muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/317, Karar No: 2013/27847, Tarih: 01.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/317 E.  ,  2013/27847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalıya ait İşyerinde 04.03.2005 tarihinden beri taş ustası olarak ulusal bayram ve genel tatil günleri de dâhil yılın Haziran, Temmuz, Ağustos ve Eylül aylarında haftanın 6 günü 07:30-21:00, diğer aylarda yine haftanın 6 günü 08:00-18:00 saatleri arasında, ancak Cuma günü olarak belirlenen hafta tatilinin ayda en az ikisinde de çalışmakta iken fazla çalışma ücretlerini alamaması, gerçek ücretlerinin bordrolara yansıtılmaması, düzensiz ödenen düşük ücretle çalıştırılması, aşırı mesaiye ya da istifadan birini tercihe zorlanması, hizmetlerinin eksik gösterilmesi ve keyfi ücret indirimleri gibi olumsuzluklardan oluşan çalışma koşullarının insanileştirilmesi taleplerinin sonuç vermemesi üzerine 22.05.2010 tarihinde iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini, son olarak asgari ücret kısmı bankaya yatırılan, farkı elden ödenen aylık net 1.800,00 TL ücretle çalıştığını, ayrıca işyerinde 3 öğün yemek ve barınma sağlandığını, ücretin asgari ücret kısmının bankaya, farkın ise elden ödendiğini, hizmet süre içinde hak kazandığı izinlerini de kullanmadığını, bunların ücretleri ile 2010/Mayıs ayından 22 günlük ücreti ve son dönemde aylık % 20 keyfi ücret tenzillerinden doğan ücret alacaklarının da ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, ücret, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; işyerinde taş kırma işçisi olarak çalışan davacının çalışma süresi ve bu sürede aldığı ücretinin işyeri ve SGK kaydın da görüldüğü gibi olduğunu, taş kırma işinin özelliği nedeniyle işyerinde yatılı olarak kalan davacının Haziran ayında memleketi olan ...'un ... Beldesindeki işlerini halletmek üzere 20 günlük ücretsiz izin alıp gittiğini, izin bitiminde dönmemesi üzerine arandığında işlerini tamamlamadığını, en kısa zamanda döneceğini söylediğini, ancak son olarak 12.07.2010 günü yapılan görüşmede şantiye şefine başka bir iş bulduğunu ve işyerinde çalışmayacağını söyleyerek iş sözleşmesini sonlandırdığını, bu nedenle "çalışma koşullarının insanileştirilmesi " şeklindeki fesihle ilgili belirsiz açıklamalarının inandırıcılıktan uzak olduğunu ve kıdem tazminatı alacağının bulunmadığını, ayrıca kış aylarında taş kırılan ocakta aydınlatma olmadığı, yaz aylarında da saat 12.00-16.00 arasında sıcaktan

çalışılamadığı için 08.00-12.00, 16.00-20.00 saatleri arasında esnek bir şekilde çalıştırılması nedeniyle günlük çalışmasının 7,5 saati geçmediğini, nitekim bu durumu ... 9. İş Mahkemesinde görülen emsal davanın davacı tanığının da doğruladığını, açıklanan nedenlerle kıdem tazminatı, ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ve izin ücretine ilişkin alacağının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma

koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı ücret seviyesinin net 1.800 TL olduğunu ve işyerinde 3 öğün yemek verildiğini iddia etmiştir. Davalı ise davacının ücret seviyesinin asgari ücret olduğunu savunmuştur. Mahkemece yaptırılan emsal ücret araştırmasında ... Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü tarafından bildirilen yazıda davacı işçinin alabileceği ücretin 1.200 TL olabileceğinin bildirildiği anlaşılmıştır. Bu kurumun yazdığı yazı cevabı eklenerek bildirilen ücretin net mi brüt mü olduğu saptanıp bu emsal ücret dikkate alınarak sonucuna göre davacının ücret seviyesinin tespiti gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7687, Karar No: 2015/6774, Tarih: 26.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/7687 E.  ,  2015/6774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 128 ada 338 parsel sayılı 6.487,45 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle dava dışı Mülazım Hoş adına, temyize konu 128 ada 820 ve 766 parsel sayılı sırasıyla 93.069,34 ve 4.985,99 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ise maliki bilinemediğinden söz edilerek tarla niteliği ile davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda temyize konu 128 ada 820 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline, temyize konu 128 ada 338 parsel ile birlikte temyize konu olmayan 108 ada 14, 17, 24, 27, 30, 127 ada 566, 128 ada 282 ve 776 parsel sayılı taşınmazlar hakkında karar verilmesine yer olmadığına, bu taşınmazlara ait kadastro tutanaklarının olağan usullerle kesinleştirmek üzere Tapu Müdürlüğüne geri çevrilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının 128 ada 338 parsel sayılı taşınmaza yönelik yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle bu taşınmazla ilgili hükmün ONANMASINA,

