muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/206, Karar No: 2021/9851, Tarih: 04.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/206 E.  ,  2021/9851 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Silivri Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ün, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde örgün öğretimden yararlanma talebinin kısmen kabulü ile birinci ve ikinci sınıftan kalan derslerine gönderilmemesine, üçüncü sınıf derslerine gönderilmesine ve sınav programına göre sınavlarına gönderilmesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulunun 16/12/2019 tarihli ve 2019/32106 sayılı kararına karşı şikâyetin reddine ilişkin Silivri 2. İnfaz Hâkimliğinin 15/01/2020 tarihli ve 2019/6495 esas, 2020/275 karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin 10/02/2020 tarihli ve 2020/473 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğrencisi olan hükümlünün, 13/12/2019 tarihinde İnfaz Kurumu Müdürlüğüne verdiği dilekçede, Hukuk Fakültesi birinci, ikinci ve üçüncü sınıftan dersleri olduğunu, bu nedenle çakışan dersleri ikinci öğretim derslerinden takip ettiğini, ekte sunduğu 2019-2020 eğitim yılı ders takip çizelgesinin de okulu tarafından çakışan dersler gözetilerek düzenlendiğini belirterek, okula gidiş ve dönüş saatlerinin ders takip çizelgesine göre ayarlanmasını talep ettiği,

Söz konusu talebin, Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulunun 16/12/2019 tarihli kararı ile, "...Silivri ile İstanbul arasındaki ulaşım imkânlarının sınırlı olması, denetim zorluğu, hükümlü öğrencinin yükseköğrenim örgün eğitimi infazdan kaçış yöntemi olarak tercih etme ihtimali..." şeklindeki gerekçelerle hükümlünün birinci ve ikinci sınıftan kalan derslerine gönderilmemesine, üçüncü sınıf derslerine gönderilmesine ve sınav programına göre sınavlarına gönderilmesine karar verildiği,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un "öğretimden yararlanma" başlıklı 76. maddesininin, "Açık ceza infaz kurumları ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, ...öğretimden yararlanmaları sağlanır." şeklindeki emredici düzenlemenin, açık ceza infaz kurumu hükümlülerinin örgün eğitim kurumlarına etkili bir biçimde erişiminin sağlanmasını güvence altına aldığı, ancak aynı Kanun'un 89. maddesi uyarınca, "Hükümlüler, ceza infaz kurumlarında bulundukları tüm aşamalarda, ceza infaz kurumlarının düzen ve güvenliği amacıyla konulmuş kurallara uyup uymadığı, haklarını iyi niyetle kullanıp kullanmadığı, yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirip getirmediği, uygulanan iyileştirme programlarına göre toplumla bütünleşmeye hazır olup olmadığı, tekrar suç işleme ve mağdura veya başkalarına zarar verme riskinin düşük olup olmadığı hususlarında idare ve gözlem kurulu tarafından iyi hâlin belirlenmesine esas olmak üzere en geç altı ayda bir değerlendirmeye..." tabi tutulacakları nazara alındığında,

İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi örgün öğretim öğrencisi olan açık ceza infaz kurumu hükümlüsü ...'ün, anılan Üniversite tarafından verilen öğrenci belgesini ve kendi adına düzenlenen ders programı çizelgesini de ibraz ederek ders programında gösterilen saatler içerisinde örgün öğretimine devam etme talebinin ancak hükümlünün bu hakkını iyi niyetle kullanmadığını gösteren somut deliller olması halinde reddedilebileceği, somut olayda ise idare ve gözlem kurulunca bu yönde herhangi bir somut delil ortaya koyulmadan "...Silivri ile İstanbul arasındaki ulaşım imkânlarının sınırlı olması, denetim zorluğu, hükümlü öğrencinin yükseköğrenim örgün eğitimi infazdan kaçış yöntemi olarak tercih etme ihtimali..." şeklindeki soyut ve yetersiz gerekçelerle talebin reddine karar verilmesinin yerinde olmadığı cihetle bu karara karşı yapılan şikâyetin reddine dair İnfaz Hâkimliği kararına karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20/11/2020 gün ve 94660652-105-34-6352-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin 10/02/2020 tarihli ve 2020/473 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22305, Karar No: 2012/25864, Tarih: 17.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/22305 E.  ,  2012/25864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde fazla hakları saklı tutularak 10.000,00 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 445.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.12.2012 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Aşağıda belirtilen gerekçelerle Sayın çoğunluğun onama kararına karşı oyumdur.

