muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9556, Karar No: 2013/13547, Tarih: 30.10.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/9556 E.  ,  2013/13547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı Hazine, dava konusu taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında harman yeri olarak davalı ... adına tespit edildiği ancak harman yeri olarak kullanılmaması nedeniyle Medeni Kanun hükümleri gereğince çıplak mülkiyetin sahibi olan Hazine’ye devredilmesi gerektiğini ileri sürerek tapu iptali ve Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı ..., 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinde belirtilen hak düşürücü sürenin geçmesinden sonra dava açıldığını, ayrıca taşınmazın mevzuat hükümlerine uygun olarak adlarına tescil edildiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, on yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı Hazinenin temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda dava konusu taşınmazın harman yeri vasfını yitirdiği, taşınmazın 5393 sayılı Belediye Kanununun 79. maddesinde belirtilen taşınmazlardan olmadığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu 363 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında “harman yeri” niteliği ile yine kadastro parseli olarak davalı ... Belediyesi adına tespit ve tescil edildiği anlaşılmıştır.

5393 sayılı Belediye Kanununun “Belediye tasarrufundaki yerler” başlıklı 79. maddesi hükmüne göre “Diğer kanunlarla getirilen hükümler saklı kalmak üzere, mezarlıklar ile belediye sınırları içinde bulunan ve sahipsiz arazi niteliğinde olan seyrangâh, harman yeri, koruluk, dinlenme yerleri, meydanlar, bataklık, çöp döküm sahaları, yıkılmış kale ve kulelerin arsaları ve enkazı ve benzeri yerler belediyenin tasarrufundadır.

Belediye tarafından deniz, akarsu ve gölden doldurma suretiyle kazanılan alanlar, Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuata uygun olarak kullanılmak şartıyla Maliye Bakanlığı tarafından belediyelerin, büyükşehirlerde büyükşehir belediyelerinin tasarrufuna bırakılır.”

Belediye tarafından deniz, akarsu ve gölden doldurma suretiyle kazanılan alanlar, Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuata uygun olarak kullanılmak şartıyla Maliye Bakanlığı tarafından belediyelerin, büyükşehirlerde büyükşehir belediyelerinin tasarrufuna bırakılır.”

Somut olaya gelince; davacı Hazine, dava konusu taşınmazın harman yeri olduğunu 1580 sayılı Belediyeler Kanununun 159. maddesi uyarınca davalı adına tescil edilmiş ise de anılan kanun maddesinin taşınmazların davalı adına tesciline imkan vermediği sadece kullanım hakkını belediyeye verdiği iddiası ile tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuş ise de dosya içerisindeki 23.09.2010 tarihli fen bilirkişi raporunda toprak komisyonunun 02.02.1953 tarihli ve 1 no’lu mera norm kararı ekindeki mera tutanağında ... Mahallesi pafta 6 ada 1’deki meranın dava konusu parseli hudutları itibariyle kapsamakta olduğu belirtilmiştir. Her ne kadar dava konusu 363 ada 1 parsel numaralı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında “harman yeri” niteliği ile davalı ... Belediyesi adına tespit edilmiş ise de öncesinin mera olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece; öncelikle dosya içerisindeki mera norm kararı ve varsa dayanağı haritalar getirtilerek dava konusu 363 ada 1 sayılı parseli kapsayıp kapsamadığı keşif yapılmak suretiyle araştırılarak ve dava konusu taşınmazın öncesinin mera mı yoksa kadastro tespitinde olduğu gibi harman yeri mi olduğu belirlenmelidir.

