muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3536, Karar No: 2015/3866, Tarih: 09.09.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/3536 E.  ,  2015/3866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ..., katılanın eşinin kardeşi olduğu ve aynı apartmanda ayrı konutlarda ikamet ettiklerinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 167/2 maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5230, Karar No: 2017/5877, Tarih: 11.12.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/5230 E.  ,  2017/5877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşme

Sanık ... hakkında;

5237 sayılı TCK'nın 37. maddesi delaletiyle 141/1, 168/1, 31/3, 50/1-a, 52/2, 52/4.maddeleri gereğince 4800.-TL apc

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan düşme; sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, mağdur parkta oturup müzik dinlediği sırada daha önceden tanıdığı sanıkların yanına geldiği, sanık ...’ın "müzik dinleyeceğim" diyerek mağdurun elindeki telefonu çekip aldığı, mağdura “cep telefonun bugün bende” dediği, mağdurun “olmaz annemler kızar” demesi üzerine “vermiyorum gel nasıl alacaksan al, polise mi şikayet edeceksin” diyerek sanık ... ile birlikte yürümeye başladıkları, mağdurun arkalarından gidip telefonu tekrar istemesi üzerine İzzet’in ele geçirilemeyen bıçağı çıkartıp mağdura doğru salladığı ve bıçağın sap kısmıyla mağdurun omzuna ve kafasına vurduğu olayda, sanıkların eyleminin yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun vasfında ve delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün

açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sanık ...’nın 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının korunmasına, 11/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13456, Karar No: 2012/13716, Tarih: 27.11.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/13456 E.  ,  2012/13716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve terkin istemine ilişkin olup, mahkemece de bu yönde hüküm kurulmuştur.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 09.02.2012 tarihli ve 2012/1 sayılı Kararı uyarınca, davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2423, Karar No: 2013/20280, Tarih: 19.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/2423 E.  ,  2013/20280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 10/06/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 03/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ile davalılardan ... ve .... San. Tic. A.Ş. vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının, davalı ...’ya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının, davalı ...San. Tic. A.Ş. ile davalı ...’ya yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı ... hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalılar hakkında açılan davanın sübut bulmadığından reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılardan ... ve ...San. Tic. A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, .... başlığı ile yer alan 24/05/2011 tarihli yazı ve.... başlığı ile yer alan 31/05/2011 tarihli yazı nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, davacının milletvekilliği yapmış bir siyasetçi olduğunu, kamuoyunca başbakana yakınlığı ile bilindiğini, davacının konumu itibari ile davaya konu yazıları hoşgörü ile karşılaması gerektiğini, ayrıca yazı içeriklerinin hakaret içermediğini belirterek, davanın reddine karar vermiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosya kapsamından; davaya konu edilen yazılarda, davacı ile başbakan arasında yaşandığı iddia edilen bir olayın anlatıldığı, bu olay sonrasında davacının listeye alınmadığının belirtildiği, ancak yazılara konu edilen iddiaların gerçekliğinin ispatlanmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde; yayınlanan yazılar, gerçek dışı haber niteliğinde olup kişilik haklarına saldırı niteliğindedir.

Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3- Davalı ...’nun temyiz itirazına gelince; mahkemece, davalılara yönelik manevi tazminat istemi farklı hukuki nedenlerle karara bağlanmıştır. Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin'nin 3/2.maddesi uyarınca farklı hukuki nedenlerle karar verilmesi durumunda; ret sebebi aynı olan davalılar yararına tek, farklı olan davalılar yararına ayrı ayrı vekâlet ücretine karar verilmesi gerekir. Davalı ... hakkındaki dava, husumet yokluğu nedeniyle reddedildiğine göre; onun yararına ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, tek vekalet ücretine karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına, (3) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, davacının davalı ...’ya yönelik temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine, bozma nedenine göre davalı... San. Tic. A.Ş.’nın temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davacı ile davalı ...'dan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 19/12/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre mahkemenin işin esasına yönelik değerlendirmesi yerinde olduğundan dairemiz bozma kararının (1) nolu bendine katılmıyorum 19/12/2013
Yargıtay — Esas No: 2019/13039, Karar No: 2020/2322, Tarih: 11.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/13039 E.  ,  2020/2322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuklar ..., ...,... hakkındaki kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerini o yer Cumhuriyet savcısının ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan kamu malına zarar verme suçunu suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz ettikleri halde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi hakkında tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından, adı geçen suça sürüklenen çocuklar hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek;dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 11/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2302, Karar No: 2016/11629, Tarih: 30.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/2302 E.  ,  2016/11629 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, iş akdinin işverence haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi ile davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68'inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacı ve davacı tanıkları işyerinde 1 saat yemek molası 15’er dakikalık 2 defa çay molası kullandıklarını bildirdiklerinden günlük 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken 1 saat ara dinlenme süresi düşerek hesaplama yapan bilirkişi raporu dikkate alınarak karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15989, Karar No: 2013/25524, Tarih: 19.12.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/15989 E.  ,  2013/25524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay günü gece saat 03:45 civarında polis ekibinin devriye görevi yaparken ... sokak ... Numara’da bulunan yakınana ait market önünden geçtiği sırada, üç, kişiyi işyerinin kepenkleri ile uğraşırken gördüğü, sanıkların da kolluk görevlilerini farkedince kaçmaya başladıkları, ... ve ...’ın kovalamaca sonucu ara sokaklarda yakaladıkları, sanıkların yakalama sırasında 15-20 dakika direndikleri, ,ancak yardımcı ekiplerin gelmesi ile yakalandıkları, yapılan görgü tespit işleminde işyerinin kepenklerinin yarıya kadar açık olduğunun belirlendiği, sanıkların savunmalarında alkol aldıkları için eve gidemediklerini, üzerlerinde kimlik bulunmadığı için de polisler çağırınca kaçtıklarını sonra kendiliklerinden kaçmayı bıraktıklarını beyan ettikleri, ancak sanıkların yakalanmalarının ardından ... Çocuk Büro Amirliğinde düzenlenen Kimlik Tespit tutanağında sanıkların kimlik tespitlerinin nüfus cüzdanlarına göre yapıldığı ve aynı tutanakta Alkol durumlarının “yok” olarak belirtildiği, anılan tutanağın sanıklar ve savunmanlarınca da imzalandığı ayrıca aynı günlü doktor raporlarında da kolluk görevlilerinin tutanaklarını doğrular şekilde direnmeden kaynaklanan kızarıklıklar olduğunun saptandığı ve alkollü olduklarına dair bir tespitin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Hakim dosyaya yansıyan iddia, savunma ve delilleri değerlendirerek somut olayın gerçekte nasıl olduğunu saptar. Öncelikle eylemin bir suç teşkil edip etmediğini; ediyor ise uygulanacak normu belirlemek zorundadır.

Hal böyle olunca; sanıkları yakalayan ve haklarındaki tutanakları tanzim eden kolluk görevlileri dinlenenip; olayın oluşunun hiçbir duraksamaya yer vermeden kesin olarak saptanması gerekirken sanıkların inkara dayanan ve dosyadaki tutanaklar ile çelişen anlatımlarına hangi sebepler ile üstünlük sağlandığı da yeterli ve inandırıcı gerekçeler ile açıklanıp soruşturma ve kovuşturma aşamalarında alınan beyanlar arasındaki çelişkiler giderilmeden eksik soruşturma ile yetinilip duruşmaya devamla yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle talep gibi BOZULMASINA, 19.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4649, Karar No: 2020/2315, Tarih: 19.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/4649 E.  ,  2020/2315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, ...'ya ait olup, ondan kiraladığı kamyon ile 22.03.2012 tarihinde ... Hurda ve Nakliye Ticaret Ltd. Şti'nin muhasebecisi tanık ...'nun yanına giderek kendisini ... olarak tanıttığı, ... ilçesine hurda malzemesi çekebileceğini söylediği, tanık ...'in de sanığın telefon numarasını alıp iş çıktığında çağıracağını söyleyerek gönderdiği, ertesi gün sanığın tekrar müşteki şirkete geldiğinde tanık ...'in sanığı hurda taşıması için yönlendirdiği ve sanığın önce kamyonla kantara girip hurda malzemelerini kamyona yüklettikten sonra tekrar ...'in yanına geldiği, ...'in 530 TL taşıma parası ödediği, sanığın da ... ilçesinde nakliye işiyle uğraşan ve bir cilt faturasının kayıp olması nedeniyle ilan verip 06/04/2012 tarihinde vergi dairesi müdürlüğüne bildiren katılan ...'e ait faturayı onun adına sahte olarak düzenleyip verdiği, daha sonra da kamyonla oradan ayrıldığı, hurda malzemeleri götürmesi gereken yere teslim etmediği ve kendi tasarrufunda tuttuğu, tanık ...'in sanığa telefonla ulaşamadığı, ...'e ait faturanın suç tarihinden evvel katılanın elinden rızası dışında çıktığının tespit edildiği, müşteki şirket güvenlik kamera kayıtlarındaki görüntülerden sanığın kimlik bilgilerinin tespit edildiği, bu suretle sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın savunması, katılanlar ve tanık beyanları, teşhis tutanağı, ...'in vergi dairesi baaşvurusu, ekspertiz raporu, fatura, uzlaşma sağlanamadığına dair rapor ile dosya kapsamından sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik mahkemece verilen mahkumiyet hükmü ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20286, Karar No: 2021/16925, Tarih: 08.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/20286 E.  ,  2021/16925 K.**