Davacı vekili; 15.12.2008 havale tarihli dilekçesinin 1.sayfa 2.bölümünde açıkça;

"Müvekkil satışı yapılan daire ve garaj inşaatı bittikten sonra zilyetliğini almış olup, halen adı geçen dairede oturmakta garajı da kullanmaktadır." beyanı ile aynı dilekçenin 3.kısmında "Müvekkil inşaatın bitmesine müteakiben sözkonusu daireye yerleşmiş ve müvekkil tarafından kullanılmaktadır" şeklindeki ifadeleri yer almaktadır.Mahkemenin kabulüne göre de; açıkça davacının beyanı kabul edilerek, uyuşmazlık olmadığı gözlenerek hüküm ittihaz olunmuştur. Bu açıklamalar ışığında kırılma noktası bizce davacının daireyi ve garajı kullanmaya devam etmesi karşısında ödediğini sebepsiz iktisap kurallarına göre geri almasında dava tarihinden itibaren faize hükmedilip edilemeyeceği noktasındadır.Geçersiz sözleşmeye göre zilyetliğini kullanan davacı hem dava tarihinden itibaren faiz ve hem de ödediğinin denkleştirici adalet ilkelerine göre alacak olması sebepsiz iktisaptaki temel kurallara aykırılık teşkil edecektir. Davacı, geçersiz sözleşmeye göre aldığını iade edecek veya mahkemece alınanın iadesi suretiyle hüküm kuracak iken, kararda bu hususun gözardı edilmesi de bizce bozmayı gerektirmektedir. Yüksek Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 20.10.2010 gün ve 12-494/521 K.sayılı kararında geçersiz sözleşmeye göre satılan menkul mal (trafikte tescil ve kayıtlı araç) için aracın iade edilmesi koşuluna bağlı olarak alınanın iadesine ve aracın iadesi ile faiz tahakkukunun gerçekleşeceğine karar vermiş olup; emsal karar değerlendirilmelidir.Geçersiz satıma göre; davacının fiili kullanımında bulunan dairenin -Aynen İfa- kuralı uygulanmadan ve temerrüt olgusu da gerçekleşmeyecek bulunmasına rağmen, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi bozmayı gerektirmektedir. (HGK. 05.04.2011 gün ve 11030/4426 K.) Karşı oyumuz ise kabule göre, miktarın tayini ve tesbitindeki esaslara uyulmamasına göre bozma noktasında toplanmakta olup; önce taraflar arasındaki aktin varlığı ile zenginleşme miktarının hesaplanmasındaki hesap yöntemidir.Taraflar arasındaki uyuşmazlık, taşınmaz satışından kaynaklanmaktadır. Kanunun aradığı şekil şartlarına uyularak resmi merciler önünde yapılmış bir satış sözleşmesi olmadığından yapılan arsa satış işlemi MK’nun 706, BK’nun 213, Tapu Yasasının 26.maddesi hükmüne göre geçersizdir. Bu sebeple taraflar ancak verdiklerini isteyebilir. Bu durumda, taraflar arasındaki uyuşmazlığın haksız iktisap kurallarına uygun çözümlenmesi ve tasfiye edilmesi gerekir. Hukuken geçersiz sözleşmeden kaynaklanan bu nitelikteki bir uyuşmazlığın haksız iktisap kurallarına göre çözümlenip, tasfiye edilebilmesi için öncelikle haksız iktisabın kapsamını tesbitteki ilke ve esasların açıklanmasında yarar görülmüştür.Geçerli bir sebebe dayanmaksızın bir kişinin mal varlığından diğerinin mal varlığına kayan değerlerin eksiksiz iadesi denkleştirici adalet düşüncesine dayanır

