muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6215, Karar No: 2015/515, Tarih: 22.01.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/6215 E.  ,  2015/515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyizlerin incelenmesinde;

Sanık hakkında temel cezanın 5237 sayılı TCK.nın 109/1. maddesi ile belirlendikten sonra aynı Kanunun 109/2. maddesi tatbik olunmak suretiyle kademeli uygulama yapılması ceza miktarı itibarıyla sonuç cezaya etkili olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik temyizlerin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK.nın 35/1. maddesi uyarınca fail hakkında bir suçtan dolayı teşebbüs hükümlerinin uygulanabilmesi için failin işlemeyi kastettiği suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle bu hareketleri tamamlayamamış olması gerekmesine göre, olayda kendileri dışında kimsenin bulunmadığı açık arazide, pantolonunu ve iç çamaşırını sıyırdığı katılana arkasından sarılarak anal yoldan organ sokmaya çalışan sanığın, katılanın aşılabilir mukavemeti dışında eylemini tamamlamasına engel teşkil eden bir sebep bulunmamasına rağmen, anal yoldan organ sokma isteğinden kendiliğinden vazgeçerek katılanı bırakıp eliyle kendini tatmin ettiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK.nın 36. maddesi uyarınca suçun icra hareketlerinden gönüllü vazgeçen sanığın tamamlanan eylemlerinin basit cinsel saldırı suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan mahkûmiyetine hükmolunması,

Suç nedeniyle katılanın ruh sağlığının bozulduğuna dair Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu tarafından düzenlenen 18.02.2010 tarihli rapor ile ruh sağlığının bozulmadığına dair Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 23.03.2011 tarihli rapor arasında çelişki oluştuğundan, Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınarak sonucuna göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 102/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi ve 6545 sayılı Kanun hükümleri de gözetilerek yeniden değerlendirme yapılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14440, Karar No: 2015/883, Tarih: 22.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/14440 E.  ,  2015/883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalının sürücüsü ve işleteni olduğu aracın neden olduğu çift taraflı trafik kazasında müvekkilinin yaralandığını, yaralanma sebebiyle ameliyatlar geçirip acı çektiğini, kazanın meydana gelmesinde davalının asli kusurlu olduğunu belirterek 7.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkiline atfedilebilecek kusur olmadığını, davacının kazanın meydana gelmesine yol açtığını ve talep miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile 500,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan yaralanma sebebiyle manevi tazminat istemine yöneliktir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkında hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de göz önünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Manevi tazminat miktarı tayin edilirken mağdurun maruz kaldığı yaralanmanın ağırlığı ve niteliği de nazara alınacak hususlardandır.

Somut olayda, dosyada kaza neticesinde davacının maruz kaldığı yaralanmaya ilişkin herhangi bir bilirkişi raporu alınmamıştır. Ceza yargılamasında ... Şube Müdürlüğü'nden alınan raporda ise sadece davacının basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek şekilde yaralandığının belirtilmesiyle yetinilmiştir.

Mahkemece, davacının manevi tazminat talebine esas olmak üzere; kazayla ilgili tüm tedavi evrakları celbedilerek kazada davacının yaralanıp yaralanmadığı, yaralanmış ise yaralanma nedeniyle geçici ve sürekli iş gücü kaybının tespiti için ... Müdürlüğü'nden denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, sair temyiz itirazların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 22.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28149, Karar No: 2015/4900, Tarih: 10.02.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/28149 E.  ,  2015/4900 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/162552

MAHKEMESİ : Doğubayazıt 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2011/526 (E) ve 2012/979 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık E.. Ş.. hakkında verilen mahkumiyet hükmünün yapılan temyiz incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık H.. Ş.. hakkında verilen mahkumiyet hükmünün yapılan temyiz incelemesinde:

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Soruşturma ve kovuşturma aşamasında alınan beyanlarında olay tarihinde yurt dışında bulunduğunu beyan eden sanığın bu iddiasının doğruluğu hakkında yeterli araştırma yapılmadan eksik kovuşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13871, Karar No: 2012/29815, Tarih: 05.11.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/13871 E.  ,  2012/29815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4389 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe, hak yoksunluğuna

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafinin yasal süresinden sonra vaki temyiz isteğinin, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 05.11.2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Ankara 2.Ağır Ceza Mahkemesince 08.05.2007 tarihinde sanık müdafinin yüzüne karşı "tefhim ve tebliğden itibaren 7 gün içinde temyiz mercii olan Yargıtay yolu açık olmak üzere" verilen karara karşı sanık müdafinin Ankara 2.Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere İstanbul 8.Ağır Ceza Mahkemesine verdiği 15.05.2007 tarihini taşıyan temyiz dilekçesinin bu yer hakimince tarih belirtilmeden "Tevzi Muh.No. 2007/503 şerhiyle havale edilip ilgili büroya gönderildiği, burada nöbet muhabere defterinin 503 sırasına 17.05.2007 tarihli kayıt yapılıp aynı gün acele posta servisiyle Ankara 2.Ağır Ceza Mahkemesine sevk edildiği belirlenmiştir.