**"İçtihat Metni"**

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanuna aykırılık eyleminden ...'nun, anılan Kanunun 13/1. maddesi uyarınca 3 gün zorlama hapsine tabi tutulmasına dair İstanbul 14. Aile Mahkemesi'nin 29/06/2020 tarihli ve 2020/222 Esas sayılı ara kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İSTANBUL 15. Aile Mahkemesi'nin 21/07/2020 tarihli ve 2020/76 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 17/03/2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06.04.2021 tarihli ve KYB. 2021-38214 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, eşine karşı şiddet uygulayan ... hakkında İstanbul 14. Aile Mahkemesi'nce verilen 30/04/2020 tarihli tedbir kararının ihlal edildiği gerekçesiyle 3 gün zorlama hapsine tabi tutulmasına karar verilmiş ise de,

... vekilinin 6284 sayılı Kanun kapsamında ortak yaşanan Poligon Mah. Seba Vista Sitesi A-1 Blok D:3 İstinye/İstanbul adresindeki konutun müvekkiline tahsis edilmesine, karşı tarafın ve yakınlarının anılan adreste bulunan konuta ve müşterek çocuğun bulunduğu diğer yerlere yaklaşmamasına, karşı tarafın müşterek çocuk ile kişisel ilişkinin kaldırılmasına, karşı tarafın müvekkilini ve yakınlarını iletişim araçlarıyla rahatsız etmemesine, karşı tarafın müvekkiline ve müşterek çocuğa karşı şiddet, tehdit ve hakarette bulunmasının önlenmesine ve karşı tarafın müvekkilinin şahsi eşyalarına ve ortak ev eşyalarına zarar vermesinin önlenmesine yönelik tedbirlere hükmedilmesi talebi üzerine, İstanbul 14. Aile Mahkemesi'nin 30/04/2020 tarihli ve 2020/222 Esas sayılı ara kararı ile 6284 sayılı Kanunun 5/1-a, 5//1-c ve 5/1-f maddeleri gereğince ...'nun şiddet mağduru ...'na yönelik olarak şiddet tehdidi, hakaret, aşağılama veya küçük düşürmeyi içeren söz ve davranışlarda bulunmamasına, mağdura ve onun bulunduğu konuta, okula ve işyerine yaklaşmamasına, mağduru iletişim araçlarıyla veya sair surette rahatsız etmemesine karar verildiği,

Anılan karara karşı süresi içerisinde ... vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İstanbul 15. Aile Mahkemesi'nin 15/05/2020 tarihli ve 2020/53 değişik iş sayılı kararı ile dosya kapsamında görülen daha evvel ... lehine verilmiş olan tedbir kararlarından tarafların adreslerinin aynı olduğunun görüldüğü, ancak itiraza konu karar içeriğinden tarafların müşterek konutta yaşayıp yaşamadığının anlaşılamadığı, taraflar hala aynı adreste yaşıyorlarsa şiddet uygulayan aleyhine ortak konuttan uzaklaştırmaya yönelik tedbire hükmedilmediğinden itiraza konu kararın infazı sırasında sorun yaşanacağı, ancak bu husus haricinde kararda hukuka aykırı bir durumun bulunmadığından bahisle itirazın reddine karar verildiği nazara alındığında,