muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11553, Karar No: 2021/13540, Tarih: 22.10.2021

. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 08/06/2021 gün ve 94660652-105-41-13595-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/07/2020 tarihli ve 2020/1128 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/10/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8504, Karar No: 2013/1390, Tarih: 30.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/8504 E.  ,  2013/1390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalılar.... aleyhine 18/06/2009 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/11/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince:

Dava, internet yayını yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalılardan ...'a ait internet sitesinde yayınlanan yazıda, asılsız suçlama ve iftiralarda bulunduğu, gerçeğe aykırı yayın nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır.

Davalılar, yazının tamamen gerçek olaylara dayandığını, kişilik haklarına saldırı oluşturacak herhangi bir ifadeye yer verilmediğini ileri sürerek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; klavuz kaptanların rüşvet aldığı iddiası ile ilgili 2007 yılında davacılardan ... hakkında haberler yapıldığı, savcılıkça yapılan soruşturmada kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini, davacılardan ...'in, hakkındaki haber nedeniyle ... aleyhine açtığı davada, haberin görünürdeki gerçekliğe uygun olarak hazırlanmış güncel bir haber olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de, aynı haberin tekrar yayınlanması nedeniyle güncel sayılamayacağını ve yayınlanmasında kamu yararı bulunmadığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın

takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; davacı ... tarafından, davalılar arasında ...'ın da bulunduğu davalılar aleyhine 2007 yılında açılan davada; .......müfettişlerinin kendilerine gelen birçok ihbar mektubu nedeniyle bu uygulamanın yıllardan beri yapıldığı, her nekadar menfaat temin edildiğine dair bir tespit yapılamamış ise de; klavuz kaptanların ayrı ayrı ikaz edilmelerinin uygun olacağının belirtildiği gözönüne alındığında, haber güncel değil ise de; görünür gerçekliğe uygun olması ve yukarıdaki ilkeler gözönüne alındığında hükmedilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10505, Karar No: 2011/615, Tarih: 26.01.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/10505 E.  ,  2011/615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının aynen iadesi mümkün olmadığı takdirde bedellerinin eşler arasında boşanma davasından bağımsız olarak açılan kişisel eşyanın aynen olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin 40 adet çeyrek altın, 7 adet yarım altın, 10 adet bilezik ve bir adet ata altınına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili, müvekkili ile davalının 20.05.2007 tarihinde evlendiklerini, düğün sırasında 29 adet bilezik,50 adet çeyrek altın, 7 adet yarım altın, 2 adet cumhuriyet altını, 1 adet ata altını ve 3 adet tam cumhuriyet altını takıldığını, davalının evliliklerinin ilk aylarında müvekkilinin rızası olmaksızın bozdurduğunu, nereye harcadığını bilemediğini, bir daha da kendisine iade edilmediğini ileri sürerek aynen iadesine, mümkün olmaması halinde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 5.000,00 TL 'nin davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir. Davalı, 35-40 adet çeyrek altın,10 küsur bilezik,10 adet yarım altın ile 2 ya da 3 ata altınını bozdurarak eşinin beğendiği iki adet yüzük aldığını, davacının tüm ziynet eşyalarını giderken yanında götürdüğünü belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı, 09.11.2009 tarihli oturumda, 35- 40 adet çeyrek altın,10 küsur bilezik,10 adet yarım altın ile 2 ya da 3 ata altınını bozdurarak eşinin önceden beğendiği yüzükleri aldığını belirtmek suretiyle anılan ziynet eşyalarını bozdurduğunu kabul etmiştir. Davalının bu beyanı mahkeme içi ikrar niteliğinde olup HUMK 236/1. maddesi gereğince aleyhine kesin delil oluşturur. Bu altınların davacının rızası ile alınarak bozdurulduktan sonra yine davacıya iki adet yüzük alınıp teslim edildiğini kanıtlama yükü davalıya aittir. Davalı, dinlettiği tanık beyanları ile savunmasını kanıtlayamamıştır. Bununla birlikte davalı, delil listesinde “vs her türlü yasal delail” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan altınların bozdurularak iki adet yüzük alınıp teslim edildiği konusunda davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2 numaralı bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.1.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4084, Karar No: 2012/7742, Tarih: 03.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/4084 E.  ,  2012/7742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...ve diğerleri aleyhine 11/12/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalılar vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu haber, Bugün Gazetesinin 19.11.2009 günlü sayısında “Trilyonda bir ihtimal gerçek oldu” başlığıyla yayınlanmış olup; “…Yargıtay Savcısı ...’nun dinlendiği şüphesi ile mahkemeye başvurduğu, talebinin reddedildiği, Sincan 1. Ağır Ceza Mahkemesi Hakimi’ne itiraz ettiği, Hakim ...’ın TİB’e baskın yapılması kararı verdiği, baskının Ankara 1.Sulh Ceza Mahkemesi Hakimi ... tarafından gerçekleştirildiği, …başvuruyu yapan savcı da baskın kararı alan hakim de baskını gerçekleştiren hakim de Ergenekon soruşturması kapsamında yasal olarak dinleniyormuş!...trilyonda bir ihtimal gerçek oldu….” Biçiminde verildiği görülmüştür.

Aynı davacı tarafından benzer nitelikte bulunan haberler nedeniyle farklı yayın kuruluşları aleyhinde açılmış bulunan dairemizin temyiz incelemesi aynı gün yapılan 2011/2590 ve 2011/5638 esas sayılı dosyaları arasında bulunan Adalet Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı ve Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün cevaplarında, davacı hakkında 101-03-06-4407-2009 sayılı dosya ile Ergenekon davasına ilişkin inceleme yapıldığı, mahkeme kararları ile iletişiminin telekomünikasyon yoluyla dinlenmesine karar verildiği, sonuçta iddiaların doğrulanmaması nedeni ile 16.11.2009 gününde verilen olurla işlem yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, anlaşılmaktadır.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece

kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; davacı, Ankara 1. Sulh Ceza Mahkemesi Hakimi olarak Sincan Ağır Ceza Mahkemesinden gelen soruşturmanın genişletilmesine yönelik evrak gereğince TİB’de keşif yaparak incelemelerde bulunmuştur. Her ne kadar davacı haberin gerçeğe aykırı olarak verildiğini iddia etmiş ise de, Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün ve Teftiş Kurulu Başkanlığı’nın cevaplarından davacı hakkında Ergenekon soruşturması kapsamında inceleme yapıldığı ve iletişiminin tespitine karar verildiği, sonuçta iddiaların doğrulanmaması nedeni ile işlem yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, TİB’de yapılan keşif nedeni ile de davacı hakkında soruşturma açıldığı, bu soruşturmanın derdest olduğu anlaşılmaktadır. Şu durumda haber bir bütün olarak değerlendirildiğinde görünür gerçeğe uygundur. Gazetecilik tekniği gereği kullanılan dikkat çekici başlık ve üslup özle biçim arasındaki dengeyi bozar nitelikte bulunmamaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile bir bölümünün kabul edilmiş bulunması doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile bir bölümünün kabul edilmiş bulunması doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/05/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre mahkemece davacının kişilik haklarına saldırı oluştuğu yolundaki belirleme yerinde olup hükmedilen tazminat miktarı şu aşamada gündeme gelmediğinden bu konuda bir görüş beyan etmeksizin dairemiz çoğunluğunun bozma kararına katılmıyorum. 03/05/2012

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 03/05/2012
Yargıtay — Esas No: 2013/17709, Karar No: 2014/17818, Tarih: 08.07.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/17709 E.  ,  2014/17818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/109113

MAHKEMESİ : Aybastı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2011/131 (E) ve 2013/49 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Hüküm fıkrasında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahku- miyetine karar verilen sanık hakkında, gerekçeli kararın delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe bölümünde dosya kapsamı ile ilgisi olmayan başka olaylardan söz edilmek suretiyle hükmün karıştırılması,

2- Suça konu yere ilişkin Aybastı Belediyesince 19.07.2011 tarihli en- cümen kararı alınarak, A.. B.. tarafından C.Savcılığına ruhsatsız ve kaçak yapı yapmaktan ihbarda bulunulması, 08.08.2011 tarihli cevabi yazıda ise belediye sınırları dışında kaldığının belirtilmesi karşısında, suça konu yerin belediye sınırları içerisinde kalıp kalmadığı, hangi tarihte kaldığı kesin biçimde saptanarak, suç tarihinde belediye sınırları içinde kalması halinde belediye teşkilatı bulunan yerlerdeki kamuya ait taşınmazlara tecavüzün 5841 sayılı kanunla değişik 5237 sayılı TCK.nun 154. madde- sindeki suçu oluşturmayacağı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş ol- duğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 08.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6422, Karar No: 2022/969, Tarih: 09.02.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/6422 E.  ,  2022/969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesi

Taraflar arasında ... . Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kullanım kadastrosu sonucunda ... İlçesi ... Köyü 2398 ada 13 parsel sayılı taşınmaz kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve üzerindeki su basmanı ...'a ait olduğu şerhi yazılarak üzerinde su basmanı bulunan arsa vasfıyla Hazine adına 28.03.1995 tarihinde tespit edilmiş, taşınmaz 16.07.1998 tarihinde hükmen tescil edilmiştir.

Davacı vekili, dava konusu taşınmazın davacı tarafından kullanıldığını belirterek davacı adına kullanıcı şerhi verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda hak düşürücü süre yönünden davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince dosyaya getirtilen kadastro tutanağı ve taşınmazın sicil kaydının hükmen oluşumuna esas Kadastro Mahkemesi kararı ile tapu kayıtları ve davacı tarafın aşamalardaki beyanları dikkate alındığında, dava konusu taşınmazın sicil kaydının, 14.06.1998 tarihinde kesinleşen mahkeme kararı ile hükmen oluştuğu, eldeki davanın 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmesinden sonra 02.12.2015 tarihinde açıldığı, mahkemece hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Davacı vekili, Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nin 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, 44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 36,30 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına 09.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16109, Karar No: 2015/21515, Tarih: 23.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/16109 E.  ,  2015/21515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2014

NUMARASI : 2013/289-2014/382

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Davacı idare taşınmazın tamamını kamulaştırdığı ve tamamının bedelinin blokesine hükmedildiği halde, taşınmazın 1.854,60 m²'lik kısmının tapusunun iptali ile idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinde yazılı (A harfi ile belirtilen 1.854,60 m²'lik kısmının) kelime ve rakamının çıkartılmasına, yerine (A ve B harfi ile gösterilen 2.200 m²'lik taşınmazın tamamının) kelime ve rakamının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3536, Karar No: 2018/5206, Tarih: 03.07.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3536 E.  ,  2018/5206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile müvekkili ile davalıların ... ili, ... ilçesi, 936 ada 421 sayılı parselde kain beş katlı ... meskenli kargır binada bağımsız bölüm maliki olduğunu, müvekkilinin mezkur ana taşınmazda 6 nolu bağımsız bölümün maliki olduğunu, dava konusu taşınmazda ... meskenden müteşekkil dairelerin aynı yüz ölçümüne sahip olduğunu, bazı bölümlere 30 hisse, bazılarına ... hisse, bazılarına 8 hisse arsa payı verildiğini, müvekkiline ait 6 nolu bağımsız bölüme 8/242 hisse arsa payı tahsis edildiğini, ana taşınmazın tek bir kişi tarafından inşa edildiğini, o kişinin menfaatleri doğrultusunda projeye ve hakkaniyete aykırı arsa payı taksimi yapıldığını belirterek, mevcut adaletsiz ve hukuksuz arsa payı taksiminin düzeltilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece kat mülkiyetinin kurulduğu tarih itibariyle ana taşınmazda bulunan her bir bağımsız bölümün büyüklükleri, bulunduğu kat, cephe puanı, gün ışığından yararlanma durumu, manzara ve nem oranı, ısınma durumları gözetilerek yapılan değerlendirme sonucunda, bağımsız bölümlere ayrılan arsa paylarının kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerine orantılı olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilerek her bir bağımsız bölüm için yeni arsa payları belirlenmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.