muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2865, Karar No: 2013/11779, Tarih: 11.04.2013

çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının sulama yapılan altı aylık sürede günde 1 saatlik yemek arası düşüldükten sonra haftada yedi gün 14 saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak yukarıda açıklanan Dairemizin ilke kararlarında belirtilen esaslar dikkate alındığında ara dinlenmenin 1.5 saat olarak kabulü gerekirken 1 saat olarak kabulü hatalıdır.

3. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftada 7 gün çalışıp 53 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ayrıca yılda 26 hafta tatili günü çalıştığı kabul edilerek hafta tatili ücreti alacağı da belirlenmiştir. Ancak pazar çalışması hem fazla çalışma hem de hafta tatili ücreti hesaplamasında mükerrer yapıldığından hükmün bozulması gerekmiştir.

4. Mahkemece yıllık izin ücreti alacağına yasal faiz uygulanması gerekirken en yüksek mevduat faizi uygulanması da isabetsizdir.

4. Mahkemece yıllık izin ücreti alacağına yasal faiz uygulanması gerekirken en yüksek mevduat faizi uygulanması da isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14174, Karar No: 2013/10537, Tarih: 06.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/14174 E.  ,  2013/10537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 113 ada 8, 114 ada 6 ve 14; 117 ada 1; 129 ada 2, 7, 32, 95; 130 ada 15, 47 ve 117; 139 ada 4 parsel sayılı yüzölçümleri tutanaklarında yazılı taşınmazlar miras yoluyla gelen hakka, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak ... ve paydaşları ile ölü olduğu tutanağın beyanlar hanesinde belirtilmek suretiyle ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... miras yoluyla gelen hakka dayanarak dava konusu taşınmazların kök muris ... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazların ... oğlu ... mirasçıları adına veraset ilamındaki payları oranında tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya, mahkemece, toplanıp değerlendirilen deliller ile duruşma tutanaklarına, yansıyan bilgi ve belgelere göre dava konusu taşınmazların, tarafların ortak miras bırakanı ... oğlu ...'den kaldığı, ortak miras bırakanın ölüm gününden sonra tüm mirasçıların katılımı ile yöntemine uygun bir paylaşmanın yapılmadığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davalı ...'nin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki; Kadastro Hakimi infazı mümkün doğru sicil oluşturmak zorundadır. Mahkemece ...'nin mirasçıları ve paylarının 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 25. maddesine göre belirlenmesi ve taşınmazların payları oranında mirasçıları adlarına tesciline karar verilmesi gerekirken, mirasçıların kimlik bilgileri ve payları belirlenmeden mirasçılık belgesine atıfta bulunularak dava ve temyize konu taşınmazların ... mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, dava konusu 113 ada 8, 114 ada 6 ve 14, 117 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan muhdesatların kim tarafından meydana getirildiği belirlenerek, muhdesatların ortak miras bırakan dışında kişiler tarafından meydana getirildiğinin anlaşılması halinde, taşınmazlar üzerindeki muhdesatların niteliği belirlenerek, meydana getiren kişilere ait olduğunun 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 19. maddesi hükmü uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi gerekirken bu konuda olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması dahi isabetsiz, davalı ...'nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 06.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/36508, Karar No: 2013/28979, Tarih: 12.12.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/36508 E.  ,  2013/28979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanığın köyün harman yerindeki otları temizlemek amacıyla yakması sonucu, ateşin kontrolden çıkarak şikayetçinin samanlığına sıçraması ve odunlarına zarar vermesi şeklinde gelişen olayda, eylemin TCK.nun 171/1-a maddesinde düzenlenen taksirle yangına neden olma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12612, Karar No: 2020/2457, Tarih: 12.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/12612 E.  ,  2020/2457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan; beraat

Defter ve belgeleri gizleme suçundan; hükmün açıklanmasının geri bırakılması

A) Sanık hakkında “defter ve belgeleri gizleme” suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca temyizinin mümkün olmayıp, itiraza tabi olduğu ve itiraz merciincede incelendiği anlaşılmakla; katılan vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B)Sanık hakkında "2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

C)Sanık hakkında "2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamada, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz nedenlerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

12.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25890, Karar No: 2018/1216, Tarih: 25.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/25890 E.  ,  2018/1216 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı...01/05/2000 tarihinden işten çıkartıldığı 31/12/2012 tarihine kadar apron giriş kapısı temizlik işçisi olarak çalıştığını, 2006 yılından sonra bir yıl genel müdürlük binasında temizlik işçisi olarak daha sonra sosyal tesislerin bulaşıkhanesinde bulaşıkçı olarak çalıştığını, en son ücretinin yemek ve yol dahil 923,00 TL. olduğunu, davacının asıl işveren....bünyesinde değişik alt işverenlerde çalıştığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı... vekili, davacının müvekkiline ait taşeron şirkette 01/05/2010-31/12/2012 tarihleri arasında çalıştığını, ancak davacının asıl işveren bünyesinde faaliyet gösteren çeşitli taşeron şirketlerde çalışmasının da bulunduğunu, bu dönem dışında ve kıdem-ihbar tazminatı dışında müvekkil şirketlerinin bir sorumluluğu bulunmadığını, davanın asıl işveren olan ... açılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

.... vekili, hizmet binası ile işletmekte olduğu hava limanı/ meydanlardaki temizlik hizmetlerinin ihale ile piyasaya yaptırıldığını, davacının işten ayrıldığı dönemde temizlik hizmetlerinin diğer davalı şirket tarafından yürütüldüğünü, davacının hizmet akdinin diğer davalı taraf ile imzalandığını, kendilerinin sorumluluğunda olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalıların iş sözleşmesini fesihte haksız oldukları, asıl ve alt işveren olarak alacaklardan sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizce bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle;

“Somut uyuşmazlıkta; davacı davalı işyerinde 2000-2006 yılları arasında temizlik görevlisi, 2007-2012 yılları arasında sosyal tesislerde bulaşıkçı ve son 7 ay ise yine temizlik görevlisi olarak çalıştığını, sosyal tesislerde haftanın 5 ya da 6 günü günde 12 saat çalıştığını, temizlik işi yaparken ise haftanın 6 günü 23.00- 07.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti talebinde bulunmuştur.

Bozma ilamında özetle;

“Somut uyuşmazlıkta; davacı davalı işyerinde 2000-2006 yılları arasında temizlik görevlisi, 2007-2012 yılları arasında sosyal tesislerde bulaşıkçı ve son 7 ay ise yine temizlik görevlisi olarak çalıştığını, sosyal tesislerde haftanın 5 ya da 6 günü günde 12 saat çalıştığını, temizlik işi yaparken ise haftanın 6 günü 23.00- 07.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti talebinde bulunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının çalışma sistemi ve vardiyaları konusunda somut beyanı olmayan tanık beyanlarına itibarla soyut ve varsayımsal şekilde davacının tüm çalışma dönemi için haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacının çalıştığı işyeri havaalanı olup giriş çıkışlar güvenlik nedeniyle kart sistemi ile yapılmaktadır. Davalı asıl işveren delilleri arasında bu kayıtlara dayanmış, diğer davalı alt işveren ise bilirkişi raporuna itirazında ilgili kayıtların celbini talep etmiş, mahkemece kayıtlar istenmemiştir.

Yukarıdaki ilke kararda açıklandığı üzere, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Mahkemece işyerine giriş ve çıkışları gösteren kayıtlar getirtilmeli, gerekirse ek rapor alınarak bu kayıtlara göre günlük çalışma saatleri tam olarak belirlenerek varsa fazla mesai ücreti hesaplatılmalıdır. Kayıtların olmadığı dönemler için ise, tanık beyanlarına göre ve davacının işyerinde çalıştığı dönemlerdeki çalışma saatleri ile vardiyaları somutlaştırılarak fazla mesai talebi değerlendirilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Davacı davalı işyerinde 2000-2007 yılları arasında yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek yıllık ücretli izin alacağı talebinde bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının hiç yıllık izin kullanmadığını beyan ettiğinden bahisle tüm çalışma dönemi dikkate alınarak yıllık izin ücreti hesaplanmıştır. Mahkemece HMK’nın 26. maddesindeki taleple bağlılık kuralı ihlal edilerek yıllık izin ücretinin hüküm altına alınması usul ve yasaya aykırıdır.” gerekçeleri belirtilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmuş ve yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozmadan sonra verilen karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtay'ın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan yerel mahkeme, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm kurmak zorundadır. Mahkeme uyma kararını kaldırarak, direnme kararı veremeyeceği gibi, hükmünün bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan bölümleri hakkında da farklı bir karar vermeden yeniden hükümde karar vermek zorundadır.

2-Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtay'ın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan yerel mahkeme, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm kurmak zorundadır. Mahkeme uyma kararını kaldırarak, direnme kararı veremeyeceği gibi, hükmünün bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan bölümleri hakkında da farklı bir karar vermeden yeniden hükümde karar vermek zorundadır.

Bozmaya uyulmakla bozma lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hak doğmuş olur. Hükmün bir kısmının bozma kapsamı dışında bırakılmasının amacı bu kısımların doğru olduğunu belirlemek, bozmanın sınırlarını çizmek ve bu şekilde usulü kazanılmış hakları oluşturup, korumaktır. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hak oluşturur.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemenin bozmadan önceki kararında davalı....13.995,68 TL.’lik fazla mesai ücretinden sorumlu tutulmuş, karar davacı tarafından temyiz edilmemiştir. Mahkemece bozmaya uyularak verilen kararda ise, davalı ....17.546,22 TL.’lik fazla mesai ücretinden sorumlu tutulmuştur. Bu durum, bozmaya uyulmakla davalı....lehine oluşan usuli kazanılmış hak ilkesine aykırıdır.

3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 63’üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63’üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi davalı işyerinde 2000-2006 yılları arasında temizlik görevlisi, 2007-2012 yılları arasında sosyal tesislerde bulaşıkçı ve son 7 ay ise yine temizlik görevlisi olarak çalıştığını, sosyal tesislerde haftanın 5 ya da 6 günü günde 12 saat çalıştığını, temizlik işi yaparken ise haftanın 6 günü 23.00-07.00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, turnike kayıtları ve tanık beyanları birlikte değerlendirilerek davacının haftada 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek alacak hesaplanmıştır.

Davacı tanıklarının davacının işyerindeki sosyal tesislerde yaptığı çalışmalara tanıklık ettikleri görülmüş olup, tanıkların davacının 12 saat çalışma 24 saat dinlenme esasına göre çalıştığını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, turnike kayıtları ve tanık beyanları birlikte değerlendirilerek davacının haftada 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek alacak hesaplanmıştır.

Davacı tanıklarının davacının işyerindeki sosyal tesislerde yaptığı çalışmalara tanıklık ettikleri görülmüş olup, tanıkların davacının 12 saat çalışma 24 saat dinlenme esasına göre çalıştığını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Dosyaya 13.10.2011-31.12.2012 tarihleri arasına ilişkin turnike kayıtları sunulmuş ise de, 13.10.2011-23.07.2012 tarihleri arasındaki dönemi kapsayan kayıtlarda yapılan çalışmaların haftalar itibariyle gün gün kayıtlı olmadığı, aralıklı olup boşluklar bulunduğu anlaşılmaktadır. Anılan dönem için sunulan kayıtlara itibar edilemez.

Dava dilekçesinde 2012 yılının son 7 ayında temizlik görevlisi olarak çalışıldığı beyan edilmiş olup, bu dönemde fazla mesai yaptığını davacı somut delillerle kanıtlayamamıştır. 6100 sayılı HMK'nın 25. maddesi uyarınca maddi vakıayla bağlılık kuralı gereğince davacının bu beyanı nazara alınarak fazla mesai hesabının 31.05.2012 tarihine kadar yapılması gerekir.

Davacı işçi sosyal tesislerde 12 saat çalışma 24 saat dinlenme esasıyla çalıştığını tanık beyanları ile kanıtlamış olup, Davacı 12 saat çalışıp 24 saat dinlenme esasında, ara dinlenme 1,5 saat düşüldüğünde günde 10,5 saat çalışmaktadır. Bu çalışmada davacı periyodik olarak üç haftalık süreçte ilk iki hafta haftanın beş gününden (10,5 X5): 52,5 takip eden 3. hafta ise 4 günden 44 saat çalışma yapacaktır. Ancak 3. hafta iki geceye denk geleceğinden ve gece çalışması 7,5 saati aştığında fazla çalışma sayılacağından davacının 3. hafta çalışmasında da 6 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmelidir. Davacının bu çalışma şekline göre 3 haftalık periyotlarda ilk iki haftada haftalık 7,5; 3. hafta ise 6 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek 01.01.2007-31.05.2012 tarihleri arası için hesaplama yapılmalıdır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ara dinlenme süreleri ve tanıkların sözünü ettiği çalışma düzenine göre hafta hafta belirleme yapılmadan yine gece çalışmasına denk gelen günler belirlenmeden haftalık 18 saat fazla çalışma hesabı yapılması hatalıdır. .

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2020/13056, Karar No: 2021/14371, Tarih: 15.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/13056 E.  ,  2021/14371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince ise;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, hırsızlık suçunda müşteki ...’a ait marketten 14 teneke yağ, 11 paket çay, üç paket çocuk bezi çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, suça konu eşyaları satın alan ... vve ...’dan kolluk görevlilerince teslim alınarak müştekiye iade edilen olayda, 3. kişilerin zararları iade veya tazmin yoluyla giderilmediği için 5237 sayılı TCK.nun 168. maddesinin uygulanma koşulları oluşmadığı halde anılan madde uyarınca suça sürüklenen çocuğun cezasından indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 15.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.