muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/527, Karar No: 2020/1783, Tarih: 23.06.2020

Dosya kapsamında, asıl ve birleşen davalı arsa sahipleri ile dava dışı yükleniciler Derviş ... ve ... arasında ...1. Noterliği’nin 15412 yevmiye No, 05.11.1990 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi akdedildiği anlaşılmıştır.

Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde, arsa sahiplerinin temel borcu, üzerine bina yapılacak arsayı hukuki ayıptan ari olarak yükleniciye teslim etmek, yüklenicinin temel borcu ise, arsa sahiplerine ait arazi üzerinde imara, tasdikli ruhsat ve projesine, sözleşmeye, fen ve sanat kurallarına uygun bir yapı meydana getirerek arsa sahiplerine teslim etmektir. Kuşkusuz teslimden sonra yüklenicinin borcu ayıba karşı tekeffül borcu olarak devam eder. Diğer taraftan, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde meydana getirilen esere karşılık yükleniciye eser bedeli yapının bağımsız bölümlerindeki devri kararlaştırılan arsa paylarının devri suretiyle ödenir. Yüklenici hak kazanacağı bağımsız bölümlerin tapusunu doğrudan arsa sahiplerinden talep edebileceği gibi şahsi hakkını üçüncü kişilere de temlik edebilir. Sözleşme tarihinde yürürlikte bulunan 818 sayılı mülga Borçlar Kanunu'nun 162. maddesi hükmü uyarınca, sözleşmede yasaklanmadığı veya işin mahiyetinden aksi anlaşılmadığı sürece, yüklenici üçüncü kişilere yasanın 163. maddesi gereği yazılı olmak koşuluyla şahsi hakkı devredebilir. Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinden kaynaklanan bu tür uyuşmazlıklarda, arsa sahiplerinin yanında yüklenicininde davaya dahil edilmesi zorunludur. Zira, temlik alanın açtığı dava, temlik sözleşmesine dayandığından sözleşmenin tarafı olmadan bu davanın görülmesi mümkün değildir. Mahkemece yapılması gereken iş; yargılama ekonomisi de gözetilerek, davacıya, yükleniciler hakkında da dava açılması için gerekirse kesin süre verilerek, dava açılması halinde, açılan davanın bu dava ile bileştirilmesi sağlanarak yargılamaya devam olunarak varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan davanın sonuçlandırılması doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl ve birleşen dosya davalıları vekilinin temyiz itirazlarının kabülü ile hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre bu aşamada asıl ve birleşen dosya davalılarının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 308,60 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden asıl ve birleşen dosya davalılarına iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 23.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13568, Karar No: 2025/2272, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/13568 E.  ,  2025/2272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/544 Esas, 2024/777 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 31.07.2024 Tarihli ve 2024/1348 Esas, 2024/1288 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının ikamet adresinin ......., Mahallesi ... No:116 ....../Mardin olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Midyat Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.11.2024 Tarihli ve 2024/544 Esas, 2024/777 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması neticesinde; kısıtlı adayının Mersinli Mahallesi .......Sokak No:18 ....../İzmir adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamına göre kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Konak/İzmir olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8690, Karar No: 2016/16786, Tarih: 08.12.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/8690 E.  ,  2016/16786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi Sıfatıyla) Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Değer Artış Payı Alacağı ve Katılma Alacağı

... ile ... aralarındaki değer artış payı alacağı ve katılma alacağı davalarının kabulüne dair ... Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi'nden verilen 03.02.2015 gün ve 2012/225 Esas, 2015/58 Karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, dava dilekçesinde belirtilen taşınmaz nedeniyle mal rejiminin tasfiyesi ile alacak isteğinde bulunmuştur.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 11462 parsel sayılı taşınmaz yönünden 42.787,50-TL katılma alacağının karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mal rejiminin tasfiyesi ile değer artış payı alacağı ve katılma alacağı isteğine ilişkindir.

Davalı vekili, 17.07.2012 havale tarihli cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmış, 08.11.2012 tarihli ön inceleme duruşmasında cevap dilekçesini tekrar ederek delillerini bildirmek için süre talep etmiş, mahkemece bu hususta olumlu olumsuz bir karar verilmemiş, bilahare 12.11.2013 tarihli 5.oturumda davalı vekili bir kez daha tanıklarının isimlerini bildirmek ve keşif günü hazır etmek için mahkemeden süre talep etmesine rağmen aynı oturumda mahkemece davalı vekilinin bu talebi gerekçe bildirilmeksizin reddedilmiştir. 6100 sayılı HMK'nun 129/e bendi hükmüne göre, cevap dilekçesinde savunmanın dayanağı olarak ileri sürülen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceği bildirilmelidir. Davalı vekilince verilen cevap dilekçesi ile bu yükümlülük yerine getirilmiştir. HMK'nun 140/5.fıkra hükmüne göre de tarafların dilekçelerinde gösterdikleri ancak henüz sunmadıkları delillerinin ön inceleme duruşmasında toplanmasına karar verilir. Mahkeme hakiminin az yukarıda da belirtildiği gibi cevap dilekçesinde bildirilmesine rağmen 08.11.2012 tarihli ön inceleme duruşmasında davalının cevap dilekçesinde belirttiği tanıklarını liste halinde bildirmesi için süre vermediği davalı vekilinin bu yöne ilişkin talebini de cevapsız bıraktığı gibi 5.oturumda tanık listesinin bildirilmesi ya da keşif günü de hazır edilmesi yönündeki talebini de usul ve yasaya aykırı olarak reddetmiştir.

