muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5087, Karar No: 2020/6157, Tarih: 08.12.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/5087 E.  ,  2020/6157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 08.12.2020 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/1003, Karar No: 2014/8649, Tarih: 24.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1003 E.  ,  2014/8649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/313516

MAHKEMESİ : İzmir 18. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23.12.2010

NUMARASI : 2010/829 Esas, 2010/481 Karar

SUÇ : Kötü muamele, hakaret, kasten yaralama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında kötü muamele suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde,

Sanıkların atılı suçu işledikleri hususunda mağdurenin beyanları dışında dosyada başka delil bulunmadığı göz önüne alındığında, suçun işlendiği iddia edilen dönemde sanıklar ile mağdurenin birlikte yaşadığı yerdeki komşularının araştırılıp, konuyla ilgili bilgi sahibi oldukları tespit edilen kişiler ile mağdure ve sanıkların anılan olaylarla ilgili ismini bildirecekleri diğer şahısların tanık sıfatıyla beyanlarının alınmasının ardından, varılacak kanaate göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Mağdurenin babası olan sanık Ruhi'nin 2008 yılı mayısında eşi Şefika'dan boşanıp temmuz ayında sanık Özlem'le evlenmesinin ardından mahkemece velâyeti kendisine verilen mağdure ve Özlem'le birlikte aynı evde yaşamaya başladığı, izleyen zaman içinde Özlem'in çocuk doğurmasından sonra sanık Ruhi'nin, okula devamsızlık yaptığı ve erkek arkadaşıyla cep telefonuyla görüştüğü gerekçesiyle tartıştığı mağdureyi dövdüğü, son olarak yüzüne vurduğu mağdurenin vâki başvurusuna istinaden başlatılan adli soruşturma kapsamında aldırılan 28.06.2010 günlü, 3074 pr sayılı doktor raporunda yüzünde yara izinin tespit edildiği tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, mevcut haliyle Ruhi'nin mağdureye yönelik bu eyleminin müstakilen kasten yaralama suçunu oluşturduğu nazara alınarak TCK.nın 86/2, 86/3a. maddesi gereğince cezalandırılması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülüp, fikri içtima kuralı gereğince eylemlerin bütün halinde kötü muamele suçunu oluşturduğu kabul edilerek yazılı şekilde TCK.nın 232/1. maddesinden hüküm kurulması,

