muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1200, Karar No: 2020/290, Tarih: 16.06.2020

693. maddesi ise;

“Paydaşlardan her biri, diğerlerinin hakları ile bağdaştığı ölçüde paylı maldan yararlanabilir ve onu kullanabilir.

Uyuşmazlık hâlinde yararlanma ve kullanma şeklini hâkim belirler. Bu belirleme, paylı malın kullanılmasının zaman veya yer itibarıyla paydaşlar arasında bölünmesi biçiminde de olabilir.

Paydaşlardan her biri, bölünemeyen ortak menfaatlerin korunmasını diğer paydaşları temsilen sağlayabilir.” şeklinde hüküm altına alınmıştır.

TMK’nın 688. maddesinin birinci fıkrası uyarınca paylı mülkiyette birden çok kimse, maddî olarak bölünmüş olmayan bir şeyin tamamına belli paylarla maliktir. Bu mülkiyet türünde eşya üzerinde tek mülkiyet hakkı var ise de bu hakkı kullanan birden fazla paydaş bulunmakta, paydaşlardan her biri kendi payı bakımından malik hak ve yükümlülüklerine sahip olmaktadır. Ancak paydaşlar kendi aralarında oy birliğiyle anlaşarak yararlanma, kullanma ve yönetime ilişkin konularda TMK’nın 689. maddesinde gösterilen istisnalar dışında kanun hükümlerinden farklı bir düzenleme yapabilirler. Yine aynı Kanun’un 693. maddesinin birinci fıkrası uyarınca paydaşlardan her biri diğer paydaşların hakları ile bağdaştığı ölçüde paylı mükiyete konu maldan yararlanabilecek veya onu kullanabilecektir. Paylı mülkiyette, hak sahipleri arasında mülkiyete konu olan eşyanın kendisi ve hakkın içeriği parçalara ayrılmamıştır. Tek mülkiyet hakkı, ancak birden çok malik bulunmaktadır. Dolayısıyla bu mülkiyet türünde birden fazla malik olması nedeniyle bir malikin hakları kanun gereği diğer maliklerin hakları ile sınırlandırılmıştır. Bu anlamda paylı mülkiyete konu taşınmaz mal veya eklentileri üzerinde kendi payı bakımından malik hak ve yükümlülüklerine sahip olan ve diğer paydaşların hakları ile bağdaştığı ölçüde paylı maldan yararlanabilen, onu kullanabilen paydaşın kendisine tanınan bu yetkilerin dışında gerçekleştirdiği ve TCK’nın 154. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen tecavüz niteliğindeki eylemlerinin de bu suçu oluşturacağının kabulü gerekmektedir. Nitekim Yargıtay uygulamaları da bu yönde gelişmiştir.

Öte yandan öğretide de; “Paylı (müşterek) veya elbirliği ile (iştirak halinde) mülkiyete konu olan bir mal, ortak maliklerden her biri bakımından başkasına ait bir maldır. Nitekim, hırsızlığın, paylı veya elbirliği ile mülkiyete konu olan mal üzerinde işlenmesi, hırsızlığın hafifletilmiş hali olarak kabul edilmiştir. Ortaklardan biri tarafından taşınmaza veya eklentilerine diğer ortakların rızasına aykırı olarak el atılması hâlinde söz konusu suç oluşur.” (Nur Centel-Hamide Zafer-Özlem Çakmut, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, İstanbul 2007, Beta Yayınevi, 1. bası, Cilt I. s.398.), “Üzerinde müşterek veya iştirak halinde mülkiyet kurulu taşınmazlar da bu suçun konusunu oluşturabilir.” (Veli Özer Özbek-Koray Doğan-Pınar Bacaksız-İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara 2017, Seçkin Yayınevi, 12. bası, s. 675.) şeklinde Yargıtay uygulamalarına paralel görüşler ileri sürülmüştür.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İzmir ili, Bergama ilçesi, Zeytindağ köyü, Bataklık mevkisinde bulunan 113 pafta ve 3584 parsel sayılı, 5800 m² yüzölçümlü, tarla niteliğindeki taşınmazın olay tarihi itibarıyla 8/58 hissesinin sanık ... ...’e, 50/58 hissesinin ise katılan ...’a ait olduğu ve katılanın söz konusu taşınmazı kullanmasının sanık tarafından engellendiği iddia edilen somut olayda;

