muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/326, Karar No: 2020/451, Tarih: 22.01.2020

**3. Hukuk Dairesi         2018/326 E.  ,  2020/451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın reddine birleşen davanın konusuz kalması nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... ilçesinde bulunan ... Mahallesindeki 1 no.lu Aile Sağlığı Merkezi olarak kullanılmakta olan dava konusu taşınmazın, davalıya 17.02.2011 tarihinde, aile hekimliği hizmet alanı olarak kullanılmak amacıyla iki yıllığına kiralanarak, davalı ile kira sözleşmesi imzalandığını, davalının kira süresi boyunca taşınmazı kullandığını, kira süresinin bitiminde oluşturulan komisyon tarafından davaya konu Aile Sağlığı Merkezinin yeni dönem kira bedeli belirlendiğini, ancak dava konusu merkezde görev yapan davalının ihaleye davet edilmesine rağmen yeni kira bedelini yüksek bularak ihaleye katılmadığını ve yeni kira sözleşmesi imzalamadığını, buna rağmen kira süresinin bitiminden itibaren taşınmazı tahliye etmediğini ve geçerli bir kira sözleşmesi olmadan taşınmazı kullanmaya devam ettiğini, davalı ile imzalanan kira sözleşmesinin 17.maddesinde; kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmaz idareye teslim edilmezse, geçen her gün cari yıl kira bedelinin yüzde biri oranında cezanın itirazsız olarak ödeneceği hükmünün bulunduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 7.000,00 TL cezai şartın hak ediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, birleşen davada ise; davalı tarafından kira süresi bitiminden itibaren sözleşmede belirtilen metre kare başına düşen ortak kullanım (elektrik, su, yakıt) bedellerine ilişkin de herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.393,97 TL ortak kullanım bedelinin hak ediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; birinci basamak sağlık hizmeti sunmakta olup kamu hizmeti ifa ettiğini, kendisinin dava konusu kullanılan binalara mevzuat hükümleri mucibince ve kura yöntemiyle yerleştirildiğini, hizmetini kesintisiz olarak vermesi gerektiğinden kendisinden kira ve cezai şart talebinde bulunulmaması gerektiğini, kiraya yapılan zammın karşılıklı rızaya dayalı olarak yapılmadığını ve emsalinin çok üzerinde olduğunu, ayrıca talep edilen cezai şartın genel işlem koşulu niteliğinde olup son derece fahiş olduğunu, il halk sağlığı müdürlüğü tarafından daha evvel kendisinden tahliye talep edilmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece özetle; davacı kurum tarafından, davalının taşınmazdan tahliyesine yönelik olarak kira sözleşmesinin 13. Maddesine dayanarak herhangi bir girişimde bulunulmadığı, sözleşmenin 13. maddesinde; taraf iradelerine uygun olarak sürenin bitmesine istinaden taşınmaz tahliye edilmez ise, tahliyenin 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin 4. fıkrası gereğince kiralananın tahliye edileceği belirtildiği, 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin 4. fıkrasında da; işgal edilen taşınmaz malın, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülki amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edileceğinin belirtildiği, buna göre; İdarenin tahliyeye yönelik talebinin olmamasının kiralananda davalının oturmasına zımnen rıza gösterildiği anlamına geldiği, hem tahliyeye yönelik olarak davacı kurumca bir girişimde bulunulmaması hem de tahliye edilmediğinden bahisle davalı taraftan cezai şart talep edilmesinin iyiniyet kurallarına aykırılık teşkil ettiği gerekçesi ile asıl dosyada; davacının cezai şart talebinin reddine, birleşen dosyada da; dava dilekçesinde belirtilen ortak kullanım giderlerinin davalı tarafından yargılama devam ederken ödendiğine dair ödeme makbuzları dosyaya kurum tarafından ibraz edildiğinden birleşen dosyada gider alacağı yönünden davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından, cezai şart talebinin reddine hasren temyiz edilmiştir.