Mahkemece yapılması gereken iş, davalının cevap dilekçesinde dayandığı tanıkların liste halinde bildirilmesi için davalıya süre ve imkan verilip bildirilmesi durumunda dinlenilmesidir. Bu husus göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece yapılması gereken iş, davalının cevap dilekçesinde dayandığı tanıkların liste halinde bildirilmesi için davalıya süre ve imkan verilip bildirilmesi durumunda dinlenilmesidir. Bu husus göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 730,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 08.12.2016 tarihinde oybirliğiye karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22556, Karar No: 2015/13392, Tarih: 15.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22556 E.  ,  2015/13392 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/151553

Mahkemesi : Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 03/12/2013

Numarası : 2013/378 – 2013/477

Davacı vekilinin 28.08.2013 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle sahibi olduğu araca el konulduğunu, yapılan soruşturma sonunda üzerine atılı suçlarla ilgili olarak hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan Konya Cumhuriyet Başsavcılığının, 2011/1913 Soruşturma – 2013/12707 Karar sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; şüphelinin (davacının) sahibi olduğu araca, zimmet, resmi belgede sahtecilik ve görevi kötüye kullanma suçları nedeniyle, el konulduğu, yapılan soruşturma sonunda hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz üzerine 06.08.2013 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 28.08.2013 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davalı vekilinin ve davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçlarını, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlar, manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir. Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile gerek iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin manevi zararının giderilmesini gerekli kılar, tutuklanan kimseye verilecek manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır, bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği, haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetilerek davacı lehine el koyma nedeniyle manevi tazminata hükmedilemeyeceği gözetilmeden bu konudaki talebinin reddi yerine kısmen kabulüne karar verilmesi,

2- Talep uyarınca davacı için kabul edilen tazminat miktarına elkoyma tarihi olan 13.02.2011'den itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi gerekirken, faize hükmedilmemesi, .

2- Talep uyarınca davacı için kabul edilen tazminat miktarına elkoyma tarihi olan 13.02.2011'den itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi gerekirken, faize hükmedilmemesi, .

3- Dairemizce yapılan temyiz incelemeleri sırasında aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı olarak birden fazla davanın açıldığının tespit edildiğinin anlaşılması karşısında; hazine zararına yol açan mükerrer davalara ilişkin ödemelerin önlenmesinin temini ve kamu kaynaklarının etkili, verimli ve hukuka uygun kullanılması bakımından, aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı açılmış dava olup olmadığının ilgili birimlerden ve özellikle maliye hazinesinden sorulup, Ulusal Yargı Ağı Sistemi üzerinden de araştırılarak tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.09.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15228, Karar No: 2015/68, Tarih: 19.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15228 E.  ,  2015/68 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 03/06/2014

Numarası : 2012/117-2014/335

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı A.. B.. vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 15/06/2003 - 30/04/2012 tarihleri arasında davalılar yanında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı ile yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununda esaslı değişiklikler yapılmıştır.

Tebligat Yasasının 10'uncu maddesi gereğince tebligat, tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bununla birlikte, kendisine tebliğ yapılacak kişinin müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması olanaklıdır. 6099 sayılı Yasayla bu maddeye eklenen ikinci fıkraya göre, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya herhangi bir nedenle tebligatın yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip tebligat buraya yapılacaktır.

Vekâletname sunulduktan sonra tebligatların vekile yapılması gerekir. Vekil ile takip edilen davada, asil duruşmada bizzat bulunsa dahi tebliğin vekiline yapılması zorunludur. Vekile çıkarılan tebligat, kendisine veya kendisi yerine sekreteri veya kâtibine tebliğ edilmelidir. Ancak isticvap, yemin gibi şahsa bağlı işlemlerde, tebligatın vekile değil, bizzat bu işlemi yapacak asile yapılması yasal zorunluluktur.

Adreste tebligatın, gerçek veya tüzel kişinin bilinen en son adresinde yapılması gerekir. Burada kastedilen kişinin oturduğu veya çalıştığı yerdir. Asıl olan tebligatın, tebligat evrakında belirtilen adreste muhatabın kendisine yapılmasıdır. Adres niteliğinde bulunmayan yerlerde, örneğin inşaat halindeki binalarda tebligat yapılamaz. Tebligat evrakına adresin doğru ve okunaklı olarak yazılması gerekir. Bir kişinin adresinden başka bir yerde tebligat yapılabilmesi o kişinin tebligatı kabul etmesine bağlıdır. Ev adresine çıkarılan tebligatın herhangi bir nedenle yapılamaması nedeniyle iş adresinde yapılması durumunda, tebligat geçerli kabul edilmelidir.

Muhatap tebliğ yapılacak adreste oturmakla birlikte, tebliğ yapıldığı sırada kendisi veya adına tebliği alacak herhangi bir kişinin bulunmaması durumunda, adreste bulunmama nedeninin komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti, meclis üyesi, zabıta veya memurlardan öğrenilmesi ve tebliğ tutanağına yazılması, beyanına başvurulan kişiye tutanağın imzalatılması, imzadan çekinilmesi halinde tebliğ mazbatasında bunun belirtilmesi ve tebliğ evrakını dağıtan memurun imzalaması gerekir.

Muhatabın adreste bulunmaması halinde, bu durumun geçici veya sürekli olmasına göre tebligat 7201 sayılı Yasanın 20'nci veya 21'inci maddesine göre yapılacaktır. 21'inci maddesine göre yapılan tebligatta, (2) nolu ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih tebliğ tarihi sayılırken, 20'nci maddeye göre yapılan tebliğde ise, ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarihten itibaren onbeş gün sonra tebliğ yapılmış sayılacaktır.

6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununun 21'inci maddesinde yapılan değişiklik gereğince, gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, kendisi o adreste hiç oturmamış veya sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim edecek ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştıracaktır. Bu durumda ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih tebliğ tarihi sayılacaktır.

Tebligat kural olarak muhatabın kendisine yapılmalıdır. Muhatap adresinde bulunmadığı takdirde, onun yerine tebligatı kabule yetkili kişilere yapılır. Muhatabın konut adresinde süreklilik arzedecek şekilde birlikte oturan aile halkından biri veya varsa birlikte oturduğu hizmetçi tebligatı almaya yetkili kişilerdir. Yetkili kişilerin görünüşe nazaran onsekiz yaşından aşağı olmaması ve bariz bir surette ehliyetsiz bulunmaması gerekir. Tebligat yapılacak gerçek kişi işyeri, işletme veya iş sahibi ise, işyerinde bulunmaması halinde daimî işçisine yapılan tebligat geçerli olacaktır.

Tebligatın muhatabı veya adına tebligatı alacak yetkili kişi adreste bulunmakla birlikte tebliğden imtina ederlerse, bu durum tebliğ evrakına yazılmak şartıyla tebliğ işlemi, Tebligat Kanununun 21'inci maddesi uyarınca yapılmalıdır.

Somut olayda davalılardan A.. B..’a dava dilekçesinin tebliğine ilişkin evrak "... Cad. No:41 ... İnşaat Kompen PVC Sistemleri .../Alanya" adresine çıkarılmıştır. Tebligat 21/05/2012 tarihinde aynı adreste mukim personeli sıfatıyla H.. A..’a yapılmıştır. Davalı bu adresin diğer davalı M.. Y..’a ait olduğunu H.. A..’ın da Mustafa'nın işçisi olduğunu savunmuş, usulsüz tebliğ yapıldığına ilişkin 22/04/2013 havale tarihli cevap dilekçesinde tanıklarını göstermiş ve ıslah suretiyle de zamanaşımı defini ileri sürmüştür.

Davalı Ali adına çıkarılan tebliğ adresinin PVC işi ile iştigal eden M.. Y.. adresine gönderildiği dosya kapsamında bulunan vergi levhaları, mernis kayıtları, SGK kayıtları, diğer dosyalarda alınan H.. A.. ifadeleri ile sabittir. Davalı Ali’ye usulüne uygun tebligat yapılmadığından bildirdiği tanıkların dinlenilmemesi savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma sebebine göre bu davalının diğer , davacının tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı ve davalı A.. B..'a iadesine, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2976, Karar No: 2013/4680, Tarih: 28.03.2013

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2013/2976 E.  ,  2013/4680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.07.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 05.06.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... ... Köyü 248 ve 789 parsel sayılı taşınmazların babaları Yusuf Balta adına kayıtlı olduğunu bildirerek taksimini talep etmiştir.

Davalı ..., taşınmazın kendisine ait olduğunu, bu nedenle davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar, davanın kabulüne karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Davacı dava dilekçesinde aynen taksim suretiyle ortaklığın giderilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan inceleme sonucunda taşınmazların cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceği belirlenmiştir. Davacının ve diğer davalıların satış suretiyle ortaklığın giderilmesine ilişkin bir talepleri bulunmadığından davanın dava konusu taşınmazların aynen taksimi suretiyle ortaklığın giderilmesi mümkün olmadığı gerekçesiyle reddi gerekirken taraflar arasında fiili taksim bulunduğu gerekçesiyle reddi doğru değil ise de hüküm sonucu esas bakımından usul ve kanuna uygun olduğundan HUMK’nın 438/son maddesi gereğince hükmün gerekçesinin değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

ükmün gerekçesinin yukarıdaki şekilde DEĞİŞTİRİLEREK DÜZELTİLMİŞ bu gerekçe ile ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 28.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.