Tanıklar ..., ..., ... ve...’in beyanlarına göre inceleme konusu tarla niteliğindeki taşınmazın 50/58 hissesine karşılık gelen kısmının katılan ... tarafından satın alınmasından sonra bu tarlanın 8/58 hissesine sahip olan sanık ... ...’ün tarlanın ortasında bulunan su kuyusunu aralarında sınır olarak kabul ettiği ancak bu hususun katılan ... tarafından kabul edilmemesi nedeniyle taraflar arasında paylı mülkiyete konu taşınmazın kullanımına ilişkin bir anlaşmazlık doğduğu bu nedenle de sanığın su kuyusu ile kendi evinin bulunduğu taşınmaz bölümüne katılanın geçmesini istemediği, yine sanığın mahkemede alınan savunmasında katılan ile hisseli taşınmazları bulunduğunu ancak bu taşınmaza ilişkin ölçüm ve taksim işlemleri yapılmadığını, eğer kadastrocu tarafından ölçüm ve taksim işlemi yapılırsa bunu kabul edeceğini beyan ettiği anlaşılmakla sanık ile katılan arasında paylı mülkiyete konu taşınmaz hakkında her bir paydaşın kullanacağı yerin belirlenmesine ilişkin bir anlaşma bulunmadığının diğer bir ifade ile taraflar arasında fiili bir taksim işleminin yapılmadığının kabulünün gerektiği, diğer taraftan katılanın şikâyet dilekçesinde ve kolluk ifadesinde sanık tarafından uyuşmazlık konusu taşınmazın ya tamamının ya da yüzde ellisinin kullanıldığının iddia edilmesi ve taşınmazın kendisine ait bölümünün boşaltılmasını istemesi üzerine 16.08.2012 tarihinde kadastro bilirkişisinin de katılımı ile kolluk tarafından olay mahalline gidilerek sanığa ait olduğu belirtilen yerin ekili, dikili ve bakımlı olduğuna ilişkin görgü ve tespit işleminin yapılması ayrıca kadastro bilirkişisi tarafından sanığın 800 m²’ye denk gelen hissesine karşılık kendi payını aşacak ve katılanın payına tecavüz edecek şekilde suça konu taşınmazda 2310 m²’lik yeri kullandığının tespit edilmesi, mahkemece mahallinde yapılan keşif sırasında inceleme konusu hakkı olmayan yere tecavüz olayı ile ilgili bilgisi olan tanıklar ..., ... ve...’in ifadelerinin alınması, yapılan keşif sonrası düzenlenen 24.10.2013 tarihli bilirkişi raporunda da suça konu taşınmazda katılanın kullandığı kısmın 2684 m², sanığın kullandığı kısmın ise 3569 m² olduğu bilgilerine yer verilmesi karşısında sanığa atılı suçun sabit olup olmadığının tespiti bakımından eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Özel Dairenin eksik araştırma bulunduğu yönündeki bozma nedenlerine karşı Yerel Mahkemenin gösterdiği direnme gerekçelerinin isabetli olduğuna, dosyanın, mevcut deliller çerçevesinde suçun sabit olup olmadığına dair temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bergama 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2015 tarihli ve 296-461 sayılı suçun sabit olup olmadığının tespiti bakımından eksik araştırma bulunmadığına ilişkin gösterdiği direnme gerekçelerinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, mevcut deliller çerçevesinde temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.06.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6530, Karar No: 2014/5828, Tarih: 15.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/6530 E.  ,  2014/5828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2012/139-2013/554

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı-karşı davacı H.. E.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili davalının işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın neden olduğu kaza sonucunda davacının aracının hasar gördüğünü ileri sürerek 13.250.00 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili davanın reddini savunmuştur.