Somut olayda; taraflar arasındaki 17/02/2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin 2886 sayılı yasa gereği ihale ile yapıldığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmenin 13. maddesinde "Kiracı kira süresinin bitiminde derhal, sözleşmenin feshi halinde tebligatı müteakip 15 gün içinde taşınmazı tahliye etmek zorundadır. Kiracı taşınmazı tahliye etmezse, 08/09/1983 tarihli 2886 sayılı Devalet İhale Kanunun 75. maddesine göre kiracının tahliyesi sağlanacaktır" ve 17. maddesinde '' Kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmazın idareye teslim edilmezse geçen her gün için, cari yıl kira bedelinin %1'i oranında ceza, itirazsız olarak ödenir '' hükmü bulunmaktadır.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4. fıkrasında; “Kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Bu madde ile tahliye konusunda bir ayrıcalık tanınmıştır. Yasal süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağı hüküm altına alındığından, 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil kabul etmek gerekir.

Somut olayda; kira sözleşmesinin süresi sona erdiği halde kiracı taşınmazı tahliye etmemiştir. Bu durumda yukarıda açıklanan 2886 sayılı yasanın 75. maddesi açık olup, kanun gereği; İdarenin tahliyeye yönelik olarak talebinin olmaması kiralananda davalının oturmasına zımnen rıza gösterildiği anlamına da gelmeyecektir.

Kira sözleşmesinin 17. maddesindeki hüküm, TBK'nın 179 ve devamı maddelerinde düzenlenen cezai şart niteliğindedir. Cezai şartı düzenleyen TBK’nın 179/1. maddesi; "Bir sözleşmenin hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi durumu için bir ceza kararlaştırılmışsa, aksi sözleşmeden anlaşılmadıkça alacaklı, ya borcun ya da cezanın ifasını isteyebilir." hükmünü içermektedir.

Bunun yanında TBK’nın 182/1. maddesinde; "Taraflar, cezanın mikarını serbestçe belirleyebilirler." denilmekte ise de bu serbestlik sınırsız değildir. Maddenin son fıkrasında yer alan; "Hakim, aşırı gördüğü ceza koşulunu kendiliğinden indirir." hükmü gereğince, hakim taraflarca kararlaştırılan cezai şart miktarının fahiş olup olmadığını re'sen incelemek, fahiş ise ceza miktarını tenkis etmekle (indirmekle) görevlidir. Ticari olmayan işlemlerde bu kuraldan dolayı borçlu ileri sürmese bile, hakim cezai şarttan indirim yapılıp yapılmayacağını kendiliğinden saptamalıdır. Buna karşılık, TTK’nun 22. maddesi gereğince tacir sıfatını haiz borçlu cezai şartın indirilmesini isteyemez ise de, kararlaştırılan ceza tutarı borçlunun iktisaden sarsılmasını, çöküntüye uğramasını mucip olacak ise indirim isteyebileceği uygulamada kabul edilmektedir.

O halde mahkemece; kira sözleşmesinin 2886 sayılı Kanunun 75. maddesi gereğince süre bitimi itibariyle sona erdiği ve sözleşmenin 17. maddesinde yer alan taşınmazın idareye teslim edilmeksizin geçen her gün için cari yıl kira bedelinin %1'i oranında cezanın uygulanacağına ilişkin hükmün geçerli bulunduğu ve davacı kiracının tacir olmadığı nazara alındığında, hakimin cezai şart bedelinden indirim yapması da gerektiği gözetilerek alacak miktarı belirlenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1990, Karar No: 2020/8839, Tarih: 22.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/1990 E.  ,  2020/8839 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 10. Hukuk Dairesi

Davacı, maaş nakil ilmühaberinin yeniden düzenlenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, yargı yolu idari yargı yolu olduğundan davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davacı avukatının istinaf başvurusunun kabulü ile HMK 353/1-b-2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar vermiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 24.04.2017 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusu kabul edilip İlk Derece Mahkemesinin kararının ortadan kaldırılmasına ve dosyanın davanın yeniden görülmesi için mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

