muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12449, Karar No: 2011/13802, Tarih: 20.12.2011

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan ...'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davalılardan ...'ın diğer temyiz itirazlarına gelince:

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, olayın oluş şekli, yaralanma derecesi, olay tarihi ile tarafların mali ve sosyal durumları gözetildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece tahsilde tekerrür oluşturmayacak şekilde daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı ... Belediye Başkanlığı yararına, (3) nolu bentte gösterilen nedenle davalı ... yararına BOZULMASINA; davalı ...'ın diğer temyiz itirazlarının (2) nolu bentte gösterilen nedenle reddine ve temyiz eden davalılardan ... yararına takdir olunan 825.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacılara yükletilmesine, davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24002, Karar No: 2016/9624, Tarih: 11.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24002 E.  ,  2016/9624 K.**

**"İçtihat Metni"**

NUMARASI : 2014/300-2015/187

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 23.10.2014 tarihi itibariyle imar planı içerisinde olup olmadığı, imar planı içerisinde ise tarihi, ölçeği ve türlü (1/1000, 1/5000, 1/25000, Uygulama, nazım...) araştırılarak 1/1000 ölçekli imar planı içerisinde olmadığının tespiti durumunda belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı (yararlanıyor ise ayrı ayrı hangi belediye hizmetlerinden yararlandığı veya üzerinde yapılaşma olması halinde yararlanıp yararlanmayacağı) ve etrafının meskun olup olmadığı diğer ölçekli plan dahilinde ise plandaki konumu, plan kapsamında alınma amacı, yerleşim yerine uzaklığı, şehrin gelişme istikametinde olup olmadığı hususları Kilis Belediye Başkanlığından sorulduktan,

Sonra, Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14535, Karar No: 2011/3806, Tarih: 27.10.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/14535 E.  ,  2011/3806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Gündüzün bina içinde hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın yanında hakkında mahkumiyet kararı verilen diğer sanıklarda olduğu halde okul bahçesinden suç konusu hurda demirleri alıp okuldan 100 metre uzaklaştıktan sonra ihbar üzerine polis memurları tarafından yakaladıklarının anlaşılması karşısında; suçun teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığının tartışılmaması,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan sabıkasının genel tekerrüre esas olduğu ve özel tekerrür olmadığından 765 sayılı TCK.nun 522/1 maddesindeki pek hafif değere ilişkin hükmünün sanık lehine uygulanıp cezasından indirim yapılmaması,

3-5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden de paylarına düşen miktarda eşit olarak sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7504, Karar No: 2016/10021, Tarih: 21.06.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/7504 E.  ,  2016/10021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... ili ... İlçesi .... Köyü 999 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin geri çevirme kararı üzerine ..., ... ilçe müdürlüğünden mahkemeye gönderilen zeytin verilerinin sulu tarlaya mı kuru tarlaya mı ait olduğunun belirtilmediği, üretim maliyetleri içerisinde sulama giderlerinin yer aldığı, bu haliyle veri cetvellerinin sulu tarlaya göre hazırlandığı izlenimi uyandığı, yine gönderilen zeytin verilerinde 2012 yılına ait veri listesinin 2011 yılının tıpatıp aynısı olduğu, oysa farklı yıllarda ürün satış fiyatı ile üretim masraflarının aynı olamayacağı gözönüne alındığında geri çevirme kararının gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle; bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan dane zeytinin 2011, 2012 ve 2013 yıllarına ait sulu tarlada dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına ortalama satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerini (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) gösteren veri listelerinin ..., ... ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından ve geri çevirme gereğinin yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/40822, Karar No: 2013/28835, Tarih: 11.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/40822 E.  ,  2013/28835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdini fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi ve sigorta primlerinin gerçek ücret üzerinden yatırılmaması nedeni ile kendisinin feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa ederek işten ayrıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdini feshinin haklı olduğu gerekçesi ile kıdem tazminatı ve yıllık izin taleplerinin kabulüne, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda günlük 11,5 saatlik çalışmadan 1,5 saat yerine 0,5 saat ara dinlenmesi düşülmesi hatalı olup hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7100, Karar No: 2016/246, Tarih: 20.01.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/7100 E.  ,  2016/246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 17.04.2014 gün ve 2013/9212 Esas, 2014/3026 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin ve davalı ...'nun, davalı kooperatifin üyesi olduklarını, müvekkilinin 202 ada 1 parselin, davalının ise 202 ada 2 parselin sahibi olduğunu, tarafların kat irtifakı ve kat mülkiyeti tesis edilmediğinden bütün alanların ortak sahibi olduklarını, davalı ...'ın yasal olmayan şekilde müvekkilinin payına tecavüz ederek, ruhsata ve vaziyet planına aykırı olarak, imar planında bulunmayan sitenin ortak alanına kaçak bahçe duvarı yaptığını, kaçak inşaatın yıkılmamasından davalı kooperatifin de sorumlu olduğunu ileri sürerek, bahçe duvarı yapılması suretiyle oluşan elatmanın önlenmesini, duvarın yıkılması ve eski hale getirilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, dava konusu her iki parselin de malikinin müvekkili olduğunu, davacının üyesi olduğu kooperatife karşı açtığı davanın husumetten reddi gerektiğini, 23.10.2011 tarihli genel kurulda uygulamalı vaziyet planının görüşülerek, yönetim kurulunca kesin karar verilmek üzere değerlendirilmesine ilişkin karar alındığını, bu karara karşı dava açılmadığını, 1997 tarihli vaziyet planı ve kur'a zaptına göre su basmanı dışında kalan kısımların davacıya ait olmadığını, tecavüz iddiasının gerçek olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, henüz kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulmadığını, müvekkilinin duvarının, çevre düzenleme planına göre kendi kullanım alanında bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre dava konusu taşınmazın davalı kooperatif adına kayıtlı olduğu, kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulmadığı, ferdi mülkiyete geçilmediği, tahsis belgesinin tek başına dava açma hakkı vermeyeceği, 23.10.2011 tarihli genel kurulda uygulamalı vaziyet planının görüşüldüğü, vaziyet planının yönetim kurulunca kesin olarak değerlendirilmesi hususunun kararlaştırıldığı, genel kurul kararına karşı davacının bir itirazı olmadığı ve kararın kesinleştiği, davacının aktif dava açma ehliyeti olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 17.04.2014 tarih ve 2013/9212 esas, 2014/3026 karar sayılı ilamıyla karar bozulmuştur.

Bu kez, davalı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Bu kez, davalı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 08,40 TL harç ve takdiren 261,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak ...'ye gelir kaydedilmesine, 20.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18159, Karar No: 2015/4022, Tarih: 06.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/18159 E.  ,  2015/4022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava hizmet tespiti istemine ilişkindir

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olay incelendiğinde, davacı 10.05.2004-31.10.2004 tarihleri arasında davalı işveren yanında 506 sayılı yasa kapsamında çalıştığının tespitini istemiş, mahkemece, Davacının,..... ve .....ye ait işyerinde 22.10.2004-26.10.2004 tarihleri arasında 5 gün süreyle çalıştığının tespitine, 10.05.2004-21.10.2004 tarihleri arası dönem için davalı işveren tarafından diğer davalı kuruma bildirim yapıldığı için dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, 22.10.2004-31.10.2004 tarihleri arası dönem için sübut bulmadığından davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmet tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Yukarıda anlatılanlar ışığında, her ne kadar davalı işveren tarafından bildirim yapıldığından bahisle, 10.05.2004-21.10.2004 tarihleri arası dönem için karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; söz konusu sürelerin davalı kurum tarafından kabul edildiğine dair herhangi bir bilgi ve belge bulunmadığından, mahkemece bu dönem açısından olumlu yada olumsuz bir hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de, mahkemece kabul edilen süreler nazara alındığında, 27.10.2004-31.10.2004 tarihleri arasındaki dönem için sübut bulmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, 22.10.2004-31.10.2004 tarihleri arası dönem için davanın reddine karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

O halde, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.03.2015 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8403, Karar No: 2011/20440, Tarih: 30.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/8403 E.  ,  2011/20440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1-213 sayılı VUK 359/a-1, TCY 59 mad göre erteli 5 ay hpc

2-213 sayılı VUK 359/a-1, TCY 59 mad göre erteli 5 ay hpc

3-213 sayılı VUK 359/a-2, TCY 59 mad göre erteli 5 ay hpc

A- Sanığa yüklenen 2001 ve 2003 takvim yıllarında kanuni defterlere kaydı gereken hesap ve işlemlerini vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter ve belgelere kaydetmek suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2001 ve 2003 takvim yıllarında kanuni defterlere kaydı gereken hesap ve işlemlerini vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter ve belgelere kaydetmek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiğinin belirlendiği Haziran 2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanığa yüklenen “2001 ve 2003 takvim yıllarında kanuni defterlere kaydı gereken hesap ve işlemlerini vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter ve belgelere kaydetmek” suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

B- Sanık hakkındaki 2003 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyize gelince;

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Hükümden önce, 08.02.2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı VUK’nun 359/a-2 maddesindeki hükmün uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılmaması,

Hükümden önce, 08.02.2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı VUK’nun 359/a-2 maddesindeki hükmün uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321 nci maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 30.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13453, Karar No: 2015/14962, Tarih: 08.09.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/13453 E.  ,  2015/14962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan ve 5271 sayılı CMK'nın 260/1. madde ve fıkrası uyarınca hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenen müşteki kurumun, sanık hakkında açılan kamu davasından haberdar edilmemesi ve verilen

kararı vekiliyle temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyması nedeniyle CMK'nın 237/2. maddesi gereğince suçtan zarar gören olarak davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın temyiz dışı iki sanıkla birlikte katılan ...'ye ait olan altı adet logar kapağını farklı sokaklardan alıp kamyonetlerine yükleyip sonra suç yerindeki sokağa geldiği, bu sokaktan da bir adet logar kapağını alıp kamyonete yüklediği, daha sonra devriye

görevini yürüten kolluk görevlilerin kendisine yaklaşmasıyla birlikte içinde suça konu logar kapakları bulunan kamyonetle kaçmaya başladığı, ancak yakalandığı olayda, hırsızlık suçu tamamlandığından TCK'nın 35. maddesi uygulanarak sanığın cezasında indirim yapılamayacağı, ayrıca aynı suç işleme kararının icrası kapsamında aynı gece farklı sokaklardan birden fazla logar kapağı alan sanığın cezasında TCK'nın 43/1. maddesiyle arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulup eksik cezaya hükmolunması,

2- TCK'nın 53/4. maddesinde yer alan düzenleme nedeniyle, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan sanık hakkında, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.