Diğer taraftan dava konusu taşınmazların mera veya harman yeri olduğu belirlendikten sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi gereğince değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; dosya içerisindeki tapu kayıtlarının incelenmesinden; harmanyeri niteliğinde tapuda kayıtlı taşınmazın üzerinde çok sayıda haciz şerhleri bulunduğu, bu şerhlerin lehtarlarının davada taraf olmadan haciz şerhlerinin kaldırılmasına karar verildiği görülmüştür. Üzerinde haciz şerhi bulunan dava konusu taşınmazın haciz lehtarları usulünce davaya dahil

edilmeksizin haciz şerhlerinin kaldırılmasına karar verilmesi de yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/35039, Karar No: 2012/44164, Tarih: 25.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/35039 E.  ,  2012/44164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ücret alacağı ile yoğurt ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız olarak işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatı, ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, bayram ücreti, ücret alacağı ve çalıştığı süre her gün için yoğurt ücreti istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne kıdem, ücret, izin ve yoğurt ücreti alacaklarının reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece bozma ilamına uyularak kolluk marifetiyle davacının 21.04.2006-14.10.2006 tarihleri arasında fiilen çalıştırılıp çalıştırılmadığı araştırılmış ayrıca apartman işletme ve karar defterleri getirilmiştir.

Mahkemece apartman işletme ve karar defterleri incelenmeden kolluk tarafından davacının 21.04.2006-14.10.2006 tarihleri arasında fiilen çalıştırılmadığı tespiti doğrultusunda bu dönem dikkate alınmadan hüküm kurulmuştur. Halbuki, 2006 yılı karar defterinde, 16.04.2006 tarihli toplantıda, davacının eşi ...’in görevine 20.04.2006 tarihi itibariyle son verilmesi ve bu tarihten sonra davacının kira karşılığı Ağustos ayına kadar sitenin temizlik ve servis işlerini yapması kararlaştırılmıştır. Anılan kararda davacının her gün bir kere servis ile her iki bloğun haftada 2 gün temizliğini yapması ve çöpleri toplaması şeklinde kararlar alınmıştır.

Apartman karar defterinden 14.08.2006 tarihli toplantıda sitenin temizlik, bakım, çöp toplama ve servis işinin davacıya verildiği görülmüştür. Yine 24.09.2006 tarihli karar defterinden davacıya 150 TL ... yapılması ve Ekim-Mayıs dönemi için kazanı da davacının yakması kararı alınmıştır.

İşletme defterinden 17.05.2006, 10.06.2006, 06.08.2006 tarihlerinde siteye temizlik malzemesi alındığı, 30.09.2006 tarihinde site görevlisine ... ödemesi yapıldığı görülmektedir.

Davacının 21.04.2006 tarihinden itibaren fiilen kapıcı olarak çalıştığı yukarıda sayılan delillerden açıkça anlaşılmaktadır. Yazılı deliller yerine, denetime de elverişli olmayan soyut nitelikteki kolluk tutanağına itibar edilerek eksik hizmet süresine dayalı olarak hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2202, Karar No: 2019/907, Tarih: 16.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/2202 E.  ,  2019/907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2, 119/1-c, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenerek cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre belirlenen 6 yıllık zamanaşımının, (hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle oluşan 1 ay 22 günlük durma süresi de çıkartılarak) suçun işlendiği 10/01/2010 gününden, 18/01/2018 olan karar tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11863, Karar No: 2013/15755, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11863 E.  ,  2013/15755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası’nın 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Dava konusu taşınmaz 3.183,00 m² olup, 869,00 m² si kamulaştırılmıştır. Taşınmaz üzerinde 10-12 yaşlarında 12 adet ceviz, sınırlarına ve gelişigüzel dikili 4-5 yaşlarında 2 adet kayısı, 4 adet erik, 2 adet şeftali, 2 adet armut, 30 yaşlarında 3 adet incir, 1 adet zeytin, 10-15 yaşlarında 7 adet asma, 9-10 yaşlarında 3 adet kiraz, 1 adet ayva, 5 yaşlarında 12 adet elma, 25 yaşlarında 1 adet nar ağacının bulunduğu anlaşılmıştır. Buna göre taşınmazın tamamı kapama karışık meyve bahçesi yapılarak değerlendirme yılı (2012) itibariyle dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama satış fiyatını gösteren resmi veriler gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdülüğünden getirtilerek, bu verilere göre getireceği net gelirin %5'i oranında kapital faizi de uygulanmak suretiyle hesaplama yapılıp kamulaştırma bedelinin tespiti gerekirken, ceviz ağaç sayısının daha fazla olduğu gerekçesiyle tamamının ceviz bahçesi olarak değerlendirilmiş olması,

