muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/26589, Karar No: 2020/5989, Tarih: 08.06.2020

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin ilk dönem çalışmasının istifa ile sona erip ermediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacının paketleme işçisi olarak çalıştığı ve hizmet döküm cetveline göre 21.08.2002-21.11.2004, 17.03.2005-01.05.2006, 13.02.2007-30.11.2007 ve 28.10.2009-13.03.2012 tarihleri arasında davalı şirketler nezdinde çalışmasının bildirildiği, 31.12.2004, 01.05.2006, 30.11.2007 ve 13.03.2012 tarihlerinde imzalanmış istifa dilekçelerinin bulunduğu, davacının 2004 tarihli istifa dilekçesi dışında ki istifa dilekçelerinin altındaki imzaların kendisine ait olmadığını beyan ettiği ve yapılan imza incelemesi sonucunda aldırılan Adli Tıp Raporunda 2006, 2007 ve 2012 tarihli istifa dilekçelerinde ki imzanın davacıya ait çıkmadığı görülmüştür. Davacı asil mahkeme huzurundaki beyanında açıkça 31.12.2004 tarihli istifa dilekçesi ve ibraname altındaki imzaların kendisine ait olduğunu beyan etmiştir. Davacı bu dilekçesini özgür iradesi ile yazmış ve dosya kapsamında iradesinin fesada uğratıldığı, tehdit edildiği konusun da herhangi bir delil bulunmamaktadır. Bu nedenle davacının ilk dönem çalışmasının istifa ile sona erdiğinin kabulü ile bu tarihler arasındaki dönemin kıdem tazminatı hesabından dışlanması gerekmektedir. Bu durumda; davacının ilk dönem çalışmasının istifa ile sona erdiği kabul edilerek buna göre yeniden hesaplama yapılmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacının hizmet süresi konusu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

3-Davacının hizmet süresi konusu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda Mahkemece davacının 08.07.2003-13.03.2012 tarihleri arasında davalılar iş yerinde 8 yıl 8 ay 5 gün süre ile kesintisiz olarak çalıştığı kabul edilmiş ise de Sosyal Güvenlik Kurumu Kayıtları ve hizmet döküm cetveline göre davacının 21.08.2002-21.11.2004, 17.03.2005-01.05.2006, 13.02.2007-30.11.2007 ve 28.10.2009-13.03.2012 tarihleri arasında çalışmalarının bildirildiği görülmüştür. Davacının davalılar nezdindeki çalışmaları arasında boşluk olduğu ve çalışmanın kesintisiz olmadığı görülmüştür. Yargılama esnasında dinlenen davacı tanıklarından ... 2009-2012 yılları arasında, ... 08.07.2008-01.05.2011 tarihleri arasında çalıştığını, ... ise 2007 yılında davalı iş yerinde çalışmaya başladığını beyan etmesi karşısında davacının 2007 tarihinden önceki çalışmalarına ilişkin davacı tanıklarının görgü ve bilgisinin olması mümkün değildir. Bu nedenle öncelikle Mahkemece taraflardan sorularak ve taraf tanıkları da yeniden dinlenerek hizmet döküm cetvelinde davacının çalışmadığı dönem olarak gözüken dönemlerde davalı iş yerinde fiili olarak çalışıp çalışmadığı hususu araştırılıp netleştirilerek sonuca göre hüküm kurulması gerekirken yeterli inceleme ve araştırma yapılmadan davacının anılan dönemde davalı işverenler yanında kesintisiz çalıştığının kabul edilmesi bozmayı gerektirmiştir.

4- Taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık konusu davacının fazla mesai alacağının hesaplanması noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Somut olayda; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günde 12 saat çalışma 1,5 saat ara dinlenme ile haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ve dosyaya ibraz edilen bir kısım imzalı bordrolarda fazla mesai tahakkuku bulunduğundan ilgili dönemler yapılan hesaplamadan dışlanmıştır. Ancak davacı tarafından dosya içerisinde yer alan bir kısım bordrolardaki imzaların kendisine ait olmadığı beyan edildiğinden yapılan imza incelemesi sonucu alınan Adli Tıp Kurumu Raporuna göre bordroların çoğunluğundaki imzanın davacıya ait olmadığı tespit edilmiştir. Bu nedenle imzanın davacıya ait çıkmadığı bordrolardaki tahakkukların öncelikle ödenip ödenmediği araştırılarak ödendiğinin tespiti halinde ilgili bordrolara ait aylardaki tahakkukların hesaplamadan mahsup edilmesi gerekirken tamamen dışlanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 08.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5986, Karar No: 2025/2209, Tarih: 03.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/5986 E.  ,  2025/2209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/529 E., 2024/654 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 25. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/51 E., 2022/710 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen nafakalar ile tazminatlar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle İlk Derece Mahkemesince, her ne kadar erkeğin eşini darp ettiği, ailesinin evine bırakarak birlikte yaşamaktan kaçındığı, müşterek evin ve ailesinin ihtiyaçlarını karşılamayarak birlik görevlerini yerine getirmediği, kilosunu gündeme getirerek "seni görücü usulü ile aldım, seni istemiyorum" diyerek hakaret ettiği, psikolojik şiddet uyguladığı; kadının ise ispatlanan kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile erkeğin tam kusurlu olduğundan bahisle tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak boşanmalarına ve fer'ilerine karar verilmiş ise de dosya kapsamından taraflar arasında daha önceden görülen ve tarafların kusurunun ispatlanamaması nedeniyle her iki davanın da reddedilmesi ile sonuçlanan ve kesinleşen Ankara Aile Mahkemesi'nin 2018/228 Esas, 2020/966 Karar sayılı karşılıklı boşanma davasında, tarafların kusurunun olmadığına ilişkin yapılan tespitin kesin hüküm teşkil ettiği, nitekim eldeki dosyada davacı kadının erkeğin kendisini darp ettiği, ailesinin evine bırakarak birlikte yaşamaktan kaçındığı, müşterek evin ve ailesinin ihtiyaçlarını karşılamayarak birlik görevlerini yerine getirmediği vakıalarına Ankara Aile Mahkemesi'nin 2018/228 Esas sayılı dosyasında da dayanmış olduğu ve reddedilen boşanma davasından sonra davalı erkeğin bu kusurlu davranışlarına devam ettiğine dair herhangi bir eyleminin de ispat edilemediği, davacı kadının kesinleşen Ankara Aile Mahkemesi'nin 2018/228 Esas, 2020/966 Karar sayılı karşılıklı boşanma davasında ileri sürmediği, eldeki dosyada ileri sürdüğü erkeğin eşine "hakaret ettiği" vakıasının ise gerçekleştiği ve erkeğe kusur olarak yüklenebileceği; belirlenen ve gerçekleşen kusurlara göre yine de boşanmaya sebep veren olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7258, Karar No: 2011/334, Tarih: 18.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/7258 E.  ,  2011/334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.03.2009 gün ve 2009/43-2009/71 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava asliye hukuk mahkemesine açılmış olup, işbölümü itirazı yapılmamış ise de, mahkemece, gönderme kararı verilmiştir. Mahkeme gönderme kararı ile o davadan elini çektiğinden, gönderme kararı nihai bir karardır. Ancak, diğer nihai kararlardan farklı olarak, gönderme kararı verildiği anda kesin kararlardan olup, yalnız başına temyiz edilemez. Nitekim, 24-4-1967 tarih ve 12/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda “TTK.nun 5/3 ncü madde hükmü karşısında, gönderme kararlarının verildikleri anda kesin olup, yalnız başına temyiz edilemeyeceği ve ancak esas hükümle birlikte temyiz olunabileceği, bu kararın niteliğine tamamen yabancı olan ve onunla bağdaşması mümkün olmayan nihai bir hükmün bu karar ile birlikte yanılgı sonucu verilmesi halinde, gönderme kararının nihai hükme ilişkin bu bölümünün yalnız başına temyizinin mümkün olduğu” öngörülmüştür. Bu itibarla, gönderme kararı temyizi kabil değildir. O halde, mahkemece verilen gönderme kararı kesin nitelikte olup temyizi mümkün bulunmadığından davacı vekilinin gönderme kararına yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin gönderme kararına yönelik temyiz isteminin HUMK.nun 432/4 maddesi uyarınca REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17339, Karar No: 2024/1617, Tarih: 07.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/17339 E.  ,  2024/1617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/937 E., 2023/1001 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 6. ... Mahkemesi

