muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/19498, Karar No: 2023/3094, Tarih: 05.04.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/19498 E.  ,  2023/3094 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/78 E., 2016/61 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.10.2012 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 54 üncü maddesi dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 36. Sulh Ceza Mahkemesinin, 28.01.2014 tarihli ve 2012/608 Esas, 2014/50 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Karar 22.02.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 89. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2015 tarihli ve 2014/888 Esas, 2015/436 Karar sayılı kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının devamına karar verilmiştir. Karar 03.07.2015 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşti.

3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/61 Karar sayılı kararı ile sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri

"Ceza yargılamasının prensipleri arasında delil serbestisinin bulunduğu, bunun içerisinde yasaların kabul ettiği her türlü delilin bulunabileceği, bu deliller içerisinde başkaca maddi delillerle desteklenen ve belirli şartlar taşıyan ikrarın da olduğu, ceza hukukunda bu şartları taşıyan ikrara itibar edilmesine engel olan bir hükmün bulunmadığı, bu nedenle hükümlünün ikrarının, iddia edilen olayın kapsamı içerisinde hangi aşamada olduğu, ikrarda bulunanın özgür iradeye dayalı olarak ikrarda bulunup bulunmadığı, başka

maddi deliller ve emarelerle desteklenip desteklenmediği ve hayatın olağan akışına uygun olup olmadığı yönlerinin irdelenmeden veya dosyaya yansıyan olayın başlangıç ve sonrası ile ilgili tutanaklarda isimleri geçen şahısların ifadeleri alınmadan hüküm kurulmasında, isabet görülmediğinden bozulması " talep edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/61 Karar sayılı kararı ile;

" 05.09.2012 günü saat 17:30 sıralarında İstanbul Fatih Aksaray mah. Helvacı Tahsin sokak üzerinde kolluk görevlileri tarafından yapılan kontrol ve aramalar sırasında, sanığın yapılan kaba üst aramasında pantolonunun sol ön cebindeki sigara paketinin içerisinde kağıda sarılı halde ot esrar diye tabir edilen uyuşturucu maddenin ele geçirilen olayda alınmış bir adli arama kararı bulunmamaktadır. Bu durum, CMK'nın 223/9. maddesinde belirtilen, yargılama yapılmasını gerektirmeyen derhal beraat kararı verilmesini gerektiren hallerdendir, adli arama kararı alınmasını gerektiren olayda arama yapılması hukuka aykırıdır. Böyle bir arama sonucu bulunan ve suçun maddi konusunu oluşturan delilleri ya da suçun maddi konusu hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmiş olacağından , ikrar bulunsa bile Anayasanın 38/6. maddesi ile CMK' nın 206/2. maddesinin a bendi , CMK 217/2. maddesi, 230/1-b maddesi uyarınca hükme esas alınamaz. Hukuka aykırı olan bu arama sonucunda elde edilen delillerin hükme esas alınması mümkün bulunmadığından, Bu durum, CMK'nın 223/9 .maddesinde belirtilen , yargılama yapılmasını gerektirmeyen derhal beraat kararı verilmesini gerektiren hallerdendir. Bu sebeple sanığa atılı eylem kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğundan" sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; İlk Derece Mahkemesinin suçun sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; İlk Derece Mahkemesinin suçun sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun bulunmuştur.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/61 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair husular yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/26911, Karar No: 2012/15997, Tarih: 05.06.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/26911 E.  ,  2012/15997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2009/188985

MAHKEMESİ : Kemah Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2009

NUMARASI : 2006/37 (E) ve 2009/9 (K)

SUÇLAR : Kasten yaralama, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın aşamalarda verdiği benzer nitelikteki ifadelerinde, olaydan bir gün önce kendisini dövmesi nedeniyle hakkında şikayetçi olduğu sanık Cengiz ile o olayda tanık olan sanık Mehmet' in gece 23.30 da bağ evinin balkonuna gelerek, kendisini dövdüklerini, Mehmet' in ayrıca boğazına bıçak dayamak suretiyle kendisini yaraladıklarını, olay sırasında yanında tanık S.D..' ın bulunduğunu iddia etmesi, aldırılan doktor raporunda kısmen iddiayla örtüşen yaralanmalara yer verilmiş olmasına rağmen, tanık S.D..' ın katılanın yanına hiç gitmediğini, olayın iddia edildiği saatlerde sanıklarla birlikte sanık Cengiz' in evinde olduğunu söylemesi, atılı suçu kabul etmeyen sanıkların ise ayrıntılı olan savcılık ifadelerinde, karakolda ifade verdikten sonra saat 22.00 sıralarında sanık Cengiz' in evine gittiklerini, tanık Suat' ın da kendileri ile birlikte olduğunu, katılanın psikolojik sorunları bulunması nedeniyle kendisini yaralamış olabileceğini savunmaları, katılanın olaydan sonra sesler üzerine olay yerine geldiğini bildirdiği tanık İ.. K..' ın ise ifadesinde, “bağırma sesi duymaları üzerine bir arkadaşı ile koşarak gittiklerinde, katılanın paniklemiş ve korkmuş vaziyette olduğunu ve kendilerine darp edildiğini söylediğini, alnında küçük bir sıyrık dışında, darba uğradığına dair bir belirti bulunmadığını” belirtmesi karşısında; bir gün önce meydana geldiği belirtilen olaya ilişkin soruşturma evrakları getirtilerek incelenip, katılanın vücudunda meydana gelen yaralanmanın o olay sırasında oluşup oluşmadığı tespit edilerek, katılanın iddia edildiği gibi kendisine zarar vermesine neden olacak bir psikolojik rahatsızlığının bulunup bulunmadığı ve rahatsızlığı varsa ifadesine itibar edilip edilmeyeceği konusunda Adlı Tıp Kurumundan rapor aldırılarak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile, katılanda meydana gelen yaralanmaya ilişkin doktor raporu ile tanık İlyas' ın ifadesi yeterince irdelenmeden yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4364, Karar No: 2006/8038, Tarih: 17.05.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/4364 E.  ,  2006/8038 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Gıda ve Temizlik Hiz San.Tic.Ltd.Şti vekili avukat ... ile ... Devlet Hastanesine izafeten Mal Müdürlüğü vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Yüksekova Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.12.2004 ... ve 204-424 sayılı hükmün davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

İncelemesine gerek görülen Yüksekova İcra Müdürlüğü'nün 2003/446 sayılı takip dosyası ile ... Devlet Hastanesi ... Gıda ve Temizlik Hiz.San.Tic.Ltd.Şti. arasında imzalandığı anlaşılan 8.4.2003 tarihli mal alım satım sözleşme aslının 27.12.2005 günlü karar ile istenildiği, sözleşme aslının gönderilip icra takip dosyasının gönderilmediği anlaşılmıştır. Bu nedenle icra takip dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosayının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3698, Karar No: 2022/16176, Tarih: 12.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/3698 E.  ,  2022/16176 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, Sahte fatura düzenleme

...

...

1)Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 tarihli, 1999/11-273 Esas ve 1999/288 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere, defter ve belgelerin çalındığı, kaybolduğu, bulunamadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde, VUK'nin 139. maddesinde yazılı hususlarla usulüne uygun tebligatın aranmasına gerek bulunmadığı; sanığın, çalışanı olan ... 'in iş yerindeki defter ve belgelerini alıp götürdüğünü, kendisine ulaşamadığını, daha sonra da vefat ettiğini öğrendiğini, bu nedenle defter ve belgelere ulaşamadığını beyan etmesi karşısında sanığın savunmasının yasanın aradığı anlamda mücbir sebep oluşturmadığı gözetilmeden, tüm unsurları itibarıyla oluşan "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçundan sanığın mahkumiyeti yerine beraatine hükmolunması yasaya aykırı,

2) Suçun sübutu halinde "defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu ile sanığın mahkumiyetine konu 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte belge düzenleme" suçları yönünden; hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle, değişik 213 sayılı Kanun'un 359. maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, sahte fatura düzenleme suçu yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunda ise hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.10.2022 tarihinde 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasının olağanüstü zamanaşımı süresi gerçekleştiği nazara alınarak düşmesi gerektiğine dair Başkan vekili ...'ın karşı oyu ile oy çokluğuyla diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

Başkan V. (K.O.)

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 12.10.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 12.10.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1. maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6. maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4. maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1. maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 20.10.2022

...

11. Ceza Dairesi Üyesi
Yargıtay — Esas No: 2015/18584, Karar No: 2016/10786, Tarih: 01.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/18584 E.  ,  2016/10786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.06.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/1925, Karar No: 2011/847, Tarih: 31.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/1925 E.  ,  2011/847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 09/04/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu haberin yayın biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Dava konusu haberin yayın biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “...5.000,00...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “...2.500,00..." sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan "...270,00..." ve "...135,00..." biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "...135,00..." ve "...270,00..." sayı dizilerinin yazılmasına; 3 nolu bendinde yer alan "...270,00..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...135,00..." sayı dizisinin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 4 ve 5 nolu bentlerinde yer alan "...600,00..." biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "...575,00..." sayı dizilerinin yazılmasına; davacı tarafından yapılan yargılama giderlerine ilişkin 6 nolu bendinde yer alan "...12,42..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...6,21..." sayı dizisinin yazılmasına; davalılar tarafından yapılan yargılama giderlerine ilişkin 7 nolu bendinde yer alan "...7,75..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...8,25..." sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.