunun yapımı, geliştirilmesi, çevresinin korunması ve düzenlenmesi ve/veya tesislerin yapımı için gerekli taşınmazları kamulaştırma yetkisine sahiptir” hükmünü ve aynı Yasa'nın Geçici 1. maddesinin (5) nolu bendi ise “Genel Müdürlüğün mülkiyetinde iken 5018 sayılı Kanunun Geçici 12. maddesi gereğince Hazineye devredilen taşınmazlardan satışı yapılmamış, başka kurum ve kuruluşlara tahsis edilmemiş ve devredilmemiş olanların mülkiyeti, bu kanunun yayımı tarihinden itibaren üç ay içinde Genel Müdürlüğe devredilir” hükmünü içermekte olup, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 10. maddesinin onbirinci fıkrasına göre kamulaştırması yapılan taşınmaz mal tahsis edildiği kamu hizmeti itibariyle sicile kaydı gerekmeyen bir niteliğe dönüşmüş ise, istek halinde mahkemece sicil kaydının terkinine karar verilir. Dava dilekçesinde davacı idarenin terkin talebi bulunduğu gözetilmeksizin kamulaştırılan taşınmazın terkini yerine idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22003, Karar No: 2013/18083, Tarih: 29.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/22003 E.  ,  2013/18083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 29.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2254, Karar No: 2024/4236, Tarih: 21.11.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/2254 E.  ,  2024/4236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/220 E., 2024/695 K.

KARAR : Başvurunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2015/868 E., 2018/998 K.

Davacı vekili; müvekkili ile davalı arasında 20.06.2011 tarihli Danışmanlık Hizmet Sözleşmesi imzalandığını, sözleşmede müvekkili şirket tarafından davalı şirkete Çorum ili yakınlarında yaklaşık 350-450 MW gücünde, doğalgaz yakıtlı kombine çevirim elektrik enerjisi üretim santralinin tesis edilebilmesi için yakıt tedariki, soğutma ve kullanma suyu temini ile ulusal şebekeye bağlantı noktası açılarından uygun bulunan bir santral sahası belirlenmesi, bu saha için işverenin uygun görüşü alınması, uygun bulunan saha için Avrupa Birliği Normlarında ÇED olumlu raporu alınması ve EPDK'ya üretim lisans başvurusunun eş zamanlı yapılması, TEİAŞ'dan en uygun bağlantı görüşü alınması ve EPDK'dan elektrik üretim lisansı alınması konusunda müvekkilinin bedeli karşılığında danışmanlık ve hizmet vermesinde anlaştıklarını, sözleşmenin 4. maddesinde bedelin kararlaştırıldığını, anılan sözleşme ile kurulan akdi ilişkide müvekkili şirketin kendisine düşen edimini elektrik piyasası mevzuatına uygun yönlendirme ve danışmanlık hizmetiyle yerine getirdiğini, ancak lisans alma aşamasında davalı şirket, müvekkili şirkete haber vermeden 26.04.2013 tarihli dilekçesiyle EPDK'na başvurarak projeyi yapmaktan vazgeçtiğini, üretim lisansı başvurusunun sonlandırılmasını ve teminatlarının kendisine iade edilmesini istediğini, kurum tarafından lisans başvurusunun sonlandırılarak teminat mektuplarının iade edildiğini, davalı şirketin sözleşme kapsamı projeyi tek taraflı olarak ve müvekkiline atfı kabil bir kusur olmaksızın yapmaktan vazgeçmiş olması nedeniyle sözleşme ücretinin tamamının muaccel hale geldiğini ileri sürerek danışmanlık hizmet bedeli olan 350,000,00 Amerikan Dolarının 02.12.2013 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek Devlet Bankalarının Amerikan Doları ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faizi ve tahsil tarihindeki KDV'si ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının müvekkili şirket ile yapmış olduğu sözleşme nedeniyle 50.000,00 USD aldığını, ödemenin sözleşme kapsamında yapılmış çalışmaları karşılar nitelikte olduğunu, masrafların müvekkili şirket hesabından yapıldığını, davacının sözleşmeden kaynaklanan alacağının bulunmadığını, sözleşmenin 5-(B) bendindeki 150.000,00 USD tutarındaki ödemeye hak kazanabilmesi için hem ÇED olumlu raporunun alınması hem de EPDK'dan lisans başvurusunun uygun görüşünün alınmış olması gerektiğini, ancak davacı tarafından dava dilekçesinde de belirtildiği üzere yalnızca EPDK'dan lisans başvurusunun uygun görüşünün alındığını, ÇED olumlu raporunun alınmadığını, dolayısıyla bu ödemeye hak kazanılmadığını, sözleşmeden kaynaklanan tüm bedellerin muaccel olduğu iddiasında bulunularak tamamlanmayan ve hatta hiç başlanılmayan işlerin dahi bedellerinin talep edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davacı ile davalı arasında 20/06/2011 tarihinde ''Danışmanlık ve Hizmet Sözleşmesi'' imzalandığı davalı firmanın lisans başvurusunu iptal etmesi neticesinde davacının sözleşmeden doğan bir kısım alacağını tahsil edemediği, sözleşme sürecinde davacının lisans başvurusuna ilişkin EPDK tarafından uygun görüş verildiği ve bu yöndeki yükümlülüğün yerine getirildiği, ÇED raporu için gerekli çalışmaların yapıldığı ÇED raporunun verilme tarihi 03/01/2013 iken Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nca 6 aylık ek süre verildiği, ancak başvurunun yapılma süresi bitmeden 26/04/2013 tarihinde davalının lisans başvuru talebini iptal etmesi üzerine ÇED başvurusunun yapılamadığı, bu sebeple taraflar arasındaki sözleşmenin davalı tarafından haksız feshedildiği, davacının haksız fesih aşamasına kadar yapmış olduğu işlemlerden kaynaklanan alacağını talep etmekte haklı olduğu gerekçesiyle 150.000,00 USD asıl alacak ve 27.000,00 USD KDV alacağı olmak üzere toplam 177.000,00 USD nin 02/12/2013 temerrüt tarihinden işleyecek devlet bankalarının Amerikan Doları ile açılmış 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, danışmanlık sözleşmesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, danışmanlık sözleşmesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Taraflar arasında 20.06.2011 tarihli Danışmanlık Sözleşmesi imzalanmış, davacı sözleşme bedelinin tamamının muaccel olduğunu, dolayısıyla Danışmanlık Hizmet Bedeli olan 350.000-USD’nin ödenmesini talep etmiştir. Mahkemece sözleşmede aşamalı ödeme kararlaştırıldığından davacının sözleşmenin feshine kadar yaptığı işlemlere karşılık olarak 150.000-USD + KDV’yi talep edebileceğine karar verilmiş ise de alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli ve denetlenebilir nitelikte olmayıp, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılması gereken iş; yeni bir bilirkişi heyeti belirlenmek suretiyle, sözleşme kapsamında aşamalı ödeme gerektiren işlemlerden hangisinin yapıldığı ve davacının buna karşılık ne kadar bedele hak kazandığı hususlarının tereddüde yer bırakmayacak açık bir şekilde belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, HMK'nun 373/1. maddesi gereğince Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi’nin 08.05.2024 tarih 2020/220 E., 2024/695 K. sayılı kararının KALDIRILARAK, Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 06.12.2018 tarih ve 2015/868 E., 2018/998 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 21.11.2024 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.