SAYISI : 2019/141 E., 2020/827 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ise de; 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya bağlı işyerinde çalıştığını, davalı Kurum ile dava dışı alt işverenler arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, bunun sonucunda davacıya düşük ücret ödendiğini, diğer kadrolu işçilere hastanenin döner sermaye hesabından döner sermaye payı ödenirken davacıya ödeme yapılmadığını, davacının günde 12 saat ve haftada 6 gün çalıştığını, bir gün izin kullandığını, işyerinde dinî ve millî bayramların tamamında nöbetleşe çalışma yapıldığını, yapılan ödemelerin genelde eksik olduğunu, asgari geçim indiriminin ise hiç ödenmediğini iddia ederek ücret, asgari geçim indirimi, fark ücret, döner sermaye payı, ilave tediye, fazla çalışma ücreti ve ... ... ile genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının taleplerinin soyut ve mesnetsiz olduğunu, bir kimsenin tüm çalışma süresince her gün fazla çalışma yapmasının hayatın olağan akışına uymadığını, kamu kurumu olan hastanede çalışan personelin günlük çalışma süresine uygun çalıştığını ve haftalık çalışma süresinin aşılmadığını, davacının hastanede fazla çalışma yaptığını yazılı delille ispatlaması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı Bakanlık ile alt işverenler arasında yapılan hizmet alım sözleşmelerinin muvazaya dayanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı Bakanlık ile alt işverenler arasında yapılan hizmet alım sözleşmelerinin muvazaya dayanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; muvazaa iddiasına dair yapılan değerlendirmenin hatalı olduğunu, ayrıca fazla çalışma ve ... ... ile genel tatil ücreti gibi alacakların hesaplanması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı Bakanlık ile alt işverenler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaya dayanmadığı, davacının alt işverenlik işçisi olduğu, asıl işverenin işçilerinin sahip olduğu haklardan yararlanmasının mümkün olmadığı, davacının ilave tediye alacağı talebinin ise sübut bulmadığı gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının muvazaa iddiasının yerindeliğine ve ayrıca birkısım işçilik alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 4857 ... ... Kanunu'nun 2, 41, 44 ve 47 nci maddeleri, 6772 ... Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 ... Kanunla 6212 ... Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıda yer alan paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

3. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş ve işyerinden çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

4. Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Davacı ile menfaat birliği içinde olan tanıkların anlatımına ihtiyatla yaklaşılması gerektiği de gözden kaçırılmamalıdır. Başka delillerle desteklenmeden ... başına davacı ile menfaat birliği içinde olan tanık anlatımına itibar edilmesi mümkün değildir.

5. Somut uyuşmazlıkta davacı işçi, fazla çalışma yaptığını ... ... ve genel tatillerde de çalıştığını, bu çalışmaların karşılığı ücretin ise ödenmediğini iddia etmiş; Mahkemece davacının fazla çalışma ile ... ... ve genel tatil ücretine hak kazanmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir. Yazılı kayıt bulunan dönem bakımından ulaşılan sonuç yerinde ise de kayıt bulunmayan dönemler bakımından iddianın tanık delili ile ispatlanabileceği hususunun göz ardı edilmesi hatalıdır. Davacı işçinin iddiasını ispatlamak için dinlettiği tanık, davalıya karşı açılmış davası olduğunu ifade etmiştir. Ancak dosya kapsamından dinlenen davalı tanığı ile davacı tanığının beyanlarının birbiriyle örtüştüğü tespit edilmektedir. Tanıkların beyanları birlikte dikkate alındığında, davacının haftanın 6 günü 10.30 -19.30 saatleri arasında ve yine dinî bayramların ilk iki günü ile resmî tatillerin tamamında çalıştığı yönündeki iddiasını ispat ettiği kabul edilmelidir. Mahkemece hatalı değerlendirme yapılarak yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz istek harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31066, Karar No: 2013/20001, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31066 E.  ,  2013/20001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.