muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14366, Karar No: 2024/2961, Tarih: 29.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/14366 E.  ,  2024/2961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2507 E., 2022/459 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; İlk derece mahkemesince hükmolunan cezanın 5 yıl hapis cezasının üzerinde olması sebebiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.10.2020 tarihli ve 2019/705 Esas ve 2020/390 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesi delaletiyle 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 23.02.2022 tarihli ve 2020/2507 Esas, 2022/459 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının, ''..katılanda meydana gelen yaralanmaların niteliği gözönüne alındığında temel cezanın belirlenmesi safhasında alt sınırdan fazla miktarda uzaklaşılması ve temyiz dışı sanık ...'ın akrabası olan sanık ... hakkında da haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasının isabetsiz olduğu' sebepleriyle kaldırılması ile; sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesi delaletiyle 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (son) bentleri, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; eksik inceleme ile karar verildiğine, haksız tahrikin derecesine, fazla ceza verildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanıklardan ...'ın kız kardeşi tanık ... ile katılan ...'un bir zamanlar evli oldukları ve daha sonra boşandıkları, katılan ...'un gerek evlilik birliğinin devamı süresince gerekse de evlilik ilişkisinin bitmesinden sonra ...'i defalarca darp ettiği, boşandıktan sonra evini basıp kapı penceresini kırdığı ve sürekli olarak ...'e rahatsızlık verdiği, katılan ...'un eylemleri nedeniyle ...'in on dokuz defa adli mercilere başvurusunun olduğu, bunların bir çoğundan katılanın mahkum olduğu, bir kısmının dava ve soruşturmasının halen devam ettiği, olay tarihinde de ...'dan korktuğu için ailesinin yanında kalan ...'in abisi ...'la tekrar kendi evine döndüğü, eski eşinin evine döndüğünü öğrenen katılan ...'un tekrar ...'in evini basarak kapı ve penceresini kırdığı, bunun üzerine ...'in durumu abisi sanık ...'a telefonda haber verdiği, daha önceden adli makamlara yapılan başvurulardan etkin bir netice alamadıklarını düşünen sanık ...'ın uzaktan akrabaları olan diğer sanıkları da yanına alarak olay tarihinde ... isimli kahvenin bahçe kısmında masada oturan katılan ...'un yanına gittikleri, burada katılana bir şey söylemeden sanıkların doğrudan ellerindeki sopalarla ...'u darp etmeye başladıkları, katılan ... basit tıbbi müdahale ile giderilemez, yüzde sabit iz kalacak şekilde yaralandığı anlaşılan olayda;

2. Katılandan kaynaklanıp sanık ...'a yönelen haksız söz ve davranış bulunmadığından sanık lehine haksız tahrik hükmünün uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dosya kapsamında eksik incelemenin bulunmadığı, yargılama sonucu oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının eleştirilen husus dışında yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 23.02.2022 tarihli ve 2020/2507 Esas, 2022/459 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36721, Karar No: 2015/10981, Tarih: 19.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/36721 E.  ,  2015/10981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle haklı olarak feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davacıdan savunma istendiği ancak savunma süresi beklenmeden feshin yapıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedilip feshedilmediği uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacı işçinin bir ay içinde peş peşe iki gün işyerine mazeretsiz olarak gelmediği dosya kapsamı ile sabittir. Davacı, devamsızlığın bir sağlık raporuna veya başkaca bir haklı sebebe dayandığını ispatlayamadığından işverence yapılan fesih haklıdır. İşverenin bu konuda işçiden savunma almamış olması bu hakkını ortadan kaldırmaz. Nitekim davacı işçi işe gelmeme mazeretinin haklı sebebe dayandığını sonradan da ileri sürüp, bunu ispatlayabilme imkanına sahip iken, bunu yapmadığından işverence yapılan feshin haklı sebebe dayalı olduğu kabul edilmelidir. Hal böyle olunca, mahkemece kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerekirken kabulü isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4719, Karar No: 2011/15465, Tarih: 18.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4719 E.  ,  2011/15465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 22/12/2011 tarih ve 2009/136-2009/387 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıya ait tesisin tıkanması sonucu müvekkili işyerinin su baskınına uğradığını, sigorta tazminatının ödendiğini, rücu koşullarının oluştuğunu ileri sürerek, 19.959.08 TL nin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zararın işyerinin konumundan kaynaklandığını, bağlantının Dejarj Yönetmeliğine uygun yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, bilirkişilerden alınan ek rapor doğrultusunda, ASKİ Genel Müdürlüğüne ait kanalizasyon hattındaki tıkanma sonucunda geri tepme ile işyerine su basmasında davacı şirket sigortalısı ve bina malikleri veya yönetiminin müterafik kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle, davacının yaptırdığı ekspertizle mevcut mal miktarı ve hasarlı mal miktarının belirlenip iskontolu alış faturalarına göre KDV hariç hesaplanan hasar bedelinden sovtaj tenzili ile sigortalısına ödediği 19.959.08 TL nin faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 916,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/311, Karar No: 2014/3632, Tarih: 26.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/311 E.  ,  2014/3632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 07.07.2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3937, Karar No: 2007/5807, Tarih: 07.05.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/3937 E.  ,  2007/5807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında... Mahallesi 231 ada 137 ve 232 ada 36 parsel sayılı sırasıyla 15.202,88 m2 ve 105268,06 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, orman niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı, tapu kaydı ile adına tespit edilen 32 sayılı parselin eksik yazıldığı, bir kısmı 137 sayılı parsel içinde, bir kısmı da 36 sayılı parsel içinde kaldığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parsellerin tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Davacı, dava dilekçesinde ve yargılama sırasında Aralık 1960 tarih ve 10 numaralı tapu kaydına dayanmıştır. Tapu kaydının 11236 m2 olduğunu ve kendi adına tespiti yapılan 232 ada 32 parsel numaralı taşınmazın maddi hata sonunda eksik tespit edildiğini, tapu kaydı eksiğinin komşu 36 parsel ile 137 parsel içerisinde kaldığını iddia etmiştir. Yapılan keşifte 13 parselin tamamı ile 36 parselin ... bilirkişi krokisinde A= 5515 m2'lik bölümünün davacıya ait 32 parselle bir bütün olarak kullanıldığı, 36 parselle 137 parsel arasından geçen patika yolun kadastrodan hemen önce sonradan açıldığı belirtilmiştir. Davacının dayanağı olan Aralık 1960 tarih 10 numaralı tapu kaydı Orman Yönetimi ve Hazinenin de taraf olduğu tescil davası sonunda oluşturulmuştur. Miktarı 11236 m2 olup, H.Y.U.Y.'nın 237. maddesine göre Hazine ve Orman Yöneitmi yönünden kesin hüküm teşkil edeceğinden miktarına itibar edilmesi gerekir. Bu kayıt 232 ada 32 parsele revizyon görmüş olup, maddi hata sonunda tespit tutanağında miktarı 1236 m2 yazılmıştır ve başka parsellere de revizyonu yoktur. Bu durumda, mahkemece yapılacak iş: ... bilirkişi marifetiyle yapılacak keşifte, tapu kaydı dava açılan 232 ada 32 parsel sabit hudut kabul edilerek tapunun miktarı tamamlanacak şekilde fiilen kullanıldığı alan dikkate alınarak hem 36 hem de 137 parselden ifraz edilerek davanın bu bölüm kadar kabulüyle davacı adına tarla niteliğiyle tescil edilmesi gerekirken, aksi düşüncelerle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 07/05/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27522, Karar No: 2014/7300, Tarih: 02.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/27522 E.  ,  2014/7300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 12/09/2013

Numarası : 2011/309-2013/290

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı dava dilekçesi ile 10.05.2006 ile 04.11.2010 tarihleri arasında davalının işyerinde sezonluk olarak bar kaptanı ve baş garson olarak çalıştığını, 1350,00 TL aylık ile haftanın sezonda çok yoğun olarak 24 saat fazla mesai yaptığını, davalının başta şifahi olarak işe gelmemesini söylediğini, daha sonra ihtarla alacaklarını istediğini, sezon başında işe gittiği halde işe başlatılmadığı, sözleşmenin davalı tarafından feshedildiğini berlirtip bu hizmet sürelerine göre kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ve genel tatil alacaklarını talep etmiştir.

Davalı, davacının sezonluk işçi olduğunu, sezon başında işe başlaması için ihtar gönderdiklerini fakat davacının işe başlamadığını, bunun üzerine iş akdinin feshediliğini, haklı fesih olduğundan kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilemeyeceğini, başkaca alacağı olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme fesihin haksız olduğu kanaatine vararak davacının talepleri yönünden kısmen kabul kararı vermiştir.

Dosya kapsamında davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı, bar kaptanı olduğu, 04.11.2010 tarihinde iş akdinin askıya alındığı, ancak davacının henüz askı süresinde iken 07.12.2010 tarihinde işverene çektiği ihtarname ile sözleşmesini, 04.11.2011 tarihinde sona erdirdiğini, kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının ödenmesini talep ettiği ihtarnamenin 16.12.2010 tarihinde işverene tebliğ edilmek suretiyle iş akdinin davacı tarafından sona erdirildiği anlaşılmaktadır. Davacının ödenmeyen fazla çalışma ve genel tatili alacakları yönünden fesih haklı olup kıdem tazminatına hak kazanmıştır. Ancak iş akdini fesih eden taraf haklı nedenle fesih yapsa dahi ihbar tazminatına hak kazanamaz. İhbar tazminatına yönelik talebin reddi gerekirken kabulüne karar vermek hatalı olup, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8824, Karar No: 2022/7243, Tarih: 30.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/8824 E.  ,  2022/7243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mahkemece gerçekleştirilen yargılama sonucunda kurulan hükümlerin suça sürüklenen çocuk müdafisi ile mağdure vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine düzenlenen 11.01.2018 günlü tebliğnamede beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan dolayı ceza verilmesine yer olmadığına dair kurulan hükme yönelik temyizle ilgili herhangi bir görüş bildirilmediği anlaşıldığından, ek tebliğname hazırlanmak suretiyle söz konusu eksiklik giderildikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.