2-Dava konusu taşınmazın 1/25000 ölçekli İznik Gölü Çevre Düzeni Planında tarımsal niteliği korunacak özel mahsul alanları içinde kalması, meskûn alan ile Bursa-Yalova-İstanbul yollarına, Orhangazi ilçe merkezine yakın, belediye hudutlarında bulunması, yaş sebze ve meyve firmaları, fabrikaları ve soğuk hava depoları bölgesinde olması, pazarlama olanakları ve sanayi ile turistik bölgelere ve ticaret merkezlerine mesafesi gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde %50 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden, %20 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

3-Kabule göre de, taşınmazın tamamı kapama ceviz bahçesi olarak değerlendirildiği halde üzerindeki diğer ağaçlara da ayrıca değer verilerek kamulaştırma bedeline eklenmesi,

Doğru görülmemiştir.

3-Kabule göre de, taşınmazın tamamı kapama ceviz bahçesi olarak değerlendirildiği halde üzerindeki diğer ağaçlara da ayrıca değer verilerek kamulaştırma bedeline eklenmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6242, Karar No: 2022/8240, Tarih: 12.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/6242 E.  ,  2022/8240 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasında; suça konu faturaların gelir vergisinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 16.03.2010 olduğu gözetilerek yapılan incelemede:

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 16.03.2010 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, bu itibarla katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 12.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14437, Karar No: 2023/7485, Tarih: 04.07.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/14437 E.  ,  2023/7485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2033 E., 2020/522 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/286 E., 2018/504 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı .... vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince davalı .... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı ve davalı .... vekilleri tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesi ile; davacının 01.10.2014 günü meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğradığını iddia ederek 1.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davacı vekili 13.06.2018 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 306.985,59 TL' ye çıkarmıştır.

II. CEVAP

1.Davalı .... vekili cevap dilekçesinde özetle;davanın yerinde olmadığını belirterek reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı Ortak Elektrik .. Ltd. Şti. Cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

1-Davacının davasının kısmen kabulü ile, maddi tazminat bedeli olarak 306985,59 TL'nin kaza tarihi olan 01.10.2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte, manevi tazminat bedeli olarak 40.000,00 TL'nin kaza tarihi olan 01.10.2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

Fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı ...vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme tarafından hükmedilen manevi tazminat miktarlarının müvekkilinin yaşadığı acı ve elem göz önüne alındığında çok düşük kaldığını, reddilen manevi tazminat yönünde davalı ...Ş. lehine 6.950,00 TL manevi tazminata hükmedildiğini, söz konusu kararın açıkça kanunlara aykırı olduğunu belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme tarafından hükmedilen manevi tazminat miktarlarının müvekkilinin yaşadığı acı ve elem göz önüne alındığında çok düşük kaldığını, reddilen manevi tazminat yönünde davalı ...Ş. lehine 6.950,00 TL manevi tazminata hükmedildiğini, söz konusu kararın açıkça kanunlara aykırı olduğunu belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı .... vekili istinaf dilekçesinde özetle; hukuki mesnetten yoksun davanın müvekkil şirket açısından husumet yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini, olayın tamamen kazazedenin kusuru neticesinde meydana geldiğini, davanın nedensellik bağı yokluğundan reddi gerektiğini, somut olayda müvekkilinin sorumluluğunu gerektirecek yasanın aradığı koşulların gerçekleşmediğini, dava dilekçesinde kazanın oluş şeklinin açıkça anlaşılamadığını, Kazazede meydana gelen arızada kendi inisiyatifini kullanarak elektrik direğine çıktığını, işlem yapılacağı sırada şirkete elektrik verilmemesi yönünde herhangi bir bildirim yapılmadığını ve kendi ihmalleri ile akıma kapıldığını, somut olayda müvekkilin sorumluluğunu gerektirecek bir kusur olmadığını, bilirkişi ilk raporunda "meslekte kazanma gücü kaybı oranının (sürekli iş göremezlik derecesinin) %60'ın altında kaldığı durumlarda, emsallerine göre sigortalının daha fazla efor harcamak suretiyle de olsa çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması olası bulunduğundan, 60 yaş sonrası yönünden pasif dönem zarar hesabı yapılmamalıdır." şeklinde görüş bildirmişken ek raporda bu görüşten ayrılarak "iş kazası sonucu malul kalan işçinin aynı işinde çalışmaya devam etse dahi diğer işçilerden daha fazla çaba harcayarak elde edeceğinden yaşlılık aylığını aldığı dönemde de devam edecek olan maluliyeti nedeniyle zarara uğramadığı düşünülemez." denildiğini, bu hususun tarafları açısından kabulünün mümkün olmadığını, bu şekilde müvekkil şirkete yüklenen sorumluluğun arttırılmaya çalışıldığını, dolaysıyla hükme esas alınan bilirkişi raporunun taraflarınca hem itiraza uğradığını, hem de kabul edilmemekle itiraz sebeplerinin değerlendirilmediğini, hükmedilen manevi tazminat miktarının çok yüksek olduğunu belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; somut olayda Dedaş ile davalı Ortak elektrik şirketi ve dava dışı ihbar olunan edessa şirketi arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunduğu, iş kazasından kaynaklanan tazminattan müteselsil sorumlu oldukları kabul edilerek hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, davalı şirkette elektrik teknisyeni olarak çalışan 32 yaşındaki davacının, 01.10.2014 tarihinde montaj için çıktığı elektrik direğinde çalıştığı sırada elektrik akımına kapılarak iş kazası geçirdiği ve SGK Bölge Kurulu raporuna göre % 42,2 iş gücü kaybına uğradığı, üç kişilik uzman bilirkişi heyetinden alınan raporda; "Olayın görgü tanığının beyanına göre, kazalı ...'ın direğe çıkmadan önce direkte elektrik kesme işlemi yaptıktan sonra direğe çıkarak bir süre çalıştığı, bu çalışma sırasında direkte elektriğin olmadığı, sonra bilinmeyen bir nedenle aniden elektriğin geldiği, kazalının çalışma yapacağı yeri davalı şirkete mail ile bildirdiği, ancak açma kapama organizasyonunun sağlanmaması ve yeterli iş güvenliği tedbirinin alınmaması nedeniyle davalı şirketlerin kusurlu olduğu, davacı işçinin yalıtkan iş elbisesi ve ayakkabısı olmadan direğe çıkması nedeniyle kusurlu olduğu, buna göre olayın oluşunda asıl işveren dedaşın %40, alt işveren Edessa şirketinin %20, Ortak elektrik şirketinin %20 ve davacının %20 oranında kusurlu olduklarının belirlendiği, konunun uzmanı bilirkişilerden alınan raporun, bilimsel ve teknik verilere uygun, denetlemeye açık, dosya kapsamına ve oluşa uygun olduğu, diğer taraftan hesap uzmanı bilirkişiden alınan raporunda denetime elverişli ve yeterli olduğu, Mahkemece bu raporların hükme esas alınmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, somut olayda, davacının yaşı, maluliyet oranı, kusur durumu ve olayın oluş şekli birlikte değerlendirildiğinde, hükmedilen manevi tazminatın oldukça düşük olduğu ve kişinin manevi zararını hafifletmekten uzak olduğunun görüldüğü, bu nedenle, olayın özellikleri gözetilerek manevi tazminatın 80.000,00 TL olarak belirlendiği gerekçesiyle;

1-Davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine,

2-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile; HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince Şanlıurfa 1. İş Mahkemesi'nin 2015/286 Esas, 2018/504 Karar sayılı ve 05.09.2018 tarihli kararının kaldırılmasına,

3-Davanın kısmen kabul kısmen reddine,

-Maddi tazminat bedeli olarak 306.985,59 TL'nin kaza tarihi olan 01.10.2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte, manevi tazminat bedeli olarak 80.000,00 TL'nin kaza tarihi olan 01.10.2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı ...vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri