muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1174, Karar No: 2014/6056, Tarih: 01.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1174 E.  ,  2014/6056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 03/04/2003 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...' ten boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 01/04/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16504, Karar No: 2014/23623, Tarih: 11.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/16504 E.  ,  2014/23623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2014

NUMARASI : 2013/375-2014/238

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı - karşı davalı, devremülk satışı yapmak üzere iş sözleşmesi imzaladığını, on adet devremülk sattıktan sonra devremülk satış projesinin iptal edilerek konut satışına dönüştüğünü, kış aylarında işlerin yavaşlaması üzerine davalı - karşı davacı tarafından tahsis edilen aracın geri alındığını, iş sözleşmesinin haksız şekilde feshedildiğini, ihtarname ile işe devam etmek istediklerini aksi durumda kanuni haklarının ödenmesini istediğini ileri sürerek ihbar tazminatı ile iş sözleşmesi sebebi ile bakiye kalan ücret alacağı, ödenmeyen şubat ayı ücret alacağı, fazla çalışma, prim alacağı, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı - karşı davacı, Gümüldür'de bulunan kırk adet gayrimenkulün devremülk olarak pazarlanması için çeşitli kişi ve kurumlar ile görüşme yapıldığını, davacı ve dava dışı Ö.. Ö..'ün şirkete ait gayrimenkulleri bir iki ayda satabileceklerini belirtmeleri üzerine iş sözleşmesi imzalandığını, üç ay süren çalışma sonucu 8-10 kişiye satış yapabildiklerini, devremülk olarak pazarlamadan vazgiçilerek daire olarak satmayı taahhüt ettiklerini ancak görevlerini savsakladıkları gibi taahhütleri yerine getirmediklerini, 09.02.2010-11.02.2010 arası üç gün devamsızlık yapmaları sebebi ile haklı sebeple iş sözleşmelerinin feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiş, davacının sır saklama yükümünü ihlal ettiği gerekçesi ile karşı dava açarak 50.000,00 Euro tazminat talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece verilen kısmen kabul kararı Dairemizce davalının sunduğu 6.000,00 TL ödeme belgesinin davacı isticvap edilerek değerlendirilmesi ve cezai şarta bağlı alacaktan mahsup edilmesi 6098 sayılı Kanun'un 182/ son fıkra gereği değerlendirilme yapılması gerektiği yönünden bozulmuştur.

Bozma ilamına uyan mahkemece davacı isticvap edilerek 6.000,00 TL mahsup edilen alacağın, 6098 sayılı Kanun'un 182/ son fıkra gereği 1/3'ü tenkis edilmek sureti ile karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar avukatları temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık konusu davacı ile davalı arasında imzalanan iş sözleşmesinin 17. maddesine göre ödenmeyen prim alacağıdır.

Temyiz:

Kararı taraflar avukatları temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık konusu davacı ile davalı arasında imzalanan iş sözleşmesinin 17. maddesine göre ödenmeyen prim alacağıdır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 1957/13 esas, 1959/5 karar ve 09.05.1960 gün ve 1960/21 esas, 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtay’ca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtay’ın hatalı bozma kararından dönülmesi mümkündür.

Dairemizce 2012/6197 esas ve 2012/30036 karar sayılı 28.12.2012 tarihli bozma ilamında prim alacağı sehven cezai şart olarak nitelendirilmiş ve 6098 sayılı Kanun'un 182/ son fıkra gereği değerlendirilme yapılması gerektiği belirtilmiştir. Bilirkişi raporunda hesaplanan 16.750,00 TL alacak prim alacağı olduğundan tenkis yapılamaz. Belirtilen sebepten ötürü Dairemiz 2012/6197 esas ve 2012/30036 karar sayılı 28.12.2012 tarihli bozma ilamı maddi hataya dayanmaktadır.

Somut olayda mahkemece davalının ödeme savunmasının değerlendirilmesi için isticvap edilen davacı 6.000,00 TL ödeme yapıldığını, yarısının kendisine yarısının ise birlikte çalıştığı dava dışı Ö.. Ö..'e ait olduğunu beyan etmiştir. Hal böyle olunca Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2014/24824 esas sayılı emsal kararı da dikkate alınarak mahkemece yapılması gereken iş; bilirkişi raporunda hesaplanan 16.750,00 TL prim alacağından 6.000,00 TL yerine 3.000,00 TL mahsup etmek sureti ile karar vermekten ibarettir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/54325, Karar No: 2014/4268, Tarih: 12.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/54325 E.  ,  2014/4268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 6. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/11/2011

NUMARASI : 2009/79-2011/607

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacaklarının faiziyle ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ve 20 günlük ücret alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, iş akdinin devamsızlık nedeniyle feshedildiğini savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının şikayeti üzerine İş Müfettişi tarafından davalı işyerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen rapordu, “davacının iş akdinin haksız olarak feshedildiğinin anlaşıldığı, 8 haftalık ücret tutarında ihbar tazminatının, kıdem tazminatının ve 2008 Yılı Mart ayı ücretinin ödenmesi gerektiğinin” tespit edildiği, 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 92/son maddesi uyarınca aksi sabit oluncaya kadar geçerli bu raporun aksinin ispat edilmediği, davacının iş akdinin işveren tarafından haklı bir neden olmaksızın feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına ve bir kısım işçilik alacaklarına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı tarafın savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, yerel mahkemece 25.06.2009 tarihinde tensip yapılarak duruşma günü verildiği, 25.06.2009 tarihinde davacı asıl ve davalı vekilinin duruşmaya katıldığı, mahkemece bu duruşmada taraflara tanık dahil tüm delillerini liste halinde bildirmeleri için 20 günlük süre verildiği, duruşmanın 05.11.2009 tarihine ertelendiği, 05.11.2009 tarihinde davacının duruşmada hazır bulunduğu ve tanıklarının dinlendiği, mahkemece emsal ücret araştırmasına karar verilerek anılan ara kararı yerine getirildikten sonra dosyanın bilirkişiye tevdiine karar verildiği ve duruşmanın 17.03.2010 tarihine ertelendiği, anılan duruşmaya tarafların katıldığı, mahkemece taraflara bilirkişi raporunu inceleyip beyanlarını bildirmeleri için ayrı ayrı 20’şer gün süre verildiği, ayrıca davalı vekilinin tutanak tanıklarının dinlenmesi talebinin tetkik edilmesine, gerekirse celse arasında bu konuda karar verilmesine dair ara karar oluşturularak duruşmanın 18.08.2010 tarihine ertelendiği,

18.08.2010 tarihli duruşmaya davalı vekilinin mazeret bildirerek katılmadığı, mahkemece "davalı vekilinin mazeretinin kabulüne ve davalı vekilinin delili olan Bakırköy 11. İş Mahkemesinin kararın ve tanık anlatımlarının dosyaya sunulmasına, İş mahkemelerindeki dosyaların büyük çoğunluğunda dava dilekçesinin davalıya tebliğine rağmen davalının duruşmaya katılmadığı, bilirkişi raporu ve ıslah dilekçesi sunulduktan sonra duruşmalara katılarak tanık dinletmek talepleri olduğu, yargılama usulü açısından yargılamanın her aşamasında tarafların delillerini bildirebileceği ancak, yılda ortalama 2000-2500 adet dosyaya bakıldığı ve her dosyaya 5-6 ay sonraya gün verildiği ve ortalama 5-6 celsede karara çıktığı dikkate alındığında karar aşamasına gelmiş dosyalarda bu şekilde tanık dinletme talepleri yargılamayı tamamen başa döndüreceği, rapor ve ek raporların alınmasıyla yargılamanın uzayacağı anlaşıldığından işin sürüncemede kalmaması için davalı tanıklar E.. Y.. ve Y..’in dinlenmesine yer olmadığına karar verildiği" tespit edilmiştir.

Mahkemece davalı tarafın tanıkları dinlenmeden karar verilmekle HMK.nun 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkı davalı yönünden ihlal edilmiştir.

Taraflar yargılama ile ilgili açıklamada bulunma, bu çerçevede iddia ve savunmalarını ileri sürme ve ispat etme hakkına sahiptirler. Ve her iki taraf da bu haktan eşit şekilde yararlanır. Bu durum “silahların eşitliği ilkesi ” olarak da ifade edilmektedir. Bu sebeple Mahkemece davalı tanıkları dinlenerek, tüm deliller birlikte değerlendirmek suretiyle karar verilmelidir. Yasal olmayan gerekçe ile usule aykırı şekilde hukuki dinlenilme hakkının gereği yerine getirilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz istemlerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 12.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5399, Karar No: 2024/4903, Tarih: 11.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5399 E.  ,  2024/4903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/223 Esas, 2023/80 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/10 E., 2020/194 K.

Taraflar arasındaki marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı şirketin meşhur ONDULINE GROUP'un doğrudan yatırımı olduğunu ve 1994 yılında kurulduğunu, Onduline Group’un, dünyanın ilk hafif çatı kaplama ve kiremit altı levhası üreticisi olduğunu, Fransa, Türkiye, Rusya, İspanya, Polonya, Malezya, Brezilya ve Amerika Birleşik Devletleri’nde 11 üretim birimi bulunduğunu, Onduline Group'un doğrudan yatırımı olan Onduline Avrasya’nın ise 1994 yılında kurulduğunu, inşaat profesyonelleri ve son kullanıcılar tarafından yaygın olarak bilindiğini ve tercih edildiğini, davalı şahsa ait olan 2013 97103 ve 2013 53479 sayılı ONDUMİT marka tescillerinin, davacı tarafça tespiti üzerine, anılan marka tescillerinin hükümsüzlüğü talebiyle dava ikame edildiğini, davalı markalarının hükümsüzlüğü için mesnet gösterilen "ONDULINE" markalarının ONDULINE GROUP' a ait olduğunu, davacının ise, marka sahibi Onduline Group' un doğrudan yatırımı olmakla birlikte Türkiye'de "ONDULINE" markalı ürünlerin satışından ve ONDULINE markasının korunmasından doğrudan sorumlu olduğunu, 6769 Sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 25 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca huzurdaki davayı açmakta menfaati bulunduğunu, dava konusu markanın 7, davacı mesnet markalarının ise 8 karakterden oluştuğunu, benzerlik incelemesine konu markaların ilk 4 karakterinin (ONDU) ve 6. karakterinin birebir aynı olduğunu, Türkçe'de herhangi bir anlamı olmayan ONDU kelimesiyle başlayan ve benzer uzunlukta olan inceleme konusu markaların görsel olarak benzerliklerinin son derece yüksek olduğunu, ONDULINE ve ONDUMIT kelimelerinin Türkçe' de herhangi bir anlamının bulunmadığını, davalıya ait ONDUMİT markalarının bu seri markaların devamı olarak algılanabileceğini, davalı tarafın markaları ile mesnet markaların tescilli olduğu sınıfların aynı olduğunu, davalının davacı şirketin bulunduğu ve lideri olduğu sektörde faaliyet gösterdiğini, basiretli bir tacir olarak davacıya ait ONDULINE markasından haberdar olmamasının beklenemeyeceğini, tescilin kötü niyetli olduğunu belirterek, bu sebeplerle davalı şahsa ait 2013 97103 ve 2013 53479 numaralı "ONDUMİT" markalarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın uzun sure sessiz kalma yolu ile hak kaybına uğradığını, davacı tarafın kötü niyetli olduğunu, markaların bütün olarak bıraktıkları izlenim itibariyle, görsel, işitsel veya anlamsal düzeyde ilişkilendirme ihtimali de dahil olmak üzere karıştırmaya yol açabilecek derecede benzer bulunmadığını, bu nedenle, markalar arasında ilişkilendirilme/karıştırılma ihtimalinin ortaya çıkmayacağının düşünüldüğünü, "ONDULE" ibaresinin ticaret alanında cins vasıf tür bildiren bir ibare olduğunu, herkesin kullanımına açık bir ibareden türeyen ayırt ediciliği düşük marka seçen davacının işbu davayı açmakta kötü niyetinin bulunduğunu, "ONDULE" kelimesinin Fransızca olduğunu, Fransızca’ da "dalgalı" anlamına geldiğini, davalının "ONDUMİT" markasını ilk kez ihdas eden, piyasaya süren, ilk kez kendi adına tescil ettiren gerçek hak sahibi olduğunu, markasını ilk kez 2013 yılında tescil ettiren ve ayrıca ticaret unvanı olarak da kullanan davalının marka üzerinde tek gerçek hak sahibi olduğunu, "ONDU" ibaresinin sektörde cins, tür bildirdiğinden kimsenin tekeline verilmeyeceğini, davacının kendisine ayırt ediciliği düşük bir ibareyi marka olarak seçtiğini, davalı markalarının hükümsüzlük koşulları oluşmadığını, bu sebeplerle açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı şirketin lisans sözleşmesi ile hak sahibi olduğu dava dışı Onduline şirketine ait 120134 numaralı "ONDULİNE" markasının ilk hecesinin "ONDU" olduğu, marka sahibinin bu markasını ilk hecesi "ONDU" olan "ONDUROOF", "ONDUPHONE", "ONDUBILLA", "ONDUBOARD", "ONDUGREEN", "ONDULINE SEALSMART" markalarını da çeşitli tarihlerde tescil ettirdiği, "ONDU" ibaresinin Türkçe bir anlamının bulunmadığı, her ne kadar Fransızca "ONDULE" ibaresinin Türkçe karşılığı dalgalı ise de, davacının dayandığı markasının "ONUDULİNE" olması nedeniyle kendine özgü ve ayırt edici bir marka olduğu, davalı tarafın dalgalı çatı kaplamaları için cins ve nitelik belirttiği savunmalarının yerinde görülmediği, davalının tescil ettirdiği "ONDUMİT" markalarının da ilk hecesinin "ONDU" olduğu, davacı tarafın hak sahibi olduğu markaların tüm dünyada ve Türkiye'de çatı kaplamaları ve benzer ürünler için oldukça yüksek bir bilinirliğinin bulunduğu, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasında belirtilen şekilde davalının davacı tarafın hak sahibi olduğu bu markaların tanınmışlığından haksız bir yarar elde edebileceği, davalının bu markaları tescil ettirmesi için haklı bir nedeni bulunmadığı, bu nedenle davacı taraf ait markaların bilinir olduğu ve tescil kapsamında bulunan veya tescil kapsamındaki mallarla ilişkili olan davalıya ait 2013 53479 tescil numaralı "ONDUMİT" markasının tescilli olduğu 19. sınıftaki "tabaka veya şerit halinde tabii veya sentetik yüzey kaplamaları, ısı ile yapıştırılabilen sentetik kaplamalar, çatılar için ziftli kartonlar, ziftli kaplamalar" ile 2013 97103 numaralı "ONDUMİT" markasının 17. sınıfta tescilli olduğu " kauçuk, gütaperka, lastik, amyant(asbest), mika veya bunlardan mamül toz, levha, çubuk ve folyo halinde yarı mamul sentetik malzemeler, yalıtım(izolasyon), dolgu ve tıkama malzemeleri (derz dolguları, contalar, o-ringler dahil)" malları için 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci ve beşinci fıkraları uyarınca hükümsüzlük koşullarının oluştuğu, davalının yalnızca yüksek bilinirliği bulunan markaya benzer marka tescil ettirmesinin kötü niyetini kanıtlayamayacağı, davacı tarafın davalının markalarını kötü niyetle tescil ettirdiğini ispatlaması gerektiği, ancak buna ilişkin yeterli delil bulunmadığı, davalının markalarının tescil tarihinden dava tarihine kadar 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, davalı adına tescilli 2013 53479 numaralı "ONDUMİT" markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, davalı adına tescilli 2013 97103 numaralı "ONDUMİT" markasının 17

. sınıfta tescilli olduğu " kauçuk, gütaperka, lastik, amyant(asbest), mika veya bunlardan mamül toz, levha, çubuk ve folyo halinde yarı mamul sentetik malzemeler, yalıtım(izolasyon), dolgu ve tıkama malzemeleri (derz dolguları, contalar, o-ringler dahil)" emtiaları için kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, davacının fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiştir.