muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4252, Karar No: 2024/6907, Tarih: 17.12.2024

Bir kısım davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki hususları tekrar ederek gerek mahkeme kararının gerekse Bölge Adliye Mahkemesi kararının usule, yasaya ve içtihatlara aykırı olup kaldırılması gerektiğini, Yerel Mahkemece tapu iptal tescil taleplerinin 3402 sayılı Kanun'un 12. maddesi gerekçe gösterilerek reddedildiğini, yolsuz tescile dayalı tapu iptali ve tescil davaları için kanunda herhangi bir zamanaşımı ve hak düşürücü süre bulunmadığını, kadastro işlemleri sırasında davalının murisinin gerçeğe aykırı beyanları ve kadastro teknisyenin ihmali ve kusurlu hareketleriyle tescil işlemlerinin gerçekleştirildiğini, söz konusu tescilin yolsuz tescil mahiyetinde olduğunu, kabul anlamına gelmemekle birlikte bir an için hak düşürücü süre ya da zamanaşımının varlığı düşünülecek olsa dahi sürenin başlangıç tarihinin zararın öğrenildiği tarih olacağını, söz konusu yolsuz tescillerin muris...'in başka bir taşınmazı için yaptıkları intikal başvurusu sırasında 08.05.2019 tarihinde öğrenildiğini, bu nedenle sürenin başlangıç tarihi olarak müvekkillerinin mülkiyet hakkının zarara uğradığı tarih olan 2019 yılının alınması gerektiğini, yine TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazminat taleplerinin zamanaşımı nedeniyle reddine karar verildiğini, 2009 yılından önce, kadastro işlemlerindeki hatalardan kaynaklı olarak TMK'nın 1007. maddesi gereğince Devletin kusursuz sorumluluğuna gidilemediğini, ancak Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 tarih 2009/4-383 Esas, 2009/517 Karar sayılı ilamıyla kadastro işlemlerinin de tapu sicilinin tutulmasında tamamlayıcı ve bütünleyici işlemler olduğu kabul edilerek kadastro aşamasından kaynaklanan hataların da TMK'nın 1007. maddesi uyarınca Devletin kusursuz sorumluluğu kapsamında olduğunun belirtildiğini, Anayasa Mahkemesi'nin 25.07.2017 tarih 2014/6673 sayılı ... başvurusu kararı ile kadastro hatalarından kaynaklı olarak Devletin kusursuz sorumluluğu sebebiyle açılacak tazminat davalarında 10 yıllık zamanaşımı süresinin Hukuk Genel Kurulu'nun karar tarihi olan 18.11.2009 tarihinden itibaren başlayacağının kabul edildiğini, somut uyuşmazlık açısından Anayasa Mahkemesinin kararı ile zamanaşımının ne şekilde uygulanacağı netlik kazanmışken, makul süre kavramına dar bir yorum getirilerek Hukuk Genel Kurulu kararından kısa bir süre sonra dava açılmasının beklenilmesinin vatandaşın ilgili hukuk yoluna başvuru hakkının önünü kestiğini ve hukuki güvenilirlik ilkesini zedelediği, eldeki davanın 14.11.2019 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi dolmadan açıldığını, mahkemenin "eldeki davanın makul sürede açıldığının kabulü mümkün olmamakla" demek suretiyle tazminat talebi yönünden davanın zamanaşımından reddine karar vermesinin yerinde olmadığını, zira Yargıtay içtihadı ile getirilen bir hukuk yolunun vatandaşlar tarafından bilinmesi ve derhal bu nedene dayalı olarak yargı yoluna başvurmasının beklenemeyeceğini, zira kadastrodan kaynaklı hatalara ilişkin olarak TMK'nın 1007

.11.2019 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi dolmadan açıldığını, mahkemenin "eldeki davanın makul sürede açıldığının kabulü mümkün olmamakla" demek suretiyle tazminat talebi yönünden davanın zamanaşımından reddine karar vermesinin yerinde olmadığını, zira Yargıtay içtihadı ile getirilen bir hukuk yolunun vatandaşlar tarafından bilinmesi ve derhal bu nedene dayalı olarak yargı yoluna başvurmasının beklenemeyeceğini, zira kadastrodan kaynaklı hatalara ilişkin olarak TMK'nın 1007. maddesine dayalı açılan tazminat davalarında uygulanacak zamanaşımı süresinin Anayasa Mahkemesi kararının Resmi Gazete'de yayımlandığı 29.09.2017 tarihi itibariyle öngörülebilir olduğunu, AYM kararından 2 yıl sonra ve HGK karar tarihinin üzerinden de 10 yıl geçmeden açılan huzurdaki davada kişinin Anayasa ile güvence altında olan mülkiyet hakkının ihlalinden doğan zararının tazmini talebinin, davanın makul sürede açılmadığı gerekçesi ile reddedilmesinin müvekkillerin dava açma hakkını kullanabilmesindeki bireysel yarar ile kamu yararı arasındaki dengeyi kamu yararı lehine bozduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde TMK'nın 1007. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Kadastro sonucu; İzmir ili, ... ilçesi, .... Mahallesi mevkiinde bulunan dava konusu 2360 ve 2361 parsel sayılı taşınmazların geldisini teşkil eden kök 155 parsel sayılı taşınmazın 3.560,00 m² yüzölçümü ve "tarla" vasfı ile 15.01.1965 tarih, sıra 9, cilt 112, sayfa 140 ve 15.01.1965 tarih, sıra 12, cilt 112, sayfa 141 sayılı zabıt defteri kayıtlarına istinaden ... adına tespit edildiği, tespitin itiraz edilmeksizin 16.05.1971 tarihinde kesinleştiği, sonrasında kök 155 parsel sayılı taşınmazın 23.01.1984 tarih ve 104 yevmiye numaralı ifraz işlemi neticesinde dava konusu 2360 ve 2361 parsel sayılı taşınmazlar ve dava dışı diğer parsellerin meydana geldiği, 30.03.2004 tarihli ve 1305 yevmiye numaralı senet ile dava konusu 2360 ve 2361 parsel sayılı taşınmazların tapu maliki ... tarafından oğlu davalı ...'a satış suretiyle temlik edildiği, eldeki davanın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 14.11.2019 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bir kısım davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunu'nun 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken harç peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.12.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8637, Karar No: 2015/16648, Tarih: 07.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/8637 E.  ,  2015/16648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin, kabul edilebilir ve geçerli bir sebebin mevcut olmadığı halde tamamen soyut iddia ve keyfi tasarruf ile feshedildiğini, davalının ekonomik sıkıntıda olduğu, bu nedenle müvekkilinin belirsiz süreli iş sözleşmesinin feshine gidildiği iddiasının hukuka ve gerçeklere tamamen aykırı olduğunu, fesih sebebinin açık ve net olarak bildirilmediğini, feshin son çare olması gerekirken bu kurala uyulmadığını iddia ederek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 2010-2011 yıllarındaki satış rakamları ile mağaza çalışanlarının almakta olduğu maaşlar ve mağazalar üzerinden elde edilen gelirler ve şirketin mevcut mali durumu göz önüne alınarak genel bir inceleme ve değerlendirme yapıldığını, yapılan bu genel değerlendirmeler sonucunda ise satış rakamları ve mevcut çalışan maliyetleri karşısında stratejik bazı kararların alınması zorunluluğu doğduğunu, bu doğrultuda operasyonların devam ettirilmesi için şirketin uzun vadede borca batıklıktan kurtulması ve çalışanlarıyla aynı şartlarda ticari hayatına devam edebilmesi ve herhangi bir işten çıkarmanın yaşanmaması için 2012 yılının ilk döneminde yönetim kurulu kararı alındığını, ancak 2012 yılının ilk döneminde alınana bütün önlem ve tedbirlere rağmen müvekkil şirketin özellikle 2012 yılından itibaren planlanan satış ve kar hedeflerinin gerçekleşmemesi nedeni ile yeniden yapılanmanın kaçınılmaz hale gildiğini, alınan kararda 6 adet çalışanın iş akitlerine son vermek durumunda kaldıklarını, davacının çalışığı bölümün şirket merkezine bağlandığını ve davacının pozisyonunun iptal edildiğini, bu nedenlerle davacının iş sözleşmesinin son çare olarak ve tüm yasal hakları ödenmek suretiyle geçerli nedenle feshedildiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğinin davalı işverence ispat edilemediği gerekçesi ile işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesi ile boşta geçen süreye ilişkin en çok dört aylık ücret ve diğer hakları ile 4 aylık brüt ücret tutarında işe başlatmama tazminatına karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğinin davalı işverence ispat edilemediği gerekçesi ile işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesi ile boşta geçen süreye ilişkin en çok dört aylık ücret ve diğer hakları ile 4 aylık brüt ücret tutarında işe başlatmama tazminatına karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işveren, davacının iş sözleşmesini, satış rakamlarını arttırmak, üretimdeki maliyet kalemlerini azaltmak, stokları eritebilmek ve finansal sıkıntıların üzerinden gelebilmek için işletmenin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle geçerli nedenle feshettiğini savunmuştur.

Yargılama sırasında bilirkişi raporu alınmıştır. Raporda, davalı firmanın ekonomik durumu ve yönetim kurulu kararına neden olan stok ve satış miktarları ile ilgili dosya içinde bilgi bulunmadığı belirtilmiştir. Alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu kapsamda öncelikle deliller toplanmalı, kurumdan fesih öncesi ve sonrası altışar aylık davalının tüm işyerlerine ait sigorta bildirgeleri getirtilmeli, işe alınan ve çıkarılanların görev tanım ve unvanları celp edilmeli, hukukçu, mali müşavir, işletme yönetimi veya insan kaynakları alanında uzman üçlü bilirkişiler eşliğinde yerinde keşif yapılarak şirket ticari defter ve kayıtları da incelenerek fesih bildiriminde belirtilen ekonomik olumsuzlukların bulunup bulunmadığı,işletmesel kararın tutarlı uygulanıp uygulanmadığı, fesihte son çare olması ilkesine uygun davranılıp davranılmadığı konusunda alınacak rapor sonucuna göre değerlendirme yapılarak karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07/05/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1031, Karar No: 2011/9338, Tarih: 13.09.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/1031 E.  ,  2011/9338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 298 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

298 sayılı Yasanın 177/1. madde ve fıkrasında "İl ve ilçe seçim kurulu başkan ve üyeliklerini yapan yargıçlar kendi çevreleri içinde vukua gelecek seçim suçlarına mütaallik davalara bakamazlar." denilmek suretiyle, hakimlerin il veya ilçe seçim kurulu başkanlık veya üyelik görevini yaptıkları dönemde, seçim çevrelerinde işlenecek seçim suçlarına ilişkin davalara bakamayacaklarının anlaşılması karşısında, dosya içeriğinden mahkeme hakiminin suç tarihinde İlçe Seçim Kurulu Başkanı olmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 306. maddesi ile değişik 298 sayılı Yasanın 160/3. madde ve fıkrası delaleti ile aynı maddenin 2. fıkrasında para cezasının kaldırıldığının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 298 sayılı Yasanın 160/3. madde ve fıkrası delaleti ile aynı maddenin 2. fıkrası,765 sayılı TCK.nun 59. maddesi uyarınca hükmolunan adli para cezası tayinine ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün istem gibi (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 13.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/486, Karar No: 2020/811, Tarih: 26.02.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/486 E.  ,  2020/811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Dava, davalılar arasında imzalanan 20.10.2008 günlü satış vaadi ve kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan 4 no'lu bağımsız bölümün temlik alınması nedeniyle kişisel hakka dayanan tapu iptâl tescil istemine ilişkindir.Davacı, dava konusu bağımsız bölümü davalı yüklenici şirketten 47.000,00 TL bedel karşılığında aldığını, bedelini ödediğini, davalının edimini yerine getirmediğini, 4 nolu bağımsız bölümün müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı arsa sahibi, yapının bütünüyle tamamlanmadığını, eksik, ayıplı işlerin olduğunu ve davalı yüklenici ile 25.01.2012 tarihinde yapılan ek sözleşme ile 1 ve 4 nolu dairelerin iskân ve kamu kurumu borçları, eksik işler için ayrıldığını, yaptırdıkları tespitte eksik ve kusurlu işlerin bedelinin 87.000,00 TL olduğunu, bütçe oluşturularak eksik ve kusurların tamamlandığını ve kat karşılığı inşaat sözleşmenin 13. maddesine göre, yüklenicinin sorumluluğunda olan iskânın da kendilerince alındığını, açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, yapıdaki ayıp ve eksiklikler tutarından, davacının arsa payına karşılık gelen 4.154,00 TL'nin, davacı tarafından 15.03.2016 tarihinde mahkeme veznesine depo edilmesi üzerine, dava konusu 4 nolu bağımsız bölümün, davacı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı arsa sahibi tarafından temyiz edilmiştir.Satış vaadi ve kat karşılığı inşaat yapım sözleşmeleri taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükler. Yüklenicinin temel borcu bir bina meydana getirmektir. Bina inşaasından maksat, o yapının sözleşmeye, fen kurallarına ve amacına uygun imâl edilmesidir. İnşaat yapım