muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9439, Karar No: 2022/593, Tarih: 01.02.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/9439 E.  ,  2022/593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş olup, hükmün asıl ve birleşen davalar davalısı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl davada davacısı ...; bina emlak vergisini ödediği, ...’dan satın aldığı ve halen oturmakta olduğu ... İli ... İlçesi ... ... Mahallesi 1029/1 Sokak No: 44 ve tapunun L18-a-24-a-2-c pafta, 12141b ada ve 13 numarasında kayıtlı bulunan 216 m² alan üzerinde tek katlı müstakil evin bulunduğu gayrimenkulle ilgili olarak arsanın ... Değirmenci adına tescilinin yapılmış olduğunu, arsanın ... Belediyesinin kayıtlarına göre ...’a ait olduğu ve vergilerinin de ödendiğinin verilen evraktan anlaşıldığını, ... Değirmenci’nin kendi evinin bulunduğu arsa ile ilgili hiç bir hak ve alacağının olmadığını, kendisinin arsayı ...’dan satış imkanı olmadığı için muhtarlıkta şahitler huzurunda satın aldığını, üzerindeki meskeni de kendisinin yaptırdığını, meskeni ...’dan noter satışı ile aldığını, arsanın emlak vergilerinin ... tarafından, üzerindeki meskenin emlak vergisinin ise kendisi tarafından ödendiğini, bu nedenle kadastro tespitinin yanlışlıkla ... Değirmenci adına yapıldığını, oysa kendi adına yapılması gerektiğini ileri sürmüştür.

Fer'i müdahil ...; davacı ...'ın yanında feri müdahil olduğunu, dava konusu yeri 1978 yılından 2014 yılına kadar kullandığını, 36 yıl zilyet olduğunu 2 şahit huzurunda davacının babası ... ... aracılığı ile ...'a sattığını, davalı ... Değirmenci'nin evinin orman içinde kaldığını, ... Değirmenci'nin kötü niyetle bu yerleri sahiplenmek istediğini, davacıya yardımcı olmak nedeni ile müdahil olduğunu beyan etmiştir.

Birleşen dava davacıları vekili; dava konusu taşınmazın vekil edenlerinin iptal edilen tapu kapsamında kaldığından bahisle tespit tutanağının iptaline ve vekil edenler adına tapuya tescil edilmesini talep etmiş; ancak 19.04.2016 tarihli celsede davacılar vekili taleplerinden feragat etmiştir.

Birleşen dava davacıları vekili; dava konusu taşınmazın vekil edenlerinin iptal edilen tapu kapsamında kaldığından bahisle tespit tutanağının iptaline ve vekil edenler adına tapuya tescil edilmesini talep etmiş; ancak 19.04.2016 tarihli celsede davacılar vekili taleplerinden feragat etmiştir.

Dava ilk olarak ... Kadastro Mahkemesinde açılmıştır. Mahkemece; davacılar ... mirasçıları ve dava arkadaşlarının vekili Av. ...'ın dava konusu 12141 ada 13 parsele ilişkin taleplerinden feragat etmesi nedeni ile davalarının reddine, davacı ...'ın dava konusu 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmazın tapuda adına tesciline ilişkin talebinin reddine, aynı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesindeki 2 nolu şerhin iptali ile kendi adının yazılması talebinin kabulüne, ayrıca davacı ...' ın yanında feri müdahil olarak bulunan ...'ın talebinin kabulüne, dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi, 1029/1 sokak, 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesinin 2 nolu şerhinde bulunan "bu taşınmaz ... ... oğlu ...'nin 1992 yılından bu yana kullanımındadır.'' şerhinin iptaline, dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi 1029/1 sokak, 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmazın 216,62 m² miktarında arsa vasfı ile Hazine adına tespit ve tapuya tesciline, tapunun beyanlar hanesine; "-6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılmıştır. -Bu taşınmaz ...'ın kullanımındadır. -Tahtalı barajı uzun mesafeli koruma alanı içerisindedir" şerhlerinin yazılmasına karar verilmiştir.

