muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3117, Karar No: 2022/4880, Tarih: 22.06.2022

Manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçları, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlamaktadır. Manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir. Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile, gerekse iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin manevi zararının giderilmesini gerekli kılmaktadır. Tutuklanan kimseye verilecek manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır. Bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği, haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi, sonuca etkili görülmediğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacının davanın kabulü gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 24.04.2017 tarihli, 2017/1291 Esas, 2017/1393 karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE; 22/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25264, Karar No: 2018/16887, Tarih: 10.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/25264 E.  ,  2018/16887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Çayır niteliğindeki ... Köyü 107 ada 11 parsel sayılı taşınmaza ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmünONANMASINA, peşin alınan harçların istenildiğinde iadesine, 10/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6002, Karar No: 2013/21114, Tarih: 30.10.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/6002 E.  ,  2013/21114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasını satın alma ve suç eşyasını almaya yardım etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında suç eşyasını satın almaya yardım etme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Sanık hakkında hükmolunan cezanın türü, miktarı ve karar tarihine göre, 1412 sayılı CMUK.nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, sanık ... savunmanının temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

II-Sanık hakkında suç eşyasını satın alma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise:

Oluşa ve dosya kapsamına göre, 27.03.2007 günü belli olmayan bir saatte jandarmaya yapılan telefon ihbarında ismini vermeyen bir şahsın sanık ...'ün Adana ilinden temin ettiği motorsikletleri üçte bir fiyatına köyde sattığını söyleyip sanıktan motorsiklet satın aldığını iddia ettiği birçok kişinin ismini vermesi üzerine açılan soruşturmada, ihbarda adı geçen ve suç eşyasının satın alınması suçundan aldığı mahkumiyet hükmünü temyize getirmeyen sanık ...'da ikinci el değeri 500 TL olan bir adet sağlam nitelikte plakası ve trafik tescil belgesi olmayan motor şasi numarası kazınarak çizilmiş siyah renkte Mobylette Bionik 52 model motorlu bisikletin bulunduğu, sanık ...'ın aşamalarda bu motorlu bisikleti yaklaşık üç ay önce sanık ... ...'ten 240 TL'ye satın aldığını, çalıntı olup olmadığını bilmediğini söylediği, sanık ... savunmalarında diğer sanık ...'a motorlu bisiklet sattığı yönündeki iddiayı ve yüklenen suçu kabul etmediğini belirttiği ve dosya kapsamında suça konu motorlu bisikletin çalıntı ya da kayıp olduğuna dair delilin de bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanık ...'ün yüklenen suçu işlediğine ilişkin, diğer sanık ...'ın suç atma niteliğinde kalan anlatımı dışında, hükümlülüğüne yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraatı yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 30.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22615, Karar No: 2014/22767, Tarih: 01.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/22615 E.  ,  2014/22767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkındaki 27/11/2007 gün ve 2006/345 Esas - 2007/224 Karar sayılı ilk kararda CMK'nın 231.maddesi kapsamında verilen "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" dair hükmün mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının yanı sıra hırsızlık suçunu da kapsadığı belirlenerek yapılan incelemede;

I) Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 Sayılı Yasanın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı kabul edilerek yapılan incelemede;

27/11/2007 tarihli karar ile suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçundan 9.000,00 TL, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan ise 18.250,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş olup, itiraz üzerine .... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 15/01/2008 tarihli kararı ile itirazı kabul ederek dosyayı mahkemesine iade etmesi nedeniyle, mahkemece duruşma açılarak eksiklikler giderilmek suretiyle 06/02/2008'de yeniden iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kez Cumhuriyet savcısının mala zarar verme suçundan 3.640,00 TL yerine 1.000,00 TL eksik ceza tayin edildiğinden bahisle itiraz etmesi üzerine, mahkemenin 13/02/2008 tarihli ek kararı ile mala zarar verme suçundan 3.640,00 TL'ye hükmedildiği, her iki kararın da 14/03/2008 tarihinde kesinleştirilmesinden sonra 01/01/2009 tarihinde yeni suç işlendiği ve bu suçtan mahkumiyetinin kesinleştiği belirlenerek; suç tarihi itibariyle 12 yaşını doldurmuş olup da 15 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 116/4, 31/2. maddelerinde tanımlanan mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre aynı Kanunun 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerindeöngörülen 6 yıllık zamanaşımının suçun işlendiği tarih olan 21/11/2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE,

II) Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi nedeniyle hükmün açıklanmasına karar verilen suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanunun 230. maddesi gözetilerek yeniden hüküm kurulması gerektiği halde yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuk kovuşturma evresinde müdafii huzurundaki 06/02/2008 tarihli ifadesinde uzlaşmayı kabul etmediğini belirtmiş ise de, bu tarihte yaşının küçük olması nedeniyle uzlaşma teklifinin 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24 ve 5271 sayılı CMK'nın 253/4 ve 254. maddeleri uyarınca kanuni temsilcisine yapılması gerektiği gözetilerek, usulüne uygun uzlaşma önerisinde bulunulmadan yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 01.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3385, Karar No: 2016/8555, Tarih: 20.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/3385 E.  ,  2016/8555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.03.2014 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 09.07.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı şirket vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan günü 18.10.2016 için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan bir kısım davalılar vekili Av. ... geldiler. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Davacı vekili 25.3.2014 tarihli dilekçesiyle davalılardan yüklenici ... ile diğer davalılar arsa sahipleri arasında dava konusu 229 ada 17 parsele ilişkin 19/9/2011 tarih 02369 yevmiye numarası ile düzenlenmiş arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile davalı yükleniciye bırakılan 1. kat 4 nolu mesken cinsli bağımsız bölümü davalı yüklenicinin davacı firmadan hazır beton alımından kaynaklanan borcuna karşılık 12.2.2013 tarihli adi yazılı satış sözleşmesiyle ve sonra 13.2.2013 tarihli 01229 yevmiye nolu noter satış vaadi sözleşmesiyle 80.000 TL bedelini peşin ödeyip satın aldığını, ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı yüklenici ... davaya cevap vermemiştir.

Davalı arsa sahipleri vekili Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/82 Esas sayılı tespit dosyasında 18.11.2013 tarihli raporda yüklenicinin inşaatı %60 oranında terk etmesi nedeniyle 22.4.2014 tarihli noterden çekilen ihtarnameyle inşaat sözleşmesinin feshedildiğini, projeye aykırı imalat nedeniyle 72.000 TL imar para cezası kesildiğini, edimini yerine getirmediğinden 13 aylık gecikme tazminatı bedelinin 150.000 TL'ye ulaştığını, inşaatın bugünkü seviyesine kendi katkılarıyla getirildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Arsa sahipleri olan davalılarca Sulh Hukuk Mahkemesi'nde 18.11.2013 tarihinde 2013/82 sayılı dosyada yaptırılan tespit sonucunda, binadaki dairelerin %60'nın tamamlandığının anlaşıldığı, 3.4.2015 tarihinde yapılan keşif sonucu düzenlenen raporda ise dava konusu dairenin %90'nının tamamlandığının tespit edildiğini, aradaki farkın davalı arsa sahipleri tarafından yapıldığının sabit olduğu, yüklenicinin edimini yerine getirmediği, davacının mevcut duruma göre davalı ...'e karşı sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak davası açması gerektiğinden söz edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davaya konu olayın, temlik işleminin hukuki niteliği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yüklenicinin borçlarının neler olduğu ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızası alınması gerekmez. Temlik, hatta borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar ve hükümlerini hasıl eder. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir. Kural budur. Şu hale göre temlik anına kadar borçlu temlikin dışında iken temlik anından itibaren evvelki alacaklı temlik işleminin dışına çıkmaktadır.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin, arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da yukarıda açıklandığı üzere ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmüne göre “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman;

temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir” Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Temlikin konusu yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici, arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi Borçlar Kanununun 81. maddesinden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Burada yüklenicinin eser sözleşmesinden kaynaklanan borçlarının neler olduğuna ilişkin bazı açıklamaların yapılması gerekmektedir. Genel olarak, eser sözleşmelerinde yüklenici, belli bir sonucu meydana çıkararak onu iş sahibine teslim etmeyi taahhüt eder. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin "eseri meydana getirme borcu" dayanağını Borçlar Kanununun 355. maddesinden alır. Anılan hükme göre; "İstisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder." Yasada "şey" olarak ifade edilen "eser"dir.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez;

Somut olaya gelince davalı arsa sahipleriyle davalı yüklenici arasında düzenlenen 19.9.2011 tarihli inşaat sözleşmesine göre 7.12.2012 tarihinde kat irtifakı suretiyle davalı arsa sahipleri adına kayıtlı olan 17 sayılı parselde 4 nolu mesken cinsli dava konusu taşınmazın yükleniciye bırakıldığı anlaşılmaktadır. Davalı arsa sahipleri 2013/82 sayılı tespit dosyasında alınan 18.1.2013 tarihli rapora göre yüklenicinin inşaatı %60 oranında terk etmesi nedeniyle, 22.4.2014 tarihli ihtarname ile inşaat sözleşmesini feshettiklerini ve kalan kısmın kendileri tarafından yapılmakta olduğunu ileri sürmüşlerdir. Davacı ise, şahsi hakkının bertaraf edilmemesi amacıyla, dava tarihinden sonra fesih yapıldığını, bu nedenle davalı arsa sahibiyle yüklenicinin kötü niyetli ve muvazaalı hareket ettiklerini ileri sürmüştür. Açıklanan nedenle mahkemece sadece dava konusu bağımsız bölümün değil, inşaatın bütününün seviyesinin keşfen uzman bilirkişi vasıtasıyla tespit ettirilmeli, tarafların iddia ve savunma delilleri toplanıp incelenerek yukarıdaki ilkeler doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme

yapılarak davacının yüklenicinin halefi olarak şahsi hak kazanıp kazanmadığı belirlenerek bir karar verilmesi gerekir.

Eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabülü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 1.350 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17957, Karar No: 2017/7827, Tarih: 13.11.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/17957 E.  ,  2017/7827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... Köyü çalışma alanında bulunan ve 1977 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz bölümü hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın davalı ... yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulü ile, fen bilirkişisinin 10.12.2012 havale tarihli raporunda kırmızı kalemle boyalı olarak gösterilen 4.630,33 metrekare yüzölçümlü taşınmazın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; 4721 sayılı TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerine dayalı tescil isteğine ilişkindir. Kadastroca tescil harici bırakılan yerler için açılan tescil davalarında TMK’nın 713/4 ve 5. fıkraları gereğince keşif sonucu elde edilen bilirkişinin rapor ve krokisine göre gerekli ilanların yöntemine uygun bir biçimde yapılması, yasal 3 aylık sürenin dolmasının beklenilmesi ve ilanın yapıldığı gazete ile ilan tutanaklarının dosya arasına konulması gerekir. Mahkemece bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 13.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1803, Karar No: 2023/4835, Tarih: 03.04.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/1803 E.  ,  2023/4835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın esastan reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili davacının 2013-2018 yılları arasında Viranşehir Çadırkent Konaklama Tesislerinde temizlik, tercüman ve genel hizmet biriminin genel şefliğini yapan alt işveren şirketler nezdinde çalıştığını, tüm personelin tamamının personel işlemleri, yıllık izinleri, günlük idari izinleri, gerekli tutanakların tutulması vs. işlemlerin davacı tarafından gerçekleştirildiğini, buna rağmen son alt işveren tarafından meslek kodu girişinin temizlik personeli olarak yapıldığını, ancak kendisine ön muhasebe olarak giriş yapıldığının belirtildiğini, müvekkili davacının 2018 yılının Mayıs ayında kadrolu işçi olarak ... İl ... İdaresinde çalışmaya başladığını, çalışmaya başlamadan önce ... İl ... İdaresi tarafından kendisine evrak imzalatıldığını ve bunları imzalamazsa çalışamayacağının belirtildiğini, davacının daha sonra öğrendiği üzere bu evraktan birinin kendisinin temizlik personeli olarak çalıştığını beyan ettiği evrak olduğunu, davacının bunun üzerine işverene başvurduğunu, kendisine verilen cevapta bilgi işlem personeli olarak görevlendirildiğinin belirtildiğini, bundan sonra meslek kolu ve kodunun düzeltileceğinin açıklandığını, ancak bununla ilgili işverence herhangi bir işlem yapıldığını ve meslek kodunun düzeltilmediğini, müvekkilinin hâlihazırda fiilen bilgi işlem destek personeli olarak çalıştığını, davalı tarafından 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun (5510 sayılı Kanun) 102 nci maddesine aykırı davranıldığını ileri sürerek müvekkilinin Sosyal Güvenlik Kurumuna (SGK) hukuka aykırı olarak temizlik personeli olarak bildirilen meslek kodunun bilgi işlem destek personeli olarak düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP