muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16720, Karar No: 2014/19090, Tarih: 20.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/16720 E.  ,  2014/19090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 12/06/2014

Numarası : 2013/1104-2014/524

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı üniversitenin hizmet alımı yaptığı şirketler aracılığıyla üniversite hastanelerinde temizlik işçisi olarak çalıştığını ve Bölge Çalışma Müdürlüğünün yaptığı muvazaa tespiti nedeniyle kendisine ödenmeyen yasal ilave tediye alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kurumun işçisi olmadığı için ilave tediye alacağına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, muvazaa tespitine dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İlave tediye alacağının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanunun 1 inci maddesinde, Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden Devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, katma ve özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı Kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı Devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi Devlet kuruluşları,

3460 sayılı Yasa bugün itibari ile yürürlükte olan bir yasa değildir. 3659 sayılı Yasa ise, banka ve Devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir. Bu Yasanın 1 inci maddesinde, kapsama dahil kurumlar daha ayrıntılı açıklanmıştır.

Yukarda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de Kanun kapsamına alınmıştır.

Yukarda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de Kanun kapsamına alınmıştır.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

Sonuç itibari ile kapsam bakımından, Devlet tarafından yasa ve yasanın verdiği yetki ile idari işlemle kurulan ve kamusal yetki ve ayrıcalıklardan yararlanan kamu tüzel kişilikleri ve bunlara bağlı kuruşlarda iş sözleşmesi ile çalışanlara uygulanacağı görülmektedir.

Somut olayda, davalının hizmet alım ihalesinin muvazaaya dayandığı yönündeki tespit nedeniyle taşeron işçisi olan davacının da ilave tediye alacağına hak kazandığı mahkemece kabul edilmiş ise de bu kabul hatalıdır. Bölge Çalışma Müdürlüğü (BÇM)“asıl işverenlikçe yapılan temizlik işleri sözleşmesine, malzemeli temizliğe ek olarak; hasta ve hastaya ait materyellarin taşınması, hastaların ve hasta yakınlarının yönlendirilmesi ve hasta evraklarının kayıt altına alınması hizmetleri, çamaşırhanedeki çamaşır yıkama, sıkma, kurutma, ütüleme vb. hizmetlerin de yapılacağı şeklinde kapsamının genişletildiği,” hususunu tespit edip bu kısmın muvazaalı olduğunu kabul etmiştir. Ancak, davacı, işyerine, temizlik elemanı olarak alınmış ve temizlik elemanı olarak görev yapmış olup başka bir işte çalıştırılmamıştır. BÇM tarafından, temizlik işçisi yönünden yapılmış bir muvazaa tespiti yoktur. Hal böyle olunca davacının davasının reddi gerekirken hatalı değerlendirme ile kabulü isabetsiz olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 20/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11809, Karar No: 2010/7207, Tarih: 15.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11809 E.  ,  2010/7207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ... ve diğeri aleyhine 06/10/2006 gününde verilen dilekçe ile ölümlü trafik kazasına bağlı maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı ... ...’nın diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, ölenin ve davalının kusur oranları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı ... yararına takdir edilen 15.000,00 TL, davacı ... yararına takdir edilen 10.000,00 TL, davacı ... yararına takdir edilen 5.000,00 TL tazminat tutarları fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince,

davacı ... yararına 10.000,00 TL, davacı ... yararına 6.000,00 TL, davacı ... yararına takdir edilen 4.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

davacı ... yararına 10.000,00 TL, davacı ... yararına 6.000,00 TL, davacı ... yararına takdir edilen 4.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “...15.000,00...”, ”...10.000,00...”, “...5.000,00...” ve “...30.000,00...” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...10.000,00...”, “...6.000,00...”, “...4.000,00...” ve “...20.000,00...” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin üçüncü paragrafında yer alan “...1.620,00...” ve “...808,38...” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...1.080,00...” ve “...270,00...” sayı dizilerinin yazılmasına; davacılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin beşinci paragrafında yer alan “...3.400,00...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “...2.400,00...” sayı dizisinin yazılmasına; davalılardan ...’nın öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26463, Karar No: 2015/36561, Tarih: 23.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/26463 E.  ,  2015/36561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2013/156-2014/375

Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiği iddiasıyla kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Belediye, ihale makamı olduklarından husumet yokluğundan, diğer davalı şirket ise; davacının belirli süreli iş akdiyle çalıştığını, ücret alacaklarının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak ödenmeyen fazla çalışma ücreti alacakları nedeniyle davacının iş akdini haklı olarak feshettiği gerekçesiyle ulusal bayram ve genel tatil dışındaki taleplerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar avukatları temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Açıklanan ilkeler doğrultusunda Mahkemece, fazla çalışma hesabında günlük 9 saatlik çalışmadan 1 saat yerine yarım saat, günlük 13 saatlik çalışmadan 1,5 saat yerine yarım saat ara dinlenme düşülerek hesaplama yapılması hatalıdır.

3-Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18299, Karar No: 2015/6282, Tarih: 20.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/18299 E.  ,  2015/6282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, tapuda konut olarak gösterilen bağımsız bölümün işyeri olarak kullanılmasına son verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı malik ...' ın tapuda mesken olarak kayıtlı bulunan 7 numaralı bağımsız bölümü diğer davalı ...'a işyeri olarak kiraya verdiğini, bu durumun 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 24. maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek davalı kiracının meskenden tahliyesini istemiş; mahkemece dava konusu taşınmazın tahliyesine karar verilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde her ne kadar yalnızca davalının dava konusu bağımsız bölümden tahliyesini talep etmiş ise de, çoğun içinde az da vardır kuralından hareketle, tahliye talebi aynı zamanda tapuda mesken olarak kayıtlı bağımsız bölümün işyeri olarak kullanılmasının önlenmesi için eski hale getirme talebini de kapsadığından, mahkemece öncelikle eski hale getirmeye karar verilip, davalıya Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi gereğince kararın yerine getirilmesi için makul bir süre verilmesi gerektiği düşünülmeden tahliyeye karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9439, Karar No: 2022/593, Tarih: 01.02.2022

Birleşen dava davacıları vekili; dava konusu taşınmazın vekil edenlerinin iptal edilen tapu kapsamında kaldığından bahisle tespit tutanağının iptaline ve vekil edenler adına tapuya tescil edilmesini talep etmiş; ancak 19.04.2016 tarihli celsede davacılar vekili taleplerinden feragat etmiştir.

Dava ilk olarak ... Kadastro Mahkemesinde açılmıştır. Mahkemece; davacılar İbrahim ... mirasçıları ve dava arkadaşlarının vekili Av. ...'ın dava konusu 12141 ada 13 parsele ilişkin taleplerinden feragat etmesi nedeni ile davalarının reddine, davacı ...'ın dava konusu 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmazın tapuda adına tesciline ilişkin talebinin reddine, aynı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesindeki 2 nolu şerhin iptali ile kendi adının yazılması talebinin kabulüne, ayrıca davacı ...' ın yanında feri müdahil olarak bulunan ...'ın talebinin kabulüne, dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi, 1029/1 sokak, 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesinin 2 nolu şerhinde bulunan "bu taşınmaz ... ... oğlu ...'nin 1992 yılından bu yana kullanımındadır.'' şerhinin iptaline, dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi 1029/1 sokak, 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmazın 216,62 m² miktarında arsa vasfı ile Hazine adına tespit ve tapuya tesciline, tapunun beyanlar hanesine; "-6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılmıştır. -Bu taşınmaz ...'ın kullanımındadır. -Tahtalı barajı uzun mesafeli koruma alanı içerisindedir" şerhlerinin yazılmasına karar verilmiştir.

Hükmün davacı vekili, davalı Hazine vekili ve dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Mahkemenin vermiş olduğu karar ... tarafından bozulmuş olup bozma ilamında özetle "dosya kapsamına ve davacının temyiz talebinin içeriğine göre uyuşmazlığın, 1987 yılında Orman Kadastro Komisyonunca yapılıp kesinleşen 2/B uygulama çalışmalarına ilişkin olduğu, bir başka deyişle mülkiyet durumu daha önce kesinleşerek Hazine adına tescil edilen taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkin olduğu, her ne kadar dava 3402 sayılı Yasa'ya 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile eklenen Ek-4. maddesine göre düzenlenen kullanım kadastro tutanağının askı ilan süresi içinde açılmış ise de yapılan bu kadastro işlemi 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların fiili kullanıcılarının tespiti amacına yönelik olup, bu tespite karşı askı ilan süresinde Kadastro Mahkemesinde açılacak davanın da kullanım kadastrosuna itiraz niteliğinde olması gerektiği, bu durumda mülkiyet durumu kesinleşen taşınmazın davacı adına tapu kaydının iptali ve tescil istemi ile açılan eldeki davada görevli mahkemenin Kadastro Mahkemesi değil Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu belirtilerek davanın esasına girilmeksizin görevsizlik kararı verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, önceki hükümle birleşen 2016/11 Esas sayılı davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmesi ve kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi sebebiyle bu konuda yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına; davacı ... tarafında açılan davanın görev yönünden reddine, karar kesinleştiğinde ve kesinleşme tarihinden itibaren 2 hafta içinde davacı tarafça talep edilmesi halinde dosyanın görevli ve yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine; birleşen 2016/11 Esas sayılı davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiş olmakla dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi 1029/1 sokak 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmazın ... adına tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş ve hüküm temyiz edilmeksizin 26.12.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

Anılan kararın kesinleşmesi üzerine 02.01.2018 tarihinde dosya, görevsizliğe konu uyuşmazlık bakımından Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir. Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; birleşen dosyada davacılar İbrahim ... mirasçıları ve dava arkadaşlarının dava konusu 12141 ada 13 nolu parsele ilişkin davada feragati nedeniyle bu davanın reddine, davacı ...'ın dava konusu 12141 ada 13 parseldeki taşınmazın tapuda adına tesciline ilişkin talebinin reddine, aynı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesindeki 2 nolu şerhin iptali ile kendi adının yazılması talebinin kabulüne, ayrıca davacı ...'ın yanında feri müdahil olan ...'ın da talebinin kabulüne, dava konusu ... İli ... İlçesi ... (...) Mahallesi 1029/1 sokak 12141 ada 13 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kadastro tespit tutanağının beyanlar hanesinin 2 nolu şerhinde bulunan "bu taşınmaz ... ... oğlu ...'nin 1992 yılından bu yanında kullanımındadır" şerhinin iptaline karar verilmiştir. Hüküm, asıl ve birleşen davalar davalısı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosya muhtevası, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilamında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre asıl ve birleşen davalar davalısı Hazine vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.