Hükmün davacı vekili, davalı Hazine vekili ve dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Mahkemenin vermiş olduğu karar ... tarafından bozulmuş olup bozma ilamında özetle "dosya kapsamına ve davacının temyiz talebinin içeriğine göre uyuşmazlığın, 1987 yılında Orman Kadastro Komisyonunca yapılıp kesinleşen 2/B uygulama çalışmalarına ilişkin olduğu, bir başka deyişle mülkiyet durumu daha önce kesinleşerek Hazine adına tescil edilen taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkin olduğu, her ne kadar dava 3402 sayılı Yasa'ya 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile eklenen Ek-4. maddesine göre düzenlenen kullanım kadastro tutanağının askı ilan süresi içinde açılmış ise de yapılan bu kadastro işlemi 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların fiili kullanıcılarının tespiti amacına yönelik olup, bu tespite karşı askı ilan süresinde Kadastro Mahkemesinde açılacak davanın da kullanım kadastrosuna itiraz niteliğinde olması gerektiği, bu durumda mülkiyet durumu kesinleşen taşınmazın davacı adına tapu kaydının iptali ve tescil istemi ile açılan eldeki davada görevli mahkemenin Kadastro Mahkemesi değil Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu belirtilerek davanın esasına girilmeksizin görevsizlik kararı verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, önceki hükümle birleşen 2016/11 Esas sayılı davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmesi ve kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi sebebiyle bu konuda yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına; davacı ... tarafında açılan davanın görev yönünden reddine, karar kesinleştiğinde ve kesinleşme tarihinden itibaren 2 hafta içinde davacı tarafça talep edilmesi halinde dosyanın görevli ve yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine; birleşen 2016/11 Esas sayılı davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiş olmakla dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi 1029/1 sokak 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmazın ... adına tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş ve hüküm temyiz edilmeksizin 26.12.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

Anılan kararın kesinleşmesi üzerine 02.01.2018 tarihinde dosya, görevsizliğe konu uyuşmazlık bakımından Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir. Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; birleşen dosyada davacılar ... mirasçıları ve dava arkadaşlarının dava konusu 12141 ada 13 nolu parsele ilişkin davada feragati nedeniyle bu davanın reddine, davacı ...'ın dava konusu 12141 ada 13 parseldeki taşınmazın tapuda adına tesciline ilişkin talebinin reddine, aynı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesindeki 2 nolu şerhin iptali ile kendi adının yazılması talebinin kabulüne, ayrıca davacı ...'ın yanında feri müdahil olan ...'ın da talebinin kabulüne, dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi 1029/1 sokak 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesinin 2 nolu şerhinde bulunan "bu taşınmaz ... ... oğlu ...'nin 1992 yılından bu yanında kullanımındadır" şerhinin iptaline karar verilmiştir. Hüküm, asıl ve birleşen davalar davalısı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosya muhtevası, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilamında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre asıl ve birleşen davalar davalısı Hazine vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

1) Dosya muhtevası, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilamında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre asıl ve birleşen davalar davalısı Hazine vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Mahkemenin 03.04.2018 tarihli kararının gerekçesinde "Dava konusu taşınmaz 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırı dışına çıkarıldığından özel mülkiyet konusu olamayacağından tescilin Hazine adına yapılması yasa zorunluluğu olması sebebi ile davacının tescil talebinin reddine, davacı ... dava konusu taşınmazı davalı ... Değirmenci'nin kullanmayıp kendisinin kullandığını ispat ettiğinden beyanlar hanesindeki kullanım şerhinin iptal edilerek davacı ...'ın kullanan olarak yazılmasına,” karar verildiği belirtilmiş, buna karşılık hükmün 2. fıkrasında "Davacı ...'ın dava konusu 12141 ada 13 parseldeki taşınmazın tapuda adına tesciline ilişkin talebinin reddine, aynı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesindeki 2 nolu şerhin iptali ile kendi adının yazılması talebinin kabulüne"; devamla hükmün 3. fıkrasında "Dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi 1029/1 sokak 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesinin 2 nolu şerhinde bulunan bu taşınmaz ... ... oğlu ...'nin 1992 yılından bu yana kullanımındadır şerhinin iptaline" denilmişse de gerekçede belirtildiği üzere davacı ...'ın kullanan olarak yazılması yönünde hüküm kurulmaması doğru görülmemiştir. O halde Mahkemece hükmün 3. fıkrasına "şerhin iptaline" ibaresinden sonra "2014 yılından beri ... oğlu ...’ın fiili kullanımındadır. şerhinin beyanlar hanesine yazılmasına" cümlesinin eklenmesi gerekmiştir.

Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden temyiz edilen hükmün HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün 3. fıkrasına "şerhin iptaline" ibaresinden sonra "'2014 yılından beri ... oğlu ...’ın fiili kullanımındadır.' şerhinin beyanlar hanesine yazılmasına" cümlesinin eklenmesine, yerel Mahkeme hükmünün 1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, asıl ve birleşen dava davalısı Hazine vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle REDDİNE, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince ... ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 01.02.2022 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2011/49975, Karar No: 2013/35166, Tarih: 26.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/49975 E.  ,  2013/35166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık ücretli izin alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıdaki Dairemiz ilkelerine aykırı olarak fazla çalışma hesabından 1 saatlik ara dinlenmesinin düşülmemesi hatalıdır.

3-Ayrıca, tanık beyanına göre hafta tatili çalışmasının yılın 6 ayında olduğunun kabulü ile bu alacağın hesaplaması gerekirken tüm yıl için hafta tatili alacağının hesaplanması isabetsizdir.

