muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8310, Karar No: 2014/8278, Tarih: 29.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8310 E.  ,  2014/8278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14/12/2004 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10961, Karar No: 2012/924, Tarih: 02.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/10961 E.  ,  2012/924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 765 sayılı TCK.nun 342/1, 80, 59/2. maddeleri gereğince 1 Yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılması, 647 sayılı Yasanın 6. maddesi gereğince erteleme.

Katılan vekilinin 19.06.2009 havale tarihli dilekçesiyle vaki temyiz isteminden vazgeçtiği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyizine hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü:

Suç tarihinden önce yurt dışında bir süre ikamet eden ve Türkiye’ye kesin dönüş yapacağını bildirerek ikamet nakil belgesi alan sanığın Türkmenistan'da 21.11.1997 tarihinden önce Mercedes marka otomobili edinmiş gibi sahte sahiplik belgesi ile bedelsiz ithalat rejiminden yararlanarak Türkiye’ye ithal ettiği iddiası ile hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davasında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından, davaya dayanak motorlu taşıt tescil belgesinin (Ruhsatname) gerçek olup olmadığının Türkmenistan Devletinin yetkili makamlarından sorulması, sanık hakkında kaçakçılık suçundan Ankara 1. Asliye Ceza mahkemesine açılan davanın akıbeti araştırılıp, kesinleşmiş ise bu dosya içerisine konulması aksi halde davamızı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikalinin sağlanması, Dairemizin 2011/9061 Esas sayılı dosyasında ibraz edilen Başbakanlık Gümrük Müsteşarlığı Teftiş Kurulu Başkanlığının 14.02.2002 tarih ve 787 sayılı Müsteşarlık Makamına hitaben yazdığı yazı içeriğine göre aracın ithalatının yapıldığı suç tarihinde “21.11.1997 tarihinden önce satın alma ve bulundukları ülkede adlarına kayıtlı olma şartı aranıp aranmadığı” hususu Gümrük Müsteşarlığından sorulup bedelsiz ithalatla ilgili değişiklikleri kapsayan mevzuat da gözönünde bulundurularak toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2982, Karar No: 2014/9013, Tarih: 01.07.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/2982 E.  ,  2014/9013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve eziyet

HÜKÜM : Sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istisamarı ve kasten yaralama suçlarından, sanık ...'nin kasten yaralama suçundan mahkûmiyetlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık ... ve sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyize gelince;

Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 31.05.2013 tarihli raporunda kendisinde ''hafif düzey zekâ geriliği'' olduğu belirtilen mağdurenin Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kuruluna sevki sağlanarak, suç tarihi itibarıyla akıl hastası olup olmadığı, kendisine karşı işlenen eylemin ahlaki kötülüğünü idrak edip edemeyeceği, fiile karşı mukavemete muktedir olup olmadığı, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı var ise, bunun hekim olmayanlarca da anlaşılıp anlaşılamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilmeyeceği, fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişip gelişmediği hususlarında rapor alınmasından sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, re’sen de temyize tâbi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7374, Karar No: 2013/11832, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/7374 E.  ,  2013/11832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde en eski tarihli hava fotoğrafları ile bu hava fotoğraflarına dayanılarak elde edilen memleket haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli 150 ada 3 parsel sayılı taşınmazın (B) harfi ile gösterilen bölümünün çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının streskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelendiği ek rapor düzenlettirilerek,

bu dosya içerisine konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 18/12/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2988, Karar No: 2025/3619, Tarih: 30.06.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2988 E.  ,  2025/3619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1207 E., 2024/1436 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/364 E., 2021/200 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı şirket yetkilisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin ve davalının adli yardım talebinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili Kuruma fatura edilen gerçek dışı muayene girişleri ile MR görüntüleme işlemlerine yönelik yürütülen soruşturma neticesinde tanzim edilen 05.05.2014 tarihli soruşturma raporunda, davalı şirket tarafından sigortalı ve hak sahiplerinin bilgisi dışında sağlık hizmeti sunulmadığı halde kasıtlı olarak 21.458 adet gerçek dışı muayene girişi yapılarak Kuruma fatura edildiğinin tespit edildiği ve toplamda 167.150.000,00 TL tutarında cezai işlem uygulandığını, davalı şirket tarafından Kurum zararının giderilmediğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, müvekkili Kurumun 167.150.000,00 TL alacaklı olduğunun tespiti ile 167.150.000,00 TL'nin 09.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacı Kurum müfettişlerince Kuruma fatura edilen gerçek dışı muayene girişleri ile MR görüntüleme işlemlerine yönelik yürütülen soruşturma neticesinde tanzim edilen 05.05.2014 tarihli ve 104590/SRŞ/01 sayılı soruşturma raporunda, davalı sağlık merkezi tarafından sigortalı ve hak sahiplerinin bilgisi dışında kimlik numaraları kullanılarak sağlık hizmeti sunulmadığı halde kasıtlı olarak 21.458 adet gerçek dışı muayene girişi yapıldığı ve Kurumlarına fatura edildiğinin tespit edilmesi üzerine toplam 167.150,000,00 TL cezai işlem uygulandığı, alınan 30.10.2020 tarihli bilirkişi heyeti raporunda, Kurum tarafından uygulanan cezai şartın yerinde olduğunur ve davalının talebi doğrultusunda sözleşmeye uygun şekilde gerçekleştirildiğinin bildirildiği, bilirkişi raporunun denetime elverişli ve hüküm kurmaya yeterli olduğu gerekçesiyle; davanın kabulüne, 167.150.000,00 TL'nin 09.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kendini vekille temsil eden davacı lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken bu hususun gözden kaçırılmasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle; istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden davanın kabulüne, 167.150.000,00 TL'nin 09.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı şirket temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı şirket temsilcisi; Mahkemece yapılan tebligatların usulsüz olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetine elverişli olmadığını, dava konusu olaya ilişkin Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/175 E. ve Siverek 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/19 E. sayılı dosyalarında yargılamanın devam ettiğini, Mahkemece davaların sonucu beklenilmeden karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Kurum tarafından uygulanan cezai şart bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

1. Hukuki dinlenilme hakkı, temel dayanağını 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 36. maddesinde yer alan hak arama özgürlüğüne ilişkin düzenlemeden alır. Anılan maddeye göre, herkes meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma hakkına sahiptir. Bu düzenlemenin medeni usul hukukundaki yansımasını hukuki dinlenilme hakkı oluşturur. Hukuki dinlenilme hakkının sağlanması aynı zamanda adil yargılamanın da sağlanmasıdır.

Kamu düzeni ile ilgili olan bu hak çerçevesinde, tarafların gerek yargı organlarınca gerekse karşı tarafça yapılan işlemler konusunda bilgilendirilmeleri zorunludur. Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile mümkündür. Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın davanın taraflarına usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 35. maddesinde; "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve yeni adres tebliğ memurunca da tespit edilemediği takdirde tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi, tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır. Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmi kayıtlardaki adresleri esas alınır." hükümlerine yer verilmiştir.

Dava dosyası incelendiğinde; İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli kararının davalının "... Caddesi No:36 .../..." adresine 7201 sayılı Kanun'un 35. maddesinde göre tebliğ edildiği, ancak dosya arasında bulunan 12.12.2013 tarihli Ticaret Sicil Gazetesine göre davalı şirketin "... Caddesi No:36 .../..." adresinden "... Mahallesi 39. Sokak No :7 .../ " adresine taşındığının anlaşıldığı, bu nedenle davalı şirketin eski adresine yapılan tebligatın usulsüz olduğu açıktır.

Hal böyle olunca, İlk Derece Mahkemesince; gerekçeli kararın ve davacının istinaf dilekçesinin davalının ticaret sicil adresi olan "... Mahallesi 39. Sokak No :7 .../..." adresine tebliği ile yasal istinaf süresi beklendikten sonra sonunca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2. Bozma sebebine göre temyiz eden davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

VI. KARAR.

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA,

2. Bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına,

Davalı taraf adli yardım kararı aldığından harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14593, Karar No: 2012/24783, Tarih: 03.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/14593 E.  ,  2012/24783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde döner sermaye saymanlığınca davalılara 167517,44 TL fazla ödendiği ileri sürülerek faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalılar tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı vek.Av. ... geldi. Aleyhine temyiz olunan davalı asil ... ile vek.Av. ... ve davalı asil ..., asil... ile vek.av. ... geldi. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için 03/12/2012 gününe bırakılması uygun görüldüğünden, belli günde dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan her iki tarafın bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşmasında vekillerle temsil edilen taraflar için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 900 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine ve yine 900 TL vekalet ücretinin de davalıdan alınıp davacıya verilmesine, 1.070,70 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı ...'ya yükletilmesine, 1.847,15 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı ...'ye yükletilmesine, 1.715,60 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı ...'e yükletilmesine, 1.773,15. TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı ...'a yükletilmesine, 1.053,80 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı Ferid'e yükletilmesine, 03/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.