Davalı-karşı davacı vekili, aleyhine açılan davanın reddini savunmuş, aracında meydana gelen hasar nedeni) ile 6.710.14 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, kazanın meydana gelmesinde davalı-karşı davacı H.. E..'nun tam kusurlu olduğu gerekçesi ile asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı-karşı davacı H.. E.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı karşı davacı H.. E.. vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir Uyuşmazlık kazanın meydana gelmesinde kusur durumunun belirlenmesi istemine ilişkin olup, her iki araç sürücüsü de yeşil ışıkla geçtiğini savunmaktadır. Kaza tespit tutanağının davacı M.S.M.’in beyanına göre düzenlendiği belirtilmiştir. Davalı karşı davacı H.. E.. iddiasını kanıtlama üzere tanık dinlenmesini talep etmiştir. Mahkemece deliller toplandıktan sonra karar verilmelidir. Ceza yargılamasına esas hazırlık soruşturma dosyası ve bildirilen tanıklar dinlendikten sonru karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı karşı davacı H.. E.. vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı karşı davacı H.. E.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı-karşı davacı H.. E..'na geri verilmesine 15.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4234, Karar No: 2019/1376, Tarih: 06.03.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/4234 E.  ,  2019/1376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan şüpheli ... hakkındaki,İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 22/12/2017 tarihli 2017/1511 Değişik iş sayılı kararı ile verilen itirazın kabulüne ilişkin kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 30/04/2018 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A)Konuyla İlgili Bilgiler:

1-Şüpheli ... hakkında “Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan yapılan soruşturma sonucunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca 15/11/2016 tarihli ve 2016/88022 soruşturma, 2016/2892 sayılı karar ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca “kamu davasının açılmasının beş yıl süreyle ertelenmesine ve şüpheli hakkında bir yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” karar verildiği,

2-Tedbir kararının infazı sırasında İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğü İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 01/11/2017 tarihli ve 2017/20532 İİDK sayılı kararı ile; hükümlünün yapılan uyarıya rağmen yükümlülüklerini ihlal etmesi nedeniyle hakkındaki dosyanın kapatılmasına karar verildiği, hükümlünün bu karara karşı itiraz yoluna gittiği, savcılık tarafından itirazın değerlendirilmesi için dosyanın İstanbul Anadolu 2.İnfaz Hakimliğine gönderildiği,

3- İstanbul Anadolu 2. İnfaz Hakimliğinin 23/11/2017 tarihli, 2017/4858 esas ve 2017/4867 karar sayılı kararı ile, şüphelinin mazeretinin geçerli bir mazeret olmadığı,müdürlüğün kapatma kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle itirazın reddine karar verildiği,

4- Hükümlünün İstanbul Anadolu 2. İnfaz Hakimliğinin red kararına itiraz ettiği, itirazı inceleyen İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, kanun yararına bozma istemine konu 22/12/2017 tarihli ve 2017/1511 Değişik iş sayılı kararıyla; itirazın kabulüne ve İstanbul Anadolu 2. İnfaz Hakimliğinin 23/11/2017 tarihli, 2017/4858 esas ve 2017/4867 sayılı kararının kaldırılmasına kesin olarak karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında:

“Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının beş yıl süreyle ertelenmesine, erteleme süresi içinde 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15/11/2016 tarihli ve 2016/88022 soruşturma, 2016/2892 sayılı kararını müteakip, şüphelinin denetim planında yer alan yükümlülüklerini yerine