Sanık Ruhi hakkında hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince,

Sanığın mağdureye söylediği anlaşılan “Seni eniştenin yanına göndereyim sizi satsın, seni kerhaneye vereceğim” şeklindeki sözlerin mağdureyi aşağılama küçük düşürme amacıyla söylendiği, buna göre mahkemenin eylemin hakaret suçunu oluşturduğuna ilişkin hukuki vasıflandırması yerinde görüldüğünden, sanığın unsur yokluğu nedeniyle atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında hakaret suçundan dolayı TCK.nın 125/1. maddesinde yazılı seçimlik yaptırımlardan adli para cezası seçilerek 180 gün karşılığı adli para cezası tayin edilmesinin ardından, bunun aynı Kanunun 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı belirlenecek miktar üzerinden adli para cezasına çevrilmesi gerekirken, yazılı şekilde ancak kısa süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesinde uygulanabilen TCK.nın 50/1a. maddesi gereğince hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık Ruhi'nin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13922, Karar No: 2012/2239, Tarih: 16.02.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/13922 E.  ,  2012/2239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, bir adet taşınmazın ortaklığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, taşımazın satılarak ortaklığın giderilmesine karar verilmiş, hükmü davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına ve özellikle taşınmazın değerinin satış aşamasında yeniden tespit edilebileceğinin anlaşılmasına göre davalı vekilinin hükmün esasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak harçlar yasasının13/j maddesi gereğince hazinenin harçtan muaf olduğu göz önünde tutulmadan hazinenin başlangıçta ödenen başvurma ve peşin harçla harçla yükümlü kılınması doğru değil ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için hükmün bozularak yeniden duruşma yapılmasında fayda görülmediğinden hükmün fıkrasının yargılama gideri ile ilgili 6.bendindeki “27,90 TL dava açılış harcı” ibaresinin hükümden çıkartılmasına, toplam yargılama giderine ilişkin “475,10 TL” ibaresi yerine “447,20 TL” yazılmak suretiyle 6100 Sayılı HMK'ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek H.U.M.K.nun 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilmesine ve bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 16.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27139, Karar No: 2019/14851, Tarih: 12.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/27139 E.  ,  2019/14851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanık hakkında; TCK’nın 155/2, 62, 51, 53, 52/2-3-4. maddeleri gereğince erteli mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ile katılan şirket arasında 29/05/2007 tarihinde Finansal Kiralama Sözleşmesi imzalandığı, bu sözleşme sonucunda 2007 Model 1 adet ot ve saman balyalama makinasının Finansal kiralama yoluyla sanığa kiralandığı, sanığın kira borcunu ödemeyerek sözleşmedeki yükümlülüklerini yerine getirmemesi sebebiyle, katılan şirket tarafından sanığa 60 gün içerisinde borçlarını ödemesi, aksi takdirde finansal kiralama sözleşmesinin feshedileceği, sürenin sona ermesinden itibaren 5 gün içerisinde finansal kiralamaya konu ot ve saman balyalama makinasının şirket adresine teslim edilmesi hususlarında gönderilen ihtarnamenin usulüne uygun bir şekilde sanığa tebliğ edilmesine rağmen, sanığın katılan şirkete kiralamaya konu malları teslim etmediği ve böylece üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan mülga 3226 sayılı Finansal Kiralama Kanunu'ndaki sözleşmeden doğan davaların ticari dava niteliğinde bulunduğu yönündeki 31. madde hükmüne benzer bir düzenlemenin inceleme tarihinde yürürlükte bulunan 6361 sayılı Finansal Kiralama, Faktoring ve Finansman Şirketleri Kanunu’nda yer almaması ve finansal kiralama sözleşmesinin tarafı konumunda bulunan sanığın suça konu malı ticari bir işletmenin faaliyetleri çerçevesinde kiralamamış olduğunun anlaşılması karşısında; 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenleme de nazara alınarak eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen ve uzlaşma kapsamında kalan güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu halde yazılı şekilde TCK'nın 155/2. maddesi gereğince mahkûmiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 12.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13057, Karar No: 2014/16706, Tarih: 07.07.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/13057 E.  ,  2014/16706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat - Ret

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan ... ve şikayetçi ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Ölenin annesi olan katılan ...'ın temyiz süresi geçtikten sonra 19/02/2013 tarihli temyiz dilekçesiyle hükmü temyiz ettiği anlaşılmış ise de, dosya içeriğinden katılana gönderilen gerekçeli kararın 14.12.2012 tarihinde tebliğ edildiği sırada, katılanın geçiçi olarak adresinde bulunmaması nedeni en yakın komşusuna veya apartman yetkilisine haber verilmediğinden yapılan tebligatın Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi gereğince geçersiz olduğu, eski hale getirme istemi ile birlikte temyiz isteminde de bulunulması halinde eski hale getirme istemi hakkında karar verecek merciin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13/12/2011 tarih 237-259 E-K sayılı kararında da belirtildiği üzere Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğu, dolayısıyla ...Asliye Ceza Mahkemesinin eski hale getirme talebinin reddine ilişkin 20/02/2013 tarihli kararı hukuki değerden yoksun olup, katılan ... vekilin temyiz isteminin CMK'nın 40/2, 292/1 ve 274/1. maddeleri gereğince süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede ;

