muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3509, Karar No: 2019/5401, Tarih: 09.12.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/3509 E.  ,  2019/5401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiyi kasten öldürme

HÜKÜM : CMK.nin 280/2 maddesi gereğince İstanbul 31 Ağır Mahkemesinin 04/10/2018 tarih 2017/106 Esas. 2018/394 Karar sayılı ilamıyla sanık ... hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün kaldırılarak sanığın beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan ...'ı öldürmeye teşebbüs suçundan TCK.nin 82/1-e, 35/2, 53/1-2-3, 63, CMK.nin 283. maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından sanık hakkında kurulan hükmün kaldırılmasına karar verildiği ve sanığın beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan mağduru öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulduğu, anılan karara karşı süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz talebinde bulunulmuş ise de sanığın cezaevinden göndermiş olduğu ve temyiz isteminden vazgeçme niteliğinde olan 22.07.2019 tarihli dilekçesi ile hükmün onanmasını talep etmesi karşısında,

müdafiinin temyiz talebinin 5271 sayılı CMK'nin 266/1 ve 298. maddeleri uyarınca REDDİNE, dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/12/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19197, Karar No: 2015/24991, Tarih: 21.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/19197 E.  ,  2015/24991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yusufeli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2012/237-2013/122

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1) Bilirkişi raporunda değerlendirmede esas alınan zeytinin değerlendirme yılı olan 2012 yılındaki dekar başına asgari ve azami verim miktarlarının İl/İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

2) 2012 yılı hasat döneminde zeytin bahçesindeki işlenmemiş zeytinin kg satış fiyatı ve aynı yılda dökümü yapılmış dekar başına üretim masraflarının (her bir masraf kalemi ayrı gösterilerek) ve verim miktarının Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Tarımsal Araştırma ve Politikalar Geliştirme Genel Müdürlüğü ile Tarımsal Ekonomi ve Politikalar Geliştirme Enstitüsü Müdürlüğünden (mevcut ise Artvin-Yusufeli'ndeki zeytinlikler içinde) araştırılarak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10912, Karar No: 2013/12583, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/10912 E.  ,  2013/12583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait iş yerinde 02.04.1987-31.10.2008 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini emeklilik sebebi ile feshettiğini, hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkiline ait işyerinde bir yıl beş ay süre ile çalıştığını, dava dışı Teksan A. Ş. bağlı gerçekleşen çalışma süresinden müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını ve davacının yıllık izinlerini kullandığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir .

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesini emeklilik sebepi ile fesheden davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, yıllık izinlerinin kullandırıldığına ilişkin delil ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2- Taraflar arasında uyuşmazlık davacı işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, davalıya ait iş yerinde yirmibir yıldan fazla çalışmış olan davacı, yıllık izinlerini kullanmadığını ileri sürmektedir. Davalı tarafça yıllık izin kullandırıldığına ilişkin delil sunulmamış ise de, davacının çalışma süresinin uzunluğu dikkate alındığında hak kazandığı yıllık izinlerinin tamamının kullandırmadığına ilişkin iddiasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği görülmektedir.

Somut olayda, davalıya ait iş yerinde yirmibir yıldan fazla çalışmış olan davacı, yıllık izinlerini kullanmadığını ileri sürmektedir. Davalı tarafça yıllık izin kullandırıldığına ilişkin delil sunulmamış ise de, davacının çalışma süresinin uzunluğu dikkate alındığında hak kazandığı yıllık izinlerinin tamamının kullandırmadığına ilişkin iddiasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği görülmektedir.

Davacı cevap ve delil listesinde sair tüm deliller demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan, davalı tarafa, yıllık izinlerini kullanıp kullanmadığı konusunda davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.05.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5223, Karar No: 2012/6350, Tarih: 24.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/5223 E.  ,  2012/6350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1-2003-2005-2006-2007-2008 takvim yıllarına ait suçlar yönünden; Beraat

2-26.09.2004 tarihli suç yönünden ; 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/1-b, 765 sayılı TCK'nun 80, 59, 647 sayılı Yasanın 6. maddesi gereğince 17 ay 15 gün hapis cezası, erteleme

1-2005-2006-2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarında;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; yüklenen suçların yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında anılan suçlardan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 24.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10729, Karar No: 2021/3141, Tarih: 24.02.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/10729 E.  ,  2021/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, kamu malına zarar verme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddine, mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı verilen 16.05.2018 tarihli hükmün, 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde öngörülen on beş günlük yasal süreden sonra 12.06.2018 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kamu malına zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktarları ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları ile aynı Kanunun 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını arttırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

3- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin bilirkişi raporunda suça sürüklenen çocuğun teşhisinin yapılamadığı, tanıkların da bir teşhisinin olmadığı bu nedenle suça sürüklenen çocuğun beraat etmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde suça sürüklenen çocuğun temyiz incelemesine tabi olmayan suça sürüklenen çocuklarla suçun meydana geldiği depoya ait bahçeye girerek maddi değeri 50.000 TL civarındaki bakır kabloları çaldığı şeklinde gerçekleşen olayda, bilirkişi raporuna göre görüntüdeki şahsın suça sürüklenen çocuk ... olabileceği belirtilmiş olup kesin olarak teşhis edilememiş olsa da; suça sürüklenen çocuğun diğer suça sürüklenen çocuklarla olay zamanı suçun gerçekleştiği yerde olduğunu ikrar ettiği anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebebi yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 24.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2309, Karar No: 2015/18260, Tarih: 10.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/2309 E.  ,  2015/18260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli .. İlçesi ... Köyü 158 ada 1 parsel (eski 103 ada 114 parsel) sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalılardan ... ve .. . vekiline verdiği vekaletname dosya içinde bulunmamaktadır. Vekaletname varsa ilgilisinden temini ile dosya içerisine konulması, vekaletname yoksa mahkeme kararının adı geçen davalılara tebliği ve temyiz süresinin beklenmesinden,