getirmemekte ısrar ettiği gerekçesiyle hakkındaki dosyanın kapatılmasına ilişkin İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 01/11/2017 tarihli ve 2017/20532 İİDK sayılı kararına karşı hükümlünün yaptığı itirazın reddine dair İstanbul Anadolu 2. İnfaz Hakimliğinin 22/11/2017 tarihli ve 2017/4858 esas, 2017/4867 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin mercii İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/12/2017 tarihli ve 2017/1511 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5402 sayılı Denetimli Serbestlik Hizmetleri Kanunu'nun 18/1. maddesinde yer alan, “Müdürlükler ile koruma kurullarının idari nitelikteki eylem ve işlemlerine karşı infaz hakimliğine şikayette bulunulabilir.”, 05/03/2013 tarihli ve 28578 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Denetim Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 48. maddesinde yer alan, “1) Yükümlüler ile kanuni temsilcileri, infaz hizmetlerinin yürütülmesi sırasında müdürlükçe hazırlanan denetim planları ve raporları ile müdürlükçe yapılan uyarılar gibi işlem ve eylemlerin kanun, tüzük ve yönetmelik hükümleri ile genelgelere aykırı olduğu gerekçesiyle müdürlüğe itirazda ya da infaz hâkimliğine şikâyette bulunabilirler.” ile aynı Yönetmeliğin 72/8. maddesindeki “Sanık veya hükümlünün beş iş günü içerisinde ilgili kuruma tedavi için müracaat etmediğinin veya belirlenen tedavi programına uymadığının bildirilmesi ya da rehberlik çalışmalarına katılmaması halinde sanık veya hükümlü bu Yönetmeliğin 44 üncü maddesine göre uyarılır. Uyarılara ilişkin tebligatta ihlal durumunun tekrarı halinde bunun yükümlülüğün ihlali sayılacağı ve dosyanın kapatılarak mahkemesine gönderileceği sanık veya hükümlüye bildirilir.” şeklindeki düzenlemelere nazaran, denetimli serbestlik müdürlüğünce ihlâl nedeniyle şüphelinin dosyasının kapatılarak mahkemesine iade işleminin idari nitelikte bir işlem olmadığı, dolayısıyla İnfaz Hakimliğinin karar verme yetkisi bulunmadığı, infaz kaydının kapatılması işlemi aleyhine de şüpheli tarafından itiraz edilebileceği, zira şüphelinin yasal mazereti bulunup bulunmadığının mahkemece denetlenmesi gerektiği, ancak görevli mahkemenin soruşturma aşamasında genel görevli olan sulh ceza hâkimliği olduğu gözetilmeksizin, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/12/2017 tarihli ve 2017/1511 değişik iş sayılı kararının bozulması istenilmiştir.

C)Konunun Değerlendirilmesi:

Yapılan incelemede;

C)Konunun Değerlendirilmesi:

Yapılan incelemede;

5402 sayılı Denetimli Serbestlik Hizmetleri Kanun'un 18/1. maddesindeki "Müdürlükler ile koruma kurullarının idarî nitelikteki eylem ve işlemlerine karşı infaz hâkimliğine şikâyette bulunulabilir" hükmü ile Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği'nin 48/1. maddesinde "Yükümlüler ile kanuni temsilcileri, infaz hizmetlerinin yürütülmesi sırasında müdürlükçe hazırlanan denetim planları ve raporları ile müdürlükçe yapılan uyarılar gibi işlem ve eylemlerin kanun, tüzük ve yönetmelik hükümleri ile genelgelere aykırı olduğu gerekçesiyle müdürlüğe itirazda ya da infaz hâkimliğine şikâyette bulunabilirler." hükmü birlikte değerlendirildiğinde infaz hakimliğine sadece Müdürlükler ile koruma kurullarının idarî nitelikteki işlemlerine karşı yapılan itirazların infaz hakimliği tarafından değerlendirileceğinin hükme bağlandığı, TCK 191. maddesi uyarınca verilen denetimli serbestlik tedbirinin ihlali halinde dosyanın kapatılarak gönderilmesi kararının adli nitelikte bir işlem olduğu, Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği'nin 72/8. maddesindeki "Sanık veya hükümlünün beş iş günü içerisinde ilgili kuruma tedavi için müracaat etmediğinin veya belirlenen tedavi programına uymadığının bildirilmesi ya da rehberlik çalışmalarına katılmaması halinde sanık veya hükümlü bu Yönetmeliğin 44. maddesine göre uyarılır. Uyarılara ilişkin tebligatta ihlal durumunun tekrarı halinde bunun yükümlülüğün ihlali sayılacağı ve dosyanın kapatılarak mahkemesine gönderileceği sanık veya hükümlüye bildirilir." ve 6545 sayılı kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4 (a)

fıkrasındaki "Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükümleri dikkate alındığında Cumhuriyet Başsavcılığı'nca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve tedbir kararının infazı sırasında infaz dosyasının kapatılarak gönderilmesi işlemine karşı yapılacak itirazların, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından değerlendirilmesi gerektiği, kapatma işlemlerine karşı yapılacak itirazlarda infaz ve sulh ceza hakimliklerinin görevli olmadığı anlaşılmaktadır.

