muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2437, Karar No: 2024/6095, Tarih: 30.05.2024

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacılar murisi ...'in davalı ......Şti.'nin çalışanı olduğu,.... plakalı akaryakıt tankerini kullandığı, 11.05.2015 tarihinde saat 16.00 sıralarında yemek yemek için geldiği Kırıkkale-Ankara Karayolu üzerinde bulunan .... Dinlenme Tesisi'nin restoran bölümünde kalp krizi geçirerek hayatını kaybettiği, olayın iş kazası olduğu, aralarında doktor bilirkişinin bulunduğu bilirkişi heyetinden alınan birbiriyle uyumlu kusur raporlarına göre çok tehlikeli işlerden olan tankerle akaryakıt taşıma içinde görevlendirilen davacılar murisinin işe girişinde gereken sağlık kontrollerinin yaptırılmaması, çalışmasına engel hali olmadığına dair hekim raporu alınmaması nedeniyle davalı ......Şti.'nin %50; şeker değerlerinin yüksek olduğunu bilmesi ve ilaç kullanmasına rağmen bu durumu işverenle paylaşmaması, kendi sağlığını korumada gerekli dikkat ve özeni göstermemesi, işverenden farklı bir görevlendirme talep etmemesi nedenleriyle davacılar murisinin %50 oranında kusurlu olduğu, kusur raporlarının dosya kapsamına ve oluşa uygun olduğu, davalı ... Petrolleri Rafineri A.Ş.nin akaryakıt taşıma işini ... Lojistik Akaryakıt ve Turizm Sanayi T.A.Ş.ne (......Şti) tamamen devrettiği, davalı ...'ın asıl işveren sıfatı bulunmadığı, davalılar......Şti. (......Şti.) ile ......Şti. arasında taşıma sözleşmesi olduğunun davalı ......Şti. vekilince ifade edildiği, davalılar......Şti. ile ......Şti. arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu, taleplerden müteselsilen sorumlu oldukları, davalı ......Şti. vekili, kendilerine bir kısım delillerin ve raporun tebliğ edilmediğini beyan etmişse de, hesap raporunun ve ek raporun davalıya tebliğ edildiği, davalı vekilinin duruşmada kusur raporunu kabul etmediklerini beyan ettiği, rapordan haberdar oldukları, davacıların maddi zararlarının TRH 2010 yöntemi kullanılarak belirlenmesinin ve destekten yoksun kalma tazminatı hesaplamalarında aktif yaşın 60 yaş olarak alınmasının yerleşik içtihatlar gereği olduğu, dava dilekçesinde müteveffanın kaza tarihinde aylık 1.500,00 TL ücretle çalıştığı, sefer başına 75,00 TL prim ödendiğinin iddia edildiği, işyeri ve Kurum kayıtlarında müteveffanın ücretinin asgari ücret olduğu, davacılar murisi ile aynı işi yapan davacı tanıklarının asgari ücret ile çalıştıklarını, 50,00 TL ila 200,00 TL arasında değişen sefer primi aldıklarını beyan ettikleri, emsal ücret araştırması için yazılan yazılara Birleşik Metal-İş ve Disk/Genel-İş Sendikaları tarafından cevap verildiği, davacılar murisinin sendika üyesi olduğuna dair delil olmadığından bu emsal ücretlerin esas alınamayacağı, sefer primi de eklenerek bulunan ve Mahkemece esas alınan ücrette hata olmadığı, TBK.'nın 55 inci maddesi gereğince ifa amacı taşımayan ödemelerin hesaplanan gerçek zarar miktarlarından tenzil edilemeyeceği, davalı vekilince de yardım amaçlı olarak ödenmiş olduğu kabul edilen 5

.'nın 55 inci maddesi gereğince ifa amacı taşımayan ödemelerin hesaplanan gerçek zarar miktarlarından tenzil edilemeyeceği, davalı vekilince de yardım amaçlı olarak ödenmiş olduğu kabul edilen 5.000,00 TL'nin hak sahiplerinin hesaplanan gerçek zararlarından tenzilinin mümkün olmadığı, SGK Başkanlığının 20.06.2023 tarihli yazısında, hak sahipleri ... ve ... için peşin sermaye değeri hesaplanmasına ve rücuya tabi ödeme yapılmasına kanunen imkan bulunmadığı, Melike Acer'e ölüm geliri bağlanmadığı dikkate alınarak istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar ve davalılardan... Turizm Yatırımları A.Ş ve ...Ardiyecilik İnşaat Taah. ve Nak. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; hüküm fıkrasında fazlaya ilişkin talep hakkının saklı tutulmamasının hatalı olduğunu, Tüpraş’ın akaryakıt ürünleri, ve petrol türevlerini üretip, bu ürünleri rafineleri arasında taşıyıp bunların Türkiye geneli dağıtımını yapan bir şirket olduğu, taşıma işi uzmanlık gerektiren ve Tüpraş’ın yaptığı işe yardımcı iş niteliğinde olan bir iş olduğu, asıl iş devam ettiği sürece devam eden asıl işe bağlı bir iş olduğundan asıl işveren olarak kabulü gerektiğini, müteveffanın dinlenme sürelerine riayet edilmeden çalıştırıldığını, 24 saat, izin kullandırmaksızın gece ve gündüz çalıştırıldığı, Kırıkkale-İzmit arası her gün günde 3 sefer yaptırıldığı halde davalılara verilen %50 Kusurun az olduğunu, davalı işverenler tarafından kanun ve tüzüklere uygun olarak işe girerken ve periyodik zamanlarda gerekli sağlık raporları alınmadığını, hesaba esas alınan ücretin az olup TÜİK ücretinin daha yüksek olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı ...Ardiyecilik İnşaat Taah. ve Nak. San. ve Tic. Ltd. Şti vekili temyiz dilekçesinde özetle; Savcılık dosyasında ve SGK müfettişi raporunda müvekkiline kusur verilmediğini, bilirkişi heyetinin kusur oranı bildirmesinin bilirkişi raprolarındaki standatlara aykırı olduğunu, uzun yıllar boyunca şoförlük yaptığı davacılarca beyan edilen müteveffanın müvekkil şirkette oldukça kısa bir zaman diliminde çalışmış olduğu gözetilerek müteveffanın yanında çalıştığı daha önceki işverenlerinin kusur oranının incelemesi yapılması gerektiğini, Tüpraş’ın asıl işveren olarak kabulü gerektiğini kabul anlamına gelmemek ve kaçınılmazlık nedeniyle davanın reddi gerektiğini, hesapta, PMF tablosu esas alınması, emeklilik tarihinin işe giriş tarihi dikkate alınarak 50 yaş olarak dikkate alınması, Kurumdan bağlanan gelirin peşin değerinin rapordan tenzili gerektiği halde tnezil edilmemiş olmasının hatalı olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Davalı ...Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle dosyanın esası hakkında raporları tebliğ edilmeden karar verilmesinin hukuki dinlenilme hakkına yakırı olduğunu, olayda bünyesel faktörün değerlendirilmediğini, keza çoğu kalp krizinin gelişiminde sorumlu tutulan faktörler genetik yatkınlık, erkek cinsiyet, sigara tüketimi, hipertansiyon, diyabet, hiperkolesterolemi gibi sebepler olduğunu, ancak dava dosyasında müteveffanın bu risk faktörlerini taşıyıp taşımadığına dair veri olmadığını, olayda kaçınılmazlık nedeniyle illiyet bağı kesilmiştir. Davalı ...Ardiyecilik şirketi ile aralarındaki sözleşme gereğince sorumluluk bulunması halşnde tzminattan bu davalı şirketin sorumlu tutulabileceğini, hesap raporu tebliğ edilmediğinden savunma hakkının kısıtlandığını, PMF tablosu dikkate alınmamasının ve gelirin peşin değerinin tenzil edilmemesinin hatalı olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazası neticesinde vefat eden sigortalının eş ve çocuklarının maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

"Temyiz incelemesinin kapsamı" açısından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, "Tazminat miktarının tayin ve tespiti" açısından kaza tarihi itibariyle yürürlükte olan kanun hükümleri gözetildiğinde 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 ve 114 üncü maddeleri delaletiyle 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55 ve 56 ncı maddeleri, "Olayın iş kazası olarak tespiti ile SGK yönünden sonuçları" için 5510 sayılı Kanun'un 13, 16, 19, 20 ve 21 inci maddeleri, " İş Sağlığı ve Güvenliğine ilişkin alınacak tedbirler" açısında işyerinin nitelik ve kapsamına göre 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu maddeleridir.

