muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7763, Karar No: 2017/10750, Tarih: 09.05.2017

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, davalı işyerinde çalışırken işyerinde örgütlü sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek fark ücret talebinde bulunmaktadır.

Davacının işe girdiği ve sendikaya üye olduğu tarihlerde yürürlükte bulunan 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu'nun 6. maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almakta dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı yasanın 36. maddesi de aynı hükmü içermektedir.

Bu düzenlemeler “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü, daha işçi lehine olmak koşuluyla tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde; davacının 28.02.2005 tarihinde sendikaya üye olduktan sonra 27.26 TL olan yevmiyesinin 25.42 TL"ye düşürüldüğü bu şekilde işçinin iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Davanın kabulü yolundaki ilk derece mahkeme kararı isabetli olup, bilirkişi raporu ile tespit edilen miktarın denetlenmesi gerekirken davanın redddedilerek bozulması gerektiği yönünde verilen sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.09.05.2017
Yargıtay — Esas No: 2007/14010, Karar No: 2010/119, Tarih: 18.01.2010

**7. Ceza Dairesi         2007/14010 E.  ,  2010/119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1918 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : ... `nin beraatine, diğer sanıkların hükümlülüklerine ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 19.07.2001 günü itibariyle suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe hükümler içeren 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen zamanaşımı gerçekleşmiş bulunduğundan 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanıklar hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, dava konusu beyan harici 248.200 adet test ürünü cinsi eşyanın yurda kaçak olarak sokulmaya teşebbüs edildiği anlaşıldığından 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 13/1.maddesi yollamasıyla 5237 sayılı TCK.nun 54/4.maddesi gereğince müsaderesine, eşyalar teminat karşılığı iade edildiğinden müsadere gerçekleştiğinde yatırılan teminatın sahibine iadesine, aksi halde irat kaydına, 18.01.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13131, Karar No: 2024/1851, Tarih: 13.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/13131 E.  ,  2024/1851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/295 E., 2021/1222 K.

SUÇLAR : Silahla tehdit, hakaret, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ile Bıçaklar ve Diğer Aletler Hakkında Kanuna Muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca komşu adının tebligata yazılmaması karşısında tebligatın usulsüz olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 20.Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2011 tarihli ve 2010/507 Esas, 2011/615 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası, sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde aynı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin dördüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası, 6136 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan aynı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2011 tarihli ve 2010/507 Esas, 2011/615 Karar sayılı kararının sanık ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 27.01.2016 tarihli ve 2013/31927 Esas, 2016/1312 Karar sayılı kararı ile;

2. Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2011 tarihli ve 2010/507 Esas, 2011/615 Karar sayılı kararının sanık ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 27.01.2016 tarihli ve 2013/31927 Esas, 2016/1312 Karar sayılı kararı ile;

"a) 5271 sayılı CMK'nın 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/6. maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir. İşlenen tehdit, hakaret ve yasak bıçak taşıma suçları nedeniyle maddi zarar oluşmaması, sanığın adli sicil kaydının bulunmaması karşısında, mahkemece CMK’nın 231/6. maddesindeki koşulların bulunup bulunmadığının tartışılması yerine, yeniden suç işlemeyeceği kanatiyle ceza ertelendiği ve aynı maddenin 7. fıkrası uyarınca hükmü açıklanmasının geri bırakılıp bırakılamayacağının ertelenmeden önce tartışılması gerektiği gözetilmeden “şartları bulunmadığı” biçimindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b-Hakaret ve yasak bıçak taşıma suçlarında TCK'nın 53/4. madde ve fıkrasına aykırı olarak kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı yasa maddesinin 1. fıkrasında yer alan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

c-Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

c-Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2016 tarihli ve 2016/235 Esas, 2016/790 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası, sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde aynı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin dördüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası, 6136 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan aynı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. Sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 07.11.2016 tarihinde kesinleşmiştir. Sanık hakkında, 12.12.2020 tarihinde işlediği hakaret suçundan mahkûmiyetine karar verilerek ihbar da bulunulmuştur ve ihbar üzerine hüküm aynen açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

"Şüpheden Sanık Yararlanır" İlkesinin ihlal edildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ile mağdur ...'ün oğlu ...'ün arkadaş oldukları, 14.06.2010 akşam saat 22.40 sıralarında sanığın mağdurun evine gittiği ve elinde bıçak varken mağdura ithafen "ananı avradını sinkaf ederim" dediği olay maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2.Olayların akabinde mağdur polisi aramıştır ve sanık aracında bıçak ile yakalanmıştır.

3.Olay yeri görgü tutanağına göre bina giriş kapısında tekme izleri görülmüştür.