Bu defa İlk Derece Mahkemesince 15.11.2018 tarihli kararı ile davanın esastan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacının istinaf başvurusu kabul edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kabul kararının davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 26.11.2019 tarihli, 2019/5253 E. ve 2019/20893 K. sayılı kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, iptal istemi tarihinde davalı mevkiinde kamu kuruluşu niteliği taşımayan...A.Ş.'nin olması karşısında, idari yargı yetkisi kapsamında açılmış bir idari dava bulunduğundan söz edilemeyeceğinden uyuşmazlığın özel hukuk hükümlerine göre görüm ve çözümünde adli yargı yerinin görevli olduğunun düşünüldüğü, nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi'nin 23.12.2019 gün ve 2019/797 esas, 2019/845 karar sayılı kararında da aynı hususlara vurgu yapılarak emsal davanın adli yargı yerinde çözümlenmesi gerektiği belirtildiği gerekçesiyle oy çokluğuyla bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

02/12/2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 43. maddesi ile değişik 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un 373 üncü maddesinin 5 inci fıkrasında, “İlk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesi kararında direnirse, bu kararın temyiz edilmesi durumunda inceleme, kararına direnden dairece yapılır. Direnme kararı öncelikle incelenir. Daire, direnme kararını yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderir.” hükmü mevcuttur.