sözleşmesinin yüklenicisi olan taraf, sözleşmede aksine hüküm yoksa teslim borcunu (BK m. 479) yerine getirdiğinde arsa sahibine karşı kazandığı kişisel hakkını (bağımsız bölüm tapusunun devrini) doğrudan ondan isteyebileceği gibi yine aksine sözleşme hükmü yoksa arsa sahibinin rızası gerekmeden üçüncü kişilere yazılı olmak koşuluyla (BK m. 184) devir ve temlik edebilir. Yüklenicinin kişisel hakkını temellük eden üçüncü kişide alacağın temliki hükümlerinden yararlanarak bu hakkını arsa sahibine karşı ileri sürebilir. Zira, alacağı devralan kişi evvelki alacaklının yerine geçer. Borçludan ifayı istemek gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak artık onun hakkı olur. Ancak, bu tür davalarda yükleniciden temellük edilen kişisel hakka dayanılarak ifanın arsa sahibinden istenmesi halinde mahkemece, yüklenicinin sözleşmesine göre gerçekte neyi istemeye hak kazandığı yönü üzerinde durulmalıdır. Çünkü, yüklenici üçüncü kişiye ancak arsa sahibinden, neyi hak kazanmışsa onu temlik edebilir. Şayet, temlik edilen alacağın dayanağı olan davalılar arasındaki borç ilişkisi (arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi) yüklenici bakımından bütünüyle ifa edilmemişse, üçüncü kişi yüklenicinin ifa etmediği borç miktarı kadar arsa sahibine karşı sorumludur

. Çünkü, yüklenici üçüncü kişiye ancak arsa sahibinden, neyi hak kazanmışsa onu temlik edebilir. Şayet, temlik edilen alacağın dayanağı olan davalılar arasındaki borç ilişkisi (arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi) yüklenici bakımından bütünüyle ifa edilmemişse, üçüncü kişi yüklenicinin ifa etmediği borç miktarı kadar arsa sahibine karşı sorumludur. Aksi halde arsa sahibine karşı sözleşmedeki edimlerini bütünüyle yerine getirmeyen yüklenici, arsa sahibinin rızası gerekmeden yaptığı temlik işleminden dolayı borçlarından kurtulacak arsa sahibi olan tarafın mal varlığında ise sebepsiz azalma olacaktır. Kuşkusuz, temlik yoluyla ifayı talep eden üçüncü kişi temlik sözleşmesinin dışında arsa sahibine bazı ödemeler yapmak zorunda kalmışsa temlik sözleşmesine dayanarak bunların istirdatını ancak yükleniciden isteyebilir.Bütün bu açıklamalardan sonra kısaca söylemek gerekirse, yüklenicinin borcu kapsamında kalan eserdeki ayıp ve eksikliklerden, sözleşmedeki diğer alacaklardan, kişisel hakkın ifasını isteyen üçüncü kişide sorumludur. Somut olaya gelince; 23.07.2015 tarihli bilirkişi raporunda; yapıdaki eksik ve ayıplı işlerin bedeli 87.100,00 TL olarak saptanmış ve arsa payı oranı olan 4.154,00 TL'nin depo edilmesi ile tescile karar verilmesi doğru olmamıştır.Mahkmece; eksik ve ayıplı iş bedeli ile 20.10.2008 tarihli kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin 13. maddesi gereği, yüklenici tarafından karşılanması gereken iskân masraflarının da saptanarak, belirlenecek bu tutarın arsa sahibine ödenmek üzere depo edilmesi halinde tescil talebinin kabul edilmesi gerekirken, sadece arsa payı oranında depo kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenlerle bozulması uygun bulunmuştur.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 143,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davalı ...'a iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 26.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16739, Karar No: 2013/24561, Tarih: 16.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/16739 E.  ,  2013/24561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK'nın 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Katılana ait aracın 23:00 ile 06:30 zaman dilimi içerisinde çalındığı, aynı gün 08:30 sıralarında terk edilmiş olarak bulunduğu ve yapılan incelemede suça sürüklenen çocuğa ait parmak izinin iç dikiz aynasında çıkmış olduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun, kimliğini açıklamadığı arkadaşının aracına bindiğinden dolayı parmak izinin çıkmış olduğuna dair savunması hırsızlık eylemi ile aracın bulunması arasındaki zaman dilimi dikkate alındığında tutarlı olmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çoçuk ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 16.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.