4.Alınan rapor neticesinde ise yakalanan bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesine aykırı bıçaklardan olduğu belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık Hakkında Tehdit ve Hakaret Suçlarından Kurulan Hükümlerin Temyiz İncelemesinde;

Mağdur beyanı, mağdur ile sanık arasında husumet olmaması, kriminal rapor, görgü ve tespit tutanakları karşısında sanığın atılı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında ileri sürülen temyiz sebebi yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanık Hakkında 6136 Sayılı Kanuna Muhalefet Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesinde;

Suç tarihi, 7331 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin onbirinci fıkrasında 08.07.2021 tarihinde yapılan değişiklikten önce olmakla;

2.Sanık Hakkında 6136 Sayılı Kanuna Muhalefet Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesinde;

Suç tarihi, 7331 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin onbirinci fıkrasında 08.07.2021 tarihinde yapılan değişiklikten önce olmakla;

Anayasa Mahkemesi'nin, 02.08.2022 tarihli ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 sayılı Kararı ile; 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan ''...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış...'' ibaresinin ''...seri muhakeme usulü...'' yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri yargılama usulüne tabi olması ve mağdurun kamu hukuku olması karşısında sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

1.Sanık Hakkında Silahla Tehdit ve Hakaret Suçlarının İncelenmesinde;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.11.2021 gün ve 2021/295 Esas 2021/1222 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

2.Sanık Hakkında 6136 Sayılı Kanuna Muhalefet Suçunun İncelenmesinde;

Gerekçe bölümünde 2 numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2016 tarihli ve 2016/235 Esas, 2016/790 Karar sayılı kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün Tebliğnameye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

13.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10143, Karar No: 2017/370, Tarih: 18.01.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/10143 E.  ,  2017/370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

5846 sayılı Kanuna 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçinin 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde dava konusu edilen materyaller yönünden hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri ibraz etmediği ve davaya katılmasına karar verilmesinin de kanun yoluna başvurma hak ve yetkisini kazandırmayacağı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak, şikayetçinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 18/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29826, Karar No: 2014/31252, Tarih: 12.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/29826 E.  ,  2014/31252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2014

NUMARASI : 2013/157-2014/216

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya işyerinde mühendisi olarak çalıştığını, Türk Harb-İş Sendikasına üye olarak işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereği yüksek mühendis, yüksek mimar ve bunlardan doktora yapanlara %30 zamlı ücret ödeneceği, yine toplu iş sözleşmesinin 60/c. maddesinde de çalışanın %15 verimlilik teşvik prim hakkı bulunduğu, ancak toplu iş sözleşmesi gereği %30 zamlı ücret temel ücret olarak esas alınmadığından eksik uygulanması sebebi ile hak ettiği verimlilik teşvik primi, idarecilik primi ve yabancı dil tazminatı alacaklarının noksan ödendiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacakların zamanaşımına uğradığını, yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereğince kendi ihtisas dallarında çalışmaları kaydı ile mühendislerin ücretlerinin zamlı olarak ödendiğini, bu zamlı kısmın iddia edildiği gibi verimliliği eşvik pirimi hesabında dikkate alınamayacağı aynı sözleşmenin 60. maddesinden açıkça anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davacının teşvik primi ve idarecilik primi ile yabancı dil tazminatı hesabının, mühendis ve mimarlar için öngörülen zamlı kısmın da temel ücrete eklenerek hesap yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin c ve ç fıkralarında öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram, genel, hafta ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının teşvik primi ve idarecilik primi ile yabancı dil tazminatı alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalürji, Endüstri. Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri %25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alıancağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca verimliliği teşvik primi ile idarecilik primi ve yabancı dil tazminatı hesabında mühendisler için öngörülen zammın dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi ile diğer taleplerine dair alacağının eksik ödendiği gerekçesi ile bilirkişi raporu ile tespit edilen tutarın hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8335, Karar No: 2022/17784, Tarih: 07.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/8335 E.  ,  2022/17784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Aydıncık(Mersin) Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davalı vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş olup, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiş, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 24.03.2022 tarihli ek kararı ile hükmün miktar itibarıyla kesin olduğundan bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiş olup, bu ek karar davalı vekilince süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Her ne kadar mahkemece kararın miktar itibarıyla kesin olduğundan bahisle, davalı vekilinin temyiz başvurusunun reddine karar verilmiş ise de 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas, 2022/21 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı HMK'nın 341. maddesinin (2) numaralı fıkrasının birinci cümlesinin "Kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin" davalar yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği gözetildiğinde, temyiz kanun yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen HMK'nın 362. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a) bendi için de aynı hususun uygulanması gerektiğinden;

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin temyiz başvurusunun reddine ilişkin 24.03.2022 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Mersin İli, Aydıncık İlçesi, Aydıncık Mahallesi 3327 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibarıyla bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-4650 sayılı Kanun ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine göre hakim, adil ve hakkaniyete uygun olarak kamulaştırma bedelini tayin ederken keyfi olarak hareket edemez. Bu takdiri yaparken, alınan bilirkişi raporlarından herhangi birini veya bu raporlar arasında bir değeri tespit edebilir. Şayet bu raporlar mahkemece karar verilmesine yeterli görülmez ise yeniden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.