D)Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

D)Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve tedbir kararının infazı sırasında infaz dosyasının kapatılarak gönderilmesi işlemine karşı yapılacak itirazların, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından değerlendirilmesi gerektiği, kapatma işlemlerine karşı yapılacak itirazlarda infaz ve sulh ceza hakimliklerinin görevli olmadığı anlaşıldığından İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/12/2017 tarihli ve 2017/1511 değişik iş sayılı kararının değişik gerekçe ile 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

06/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2810, Karar No: 2015/19191, Tarih: 14.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2810 E.  ,  2015/19191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine, sanık ...'nin beraatine ilişkin hükümler, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkındaki beraat kararına ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin tüm, sanığın ise sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde, sanığın idaresindeki otomobili ile gündüz vakti meskun mahalde yer alan 10.5 metre genişiliğindeki üst geçit altında, 3 şeritli yolun sol şeridinde, orta şeritte kendi ile aynı istikamette biraz ileride sürücülüğünü sanık ...'nin yaptığı ...marka aracın, sağ şeritte ise kamyonetin seyir halinde olduğu sırada sağ taraftan karşıdan karşıya geçmek için ölenin yola girerek kamyonetin önünden aniden sanık ...'nin önüne çıkması ile sanık ...'nin ani fren yapması neticesinde ölenin sanık ...'ın önüne aniden çıkması sonucu,sanık ...'ın yayaya çarparak ölümüne neden olduğu olayda; Sanık ...'nin aşamalardaki beyanlarında; üç şeritli yolun orta şeridinde yol aldığını, sağında kamyonetin solunda ise sanık ...'ın sürücüsü olduğu otomobilin seyrettiğini, ölenin kamyonetin önünden geçerek, kendi şeridine girdiğini, ani fren yaparak yayaya çarpmaktan kurtulduğunu bu sırada yaya ölenin sanık ...'ın önüne çıktığını beyan ettiği, sanık ...'ın aşamalardaki beyanlarında; üst geçidin altından geçmekte iken kendisiyle aynı istikamette az ileride orta şeritte seyreden doblo model aracın aniden önüne doğru manevra yaptığını, aracın önüne kırmasıyla birlikte yayanın aniden önüne çıktığını, frene basmasına rağmen mesafenin çok yakın olması nedeniyle kazayı önleyemediğini beyan ettiği anlaşılmakla; üst geçit altında yer alan yolda, sağ görüş açısını kapatacak şekilde sağ şeritte kamyonet, orta şeritte ise doblo model araç ile sol şeritte seyreden sanıktan yola sağdan giren yayayı fark etmesinin beklenemeyeceği ve aniden önüne çıkan yayaya karşı alabileceği herhangi bir tedbirin bulunmaması karşısında; sanığa kusur izafe edilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1225, Karar No: 2022/1071, Tarih: 28.02.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/1225 E.  ,  2022/1071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hüküm davacı vekilince duruşmalı, davalı ... vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Avukat ... ile davalılardan ... vekili Avukat ...ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davacı ile davalılar ... ve ... arasında, davalıların yükleniciliğini üstlendiği 14.10.2010 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalılara düşecek olan 5 no'lu bağımsız bölüm hakkında 12.11.2010'da taşınmaz satış vaadi sözleşmesi imzalandığını, davacının sözleşme ile belirlenen bedelin tamamını ödeyip daireyi fiilen kullanmaya başlamasına rağmen tapu devrini alamadığını ileri sürerek, davalı arsa sahibi ... adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili talep ve dava etmiştir.

Davalı arsa sahibi vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı yüklenici ..., davayı kabul etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenici tarafından gerçekleştirilen inşaatın tamamlanma oranının %85,21 olduğu, edimlerin tamamının yerine getirilmemiş olması nedeniyle yüklenicinin dava konusu bağımsız bölüm tapusunu hak etmediği, kaldı ki sözleşmenin 28. maddesi ile üçüncü şahıs adına tapu devrinin yasaklanmış olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı arsa sahibi ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin yüklenicisinden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişinin tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemektedir. Yüklenici, finansman sağlayarak arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binaya karşılık, bu binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir. Belirtilen bu nitelikleri itibarıyla, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri iki tipli karma bir sözleşmedir. Bu sözleşmede, eser sözleşmesinin konusu olan inşaat yapma edimi ile taşınmaz satım sözleşmesindeki mülkiyetin nakli borcu bir araya gelmektedir.