muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2547, Karar No: 2011/1305, Tarih: 14.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/2547 E.  ,  2011/1305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 25/01/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili ve ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece, manevi tazminat isteminin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile Hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 15.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 7.500,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2 nolu bendinin ilk paragrafında yer alan "...15.000..." biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "...7.500,00..." sayı dizisinin yazılmasına; dördüncü bendinde yer alan "...987.25..." ve "...717.25..." biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "...474,26..." ve "...204,26..." sayı dizisinin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin beşinci paragrafının silinerek yerine beşinci paragraf olarak "Avukatı aracılığı ile temsil edilen davacı yararına karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince kabul edilen maddi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir olunan 575,00 TL, kabul edilen manevi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir olunan 900,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, avukatı aracılığı temsil edilen davalılardan ... yararına reddedilen maddi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir olunan 575,00 TL, reddedilen manevi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir olunan 900,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınıp adı geçen davalıya verilmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacı tarafından yapılan yargılama giderine ilişkin altıncı paragrafında yer alan "...peşin olarak yatırılan 284,00... TL harç ve..." biçimindeki sayı ve sözcük dizisinin silinerek hüküm fıkrasından çıkarılmasına, aynı bentte yer alan "...1.524..." biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "...732,25..." sayı dizisinin yazılmasına; davalı tarafından yapılan yargılama giderine ilişkin yedinci paragrafında yer alan "...2.50..." biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "...10,90..." sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14200, Karar No: 2022/16832, Tarih: 28.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/14200 E.  ,  2022/16832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Dava, hizmet ve prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre; davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 79/10. maddesi ile 5510 sayılı Kanunun 86. Maddesidir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki davada; davacının davalı nezdinde 01.01.2002 – 01.03.2013 tarihleri arasında çalıştığının ve prime esas gerçek ücretinin tespiti istenilmiş olup, Mahkemece; 01.01.2002 – 01.03.2013 tarihleri arasında çalıştığının tespitine, prime esas kazancın tespitine yönelik talebin ise reddine karar verilmiştir.

Mahkemece dinlenen komşu iş yeri tanıklarının 2005 ve sonrası dönem için davacının 2005 yılı Şubat ayından itibaren davacının çalışmasını doğruladıklarının anlaşılması karşısında; 01.01.2002-Şubat 2005 arası dönem yönünden iş yeri çalışanı ya da re'sen komşu iş yeri tanık araştırması yapmak suretiyle belirlenecek tanıkların beyanlarına başvurularak çalışmanın varlığı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7702, Karar No: 2017/13679, Tarih: 28.11.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/7702 E.  ,  2017/13679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Suça konu eşyaların üstü açık etrafı duvarla çevrili kapısı olan depo olarak kullanılan alandan çalındığının anlaşılması karşısında; suça konu eşyaların alındığı yerin tespiti ile işyerine ait binanın eklentisi niteliğinde olup olmadığı veya kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınıp alınmadığı tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Sadece mallarının korunması amacıyla depo olarak kullanılan bu itibarla iş yerine bitişik olmayan, iş yeri sahibinin ya da işçilerin sürekli bulunmadığı depo olarak kullanılan yerin, iş yeri veya eklentisi olarak değerlendirilemeyeceği ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla, suça konu yere ilişkin araştırma yapılıp öncelikle suça konu eşyaların bulunduğu depo olarak kullanılan yerin herhangi bir işyerinin eklentisi yada müştemilatı içerisinde yer alıp almadığı yada depo olarak kullanılan yerde sürekli olarak çalışan kişilerin bulunup bulunmadığı hususları tespit edilerek sonucuna göre, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

3-Suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olması ve daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereğince, hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının aynı Kanunun 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

4-Toplam 30 TL değerindeki suça konu demirleri çalan suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince hırsızlık suçundan verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26579, Karar No: 2013/6559, Tarih: 26.02.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/26579 E.  ,  2013/6559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, iddianamenin ve sanığın savunmasının alındığı 25.02.2010 tarihli duruşma tutanağının Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 63. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- UYAP'ta da bulunmayan 30.04.2010 tarihli keşif tutanağının hakim tarafından imzalanmayarak CMK.nun 219/1. maddesine aykırı davranılması,

