muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4586, Karar No: 2014/17050, Tarih: 11.09.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4586 E.  ,  2014/17050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Trabzon 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 18/02/2014

Numarası : 2013/516-2014/70

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68'inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz.

Somut olayda davacının 45 dakika ara dinlenme ile haftada 6 gün 08.00 -20:00 saatleri arasında haftalık 67 saat çalıştığı kabul edilmiştir. Bilirkişinin 12 saatlik çalışmadan İş Kanununun 68 inci maddesi ve yukarıdaki ilke uyarınca 1,5 saat ara dinlenme süresi düşerek hesaplama yapması gerekirken, mahkemece hatalı hesaplama yapan bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12679, Karar No: 2019/169, Tarih: 09.01.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/12679 E.  ,  2019/169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın olay tarihinde ikametinde yapılan aramada ele geçirilen net 324.45 gram esrar maddesini kullanmak dışında ticaret amacıyla bulundurduğuna ilişkin savunmasının aksine her türlü şüpheden uzak yeterli delil bulunmadığı, sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/769, Karar No: 2020/1266, Tarih: 13.02.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/769 E.  ,  2020/1266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı ve borçlu ... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1. Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Borçlu ...’ın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de,

Alacaklı banka tarafından ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile başlatılan ilamlı icra takibine karşı borçluların icra mahkemesine başvurularında; sair şikayetleri ile birlikte, taraflarına alacağın muaccel kılındığına dair ihbar yapılmadığını, hesap kat ihtarı tebligatlarının usulsüz olduğunu ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, mahkemece; usulüne uygun satış ilanı tebliğinden itibaren süresinde ileri sürülmediğinden bahisle şikayetin reddine karar verildiği, borçlular tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, borçlu ... yönünden hesap kat ihtarının usulüne uygun tebliğ edilmediğinden icra emrinin iptaline, borçlu Özgür yönünden hesap kat ihtarının usulüne uygun tebliğ edildiği gerekçesi ile şikayetinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 150/ı maddesinde; "Borçlu cari hesap veya kısa, orta, uzun vadeli kredi şeklinde işleyen nakdi veya gayrinakdi bir krediyi kullandıran tarafın ibraz ettiği ipotek akit tablosu kayıtsız ve şartsız bir para borcu ikrarını ihtiva etmese dahi, krediyi kullandıran taraf, krediyi kullanan tarafa ait cari hesabın kesilmesine veya kısa, orta, uzun vadeli kredi hesabının muaccel kılınmasına ilişkin hesap özetinin veya gayrinakdi kredinin ödenmiş olması nedeniyle tazmin talebinin veya borcun ödenmesine ilişkin ihtarın noter aracılığıyla krediyi kullanan tarafa kredi sözleşmesinde yazılı ya da ipotek akit tablosunda belirtilen adrese gönderilmek suretiyle tebliğ edildiğini veya 68/b maddesi gereğince tebliğ edilmiş sayıldığını gösteren noterden tasdikli bir sureti icra müdürlüğüne ibraz ederse icra müdürü 149. madde uyarınca işlem yapar..." düzenlemesine yer verilmiştir.

İİK'nun 68/b maddesinde ise; "Borçlu cari hesap veya kısa, orta, uzun vadeli kredi şeklinde işleyen kredilerde krediyi kullandıran taraf, krediyi kullanan tarafın kredi sözleşmesinde belirttiği adresine, borçlu cari hesap sözleşmesinde belirtilen dönemleri veya kısa, orta, uzun vadeli kredi sözleşmelerinde yazılı faiz tahakkuk dönemlerini takip eden onbeş gün içinde bir hesap özetini noter aracılığı ile göndermek zorundadır. Sözleşmede gösterilen adresin değiştirilmesi, yurt içinde bir adresin noter aracılığıyla krediyi kullandıran tarafa bildirilmesi halinde sonuç doğurur; yeni adresin bu şekilde bildirilmemesi halinde hesap özetinin eski adrese ulaştığı tarih tebliğ tarihi sayılır.Görüleceği üzere, şikayetçi borçluya, icra emri gönderilebilmesi için, alacaklı tarafından, takip borçlusuna, kredi sözleşmesinde yazılı ya da ipotek akit tablosunda belirtilen adresine, noter aracılığı ile hesap kat ihtarının gönderilmesi gerekir. Sözleşmede ya da ipotek akit tablosunda gösterilen adresin değiştirilmesi, yurt içinde bir adresin noter aracılığı ile krediyi kullanan tarafa bildirilmesi halinde sonuç doğurur. Yeni adresin bu şekilde bildirilmediği durumlarda, hesap özetinin eski adrese ulaştığı tarih tebliğ tarihi sayılır.

Yukarıda anılan Yasa hükümlerinden de anlaşılacağı üzere, ihtarnamenin borçluya tebliğ edildiğinden söz edilebilmesi için, kredi sözleşmesinde bildirilen adresin değiştirilmiş ve yeni adresin bildirilmemiş olması gerekmektedir. Eğer kredi sözleşmesinde bildirilen adres değiştirilmemiş ise ihtarnamenin Tebligat Kanunu hükümlerine göne usulüne uygun olarak borçluya tebliği gerekmektedir.

Somut olayda; takip dayanağı belgelerin incelenmesinden, borçlunun kredi sözleşmesinde bildirilen adresinin "Pınarbaşı Mah. 14. Cad. Arif Gökay sitesi A blok 14/6 Konyaaltı/..." olduğu, hesap kat ihtarının bu adrese tebliğe çıkarıldığı, adresin kapalı olduğu, muhatap borçlunun adreste tanınmadığı şerhiyle tebligatın iade edildiği, muhatap borçlunun adres değişikliğine ilişkin beyanının bulunmadığı, daha sonrasında icra emrinin aynı adreste “muhatap borçlunun çarşıda olduğundan birlikte ikamet eden Derya Gökay’a” şerhiyle usulüne uygun olarak tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, ihtarname tebliği usulsüz olup, hukuki sonuç doğurmaz.

Bu durumda; usulüne uygun hesap kat ihtarı tebliği bulunmadığından, şikayetçi borçlu hakkında ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı takip yapılması mümkün değildir.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi'nce, anılan borçlunun istinaf başvurusunun kabulü ile icra emrinin iptaline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bölge adliye mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

Bu durumda; usulüne uygun hesap kat ihtarı tebliği bulunmadığından, şikayetçi borçlu hakkında ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilamlı takip yapılması mümkün değildir.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi'nce, anılan borçlunun istinaf başvurusunun kabulü ile icra emrinin iptaline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bölge adliye mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlu ...'ın temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 26.03.2018 tarih ve 2018/404 E. - 2018/735 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, dosyanın Bölge adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 13/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4201, Karar No: 2014/8637, Tarih: 24.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/4201 E.  ,  2014/8637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve reşit olmayanla cinsel ilişki suçlarından mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2691, Karar No: 2018/439, Tarih: 17.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2691 E.  ,  2018/439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nın 204/1, 43, 62, 53,

TCK'nın 158/1-j-son, 35, 62, 52/2-4, 53. maddeleri gereği mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede dolandırıcılık suçlarından sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümleri sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ...'ın ... muhtarlığına giderek nüfus cüzdanı kayıp nedeniyle, abisi olan mağdur ...'a ait kimlik bilgilerini kullanmak suretiyle kendi fotoğraflarını verip nüfus cüzdanı talep belgesi tanzim ettirdiği, daha sonra abisi olan mağdur taşkın yorulmaz adına Bahçelievler Nüfus Müdürlüğünden üzerinde kendi fotoğrafı bulunan ancak mağdur ...'a ait kimlik bilgilerini içerir nüfus cüzdanı aldığı, bu nüfus cüzdanını kullanarak Bağcılar Finansbank Şubesinden 7.000 TL ihtiyaç kredisi için müracaatta bulunduğu, ancak daha önce bankada mağdur ...'ın müracaatının bulunması nedeniyle durumun banka tarafından anlaşıldığı, sanığın krediyi çekemeden yakalandığı oluş ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 158/1-f-son maddesine göre adli para cezası tayin edilirken, suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç, gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınarak gün para cezası belirlenmesi sureti ile eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 17.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20900, Karar No: 2014/10437, Tarih: 12.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/20900 E.  ,  2014/10437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 02/04/2013

Numarası : 2012/663-2013/239

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2. Davacı işçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz.

Somut olayda davacının bir saat ara dinlenme ile hafta içi 24:00-11:00 saatleri arasında 50 saat, cumartesi ya da Pazar günleri 22:00-12:00 saatleri arasında 14 saat toplamda ise haftalık 63 saat çalıştığı kabul edilmiştir. Bilirkişinin cumartesi, pazar günü 14 saatlik çalışmadan İş Kanununun 68 inci maddesi ve yukarıdaki ilke uyarınca 1,5 saat ara dinlenme süresi düşerek hesaplama yapmaması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1384, Karar No: 2017/5028, Tarih: 13.12.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/1384 E.  ,  2017/5028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında;

a-)Kasten öldürme suçu nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 25/1 maddesi uyarınca ceza tayinine yer olmadığına,

b-)6136 sayılı Yasanın 15/1, 5237 sayılı TCK'nun 31/3, 62/1, 63, 54. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ve 260 TL adli para cezası, CMK'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

2-Sanık ... hakkında; kasten öldürme suçu nedeniyle, CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraat

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Suça sürüklenen çocuk ...'nın yaşı nazara alınmadan 23.10.2014 tarihli duruşmanın, CMK'nun 185. maddesi uyarınca kapalı yerine açık yapılması telafisi mümkün olmayan hata olarak kabul edilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında maktul ...'yı kasten öldürmeye yardım etme suçundan edilen delillerin hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınarak beraatine hükmedilmiş, suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise maktul ...'ya yönelik eylemini meşru

savunma sınırları içerisinde gerçekleştirdiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınarak ceza tayinine yer olmadığına karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan ... vekilinin sair temyiz itirazları ile katılan ... vekilinin bir nedene dayanmayan, katılan ... vekilinin sanığın azmettiren olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A-Sanık ... hakkında maktul ...'yı kasten öldürmeye yardım etme suçundan kurulan beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA,

B-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'yı kasten öldürme suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesinde,

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü maktulün alkollü bir vaziyette olay yerine gelerek etrafta bulunan kişilere hakarette bulunduğu, bu nedenle sanık ve suça sürüklenen çocukla arasında tartışma çıktığı, tartışma sonunda maktulün kardeşi olan ...'nın evine giderek aldığı bıçakla tekrar olay yerine geldiği ve suça sürüklenen çocuğu sol koltuk altından bıçaklayarak yaraladığı, akabinde maktulün elinde kurtularak olay yerinden ayrılan ve ara sokağa giren suça sürüklenen çocuğun tekrar olay yerine gelerek maktulü 2 bıçak darbesiyle yaralayarak ölümüne neden olduğu anlaşılan olayda,

a-Maktulün eylemi sonrası saldırıdan kurtularak ara sokağa giden suça sürüklenen çocuğun tekrar olay yerine gelerek eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşında, suça sürüklenen çocuğun haksız tahrikin derecesinin tespitine yönelik olarak kati raporunun aldırılmasından sonra haksız tahrik altında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraatine hükmolunması,

a-Maktulün eylemi sonrası saldırıdan kurtularak ara sokağa giden suça sürüklenen çocuğun tekrar olay yerine gelerek eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşında, suça sürüklenen çocuğun haksız tahrikin derecesinin tespitine yönelik olarak kati raporunun aldırılmasından sonra haksız tahrik altında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraatine hükmolunması,

b-Kabule göre de, suça sürüklenen çocuğun eylemini meşru savunma sınırları içerisinde gerçekleştirmesi nedeniyle, hakkında TCK'nun 25/1 ve CMK'nun 223/2-d maddeleri uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde ceza tayinine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının, katılanlar Sevim, Zeynep ve Tahir vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 13.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.