muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5462, Karar No: 2024/5531, Tarih: 20.05.2024

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Milli Eğitim Bakanlığı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Milli Eğitim Bakanlığı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz isteminde bulunmuşlardır.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının davalı nezdinde hizmet akdine dayalı olarak 05.10.2005-30.10.2017 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığının tespiti davasıdır.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 79 ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 86 ncı maddeleri ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1693, Karar No: 2024/7802, Tarih: 27.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/1693 E.  ,  2024/7802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/722 Esas, 2023/2296 Karar

DAVACILAR : ... ... ... vd. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 13.08.2015

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul 25. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/2 Esas, 2023/16 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin murisinin İstanbul ili, ...,...Mahallesi,... Mevkii, 74 ada 48 parsel sayılı taşınmazın 1/6 hissesini 18.11.1983 tarihinde satın alarak hissedar olduğunu, davalı belediyece tüm taşınmazın,... Sokağı yapılmak suretiyle fiilen sokak (yol) olarak kullanıldığını, davalı idareye 2942 sayılı Kamulaştırma Kanun'u (2942 sayılı Kanun) kapsamında uzlaşma için başvurulduğunu; ancak müspet bir sonuç alınamadığını, taşınmazın niteliği incelendiğinde fiili olarak belediyece yol yapıldığını, parke taşları döşendiğini ve... Sokağı ismi verilerek, kamunun kullanımına sunulduğunu, davaya konu taşınmazın tapulu özel bir mülk olduğunu, İstanbul ili, ...,... mevkii, 74 ada 48 parsel sayılı taşınmazdaki müvekkillerin hissesine fiili el atma nedeni ile şimdilik 5.000,00 TL olarak tazminatın tespitine, bu bedelin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ve kesinleşmeden itibaren kamu alacaklarına uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalı idareden tahsiline, davacıların taşınmazdaki hisselerinin davalı idare adına tesciline, yargılama giderleri ile vekâlet ücretinin davalı tarafa yüklenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; husumet itirazında bulunduğunu, dava konusu yer ile ilgili Belediyenin herhangi bir tasarrufunun bulunmadığını, ayrıca İlçe Belediyelerinin Boğaziçi Öngörünüm Bölgesi Uygulama İmar Planlarında hiçbir görev ve yetkisi bulunmadığını, bu nedenle husumet yokluğundan davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; husumet itirazında bulunduğunu, dava konusu yer ile ilgili Belediyenin herhangi bir tasarrufunun bulunmadığını, ayrıca İlçe Belediyelerinin Boğaziçi Öngörünüm Bölgesi Uygulama İmar Planlarında hiçbir görev ve yetkisi bulunmadığını, bu nedenle husumet yokluğundan davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, alınan rapor uyarınca tespit edilen bedelin davalı idareden tahsiline, taşınmazın tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili idarenin taraf sıfatı bulunmadığını ve davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini, dava konusu parsel Boğaziçi Öngörünüm Bölgesi Doğal ve Tarihi Sit alanı sınırları içerisinde bulunduğu için idarelerin kamulaştırma yapma zorunluluğu da bulunmadığını, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı Boğaziçi İmar Müdürlüğü ve Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı'nın görevli ve yetkili olduğunu, davanın süresi içinde açılmadığını, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddi gerektiğini, dava konusu gayrimenkul hisseli olup, davacının taşınmazın hangi kısmına sahip olduğunun belirli olmadığını, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 18 inci maddesi uyarınca düzenleme ortaklık payı adı altında bedel ödemeden ve Kanun'da belirtilen miktarları aşmadan yapılan kesintilerin kamulaştırmasız el koyma olmadığını, kaldı ki fiilen el atıldığı ve yol olarak kullanıldığı iddia edilen kısım için de belediyenin her hangi bir tasarrufu olmadığını, hükmedilen tazminat miktarının haksız ve fahiş bulunduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki emsal uygulamasının hatalı olduğunu, müvekkil idarenin davacı tarafın kullanımına engel olmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın dönemin malikleri tarafından yapılan müracaat nedeniyle kendilerine ait 74 ada 38 ile 47 parseller için geçit mahalli olarak 1951 yılında "müşterek geçit" vasfıyla ifrazen tapuya kaydedildiği, geçit mahallinden sadece lehine geçit hakkı kurulan taşınmaz malikleri yararlanmakta olduğu, bu özel kullanımın taşınmaza genel yol niteliği kazandırmayacağı, taşınmazın genel yol olarak kullanılması nedeniyle tapu maliklerinin kamulaştırmasız el atma nedeni ile tazminat talep etme hakkının mevcut olduğu, yol olarak kamulaştırmasız el atılan arsa niteliğindeki taşınmaza, mahallinde yapılan keşif sonucu emsal karşılaştırması yapılarak değer biçen, usul ve kanuna uygun olarak düzenlenen bilirkişi raporuna göre el atma bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi, dosyadaki bilgi ve belgelere göre dava konusu taşınmaza 1956-1983 yılları arasında el atıldığı, dava konusu taşınmazın ara arterde bulunduğu, dolayısıyla davalı idarenin yetki ve sorumluluk alanında kaldığı, taşınmazın bilirkişi raporunda belirlenen niteliği, imar durumu ve konumuna göre belirlenen bedelinin uygun olduğu, davanın hak düşürücü süre ya da zamanaşımına tabi olmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tapu malikleri ile davalı idare arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazın değerinin biçilmesi ve bedelinin sorumlu idareden tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar sayılı kararının ilgili bölümü şöyledir: “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibarıyla, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararı ile “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına ...” karar verilmiştir.

4. 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu taşınmazın geldi parseli olan kök 74 ada 1 parsel sayılı, 9006,72 m² yüzölçümlü taşınmazın 30.01.1951 tarihli ve 78 yevmiye numaralı işlem ile 74 ada 29 ila 37 parsellere ifraz olduğu, 16.03.1951 tarihli ve 233 yevmiye numarası ile 74 ada 37 parselin 74 ada 38 ila 45 parsellere 74 ada 36 parselin ise 74 ada 46 ve 47 parsellere ifraz olduğu, aynı tarih ve yevmiye ile 45 ve 47 parsellerin birleştirme sonucu 10.75,72 m² yüzölçümlü müşterek geçit vasıflı 74 ada 48 parsel olarak tapuda tescil edildiği, taşınmazın o zamanki maliklerince 16.03.1951 tarihli talep ile maliklerin ifraz edilen parsellerine geçit sağlamak için yol olarak bırakılsa da halihazırda yol, sokak ve sokaklar arasında geçişi sağlamak için merdiven olarak kullanıldığı anlaşılmış olup, taşınmazın genel yol olarak kullanılması nedeniyle tapu maliklerinin kamulaştırmasız el atma nedeni ile tazminat talep etme hakkı olduğundan kamulaştırmasız el atılan arsa niteliğindeki taşınmaza, mahallinde yapılan keşif sonucu emsal karşılaştırması yapılarak değer biçen, usul ve kanuna uygun olarak düzenlenen bilirkişi raporuna göre el atma bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi, dosyadaki bilgi ve belgelere göre dava konusu taşınmaza 1956-1983 yılları arasında el atıldığı, dava konusu taşınmazın ara arterde bulunduğu, dolayısıyla davalı idarenin yetki ve sorumluluk alanında kaldığı, taşınmazın bilirkişi raporunda belirlenen niteliği, imar durumu ve konumuna göre belirlenen bedelinin uygun olduğu, davanın hak düşürücü süre ya da zamanaşımına tabi olmadığı anlaşılmıştır.

3. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılıp bedelinin belirlenerek davalı ... Başkanlığından tahsiline karar verilmesi yerindendir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı idare vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ... Başkanlığından peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8665, Karar No: 2012/16031, Tarih: 12.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8665 E.  ,  2012/16031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/02/2011 tarih ve 2009/19-2011/59 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve temlik alan tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait işyerinin davalı şirkete paket poliçe ile sigortalı olduğunu, işyerinde 29.02.2004 tarihinde su hasarı meydana geldiğini, usulünce hasar ihbarına rağmen davalı tarafın süresinde eksper görevlendirmediğini, eksperin 04.03.2004 tarihinde inceleme yaparak tutanak düzenlediğini, görevlendirilen 2. eksperin ise sadece müvekkilinin iş yaptığı dava dışı Bora Tekstilin ticari sırlarını ihtiva eden bazı evrakları talep ettiğini, fatura, irsaliye ile maliyet çalışma belgelerinin ekspere sunulmasına rağmen bir sonuç alınamadığını, hasarlı mal bedelinin davalı tarafından ödenmediğini, müvekkilinin hasarlanan malları koruma, kurtarma, depolama ve nakliye masrafı olarak da 2.000 TL ödediğini ileri sürerek, şimdilik 2.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın 30.03.2004 tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, işyerini su basması olayının sigortalının belirttiği şekilde olmadığını, davacı sigortalının hasar sonrasında üzerine düşen yükümlülüklerini yerine getirmediğini ve hasarın artmasına neden olduğunu, davacının hasar gören malların niteliklerini gizlediğini ve değerlerini yüksek gösterdiğini, malların niteliğini ortaya koyacak belgelerin müvekkiline verilmediğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı sigortalı şirketin sözleşme genel ve özel şartlarını yerine getirmemesinden dolayı maddi zararının karşılanamadığı, davacının maddi tazminat talebin de ileri sürdüğü zararını ispatlayamadığı, davalı ... tarafından davacı şirketin kişilik haklarına saldırı olmadığı gibi, yine davacı şirketin ticari itibarını sarsacak hareket de bulunulmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ile temlik alan temyiz etmiştir.

