muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/19424, Karar No: 2010/8705, Tarih: 07.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/19424 E.  ,  2010/8705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın suç tarihinde 00.45 sıralarında, yakınanın yanına gelerek bıçak doğrultmak suretiyle yakınanın motosikletini alması şeklinde gerçekleştirdiği eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 149/1. maddesinin (a) ve (h) bentlerindeki Yağma suçunu oluşturması karşısında, sanığın ihlal ettiği bent gösterilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması, 5237 sayılı Yasanın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, sanık hakkındaki eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 07/06/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7913, Karar No: 2020/3099, Tarih: 15.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/7913 E.  ,  2020/3099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçunun cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, sanığa yüklenen “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarının ise yasa maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan mahkumiyet hükmünün kurulduğu 08.03.2012 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 15.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15246, Karar No: 2015/271, Tarih: 21.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15246 E.  ,  2015/271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 04/06/2014

Numarası : 2013/175-2014/355

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 01.04.1995-20.02.2013 tarihleri arasında pastane şefi olarak çalıştığını iş akdinin davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini, günlük 07.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını bildirerek kıdem tazminatı ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş akdinin sezon sonunda askıya alındığını, yeni sezon başlamadan davacının işten ayrılmak istemesi üzerine kıdem tazminatı ödenerek iş akdinin feshedildiğini ve başka bir alacağının da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada yapmış olduğu ara dinlenmelerin süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68'inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63'üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68'inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

Somut olayda, bilirkişi tarafından davacının fazla çalışma alacağı; davacının günlük onbir saat çalıştığının kabulü ile, bundan birbuçuk saat ara dinlenmenin mahsup edilmesi suretiyle hesaplanmıştır. Oysa yukarıda detaylı şekilde açıklandığı üzere, aksi sair delillerle kanıtlanmadıkça günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir. Yine davacı tanık beyanları incelendiğinde davacının günde bir saat ara dinlenmesi yaptığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle bilirkişinin fazla çalışma süresine ilişkin yapmış olduğu hesap hatalıdır. Mahkemece hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle eksik miktarda fazla çalışma ücretine hükmedilmiş olması doğru olmayıp bozma nedenidir.

3-Taraflar arasında davacının bordrolarına tahakkuk ettirilmiş olan hafta tatili ücretlerinin, hafta tatili ücreti hesabında dikkate alınıp alınmayacağı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacının bordrolarına tahakkuk ettirilmiş olan hafta tatili ücretlerinin, hafta tatili ücreti hesabında dikkate alınıp alınmayacağı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı vekili hafta tatili ücreti yönünden davacının çalıştığı dönemlere ilişkin olarak bordrolarda tahakkukların yapıldığını ve bu çalışmaların karşılığının ödendiğini, bu nedenle bilirkişinin bu alacağa ilişkin olarak yapmış olduğu hesaplamaların hatalı olduğunu bildirmiştir. Gerçekten de bilirkişi tarafından bu alacağa ilişkin olarak yapılan hesaplama incelendiğinde; bordrolarda sadece 2012 yılında hafta tatili ücretine ilişkin tahakkuk olduğu fakat bordrolama tekniğinden dolayı bunun normal mesai mi yoksa ek mesai mi olup olmadığı anlaşılamadığından bahisle, husumetsiz tanığın çalışma dönemine göre 2008-2011 yılları arasında hesaplama yapmıştır. Oysa bordrolar incelendiğinde 2009-2011 yılları arasında bordrolara bir çok defa hafta tatili çalışması tahakkuk yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu tahakkukların hesaplamalarda dikkate alınmaması veya neden dikkate alınmadığının belirtilmemesi hatalıdır. Mahkemece yapılacak iş dosya uzman bilirkişiye tevdi edilmek suretiyle, bordrolama tekniği tam olarak izah edilerek, bu tahakkukların gerçekten de doğru bir hesap yöntemi ile işçiye yapılacak ödemeye yansıtılıp yansıtılmadığı tespit edildikten sonra, eğer tahakkuklar ödenecek rakamlara yansıtılmış ise bordrolarda yazılı tutarların işçiye ödenip ödenmediği banka kayıtları veya diğer işyeri kayıtları ile karşılaştırılmak suretiyle çıkacak sonuca göre karar vermektir. Mahkemece bu hususa dikkat edilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulmuş olması hatalı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 21.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6183, Karar No: 2014/11432, Tarih: 05.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/6183 E.  ,  2014/11432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/101863

MAHKEMESİ : İzmir 4. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2009

NUMARASI : 2009/227 (E) ve 2009/524 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 27.12.2013 gün 2013/Bşk-230 esas, 2013/236 karar sayılı ilamı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dairemizin 13.05.2009 tarihli bozma kararında gösterdiği şekilde, Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün davetine müracaat etmemesinin yasal ve geçerli bir sebebe dayanıp dayanmadığı hususunun, sanığın savunması alınarak değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma almaktan vazgeçilerek hüküm kurulması,

2-Sanığın ve suç arkadaşının girdiği işyerinin kapı numarası ve bulunduğu sokak numarası bidirilerek kolluk görevlilerine ihbarda bulunulduğu, kolluk görevlilerinin devriye görevi yapmaları sebebi ile anılan sokağa yakın olduğundan buraya yöneldikleri ve sokak içerisinde elinde televizyon ile sanık ve suç arkadaşını gördükleri, televizyonu bırakan sanığın kaçmaya başladığı ve girdiği metruk binada yakalandığı, televizyonun alındığı işyerinden 5 metre uzakta bulunduğunun tutanak ile saptandığının anlaşıldığı karşısında, sanıkların kolluk görevlilerince görüldüğü ve televizyonun elde edildiği noktanın işyerine göre konumu belirlenerek, eylemin kalkışma aşamasında kalıp kalmadığının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık U.. A.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 05.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16463, Karar No: 2016/1433, Tarih: 10.03.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/16463 E.  ,  2016/1433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi; sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-....Müdürlüğü'nce suça konu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiği,

2-Adli emanetin 2015/398 sırasında kayıtlı uyuşturucu madde içermediği anlaşılan kenevir bitkisi tohumlarından alınan şahit numune ile bu tohumlardan analiz sonrası iade olunanların sanığa iadesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükümlerin CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi ve eksikliğin giderilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin bölümüne “uyuşturucu maddenin” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve ... Müdürlüğü'nce alınan şahit numunenin” ibaresinin eklenmesi ile "Adli emanetin 2015/398 sırasında kayıtlı uyuşturucu madde içermediği anlaşılan kenevir bitkisi tohumlarından alınan şahit numune ile bu tohumlardan analiz sonrası iade olunanların sanığa iadesine" ibaresinin ilavesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14147, Karar No: 2014/19122, Tarih: 24.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/14147 E.  ,  2014/19122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali

Hazine ile ... ve ... aralarındaki tapu iptali davasının kabulüne dair Yalova 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 20.02.2014 gün ve 284/74 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilamında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu Dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul, Kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 24.10.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı Maliye Hazine'si tarafından açılan dava ile, dava konusu ...Köyü, 2 parsel sayılı 32750 m2'lik taşınmazın 1223,64 m2'lik bölümünün 3621 sayılı Kıyı Kanunu kapsamında kalan Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden kamu malı niteliğinde olduğu ve kişilerin mülkiyetinde kalamayacağını ileri sürerek; bu bölümün davalılar adına mevcut tapu kaydının iptaliyle kıyı olarak tapu sicilinden terkinine karar verilmesini istemiştir.

KARŞI OY

Davacı Maliye Hazine'si tarafından açılan dava ile, dava konusu ...Köyü, 2 parsel sayılı 32750 m2'lik taşınmazın 1223,64 m2'lik bölümünün 3621 sayılı Kıyı Kanunu kapsamında kalan Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden kamu malı niteliğinde olduğu ve kişilerin mülkiyetinde kalamayacağını ileri sürerek; bu bölümün davalılar adına mevcut tapu kaydının iptaliyle kıyı olarak tapu sicilinden terkinine karar verilmesini istemiştir.

Yerel Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucu 03.03.2010 tarihli kararla (Mahkemenin 1. kararı); davanın 3402 sayılı Kanun'un 12/3. maddesindeki on yıllık hak düşürücü sürenin geçirilmesi nedeniyle reddine karar verilmiş; hükmün davacı Maliye Hazine'si tarafından temyiz edilmiştir. O tarihte bu nitelikteki davalarla ilgili mahkeme kararlarının temyiz incelemesini yapmakla görevli olan Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, temyiz edilen hükmü 28.06.2010 tarihli bozma ilamıyla (Yargıtay’ın 1. bozma ilamı) “…davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak davanın açılması sırasında davacı Maliye Hazine'si dava açmada haklı olduğundan,davalının yapılan tüm yargılama gideri ve avukatlık ücretinden sorumlu olacağı gözetilmeden karar verilmesinin isabetli olmadığı…” gerekçesiyle bozmuş; yerel mahkemece bu bozma ilamına uyularak 02.03.2011 tarihli kararla davanın reddine yaptığı yargılama giderlerinin davacı Hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir. (Mahkemenin 2. kararı). Bu 2. kararın temyizi üzerine Y. 1. HD. tarafından 06.10.2011 tarihli bozma ilamıyla (Yargıtay’ın 2. bozma ilamı) “…3402 sayılı Kanun'un 12/3. maddesindeki on yıllık hak düşürücü sürenin Maliye Hazine'si tarafından açılan davalarda da uygulanacağına ilişkin hükmün Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edildiği, iptal kararının 23.07.2011 tarihli RG'de yayınlanarak yürürlüğe girdiği, derdest davalarda bu durumun gözetilmesi gerektiği, bu sebeple davanın esasının incelenerek bir karar verilmesi gerektiği…” gerekçesiyle tekrar bozulmuştur. Yerel mahkemece bu bozma ilamına da uyulması soncu bu kez mahkemenin 04.04.2012 tarihli kararıyla (Mahkemenin 3. kararı) taşınmazın 1223,64 m2'lik bölümü hakkında tapu iptali/kıyı olarak sicilden terkini kararı verilmiş; hükmü bu kez davalı temyiz etmiştir.

