muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/143, Karar No: 2020/177, Tarih: 14.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/143 E.  ,  2020/177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

Dairemizin 2019/7845 E. 2019/21466 K. ve 03.12.2019 tarihli ilamı ile; dosya içeriğinden davalı Tasfiye Halinde ... Mobilya İnşaat ve Yapı Malzemeleri Sanayi Ticaret A.Ş. vekilince temyiz harcı ödendiğini gösterir harç makbuzunun dosya kapsamında bulunmayıp, temyiz kanun yoluna başvurma harcı ile arasında miktar olarak fark bulunan istinaf kanun yoluna başvurma harcının alındığı belirtilip, davalıdan eksik temyiz harcının alındığını gösteren harç makbuzu var ise dosyaya konulması, harç alınmamış ise 6100 sayılı geçici 3. maddesi'nin yollaması ile 1086 sayılı HUMK. 432-426/D (HMK 344-346) maddesi hükmüne göre temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması yönünde gerekli usulü işlemlerin ikmalinden sonra gönderilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Geri çevirme kararımıza rağmen dosyanın fiziki olarak incelenmesinde ve UYAP kayıtlarında temyiz kanun yoluna başvuran davalı tarafın, eksik temyiz kanun yoluna başvurma harcını tamamladığına dair belgeye rastlanmamıştır.

Dosya Dairemize tekrar gönderilmiş ise de geri çevirme kararı üzerine ne tür bir işlem yapıldığı da anlaşılamamıştır.

Mahkemece 03.12.2019 tarihli karar gereği yerine getirilip gerekli açıklamalar da yapılarak incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel Mahkemesine 2. kez GERİ ÇEVRİLMESİNE, geri çevirme kararının usulüne uygun şekilde yerine getirilmemesinin Mahkeme hakimi ve kalem personeli açısından sorumluluk doğuracağının bilinmesine, 14/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10308, Karar No: 2024/2241, Tarih: 27.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/10308 E.  ,  2024/2241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/804 Esas, 2023/485 Karar

KARAR : Esastan ret

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne dair karara karşı davacı idare vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur. Davacı vekilinin istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalının, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalının temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19808, Karar No: 2014/3767, Tarih: 06.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/19808 E.  ,  2014/3767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/85314

MAHKEMESİ : İzmir 25. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2008

NUMARASI : 2008/658 (E) ve 2008/784 (K)

SANIK : O.. Ç..

SUÇLAR : Hırsızlık, Mala zarar verme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer Temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Benzer suçları sebebi ile kolluk görevlileri tarafından tanınan sanığın olay günü geceden sayılan saat 05:00 sıralarında yakınanın aracının bulunduğu sokaktan çıkarken, devriye görevi yapan kolluk görevlileri tarafından görülmesi üzerine durdurulduğu, sanığın koltuk altındaki kabarıklığın oto teybi olduğunu ve elindeki kanı fark eden görevlilerin sanığın kaçmasına fırsat vermeden yakaladığı ve bunun tutanağa bağlandığı anılan tutanakta “çevrede yapılan araştırma neticesinde 2994 sokak ve 2992 sokak köşesinde park halindeki .. RV ..plakalı aracın sağ ön camının kırık olduğu aracın içerisine bakıldığında oto teybinin yerinde olmadığı” şeklinde anlatımda bulunulduğu, olay yeri inceleme raporunda da araca yapılan araştırma sonucu ulaşıldığının belirtildiği ancak sanığın tüm aşamalarda suçu kabul edip mahkemedeki savunmalarında da yakalandığında, olayı kolluk görevlilerine olduğu gibi anlattığını söylediği bu durumda henüz müracaatı olmayan yakınanın

aracının bulunarak araçtan çalınan teybin iadesi hususunda sanık anlatımları ile kolluk görevlilerinin tutanakları arasında çelişki olduğunun anlaşılması karşısında öncelikle iadenin ne şekilde gerçekleştiği, duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptandıktan sonra, sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 168. madesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık O.. Ç.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1477, Karar No: 2015/3378, Tarih: 08.09.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/1477 E.  ,  2015/3378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık müdafiinin temyiz incelenmesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin talebinin hükmedilen cezanın süresi dikkate alınarak 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. ve CMK'nın 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sanık savunmasında suça konu esrar maddelerinin üzerinde yakalandığını ifade ettiği, ancak 30/08/2008 tarihli yakalama üst arama geçici muhafaza altına alma ve teslim tutanağında ele geçen esrarların sanığın yakınında bulunan otlar arasında bulunduğunun tespit edildiği, yargılama sırasında sanığa tutanağın açıkca okunup itirazının olup olmadığının sorulmadığı anlaşılmakla, tutanak sanığa okunarak çelişkinin giderilmesi, gerekirse tutanağı düzenleyen kolluk görevlilerinin de tanık olarak dinlenip uyuşturucu maddelerin nerede ve nasıl ele geçirildiğinin tesbit edilerek sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekirken eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 08.09.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35837, Karar No: 2022/4252, Tarih: 15.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/35837 E.  ,  2022/4252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

