muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25226, Karar No: 2014/27671, Tarih: 23.09.2014

İşçiler veya davacı işçi T.. Ö.. hakkında yaralama, yaralamaya teşebbüs, tehdit veya hakaretten ceza davası açılmamıştır. Halen davalı işverenlikte çalışmakta olan davalı şahitlerinden M.. T.., örneğin eldeki dosyadaki ifadesinde “işçilerin işverenin üzerine doğru yürümeye başladığını” ifade etmişken Dairemizin 2014/25228 Esas sayılı dosyasındaki Mahkeme ifadesinde “işçiler bir ara patronun üzerine yürür gibi olunca” şeklinde belirsizlik içeren ifadeler kullanmıştır. Diğer davalı şahidi İsmet İkisivri de halen davalı işverenlikte çalışmaktadır. Halen aynı işveren yanında çalıştığı anlaşılan ve ceza yargılaması sırasında Mahkeme'de dinlenen şahit N.. B.. Z.. eylemci işçilerin işverenin üzerine doğru geldiğini, kendilerinin müdahale ettiğini, gene halen aynı işveren yanında çalıştığı anlaşılan ve ceza yargılaması sırasında dinlenen şahit M.. K.., ceza yargılaması sırasında Mahkeme'de tekrarladığı Polis ifadesinde “M.. B..'in üzerine grup yürüdü, M.. Bey de yerde bulduğu çıtayla camı kırarak dışarıya çıktı, bu sırada diğer işçiler M.. Bey'i koruma amaçlı ablukaya aldı” beyanında bulunmuştur. İşverenin üzerine yürüdüğü söylenen işçiler arasında davacının ismi şahıs olarak geçmemektedir, oysa ki davalı, davacının eylemin öncüsü olduğunu belirtmiştir. Her ne kadar diğer işçilerin işvereni ablukaya alarak koruduğu bazı beyanlarda geçmiş ise de, gerek işvereni ablukaya alarak koruduğu söylenen işçilere gerekse işverene fiili bir saldırıya dair hiç bir somut kanıt, örneğin kendisine olayı yapan işçiler tarafından vurulduğunu ifade eden bir başka işçi olmadığı gibi, işverenin de bu yönde bir iddia ve delili yoktur. Dosyadaki bazı belgelere göre 20 kişi bazı belgelere göre ise 45 kişi civarında belirtilen olaya karışan işçi topluluğunun sayısı göz önüne alındığında, olayda darp edilen tek kişinin işveren tarafından basit müdahale giderilebilecek şekilde ile yaralanan işçi H.. Ç.. olduğu göz önüne alınınca, işçilerin işvereni darpetmeye yönelik bir kastı olmadığı kanaati doğmaktadır. Diğer yandan, “üzerine yürür gibi oldu”, “üzerine yürüdü” gibi davalı şahitlerinin çelişik ifadeleri, işçilerin fiilinin haklı feshe konu yapılacak bir boyut veya ağırlıkta olmadığını göstermektedir. Kaldı ki, davalıca “öncülükle” itham edilen davacının müşahhas şekilde adının da geçmediği, bu nedenle katıldığı da ispatlanamayan ve önceden kararlaştırılmaksızn kendiliğinden geliştiği anlaşılan “işverenin üzerine yürür gibi olmak veya yürümek” şeklindeki bir fiilden sorumlu tutulması düşünülemez. Açıklanan nedenlerle, davacının, işvereni darpetmeye çalıştığı ve üzerine yürüdüğü şeklindeki fesih nedenleri kanıtlanamamıştır.

Davacının işverene küfürlü-sinkaflı sözler sarfettiği yönündeki fesih nedeni açısından, gerek eldeki dosyada gerekse Asliye ceza Mahkemesi dosyasında davacının küfürlü-sinkaflı sözler sarfettiği yönünde somut delil olmadığı gibi, hakkında bu suçlamalarla açılmış bir ceza davası da yoktur.

Davacının işverene küfürlü-sinkaflı sözler sarfettiği yönündeki fesih nedeni açısından, gerek eldeki dosyada gerekse Asliye ceza Mahkemesi dosyasında davacının küfürlü-sinkaflı sözler sarfettiği yönünde somut delil olmadığı gibi, hakkında bu suçlamalarla açılmış bir ceza davası da yoktur.

Bölge Çalışma Müdürlüğü Müfettiş raporunda, işçilerin ücretlerinin asgari düzeyden kayıt altına alındığı tespit edilmiştir. Bağlantılı dosyalarda emsal ücret araştırmaları mevcut olup, Mahkemece davacının ücreti, asgari ücretten yüksek kabul edilmiştir. Bağlantılı dosyaların büyük kısmında benzer şekilde, davacı işçilerin ücretleri asgari ücret seviyesinden yüksek tespit ve kabul edilmiştir.

Her ne kadar maaşlara zam yapılmaması işçi için haklı fesih veya işi yapmama gerekçesi olmaz ise de, bağlantılı dosyaların davacıları olan işçilerin tek amaçları maaşlarına zam almak değildir. Gerçek ücretlerinin SGK primlerine yansıtılması, ücretlerinden kesinti yapılmaması gibi talepleri de mevcuttur. Nitekim, bağlantılı dosyalarda, bir kısım davacı işçilerin ücretlerinin de işverence tam olarak ödendiği ispatlanamamış olup ücret (maaş) alacakları hüküm altına alınmıştır. Nitekim, davacının ücret alacağı talebi de kabul edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 34 maddesinde; “Ücreti ödeme gününden itibaren yirmi gün içinde mücbir bir neden dışında ödenmeyen işçi, iş görme borcunu yerine getirmekten kaçınabilir. Bu nedenle kişisel kararlarına dayanarak iş görme borcunu yerine getirmemeleri sayısal olarak toplu bir nitelik kazansa dahi grev olarak nitelendirilemez. … Bu işçilerin bu nedenle iş akitleri çalışmadıkları için feshedilemez ve yerine yeni işçi alınamaz, bu işler başkalarına yaptırılamaz.” hükmü getirilmiştir.

Yukarda açıklanan nedenler ile, bağlantılı dosya davacılarının zam talepleri yanında sigorta primlerinin gerçek ücret üzerinden ödenmesi, ücretlerinden kesinti yapılmaması gibi haklı nedenler ile işverenle görüşmek üzere ortak aldıkları karar doğrultusunda işi yavaşlattıkları, zam talepleri değilse bile, diğer taleplerinin İş Kanunu'nun 34. maddesi kapsamında kaldığı, olayın birkaç saat sürdüğü, işverenin sair fesih nedenlerini de ispatlayamadığı gözetilerek kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23/09/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15141, Karar No: 2008/251, Tarih: 16.01.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/15141 E.  ,  2008/251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 148 ada 21 parsel sayılı 2515 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden ağaçlık cinsiyle kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adına tesbit edilmiştir. Davacı gerçek kişiler, taşınmazın kök muris ... oğlu ...'ten geldiği ve kendilerinin de payı olduğu iddiasıyla, davacı ... Yönetimi ve müdahil Hazine ise, orman olduğu iddiasıyla dava açmışlardır. Mahkemece, Orman Yönetiminin davasının kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 16/01/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38885, Karar No: 2013/25914, Tarih: 11.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/38885 E.  ,  2013/25914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ (... 3.İŞ)

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, ödenmeyen ücretler ve fazla çalışma sebebiyle iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini belirterek kıdem tazminatı fazla çalışma ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren, yasal ödemelerin zamanında yapıldığını belirterek haksız açılan davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davaya konu isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenme süresi ve fazla çalışma süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/ 35281 E, 2008/ 30985 K.).İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin ilkim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.Somut olayda davacının işyerinde günde 12 saat çalıştığı belirlenmiş, hükme esas alınan bilirkişi raporunda günde 1 saat ara dinlenme süresi düşülerek fazla çalışma saatleri belirlenmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalara göre 12 saatlik çalışma süresinde ara dinlenme süresi günde 1.5 saat olarak düşülmelidir. Mahkemece gerekirse bu yönde bilirkişiden ek hesap raporu alınarak fazla çalışma ücreti belirlenmeli ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4329, Karar No: 2013/5964, Tarih: 17.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4329 E.  ,  2013/5964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 06.08.2012 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi eski hale getirme, ot bedelinin tahsili istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 16.10.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 17.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2561, Karar No: 2013/13123, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/2561 E.  ,  2013/13123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 1. Ağır Ceza mahkemesinden verilen 13.12.2011 gün ve 2008/257 Esas, 2011/233 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Tanıklar ..., ..., ..., ...'in beyanları, mağdurun kovuşturma aşamasında verdiği dilekçesinde ''trafik kazasından dolayı zaten ruhi-psikolojik sıkıntılarım vardı, taciz olayı ile ilgili emin değilim bana uygulamış olduğu fiziki muayeneyi yanlış anlamış olabilirim'' şeklindeki bildirimi, olaydan önce ... devlet hastanesi tarafından 13.03.2008 tarihinde müşteki için anksiyete tanısının konulduğunun anlaşılması ve tüm dosya kapsamı karşısında sanığın tıbbi bir zorunluluk olarak mağdurenin omirliklerine eliyle temas etmek suretiyle muayene etmesi sırasında muayenin gerektirmediği tarzda ve cinsel amaçla hareket ettiğine ilişkin müştekinin soyut iddiası dışında sanığın bu suçtan cezalandırılmasını gerektirir şekilde kesin ve inandırıcı kanıt elde edilemediği, tıbbi müdahalenin eylemin hukuka aykırılık unsurunu kaldırdığı gözetilerek müsnet suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5618, Karar No: 2017/3469, Tarih: 30.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/5618 E.  ,  2017/3469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2016 tarihli ve 2015/122 esas, 2016/161 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.07.2016 tarihli ve 2016/704 değişik iş sayılı kararını kapsayan onaylı dosyası ile ilgili olarak;

Dosya aslının diğer sanıklar açısından Yargıtay'da temyiz incelemesinde bulunduğundan onaylı sureti üzerinden yapılan incelemede:

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2016 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararına karşı herhangi bir itirazlarının bulunmamasına rağmen, diğer sanıkların itirazı üzerine suça sürüklenen çocuğun aleyhine olacak şekilde hükmün açıklanmasına geri bırakılmasının kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 17.11.2016 gün ve 2016/12175 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.12.2016 gün ve KYB/2016-392620 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına, konut dokunulmazlığını bozma suçundan 10 ay hapis ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, mala zarar verme suçundan 1 ay 20 gün hapis ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafinin 04.04.2016 tarihli dilekçesi ile verilen tüm hükümleri temyiz ettiği, diğer suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiileri tarafından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edildiği, bu kapsamda itirazı inceleyen mahkemenin talep ile bağlı olduğu, talep doğrultusunda sadece suça sürüklenen çocuklar ...,... ve ... hakkında verilen karar yönünden inceleme yapılması gerektiği gözetilmeden, Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2016 tarihli kararına karşı herhangi bir itirazı bulunmayan suça sürüklenen çocuk ... yönünden de değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 13.07.2016 gün, 2016/704 değişik iş sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan kararın kaldırılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine, 30.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36682, Karar No: 2017/7960, Tarih: 15.06.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/36682 E.  ,  2017/7960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Beraat, kovuşturmanın ertelenmesi

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık hakkında verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararının incelemesinde;

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin karar anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde ve itiraza tabi olup CMK'nın 223/1. maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan olmadığından, katılan ... vekilinin temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2-Sanık hakkında verilen beraat kararının incelenmesinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 15/06/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19482, Karar No: 2014/6967, Tarih: 14.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/19482 E.  ,  2014/6967 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/206905

MAHKEMESİ : Siverek Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2009

NUMARASI : 2008/6 (E) ve 2009/51 (K)

SUÇLAR : Yaralama, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdurun olay günü gece vakti, kendisine borcu olan sanık İsmail'in konutuna gittiği, burada sanığın olmadığını gören mağdurun sanık İsmail'in eşi olan tanık Nuray'a borçlarını ne zaman ödeyeceklerini sorduğu, tanığın “Bir haftaya kadar öderiz.” demesi üzerine, aracına binip uzaklaştığı sırada, sanıkların birlikte mağdurun aracını durdurup onu araçtan indirdikleri, sanık İsmail'in mağdura “Bana 6.000 TL vereceksin.” dediği, mağdurun kabul etmeyip “Ne yapıyorsun, sen kendinde misin?” demesi üzerine, sanıklar Fevzi ve Ahmet'in mağduru kollarından tuttuğu, sanık İsmail'in ise belinden çıkardığı ele geçirilemeyen silahın kabzasıyla gelişigüzel mağdurun yüzüne vurduğu, ayrıca sanık İsmail'in bu sırada silahın namlusuna mermi sürüp mağdura “Seni öldüreceğim.” dediğinin anlaşılması karşısında; eylemin bütün halinde yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık İ.. A.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2590, Karar No: 2013/1448, Tarih: 04.03.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/2590 E.  ,  2013/1448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı birleşen dosya davacısı ... vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı birleşen dosya davacısı ... vekili Avukat Burcu Gümürdülü geldi. Diğer davalı vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, taşeron tarafından yüklenici aleyhine açılmış olup, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine, birleşen dava ise yüklenici tarafından asıl iş sahibi aleyhine açılmış olup haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine dair verilen karar davalı ... birleşen davanın davacısı yüklenici vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-birleşen dosya davacısı yüklenici ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Asıl dava davacısı taşeron şirket ile yüklenici ... arasında imzalanan 15.03.2008 tarihli sözleşme ile davacı taşeron davalı yüklenicinin dava dışı iş sahibi ile yaptığı sözleşme gereği üstlendiği inşaatın sert zemin (araç yolu) üzeri bordür ve parke imalâtı işlerini (malzeme ve işçilik) projedeki gibi yapmayı üstlenmiştir. Bu sözleşme gereği malzeme ve işçilik taşerona ait olup kabul ettiği 980,58 TL’lik dışındaki kısmın davalı yüklenici tarafından temin edilip taşerona verildiği yasal delillerle kanıtlanamadığından, kum bedelinin kabul edilen dışındaki kısmının iş bedelinden indirilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak az yukarıda tarihi belirtilen taşeron ile yüklenici arasındaki sözleşmenin yüklenici mükellefiyetleri başlıklı 2. maddesinin devamı ve üçüncü sayfa beşinci paragrafında yüklenici (taşeron) çalışma yaptığı alanın gerek çalışma esnasında, gerekse çalışma tamamlandıktan sonra temizlik ve düzeninden sorumludur. Kontrol mühendisinin uyarıları doğrultusunda bununla ilgili her türlü tedbir ve önlem alınacaktır, denilmek suretiyle taşeronun sözleşmesi gereği çalıştığı alanın temizlik ve düzeninden de