Dava, davalı şirkete “İşyerim Paket Sigorta Poliçesi” ile sigortalı işyerini su bastığı iddiasıyla açılan, sigorta alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Kararı davacı vekili ile temlik alan temyiz etmiştir.

Dava, davalı şirkete “İşyerim Paket Sigorta Poliçesi” ile sigortalı işyerini su bastığı iddiasıyla açılan, sigorta alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Dairemizin önceki bozma ilamında, mahkemece işyerinde su basılan yerin hangi bölüm ya da bölümler olduğu belirlendikten sonra, su basan yerler arasında deponun da bulunması halinde zarar gören emtialardan palet üzerinde bulunmayanların teminat kapsamında olmayacağı, palet üzerinde olduğu halde zarar gören emtiaların sigorta kapsamında olacağı; depolama alanı dışında bulunan alanın da su basmasına maruz kalması halinde, burada bulunan ve su basmasından doğrudan zarar gören emtianın da sigorta kapsamında olacağı, ancak su basmasından doğrudan etkilenmeyip de olay sonrası emtianın istif ve depolanmasından dolayı artan zarardan davalı sigortanın sorumlu olmayacağı gözetilerek, bu konularda denetime elverişli bilirkişi raporu alındıktan sonra, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği belirtilmiş ve mahkemece de bu bozma ilamına uyularak bilirkişi raporu alınmıştır.

Alınan bilirkişi raporunda, zararın dosyadaki mevcut belge ve delillere göre değerlendirilmesinin mümkün bulunmadığı ve zararın BK 42/2 kapsamında değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiş ancak bozma ilamındaki tespitlere aykırı yönler içeren bu rapor esas alınarak dava yine reddedilmiştir.

Halbuki karara esas alınan bilirkişi raporunda zararın hesaplanabilmesinin mümkün bulunmadığı ancak zararın BK 42 kapsamında mahkemece takdir edilebileceğinin belirlenmiş bulunmasına göre, mahkemece önceki bozma ilamında belirlenen ilkeler çerçevesinde, BK 42 gereğince uygun bir tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru bulunmamış hükmün bu nedenle davacı vekili ile temlik alan yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekili ile temlik alanın temyiz itirazının kabulü ile hükmün yukarıda yazılı nedenle temyiz edenler yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacı ve temlik alana iadesine, 12/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16651, Karar No: 2015/20187, Tarih: 22.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/16651 E.  ,  2015/20187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hani Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 26/01/2015

Numarası : 2014/80-2015/37

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalının Hani İlçesindeki mermer ocaklarında çalışmak üzere işe girdiğini, bu işin yılın bazı aylarında çalışılmayan bir iş niteliğinde olduğunu, müvekkilinin işe girdiği yıldan itibaren her yılın Mart ayının ilk gününden yılın son gününe kadar çalıştığını, aradaki bir kaç ay ise işin durması nedeniyle çalışmadığını, müvekkilinin işine 12.12.2013 tarihinde son verildiğini, davalı işverence 12.12.2013 tarihinde iş akdi feshedilirken haklı hiçbir nedenin gösterilmediğini, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ve milli bayram çalışma ücretlerinin ödenmediğini, müvekkilinin 2013 yılında aylık 2.150,00 TL net ücret aldığını, bu paranın bir kısmının aylık maaş olarak bir kısmının ise fazla mesai ücreti olarak ödendiğini, ancak işverenin beyan ettiği resmi ücretin bu tutarın altında olduğunu, davacının çalışma dönemleri boyunca haftanın her günü 12 saat çalıştığını, haftanın 7 günü çalışıp hafta tatili iznini kullanmadığını, tüm çalışma süresi boyunca sadece dini bayramlarda izin kullandığını öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının mermer ocağında çalışmasının kesintisiz ve aralıksız olmadığını, davacının SGK kayıtlarında geçen süreler dışında herhangi bir çalışmasının olmadığını, baskı ile ibraname imzalattırıldığı iddiasını kabul etmediklerini, davacı ile müvekkili şirket arasında imzalanan sözleşme hükümleri gereğince davacı ile 2013 yılı için 1.300,00 TL maaş için anlaştıklarını, muhtemel fazla mesai alacaklarının da aylık ücretin içerisinde olduğunun taraflarca kabul edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacıya ödenen ücretin miktarı ve davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacıya ödenen ücretin miktarı ve davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323'ncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8'nci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37'nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.