muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3552, Karar No: 2009/7026, Tarih: 02.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/3552 E.  ,  2009/7026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin maliki olduğu, davalıya kasko sigortalı aracın 20.6.1007 tarihinde tek taraflı kaza sonuca hasara uğradığını, hasar tazminatının ödenmediğini ileri sürerek 6.500.TL'nin, olay tarihinden işleyecek reeskont faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı sigorta vekili, kazanın alkolün etkisi ile meydana geldiğini, hasarın taminat dışında kaldığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre kazanın mühnasıran alkolün etkisiyle meydana geldiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15.60.-TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 2.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12900, Karar No: 2010/8455, Tarih: 12.07.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/12900 E.  ,  2010/8455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar DT Reklam Ajansı ve Tanıtım Hizmetleri Ltd. Şti. ve ... aleyhine 04/12/2008 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı DT Reklam Ajansı ve Tanıtım Hizmetleri Ltd. Şti. temsilcisi tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan DT Reklam Ajansı ve Tanıtım Hizmetleri Ltd. Şti'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, davacıya ait fotoğrafın yanlışlıkla kullanılmış olması ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 5.000,00 TL manevi tazminat çok fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 2.500,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “...5000...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “...2.500,00...” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 3 bolu bendinin tümden silinerek yerine 3 nolu bent olarak “3-Alınması gereken 135,00 TL nispi karar harcının peşin yatırılan 216,50 TL’den indirilerek artan harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31481, Karar No: 2018/608, Tarih: 23.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/31481 E.  ,  2018/608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı" yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması;somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; yaptırılan zabıta araştırması sonucuna ve savunmaya göre borçlu şirketin yetkilisi olan sanık hakkında İİK’nın 337/a maddesine aykırılık suçunun unsurlarının şikayet tarihi itibariyle oluştuğu gözetilerek sanık hakkında İİK 337/a maddesine aykırılık suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2-İcra ve İflas Kanunu’nun 333/a maddesinde; “Ticaret şirketlerinde hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olanların; ticari işletmenin borcu ödeyebilecek ekonomik güce sahip olmasına karşın kasıtlı olarak ticari işletmenin borçlarını kısmen veya tamamen ödemeyerek alacaklıları zarara sokmaları ve ayrıca bu eylemlerinin başka bir suçu oluşturmaması halinde cezalandırılacaklarının” hükme bağlanmış olması, aynı kanunun 351.maddesinde de şikayetçinin dilekçe ve beyanında göstermiş olduğu delillerle bağlı olduğunun belirtilmiş olması, şikayet dilekçesinde borçlu şirketin ödeme gücünün bulunmadığının kabul edilerek İİK’nın 345/a maddesinden de şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında sanığın bu nedenlerle İİK’nın 331 ve 333/a maddelerine aykırılık suçlarından beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

3-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75. maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaşma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar ön ödemeye tabi olup, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 345/A maddesinde öngörülen suçun cezasının üst sınırı üç ay hapis cezası olduğundan ve suç tarihi itibariyle uzlaşma kapsamında bulunmadığı gözetilerek, sanık hakkında İİK’nın 345/A maddesine aykırılık suçundan önödeme ihtaratında bulunulup sonucuna göre durumun tayini gerekirken anılan ihtarat yapılmadan yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a ve 331 maddelerinde düzenlenen suçlar yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28045, Karar No: 2014/20076, Tarih: 08.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/28045 E.  ,  2014/20076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:

Sanığın, hazineye ait araziyi, kendi tarlasına katmak amacı ile hazine arazisi üzerinde bulunan dikili ağaçları kesmek şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 152/1-c maddesine uyan mala zarar verme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanunun 152/1-a maddesi ile uygulama yapılması, her iki madde ve fıkrada aynı tür ve miktar ceza öngörülmesi karşısında, sonuca etkili görülmediğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre, temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi (ONANMASINA),

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre; işçileri için barınak ve çardak yapmak amacıyla kullanmak üzere, mülkiyeti hazineye ait olan araziden dört adet ağaç kestiğini savunan sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-a maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık, katılan vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak (BOZULMASINA) , 08/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1400, Karar No: 2020/7216, Tarih: 14.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1400 E.  ,  2020/7216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen uzatılmış dava zamanaşımının, suç tarihi olan düzenlenen son fatura tarihi 01.05.2008 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış; sanık müdafinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 14.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16987, Karar No: 2007/5387, Tarih: 02.04.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/16987 E.  ,  2007/5387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Salihli 1. A.H. (Aile) Mahkemesi

TARİHİ        : 16.06.2006
Yargıtay — Esas No: 2006/12099, Karar No: 2006/14538, Tarih: 06.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/12099 E.  ,  2006/14538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.04.2006 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin men'i ve tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, meraya elatmanın önlenmesi ve ot bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Davalı davanın reddini istemiş, mahkemece davanın kabulüne, meraya elatmanın önlenmesine, ot bedelinin davalıdan tahsiline karar ..., hükmü davalı temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre, davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili dava dilekçesinde davalının meraya elatmasının önlenmesini ve meranın eski hale gelmesi için geçecek süre zarfında (en az 8 yıl süre) mahrum kaldığımız ot bedeli tutarı 3.450.00.YTL. bedelin davalıdan tahsilini istemiş, bu istemi ile; geleceğe yönelik eski hale getirme süresi için ot bedelinin parasal tutarını dava etmiştir. Zirai bilirkişi ... ... tarafından 24.05.2006 tarihli raporda da talep gibi geleceğe yönelik hesap yapılmış, mahkemece, bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuştur.