1- Sanık müdafiinin Ankara 2.Ağır Ceza mahkemesine gönderilmek üzere İstanbul 8.Ağır Ceza mahkemesine sunduğu temyiz dilekçesi 15.05.2007 tarihini taşımaktadır. İlgili hakim tarafından yapılan havale şerhine tarih konulmamıştır. Bundan sonra nöbet muhabere defterine yapılan kayıt işlemlerinin aynı gün icra edildiğini kesin olarak kanıtlayan kesin bilgi mevcut değildir. Temyiz dilekçesinin 17.05.2007 tarihinde muhabere defterine kaydı aleyhe yorumlanamaz.

1- Sanık müdafiinin Ankara 2.Ağır Ceza mahkemesine gönderilmek üzere İstanbul 8.Ağır Ceza mahkemesine sunduğu temyiz dilekçesi 15.05.2007 tarihini taşımaktadır. İlgili hakim tarafından yapılan havale şerhine tarih konulmamıştır. Bundan sonra nöbet muhabere defterine yapılan kayıt işlemlerinin aynı gün icra edildiğini kesin olarak kanıtlayan kesin bilgi mevcut değildir. Temyiz dilekçesinin 17.05.2007 tarihinde muhabere defterine kaydı aleyhe yorumlanamaz.

2 - 5271 sayılı CMK.nun, 34/2, 231/2 ve 232/6 maddeleri uyarınca, temyiz süresinin ne zaman başlayacağı hususu Ceza Genel Kurulu ve ceza dairelerince "hükümde başvuru süresi başlangıcının belirtilmemesi" yada "yasa yolu bildiriminde bulunulurken yanıltıcı şekilde hem tefhim hemde tebliğden söz edilmesi, hükmü temyiz etme hakkı bulunanlar yönünden" yanıltıcı nitelikte bir eksiklik olarak değerlendirilmekte ve temyiz hakkı bulunanlara (müdafii ve vekiller dahil) yeniden usulüne uygun yasa yolu bildirimi yapılması yoluna gidilmekte, bu tebligat yapılmadan ve tefhime nazaran süreyi geçirdikten sonra temyiz edenlerin temyizi de yanıltılma nedeniyle süresinde kabul edilerek, esastan incelenip, sonuçlandırılmıştır. Ceza Genel Kurulunun 06.07.2010 gün ve 2/148-155, 30.11.2010 tarih ve7/229-240, 09.02.2010 gün ve 6/26-18, 22.12.2009 gün ve l/233-305, 13.02.2007 tarih ve 8-31 sayılı karaları da aynı doğrultuda olup bu uygulama belirli bir istikrar da kazanmış iken Ceza Genel Kurulunun 13.12.2011 gün ve 6/247-261 sayılı kararı ile yukarıda belirtilen uygulama aksine kararlar verilmeye başlanmıştır. Bu tarihe kadar Ceza Genel kurulu ve Ceza Daireleri tarafından anılan biçimde verilen hükümler ülke çapında uygulanır hale gelmiş ve yargıçlar, C.savcıları ve avukatlar açısından bilinir ve uygulanır bir seviyeye ulaşmıştır. Bu nedenle anılan tarihe kadar, yargı kararlarına güvenerek, somut olayda olduğu gibi mahkeme kararında tefhim ve tebliğden itibaren 7 gün içinde temyiz yoluna başvurabileceği bildirilenlerin, tefhimden itibaren 7 günlük süre geçtikten sonra vaki temyizleri süresinde kabul edilerek dosyanın esastan incelenmesi gereklidir. Yargı kararlarına güvenip ona uygun davrananlar hayal kırıklığına uğratılmamalıdır. Aksi takdirde yüksek yargıçlar, mahkemeler yanılabilir, ancak müdafiler, vekiller ve vatandaşlar yanılmaz sonucu doğabilir. Devlet vatandaşlarını yanıltmamalıdır. Hukuk devleti aynı zamanda vatandaşlarına hukuk güvenliği sağlayan devlettir.

Yukarıda açıklanan iki nedenden dolayı, sanık müdafiinin temyizinin süresinde kabulü ile dosyanın esastan incelenmesi gerektiği düşüncesini taşıdığından, sayın çoğunluğun temyiz isteğinin yasal süresinden gerçekleştiği gerekçesiyle reddi görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/3966, Karar No: 2024/7320, Tarih: 29.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3966 E.  ,  2024/7320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3658 E., 2023/4636 K.

KARAR : İstinaf başvurularının esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 47. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/794 E., 2022/292 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Sağlık Bakanlığına bağlı Gaziantep Dr. ... Arslan Eğitim ve Araştırma Hastanesinde elektrik teknisyeni olarak çalışmakta iken 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23 üncü madde gereğince 02.04.2018 tarihi itibarıyla sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, davacı ile davalı arasında yapılan iş sözleşmesinde asgari ücretin %35 fazlasının ödeneceğinin hüküm altına alındığını, davacının ücreti belirlenirken her asgari ücrete %35 fazlası uygulandıktan sonra %4 oranında zamların uygulanması gerektiğini, dava konusu 01.01.2019-01.01.2020 döneminde mevcut asgari ücretin %35 fazlası üzerine %4 oranında zam yapılması gerektiğini fakat davalı Bakanlık tarafından sözleşme ve toplu iş sözleşmesi hükümlerine aykırı bir şekilde ücretlerin eksik ödendiğini belirterek ücret farkı, ilave tediye farkı ve ikramiye farkı alacaklarının faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, 696 sayılı KHK’nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı KHK’ya eklenen geçici 23 üncü maddesi kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçişlerin yapıldığını, 375 sayılı KHK'nın geçici 23 üncü maddesinin altıncı fıkrasında geçişten önce alt işveren işçilerini kapsayan Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan ve süresi en son sona erecek toplu iş sözleşmesinin anılan madde kapsamında yer alan idarelerce sürekli işçi kadrolarına geçirilen işçilerin ücreti ile diğer haklarının belirlenmesinde esas alınacağının düzenlendiğini, davacı ile müvekkili Bakanlık arasında 02.04.2018 tarihinde imzalanan iş sözleşmesinin 7 nci maddesinde " ... iş bu sözleşme süresince işçiye her ay brüt asgari ücretin %35 fazlası üzerinden günlük olarak ödeme yapılır, ...ancak iş bu belirsiz süreli iş sözleşmesinin imzalandığı tarihten önce yürürlük süresi sona eren bir toplu iş sözleşmesinden yararlanan işçilerin yararlandıkları sona eren toplu iş sözleşmesinin mali hükümleri bu iş sözleşmesinin hükmü olarak devam eder ... " hükmünün yer aldığını, dava dilekçesinde iddia edilenin aksine 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 oranında zam yapıldığını, davacının 2018 yılı ücreti korunarak %4 oranında zam yapıldığını ve ücretin düşürülmesinin söz konusu olmadığını, iddia edildiği gibi asgari ücretin %35 fazlasını almasını gerektirir iş sözleşmesi bulunmadığını, dolayısıyla talep edilen alacaktan Bakanlığın sorumluluğuna gidilemeyeceğini, ayrıca davacı tarafça istenilen faiz oranına ve faiz başlangıç tarihine itiraz ettiklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının dönemsel ücretlerinin asgari ücretin %35 fazlasına göre tespit edilmesi gerektiği, tespit edilen bu dönemsel ücretlere toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan zamların uygulanması gerekirken davalı tarafından sadece asgari ücrete toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan zamları uygulayarak eksik ücret ödenmesine yol açtığı, hesaplamaların arabuluculuk son tutanak tarihine kadar yapılması gerektiği, somut olayda da arabuluculuk başvurusunun 15.01.2021 tarihinde yapıldığı, son tutanağın da 28.01.2021 tarihinde düzenlendiği, arabuluculuk son tutanak tarihi itibarıyla ait olduğu ayın ücretinin muacceliyeti söz konusu olmadığından bilirkişi ek raporu ile muaccel olan alacaklar için 15.01.2021 tarihine kadar yapıldığı, yapılan bu hesaplamanın usul ve kanuna uygun denetime elverişli olması nedeni ile hükme esas alındığı bununla birlikte, davacı vekili dava dilekçesi ile ilave tediye ve ikramiye fark alacağı alacağı talebinde bulunduğu, toplu iş sözleşmesine göre her yılın ocak ve temmuz aylarında 5’er günlük ikramiye ödemesi kararlaştırıldığı, davacının 02.04.2018 tarihinden itibaren 696 sayılı KHK kapsamında kadrolu işçi olarak davalı Bakanlıkta çalışmaya devam ettiği, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. (6772 sayılı Kanun) maddelerine göre davalının bu Kanun kapsamında olduğu, davacının da davalı Bakanlıkta çalışmaya devam etmesi nedeni ile ilave tediye alacağına hak kazandığı konusunda uyuşmazlık bulunmadığı, dosya kapsamında bulunan davacıya ait ücret bordroları incelendiğinde 2020 yılı Ekim ayı bordrosuna göre davacıya 1.155,50 TL, 2021 yılı Şubat ayı bordrosuna göre de 3.652,20 TL ikramiye/ilave tediye ödemesinin tahakkuk ettirildiği, yapılan ikramiye/ilave tediye ödemesinin bilirkişi ek raporunda yapılan hesaplamadan daha fazla olduğu dolayısıyla davacının ödenmeyen ikramiye ve ilave tediye alacağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; İlk Derece Mahkemesi kararını kabul etmediklerini, müvekkilinin bakiye ikramiye ve ilave tediye alacağı bulunduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; İlk Derece Mahkemesi kararını kabul etmediklerini, müvekkilinin bakiye ikramiye ve ilave tediye alacağı bulunduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; davacının müvekkili Bakanlık nezdinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, bundan önceki dönemlerde Bakanlıktan hizmet alım yoluyla ihale alan şirketlerle imzaladığı bireysel iş sözleşmelerine göre çalışan davacının sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da hizmet alım sözleşmelerinin devam ettiği döneme ilişkin kural, uygulama ve ücretleri isteme beklentisi içinde olmasının doğru olmadığını, kamu hukuku ilke ve kurallarına göre sürekli işçi kadrosuna geçen davacının artık kamusal bir statü içine girmekte ve bu statünün öngördüğü haklardan yararlanabilmekte olduğunu, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK’ya eklenen geçici 23 ve 24 üncü maddeler uyarınca sürekli işçi kadrolarına geçirileceklerin istihdam edilmesine esas hizmet alım sözleşmelerinin geçiş işleminin yapıldığı tarih itibarıyla feshedilmiş sayıldığını, sürekli işçi kadrosuna geçen işçilerin ücret ile diğer haklarının yeni süreçte Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesinin uygulanmasıyla oluşan ücret ve diğer haklardan fazla olamayacağına ilişkin açık ve emredici yasal düzenleme karşısında, 4857 sayılı İş Kanunu’nun (4857 sayılı Kanun) 22 ve 62 nci maddesi hükümlerinin ihlalinden söz edilemeyeceğini, davacının 2018 yılı ücreti korunarak %4 oranında zam yapıldığını, bu durumda ücretin düşürülmesi söz konusu olmadığından ayrıca davacı tarafça istenen faiz türlerine ve oranına itiraz ettiklerini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacı ile davalı Bakanlık arasında sürekli işçi kadrosuna geçenlere özgü yapılan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 7 nci maddesinde davacının ücretinin geçişin yapıldığı 02.04.2018 tarihinden itibaren asgari ücretin %35 fazlası olarak tespit edildiği, davacının ücreti asgari ücretin %35 fazlası olup asgari ücret değiştiğinde davacının ücretinin de oransal olarak değişeceği, belirsiz süreli iş sözleşmenin ücrete ilişkin 7 nci maddesinin uygulanması gerektiği, bu durumda davacının fark ücret alacağı bulunduğu ancak tespit edilen fark ücret alacağının ödendiğinin davalı işverence ispatlanamadığı, ilave tediye ve ikramiye alacaklarının ödendiği tespit edildiğinden bu alacakların reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesi hükmünde isabetsizlik bulunmadığı, faiz başlangıç tarihi ve işletilen faiz türünde hata olmadığı nedenleri ile taraf vekillerinin istinaf sebepleri yerinde görülmeyerek İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürmüş olduğu sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürmüş olduğu sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçiye kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ödenmesi gereken ücretin tespiti ile fark ücret alacaklarının bulunup bulunmadığına, varsa hesabına ve hükmedilen faize ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı Kanun'un 22, 32 ve 34 üncü maddeleri, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde, 6772 sayılı Kanun'un 1 vd. maddeleri.

3. 696 sayılı KHK kapsamında kadroya geçen işçilerin geçiş aşamasındaki ücretlerinin tespiti ile bireysel iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün ileriye etkisine ilişkin ilke ve esaslar, Dairemizin 03.05.2023 tarihli ve 2023/3001 Esas, 2023/6593 Karar sayılı kararında şu şekilde açıklanmıştır:

"...