muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14553, Karar No: 2013/20339, Tarih: 04.07.2013

İstifa halinde dahi işçiye kıdem tazminatı ödeneceğini öngören sözleşme hükümleri ile işyeri uygulamaları, 4857 sayılı Yasaya göre geçerli olup, bu halde kıdem tazminatı 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesine göre hesaplanmalı ve anılan maddedeki kıdem tazminatı tavanı gözetilmelidir. Belirtmek gerekir ki, sözü edilen Yasada düzenlenen kıdem tazminatı tavanı mutlak emredici niteliktedir.

Somut olayda; davacı, dava dilekçesinde haftanın 6 günü 06.30-16.00 saatleri arasında çalıştığını, öğle yemeklerinde 30 dakika dinleme verildiğini ve fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, son yerel seçimlerde bir başka parti için çalıştığı gerekçesiyle sürekli manevi baskı yapılmaya başlandığını, asli görevinin tıbbi atık ve bu bölümün temizliği olmasına rağmen, kendisinden evsel atıkları temizleme, hamaliye vb. işleri de yapmasının istendiğini, hastane müdürü tarafından olur olmaz yerde azarlandığını, küçük düşürüldüğünü, çalıştığı yerlerde kalorifer olmaması nedeniyle idarenin izniyle koymuş olduğu elektrik sobasının kaldırıldığını, malzeme vs. dolaplarını kaldırmasının istendiğini, kendisine yapılan manevi baskılar, iş koşullarının ağırlaştırılması, yıllardır fazla çalışma yaptığı halde bu çalışmalarının karşılığının ödenmemesi ve hak ettiği yıllık izinlerinin kullandırılmaması nedeniyle iş akdini 30.09.2009 tarihinde haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma ve yıllık izin ücretlerinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılardan Tem-Ser Şirketi. vekili; davacının iş akdinin sona eriş nedeninin istifa olduğunu, davacının istifa dilekçesinde işi kendi iradesi ile bıraktığının ve şeflerine ve ....çalışanlarına teşekkür ederek istifasının hoş görülmesini talep ettiğini, bu nedenle davacının dava dilekçesindeki siyasi nedenlerle baskı yapıldığı iddiasının doğru olmadığını, tüm bu nedenlerle davacının iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatını hak etmeyecek şekilde

sona erdiğini, davacının fazla çalışma iddialarının doğru olmadığını, yapılan sözleşme eki teknik şartnamede hizmetlerin vardiyalarının, çalışma sürelerinin ve işçi sayılarının açıkça belli olduğunu, çalışma saatlerinin hastane tarafından da kayıt altına alındığını, vardiyalı çalışma sisteminde 7,5 saat çalışmanın olduğunu, bu sistemde davacının 9 saat çalışmasının ve fazla çalışma yapmasının mümkün olmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davacıya manevi baskılar yapılıp iş koşullarının ağırlaştırıldığı, fazla mesai karşılığının ödenmediği, izin kullandırılmadığı sebebi ile 30/09/2009 tarihinde akti haklı nedenle feshettiği, bu nedenle kıdemi hak ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının iş sözleşmesinin sebep bildirmediği 30.09.2009 tarihli istifa dilekçesi ile sona erdiği ve davacının hemen sonra 01.10.2009 tarihinde başka bir iş yerinde çalışmaya başladığı, dava dilekçesinde belirtilen sebeplerin istifaya haklılık kazandırmaya yönelik olduğu anlaşıldığından iş sözleşmesi istifa ile sona eren davacının kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

... nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat

ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgeler, özellikle günlük devam izlenimi birlikte değerlendirildiğinde davacının 15.00 – 24.00 ve 07.00 – 16.00 saatleri arasında iki vardiya halinde çalıştığı anlaşılmakla davacının her vardiyada 1 saat ara dinlenme süresi düşüldüğünde fiilen 8 saat çalıştığı, haftada 6 gün çalışmada toplam 48 saat çalıştığı ve 3 saat fazla çalışması bulunduğu anlaşıldığından fazla çalışma ücreti hesabının buna göre yapılması gerekirken açıklanan nedenle hatalı bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi isabetsizdir.

