muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22807, Karar No: 2014/22909, Tarih: 02.07.2014

Davanın, İş Kanunu kapsamı dışında kalması halinde, Mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir. Davanın esastan reddi usule aykırıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesi uyarınca, İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca, 507 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Kanununun 2 nci maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı işyerlerinde bu kanun hükümleri uygulanmaz.

507 sayılı Kanunun 2 nci maddesinde “İster gezici olsun ister bir dükkân veya bir sokağın belli yerinde sabit bulunsunlar, ticarî sermayesi ile birlikte vücut çalışmalarına dayanan ve geliri o yer ve gelenek ve teamülüne nazaran tacir niteliğini kazanmasını icap ettirmeyecek miktarda sınırlı olan ve bu bakımdan ticaret sicili ve dolayısıyla ticaret ve sanayi odasına kayıtları gerekmeyen, ayni niteliğe (sermaye unsuru olsun olmasın) sahip olmakla beraber, ayrıca çalıştığı sanat, meslek ve hizmet kolunda bilgi, görgü ve ihtisasını değerlendiren hizmet, meslek ve küçük sanat sahipleriyle bunların yanında çalışanlar ve geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin 1 inci maddede belirtilen amaçlarla kuracakları dernekler bu kanun hükümlerine tabidir” denilmektedir.

507 sayılı Kanun, 21.06.2005 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Meslek Kuruluşları Kanununun 76 ncı maddesi ile yürürlükten kaldırılmış ve maddenin ikinci cümlesi ile diğer yasaların 507 sayılı Yasaya yaptıkları atıfların 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılacağı açıklanmıştır. Bu durumda 4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinde 507 sayılı Yasaya yapılan atıf, 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılmalıdır. Bahsi geçen yeni yasal düzenlemede esnaf ve sanatkâr tanımı değiştirilmiştir. Yeni yasanın 3 üncü maddesine göre esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dâhil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak belirtilmiştir. 507 sayılı Yasada yazılı olan “geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin” sözcüklerine yeni yasada yer verilmemiştir. Yeni yasanın değinilen hükmü karşısında, 21.06.2005 tarihinden sonraki dönem açısından İş Kanununun kapsamı belirlenirken, “geçimini münhasıran bu işten sağlama” ölçütü dikkate alınmamalıdır.

5362 sayılı Yasadaki düzenleme ile esnaf ve tacir ayrımında başka ölçütlere yer verilmiş olup, kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlük yapanların da ekonomik sermayesi, kazancının tacir sanayici niteliğini aşmaması ve vergilendirme gibi ölçütler çerçevesinde değerlendirilmesi gerekecektir. 507 sayılı Yasa döneminde esnaf sayılan kamyoncu, taksici, dolmuşçu gibi kişilerin de bu yeni ölçütler çerçevesinde esnaf sayılmama ihtimali ortaya çıkmaktadır. Ekonomik faaliyetini daha çok bedeni çalışmasına dayandıran düşük gelirli taksi ve minibüs işletmesi sahiplerinin esnaf olarak değerlendirilmesinin daha doğru olacağını belirtmek gerekir. Dairemizin 2008 yılında vermiş olduğu kararlar bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 28.4.2008 gün 2008/ 3568 E, 2008/ 10904 K.).

5362 sayılı Yasanın 3 üncü maddesinde belirtilen esnaf ve sanatkâr faaliyeti kapsamında kalan işyerinde üç kişinin çalışması halinde, 4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinin (ı) bendi uyarınca, bu işyeri İş Kanununun kapsamının dışında kalmaktadır.

Maddede üç işçi yerine “üç kişi”den söz edilmiştir. Bu ifade, işyerinde bedeni gücünü ortaya koyan meslek ve sanat erbabını da kapsamaktadır. İşinde bedeni gücü ile çalışmakta olan esnaf dahil olmak üzere toplam çalışan sayısının üçü aşması durumunda işyeri 4857 sayılı Yasaya tabi olacaktır.