. Hukuken geçersiz sözleşmeden kaynaklanan bu nitelikteki bir uyuşmazlığın haksız iktisap kurallarına göre çözümlenip, tasfiye edilebilmesi için öncelikle haksız iktisabın kapsamını tesbitteki ilke ve esasların açıklanmasında yarar görülmüştür.Geçerli bir sebebe dayanmaksızın bir kişinin mal varlığından diğerinin mal varlığına kayan değerlerin eksiksiz iadesi denkleştirici adalet düşüncesine dayanır. Denkleştirici adalet ilkesi ise, haklı bir sebep olmaksızın başkasının mal varlığından istifade ederek kendi mal varlığını artıran kişinin elde ettiği bu kazanımı geri verme zorunda olduğunu ve gerçek bir eski hale getirme yükümlülüğü bulunduğunu ifade eder.BK.63 ve 64.maddeleri iade borcunun kapsamını, fakirleşmenin değil zenginleşmenin iyi veya kötüniyete dayalı olmasına göre bir ayırım yapmıştır. Haksız zenginleşen, zenginleşmeyi kötüniyetle elden çıkarmış ise elden çıkardığı bu zenginleşmeyi iade gününde olması gereken durumuyla ve tam olarak iade etmekle yükümlüdür. İade borcunun kapsamı tayin edilirken olumlu ve olumsuz zenginleşmenin tamamı dikkate alınmalıdır. Değişik bir anlaşımla, haksız zenginleşen kötüniyetli ise elden çıkardığı zenginleşmeyi de elde kalan zenginleşme ile birlikte iadeye mecbur tutulmuştur. Hemen belirtelim ki, zenginleşenin iyiniyetli sayılıp sayılmayacağı, zenginleşmeyi iyi veya kötü niyetle mi elden çıkarttığı hususu MK’nun 3.maddesi hükmü uyarınca belirlenecektir. Haksız zenginleşen elde ettiği yararın geçerli bir sebebe dayanmadığını ve iade ile yükümlü olduğunu biliyor veya bilebilecek halde ise iyiniyetli sayılmayacaktır. Kural olarak iade alacaklısı, iade borçlusu zenginleşenin iyiniyetli olmadığını ispat etmelidir. Ne var ki, olayın özellikleri zenginleşenin iyiniyetli olmadığını açıkça gösteriyor ise, ayrıca bu yönün ispatına gerek bulunmamalı, iddianın ispat edilmiş olduğu kabul edilmelidir.Hukuken geçersiz sözleşmeler, haksız iktisap kuralları uyarınca tasfiye edilirken, denkleştirici adalet kuralı hiçbir zaman gözardı edilmemelidir. Bu husus hakkaniyetin ve adaletin bir gereğidir. Bu bakımdan iadeye karar verilirken, satış bedeli olarak verilen paranın alım gücünün ilk ödeme tarihindeki alım gücüne ulaştırılması ve bu biçimde iadeye karar verilmesi uygun olacaktır. Aksi takdirde kısmi iade durumu oluşacak, iade dışındaki zenginleşme iade borçlusu yedinde haksız zenginleşme olarak kalacak, iade borçlularının iade de direnmelerine neden olacaktır. Ancak, burada denkleştirme yapılırken, bu hususa daha dikkat edilmelidir. İade alacaklısının geçersiz sözleşmenin ifa edilmeyeceğini öğrendiği tarihte aide kapsamını tesbitte önemli olduğu unutulmamalıdır. Zira, geçersiz sözleşmenin artık ifa edilmeyeceğini bile bile haksız zenginleşmenin iadesini istemeyen alacaklı, zararın artmasına kendisi sebep olacağından bu artan zararını iade borçlusundan istemelidir.

Bu durum karşısında kural olarak mahkemece yapılacak iş; ulaşacağı satış bedelinin; çeşitli ekonomik etkenler sebebiyle (azalan alım gücünün) enflasyon, (tüketici eşya fiyat endeksi, altın ve döviz kurlarındaki artışlar, memur maaş ve işçi ücretlerindeki artışlar vs.) ortalamaları alınmak suretiyle ulaşacağı alım gücü yukarıda açıklanan ilke ve esaslar altında ve gerektiğinde bu konuda uzman bilirkişi veya kurulundan nedenlerini açıklayıcı taraf, hakim ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak belirlenmeli, bu yolla belirlenecek miktara istemle de bağlı kalınarak hükmedilmelidir.Bu bağlamda, Sayın çoğunluğun kararın onanmasına iki yönden karşı oyumuzun gerekçeli olarak sunulmasıdır.
Yargıtay — Esas No: 2015/9323, Karar No: 2016/8923, Tarih: 26.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9323 E.  ,  2016/8923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 165 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4970, Karar No: 2023/2477, Tarih: 25.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/4970 E.  ,  2023/2477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Temyiz süresi içerisinde mazereti bulunan ve bu mazeretini belgelendiren sanık ...'in yaptığı temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kars Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 17.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanıkların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 109 uncu maddesinin ikinci ve üçüncü fıkrasının ( b) bendi uyarınca cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Kars 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanunun ikinci, üçüncü fıkrasının (b) bendi, beşinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz sebepleri, suçun unsurlarının oluşmadığına, ağırlatıcı nedenlerin bulunmadığına, katılanın sanık ... hakkında şikâyetçi olmadığına ve sanıklar hakkında beraat kararları verilmesi gerektiğine,

2. Sanık ...'in temyiz isteği ise, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıklar ..., evlenmek istediği katılanı, katılanın teyzesi olan yengesi ... ile yaptıkları plan dahilinde, yolda yürüdüğü sırada yanına yaklaşarak eve bırakma bahanesiyle araca aldıkları, katılanın cep telefonunu aldıktan sonra kapıları kilitledikleri, Erzurum yoluna çıktıktan sonra temyiz dışı sanık ...'in getirdiği araca bindirdikleri, sanık ...'e ait köy evine götürdükten sonra katılan ile sanık ...'nın üç gün boyunca aynı evde kaldıkları, katılanın sanık ... ile evlenmeye razı olduğunu, şilkayetçi olmayacağını söylemesi üzerine sanıklar ... ve ... ile birlikte Polis Merkezi'ne gittikleri iddiasına ilişkindir.

2. Görevlilerce düzenlenen 19.10.2015 tarihli tutanağa göre, katılanın babası olan ...'ın 18.10.2015 günü Polis Merkezi'ne giderek kızı olan ...'ın eve gelmediğini beyan edip şikayetçi olduğu belirtilmiştir.

3. Sanıklar tevil yollu ikrarlarda bulunmuşlardır.

IV. GEREKÇE

2. Görevlilerce düzenlenen 19.10.2015 tarihli tutanağa göre, katılanın babası olan ...'ın 18.10.2015 günü Polis Merkezi'ne giderek kızı olan ...'ın eve gelmediğini beyan edip şikayetçi olduğu belirtilmiştir.

3. Sanıklar tevil yollu ikrarlarda bulunmuşlardır.

IV. GEREKÇE

1. Katılanın olay nedeniyle sanık ...'dan şikayetçi olmadığını belirttiği, ancak 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olmayıp re'sen takibi gerektiren suçlardan olması nedeniyle sanıklar müdafiinin bu hususa ilişkin temyiz sebebi reddedilmiştir.

2. Sanıkların üzerlerine atılı suçu birden fazla kişi ile birlikte ve cinsel amaçla işledikleri anlaşıldığından cezalarında 5237 saylı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi ve 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası gereğince arttırım yapılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Olaylar olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, fikir ve irade birliği içerisinde hareket eden sanıkların üzerilerine atılı hile suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediklerine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıflarının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'in yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kars 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli kararında sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'in temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9749, Karar No: 2010/5512, Tarih: 06.05.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/9749 E.  ,  2010/5512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vdl. vekili Avukat tarafından, davalı ... Belediye Başkanlığı ve diğerleri aleyhine 03/02/2006 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan Yenişehir Belediye Başkanlığı'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan Yenişehir Belediye Başkanlığı tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın özellikleri ve günü, tarafların kusur durumu ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılardan Giray Mumcu yararına takdir edilen 95.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, adı geçen davacı yararına 50.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının davacılardan Giray Mumcu yararına manevi tazminat takdirine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…95.000,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…50.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davacılar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 8 nolu bendinde yer alan “…9.000,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…5.400,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davalılardan Yenişehir Belediye Başkanlığı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 12 nolu bendinde yer alan “…9.000,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…5.400,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 16 nolu bendinde yer alan “…17.165,27…” ve “…9.708,37…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…14.465,27…” ve “…7.008,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3945, Karar No: 2009/5306, Tarih: 28.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3945 E.  ,  2009/5306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 29.02.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali kıyı olarak terkin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.09.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 28.04.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.