4-Hükmedilen hak ve alacakların net ya da brüt olduğunun kararda gösterilmemesinin infazda tereddüde yol açabileceği hususunun düşünülmemesi de yerinde değildir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15531, Karar No: 2014/4529, Tarih: 10.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15531 E.  ,  2014/4529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 5. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2013

NUMARASI : 2010/472-2013/29

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/02/2013 tarih ve 2010/472-2013/29 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, uzman doktor olan müvekkilinin Sağlık Bakanlığı tarafından açılan "Klinik Şefi, Klinik Şef Yardımcısı, Başasistan Atama Sınavı"na girmek için başvuru yaptığını, belgelerin en geç 12.02.2010 tarihinde kuruma ulaştırılması gerektiğini, ilgili evrakları hazırlayan müvekkilinin 31.01.2010 tarihinde davalıya verip kuruma gönderdiğini, ancak evrakların son başvuru tarihinden sonra Sağlık Bakanlığı'na teslim edildiğini, 04.04.2010 tarihinde yapılacak sınava katılacaklar listesinin 03.03.2010 tarihinde yayınlanmasıyla müvekkilinin isminin olmadığının görüldüğünü, sınava girilemeyeceği yönündeki kararın yürütmenin durdurulması talebinin Ankara İdare Mahkemesi'nce reddedildiğini, anılan sınavın en erken 5 yılda bir açıldığını, müvekkilinin bu esnada daha zor olan doçentlik sınavını kazanarak doçent unvanını aldığını, klinik şef yardımcılığı sınavını rahatlıkla kazanabileceğini, bu itibarla en az 5 yıllık maaş, döner sermaye farkı, normalda oldukça pahalı olan seminerlere vs. ücretsiz katılma hakkı gibi maddi kayıpların doğduğunu, sınav için uzun ve meşakkatli bir hazırlık yapıldığı halde katılamaması ve hiyerarşik açıdan daha alt bir pozisyonda çalışacak olmanın manevi zarar doğurduğunu ileri sürerek şimdilik 10.000,00 TL maddi, 25.000,00 TL manevi tazminatın sınav tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 23.958,80 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, davacının, gönderinin alıcı kısmına sadece "Sağlık Bakanlığı Sağlık Eğitimi Genel Müdürlüğü" ibaresini yazdığını, bu birimin geniş bir alana yayıldığını, birden fazla kalem ve müracaat birimi olduğunu, sınava girme yeterliliğinin sınavı kazanmakla eşdeğer anlama gelmediğini, ihtimale binaen maddi tazminat istenemeyeceğini, talep edilen manevi tazminatın fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının, gönderinin alıcı kısmına sadece "Sağlık Bakanlığı Sağlık Eğitimi Genel Müdürlüğü" ibaresini yazdığını, bu birimin geniş bir alana yayıldığını, birden fazla kalem ve müracaat birimi olduğunu, sınava girme yeterliliğinin sınavı kazanmakla eşdeğer anlama gelmediğini, ihtimale binaen maddi tazminat istenemeyeceğini, talep edilen manevi tazminatın fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının evraklarını hazırlayarak kuruma gönderilmek üzere davalıya verdiği, davalının tam kusurlu hareketi ile gönderiyi alıcı kuruma teslim etmediği, bu yüzden davacının sınava giremediği, doçent doktor olan davacının klinik şefi sınavını kazanmasının %100 gerçekleşeceği ve bu sınavı kazanacağının kabul edildiği, bu sebeple en az 5 yıllık bir dönem için maaş ve döner sermaye

farkından mahrum kaldığı, manevi tazminat koşullarının da oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne ve maddi tazminat olarak 23.958,80 TL, manevi tazminat olarak da 5.000,00 TL olmak üzere toplam 28.958,80 TL'nin dava ve ıslah tarihlerinden itibaren değişen oranlardaki reeskont faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dava, davalı şirketin davacı tarafından gönderilen evrakları alıcı kuruma geç teslim etmesi nedeniyle sınava girilememesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davacının anılan sınavı kesin kazanacağı, bu nedenle de maaş ve döner sermaye kaybından dolayı zarara uğradığı kabul edilmişse de davacının talebi ve mahkemenin kabulü varsayıma dayalı olup somut olarak kanıtlanamayan ve varsayıma dayanan talebin reddedilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu sebeple davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 10/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1010, Karar No: 2011/5525, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1010 E.  ,  2011/5525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından mahkûmiyetine dair Sincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.11.2005 gün ve 2005/168 Esas, 2005/179 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun olarak sanığın işlediği kabul olunan reşit olmayan mağdure ile rızası ile cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarının 765 sayılı TCK.nın 416/son ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, sanığın mahkûmiyetine dair 15.11.2005 tarihli hükümden itibaren zamanaşımını kesen bir işlemin olmadığı, inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.