muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1828, Karar No: 2014/3918, Tarih: 04.03.2014

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle 926 Sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu'nun 115. maddesinin (b) bendi ve son fıkrasında 6000 Sayılı Yasanın 18. maddesinde yapılan değişiklik doğrultusunda personel ve amortisman giderleri masraflardan düşülmek suretiyle davacının borçlu olmadığı miktarın belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

926 Sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu'nun 68. maddesinin 3. ve 4. fıkralarında "Astsubay meslek yüksek okullarına veya kendi nam ve hesabına fakülte, yüksek okul veya meslek yüksek okullarını bitirenlerden astsubay nasbedilmek üzere temel askerlik eğitimine alınacaklarda aranacak şartlar, bunların tabi tutulacakları seçme sınavlarına ilişkin usul ve esaslar ile temel askerlik eğitimiyle ilgili esaslar yönetmelikte gösterilir. Uzman jandarmalardan astsubay nasbedilenler hariç olmak üzere kendi nam ve hesabına fakülte, yüksek okul veya meslek yüksek okullarını bitirenlerden bu madde hükümlerine göre astsubay nasbedilenler, astsubay nasbedilmelerini müteakip atandıkları görevlerde bir yıllık deneme (adaylık) süresine tabi tutulurlar. Bunlardan atandıkları görevde bir yıllık deneme süresi sonunda Türk Silahlı Kuvvetlerine uyum sağlayamayan veya astsubaylığa engel hali görülenler ile deneme süresinin bitimine kadar kendi istekleri ile ayrılmak isteyenlerin Türk Silahlı Kuvvetlerinden ilişikleri kesilir ve aldıkları aylıklar dışında Devlet tarafından bunlara yapılan masraflar, kanuni faizleriyle birlikte kendilerinden tahsil olunur." hükmü yer almaktadır. Yasanın uygulanmasını gösteren ve 28.05.2004 tarihinde yürürlüğe giren Dış Kaynaktan Muvazzaf Astsubay Temin Yönetmeliği’nin 11. maddesinin 1. fıkrasında ise, "926 sayılı Türk Silâhlı Kuvvetleri Personel Kanunu'nun 28.05.2003 tarihli ve 4861 sayılı Kanunla değişik 68 inci maddesi gereğince; uzman jandarmalardan astsubay nasbedilenler hariç olmak üzere en az iki yıl süreli yüksekokul, meslek yüksekokulu veya fakülteleri kendi nam ve hesabına bitirenlerden, bu Yönetmelik hükümlerine göre astsubay nasbedilenler, astsubay nasbedilmelerini müteakip atandıkları görevlerde bir yıllık deneme (adaylık) süresine tâbi tutulurlar. Atandığı görevde bir yıllık deneme süresine tâbi olacakların, deneme süresinin başlangıcı olarak, atandığı göreve başlama tarihi esas alınır." hükmüne yer verildikten sonra 2. fıkrasında; atandıkları görevde bir yıllık deneme süresi sonunda Türk Silâhlı Kuvvetlerine uyum sağlayamayan veya astsubaylığa engel hâli görülenler ile deneme süresinin bitimine kadar kendi istekleri ile ayrılmak isteyenlerin Türk Silâhlı Kuvvetlerinden ilişiklerinin kesileceği ve aldıkları aylıklar dışında Devlet tarafından bunlara yapılan masrafların, kanunî faizleri ile birlikte kendilerinden tahsil olunacağı belirtilmiştir.

Somut olayda; davacı, kendi nam ve hesabına dört yıllık fakülte bitirdikten sonra, 926 sayılı Yasa'nın 68. maddesi ve Dış Kaynaktan Muvazzaf Astsubay Temin Yönetmeliği hükümlerine göre, astsubay temel kursunu bitirerek astsubay adayı olarak atandıktan sonra komando kursu bitiminde deneme süresi sonunda istifa etmiştir. Bu durumda davacının eğitim masraflarından kaynaklanan tazminat sorumluluğunun kapsamının ve miktarının tespitinde, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler dikkate alınarak hesaplama yapılması ve buna göre davacının astsubay temel kursu ve astsubay komando kursu masrafları olarak talep edilen eğitim giderlerinden personel ve amortisman giderleri düşüldükten sonra kalan miktardan sorumlu tutulması, borçlu olmadığı miktarın bu şekilde tespit edilmesi gerekirken mahkemece hükme esas alınan 17.06.2013 havale tarihli ek bilirkişi raporunda, davacı hakkında uygulanma imkanı bulunmayan 926 sayılı Yasa'nın 112. maddesi (ve bu maddede 6318 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik) gereğince uygulama yapılarak, deneme süresi içerisinde çalıştığı sürelere isabet eden masrafların maliyetlerden düşülmesi suretiyle hesaplama yapılması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10581, Karar No: 2006/13262, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10581 E.  ,  2006/13262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 506 parsel sayılı 700 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ... 1952 tarih 15 ve Haziran 1959 tarih 16 nolu tapu kayıtları ile ... cinsiyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiasıyla, ... ... müşterek ... olduğu iddiasıyla dava açmışlardır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin payları oranında davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 12/10/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10345, Karar No: 2017/4224, Tarih: 08.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/10345 E.  ,  2017/4224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 1- Sanık ... için;