Sanıklara yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar dolduğu gözetilmeden, yargılamaya devamla beraat hükümleri kurulması yasaya aykırı; sanık ...’a yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE 15.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1351, Karar No: 2018/16754, Tarih: 24.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/1351 E.  ,  2018/16754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/12/2009 tarih 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, ".. daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere "İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında "Suçun işleniş şekli ve özellikleri" de dikkate alınmalıdır. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda; suça konu kot pantolonun değerinin 49,50 TL olduğu, sanığın koluna taktığı saatin markası ile ilgili sanık veya şikayetçinin bilgisi açıklatılmadığından ya da herhangi bir tespit yapılmadığından, başlangıçta saat standından alınan 7 adet kol saatinden hangisinin hırsızlığa teşebbüsün konusunu oluşturduğu, hangilerinin gönüllü vazgeçmeye konu olduğu ayrımı yapılamadığı için en düşük bedelli kol saati fiyatının 9,90 TL, en yüksek bedelli kol saati fiyatının 49,50 TL olduğu gözetildiğinde hırsızlık suçuna konu eşyaların toplam değerinin 59,40 TL ile 99,00 TL fiyat aralığında değiştiğinin tespit edilmesi, öte yandan da oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın hırsızlık kastı ile mağazanın saat standından 7 adet kol saati ve saat kordonlarını almasına rağmen saatlerden sadece birisini koluna takıp geri kalan kol saatlerini ve saat kordonlarını kendisine ait pantolonun cebine koyarak mağazada bıraktıktan sonra üzerinde giyim reyonundan aldığı kot pantolon olduğu halde ödemesiz geçişten mağaza dışına çıkmak üzere iken güvenlik görevlisi tarafından durdurulduğunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken bir kısmından gönüllü vazgeçerek 1 adet kot pantolon ve 1 adet kol saati çalan sanığın yalnızca gereksinimi kadarını tercih ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi sonucu yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının kapsam ve içerik itibarıyla yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi uyarınca suçun işlendiği zaman dilimi yazılması gerekirken yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2175, Karar No: 2023/3268, Tarih: 18.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/2175 E.  ,  2023/3268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çekişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkânın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunmayı kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanunun 94 üncü maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 299 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren reddine, karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Isparta 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.04.2022 tarihli ve 2021/319 Esas, 2022/114 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.09.2022 tarihli ve 2022/1423 Esas, 2022/1316 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının katılan Bakanlık lehine vekalet ücreti tayin edilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, şikayetin geç yapıldığına, sanığın soruşturma evresinde baskı ve korku ile aldatılma sonucunda ikrarda bulunduğuna, özgür iradeye dayanmayan soyut ikrarın delil mahiyetinin bulunmadığına ve sanığın beraati gerektiğine, suçu kabul anlamına gelmemekle birlikte eylemlerin sarkıntılık düzeyinde kaldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, şikayetin geç yapıldığına, sanığın soruşturma evresinde baskı ve korku ile aldatılma sonucunda ikrarda bulunduğuna, özgür iradeye dayanmayan soyut ikrarın delil mahiyetinin bulunmadığına ve sanığın beraati gerektiğine, suçu kabul anlamına gelmemekle birlikte eylemlerin sarkıntılık düzeyinde kaldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Yapılan yargılama, sanığın aşamalardaki savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, dosya içerisinde yer alan tüm deliller ve tüm dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirildiğinde; mağdurenin halasının oğlu olan sanığın, Sulh Ceza Hakimliği sorgusunda ve diğer soruşturma ifadelerinde cinsel istismarı organ sokmak suretiyle gerçekleştirmemekle birlikte iki farklı tarihte mağdurenin göğüslerine dokunma ve kıyafetlerini çıkarmaksızın cinsel organını mağdurenin cinsel organına sürtme şeklinde gerçekleştirdiğine ilişkin ikrarda bulunması, mağdurenin eylemin organ sokmak suretiyle gerçekleştiği beyanına rağmen adli tıp raporunun ilgili beyanı doğrulamaması, yine mağdurenin eylemlerin on iki yaşını doldurmasından önce de gerçekleştiğine yönelik beyanı bulunsa da, bu hususu doğrulayan net bir delil elde edilememesi, sanığın ikrar içeren beyanlarının da eylemlerin mağdurun on iki yaşını doldurduğu 14.11.2020 tarihinden önce gerçekleştiğine ilişkin açık bir ikrar içermemesi, ayrıca mağdurenin kovuşturma beyanında sanığın özel bölgesine dokunma şeklindeki eylemlerinin tutuklanmadan yaklaşık 4-5 ay önce gerçekleştiği beyanı bir arada değerlendirilerek, neticede suçun on iki-on beş yaş aralığındaki mağdureye karşı farklı tarihlerde cinsel istismarda bulunma eylemleriyle mahkeme kabulüne göre sübut bulduğunun anlaşıldığı, sanığın mahkeme huzurunda verdiği ifadelerinin suçtan kurtulmaya yönelik savunmalar olduğu değerlendirilip bunlara itibar edilmediği, ilk alınan beyanların şikayetin hemen sonrasında ve olay tarihine yakınlığıyla alındığı göz önüne alındığında bu beyanlara mahkemece itibar edilerek sanığın zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının katılan Bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi yönüyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımları, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın farklı tarihlerde mağdurenin göğüslerine dokunma ve kıyafetlerini çıkarmaksızın cinsel organını mağdurenin cinsel organına sürtme şeklinde belirli yoğunluğa ulaşan eylemlerinin ani, kısa süreli ve kesik hareketlerle gerçekleşmediği, bu nedenlerle fiilin sarkıntılık düzeyini aşarak cinsel istismarın temel şeklini oluşturduğu anlaşıldığından kurulan hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanığın soruşturma evresindeki ikrar içeren savunmalarında mağdureye yönelik ilk cinsel istismar eylemini mağdurenin on iki yaşını doldurduğu 14.11.2020 tarihinden önce gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesinin tatbik edilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3.İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli karar başlıklarında suç tarihinin ''Eylül 2020 ve 4-5 ay sonrası'' yerine ''2019 Yılı'' olarak belirtilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

4.Sanık hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, eleştiri nedenleri dışında bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.09.2022 tarihli ve 2022/1423 Esas, 2022/1316 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedenleri dışında bir hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Isparta 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.05.2023 tarihinde karar verildi.