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının 128 ada 338 parsel sayılı taşınmaza yönelik yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle bu taşınmazla ilgili hükmün ONANMASINA,

2- Davacının 128 ada 766 parsele yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacı sunduğu dava dilekçesinde 128 ada 766 parsel sayılı taşınmazı dava konusu olarak bildirmemiş, yapılan keşif sırasında davacının dava konusu ettiği taşınmaz veya taşınmaz bölümlerini göstermesi üzerine fen bilirkişi 1. taşınmaz olarak işaretlediği raporunda (A) harfi ile gösterilen 528,17 m2 yüzölçümündeki bölümünün 128 ada 766 parsel sayılı taşınmaz sınırları içinde kaldığını bildirmiştir. Dosyaya getirtilen tutanak örneğine göre 128 ada 766 parsel davalı Hazine adına tespit edilmiş olup her ne kadar davacı sunduğu dava dilekçelerinde 128 ada 766 parsel sayılı taşınmazı dava konusu olarak bildirmemiş ise de husumeti doğru olarak Hazine'ye karşı yöneltmiştir. Nitekim dava dilekçesinde maddi hata sonucu ada ve parsel numarasının yanlış gösterilmiş veya gösterilmemiş olması halinde, sonradan bu maddi hatanın düzeltilerek doğru ada ve parsel numarasının bildirilmesi mümkün olup bu durumda dava, baştan itibaren düzeltilen ada ve parsel numaralı taşınmaz hakkında açılmış kabul edilir. Hal böyle olunca; davacının 128 ada 766 parsel sayılı taşınmazın parsel numarasını bildirmemesi maddi hata olarak kabul edilerek çekişmeli taşınmaza ait kadastro tutanak aslının getirtilmesi, 128 ada 766 parsel yönünden de işin esasına girilmek suretiyle taşınmaz hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken taşınmaz hakkında olumlu veya olumsuz hüküm kurulmaması isabetsiz olduğu gibi hakkında talep ve dava bulunmayan 128 ada 776 parsel yönünden değerlendirme yapılarak hüküm kurulması dahi isabetsiz, davacının 128 ada 766 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

3- Davacının 128 ada 820 parsele yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece taşınmazın çekişmeye konu (B) harfi ile gösterilen bölümü yönünden otu biçilmek suretiyle kullanmanın ekenomik amaca uygun zilyetlik olmadığı gibi imar ve ihya edildiğinden de söz edilemeyeceği gerekçe gösterilerek karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme yetersiz, değerlendirme ise hatalıdır. Öncelikle fen bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ve eki harita yapılan keşfi izlemeye elverişli olmadığından dinlenilen yerel bilirkişi ve tanık beyanlarının bu taşınmaza ilişkin olup olmadığı tam olarak değerlendirilememiştir. Öte yandan; genel olarak dinlenilen yerel bilirkişi ve tanıklar paylaşım sonunda davacıya isabet eden taşınmazların biçmek suretiyle kullanıldığını, ziraat bilirkişi de taşınmazın tarımsal amaçla biçilerek işlenmekte olup vasfının ağırlıklı olarak çayır olduğunu raporunda bildirmiştir. Toplanan delillere göre uyuşmazlık; dava konusu bölümün kamu malı niteliğinde bir yer mi yoksa özel çayır vasfında mı olduğu noktasında toplanmaktadır. 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 3/c maddesinde; “Çayır: Taban suyunun yüksek bulunduğu veya sulanabilen yerlerde biçilmeye elverişli, yem üretilen ve genellikle kuru ot üretimi için kullanılan yer” olarak tanımlanmıştır. Çayır niteliğindeki taşınmazlar özel mülkiyete konu olabilecek nitelikteki yerlerdendir. Zilyedin uzun süre taşınmazın otlarını biçip bunları hayvan yetiştiriciliğinde kullanarak ekonomik yarar sağlayacak biçimde değerlendirmesi zilyedin bu yer de malik sıfatıyla zilyet olduğu sonucunu doğurur. Mahkemenin, davacının taşınmazın otunu biçmek suretiyle kullandığı ancak bu kullanımın ekonomik amaca uygun olmadığı yönündeki değerlendirmesi belirtilen nedenlerle doğru değildir. Sağlıklı sonuca varılabilmesi için mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan yerel bilirkişilerle, tespit bilirkişileri, taraf tanıkları, 3 kişilik ziraat mühendisleri kurulu ile teknik fen bilirkişisi huzuruyla keşif icra edilmelidir. Keşif sırasında mahalli bilirkişi ve tanıklardan dava konusu bölümün öncesinin ne olduğu, kimden kime intikal ettiği, kim tarafından hangi tarihten beri ne şekilde kullanıldığı hususlarında olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanakları ile denetlenmeli, mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarının çelişmesi halinde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişki giderilmeli, tespite aykırı bir sonuca ulaşılması halinde tespit bilirkişileri dinlenerek bu çelişki de giderilmeli, teknik fen bilirkişisine keşfi takibe, yerel bilirkişi ve tanık beyanlarının hangi taşınmaza ait olduğunu belirlemeye imkan verir kroki düzenlettirilmeli, 3 kişilik uzman ziraat mühendislerinden oluşan bilirkişi kurulundan taşınmazın öncesini, mevcut niteliğini ve taşınmazın farklı yönlerden çekilmiş fotoğraflarını da ihtiva eden ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir

. Belirtilen ilkelere aykırı şekilde yetersiz araştırma, inceleme ve hatalı değerlendirme ile karar verilmesi isabetsiz olup, davacı ...'nın temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle 128 ada 820 parsel yönünden hükmün BOZULMASINA, 26.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/325, Karar No: 2014/22835, Tarih: 14.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/325 E.  ,  2014/22835 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-a-b, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriği ve mahkemenin kabulüne göre; tam ve asli kusurlu olarak katılan hakkında aldırılan rapora göre, katılanın “Tanı= Opere Sağ Femur Kırığı/ Hastanın yapılan fiziki muayenesinde: Sağ alt ekstremite de yaklaşık 2 cm. kısalık olup, sağ alt ektremite dolaşım, motor, duyu muayenesi doğaldır.Sağ kalçada dış rotasyon kısıtlılığı (ciddi) mevcut..." olacak şekilde yaralanmasına sebebiyet veren sanık hakkında, katılanda meydana gelen yaralanmanın niteliğine ilişkin tanzim edilen raporda, sanığın eyleminin TCK’nın 89. maddesinin 2. fıkrasının hangi bendine girdiği belirtilmemiş ise de; 2. fıkrada sayılan hususların yalnızca bir kez yarı oranında artırım öngörmesi, katılanda meydana gelen yaralanmada, vücudunda kemik kırığının oluştuğunun sabit olması, temel ceza tayininde de bir isabetsizlik görülmemesi karşısında; tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine, eksik incelemeye ve kusur durumuna ilişkin; katılanlar vekilinin ise sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan hakkında tanzim edilen Ondokuzmayıs Üniversitesi’nin 27/03/2013 tarihli raporunda, katılanda meydana gelen yaralanmanın, TCK’nın 89/2-a maddesinde düzenlenen, duyuların veya organların birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu sabit olmadığı halde, sanık hakkında ayrıca 89/2. maddesinin (a) bendinin de uygulanması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan “2-a ve” ibaresinin hükümden çıkarılmak suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29617, Karar No: 2015/1138, Tarih: 26.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2013/29617 E.  ,  2015/1138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/b, TCK'nın 62, 52/2-4, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle;

15/06/2011 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 12/08/2011 olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiş, ayrıca; sanığın üzerine atılı suçun düzenlendiği 2863 sayılı Kanunun 65. maddesinde, suçun yaptırımının 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası ile 5000 güne kadar adli para cezası olarak belirlendiği, temyiz incelemesine konu kararda sanık hakkındaki temel ceza tayininde hapis cezasının 2 yıl olarak belirlenmesine karşın, adli para cezası alt sınırdan uzaklaşılarak 60 gün karşılığı olarak tayin edilmiş ise de, adli para cezasına esas gün sayısının da alt sınıra yakın olarak tayin edilmesi ve sanığın ekonomik durumu karşısında, tebliğnamede bu yöndeki düzeltilerek onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

08/10/2013 tarih ve 6498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 7. maddesine göre, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin tescil kararlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca maliklere tebliğ edileceği; sit alanlarının, tabiat varlıklarının ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin tescil kararlarının da Resmî Gazete’de yayımlanmakla birlikte, Bakanlığın internet sayfasında bir ay süreyle duyurulacağı;

Belirtilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından ise, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılması gerektiği;