Katılan ...'ın yargılama devam ederken öldüğü yasal mirasçısı olan oğlu...'ın sanığın beraatine yönelik hükmü temyiz etmek suretiyle bu yönde katılma iradesini ortaya koyduğu, bu nedenle 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca sanık hakkındaki davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Ölenin annesi ve kardeşinin vekillerinin sanığın beraatine ilişkin hükmün aleyhine temyizlerinin bulunması nedeni ile tebliğnamadeki (1) nolu, olay yerinde çok sayıda av tüfekli avcının bulunması, domuz avı sırasında ölenin bulunduğu alana doğru çok sayıda ateş edilmesi, ölenden elde edilen kürevi kurşuna ait 2 adet metalik parçanın hangi silahtan atıldığının tespit edilememesi ölenle aynı konumda bulunan tanık ...'ın ifadeleri dikkate alındığında mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki (2) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin, eksik incelemeye ve sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA 07/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15443, Karar No: 2015/584, Tarih: 26.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15443 E.  ,  2015/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 20.09.2011-23.03.2013 tarihleri arasında imalat ve montaj elemanı olarak çalıştığını, 23.03.2014 tarihinde 24.03.2013 tarihi için hafta tatili olan pazar günü fuara katılacaklarının belirtildiğini, pazar günü izin günü olduğunu, bu hususun kendilerine haber verilmediğini, fuara katılmayacaklarını beyan ettiklerini, şirket yetkilisine durumun bildirilmesi üzerine şirket yetkilisinin pazar günü fuara gelmeyenin pazartesi günü işe gelmemesini söylediğini, 25.03.2013 tarihinde şirket yetkilisine sürekli fazla mesaiye kaldıklarını, pazar günü fuara kalmalarının kendilerine dikte edildiğini söylediklerinde şirket yetkilisinin şartlarına uyanla çalışacaklarını, uymayanla yollarını ayıracaklarını beyan ederek işten kovduğunu, haftanın 5 günü 08.00-18.00 saatleri arasında, cumartesi günleri ise 08.00-13.00 saatleri arasında çalıştıklarını, ancak iş yoğunluğu nedeniyle kışın ayda 1-2 gün, Nisan-Ekim ayları arasında çalışmalarının haftada en az 3 gün saat 22.00'ye kadar sürdüğünü, dini bayramlar dışındaki resmi tatil günlerinde de çalışmalarına devam ettiklerini, 12 günlük yıllık izin ücretinin de kendisine ödenmediğini, ihtara rağmen dava konusu taleplerinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 20.09.2011 tarihinde işyerinde çalışmaya başladığını, davacının herhangi bir sebep belirtmeksizin üst üste 3 gün işe gelmediğini, ihtara rağmen mazeret bildirmeyen davacının iş akdinin bu nedenlerle 08.04.2013 tarihinde haklı nedenle sona erdirildiğini, fuara katılmak isteyenler için bilgilendirme yapıldığını ve işçilere herhangi bir zorlama yapılmadığını, dileyen işçilerin de fuara katılıp mesailerini aldıklarını, davacının aksine iddialarının gerçek dışı olduğunu, davacıya yaptığı fazla mesai ücretlerinin, hafta sonu, resmi tatil ve genel tatil çalışmalarının karşılıklarının ücret bordrolarıyla ödendiğini, davacının da bu bordroları çekincesiz olarak imzaladığını, davacının yıllık izin hakkının da bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, 4857 sayılı Yasanın hafta tatilini düzenleyen 46. maddesinde "Bu kanun kapsamına giren işyerlerinde, işçilere tatil gününden önce 63. maddeye göre belirlenen iş günlerinde çalışmış olmaları koşulu ile yedi günlük bir zaman dilimi içinde kesintisiz en az 24 saat dinlenme (hafta tatili) verileceği"nin hüküm altına alındığı, davalı tarafın devamsızlığa ilişkin tutanakları ve bu tutanaklara ilişkin ihtarnameyi dosyaya ibraz ettiği, davacı tanığının davacının iş akdinin pazar günü işe gelmemesi nedeni ile feshedildiğini, davalı tanığının ise iş akdinin davacının pazar ve devam eden günlerde işe gelmemesi nedeni ile feshedildiğini beyan ettiği, tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde, davacının iş akdinin 4857 sayılı Yasanın hafta tatilini düzenleyen 46. maddesi hükümlerine aykırı bir şekilde feshedildiği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25'inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise, işverene haklı fesih imkânı vermez.

Somut olayda; davacı tanığı ve iş akdi aynı nedenle feshedilen ... beyanında; işyeri müdürünün cumartesi günü mesai içinde gelerek pazar günü fuar olduğunu söylediğini, kendilerinin de bedenen yorulduklarını pazar günü yapılacak çalışmaya gelemeyeceklerini söylediklerini, müdürün de pazar günü çalışmaya gelmeyen işten çıkarılır dediğini ve işten çıkarıldıklarını beyan etmiştir. Diğer davacı tanığı ... ise davacıdan önce işten ayrıldığını beyan etmiştir.

Davalı tanığı ... davalı işyerinde yönetici olarak çalıştığını, davacının işten kendi isteğiyle ayrıldığını, her yıl mobilya fuarına katıldıklarını, davacıya ve bir kısım çalışana pazar günü gelmelerini ve fuardaki stand işinde çalışmalarını istediklerini, fakat davacı ve diğer işçilerin pazar günü çalışmadıklarını, bu nedenle dışarıdan eleman bulup iş yaptırdıklarını beyan etmiştir. Davalı tanığı ... davacının işten çıkışı ile ilgili bilgi sahibi olmadığını beyan etmiştir.

Davalı tanığı ... davalı işyerinde yönetici olarak çalıştığını, davacının işten kendi isteğiyle ayrıldığını, her yıl mobilya fuarına katıldıklarını, davacıya ve bir kısım çalışana pazar günü gelmelerini ve fuardaki stand işinde çalışmalarını istediklerini, fakat davacı ve diğer işçilerin pazar günü çalışmadıklarını, bu nedenle dışarıdan eleman bulup iş yaptırdıklarını beyan etmiştir. Davalı tanığı ... davacının işten çıkışı ile ilgili bilgi sahibi olmadığını beyan etmiştir.

Davalı tarafça davacının 27-28-29/03/2013 tarihlerinde işe gelmediğine dair devamsızlık tutanakları ile mazeretini bildirmediği takdirde iş akdinin feshedileceğine dair 02.04.2013 tarihli ihtarname sunulmuş, davacı taraf ise dava dilekçesindeki iddiaları içeren ve alacaklarının ödenmesini istediği ihtarnameyi davalıya 01.04.2013 tarihinde tebliğ ettirmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının davalı işyerinde montaj elemanı olarak çalıştığı, davalı işyerinde çalışan fabrika müdürünün 23.03.2013 Cumartesi günü mesai içinde davacı ve diğer işçilere 24.03.2013 tarihi olan Pazar günü fuar olması nedeniyle fuarda çalışmalarını istediği, davacı ve diğer üç işçinin pazar gününün hafta tatili olduğunu söyleyerek çalışmayı kabul etmedikleri, davacı ile birlikte dört işçinin pazar günü yapılan fuara katılmadıkları ve bu nedenle 25.03.2013 Pazartesi günü işe başlatılmayarak işverence iş akitlerinin feshedildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı tarafça yapılan feshin haklı olup olmadığı önem kazanmaktadır. Davalı işverenin arızi bir durum olan fuar için mobilya montaj işinde çalışan davacı ve diğer işçilerden pazar günü çalışmalarını istediği, davacı ve diğer üç işçinin ise toplu olarak pazar günü fuarda çalışmadıkları, bu nedenle işverence dışarıdan eleman bulunarak fuarda tanıtılacak mobilyaların montaj işinin yaptırıldığı, fuarın işveren için ekonomik olarak önem arz ettiği gibi çalışmanın tek günlük arızi bir durum olduğu, bu nedenle davacı ile diğer işçilerin fuar çalışmalarına işverenin talebine rağmen söz konusu fuar gününün hafta tatili olduğu gerekçesi ile toplu olarak katılmayacaklarını bildirmelerinin iyiniyetli olmadığı, davacının pazar günki çalışmaya katılmaması için başka bir mazeret bildirmediği, işverenin yönetim hakkı kapsamında işçileri pazar günü çalıştırılmasının da mümkün olduğu, bu nedenle işvereni zor durumda bırakma amaçlı işçinin bu davranışının doğruluk ve bağlılık kurallarına da aykırı olduğu, dolayısıyla işverence yapılan feshin haklı olduğu kabul edilerek, mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı, dava dilekçesinde cumartesi günleri 08.00-13.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmesine rağmen, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının cumartesi günleri 08.00-16.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. HMK.’nun 26. maddesi gereğince hakim taleple bağlı olup talepten fazlasına hükmedemez. Davacının cumartesi günü çalışmalarının talebi gibi saat 13.00’e kadar olduğu kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken hatalı rapora itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.