3- Hükme asas alınan ziraat mühendisi ... tarafından düzenlendiği belirtilen bilirkişi raporunun denetime imkan verir şekilde dosya içinde bulundurulmaması,

4- Adli sicil kaydına göre ertelemeye engel sabıkası olan sanığın cezasının ertelenemeyeceğinin gözetilmemesi,

5- Tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması,

6- Suçun temadi etmiş olması sebebiyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği 04.01.2010 iddianame tarihi olacağı gözetilmeden gerekçeli karar başlığında 15.09.2009 tarihi olarak yazılması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5005, Karar No: 2014/3496, Tarih: 27.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/5005 E.  ,  2014/3496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2009

NUMARASI : 2008/152-2009/166

Hazine ile L.. Ü.. aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 29.07.2009 gün ve 152/166 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine temsilcisi, mülkiyeti kayden davalıya ait olan parsel sayılı taşınmazın 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptalini ve tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, 10 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığından davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanun'un 2 ve 3. maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanun'larda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanuna eklenen Geçici 10. maddesinde ise; “Bu Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu Yasa'nın yürürlük tarihinden sonra Hazine'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, yerel Mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E., 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanun'larda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 2.maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa’ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca TC Anayasa'sının 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine temsilcisinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4. (HMK. m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine 27.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12747, Karar No: 2016/5742, Tarih: 10.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/12747 E.  ,  2016/5742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacılar vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 10.05.2016 Salı günü davacılar tarafından gelen olmadı. Davalı .... tarafından gelen olmadı. Davalı ... vasisi gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların sürücüsü, maliki ve zorunlu mali mesuliyet sigortacısı oldukları aracın çarpması sonucu müvekkillerinin murisi ...'nın vefat ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacı eş .. için 100.000 TL, davacı ... için 2.500 TL maddi tazminatın tüm davalılardan, davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 10.000 TL, davacı ... ... için (olay onun yanında gerçekleştiği için) 15.000 TL, davacılar ... için ayrı ayrı 5.000 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 23.05.2013 tarihli celsede davalı..... hakkında açtıkları manevi tazminat davasından feragat ettiklerini bildirmiştir.

Davalılar özetle davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delilllere göre davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 55.890,73 TL, davacı ... için 2.500 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı-

lardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalı ... şirketinin poliçe limiti ile ve 29.10.2011 temerrüt tarihinden itibaren faizle sorumlu tutulmasına- davacı ... için 10.000 TL, davacılar ... ve ...... için ayrı ayrı 5.000 TL davacı ... ve ... için ayrı ayrı 2.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...'dan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu’nun 56.maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önüne alarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı asıl olarak ne tazminat ne de bir cezadır. Amacı zarara uğrayanda bir huzur duygusu doğurmak ve ruhi ızdırabını dindirmek olması nedeniyle tazminata benzer bir fonksiyonu vardır. O halde tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. Dava konusu olayda, olayın meydana geldiği tarih, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, tarafların kusur oranları gibi nedenler dikkate alındığında, tüm davacıların manevi tazminat taleplerinin tamamen kabul edilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere adalete uygun düşmeyecek miktarda manevi tazminata hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.

3-Davacı ... için dava dilekçesi ile 100.000 TL maddi tazminat talep edilmiş, mahkemece 55.890,73 TL üzerinden kabul kararı verilerek, reddedilen 44.109,27 TL üzerinden davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmiştir. Oysa davacılara davalı ...Ş. tarafından davadan sonra 08.02.2012 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle hesaplanan tazminattan 20.585,01 TL mahsup edilmiş olup, bu miktar yönünden davacıların dava açmada kusurlarının bulunmaması

sebebiyle red vekalet ücretinde bu miktarın dikkate alınması mümkün değildir. O halde mahkemece 23.524,26 TL reddedilen maddi tazminat üzerinden davalılar yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, fazla vekalet ücretine hükmedilmiş olması bozma sebebi yapılmıştır.

4-Kazaya sebebiyet veren aracın davalı .... adına kayıtlı çekici olması nedeniyle, davacı yararına avans faizine hükmetmek gerekirken, yazılı olduğu üzere yasal faize hükmedilmiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davacılar yararına vekalet ücreti takdirine ye olmadığına,peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.