Bu düzenleme gereğince yapılan incelemede, Bölge Adliye Mahkemesi’nin uyuşmazlığın adlî yargı yerinde çözümlenmesi gerektiği yönünde verilen direnme gerekçesinin halihazırdaki Dairemiz uygulamasına göre yerinde olduğu görülmekle direnme kararının kabulü ile Dairemiz kararının ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Dava dosyası için, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Bu düzenleme gereğince yapılan incelemede, Bölge Adliye Mahkemesi’nin uyuşmazlığın adlî yargı yerinde çözümlenmesi gerektiği yönünde verilen direnme gerekçesinin halihazırdaki Dairemiz uygulamasına göre yerinde olduğu görülmekle direnme kararının kabulü ile Dairemiz kararının ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Dava dosyası için, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının ... İl Telekom Müdürlüğünde teknisyen olarak çalışmakta iken kurumun özelleştirilmesi sonucu 02/01/2009 tarihinde Devlet Personel Başkanlığına bildirildiğini ve başka bir kuruma naklen atandığını, maaş nakil ilmuhaberi düzenlenirken nakil maaşı olarak düzenlendiğini, ....'de iken yıllık ödenen ikramiyelerin 2008 yılı için 7.208,80 TL. net ikramiye tahakkuk ettiğini, bu ikramiyenin aylık tutarının 604,06 TL. olduğunu, davacının çıplak maaşının üzerine her ay 604,06 TL. eklenerek atamasının yapılması gerektiğini, maaş ilmuharebinin yanlış hesaplanması neticesinde davacının her ay maaşını 604,06 TL. düşük almak zorunda kaldığını, maddi zarara uğradığını iddia ederek davacının nakledildiği aya denk düşen ve verilmekte olan net 604,06 TL. ikramiyenin 4046 sayılı yasanın 22/5 maddesi gereğince sabit değer olarak maaş nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenmek suretiyle maaş nakil ilmuhaberinin düzenlenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini, maaş nakil ilmuhaberinin yeniden düzenlenerek çalışmakta olduğu kuruma bildirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili Yargıtay (Kapatılan) 22.Hukuk Dairesi’nin 24.12.2015 karar tarihli, 2014/19483 esas, 2015/35614 karar sayılı kararı gereğince açılan davaya bakmaya idari yargının görevli olduğunu belirterek öncelikle davanın görev yönünden reddine karar verilmesini, Mahkemece davanın esasına girilmesi halinde ise; davacının 02/01/2009 tarihinde yeni atandığı kamu kurumunda göreve başladığını, ilk maaşını 16/06/2009 tarihinde aldığını, bu tarihten itibaren 1 yıl içerisinde ve 16/06/2014 tarihine kadar dava açması gerektiğini, uyuşmazlığa konu edilen hakların zamanaşımına uğradığını, davacının 399 sayılı KHK’ya tabi olarak çalıştığını, 21/03/2006 tarihinde 2. Tip İş Sözleşmesi imzaladığını, 406 sayılı Kanunun Ek-29 ve 4046 sayılı Kanunun 22.maddelerine göre Devlet Personel Başkanlığına bildirildiğini ve atamasının yapıldığını, davacının fark tazminatına esas net ücretinin 406 sayılı yasaya istinaden hesaplandığını, 399 sayılı KHK’ya tabi sözleşmeli statüde çalışan davacıya ikramiye, ilave tediye ödemesi yapılmaması nedeni ile ikramiye, ilave tediye eklenerek başka kamu kurum ve kuruluşlara nakil ücretinin tespit edilmesinin mümkün olmadığını, maaş nakil ilmühaberine eklenmesi istenilen ikramiye tutarının kanunda bahsi geçen kamu görevlilerine yapılan artış niteliği taşımadığını savunarak, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili istinaf başvurusunda; kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen personelin tüm mali ve özlük haklarıyla nakledilmesi gerektiğini, davacının mali haklardan ikramiye alacağının maaş nakil ilmuhaberine eklenmeden nakledildiğini, bu durumda davacının maddi kaybı bulunduğunu, nakil yapılmasa idi ikramiye alacağının devam edeceğini, böylece kazanmış olduğu hakkının elinden alınmayacağını, emsal dosyada ilk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verildiğini, istinaf ve temyiz sonucunda da davanın onaylandığını, bu nedenle davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, 4046 sayılı Özelleştirme Yasası'nın 22/5. maddesi dikkate alındığında davacının talebinin haklı olduğu, emsal nitelikte işçiler tarafından açılan davalarda verilen kabul kararları dairemiz ve ... BAM 9. Hukuk Dairesi incelemesinden ve Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, (Dairemizin 2018/1052 esas, 2018/1485 karar sayılı kararının davalı ... Şirketi tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 10.12.2018 gün 2018/9386 Esas, 2018/22662 Karar sayılı onama ilamı, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin 2017/1969 esas, 2017/1997 karar sayılı kararının davalı ... Şirketi tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 15.01.2018 gün ve 2017/27798 esas, 2018/201 karar sayılı onama ilamı), o halde 4046 sayılı Kanun'un 22/5. maddesi ve emsal işçiler tarafından açılan ve Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen kararlar karşısında davacının istinaf sebebi yerinde olup, HMK 353/1-b-2 maddesi gereğince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile davacının nakledildiği 16.08.2008 tarihi itibariyle bir aya denk düşen ve verilmekte olan net 604,06 TL ikramiyenin 4046 sayılı Yasa'nın 22/5. maddesi uyarınca sabit bir değer olarak maaş nakil bildirimindeki ücrete eklenmek sureti ile yeniden düzenlenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Bu kararı davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 26/11/2019 tarihli, 2019/5253 E. ve 2019/20893 K. sayılı kararı ile uyuşmazlığın idari yargı yerinde çözümlenmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kararı davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 26/11/2019 tarihli, 2019/5253 E. ve 2019/20893 K. sayılı kararı ile uyuşmazlığın idari yargı yerinde çözümlenmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, iptal istemi tarihinde davalı mevkiinde kamu kuruluşu niteliği taşımayan...A.Ş.'nin olması karşısında, idari yargı yetkisi kapsamında açılmış bir idari dava bulunduğundan söz edilemeyeceğinden uyuşmazlığın özel hukuk hükümlerine göre görüm ve çözümünde adli yargı yerinin görevli olduğunun düşünüldüğü, nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi'nin 23.12.2019 gün ve 2019/797 esas, 2019/845 karar sayılı kararında da aynı hususlara vurgu yapılarak emsal davanın adli yargı yerinde çözümlenmesi gerektiği belirtildiği gerekçesiyle oy çokluğuyla bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Bölge Adliye Mahkemesi’nin direnme kararına karşı davalı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.