3. Değerlendirme

a) Asıl ve alt işverenlik yönünden;

1.4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

2. İş Kanunu'nun 2 nci maddesinin 7 nci fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

3. 5510 sayılı Kanun'un 12/6 ncı maddesi ile de asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile sorumlu tutulmuştur.

3. 5510 sayılı Kanun'un 12/6 ncı maddesi ile de asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile sorumlu tutulmuştur.

4. 4857 sayılı Kanun'un 2/7 nci maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları, 5510 sayılı Kanun'un 12/6 ncı maddesi ile de Kurumun alacakları ve işçinin sosyal güvenlik hakkı daha geniş koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 veya 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kaçmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu.

5. Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2 nci maddesinin 6 ncı fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

6.Alt işverenden söz edebilmek ve asıl işvereni, aracının borçlarından sorumlu tutabilmek için bir takım zorunlu unsurlar bulunmaktadır.

a) İşyerinde işçi çalıştıran bir asıl işveren bulunmalıdır. Sigortalı çalıştırmayan “işveren” sıfatını kazanamayacağı için, bu durumdaki kişilerden iş alanlar da aracı sayılmayacak ve anılan madde kapsamında dayanışmalı sorumluluk doğmayacaktır.

b) Bir başka işveren, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde iş almalı ve sigortalı çalıştırmalıdır.

c) İşverenlik sıfatını, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırılması sonucunda kazanmış olması aranacaktır. Bu kişinin diğer bir takım işyerlerinde çalıştırdığı sigortalılar nedeniyle kazandığı işverenlik sıfatının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

d) İşverenden alınan iş, işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir işyeri olarak değerlendirilebilecek nitelikte olmamalıdır, aksi halde iş alan kimse aracı değil, bağımsız işveren niteliğinde bulunacaktır.

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

f) Alt işverenin aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi yada yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İş yerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, alt işverenden söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.05.1995 gün ve 1995/9-273-548 sayılı kararı da aynı yöndedir.)

7. Somut olayda; Davalı ...Ş. ile eski unvanı ... Lojistik ve Akaryakıt San ve Tic AŞ olan... Turizm Yatırımları A.Ş. arasındaki sözleşme kapsamında Tüpraş’ın İzmit, İzmir, Kırıkkale ve Batman rafinelerileri veya Tüpraş’ın belirlediği depolama tesisleri arasında petrol ürünlerinin kara tankerleri işe taşınması işinin verildiği, söz konusu işin satım işi değil aynı işverene bağlı işyerleri arasında ürün nakline ilişkin olup, asıl işin yürütülmesi için teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş niteliğinde olması nedeniyle davalı Davalı ...Ş.'nin asıl işveren olarak kabul edilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın husumetten reddi hatalı olmuştur.

b) Kusur oran ve aidiyeti yönünden;

1.Geniş anlamıyla sorumluluk kavramı, bir kişinin başka bir kişiye verdiği zararları giderme yükümlülüğü olarak açıklanmıştır. Hukuki anlamda sorumluluk ise, taraflar arasındaki borç ilişkisinin zedelenmesi sonucu doğan zararların giderilmesi (tazmin edilmesi) yükümlülüğünü içerir.

2.İşçi ve işverenin hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sıkı iş ilişkisi, işçi yönünden işverene içten bağlılık (sadakat borcu), işveren yönünden işçiyi korumak ve gözetmek borcu şeklinde ortaya çıkar. Gerçekten işçi, işverenin işi ve iş yeri ile ilgili çıkarlarını korumak, çıkarlarına zarar verebilecek davranışlardan kaçınmak, buna karşı işveren de, işçinin kişiliğine saygı göstermek, işçiyi korumak, iş yeri tehlikelerinden zarar görmemesi için iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak, işçinin özlük hakları ve diğer maddi çıkarlarının gerektirdiği uygun bildirimlerde ve davranışlarda bulunmak, işçinin çıkarına aykırı davranışlardan kaçınmakla yükümlüdür.

3.Sanayi ve teknolojideki gelişmeler, yeni işletmelerin açılması, fabrikaların kurulması iş yerlerindeki makinalaşmanın artmasına yol açmış, bu durum iş kazaları ile meslek hastalıklarında artışlara neden olmuştur. Bu gelişme, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin daha etkili şekilde alınması gereğini ortaya çıkarmıştır.

4.İşveren, gözetme borcu gereği, çalıştırdığı işçileri, iş yerinde meydana gelen tehlikelerden korumak, onların yaşam, bedensel ve ruhsal sağlık bütünlüklerini korumak için iş yerinde teknik ve tıbbi önlemler dahil olmak üzere bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı tüm önlemleri almak zorundadır.

5.Anayasanın 17 nci maddesinde; "Herkes, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir. Tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında, kişinin vücut bütünlüğüne dokunulamaz; rızası olmadan bilimsel ve tıbbi deneylere tabi tutulamaz." hükmü getirilerek yaşama hakkı güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde İş ve Sosyal Güvenlik Mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir.

6.Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332 nci maddesinde; "İş sahibi, aktin özel halleri ve işin mahiyeti noktasından hakkaniyet dairesinde kendisinden istenilebileceği derecede çalışmak dolayısıyla maruz kaldığı tehlikelere karşı icap eden tedbirleri ittihaza ve münasip ve sıhhi çalışma mahalleri ile, işçi birlikte ikamet etmekte ise sıhhi yatacak bir yer tedarikine mecburdur. İş sahibinin yukarıdaki fıkra hükmüne aykırı hareketi neticesinde işçinin ölmesi halinde onun yardımından mahrum kalanların bu yüzden uğradıkları zararlara karşı isteyebilecekleri tazminat dahi akde aykırı hareketten doğan tazminat davaları hakkındaki hükümlere tabi olur." hükmü düzenlenmiştir.

7.Yasa koyucu 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332 nci maddesinin karşılığını 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren yeni 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 nci maddesinin 2 nci fıkrasında düzenlemiştir.

8.Anılan fıkrada "İşveren, işyerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli olan her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdür." hükmü yer almaktadır. Bu fıkraya göre, işverenin, işçinin yaşam, sağlık ve bedensel bütünlüğünü korumak için gerekli önlemleri alma yükümlülüğü öngörülmektedir. Burada işverenin özellikle iş kazalarına karşı gerekli önlemleri alma yükümlülüğü söz konusudur. Buna göre işveren, hizmet ilişkisinin ve yapılan işin niteliği göz önünde tutulduğunda, hakkaniyet gereği kendisinden beklenen; deneyimlerin zorunlu kıldığı, teknik açıdan uygulanabilir ve iş yerinin özelliklerine uygun olan önlemleri almakla yükümlüdür.

9.Aynı maddelere paralel olarak, 4857 sayılı İş Kanunu'nun "İşverenlerin ve İşçilerin Yükümlülükleri" kenar başlıklı 77 nci maddesinin 1. fıkrasında da benzer bir düzenlemeye yer verilmiştir. Bu fıkraya göre "İşverenler iş yerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler."

10.Bundan başka işveren, mevzuatta öngörülmemiş olsa dahi bilimsel ve teknolojik gelişmelerin gerekli kıldığı iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak zorundadır. Bilim, teknik ve örgütlenme düşüncesi yönünden alınabilme olanağı bulunan, yapılacak gider ve emek ne olursa olsun bilimin, tekniğin ve örgütlenme düşüncesinin en yeni verileri göz önünde tutulduğunda işçi sakatlanmayacak, hastalanmayacak ve ölmeyecek ya da bu kötü sonuçlar daha da azalacaksa her önlem işverenin koruma önlemi alma borcu içine girer.

11.Bu önlemler konusunda işveren iş yerini yeni açması nedeniyle tecrübesizliğini, bilimsel ve teknik gelişmeler yönünden bilgisizliğini, ekonomik durumunun zayıflığını, benzer iş yerlerinde bu iş güvenliği önlemlerinin alınmadığını savunarak sorumluluktan kurtulamaz. Gerçekten, çalışma hayatında süregelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı işverenin önlem alma borcunu etkilemez. Işverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal önem taşıyan araç ve gereçlerin işçiler tarafından kullanılması sağlandığında, kaza olasılığının tamamen ortadan kalkabileceği de tartışmasız bir gerçektir.

12.Nitekim, günümüzde gelişen sanayi ve teknoloji karşısında yukarıda açıklanan hükümler yeterli görülmemiş, insan yaşamının kutsallığı çerçevesinde işverenin, iş yerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesinin açık buyruğu iken, İş Kanunu'nun 77 nci ve devamı bir kısım maddeler 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37 nci maddesiyle yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümlülüğünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

13. 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4 üncü Maddesinde "İşverenin Genel Yükümlülüğü" Aynı Kanunun 5 inci Maddesinde "Risklerden Korunma İlkeleri" 10.maddesinde "Risk Değerlendirmesi; Kontrol, Ölçüm ve Araştırma" 19.maddesinde "Çalışanların Yükümlülükleri" düzenlenmiştir.

13. 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4 üncü Maddesinde "İşverenin Genel Yükümlülüğü" Aynı Kanunun 5 inci Maddesinde "Risklerden Korunma İlkeleri" 10.maddesinde "Risk Değerlendirmesi; Kontrol, Ölçüm ve Araştırma" 19.maddesinde "Çalışanların Yükümlülükleri" düzenlenmiştir.

14. Yukarıda yapılan bu açıklamalardan sonra 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 332 nci maddesinin karşılığı olarak çağdaş yaklaşımla düzenlenen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 nci maddesinin 2 nci fıkrasında; "İşveren, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçilerde iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlü" olacağı belirtilerek, İş Kanunu'nun 77/1 inci maddesiyle bütünlük sağlandığı gibi 3 üncü fıkrasında; "İşverenin yukarıdaki hükümler dahil kanuna ve sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle işçinin ölümü, vücut bütünlüğünün zedelenmesi veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmini sözleşmeye aykırılıktan doğan sorumluluk hükümlerine tabi" olduğu hükme bağlanmak suretiyle, hizmet sözleşmesinden kaynaklanan sorumluluğun hukuki niteliği konusunda tartışmalar sona erdirilmiş, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanan ölüme ve vücut bütünlüğünün zedelenmesine veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmininde sözleşmeden doğan sorumluluk hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür.

15. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci ve devamı maddelerini yürürlükten kaldıran 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4 ve 5 inci maddelerde işverenin yükümlülüklerini, 19 uncu maddede de çalışanların yükümlülüklerinin çağdaş anlaşıyla daha ayrıntılı ve somut olarak ortaya koymuş ve kusur sorumluluğunun sınırlarını kusursuz sorumluluğun sınırlarına yaklaştırmıştır.

16.6331 sayılı Kanun'un 4 ve 5 inci maddeleri ile buna uygun olarak çıkarılan iş sağlığı ve güvenliği yönetmelikleri hükümleri işverenin sorumluluğunu objektifleştiren kriterler olarak değerlendirilmelidir. Bu sebeple mevzuatta yer alan teknik iş kurallarına uyulmaması işverenin kusurlu davranışı olarak kabul edilmelidir. Ancak işveren sadece anılan yazılı kurallara değil, yazılı olmayan ve teknolojinin gerekli kıldığı önlemlere aykırı davrandığında da kusurlu görülerek oluşan zararı karşılamalıdır.

17. Öte yandan objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştüremez. Çünkü, bazı istisnalar dışında işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Ancak Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2 nci maddesi, Anayasa ve 6331 sayılı Kanun hükümleri objektifleştirilmiş kusur sorumluluğu ilkesi gereğince işverenin sorumluluğunu oldukça genişletmiştir.