muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3189, Karar No: 2016/9050, Tarih: 15.11.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/3189 E.  ,  2016/9050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar ... ve diğerleri, Saylakkaya Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında zamanaşımı ve irsen intikal sebeplerine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında Abdulkadir ve ..., dava konusu taşınmazın mera olduğu iddiasına dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, dosyada bulunan fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 57.491,26 metrekare miktarındaki taşınmazın davacılar adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dinlenen mahalli bilirkişi ile davacı tanıkları beyanları doğrultusunda dava konusu taşınmazın imar ve ihya edildiği; imar-ihyasının tamamlandığı tarihten itibaren de 20 yıllık malik sıfatıyla zilyetlik süresinin geçtiği gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. ... olarak Halfeti Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.11.2009 tarih 2009/107 Esas, 2009/192 Karar sayılı dosyasına dayanmış, mahkemece dava dosyası getirilmemiş; taşınmaza uygulanarak kapsamı ve hukuki bağlayıcılığı belirlenmemiş, taşınmazın kullanım durumu hususunda yeterli araştırma yapılmamış olması nedeniyle yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

O halde öncelikle karar tarihinden sonra 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun gereğince çekişmeli taşınmazların bulunduğu Şanlıurfa İli Büyükşehir kapsamına alınmış, Büyükşehir Belediyesi olan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmış olduğu göz önüne alınarak yasal hasım niteliğinde bulunan Halfeti Belediyesi ile Şanlıurfa Büyükşehir Belediyesi davaya dahil edilmeli, daha sonra mahkemece tarafların bildirdiği ve bildireceği tüm deliller toplanıp, dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları huzuruyla keşif icra edilmelidir. Halfeti Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.11.2009 tarih 2009/107 Esas, 2009/192 Karar sayılı dosyası ve karara ekli krokisi yöntemince taşınmaza uygulanarak mahkeme kararı ve krokisinin kapsamı ve hukuki bağlayıcılığı belirlenmeli, dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazın geçmişte kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne

zamandan beri ne suretle kullanıldığı, etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, fen bilirkişiye keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2258, Karar No: 2023/4490, Tarih: 13.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/2258 E.  ,  2023/4490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/36 Esas, 2022/97 Karar

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının devralınan Mavişehir Tekstil Ltd. Şti.’nin yöneticisi olduğu dönemde şirket adına Akbank Halit Ziya Şubesi'nden çektiği kredileri şirket kasasına intikal ettirmeyip şahsi menfaati için kullandığını ileri sürerek şimdilik 10.000,00 TL tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 25.05.2015 havale tarihli dilekçesi ile talebini 41.292,70 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı itirazında bulunmuş, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 26.06.2019 tarih, 2019/13 E. ve 2019/411 K. sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

Dairemizin 30.06.2020 tarih, 2019/4706 E. ve 2020/3325 K. sayılı kararıyla ''... Dava, limited şirket müdürünün sorumluluğuna dayalı tazminat davasıdır. 05.12.2016 tarihli Dairemiz bozma ilamında, davalı müdür hakkında görülen ceza davasında verilen kararın kesinleşmesinin beklenmesi ve sonucuna göre zamanaşımı hakkında 6762 sayılı TTK’nın 309/4 hükmünde belirtilen sürelere göre karar verilmesi gerektiği vurgulanmış, mahkemece bozmaya uyularak, sonucu beklenen ve kesinleşen ceza mahkemesi kararında, davacıya işbu davada sorumluluk nedeni olarak yüklenen fiillerin, suçun unsurlarından kanunilik (tipiklik) unsurunun bulunmaması nedeniyle, suç teşkil etmediği bir diğer değişle, açıklanan fiillerin ceza kanunu mucibince suç olmadığından bahisle davalı hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, 6098 sayılı TBK’nın 72/1 hükmü ve bozma ilamında da belirtildiği gibi somut olaya 8 yıllık uzamış zamanaşımı süresinin uygulama kabiliyeti bulunmadığı, davacı şirketin, varlığını ileri sürdüğü eylemlerden, dava dilekçesindeki beyanlarından anlaşıldığı gibi 2007 tarihi itibariyle haberdar olduğu, kaldı ki en geç, müdürü ve ortağı... tarafından davalıya gönderilen 29.01.2007 tarihi ile muttali olduğu gözetildiğinde; dava tarihi itibarı ile TTK’nın 309/4’teki 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeksizin dosyanın esasına girilerek karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir....'' gerekçesiyle bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/33 E., 2013/607 K. sayılı kararı ile suçun unsurlarından kanunilik (tipiklik) unsurunun bulunmaması nedeniyle -eldeki dava konusu olayların- suç teşkil etmediği bir diğer değişle, açıklanan fiillerin ceza kanunu mucibince suç olmadığından bahisle davalı hakkında beraat kararı verildiği, bu durumda, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 72 nci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen 8 yıllık uzamış zamanaşımı süresinin uygulanmasının mümkün olmadığı, davacı şirketin, varlığını ileri sürdüğü eylemlerden 2007 tarihi itibariyle haberdar olduğu, kaldı ki en geç müdürü ve ortağı... tarafından davalıya gönderilen 29.01.2007 tarihli ve 0136 yevmiye nolu ihtarname ile 29.01.2007 itibariyle öğrenmiş sayılması gerektiği, bu tarihten dava tarihi 18.08.2011 tarihine kadar 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6762 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu, davalı tarafından süresinde zamanaşımı def'inde bulunulduğu anlaşıldığından dava dilekçesi ve ıslah dilekçesi ile açılan davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın zaman aşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkil şirketin ve davalının tüm banka hesap hareketlerinin bilirkişilerce yapılan mukayeseli incelemeleri sonucunda düzenlenen 4 ayrı rapor ile, şirketin yetkili müdürü olan davalı ...’nin müvekkil şirketin hesaplarından şahsi hesaplarına 41.292,30 TL tutarında bir para aktararak zarara uğrattığının tespiti yapılmış olup bu nedenle TCK'nın 155 inci maddesinde belirtilen güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin açık olduğunu, davalının yargılandığı Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/33 E. sayılı dosyasından hakkında beraat kararı verilmesinin gerekçesi tamamen yanlış bir şekilde dava konusunun hukuki ilişki olarak kabul edilmiş olması olduğunu, şirket yöneticisinin şirketin hesaplarında bulunan parayı kendi şahsi hesaplarına aktararak kullanmasının TCK'nın 155 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince suç olduğu açık olduğuna göre bunun hukuki ilişki olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığını, her ne kadar davalı hakkında beraat kararı verilmiş olsa da, öğretide ve Yargıtay kararlarında benimsendiği üzere, tazminat davalarına daha uzun süreli ceza davasına ilişkin zamanaşımının uygulanması için, haksız eylemin yalnızca suç niteliği taşıması yeterli görülmekte olup; ayrıca eylemi işleyen hakkında ceza kovuşturması yapılmış ve mahkumiyet kararı verilmiş olmasının koşulunun aranmadığını, nitekim, 6098 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesine hukuk hakiminin, ceza mahkemesi kararları karşısında bağımsız kılındığını; ceza mahkemesince haksız eylemin suç niteliği saptanmamışsa, hukuk hakimine bunu kendiliğinden ve özgürce araştırma ve sonucuna göre karar verme yetkisini tanıdığını, yerel mahkemenin önceki kararında direnmek yerine bozma kararına uyarak 6762 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen 2 yıllık zamanaşımını gerekçe gösterip davanın reddine karar vermiş olmasının bu konudaki yasal düzenlemelere ve ilgili içtihatlara da aykırı bir karar olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, limited şirket müdürünün sorumluluğuna dayalı tazminat davasıdır.

2. İlgili Hukuk

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6762 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

13.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27004, Karar No: 2013/19533, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27004 E.  ,  2013/19533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 01.04.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4014, Karar No: 2024/2199, Tarih: 11.09.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4014 E.  ,  2024/2199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1316 E., 2023/1742 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/37 E., 2022/171 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; Avrupa Birliği tarafından katılım öncesi mali yatırım aracının "kırsal turizme dayalı yenilikçi istihdam projesi" başlıklı proje kapsamında davalı birliğe ait 03/640 nolu projeye ilişkin sözleşmeye aykırı olarak 52.042,00 Euro'luk harcamanın yapıldığının tespit edildiğini, sözleşmenin 18. maddesine göre hibe faydalanıcısı olan davalının bu tutarı bakanlığa iade etmesi gerektiğini belirterek, 52.042,00 Euro'nun sözleşmede belirlenen faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacı tarafından yapılan, uygun olmayan maliyet değerlendirmesinin müvekkilinin sunmuş olduğu harcama kayıtlarına uygun olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili; davacı tarafından yapılan, uygun olmayan maliyet değerlendirmesinin müvekkilinin sunmuş olduğu harcama kayıtlarına uygun olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin 12.11.2019 tarihli ve 2018/586 E., 2019/951 K. sayılı kararıyla; davalıya hibe verilmesine ilişkin olarak taraflar arasında düzenlenen 01/02/2016 tarihli sözleşmenin 18. maddesinde rücu işleminin düzenlendiği, bilirkişi raporunda 52.012,97 Euro'luk harcamaların sözleşmenin 14/6. maddesi kapsamında uygun olmayan maliyetler arasında yer aldığının tespit edildiği, raporun hüküm kurmaya ve denetime elverişli olduğu, belirlenen tutarın sözleşmede kararlaştırılan faiz oranı üzerinden sözleşmenin 18.maddesi kapsamında iadeye tabi olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 52.012,97 Euro'nun dava tarihinden itibaren taraflar arasındaki sözleşmenin 18/2 maddesi kapsamında belirlenen faiz oranı üzerinden işleyecek faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin mazeret dilekçesi ve bilirkişi raporuna karşı itiraz dilekçesinin değerlendirilmeden karar verilmesinin savunma hakkının kısıtlanması ve adil yargılanma ilkesinin ihlali mahiyetinde olduğundan, kararın usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, davalının bu yöndeki istinaf başvurusunun kabulüne, kararın niteliğine göre sair istinaf talepleri ile davacının istinaf başvurusunun bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yargılamanın yeniden yapılması için dosyanın mahalline gönderilmesine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; alınan bilirkişi raporunun hesaplamalar itibariyle yeterli olduğu, sair değerlendirmenin hukuki değerlendirmeden ibaret olduğu, davalı vekilinin rapora karşı itirazlarının reddine karar verildiği açıklanarak aynı gerekçelerle; davanın kısmen kabulüne, 52.012,97 Euro'nun dava tarihinden itibaren taraflar arasındaki sözleşmenin 18/2 maddesi kapsamında belirlenen faiz oranı üzerinden işleyecek faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; Bakanlık kayıtlarına göre dava dışı ...'in 2016 yılı Mayıs ayı ödemesinin 30 gün hesaplanarak yapıldığını, davanın bu yönden de kabulünün gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını davanın tümden kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.