Ayrıca fazla çalışma ücreti tahakkuku yapılan Ocak, Nisan ve Mayıs 2008 bordrolarının varlığı nedeniyle fazla çalışma ücreti hesabında bu ayların dışlanarak hesaplama yapılmaması da hatalıdır.

Ayrıca fazla çalışma ücreti tahakkuku yapılan Ocak, Nisan ve Mayıs 2008 bordrolarının varlığı nedeniyle fazla çalışma ücreti hesabında bu ayların dışlanarak hesaplama yapılmaması da hatalıdır.

4- Her kısmi davanın alacağın tamamını belirlemeye yönelik tespit hükmü içermesi gerektiği gözetilmeyerek hak edilen alacakların toplam miktarlarının karar gerekçesinde belirtilmemesi hatalıdır.

5- Davalı T.C. ... harçtan muaf olduğu halde yargılama giderleri içerisine harç katılarak Bakanlığa harç yüklenmesi hatalıdır.

6- Yıllık izin ücreti bakımından uygulanması gereken faiz konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin feshi halinde kullanılmayan izin sürelerine ait ücretlerin, son ücret üzerinden ödenmesi gerektiği kurala bağlanmıştır. Ancak, Yasada izin ücreti için kesin bir ödeme günü belirlenmiş değildir. İş sözleşmesinin feshedildiği tarihte izin ücreti muaccel olur. Bununla birlikte, faiz başlangıcı bakımından işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi gerekir.

Dairemizce, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti, geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmemiş ve 4857 sayılı Kanunun 34 üncü maddesinde sözü edilen bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilemeyeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 24.10.2008 gün 2007/30158 E, 2008/28418 K.). O halde, izin ücreti için uygulanması gereken faiz, yasal faiz olmalıdır.

Somut olayda Yıllık izin ücretine uygulanması gereken faiz türü yasal faiz olmakla yazılı şekilde bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8439, Karar No: 2019/6328, Tarih: 08.10.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/8439 E.  ,  2019/6328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.02.2016 gününde verilen dilekçe ile elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.03.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, tarafların miras bırakanları Ahmet Ruhi Sonat adına kayıtlı 101 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesini istemiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2)6100 sayılı HMK’nun 297/2. maddesi gereğince;

Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Somut olaya gelince; mahkemece 101 ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesine karar verilmiş ise de taşınmaz maliki miras bırakan ...'ın taşınmaz üzerindeki tam payının 1/5 olarak kabul edilip her bir paydaşa 1'er pay verilmesi doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca hüküm sonucunun 3. paragrafında yazılı olan " 1/5 pay kabul edilerek 1 payın ..., 1 payın ..., 1 payın ..., 1 payın ..., 1 payın ...'a isabet ve aidiyetine," şeklindeki ifadenin hükümden çıkarılarak yerine "1 pay kabul edilerek 1/5 payın ..., 1/5 payın ..., 1/5 payın ..., 1/5 payın ..., 1/5 payın ...'a ait olacak şekilde tapuya kayıt ve tescili suretiyle elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesine" ifadelerinin yazılmak suretiyle hükmün değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 08.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10934, Karar No: 2010/126, Tarih: 18.01.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10934 E.  ,  2010/126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Zeytin ürününün 2008 yılı dekar başına (ağaç başına değil) ortalama verimi, toptan satış fiyatı ve üretim maliyeti resmi verilerinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iade edilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27585, Karar No: 2016/2351, Tarih: 03.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/27585 E.  ,  2016/2351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : a-) TCK'nın 204/1, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

b-) TCK'nın 158/1-f, 52/2-4, 53/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında hükmolunan cezaların miktarına nazaran, sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanıkların kardeş oldukları ve suç tarihinde katılan ...'ın işyerinden bilya cinsi mal aldıkları, satın almış oldukları malın karşılığında da daha önceden katılanlar ...ve ...'ın aracından çalınan 15.4.2008 keşide tarihli ve 17450 TL meblağlı sahte çeki verdikleri, bu şekilde sanıkların atılı suçları işlediklerinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, ekspertiz raporu ve tüm dosya kapsamına göre suçların sanıklar tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıklar müdafiinin sanıkların atılı suçları işlemediklerine ve lehe olan yasaların uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 03.03.2016 tarihinde oybidliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1334, Karar No: 2020/2513, Tarih: 21.09.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/1334 E.  ,  2020/2513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup mahkemece davanın, Dairemizin 20.03.2017 tarihli 2016/1834 Esas, 2017/1182 Karar sayılı bozma ilamına uyularak kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davasında, davalı ile aralarında imzalanan ... Belediyesi Hizmet Binası İşine Dair Sözleşme kapsamında işin tamamlanmış olmasına rağmen idarece ayıp ve eksiklikler nedeniyle verilen 270.000,00 TL bedelli, 90.000,00 TL bedelli ve 36.000,00 TL bedelli teminat mektuplarının nakde çevrildiğini, 17.970,00 TL bedelli teminat mektubunun ise iade edilmediğini belirterek nakde çevrilen teminat mektuplarının davalı idareden istirdadını, nakde çevrilmeyen teminat mektubu nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, bu kararın davacı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 11.01.2016 gün 2015/3177 Esas ve 2016/20 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı davacı tarafından karar düzeltme tabebinde bulunulmasından sonra Dairemizin 20.03.2017 tarihli 2016/1834 Esas 2017/1182 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir.Mahkemece hükmüne uyulan Dairemizin bozma ilamında hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan 12.02.2009 tarihli geçici kabul tutanağında 31 kalem halinde saptanan eksik ve kusurlar ile davalının ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/68 D. iş sayılı delil tespiti dosyasında yaptırdığı delil tespiti sonrasında düzenlenen 03.07.2009 havale tarihli bilirkişi raporunda tespit edilen eksik ve kusurlu işleri karşılaştırıp geçici kabul tutanağında yazılı olan eksik ve kusurlu işlerle ilgili 13.03.2009 tarihinde giderilerek teslim alındığı kabul edildiğinden bunların dışında delil tespit raporunda saptanan eksik ve kusurlar varsa bunların delil tespitinin yaptırıldığı 11.06.2009 tarihindeki mahalli piyasa rayiçleri ile giderim bedeli konusunda gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınıp kazanılmış hak da gözetilmek suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.Mahkemece bozmaya uyulmuş, alınan ek raporda bilirkişilerin, bozma ilamında yapacakları görev belirlenmesine rağmen “...31 kalem eksik ve kusurlu işler karşılaştırılarak değerlendirme yapılmadığı ifade edilse de dava dosyası incelendiğinde, geçici kabul tutanağında belirtilen ve daha sonra tamamlananlar dışında eksik imalâtlar tespit edilmiş ya da gizli ayıplar ortaya çıkmış olduğu için, bu ayıplarla ilgili derhal ihbar koşulu yerine getirilerek sonradan ortaya çıkan bu eksik ve ayıpların giderim bedeli için teminat mektuplarının paraya çevrilmesinin mümkün olduğu düşünülmektedir...” şeklinde yorum yapılarak verilen görevi yapmadıkları anlaşılmıştır

...” şeklinde yorum yapılarak verilen görevi yapmadıkları anlaşılmıştır. Mahkemece bozmaya uyulduğuna göre bozma uyarınca inceleme yapmak zorunlu hale geldiğinden ve ek rapor alınan bilirkişilerin teknik yönden yetersiz olup bozma ilamını da yeterince kavramadıkları bozmaya uyulmasına rağmen bozma ilamında belirtilen şekilde hesaplama yapmamaları nedeniyle hükme yeterli rapor vermelerinin mümkün olmadığı da anlaşıldığından yeniden oluşturulacak alanında uzman bilirkişi kurulundan gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınıp değerlendirilerek davanın sonuçlandırılması gerekirken yetersiz ek rapora göre karar verilmesi doğru olmamış bozulması bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 21.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.