Şimdi Dairemizce temyiz incelemesi yapılan karar, işte yerel Mahkemenin belirtilen 04.04.2010 tarihli son ve 3. kararıdır.

Şimdi Dairemizce temyiz incelemesi yapılan karar, işte yerel Mahkemenin belirtilen 04.04.2010 tarihli son ve 3. kararıdır.

17.04.2013 tarihinde kabul edilip 30.04.2013 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6460 sayılı Kanunla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK)'nun 429/3. fıkrasından sonra gelmek ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)'nun 373. maddesine 6. fıkrası olarak eklenmek üzere yerel mahkeme kararların temyizinde değişikliğe gidilmiştir. Bu değişikliğe göre; “davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın, önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine alt mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi her halde Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca yapılır” hükmü getirilmiştir.

Medeni usul kanunlarıyla ilgili hükümler niteliği gereği “derhal yürürlük ilkesi”ne tabidir. Bu bakımdan temyiz incelemesi sırasında yürürlükte olan yukarda anılan temyizle ilgili 6460 sayılı kanunla getirilen usul kanunu değişikliğinin göz önüne alınması gerekir.

Yerel Mahkeme hükmü yukarda sözü edilen Y.1 HD.nin 06.10.2011 tarihli bozma ilamıyla (Yargıtay’ın 2. bozma ilamı) “bir önceki yine aynı Dairenin tarafından 28.06.2010 tarihli bozma ilamıyla (Yargıtay’ın 1. bozma ilamı) “önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulduğundan; yerel Mahkemece verilen son 13.02.2013 tarihli kararının temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na aittir. Açıkladığım nedenlerle Dairemiz'in bu aşamada temyiz incelemesi yapma görevi kanun gereği bulunmamaktadır. O halde, temyiz incelemesinin yapılması için “gönderme kararı” ile dosyanın Yüksek Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesi gerektiğini düşünüyor; çoğunluğun temyiz incelemesi yapmasına usul yönünden katılmıyorum. 24.10.2014
Yargıtay — Esas No: 2024/4078, Karar No: 2025/589, Tarih: 03.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/4078 E.  ,  2025/589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2024/188 E., 2024/312 K.

İlk Derece Mahkemesince kesin olarak verilen kararın kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalının müvekkilinin işletmekte olduğu ücretli otoyoldan geçişi esnasında aracına otoyolda yer alan araç parçalarının isabet etmesi nedeniyle aracının maddi zarara uğradığı gerekçesiyle Tüketici Hakem Heyetine başvurduğunu, dava konusu uyuşmazlığın haksız fiili niteliğinde olduğundan Asliye Hukuk Mahkemesinin görevine girdiğini belirterek Darıca İlçe Tüketici Hakem Heyetinin 094520240000948 karar numaralı ve 29.03.2024 tarihli kararının iptalini ve ilgili Tüketici Hakem Heyeti kararına ilişkin İstanbul Anadolu 7. İcra Müdürlüğünün 2024/5648 E. sayılı icra takibinin tedbiren durdurulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı tarafa dava dilekçesi tebliğ edilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Kocaeli 1. Tüketici Mahkemesinin 29.04.2024 tarihli ve 2024/166 E., 2024/273 K. sayılı ilamıyla; Darıca İlçe Tüketici Hakem Heyeti Başkanlığının Gebze İlçesinde bulunduğu, Tüketici Hakem Heyeti kararlarına karşı Tüketici Hakem Heyetinin bulunduğu yerdeki Tüketici Mahkemesine itiraz edilmesi gerektiği, Gebze Tüketici Mahkemelerinin yetkili ve görevli olduğu gerekçesiyle davanın kesin yetkiye ilişkin dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Dosyanın gönderildiği İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında hizmet sözleşmesinin ifasından kaynaklı bir uyuşmazlık bulunmadığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın haksız fiilden kaynaklı tazminat talebinden ibaret olduğu, davacının tüketici tanımına girmediği, Tüketici Kanunu kapsamında bulunmayan uyuşmazlığın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiği, Mahkemenin ve Hakem Heyetinin görevli olmadığı, Hakem Heyetinin davaya konu başvuruya ilişkin görevsizlik sebebi ile başvuruyu reddetmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile; Darıca İlçe Tüketici İlçe Hakem Heyeti Başkanlığınca verilen 29.03.2024 tarihli ve 094520240000948 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Sebepleri

İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında belirtilen kararına yönelik Adalet Bakanlığınca; Mahkemece, davacının otoyolu işleten hizmet sağlayıcı, davalının otoyoldan geçiş yapan araç sahibi olarak tüketici ve taraflar arasındaki işlemin de tüketici işlemi olduğu dikkate alınarak yapılacak yargılama sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, dava dilekçesi davalıya tebliğ olunmadan hukuki dinlenilme hakkını ihlal ederek yazılı şekilde karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu ileri sürülerek kanun yararına temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe