muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/726, Karar No: 2022/192, Tarih: 22.02.2022

15. Muvazaa, pozitif hukukumuzda 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19. (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 18.) maddesinde düzenlenmiş ve anılan maddenin birinci fıkrasında;

"Bir sözleşmenin türünün ve içeriğinin belirlenmesinde ve yorumlanmasında, tarafların yanlışlıkla veya gerçek amaçlarını gizlemek için kullandıkları sözcüklere bakılmaksızın, gerçek ve ortak iradeleri esas alınır" hükmüne yer verilmiştir.

16. Buna göre muvazaa; tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacı ile ve fakat kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç doğurmayan bir görünüş yaratmak hususunda anlaşmaları, şeklinde tanımlanabilir.

17. Muvazaa daha çok sözleşmenin yorumuyla ilgili olduğundan, öğreti ve uygulamada kapsamlı olarak incelenmiş ve belirli kurallara bağlanmıştır. Gerek öğretide ve gerekse uygulamada muvazaa, mutlak ve nispi muvazaa olarak iki gruba ayrılmaktadır; mutlak muvazaada taraflar herhangi bir hukukî işlem yapmayı (oluşturmayı) istemezler, yalnız görünüşte bir hukukî işlem için gerekli irade açıklamasında bulunurlar; nispi muvazaada ise taraflar gerçekten belli bir hukukî işlem yapmak isterler, ancak onu saklamak amacıyla, bir başka hukukî işlemin kurulduğu görüşünü yaratmak üzere irade açıklamasında bulunurlar.

18. Taraflar ister yalnız bir görünüş yaratmayı, ister ikinci bir gizli işlem yapmayı arzu etmiş olsunlar, görünüşteki (zahiri) işlem tarafların gerçek iradelerine uymadığından, ilke olarak herhangi bir sonuç doğurmaz. Muvazaada görünüşteki işlemin her türlü hukukî sonuçtan yoksun olması, tarafların ortak iradelerinin bu yolda olmasından kaynaklanmaktadır.

19. Eldeki davanın konusunu oluşturan ve “muris muvazaası” olarak isimlendirilen muvazaa türünün ise Türk Hukukunda büyük bir yeri ve önemi vardır. Muvazaa davalarının büyük bölümü muris muvazaasına ilişkin bulunmaktadır.

20. Az yukarıda açıklanan Türk Borçlar Kanunu’nun genel hükmü dışında muris muvazaasına ilişkin bir düzenleme kanunlarımızda yer almamaktadır. Muris muvazaası kaynağını daha çok Yargıtay İçtihatlarından ve bilimsel görüşlerden almakta ise de esas kaynağını 1.4.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararı oluşturmaktadır.

21. 1.4.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında sonuç olarak; “Bir kimsenin; mirasçısını miras hakkından yoksun etmek amacıyla, gerçekte bağışlamak istediği tapu sicilinde kayıtlı taşınmaz malı hakkında tapu sicil memuru önünde iradesini satış doğrultusunda açıklamış olduğunun gerçekleşmiş bulunması halinde, saklı pay sahibi olsun ya da olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçıların, görünürdeki satış sözleşmesinin Borçlar Kanunu'nun 18. maddesine dayanarak muvazaalı olduğunu ve gizli bağış sözleşmesinin de şekil koşulundan yoksun bulunduğunu ileri sürerek dava açabileceklerine ve bu dava hakkının geçerli sözleşmeler için söz konusu olan Medeni Kanunun 507 ve 603. maddelerinin sağladığı haklara etkili olmayacağına” hükmedilmiştir.

22. 1.4.1974 gün ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, mirasbırakanın tapulu taşınmazlarının temliklerinde yaptığı muvazaalı işlemlere ilişkindir.

23. Muris muvazaasında, mirasbırakan ile sözleşmenin karşı tarafı, aralarında yaptıkları bağış sözleşmesini genellikle satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi ile gizlemektedirler. Başka bir anlatımla, mirasbırakan ile karşı taraf malın gerçekten temliki hususunda anlaşmışlardır. Görünüşteki ve gizlenen sözleşmelerin her ikisinde de samimi olarak temlik istenmektedir. Ne var ki, görünüşteki satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesinin vasfı (niteliği) muvazaalı sözleşme ile değiştirilmekte, ayrıca gizli bir bağış sözleşmesi düzenlenmektedir. Görünüşteki sözleşmenin vasfı (niteliği) tamamen değiştirildiğinden, muris muvazaası aynı zamanda “tam muvazaa” özelliği de taşınmaktadır.

24. Muris muvazaasını öteki nispi muvazaalardan ayıran unsur ise mirasçıları aldatmak amacıyla yapılmasıdır. Daha açık bir anlatımla, 1.4.1974 tarih ve 1/2 sayılı içtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği üzere bu muvazaa türünde mirasbırakan, mirasçısını miras hakkından yoksun etmek amacıyla, gerçekte bağışlamak istediği tapuda kayıtlı taşınmaz malı hakkında tapu memuru önünde iradesini satış veya ölünceye kadar bakma akdi şeklinde açıklamaktadır.

25. Bu nedenle, mirasbırakanın muvazaalı işlemi yaparken gerçek irade ve amacı mirasçılarından mal kaçırmak olmalıdır. Murisin mirasçılarından mal kaçırma amacının bulunmaması hâlinde 1.4.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararını uygulama olanağı bulunmamaktadır.

26. Muris muvazaasına dayalı olarak açılan davalarda ispat yükü ise muvazaanın varlığını iddia eden tarafa aittir. Gerek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesindeki “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür” hükmü ve gerekse 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 190/1. maddesindeki “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir” hükmü uyarınca, mirasbırakanın yaptığı temlikteki gerçek irade ve amacının mirasçıdan mal kaçırmak olduğunu, bu hususu ileri süren davacı taraf kanıtlamalıdır.

27. Diğer bir anlatımla, muris muvazaası davalarında, mirasbırakan tarafından yapılan temlikin muvazaalı ve terekeden mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat yükü davacı tarafa aittir.

28. Dava açan mirasçılar, mirasbırakan ile davalı arasındaki sözleşmenin dışında olduklarından üçüncü kişi konumundadırlar. Bu nedenle iddialarını tanık dâhil olmak üzere her türlü delille kanıtlamaları mümkündür. Kanunen kendilerine intikal etmesi gereken miras haklarına, mirasbırakan tarafından muvazaalı olarak yapılan sözleşme ile engel olunduğundan bu sözleşmenin muvazaalı olduğunu ileri sürerek iptalini istemekte hukukî yararlarının bulunduğu açıktır.

28. Dava açan mirasçılar, mirasbırakan ile davalı arasındaki sözleşmenin dışında olduklarından üçüncü kişi konumundadırlar. Bu nedenle iddialarını tanık dâhil olmak üzere her türlü delille kanıtlamaları mümkündür. Kanunen kendilerine intikal etmesi gereken miras haklarına, mirasbırakan tarafından muvazaalı olarak yapılan sözleşme ile engel olunduğundan bu sözleşmenin muvazaalı olduğunu ileri sürerek iptalini istemekte hukukî yararlarının bulunduğu açıktır.

29. Ancak bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır.

30. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması ise genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanması yanında, birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

31. Tüm bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, muris muvazaasına ilişkin davaların niteliği gereğince taraflarca sunulan delillerin, her somut olayın özelliğine göre az yukarıda açıklanan objektif olgulardan da yararlanılarak bir bütün olarak değerlendirilmesi ve sonuca ulaşılması gerekmektedir.

32. Yapılan açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; 08.09.1932 doğumlu mirasbırakan ... 05.06.2013 tarihinde vefat etmiş, geriye mirasçı olarak çocukları İlyas (1961 d’lu), Güven (1966 d’lu), Saadet (1956 d’lu) ve İbrahim (1960 d’lu) ile kendisinden önce 2002 yılında vefat eden oğlu Ahmet’in çocukları Buket ve Akın’ı bırakmıştır. Mirasbırakanın eşi Nurettin de 22.11.2005 tarihinde vefat etmiştir. Eldeki dava, mirasçılar Güven, Buket ve Akın tarafından diğer mirasçı İbrahim’in eşi ...’e karşı açılmıştır. Dava konusu İzmir ili, Bornova ilçesi, Çamdibi köyü, 8971 parsel sayılı taşınmazda (93,72 m2’lik üç katlı kargir ev niteliğinde) bulunan 1/3 arsa paylı 3 numaralı bağımsız bölümün tamamı mirasbırakan adına kayıtlı iken, mirasbırakan tarafından 23.01.1997 tarihli ve 324 yevmiye no’lu akitle 350.000.000ETL bedel üzerinden davalıya satış yoluyla temlik edilmiştir.

33. Dosya kapsamı ve dinlenen tanık beyanlarına göre; mirasbırakanın temlik tarihinde 65 yaşında olduğu ve eşi ile birlikte dava konusu bağımsız bölümün bulunduğu aile apartmanında farklı bir dairede yaşadığı, devir tarihinde mirasbırakan ile davacılar arasında küslük, dargınlık gibi soğuk bir beşeri ilişkinin bulunmadığı, böyle bir durumun davacılar tarafından da iddia edilmediği, aksine mirasbırakanın tüm çocuklarına karşı aynı mesafede olduğu anlaşılmaktadır.

34. Diğer yandan, davalı vekilinin cevap dilekçesinde mirasbırakanın ölümü ile geriye 8971 sayılı parseldeki bir ve iki numaralı bağımsız bölümleri bıraktığını iddia ettiği, davacı tarafın cevaba cevap dilekçesinde buna karşı çıkmadığı, mirasbırakanın mal kaçırma amacıyla hareket etmesi hâlinde anılan bağımsız bölümleri de devredebileceği, ancak bu şekilde hareket etmediği ortadadır. Davalı ve eşinin devir tarihinde alım güçlerinin bulunduğu, davalının eşi İbrahim’in panjur firması sahibi olduğu gibi davalının da babasından kalan mallar nedeniyle maddi durumunun yerinde olduğu davacı tanıkları dâhil tanıklarca ifade edilmiştir. Her ne kadar davacı tanıkları tarafından mirasbırakanın mal satmaya ihtiyacının olmadığı beyan edilmiş ise de, somut olayda mirasbırakanın kendi ihtiyacından ziyade dava dışı oğlu İlyas’ın o dönem tefecilere olan borçlarını ödeyebilmek için mal satmaya ihtiyaç duyduğu, mirasbırakan anne İncife’nin, borçlarından dolayı ölüm tehditleri alan ve yaşadığı yeri terk etmek zorunda kalan oğlu İlyas’ı içine düştüğü sıkıntılı durumdan kurtarmayı amaçladığı, mirasbırakan ve eşi Nurettin’in de aile apartmanında yer alan çekişmeli bağımsız bölümü mali durumu iyi olan oğlu İbrahim’in eşi davalıya devrederek karşılığında İlyas’ın borçlarının İbrahim tarafından kapanmasını sağladıkları tanık beyanlarından anlaşılmaktadır. Öte yandan, davanın kabulü hâlinde ileride hak iddia edebilecek davalı tanığı Saadet de mal kaçırma amacıyla hareket edildiğini ifade etmemiş, aksine davalı savunmasını doğrulamıştır.

35. Anılan tüm hususlar birlikte değerlendirildiğinde, ‘’mirasbırakanın dava konusu taşınmazı davalıya temlikinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu’’ iddiasının, ispat yükü kendisinde olan davacı tarafça kanıtlanamadığı sonucuna varılmıştır.

36. O hâlde; Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uymak gerekirken, mahkemece önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.02.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5684, Karar No: 2024/9108, Tarih: 03.07.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5684 E.  ,  2024/9108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/650 E., 2023/582 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Zamanaşımı nedeniyle düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanıklar hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği özetle; eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile karar verildiğine, sanıklara yüklenen suçların sübut bulduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanıklar hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasında, suç tarihlerinin en aleyhe 31.12.2010 ve 31.12.2011 olduğu belirlenmiştir.

2.Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve lehe olan 5728 sayılı Kanun'un 276 ncı maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü nazara alındığında;

a.Sanıklara yüklenen 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden, suç tarihinden hüküm tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin,

b.Sanıklara yüklenen 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden, zamanaşımı süresini kesen son işlemin 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca 27.05.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten hüküm tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

b.Sanıklara yüklenen 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden, zamanaşımı süresini kesen son işlemin 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca 27.05.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten hüküm tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5051, Karar No: 2012/14766, Tarih: 03.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/5051 E.  ,  2012/14766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş davacı idare vekilincede temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla duruşma için belirlenen 03.07.2012 günü temyiz eden davacı idare vek.Av.... ile davalı vekilinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

1) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 18.10.2011 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

2) Dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede kuru ve sulu şartlarda ekilebilir münavebe ürünlerinin neler olduğu, dekara verim miktarları ile bu ürünlerin değerlendirme tarihi olan 2011 yılı hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatları ile ortalama üretim masrafları; kuru ve sulu tarım arazilerine göre ayrı ayrı belirtilecek şekilde İlçe Tarım Müdürlüğü'nden getirtilerek,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7150, Karar No: 2008/13613, Tarih: 17.11.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/7150 E.  ,  2008/13613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı şirketten ... kullanım hizmeti almakta iken, telefonunu kaybettiğini, davalıdan aboneliğin iptalini istediğini, ancak davalının abonelik işlemini iptal etmeyerek 1.425.400.00 TL talepte bulunduğunu belirterek, borçlu olmadığının tesbiti ile ödemek zorunda kaldığı 1.402.000.000 TL'nun istirdadına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davacının telefonu kayıp ettiği, bildiriminden sonrada görüşmeler devam ettiği ve fatura bedellerini ödediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-HUMK 409/son maddesi gereğince taraflarca talep edilmediği için işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan dava ilk yenilemeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamaz, aksi halde davanın açılmamış sayılmasına, karar verilir. Somut olayda, dava taraflarca takip edilmediği için 11.10.2005 tarihinde işlemden kaldırılmış ve aynı gün davacı tarafça yenilenmiştir. 12.10.2006 tarihinde dava taraflarca takip edilmediği için işlemden kaldırılmış ve 16.10.2006 tarihinde yenilenmiştir. 25.10.2007 tarihli duruşmada ise taraflar gelmediği için mahkemece, dava dosyası işlemden kaldırılmış ve aynı gün verilen yenileme dilekçesi kabul edilerek 2008/7150-13613

davanın esas hakkında yukarıda belirtilen şekilde karar verilmiştir. Bu durumda yukarıda açıklandığı üzere tarafça takip edilmediği için işlemden kaldırılan dava ilk yenilemeden sonra birden fazla takipsiz bırakıldığı için davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, 17.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4739, Karar No: 2024/4828, Tarih: 04.06.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/4739 E.  ,  2024/4828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/756 E., 2021/1693 K.

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2014 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 220 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ve parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 220 nci maddesinin dördüncü, beşinci fıkraları yollamasıyla aynı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, sanık ... ve sanık ... hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 220 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ve parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 220 nci maddesinin dördüncü fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmaları için kamu davası açılmıştır.

2. Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.04.2018 tarihli ve 2014/133 Esas, 2018/120 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurmak ve kurulan örgüte üye olmak suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine, sanıklar ..., ..., ... hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca 8'er yıl hapis ve 160.000,00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, sanıklar... ve ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, suça konu eşyaların müsaderesine, sahte banknotların Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin 16.11.2021 tarihli ve 2021/756 Esas, 2021/1693 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında parada sahtecilik suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanıklar Yurdagül... ve ... müdafileri ile sanık ...'nın istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'in temyiz sebepleri;