TCK'nın 149/1-a ve 31/2. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ve hak yoksunluğu

2- Sanıklar Murat ve Mesut için;

Yağma suçunu işledikleri sabit olmadığından beraatlerine

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-) Suça konu bisiklet ve cep telefonunun mağdur ...'a ait olması sebebiyle yağma suçundan açılan davaya katılma hakkı olmayan ... hakkında katılma kararı verilmiş olması hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceğinden; ... vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-) 21.05.2013 tarihli oturumda beyanları tespit edilirken kayıt işlemi yapılan yaşı küçük mağdurlar ... ve ...'ın beyanlarına ilişkin kayıtların; duruşma tutanağında mağdurların ifadeleri kayıt altına alındığından ayrıca tutanağa aktarılmadığının belirtilmesi ve bu oturumda mağdur ifadelerinin kaydı mahkemeye teslim edildikten sonra bu beyanların kalem personelince tutanak altına alınmasına dair ara karar kurulmasına rağmen; yazılı tutanağa dönüştürülmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 219/1. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 08.11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4272, Karar No: 2014/2274, Tarih: 25.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4272 E.  ,  2014/2274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, tehdit, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama

HÜKÜM : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama suçlarından ve tehdit eyleminin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçunun unsuru olduğunun kabulüyle bu suçtan mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18977, Karar No: 2014/3824, Tarih: 30.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/18977 E.  ,  2014/3824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/65800

MAHKEMESİ : Aksaray 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2011

NUMARASI : 2010/824 (E) ve 2011/907 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Yangının meydana geldiği tarih itibariyle, kara iklimi olan ve olay esnasında yoğun rüzgar bulunduğu anlaşılan bir zamanda, sanığın evinin önünde, ormanla aradaki tarlalarda bulunan anızların ve kurumuş otların ateşi hızla yayabileceği gözetilmeden ve gerekli önlemler alınmadan kuru ot ve dikenleri yakması eyleminin sonuçlarından sorumlu tutulup mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin; yangın tehlikesi oluşturma mesafesinin teknik veriler esas alınarak 6831 sayılı Kanunun 76/d maddesinde 4 km. olarak belirlenip sanığın ateş yaktığı yerin de ormana mesafesinin 3379 mt. olduğunun göz önüne alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 30/.01./2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10021, Karar No: 2013/17500, Tarih: 25.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/10021 E.  ,  2013/17500 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, Otobüs İşletme Müdürlüğünde şoför olarak iki vardiya halinde çalıştığını, 1.vardiyanın 05:00’de otobüs işletmesinde olup ilk durağa gittiğini, saat 06:00’da servise çıkıp ara vermeden saat 13:00’e kadar, 2. vardiyanın saat 13:00’de hat üzerinden arabayı alıp hiç ara vermeden 20:30-21:30’a kadar çalıştığını, işyerinde uygulanmakta olan TİS md. 18’de Otobüs işletmesinde çalışan şoförler işin gereği olarak ara verilmeden çalıştırılması halinde ileri bir günde mutlaka dinlendirilir denilmesine rağmen dinlendirilmeden Karayolları Trafik Kanununa da aykırı olarak çalıştırıldığını iddia ederek fazla çalışma (ara dinlenme ve vardiya) alacaklarının ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı savunmasında, zaman tarifelerine göre saat 06:00 ve 07:03 arasında bir zaman aralığında işe başlayan şoförün minimum 12:30, maksimum 13:30’da görevini diğer vardiyaya devrettiğini, diğer vardiya çalışanları ise minimum 19:24, maksimum 21:00’de görevini bitirerek işletmeye dönmekte olduğunu, bu süreler ve zaman tarifesi göz önüne alındığında şoförlerin günde ortalama 6 saat ile 8 saat arasında değişen sürelerde çalıştığını, haftalık 44 saatlik çalışma süresinin aşılmasının söz konusu olmadığını, şoför talimatnamesinde son durağa 10 dakikadan önce gelinmeyeceği belirtilerek şoförlere bir gidişlik her seferde 10 dakika ihtiyaç molası verildiğini belirtmiştir.

Mahkemece, aksi kanıtlanmayan tanık ifadelerine göre davacı ara dinlenmelerini trafik yoğunluğu nedeniyle kullanamadığı böylece haftada 3 saat fazla mesai yaptığı gerekçesiyle, isteğin kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, mahkemece toplanan deliller hüküm kurmaya elverişli olmadığı gibi davalı ... ile husumeti bulunan davacı tanıklarının beyanları esas alınarak sonuca gidilmeside isabetsiz olmuştur.

Davalı resmi kurum olup, kurum kayıtları ve özellikle otobüslerin güzergahlarına ilişkin çizelgeler dikkate alınarak ve gerekirse mahallinde keşif yapılarak davacının çalışma saatleri ile ara dinlenme süreleri belirlenerek talebin değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 25.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13530, Karar No: 2012/16794, Tarih: 09.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/13530 E.  ,  2012/16794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 20.03.2012 günlü, 2011/235-2012/110 sayılı, 18.03.2008 günlü, 2008/9-7-56 sayılı ve 13.05.2008 günlü, 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, “kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Bu durumda zorunlu savunman, sanığın yararına gibi görünen bazı işlemler yapmış olsa; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” anlaşılması karşısında;

Somut olayda, sanığın savunmanı Av. ...'ün, kendisine duruşma günü bildirilmesine karşın, 06.09.2006 tarihli celsede mazeret bildirmeksizin hazır olmadığı, bunun üzerine mahkeme tarafından Baro'ya bildirilerek sanığa zorunlu savunman atandığı, Gaziantep 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.09.2006 günlü hükmü, mahkemenin istemi üzerine atanan sanık ... savunmanı Av. ...'ın yüzüne karşı, sanığın yokluğunda verilip, adı geçen savunman tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği ancak atanan anılan savunmandan sanığın haberdar olmadığı anlaşıldığından;

1-) Sanığa 06.09.2006 günlü kararın, başvurabileceği yasa yolunu, türünü, süresini, merciini, sürenin ne zaman başlayacağını ve nerelere ne şekilde müracaat edebileceğine ilişkin açıklamayla birlikte tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ve sunarsa temyiz dilekçesi de eklenerek,

2-) Sanığın, bilgisi dışında atanan savunman Av. ...'ın temyizini kabul edip etmediği sorulup buna ilişkin beyanı saptanıp dosyaya konularak,

3-) Sanığın temyizi durumunda da, bu konuda gerekirse ek tebliğname düzenlenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 09.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10704, Karar No: 2023/5762, Tarih: 19.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/10704 E.  ,  2023/5762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/433 E., 2020/859 K.

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 01.02.2018 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının 16 yaşında olup, 01.11.2017 günü hiçbir yakınına haber verilmeden okuldan alınarak ikametine götürüldüğünü, görevlilerin mahalle muhtarının gelmesini beklemeden, davacıya ait eve girdiklerini, iki polis tarafından farklı odalarda arama yapıldığı için davacının arama işlemlerinin bütününe nezaret edemediğini, davacının sağlık raporu alındıktan sonra Çocuk Koruma Yasasının 30/1 ve 31/1. fıkrasına göre, çocuklar hakkındaki soruşturma ve kolluk işlemlerinin savcılık çocuk bürosu ile emniyet teşkilatının çocuk birimleri tarafından yerine getirilmesi gerektiği halde doğrudan terör şubesine götürüldüğünü ve işlemlerin yapıldığını, Çocuk Koruma Yasasının 31/3. maddesi gereğince davacının kolluk işlemleri boyunca yanında bir yakını bulunması gerektiği halde annesinin emniyete gitmesine rağmen davacı ile görüştürülmediğini, bu durumun açıkça hukuka aykırı olduğunu, Cumhuriyet savcısı tarafından ifadesi alınırken psikolojik baskı altına alınmaya çalışıldığını, hiçbir aşamada pedagog ya da sosyal çalışma görevlisi bulundurulmayarak Çocuk Koruma Yasasının 34/1-b bendine aykırı davranıldığını, yapılan sorgu işlemi sonucunda müvekkili hakkında altı ay süreyle yurt dışına çıkamamak şeklinde adli kontrol tedbiri uygulanmasına karar verildiğini, çocuklar hakkında yurt dışı çıkış yasağı tedbiri uygulanmasının yasal olarak mümkün olmadığını, Çocuk Koruma Yasasının 20. maddesinde çocuklar için uygulanacak adli kontrol tedbirlerinin sınırlı sayıda olduğunu belirterek 100.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 14.06.2018 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yasal süre içerisinde açılıp açılmadığının mahkemece re’sen incelenmesi gerektiğini, yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğunu, istenilen manevi tazminatın yüksek olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.