Somut olayda, davalı işyerinin niteliğinin ve davalının esnaf olup olmadığının Dairemizin yukarıda belirtilen ilke kararı doğrultusunda araştırılmaması ve bu bağlamda görev hususunun değerlendirilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9150, Karar No: 2021/6911, Tarih: 21.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9150 E.  ,  2021/6911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeden 2008, 2009 ve 2010 ve 2011 takvim yıllarını kapsayacak biçimde sahte fatura düzenleme suçlarından tek mahkûmiyet hükmü kurulması ve zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 21.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4760, Karar No: 2016/5689, Tarih: 08.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/4760 E.  ,  2016/5689 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının muvazaalı olarak hastanenin asıl işlerinde çalıştırıldığını, baştan itibaren asıl işveren işçisi sayılması gerektiğini iddia ederek ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının sözleşme ile belirlenen işleri yaptığı, yardımcı hastane hizmetlisi olarak çalıştığı, muvazaalı ilişki tespit edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık davacının sözleşme ile verilen işlerde çalışıp çalışmadığı, davalı ile taşeron şirketler arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacının alındığı ihale sözleşmelerinde yardımcı hastane hizmetlisinin talimatlar doğrultusunda yatakların yapılması ve hastaların ve materyallerin ilgili bölümler arasında nakli, hastalarla ilgili olaylar ve gereksinimlerin bildirilmesi gibi görevler vardır. Davacı tanığı davacının hastabakıcı olarak çalıştığını, hastanın ameliyattan çıktığı zaman ayılma ünitesine konulması, odasına götürülmesi, hastanın ilaç ve malzemelerinin eczaneden alıp odasına götürmesi, hastanın kişisel temizlik ve bakımının davacı tarafından yapıldığını, emir ve talimatları hastane idaresi, hemşire ve doktorlardan aldığını beyan etmiştir. Davacının sözleşme ve ihale şartnamelerinde yardımcı hizmetler sınıfında sayılan yapacağı işler dışında hastabakıcılık görevine giren hastanın doğrudan kişisel temizlik ve bakımının yapılması gibi işleri de yaptığı, davalı tarafından gönderilen yazıda davacının temizlik hizmetleri ihalesi ile alındığı ancak yardımcı hastane hizmetleri işlerinde çalıştığının da belirtildiği anlaşılmakla verilen görevin dışında işlerle uğraştığından muvazaalı olarak çalıştırıldığı dikkate alınmaksızın ilave tediye alacağının kabulü yerine reddi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 08/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27564, Karar No: 2011/8002, Tarih: 02.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/27564 E.  ,  2011/8002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bandırma İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İ.İ.K.’nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda borçlunun haline uygun ev alabileceği miktar belirlenmediğinden anılan rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir.

Mahkemece yapılacak iş, bilirkişiden ek rapor alınarak borçlunun haline münasip evi alabileceği değerin tespitinden sonra, bu miktar mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 02.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8006, Karar No: 2010/12323, Tarih: 28.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8006 E.  ,  2010/12323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu edilen ....Sokak No:1/A adresindeki yapı ile davacının 10.06.1983 tarih ve 189100 kayıt numaralı imar af müracaatına konu ettiği ..... Aşağı .... 4. cadde 31 sokak No:7 adresindeki yapının aynı yapılar olup olmadığının davalı idareden sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26881, Karar No: 2013/6786, Tarih: 27.02.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/26881 E.  ,  2013/6786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakı örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

II- Kabule ve uygulamaya göre de;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı ile bir gün karşılığı tayin olunan miktarın çarpılması sırasında dayanak kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

3- Suça konu silahın müsaderesi konusunda bir karar verilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 27.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1374, Karar No: 2007/2083, Tarih: 14.06.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/1374 E.  ,  2007/2083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı ... plaka sayılı aracın, davalının maliki ve sürücüsü olduğu ... plaka sayılı aracın çarpması sonucu hasarlandığını belirterek, sigortalıya ödenen 4.505.000.000 TL tazminatın 20.06.2003 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, kusura, faize ve faizin başlangıç tarihine itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulü ile 4.179,00 YTL. tazminatın 20.06.2003 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 169.25.-YTL kalan onama harcın temyiz edenden alınmasına 14.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.

(Muhalif)

- KARŞI OY YAZISI -

Taraf tanıklarının ve trafik kaza raporu zabıt mümzilerinin ifadelerinin birlikte değerlendirilmesinden anlaşıldığına göre kazanın meydana geldiği anda veya çok kısa bir süre önce kavşaktaki trafik ışıkları sönmüştür. Davalı tanığı ... keşif yerinde araç ile beklediğini davalı taraf sürücüsüne yeşil ışık yanmakta olduğunu bu sırada kazanın meydana geldiğini söylemiştir. Diğer tanık beyanlarından da bu tanık beyanının tam aksini anlamak mümkün değildir. Mahkemece Adli Tıp Kurumundan alınan kusur raporu da delillerin uyumlu olmaması nedeniyle kesin sonuç belirlememiştir. Kazanın trafik ışıkları yanarken meydana gelmesi ihtimalinde davacının tam kusurlu olduğu, aksi durumda davalıdan %75 kusurlu olduğu biçiminde taraflara kusur verilmiştir. Mahkemece davalı aleyhine olan ihtimale itibar edilerek hüküm kurulmasını gerektirecek derecede yeterli delil bulunmadığı halde davalının %75 kusurlu kabul edilmesi isabetli değildir. Açıklanan nedenlerle çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/16252, Karar No: 2012/13121, Tarih: 11.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/16252 E.  ,  2012/13121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/10/2011

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatma tazminatının dört aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılamanın 20/09/2011 tarihli oturumunda, davalı ... A.Ş.'nin yokluğunda oluşturulan ara kararında delillerin kesin süre verilmek suretiyle bildirilmesine karar verilmiş, bu karar sözkonusu davalıya tebliğ edilmemiştir. Takip eden oturumda ise davalı ...A.Ş. vekilinin mazereti kabul edilmesine rağmen duruşmaya devam olunmuş, davalı yokluğunda verilen ve tebliğ edilmeyen ara karara dayanılarak delil bildirilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Yoklukta verilen ve tebliğ edilmeyen karara dayanılarak delillerin bildirilmediğinden söz edilemez. Mahkemece davalının savunmalarını ispat haklarının kısıtlanması sonucunu doğuracak biçimde karar verilmesi hatalı bulunmuştur.

Davalı ...A.Ş.'ne delillerini bildirmesi için usulüne uygun şekilde süre verilmeli, gösterilecek deliller toplanmalı gerekirse bilirkişi görüşüne de başvurularak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece yukarıda yazılı yönler gözetilmeden verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/1537, Karar No: 2010/2201, Tarih: 02.03.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/1537 E.  ,  2010/2201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil olmadığı takdirde tazminat davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 19.11.2009 gün ve 2009/11932-13021 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı arsa malikleri vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yükleniciden temlik alınan kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece tescil isteğinin reddine, tazminat isteğinin yüklenici yönünden kabulüne, arsa malikleri hakkındaki tazminat davasının ise husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Davacı ve davalı arsa maliklerince temyiz edilen karar Dairemizin 19.11.2009 tarih, 2009/ 11932 E. 13021 K. Sayılı ilamı ile onanmış, davacı tüketici sıfatı nedeniyle harçtan muaf tutulmuş davalı arsa maliklerinden ise peşin yatırılan 15.60 TL dışında 6.464.40 TL onama harcının tahsiline karar verilmiştir.

Davalı arsa malikleri karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

1-Karar düzeltme dilekçesinde ileri sürülen hususlar daha önce temyiz nedeni yapılmıştır. Mahkemece verilen karar yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre usul ve yasaya uygun bulunmuş, temyiz istemi bu gerekçelerle reddedilmiştir..

Dairemizin onama ilamında düzeltilmesi gereken bir yön bulunmadığından, HUMK’nun 440.maddesindeki nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan hususlar yönünden reddi gerekmiştir.

2-Davalı arsa maliklerinin onama harcına ilişkin itirazlarına gelince; Yukarıda da açıklandığı üzere davacının kademeli istemi kabul edilerek davalı arsa malikleri aleyhine açılan dava husumet nedeniyle reddedilmiştir. Verilen kararın niteliği ve Harçlar Kanunu gereğincekarar ve ilam harcı ve yasal yollara başvuru halinde alınması gereken harç maktu harçtır. Dairemizin onama ilamında da davalı arsa maliklerinin temyiz itirazlarının reddi nedeniyle mahkemece maktu harç alınması ile yetinilmesi gerekirken nispi harç üzerinden değerlendirme yapılması doğru görülmemiş, karar düzeltme isteminin bu nedenle kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı arsa maliklerinin karar düzeltme istemlerinin yukarıda 2.bentte açıklanan nedenle kabulü ile Dairemizin 19.11.2009 tarihli 2009/11932 E. 13021 K.sayılı ilamındaki “harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı arsa maliklerine yükletilmesine” sözcüklerinin çıkartılmasına, yerine “onama harcı davalı arsa maliklerince peşin olarak yatırılmış olduğundan yeniden harç alınmasına yer olmadığına” sözcüklerinin eklenmesine, ONAMA ilamımızın bu şekilde DÜZELTİLMESİNE, fazla alınan 6.464.40 TL onama harcının davalı arsa maliklerine geri verilmesine, 1.bentte açıklanan nedenle karar düzeltme isteminin REDDİNE, 02.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.