muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/863, Karar No: 2021/626, Tarih: 27.05.2021

Tazminat talebine konu geçici durdurma kararı İİK.nun 170/2. maddesine göre verilmiş olup, durdurma için teminat alınıp alınmaması hakimin takdirindedir. Mahkemece %15 teminat karşılığında geçici durdurma kararı verilmiş, teminat mektuplarının borçlu adına düzenlenmediği sonradan anlaşılmış ise de, durdurma kararı ve teminat mektupları alacaklıya tebliğ edilmediğinden alacaklının süresinde itiraz etmediğinden söz edilemez. Ayrıca alacaklının itirazı üzerine mahkemece borçluya kendi adına düzenlenecek teminat mektuplarının ibraz etmesi için kesin süre verilmiştir. Yargılama sonunda imzaya itirazın reddine ve tazminat, para cezası ve vekalet ücretinin, maddi hata sonucu alacaklıdan tahsiline karar verilmiş ise de tavzih kararı ile düzeltilmiştir. Davacı tazminat talebinin dayanağını HMK'nun 46/1c maddesi olarak göstermiş ise de, yukarıda belirtildiği üzere geçici durdurma kararı İİK.nun 170/2. maddesine ve ...nun 392/1. maddesine de aykırı görülmemiş, Mahkemece teminat alınmadan da geçici durdurma kararı verilebileceğinden davacının talep ettiği tazminat ile teminat mektuplarındaki hata arasında illiyet bağı kurulamamıştır. Kaldı ki yargılama sonunda alacaklı lehine %20 tazminata karar verilmiştir.

Anılan yasal düzenlemeler ve mevcut olgular karşısında; ihbar olunan hâkimlerin kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı, sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı, farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm vermiş olduğunu, duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak, duruşma tutanakları ile hüküm veya kararları değiştirmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözü hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi göstermiş ve buna dayanılarak hüküm vermiş olduğunu, hakkın yerine getirilmesinden kaçınmış olduğunu, kasıtlı hareketle veya ağır ihmal sonucu, yasaya ve adalete aykırı karar verdiğini veya memuriyet görevini savsadığını kabule yeterli delil bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hâkimin bağımsızlığı ve tarafsızlığı ile bunların gerçekleştirilmesine yönelik teminatlar hâkimlerin keyfî davranabilecekleri, istedikleri şekilde karar verebilecekleri ve bu kararlardan da sorumlu olmayacakları anlamına gelmemekle birlikte, somut olayda, yukarıda detaylıca açıklandığı üzere HMK’nun 46. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisinin mevcut olmadığı sonuç ve vicdani kanaatına varıldığından, işbu davanın reddine ve ...nun 49. maddesi hükmü uyarınca para cezasına yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlere, kararın dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, dosyadaki kanıtlara ve heyetin takdirine göre;

1-HMK'nun 46.maddesi uyarınca açılan davanın REDDİNE,

2-HMK’nun 49.maddesi uyarınca davacının disiplin para cezası cezalandırılmasına yer olmadığına,

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlere, kararın dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, dosyadaki kanıtlara ve heyetin takdirine göre;

1-HMK'nun 46.maddesi uyarınca açılan davanın REDDİNE,

2-HMK’nun 49.maddesi uyarınca davacının disiplin para cezası cezalandırılmasına yer olmadığına,

3-492 Sayılı Harçlar Kanunu gereğince alınması gereken 55,20 TL başvurma harcı yerine 48,30 TL alındığından eksik kalan 6,90 TL harç ile 74,80 TL maktu karar ve ilam harcı olmak üzere toplam 81,70 TL harcın, peşin alınan 3.330,12 TL harçtan düşülerek, arta kalan 3.248,42 TL harcın karar kesinleştiğinde ve istek halinde davacıya iadesine,

4-Davacı tarafından yapılan yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5-HMK’nun 333. maddesi gereği, hükmün kesinleşmesinden sonra, davacı tarafından yatırılan gider avansından kullanılmayan kısım kalması halinde davacıya iadesine,

6-Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre davalı yararına hesaplanan 3.300,00 TL maktu vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine...” karar verilmiştir.

Kararın Temyizi:

7. Özel Daire kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Davacı temyizi yönünden:

8. Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

9. HMK’nın 46. maddesinde sorumluluk nedenleri sınırlı olarak sayılmıştır. HMK’nın 46. maddesinde “(1) Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

a) Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.” düzenlemesi bulunmaktadır.

10. Somut olayda HMK'nın 46. maddesinde sınırlı sayıda belirtilen sorumluluk sebeplerinden hiçbiri bulunmadığından ve hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı tazminat davası açma şartları oluşmadığından Özel Dairece davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.” düzenlemesi bulunmaktadır.

10. Somut olayda HMK'nın 46. maddesinde sınırlı sayıda belirtilen sorumluluk sebeplerinden hiçbiri bulunmadığından ve hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı tazminat davası açma şartları oluşmadığından Özel Dairece davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

11. Hâl böyle olunca; yapılan açıklamalara, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, Daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karara karşı davacı vekilinin yaptığı temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmektedir.

B. Davalı temyizi yönünden:

1. Disiplin para cezasına ilişkin temyiz açısından;

12. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 446. maddesinde disiplin para cezalarına yönelik genel düzenlemeye yer verilmiştir. İlgili madde “Bu Kanun anlamında disiplin para cezasından maksat, yargılamanın düzenli bir biçimde işleyişini sağlamak ve kamu düzenini korumak amacıyla verilen, verildiği anda kesin olan ve derhâl infazı gereken para cezasıdır. Bu ceza, seçenek yaptırımlara çevrilemez ve adli sicil kayıtlarında yer almaz.” şeklinde düzenlenmiş olup bu düzenlemeyle HMK metni içinde geçen disiplin para cezası kavramına yüklenmesi gereken anlamın ne olduğu açıklanmıştır.

13. Hâkimin hukukî sorumluluğu HMK’nın 46 ila 49. maddeleri arasında düzenlenmiştir. “Davanın reddi halinde verilecek ceza” başlığını taşıyan 49. maddesinde; “Dava esastan reddedilirse davacı, beşyüz Türk Lirasından beşbin Türk Lirasına kadar disiplin para cezasına mahkûm edilir.” şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

14. Devlete karşı hâkimin hukukî sorumluluğundan kaynaklı açılan davalarda davanın esastan reddine karar verilmesi hâlinde davacı tarafın disiplin para cezasına mahkûm edileceği kanun koyucu tarafından emredici nitelikte düzenlenmiştir. Kanun koyucu bu düzenleme ile hâkimlere yönelik gelişi güzel tazminat davası açılmasını önlemeyi amaçlamış, davaya bakan mahkemeye ise kanunun belirlediği alt ve üst sınırlar içerisinde kalmak şartıyla miktarın belirlenmesi konusunda takdir hakkı tanımıştır.

15. Somut olayda; Özel Dairenin HMK’nın 46. maddesine dayalı olarak açılan davada maddede sayılan sebeplerin hiçbirisinin gerçekleşmediği gerekçesiyle verdiği red kararı da davanın esastan reddine yönelik bir karardır. Bu durumda Özel Daire tarafından red sebebiyle davacı aleyhine disiplin para cezasına hükmedilmesi gerekirken davacının disiplin para cezası ile cezalandırılmasına yer olmadığına dair karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

16. Bu nedenle Özel Daire kararının bozulması gerekir.

2. Davalı yararına hükmedilen vekâlet ücretine ilişkin temyiz açısından;

16. Bu nedenle Özel Daire kararının bozulması gerekir.

2. Davalı yararına hükmedilen vekâlet ücretine ilişkin temyiz açısından;

17. Vekil ile takip edilen davalarda kanun gereği aleyhine hüküm verilen taraftan alınarak kısmen veya tamamen lehine hüküm verilen tarafa mahkemece verilecek vekâlet ücreti HMK’nın 323. maddesi kapsamında yargılama giderleri arasında sayılmıştır.

18. 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun (1136 sayılı Kanun/Avukatlık Kanunu) 164. maddesinde avukatlık ücretinin, avukatın hukukî yardımının karşılığı olan meblağı veya değeri ifade ettiği belirtilmiştir.

19. Mahkemece hükmedilmesi gereken vekâlet ücretinin miktarı konusunda da hem Avukatlık Kanunu’nda hem de her sene yayımlanan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde hüküm bulunmaktadır.

20. Avukatlık Kanunu 168. maddesinin son fıkrasında; “Avukatlık ücretinin takdirinde, hukukî yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarife esas alınır.”düzenlemesi bulunmaktadır.

21. Bu düzenlemeye paralel olarak Özel Dairenin karar tarihi itibariyle yürürlükte olan 30.12.2017 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan 2018 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin (AAÜT) “Uygulanacak Tarife” başlıklı 21. maddesinde de “Avukatlık ücretinin takdirinde, hukuki yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan Tarife esas alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

22. Somut olayda; davacı dava değerini teminat mektuplarında belirtilen teminatların bedeli olan 195.000TL olarak belirtmiş ve mahkemeye başvuru esnasında da peşin harcını bu değer üzerinden belirlenen miktara göre yatırmıştır. Bu durumda Özel Daire tarafından hüküm verildiği tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin esas alınarak davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekmektedir.

23. Özel Daire kararı bu nedenle bozulmalıdır.

III. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1. Davacı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (II-A)

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

2. Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile (II-B-1) ve (II-B-2) Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, 27.05.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6686, Karar No: 2012/8681, Tarih: 02.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2011/6686 E.  ,  2012/8681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli 460 parsel sayılı taşınmazın tespit tutanağında davalı olduğu bildirilen ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1954/19 Esas sayılı dosyasında verilen görevsizlik kararı sonrası oluşan ve ... Kadastro (Tapulama) Mahkemesinin 1973/177 Esas sayılı dosyanın kendisiyle birleştirildiği ... Kadastro (Tapulama) Mahkemesinin 1973/186 Esas sayılı dosyasının getirtilmesi,

2- Çekişmeli 457 parsel sayılı taşınmaza komşu 630 parsel sayılı taşınmazın kesinleşme durumunu gösterir şekilde kadastro tespit tutanağının onaylı örneğinin, varsa tespit dayanağı belgelerinin (tüm tesis ve tedavülleri ile birlikte), tutanak kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kaydının onaylı örneğinin getirtilmesi,

3- Çekişmeli taşınmazlara komşu 435, 436, 437, 456, 458 ve 461 parsel sayılı taşınmazların tutanakları kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının onaylı örneklerinin getirtilmesi,

4- Hazinenin dayanağı Aralık 1945 tarih 29, 30, 31, 33, 34, 36 ve 38, Aralık 1949 tarih 33 ve 34 numaralı tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte getirtilmesi,

5- Ayrıca, dava dosyasının da HMK'nun geçici 3/2. maddesi, HUMK'nun 433/3. maddesi uyarınca evrakın cinsi, tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3804, Karar No: 2009/7167, Tarih: 09.06.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3804 E.  ,  2009/7167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.04.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 23.09.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı Kooperatif tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.06.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı Kooperatif vekili Av.... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı yüklenici şirket ile arsa sahibi kooperatif, savunmada bulunmamış, davalılardan ... şahsi hakkını davacılara temlik ettiğini, eldeki davada kendisinin hasım olamayacağını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının tapu iptal ve tescil istemi reddedilmiş, bilirkişice hesaplanan ve temlik işlemine konu bağımsız bölüme karşılık gelen 26/600 oranındaki arsa payının eşit olarak davacılar adına tesciline, davalı ... aleyhine açılan davanın husumet yönünden reddine karar verilmiştir.

Hükmü, arsa sahibi kooperatif temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden davalı yüklenici şirket ile arsa sahibi kooperatif arasında 1151 ada 17 sayılı parsel üzerine tek blok halinde 24 adet konut yapımı ve bunun sözleşmede kararlaştırılan şekilde paylaşımı

konularında 14.10.1994 günlü arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunduğu, çekişme konusu zemin kattaki orta dairenin yükleniciye bırakılması öngörülen yerler içerisinde olduğu, yüklenicinin bu suretle kazanacağı şahsi hakkını 11.10.1995 tarihinde davalı ...’na, onun da 23.05.2003 tarihinde davacılara temlik ettiği anlaşılmaktadır. Davada dayanılan 11.10.1995 ve 23.05.2003 günlü sözleşmelerden satış vaadinin konusunun 1151 ada 17 sayılı parseldeki bir kısım arsa payının devri olmadığı, satış vaadinin yapılacak binadaki zemin kat orta daireye ilişkin olarak düzenlendiği görülmektedir.

Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmeleri işin yüklenicisine şahsi hak sağlar. Yüklenici kazanacağı şahsi hakkını doğrudan arsa sahiplerine ileri sürebileceği gibi bu hakkı üçüncü kişilere de temlik edebilir. Temlik işleminin geçerliliği işin mahiyetinden anlaşılmadıkça veya sözleşmede yasaklanmadıkça Borçlar Kanununun 163. maddesi uyarınca yazılı yapılmasına bağlıdır. Ancak, temlikin yapıldığı ana kadar bu işlemin dışında olan borçlu (arsa sahibi) temlik işleminden haberdar olduğu anda eski alacaklıya (yükleniciye) karşı ileri sürebileceği itiraz ve def’ileri Borçlar Kanununun 81 ve 167. maddelerine dayanarak yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişilere) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Kısaca, yükleniciye karşı ne gibi bir itiraz ve def’ide bulunacaksa arsa sahibi bunları kendisinden ifa isteyen davacı üçüncü kişilere karşı da öne sürebilir.

Somut olayda; yapılan temlik işlemlerinin dayanağı yukarıda belirtildiği üzere davalılar arasındaki 14.10.1994 günlü arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesidir. Bu sözleşmeye göre yüklenicinin borcu, davalı arsa sahibinin mülkiyetindeki 1151 ada 17 sayılı parsel üzerinde sözleşmesine, fenne ve amacına uygun bir bina meydana getirmek ve meydana getirilmiş eseri arsa sahibine sözleşme hükümleri çerçevesinde teslim etmektir. Borçlar Kanununun 364. maddesi hükmü gereğince de ancak sözleşme hükümlerine uygun teslim varsa eser bedeli olan arsa payının devri ya yüklenici tarafından veya onun temlik ettiği üçüncü kişiler tarafından talep edilebilir.

Somut olayda yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu ve belediye ile yapılan yazışmalara göre, 1151 ada 17 sayılı parsel üzerine inşa edilen yapının ruhsat ve eklerine uygun meydana getirilmediği, yapıdaki 5.kat ile çatı piyesinin imar mevzuatına aykırı, uygulamadaki deyimi ile kaçak olduğu, bu haliyle yapıya iskan (oturma) ruhsatı verilme olanağı bulunmadığı sabittir. Kısaca, ifade etmek gerekirse, yüklenici sözleşmeyle üstlendiği edimleri yerine getirmiş kabul edilemez. Dolayısıyla, bu aşamada ne yüklenicinin ne de onun temlik ettiği üçüncü kişilerin eser bedeli olan tapu devrini talep yetkisi

bulunmamaktadır. Kaldı ki, 14.10.1994 günlü sözleşmenin 4. maddesinde eserin teslimi iskan koşuluna bağlanmıştır. Bu hüküm, HUMK.nun 287. maddesi hükmü gereğince delil sözleşmesi niteliğinde olup, teslimin varlığı başka türlü kanıtlanamaz ve yukarıda bahsolunan Borçlar Kanununun 167. maddesine göre yeni alacaklı davacıları da bağlar.

Mahkemece yapılan bütün bu saptamalara göre; istemin reddi yerine satış vaadi konusu bağımsız bölüme ilişkin olduğu halde arsa payının satışı vaat olunmuş gibi istem arsa payının tescili suretiyle hüküm altına alındığından karar bütün bu nedenlerle bozulmalıdır.

Mahkemece yapılan bütün bu saptamalara göre; istemin reddi yerine satış vaadi konusu bağımsız bölüme ilişkin olduğu halde arsa payının satışı vaat olunmuş gibi istem arsa payının tescili suretiyle hüküm altına alındığından karar bütün bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 625.00 TL. Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı arsa sahiplerine verilmesine, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 09.06.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13303, Karar No: 2010/4859, Tarih: 03.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13303 E.  ,  2010/4859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Çorlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.05.2005 tarih ve 2002/1596-2005/293 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı bulunan işyerinin, davalıların maliki bulunduğu binanın ortak alanlarından olan kazan dairesindeki su deposunun taşması sonucu sızan sular nedeniyle uğradığı hasar bedelinin sigorta ettirene ödendiğini ileri sürerek, 1.850.000.000TL'nin yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili, zamanaşımı ve esas yönünden davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı sigortacının zarar sorumluları kat maliklerine karşı BK’nun 58. maddesi uyarınca kusursuz sorumluluk esasına göre açtığı davada 29.09.2002 tarihinde meydan gelen olayda bina sakinlerinin bu durumu tespit edip önceden önlem almalarının mümkün bulunmadığı, sigortalı işyeri sahibinin de içinde bulunduğu kat malikleri açısından önlem almaları veya gerekli muhafaza ve tedbirleri almalarının söz konusu olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, TTK’nun 1301. maddesi uyarınca açılmış bulunan rücuan alacak davasıdır.

BK’nun 58. maddesi uyarınca “Bir bina veya imal olunan herhangi bir şeyin maliki, o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazadaki kusurundan dolayı mesul olur”. Bu sorumluluk kusur sorumluluğu olmayıp kanundan kaynaklanan özel bir kusursuz sorumluluktur. Bina veya imal olunan şeyin sahibi zararın mücbir sebepten, zarar görenin veya üçüncü kişinin ağır kusurundan meydana geldiğini kanıtlayamadığı sürece yapım ve bakım eksikliğine bağlı olarak meydana gelen hasardan sorumludur. Mahkemece bu husus nazara alınmadan davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1538, Karar No: 2012/2485, Tarih: 13.02.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/1538 E.  ,  2012/2485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi savsamak

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, PTT Genel Müdürlüğüne bu niteliği ve dolayısıyla Yasa yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca PTT Genel Müdürlüğü vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2125, Karar No: 2013/12703, Tarih: 22.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/2125 E.  ,  2013/12703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak mahallinde yapılan keşif neticesinde alınan bilirkişi raporunda tecavüz edilen yerin tapulama harici kumluk alan içinde kaldığının bildirilmesi karşısında, taşınmaz üzerindeki yapının bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı araştırılarak sonucuna göre, gerekirse Belediye Başkanlığı da şikayetçi sıfatıyla davadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 22.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.