Bir davanın açılarak mahkemeden hukuki himaye talebinde bulunabilmesi için davacının talepte bulunduğu tarihte korunması gereken bir hakkının var olması gerekir. Başka bir deyişle; henüz uğranılmamış, gelecekte uğranılacak zararlar için dava açılarak hukuki himaye talep edilemez. Uygulamada buna kısaca hukuki yararın varlığı denilmektedir. Somut olayda, talep edilen hukuki himaye geleceğe yönelik olduğundan, davacının ot bedeli

tazmini istemine ilişkin davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddi yerine, bu istemin de hüküm altına alınması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda 1.bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının reddine, 2.bent gereğince hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 06.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15230, Karar No: 2014/9984, Tarih: 16.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/15230 E.  ,  2014/9984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2009/137-2013/283

Davacı H.. K.. vekili Avukat H. A.. tarafından, davalı A.. A.. aleyhine 13/04/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazları yönünden;

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının avukat sıfatıyla yazdığı cevaba cevap dilekçesindeki “... müvekkillerimi defalarca aldattı, ...dolandırdı, ...profesyonel dolandırıcıdır” vb beyanlarla savunma sınırlarını aşarak kişilik haklarını ihlal ettiğini, hakaret ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının yazdığı dilekçedeki beyanların savunma sınırlarını aştığı, davacının kişilik haklarını ihlal ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dosya içeriğinden; davacı hakkında Kadıköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/ 76 Esas nolu dosyasında cevap dilekçesinde de bahsedilen ibraname ile ilgili özel belgede sahtecilik suçundan açılmış ceza davası olduğu anlaşılmaktadır. Olayın gelişimi, dosya kapsamı ve yukarıdaki ilkeler birlikte değerlendirildiğinde davalı aleyhine hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14222, Karar No: 2011/9260, Tarih: 11.07.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/14222 E.  ,  2011/9260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kamu malına zarar verme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 152/a, 62, 50/1-b. maddeleri gereğince, 8 ay hapis cezasının 8 ay süreyle alkollü olarak okul bahçesine girmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1- TCK'nın 62. maddesi gereğince sanığa verilen hapis cezasından indirim yapılması sırasında, sonuç cezanın hesap hatası sonucu az tayin edilmesi,

2- 01.05.2007 tarihli duruşmada okul müdürünün “olaydan bir süre sonra, sanığın annesi tarafından zararın tazmin edildiğini” beyan etmesi karşısında, bu husus araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında TCK’nın 168. ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Temel cezanın tayini sırasında uygulama maddesinin TCK’nın 152/1-a yerine, 152/-a olarak, kısa süreli hapis cezasının seçenek tedbirlere çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK’nın 50/1-d yerine 50/1-b olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sonuç ceza yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 11.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3338, Karar No: 2023/3309, Tarih: 16.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/3338 E.  ,  2023/3309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/274 E., 2022/432 K.

DAVA TARİHİ : 12.05.2015

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Uzunköprü 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/151 E., 2018/467 K.

Taraflar arasındaki ihraç kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; müvekkillerinin davalı S.S Adasarhanlı Köyü Tarımsal Kalkınma Kooperatifinin üyesi olduklarını, kooperatifin 05.03.2015 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında, kooperatif ana sözleşmesinin 9. maddesi şartlarını yitirdikleri gerekçesiyle davacıların ortaklıktan çıkarılmasına karar verildiğini, ancak müvekkillerinin üyeliğinin başından beri Adasarhanlı köyünde oturmadıklarını, komşu köyde ikamet ettiklerini ve Adasarhanlı köyünde tarım arazilerinin bulunduğunu, davalı kooperatife üye olup başka köylerde ikamet edenler ile ilgili ihraç kararı alınmadığını, köy sınırları içinde tarım arazileri olan ve bunları işleyen müvekkillerinin ikametgah şartı nedeniyle ihracının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek 05.03.2015 tarihli genel kurulda müvekkillerinin ihracına ilişkin alınan kararın iptalini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kooperatif vekili; müvekkili kooperatifin çalışma alanının Adasarhanlı köyü olduğunu, ana sözleşmede, çalışma bölgesi içinde ortak olduğu tarihten evvel en az bir yıldan beri fiilen ve halen ikamet etme şartı bulunduğunu, ayrıca aynı bölgede başka bir tarımsal kooperatif üyesi olmamak şartının da bulunduğunu, davacıların Adasarhanlı köyünde ikamet etmediklerini ve aynı amaçlı Küplü ve Subaşı beldelerindeki kooperatiflerin üyesi de olduklarını, buna göre ihraç kararlarının usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI