muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/757, Karar No: 2013/1034, Tarih: 10.07.2013

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 15.07.2011 gün ve 2011/4 Esas 2011/4 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, Hâkimlerin görevlerini yaparken yargısal faaliyetleri sebebiyle, kasıtla veya ağır ihmalle kanuna açıkça aykırı karar vermiş olmaları durumunda, vermiş oldukları zararlar için, HMK 46. maddesinde sayılan hallerde, haklarında tazminat davası açılabilecektir.

HMK’nun 46, 2802 sayılı Kanunun 93/A ve mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573 ve devamı maddelerine göre, hâkim ve savcıların bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet ve kararları nedeniyle ancak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilecek olup; kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk sebeplerine dayanılarak da olsa hâkim veya savcı aleyhine tazminat davası açılamayacağı her türlü kuşku ve duraksamadan uzaktır. Yargı yetkisinin özellikleri, hâkimlerin kişisel sorumluluğunda özel bir düzenin uygulanmasını zorunlu kılmıştır. Zira yargı görevinin bağımsızlık ve tarafsızlık içinde aksatılmadan yerine getirilmesi esastır.

Kuşkusuz; adaletin gerçekleşmesi, hâkim hakkında sorumsuzluk müessesesinin kabulünü gerektirmez. Ancak, hâkimin hukuki sorumluluk halleri benimsenirken, yargısal faaliyetten ibaret olan esas görevinin aksatılmamasına büyük özen gösterilmesi zorunludur. Gelişigüzel bir sorumluluk sisteminin benimsenmesi, hâkimin bağımsızlığını ve tarafsızlığını tehlikeye düşürebilir.

Hâkimin yargılama faaliyetinden dolayı Devlet aleyhine tazminat davası açılabilmesi için; HMK’nun 46.maddesinde tahdidi olarak yazılı bulunan sebeplerin bir ya da bir kaçının gerçekleşmesi, hâkimin görevini yaparken davacıya karşı düşmanlığı veya karşı tarafla dostluğu nedeniyle, davacı aleyhine, kasıtla veya ağır ihmalle kanuna açıkça aykırı karar vermiş olması, kasten adalete ve yasalara aykırı karar verdiğinin yoruma ihtiyaç göstermeyecek derecede açık ve kesin olması, davacının karardan dolayı zarar görmesi ve hâkimin davranışı ile zarar arasında illiyet bağının olması ve bu hususların davacı tarafından kanıtlaması gerekir.

Somut olayda, davacı davasını HMK.nun 46. maddesinin (1). fıkrası c, ç ve e bentlerinde düzenlenen sorumluluk nedenlerine dayandırmıştır. Bu bentlerde;

c)Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması,

ç)Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması,

e)Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olmasından bahsedilmektedir.

Davacı, dava dilekçesi ekinde mahkeme kararının, Yargıtay ilamının, taşınmaz açık artırma ilanının, kıymet takdir raporunun usulünce onaylanmamış fotokopisini sunmuş ise de; yukarıdaki iddiasını ispata yarayacak delil sunmamıştır.

ç)Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması,

e)Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olmasından bahsedilmektedir.

Davacı, dava dilekçesi ekinde mahkeme kararının, Yargıtay ilamının, taşınmaz açık artırma ilanının, kıymet takdir raporunun usulünce onaylanmamış fotokopisini sunmuş ise de; yukarıdaki iddiasını ispata yarayacak delil sunmamıştır.

Her ne kadar Hâkim tarafından Eskişehir 1.İcra Hukuk Mahkemesi sıfatıyla verilen 2008/391 Esas sayılı kararda “bilirkişi raporuna” atıf bulunmakta ise de; hâkimin gerçekten olmayan bir rapora atıf yapmak suretiyle davacı aleyhine karar vermek kastı ile hareket etmediği, hâkim tarafından, kararın yazımı sırasında yapılan bir hatadan kaynaklandığı savunulmuş olup, nitekim kararın temyizi üzerine Yargıtay 12.Hukuk Dairesince bu hususa da değinilerek karar bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyulmuş ve bozma doğrultusunda itirazın reddine karar verilmiş, karar kesinleşmiştir.

Davacı, Hâkim hakkında aynı gerekçelerle Adalet Bakanlığına şikâyette bulunmuş, Ceza İşleri Genel Müdürlüğünce “işlem yapılmasına yer olmadığına” karar verilmiş, davacının işlemin iptali için İdare Mahkemesine açtığı dava da reddedilmiştir.

Davacının alacağını alıp almayacağı belli değildir. Bu konuda hukuki yollar henüz tüketilmemiştir. Hâkimin kararı ile doğduğu iddia edilen zarar arasında illiyet bağı bulunmamaktadır. Hâkimin davacıya zarar vermek amacıyla kasıtlı ya da ağır kusurla hareket ettiğine dair hiçbir delil mevcut değildir. Bu nedenle davanın esastan reddine karar vermek gerekmiştir. Dava esastan reddedildiğinden HMK.nun 49.maddesi uyarınca davacı takdiren 2.500,00 TL disiplin para cezasına mahkum edilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlere, kararın dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, dosyadaki kanıtlara ve heyetin takdirine göre;

1.Davanın reddine,

2.HMK.nun 49.maddesi uyarınca davacının takdiren 2.500,00 TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına,

3.Davacı tarafından yapılan yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

4.492 Sayılı Harçlar Kanunu gereğince alınması gereken 32,40 TL başvurma harcı yerine 21,15 TL alınmış olduğundan eksik kalan 11,25 TL başvurma harcı ile 32,40 TL karar ve ilam harcı, peşin alınan 148,50 TL harçtan düşülerek, arta kalan 104,85 TL harcın karar kesinleştiğinde ve istek halinde ödeyene iadesine,

5.HMK’nun 333.maddesi gereği, hükmün kesinleşmesinden sonra, davacı tarafından yatırılan gider avansından kullanılmayan kısım kalması halinde, iadesine karar verilerek, tebliğ gideri avanstan karşılanmak suretiyle iade kararının davacıya tebliğine,

6.Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre davalı yararına takdir edilen 2.640,00 TL maktu vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine…”

5.HMK’nun 333.maddesi gereği, hükmün kesinleşmesinden sonra, davacı tarafından yatırılan gider avansından kullanılmayan kısım kalması halinde, iadesine karar verilerek, tebliğ gideri avanstan karşılanmak suretiyle iade kararının davacıya tebliğine,

6.Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre davalı yararına takdir edilen 2.640,00 TL maktu vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine…”

Dair oybirliği ile verilen 27.02.2013 gün ve 2012/5-2013/1 sayılı kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine kararın süresinde temyiz edildiğinin anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kâğıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacı dava dilekçesinde özetle; borçlu Kooperatif aleyhine kambiyo takibi yaptığını, borca ve imzaya itiraz üzerine, davaya bakan hâkimin tarafından imza incelemesi yaptırılmadığı halde, bilirkişi incelemesi yaptırılmış ve imzanın borçluya ait olmadığı gerçekleşmiş gibi takibin iptal edildiğini; temyiz üzerine kararın bozulduğunu, mahkemenin bozmaya uyarak lehine karar verdiğini, kararın kesinleştiğini; HMK.nun 46. maddesinin c, ç ve e bentlerine aykırı olarak karar veren Hakimin bu fiilinden dolayı zarara uğradığını belirterek, fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere 5.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, mahkemenin hatalı kararının temyiz üzerine düzeldiğini ve davacının herhangi bir zararının bulunmadığını savunmuştur.

Müdahil ise, iş yoğunluğu nedeniyle başka bir kararın gerekçesinin bu karara kopyalandığını, bu nedenle gerekçesi yanlış bir karar ortaya çıktığını, temyiz üzerine kararın bozulduğunu ve bozmaya uyarak davanın reddine karar verdiğini, herhangi bir hak kaybının söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Bir kısım üyelerce, mahkemece yapılan ön inceleme duruşmasının usulüne uygun olmadığından bahisle, esasa girilmeden mahkeme kararının salt bu nedenle bozulması gerektiği belirtilmiş ise de, Kurul çoğunluğunca bu görüşe iştirak edilmemiş; dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, Daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle yerel mahkemenin ilk kararının maddi hataya dayalı olup, bozma üzerine hatanın düzeltilmiş bulunmasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile 12.Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilamı harcı peşin alındığından başka harç alınmasına mahal olmadığına, 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12.maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na eklenen 93/A-5 fıkrası ve 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440.maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.07.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4905, Karar No: 2014/13949, Tarih: 09.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/4905 E.  ,  2014/13949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, çocuğun

kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna

yönelik değişen suç vasfına göre reşit

olmayanla cinsel ilişki suçundan ve

diğer üzerine atılı suçtan mahkûmiyet

katılan vekili

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii, katılan vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3463, Karar No: 2013/8362, Tarih: 24.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3463 E.  ,  2013/8362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi ve davalı Hazine vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde en eski tarihli olan memleket haritası ve hava fotoğrafları ile 1980 - 1985’li yıllara ait hava fotoğrafları ile bu hava fotoğraflarına dayanılarak elde edilen memleket haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının streskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelendiği ek rapor düzenlettirilerek,

bu dava dosyası içine konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklik giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 24/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12868, Karar No: 2020/228, Tarih: 07.01.2020

**13. Ceza Dairesi         2019/12868 E.  ,  2020/228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen 2.400 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ...’un temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 31/3 maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezaların türleri ve üst sınırlarına göre, aynı Kanunun 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 15.05.2011 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’un temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 07/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13605, Karar No: 2012/531, Tarih: 17.01.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/13605 E.  ,  2012/531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İ.İ.K.’nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin  haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince , borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan, ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda taşınmazın 130.000 TL. edeceği ve borçlunun haline uygun bir evi daha az bedelle satın alamayacağı bildirilmiştir.

Mahkemece yapılacak iş, bilirkişilerden ek rapor alınarak borçlunun taşınmazın bulunduğu Ankara'nın daha mütevazi bir yerinde haline münasip evi alabileceği değerin tespitinden sonra bu miktar mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7136, Karar No: 2011/10467, Tarih: 20.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/7136 E.  ,  2011/10467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 25.03.2010 tarihi itibarıyla imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı hususlarının Belediye Başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, patates, silajlık mısır ve kavunun sulu şartlarda 2010 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, dekar başına üretim gideri ve kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ilişkin veri listesinin İl Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden,

3-Davalılardan ...'nin vekiline verdiği vekaletnamenin temin edilmesinden, temin edilemezse adı geçen davalıya mahkemenin gerekçeli kararının ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12986, Karar No: 2012/3409, Tarih: 07.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/12986 E.  ,  2012/3409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Motorlu araçların sebep oldukları kazalarda yaralanan kimselerin tedavi giderlerini sekiz iş günü içinde ve zorunlu mali sorumluluk sigortası sınırları kapsamında ödememek eyleminden ... Sigorta A.Ş. hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 98. maddesine aykırılıktan dolayı 87.028 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 06.05.2009 tarihli ve 2009/178 kabahat sayılı idari yaptırım kararına yapılan itirazın kabulü ile idari para cezasının iptaline ilişkin Beyoğlu 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 05.10.2009 tarihli ve 2009/1047 müteferrik sayılı kararına itirazın reddine dair Beyoğlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.01.2010 tarihli ve 2009/748 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 20.10.2010 gün ve 64706 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 01.11.2010 gün ve KYB. 2010/270470 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

2918 sayılı Kanunun 8. maddesinde yer alan, karayollarında meydana gelen trafik kazaları ile ilgili ilk ve acil yardım hizmetlerinin Sağlık Bakanlığınca yerine getirileceği ve yapılan harcamaların tamamının Sağlık Bakanlığı Döner Sermaye İşletmesine 8 iş günü içinde yükümlü sigorta şirketlerince ödeneceği yolundaki düzenleme ile idari yaptırımın gösterildiği aynı Kanunun 98. maddesi hükmü birlikte değerlendirildiğinde, Sağlık Bakanlığınca yapılan harcamaların sigorta şirketlerince sekiz iş günü içinde ödenmediği takdirde idari yaptırım uygulanması gerektiği gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Beyoğlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.01.2010 gün ve 2009/748 gün ve Değişik iş Esas - Karar sayılı kararının CMK. 309/3.maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, 07.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2956, Karar No: 2011/6694, Tarih: 13.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/2956 E.  ,  2011/6694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ..., birleşen dava davacısı ... vekili Avukat .......tarafından, birleşen dava davalıları ........ vd. aleyhine 07/10/2004-20/08/2004 gününde verilen dilekçeler ile trafik kazası nedeniyle tazminatın dava ve birleşen dava ile istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; dava ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili Avukat ... ile davalı ... vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı-birleştirilen davanın davalılarının diğer temyiz itirazına gelince; asıl dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın; birleştirilen dava ise araçta meydana gelen değer kaybı ile kazanç kaybının ödetilmesi istemlerine ilişkindir. Yerel mahkemece, asıl ve birleştirilen dava dosyalarındaki istemlerin birer bölümü kabul edilmiş; karar, asıl davanın davacıları ...,.......,............,............,.........., ve davacı-birleştirilen davanın davalılarından ..........,........,.....,le davalı-birleştirilen davanın davacısı ... tarafından temyiz olunmuştur.

Asıl davanın davacıları, destekleri ...'ın sürücüsü olduğu araç ile davalının sürücüsü olduğu aracın çarpması nedeniyle desteğin ölümünden dolayı ölenin eşi ...yararına 5.000,00 TL, çocuğu, annesi, babası ve kardeşleri yararına 2.000,00'er TL manevi tazminat ödetilmesini istemişler; yerel mahkeme, dava konusu olayda davalının 3/8 oranda kusurlu olduğu benimsenerek, ölenin eşi ...yararına 2.000,00 TL, diğer davacılar yararına ise 1.000,00'er TL manevi tazminat takdir edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O