muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3732, Karar No: 2014/4452, Tarih: 28.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/3732 E.  ,  2014/4452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2013/420-2013/1033

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkette çalıştığını, davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin usul ve yasaya aykırı bir şekilde feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine karar verilerek işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş sözleşmesinin geçerli nedenle ve feshin son çare olması ilkesine uygun olarak feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğinin ve feshe sona çare olarak başvurulduğunun davalı işverence ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı ile davalı arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin işveren tarafından geçerli nedenle feshedilip feshedilmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşverenin mevcut olan işçi sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, “gizli, örtülü” işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda işletmesel kararın varlığı iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten çıkarılır. İş Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca işletmesel gereklere dayalı feshin söz konusu olabilmesi için varlığı şart olan açıkça işletmesel kararın varlığı yerine bir anlamda işverence fesih bildiriminde açıklanan sebep geçmektedir.

İşletmenin işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşir. İşletmesel karar çerçevesinde fesih işlemi değişen durumlara karşı işverenin tepkisidir. Bu kararlar işyeri ve işletme içi veya dışından doğabilir. Bu nedenler işçinin işyerinde çalışmaya devam etmesi gerekliliğini doğrudan veya dolaylı olarak ortadan kaldırıyorsa dikkate alınmalıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel koşullarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı nedene dayandığını kanıtlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan nedenlerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli nedenini oluşturduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Dosya içeriğine göre, davacının iş sözleşmesinin işletmesel karar uyarınca şirketin Ankara Lokasyonunu kapatması ve İstanbul’a taşınması bu arada organizasyon değişikliği yaparak faaliyet gösterdiği üç birim olan yazılım, AR-GE ve destek operasyonel hizmetlerden destek operasyonel hizmetlerde artık faaliyette bulunmaması, buna bağlı olarak da bir kısım birimlerin kapatılması ve bir kısmının ise birleştirilmesi neticesinde davacıya ihtiyaç kalmadığı gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

İşverenin aldığı işletmesel kararın yerindelik denetimi yapılamamakla beraber söz konusu karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında yargısal denetim mümkündür.

O halde öncelikle davalı işyerine ait fesihten önceki ve sonraki altışar aylık dönem bordrolarının dosyaya getirtilmeli, sonra aralarında insan kaynakları ile işletme alanlarında uzman olan bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi heyetiyle birlikte davalı işyerinde keşif yapılıp ya da bilirkişilerce yerinde inceleme imkanı sağlanıp konuyla ilgili bütün kayıt ile belgeler incelenmeli ve işletmesel karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında denetime elverişli açık ve ayrıntılı rapor alınmalıdır. Bu yapılırken de özellikle işletmesel kararın davacının iş gücüne ihtiyacı ortadan kaldırıp kaldırmadığı, davacının mevcut veya makul süreli bir eğitimle kazanabileceği özellikleri itibariyle istihdam edilebileceği açık başka pozisyon ya da pozisyonların bulunup bulunmadığı, varsa bu konuda işverence işçiye teklif yapılıp yapılmadığı hususları açıklığa kavuşturulmalıdır.

Belirtilen esaslara aykırı olarak eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13493, Karar No: 2021/3171, Tarih: 28.06.2021

**5. Ceza Dairesi         2018/13493 E.  ,  2021/3171 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme olarak icbar suretiyle irtikap

...

...

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekilinin 22/11/2018 tarihli dilekçesinin içeriği itibarıyla temyiz mahiyetinde olmayıp, kamu davasına katılma talebi niteliğinde olduğu gözetilerek sanığın temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılan incelemede;

Hükümden sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi ve TCK'nin 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz sırasında nazara alınması mümkün bulunmuş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nin 52/1. maddesi uyarınca temel adli para cezasının alt sınırı 5 gün olup hüküm fıkrasında alt sınırdan uzaklaşmayı gerektirir yasal bir sebebin bulunmadığı belirtildiği halde yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bingöl Sulh Ceza Mahkemesinin 04/06/2012 tarihli ve 2012/28 Esas, 2012/437 sayılı Kararının kesinleşme tarihinin 11/06/2012 olduğu, incelenen suçun ise anılan kararın kesinleşmesinden önce en son 28/02/2012 tarihinde işlendiği gözetilmeden hükmün açıklanması için ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bingöl Sulh Ceza Mahkemesinin 04/06/2012 tarihli ve 2012/28 Esas, 2012/437 sayılı Kararının kesinleşme tarihinin 11/06/2012 olduğu, incelenen suçun ise anılan kararın kesinleşmesinden önce en son 28/02/2012 tarihinde işlendiği gözetilmeden hükmün açıklanması için ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan “Sanık hakkında Bingöl Sulh Ceza Mahkemesi tarafından verilen 04.06.2012 tarih ve 2012/28 Esas, 2012/437 Karar sayılı ilamı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın öngörülen 5 yıllık denetim süresi içerisinde kasıtlı yeni bir suç işlediği görüldüğünden kararın kesinleşmesine müteakip karardan bir suretin gereği için bu mahkemeye gönderilmesine” şeklindeki kısmın hüküm fıkrasından tamamen çıkartılması, adli para cezasına yönelik yapılan belirleme ile artırım ve indirime ilişkin “500 gün”, “625 gün”, “520 gün” ve “10.400,00 TL” şeklindeki ibarelerin mahkemenin hapis cezasını alt sınırdan doğru şekilde tayini ve TCK'nin 52/1. maddesi hükmü de gözetilerek sırasıyla “5 gün”, “6 gün”, “5 gün” ve “100,00 TL” biçiminde değiştirilmesi suretiyle eleştirilen hususlar dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 28/06/2021 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif Üye)

KARŞI OY

Oluşa, dosya kapsamına ve mevcut delillere nazaran, suç tarihinde tapu müdürü olarak görev yapan sanığın, müşteki ...’ın 01/11/2011 tarihinde taşınmazlarına ilişkin tapu kayıtlarını talep etmesi üzerine makbuz kesmesi halinde 700 TL tutarında ödeme yapması gerektiğini söylediği, müştekinin bu paranın fazla olduğunu belirtmesi üzerine 300 TL’ye anlaştıkları ve bu miktarı elden verince sanığın akşam mesai haricinde tapu kayıtlarını çıkartarak müştekiye verdiği, müştekinin bu kez 28/02/2012 tarihinde yine tapu kayıtlarını istemek için yanına gittiğinde sanığın telefon numarasını yazdığı bir kağıdı müştekiye vererek mesai sonrası gelmesini istediği, müştekinin sanığın yeniden para isteyeceğini anlayarak durumu kolluk görevlilerine ihbar ettiği, seri numaraları alınan paralarla müdür ile görüşmeye gittiğinde, bu defa 650 TL para istediği, 400 TL’ye anlaştıkları, parayı vermesini ve tapu kayıtlarını almasını müteakiben de sanığın suçüstü yakalandığı anlaşılmıştır.

Dosyada mevcut 10/09/2012 günlü kurum yazısına göre sanığın para ile teması, para tahsil yetkisi bulunmamaktadır. Bu itibarla eylemi zimmet suçunu oluşturmayacaktır.

Dosyada mevcut 10/09/2012 günlü kurum yazısına göre sanığın para ile teması, para tahsil yetkisi bulunmamaktadır. Bu itibarla eylemi zimmet suçunu oluşturmayacaktır.

Yine, her ne kadar ilk olayda müştekiye bunun masrafı olduğunu belirterek parayı istemiş ise de istediği paranın daha fazla olması, anlaşma ile 300 TL’ye indirilmesi, müştekinin de paranın yasal olmadığını düşündüğü için makbuz istemesi, keza ikinci olayda da sanığın yine kendisinden yasadışı para isteyeceğini anladığı için kolluğa müracaat ettiğini ifade etmesi karşısında ikna suretiyle irtikap suçunun unsurları da gerçekleşmemiştir.

Ancak, 10/09/2012 günlü yazı içeriğinden de anlaşıldığı gibi müracaat üzerine sanığın, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünün döner sermaye saymanlığı ücreti ile 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun (4) sayılı tarifesinde belirtilen harç makbuzunun ibrazı mukabilinde karşılanarak, döner sermaye ücretinin Ziraat Bankasına, harcın ise Vergi Dairesine yatırılmasını sağladıktan sonra kayıtları vermesi gerekirken, bu gereği yerine getirmeden menfaat karşılığında kayıtları vererek yapmaması gereken işi yaparak rüşvet alma ve rüşvet almaya teşebbüs suçlarını işlediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla eylemlerinin suç tarihinde de zincirleme olarak rüşvet alma suçu niteliğinde olduğu kanaatiyle, eylemleri TCK’nin 257/3. maddesi kapsamında değerlendiren sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir.

Muhalif Üye ...

Yzl. İşl. Md.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/11300, Karar No: 2012/16541, Tarih: 28.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/11300 E.  ,  2012/16541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :37-301

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği üzere davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davalılar vekillerinin temyiz etmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan, mülga 506 sayılı Kanun’un 79/10 hükmü uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle, özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır

Mahkemece, yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Zira davacının, aynı döneme ilişkin aynı davalılara karşı, HUMK 409/5 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilen, İstanbul 6 İş Mahkemesinin 2005/733 E 2006/392 K. sayılı dosyasındaki feragat dilekçesinde; davalı şirket ile herhangi bir bağlantısının olmadığına ilişkin beyanı, yine, dava dosyasında bulunan davacının davalı şirketle herhangi bir bağlantısı olmadığını, sehven dava açtığını içeren feragat dilekçesindeki beyanları ve davacının kayden ve fiilen çalışmasının tespit edilemediğine ilişkin 17.05.2005 tarihli müfettiş raporu karşısında; işverenin, şirket olması da dikkate alınarak, şirket kayıtlarının araştırılıp, yazılı belğe sunulamaması halinde, davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmiş olması isabetsizdir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Dekarasyon Tasarım İnş. ve Yapı Malz. Turizm Dış Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 28.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11611, Karar No: 2014/18485, Tarih: 18.12.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/11611 E.  ,  2014/18485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu 198 ada 287 parsel sayılı taşınmazın 13.10.2009 tarihi itibariyle imar planı içinde kalıp kalmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (...-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, ... imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı ve beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, bostan ve nohutun 2009 yılı itibariyle kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösterir veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

3-Kayseri 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2008/780 E-1102 K sayılı dosyasının mahkemesinden,

4-Dava konusu taşınmazın ilk tesisten itibaren tedavüllü tapu kayıtlarının ilgili tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1985, Karar No: 2019/1478, Tarih: 14.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/1985 E.  ,  2019/1478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. maddesi uyarınca belirlenen 18 ay temel hapis cezası üzerinden, TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken cezanın 15 ay hapis yerine 12 ay hapis olarak belirlenmesi ve bu cezanın da seçenek yaptırımlardan adli para cezasına çevrilmek suretiyle sanığın sonuç olarak 7200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmesi ve aynı takvim yılı içerisinde farklı dönemlerde birden çok sahte fatura kullanan sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı nedenin bulunmadığı, azaltıcı nedenin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiriler dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 14.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7060, Karar No: 2012/13217, Tarih: 23.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/7060 E.  ,  2012/13217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

D.DAVALI : Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları 1/5000 ve 1/10000 ölçekli kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle,taşınmazın kısmen orman sınırları içersinde kalması halinde ne kadarının tahdit içinde, ne kadarının tahdit dışında olduğunu belirten açıklamalı, gerekçeli müşterek imzalı krokili ek raporun kendilerinden alınıp dosyaya konulması,

ayrıca; dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 23/11/2012 günü oybirliği ile karar verildi.