muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/47995, Karar No: 2013/32355, Tarih: 09.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/47995 E.  ,  2013/32355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 5. İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait iş yerinde eğitim personeli psikolog olarak çalışırken davalının ahlak ve iyiniyet kurallarına uymayan halleri nedeni ile iş akdinin İş Kanununun 24/II maddesine göre fesh ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ve ücret alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 06.03.2009 tarihinde saat 14.00 a kadar çalıştığını ve bu saate kadar hastalık izin talebi olmadığını, aynı gün saat 16.00 da davacının dayısının gelerek izin talebinde bulunduğunu, bu sırada toplantı halinde olması sebebi ile görüşme için uygun olmadığını ve randevu alarak gelinmesini istediğini, davacının dayısının bu duruma tepki göstererek bağırdığını, davacı ve dayısının birlikte işyerinden ayrıldıklarını, olaydan 3 gün sonra da istifa ettiğini bildiren ihtarnamenin geldiğini, istifa eden davacının kıdem ve ihbar tazminatı kazanamayacağını, fazla çalışması olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının ilk olarak istifa ettiğini bildirdikten sonra 09.03.2009 tarihli ihtarname ile iş aktini İş Kanunu 24/II maddesine göre feshettiğini bildirmesinin kabul edilmeyeceğini, iş aktinin davacının istifası 06.03.2009 tarihinde sona erdiği ve kıdem tazminatına hak kazanmayacağı, ödenmeyen 1 haftalık ücret alacağının kaldığı yine davacının davalı işyerinde 5 saat fazla sürelerle çalışma yaptığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacının fazla çalışma istemi kabul edilmiş ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftada 5 gün 09.00-18.00 saatleri arasında çalıştığı ve sözleşme hükümleri dikkate alınarak bu düzende haftada 5 saat fazla sürelerle çalışması olduğu belirtilmiş ise de, hesaplamada ara dinlenme süresinin dikkate alınmadığı görülmüştür.

Yukarıdaki ilke kararında da açıklandığı şekilde davacının günlük çalışma süresinden 1 saat ara dinlenme süresi düşüldükten sonra fazla çalışma hesabı yapılması gerekirken ara dinlenmenin dikkate alınmadığı rapora itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1304, Karar No: 2014/4163, Tarih: 29.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1304 E.  ,  2014/4163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaraereğlisi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2011/136-2013/10

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. Y.. A.. ile davalılar vekili Av. A.. C.. ve ihbar olunanlardan M.. H.. vekili Av..... gelmiş, diğer ihbar olunan taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptali tescil ve alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre; davalı arsa sahipleri murisi ile davacı yüklenici arasında 29.03.1995 tarihli sözleşme imzalandığı, inşaat ruhsatının 24.09.1996 tarihinde alındığı, ancak taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı için Maliye tarafından 29.11.1996 tarihinde tapu iptali, müdahalenin önlenmesi ve kâl davası açıldığı ve yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilip, muris adına olan tapu kaydının iptaline, müdahalenin önlenmesine ve taşınmaz üzerindeki yapıların kaldırılmasına karar verilip, kararın 13.12.2004 tarihinde kesinleştiği, sözleşmenin imzalanmasından sonra meydana gelen ifa imkansızlığı nedeni ile tapuya tescilinin mümkün olmadığı, bu durumun mahkeme kararına dayandığı için arsa maliklerine yüklenecek bir kusurun bulunmadığı, tapu kaydına 10.12.1996 tarihinde ihtiyati tedbir kararı konulduğu, davacı yüklenicinin bu hususu bilmesi gerektiği, davacının inşaata devam etmesi sonucu oluşan zarardan davalılara atfedilecek bir kusurun bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında 29.09.1995 tarihli 10054 yevmiye numaralı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmış olup, 24.09.1996 tarihinde yapı ruhsatı alınarak inşaata başlanmıştır. Bunu takiben Marmaraereğlisi Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1997/27 E. sayılı dosyası ile Hazine tarafından arsa sahibi aleyhine sözleşme konusu parselin kıyı kenar çizgisinde kaldığından bahisle tapu kaydının iptali, taşınmaza yönelik müdahalenin men'i ile kâl isteminde bulunulmuş, mahkemece davanın kabulü ile kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tescil harici bırakılmasına, 17.05.2004 tarihinde karar verilmiş ve karar 31.03.2005 tarihinde kesinleşip bu husus 28.03.2007 tarihinde tapuya işlenmiştir.

Sözleşme konusu parselin tapu kaydında ise 10.12.1996 tarihinde şerh edilen bir ihtiyati tedbir kararının bulunduğu görülmekte ise de, anılan tedbir kararının hangi dava dosyası ile ilgili olduğu ve hangi hukuki sebeple ve kimin lehine konulduğu anlaşılamamaktadır.

Mahkemece, Hazine tarafından açılan tapu iptali davasında anılan tedbir kararının konulduğu ve yüklenicinin bundan haberdar olduğu benimsenerek hüküm kurulması yoluna gidilmiş ise de, dosya kapsamındaki belgelerden yukarıda izah edildiği üzere mahkemece ifade edilen ilişki tespit edilememiştir.

Bilindiği üzere, 6098 sayılı TBK'nın 136. (818 sayılı BK'nın 117.) maddesi uyarınca borcun ifası, borçlunun sorumlu tutulamayacağı sebeplerle imkansızlaşır ise borç sona erer. Karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde imkansızlık sebebi ile borçtan kurtulan borçlu karşı taraftan almış olduğu edimi sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri vermekle yükümlüdür. Borçlu ifanın imkansızlaştığını, alacaklıya gecikmeksizin bildirmez ve zararın artmaması için gerekli önlemleri almazsa bundan doğan zararları gidermekle yükümlüdür.

Şu halde, uyuşmazlık konusunun TBK'nın 136. (BK'nın 117.) madde hükmü çerçevesinde değerlendirilerek, bu arada tapu kaydında görülen 10.12.1996 tarihli ihtiyati tedbir kararının tarafları, konusu ve sebebi araştırılıp eldeki davayla bağlantısı tespit edildiği takdirde ilgili bedeliye başkanlığındaki yapıya ait imar, iskân dosyası getirtilmek sureti ile yüklenicinin imkansızlık halinden ve bilhassa ihtiyati tedbir kararından haberdar olup olmadığı tespit edilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Değinilen hususlar dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1449, Karar No: 2011/753, Tarih: 27.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/1449 E.  ,  2011/753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/12/2008 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; davacı, kavga sırasındaki tehdit ve silah çekme niteliğindeki haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiş; davalı savunmada bulunmamış ve yerel mahkemece, davalının silah boşaltmak suretiyle tehdit suçu nedeniyle cezalandırıldığı olayda davacının da kusuru bulunduğu gözetilerek istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimine göre, aralarında önceye dayalı arazi anlaşmazlığı bulunan davalı ile karşılaşan davacının küfür ederek davalının üzerine yürümesi üzerine, küfür ederek davacının üzerine yürüyen davalının havaya ateş ettiği anlaşılmaktadır. Davalı tehdit suçundan cezalandırılmış ise de tarafların olaydaki kusurları ile sosyal ve ekonomik durumları, yukarıda anlatılan gelişim biçimi gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 3.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 1.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin ikinci paragrafında yer alan “...3.000,00...” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “...1.000,00...” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin dördüncü paragrafının silinerek yerine dördüncü paragraf olarak “Kabul edilen tutar üzerinden hesaplanan 54,00 TL harcın davalıdan alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına, davacıdan alınan 87,80 TL peşin harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine” biçimindeki sözcük dizisinin yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin beşinci paragrafının tümden silinerek yerine beşinci paragraf olarak “Davacı tarafından yapılan 9.00 TL yargılama giderinden kabul ve ret oranına göre 1,39 TL'nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7842, Karar No: 2023/2828, Tarih: 09.05.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/7842 E.  ,  2023/2828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2015/30 E., 2018/29 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine

Taraflar arasında görülen kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro sırasında; ... ili, ... ilçesi, ... Köyünde bulunan 1084 parsel ... taşınmaz 159.800 m2 yüzölçümü ve çalılık vasfı ile Hazine adına tespit edilmiş, davalılar tarafından tespite yapılan itiraz üzerine, tapulama komisyonunun 15.2.1982 tarihli kararı ile, tespitin iptaliyle, taşınmazın A ile gösterilen 18.800 m2 lik kısmının ... adına, B ile gösterilen 4.800 m2 lik kısmının ... adına, C ile gösterilen 17.200 m2 lik kısmının ... adına, D ile gösterilen 5.700 m2 lik kısmının ... ve diğerleri adına, E ile gösterilen 6.000 m2 lik kısmının ... adına, F ile gösterilen 19.800 m2 lik kısmının ... adına tespitine karar verilmiştir.

2. Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; dava konusu 1084 parsel ... 159.800 m2 taşınmazın tamamının önce Hazine adına tespit gördüğünü ancak itiraz üzerine komisyon kararı ile tespitin iptal edildiğini ve taşınmazın parçalanarak, A, B, C, D, E, F harfleri ile gösterilen kısımların davalılar adına, kalan 98.650 m2 lik kısmının da Hazine adına tespit edildiğini, taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı ile kazanılabilecek yerlerden olmadığını açıklayarak, komisyon kararının iptali ile taşınmazın tamamının Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

3. Asli Müdahil ... Keser, adına tespit gören 1042 parsel ... taşınmazın 10.000 m2 lik kısmının kesilerek dava konusu 1084 parsele eklendiğini açıklayarak, 10.000 m2 lik kısmın tapu kaydının iptali ile 1042 parseline eklenmesini istemiştir.

4. Asli Müdahil ...; adına tespit gören 1041 parsel ... taşınmazın 7-8 dönümlük kısmının kesilerek dava konusu 1084 parsele eklendiğini açıklayarak, 7-8 dönümlük kısmın tapu kaydının iptali ile 1041 parseline eklenmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

... Tapulama Mahkemesinin 27.6.1986 tarihli ve 1982/59 Esas, 1986/41 Karar ... kararı ile asli müdahillerin davalarının reddine, Hazinenin davasının ise kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

II. CEVAP

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

... Tapulama Mahkemesinin 27.6.1986 tarihli ve 1982/59 Esas, 1986/41 Karar ... kararı ile asli müdahillerin davalarının reddine, Hazinenin davasının ise kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. ... Tapulama Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 04.07.1988 tarihli ve 1987/15605 Esas, 1988/12289 Karar ... kararıyla eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiği gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

... Kadastro Mahkemesinin 10.12.1991 tarihli ve 1989/7169 Esas, 1994/10797 Karar ... kararı ile asli müdahillerin davasının reddine, Hazine'nin davasının kabulü ile taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. ... Kadastro Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, müdahiller ve davalılar temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 18.11.1994 tarihli ve 1994/7169 Esas, 1994/10797 Karar ... kararıyla, kadastro tespit tarihi itibariyle yörede kesinleşmiş orman tahdidi bulunmadığı halde raporun orman tahdidi esas alınmak suretiyle hazırlandığı, bu hususun doğru olmadığı, tüm delillerin toplanarak taşınmazın orman vasfında olup olmadığının değerlendirilmesi, zilyetlikle kazanma koşullarının da araştırılması gerektiği gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalılar ... ve ... her ne kadar davaya dahil edilmişler ise de davacı tarafından davalılar aleyhine açılan bir dava olmadığı, taraflar tarafından da müdahil olunmadığı, dava ile herhangi bir ilgileri olmadığı sehven davaya eklendikleri ve davada taraf olmadıkları görüldüğünden haklarında olumlu veya olumsuz her hangi bir karar verilmesine yer olmadığına, müdahil davacı ... ve müdahil davacı ...'un açtığı davanın reddine, davacı Maliye Hazinesinin dava konusu ... ili ... İlçesi ... Köyü ... mevkiinde bulunan 1084 parsel ... taşınmaz ile ilgili olarak açtığı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine, dava konusu ... ili ... ilçesi ... köyü ... mevkiinde bulunan 1084 parsel ... taşınmaz ile ilgili olarak yapılan kadastro komisyonu karar ve tespitinin iptaline, dava konusu 1084 parsel ... taşınmazda kadastro teknisyeni bilirkişisi tarafından düzenlenen 20.04.2018 tarihli rapor ile orman bilirkişileri, ziraat bilirkişisi ve jeodezi-fotogrametri mühendisi bilirkişisi tarafından birlikte düzenlenen 11.06.2018 tarihli rapor ve krokide gösterilen yeşil boyalı (E2+D2+C2+B2 ve diğer yeşil boyalı kısım) olarak gösterilen 34.443,00 m2'lik kısmın 1084 parsel numarasında kalacak şeklide orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, kırmızı boyalı (E1 ve diğer kırmızı boyalı kısım) olarak gösterilen 44.216,00 m2'lik kısma köyün son parsel numarası verilerek tarla vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, K harfli 6.630,10 m2, L harfli 5.646,16 m2 ve F1 harfli 3,782,62 m2 olarak gösterilen toplam 16.058,88 m2 yüzölçümlü kısma köyün son parsel numarası verilmek suretiyle tamamı (1) hisse kabul edilerek tarla vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, O harfli ile gösterilen 4,382,54 m2 yüzölçümlü kısma köyün son parsel numarası verilmek suretiyle tamamı (1) hisse kabul edilerek tarla vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, N harfi ile gösterilen 11,484,64 m2 yüzölçümlü kısma köyün son parsel numarası verilmek suretiyle tamamı (1) hisse kabul edilerek tarla vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, Hazinenin A harfli kısım ile ilgili olarak açtığı davanın reddine, A harfi ile gösterilen 18,800,00 m2 yüzölçümlü kısma kadastro komisyon kararındaki gibi köyün son parsel numarası verilmek suretiyle tamamı tarla vasfıyla 8 hisse kabul edilerek, (2) Hissenin ... ... kızı ..., (3) Hissenin ... ... oğlu ..., (3) Hissenin ... ... oğlu ... adlarına tapuya kayıt ve tesciline, Hazinenin komisyon kararındaki F harfli kısım ile ilgili olarak açtığı davanın reddine, bilirkişi raporundaki F harfi ile gösterilen 19,800,00 m2 yüzölçümlü kısma kadastro komisyon kararındaki gibi köyün son parsel numarası verilmek suretiyle tarla vasfıyla tamamı (1) hisse kabul edilerek, ... oğlu ..