2-Bilirkişi kurulu raporunda münavebeye alınan buğday ve nohutun kuru şartlarda 2012 yılında dekar başına asgari-azami veriminin, kilogram başına asgari-azami toptan satış fiyatının ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5743, Karar No: 2024/2318, Tarih: 02.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5743 E.  ,  2024/2318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/408 E., 2023/635 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Giresun Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/498 E., 2022/947 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde özetle; davalının evliliğinin kendisine yüklediği görev ve sorumlulukları yerine getirmediğini, asabi davranışlarda bulunduğunu, fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığını, hakaret edip tehditte bulunduğunu, kadını birçok kez aldattığını, ortak konutu terk ettiğini, ortak çocuğun romatizma hastası olduğunu, tedavi için davalının maddî, manevî herhangi bir katkısının olmadığını, davalının evin ortak giderlerine herhangi bir katkı sağlamadığını iddia ederek, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasa sebebi ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davacıya verilmesine, aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, 50.000,00 TL maddî tazminat, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının dava dilekçesindeki iddiaların hiç birini kabul etmediklerini, gerçeği yansıtmadığını, davacının evin kapısını arka taraftan sürekli olarak kilitlediği için kişisel eşyaların dahi alamadığını, davacının evde yemek yapmadığını, davacının maaşını sadece kendi ihtiyacı için kullandığını, sürekli olarak botoks, lazer epilasyon, kıyafet giderlerine para harcadığını, sosyal medyada değişik filtreler kullanarak kendi fotoğraflarını paylaştığını, bu tür davranışların bulunduğu sosyal konuma uygun olmadığını konuşmaya çalıştıysa da davacının hiçbir zaman bunu kabul etmediğini belirterek, belirterek, haksız olarak açılan davanın reddine, boşanmaya karar verilmesi halinde davacı eşin kusurlu olması nedeniyle 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamındaki tanıklardan özellikle tarafların ortak çocuklarının görgüye dayalı bilgilerinin olduğu, davalının A. isimli bir kadınla mesajlaşmalarına şahit oldukları, davalı tanığı E. ve A.'in beyanlarına göre A. isimli kadının davalının akrabası olduğunu bildirdikleri, bu haliyle tanık beyanları arasında çelişki bulunmadığı gözetilerek davalının davacıya karşı güven sarsıcı davranışlarda bulunduğunun kabulünün gerektiği, yine davacı tanıkları Ö.ve Ö.B.'nin bu olay sonrası tarafların tartışma yaşadıklarını, bu tartışmada davalının davacıya "embesil, beyinsiz, aptal" ve "beyinsizsin, kadın olsan seni aldatmazdım" şeklinde sözlerle hakaret ettiğini, sonrasında da evi terk ettiğini beyan ettikleri, doğrudan görgü sahibi olan tanık anlatımlarına göre boşanmaya sebep olan son olayın bu şekilde gerçekleştiğinin kabulünün gerektiği ve davalıya kusur olarak izafe edildiği, davacının evin işlerini yapıp yapmadığı hususunda görgü sahibi olduğunu beyan eden tanık ifadeleri arasında çelişki bulunması nedeniyle bu hususun davacıya kusur olarak izafe edilmediği, tanık A.'nin beyanında davacının davalıya sık sık "sen büyüksün, yanımda babam gibi duruyorsun, kötü kokuyorsun" tarzında ifadelerde bulunduğu, bu tarz ifadelerin son zamanlarda arttığını bildirdiği, bu davranışların duygusal şiddet kapsamında değerlendirildiği ve davacıya kusur olarak izafe edildiği, tüm dosya kapsamından davalının ağır kusurlu tutum ve davranışları nedeniyle evlilik birliğinin devamı taraflardan beklenemeyecek şekilde temelinden sarsıldığı gerekçesi ile açılan boşanma davasının kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocuk ... yargılamada reşit olduğundan velâyet hususunda karar verilmesine yer olmadığına, ortak çocuğun reşit olduğu tarihe kadar geçerli olmak üzere aylık 750,00 TL tedbir nafakasına, davacının tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin reddine, davacı kadın yararına 20.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata, davalının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; aldatma iddialarını kabul etmemek kaydıyla bir an için davalının davacıyı aldattığı kabul edilse dahi tanığın da beyan ettiği üzere davacının davalıyı affettiğini ve ortak yaşam bugüne kadar devam ettiğini belirterek, kusur belirlemesi, boşanma davasının kabulü, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve miktarları yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; aldatma iddialarını kabul etmemek kaydıyla bir an için davalının davacıyı aldattığı kabul edilse dahi tanığın da beyan ettiği üzere davacının davalıyı affettiğini ve ortak yaşam bugüne kadar devam ettiğini belirterek, kusur belirlemesi, boşanma davasının kabulü, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve miktarları yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek,kusur belirlemesi, boşanma davasının kabulü, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve miktarları yönlerinden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğe yüklenen kusurların gerçekleşip gerçekleşmediği, kusur belirlemesine bağlı olarak kadının maddî ve manevî tazminata hak kazanıp kazanmayacağı, kadın yararına hükmedilen tazminat miktarlarının hakkaniyete ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı, boşanma davasının kabulünün usul ve yasaya uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...