muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13852, Karar No: 2014/8689, Tarih: 27.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/13852 E.  ,  2014/8689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Foça Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2010/200-2012/302

Davacı S.. Ç.. vekili Avukat ... tarafından, davalılar R.. D.. vdl aleyhine 11/08/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar R.. D.. ve K.. P.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan R.. D.. ve K.. P..'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılardan R.. D.. ve K.. P..'nın diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, hakaret ve tehdit eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan R.. D.. ve K.. P.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, oturduğu sitede yapılan toplantı sırasında davalıların kendisine yönelik hakaret ve tehdit eylemlerinde bulunduklarını, bu nedenle evinden çıkamadığını ve huzurunun bozulduğunu belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davacıya yönelik atılı eylemleri kabul etmediklerini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalılar hakkında davacıya yönelik eylemleri nedeniyle Foça Sulh Ceza Mahkemesi'nde 2008/285 Esas sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılama sonunda hakaret eylemleri nedeniyle davalılar R.. D.. ve K.. P..'nın ayrı ayrı 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına; tehdit eylemi nedeniyle davalı S.. D..'ın ise 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, karara yönelik itirazın reddedilmesi üzerine kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin

bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın gelişimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalılardan R.. D.. ve K.. P.. yararına BOZULMASINA, davalılardan R.. D.. ve K.. P..'nın diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7636, Karar No: 2017/15058, Tarih: 01.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/7636 E.  ,  2017/15058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davası üzerine mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı elektrik şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, sayaç okuma, psh, iletim ve dağıtım bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; belirsiz alacak davası olarak davalılardan ayrı ayrı 3500,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesi ile; davacı tacir sıfatında ise görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemeleri, tüketici sıfatında ise görevli mahkemenin Tüketici Mahkemeleri olduğundan görev itirazlarının olduğunu, davaya konu fatura bedellerinin 6446 SK ve EPDK kararları kapsamında tahsil edildiğini, haksız açılan davanın görev ve esastan reddini savunmuştur.

Davalı ... A.Ş vekili cevap dilekçesi ile; davanın konusunun ticari ilişkiden kaynaklandığını, görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemesi olduğunu, dava konusu faturalara yansıtılan bedellerin EPDK tarafından belirlendiğini, EPDK kararlarının iptali konusunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Danıştay'ın görevli olduğunu, haksız açılan davanın görev ve esastan reddini savunmuştur.

Mahkemece; tüketici işlemi olması sebebiyle davaya bakma görevinin tüketici mahkemelerine ait olduğu gerekçe gösterilerek görev yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

-2-

TTK'nun 4.maddesinde ticari davalar tanımlanmıştır. Anılan maddenin 1. fıkrasında "her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ile tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın; bu Kanunda..." sayılan davaların ticari dava olduğu öngörülmüştür.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 12.maddesinde "Bir ticari işletmeyi, kısmen de olsa, kendi adına işleten kişiye tacir denir" hükmünü içermektedir.

26/06/2012 tarihinde kabul edilen ve 30 Haziran 2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 6335 sayılı yasanın 2.maddesinde, "6102 sayılı Kanun'un 5.maddesinin başlığı" 2. ticari davalar ve çekişmesiz yargı işlerinin görüleceği mahkemeler" şeklinde, 1.fıkrasında yer alan "davalara" ibaresi ise davalar ve ticari nitelikteki "çekişmesiz yargı işlerine" şeklinde 3.ve 4. fıkraları aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır". şeklinde düzenlenmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır". şeklinde düzenlenmiştir.

6102 sayılı TTK 16/1.maddesinde : "Ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılırlar." ve TTK'nun 19.maddesinde "Bir tacirin borçlarının ticari olması asıldır. Ancak, gerçek kişi olan bir tacir, işlemi yaptığı anda bunun ticari işletmesiyle ilgili olmadığını diğer tarafa açıkça bildirdiği veya işin ticari sayılmasına durum elverişli olmadığı takdirde borç adi sayılır. Taraflardan yalnız biri için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler, Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, diğeri için de ticari iş sayılır" hükmü bulunmaktadır.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Mahkeme duruşma yapmadan, yani taraflara tebligat yapıp onları dinlemeden dosya üzerinden de görevsizlik kararı verebilir. Taraflar da yargılama bitinceye kadar görev itirazında bulunabilirler. Görev itirazı yapılmış ise veya yapılmamış olsa bile re'sen mahkeme, ilk önce görevli olup olmadığını inceleyip, karara bağlamalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında ise; taraflar arasındaki abonelik sözleşmesine ait bilgilerin celbine yönelik müzekkere cevabı beklenilmeden davaya Tüketici Mahkemesi tarafından bakılmasına yönelik görevsizlik kararı verilmesine karşın, davanın taraflar arasındaki ticarethane-büro-yazıhane elektrik aboneliği sözleşmesinden kaynaklandığı, tarafların tüketici sıfatına haiz olmadığı ve her iki tarafın da ticari işletmesine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Bu doğrultuda, taraflar arasında görülen davalarda görevli mahkeme Tüketici Mahkemesi olmayıp Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, mahkemece; davanın ticari dava olarak kabulü ile uyuşmazlığın çözümünde Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, öncelikle yargı yerinde ayrı Asliye Ticaret Mahkemesi varsa görevsizlik nedeniyle HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddine, ayrı Asliye Ticaret Mahkemesi yoksa davaya Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla bakılması ve 6100 sayılı HMK'nun 297/1-a maddesi

-3-

uyarınca da kararın Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla verildiğinin hükümde gösterilmesi gerekirken, bu yönün gözardı edilerek, yazılı şekilde Tüketici Mahkemesi yönünden görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

-3-

uyarınca da kararın Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla verildiğinin hükümde gösterilmesi gerekirken, bu yönün gözardı edilerek, yazılı şekilde Tüketici Mahkemesi yönünden görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2718, Karar No: 2014/11300, Tarih: 17.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/2718 E.  ,  2014/11300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/1997

NUMARASI : 1996/5-1997/532

Taraflar arasındaki kamulaştırılan taşınmazın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 17. maddesine göre tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı Ş.. E.. yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırılan taşınmazın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 17. maddesine göre tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Ş.. E.. tarafından temyiz edilmiştir.

Taşınmazın 6256m2'lik kısmının davacı idarece 17.05.1990 tarihinde kamulaştırılmasına karar verilmiş olup, kamulaştırma işlemi davalı Ş.. E..'a tebliğe yarar açık adresi 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7. maddesi ve Tebligat Kanununun 28. maddesinde yazılı kurumlardan usulüne uygun araştırılmadan 04.05.1995 tarihinde gazete ilanı suretiyle ilanen tebliğ edilmiştir.

Davalı Ş.. E..'a kamulaştırma işlemi usulüne uygun tabliğ edilmediğinden hakkında kesinleşmiş bir kamulaştırma işlemi bulunmadığı halde yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı Ş.. E..'nun temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/184, Karar No: 2006/186, Tarih: 12.04.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/9-184 E.  ,  2006/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11.İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2005

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 11.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 05.05.2005 gün ve 2004/623-2005/207 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 16.06.2005 gün ve 2005/17520-21556 sayılı ilamı ile; (...Davacı işçi, davalıya ait işyerinde vardiyalı olarak çalıştığını, işyerinin konumu nedeniyle iş mahallinden ayrılmasının mümkün olmadığını, toplu iş sözleşmesinin 61.maddesinde vardiyalı işlerde çalıştırılan işçilerin yarım saatlik ara dinlenmelerini iş mahallinde geçirdiklerini, iş mahallinde geçirilen yarım saatlik ara dinlenme süreleri için bir saatlik normal çalışma ücretinin %50 arttırılmak suretiyle ödenmesi gerektiği belirtilmesine rağmen ödenmediğini belirterek ara dinlenme alacağının hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, bu konuda öncelikle toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaca yorum davası açılması gerektiğini, alacağın zamanaşımına uğradığını, toplu iş sözleşmesinin anılan hükmünün 2822 sayılı Kanunun 5 ve Borçlar Kanunun 19.maddesi uyarınca geçersiz olduğunu, vardiyalı çalışan işçilerden ara dinlenmesi sırasında zorunlu olarak işbaşında işe amade bulunması gereken işçilere ara dinlenmesi ücretinin verildiğini, ara dinlenmelerini işyeri mahallinde veya dışında serbestçe kullanabilme imkanına sahip işçilerin ise salt toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeden hareketle zamlı ara dinlenme ücretine hak kazanamayacağını, davacının haftalık çalışma süresinin 45 saati geçmediğini, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık toplu iş sözleşmelerindeki düzenlemeler uyarınca vardiyalı çalıştırılan davacı işçiye işyerindeki vardiyalı ve fiili çalışma şekline göre zamlı ara dinlenme ücretinin ödenip ödenmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davalı işveren vardiyalı çalışan işçilerden ara dinlenmesi sırasında zorunlu olarak işbaşında bulunması gereken işçilere ara dinlenmesi ücretinin verildiğini, ara dinlenmelerini işyeri mahallinde veya dışında serbestçe kullanabilme imkanına sahip işçilerin ise salt toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeden hareketle zamlı ara dinlenme ücretine hak kazanamayacağını savunmaktadır. Davacı tanıkları davacının ara dinlenme sırasında işyerinde bulunduğunu belirtmişlerdir.

Toplu iş sözleşmesinin anılan hükmü, vardiyalı işçi çalıştırılan işyerlerinde ve işçinin ara dinlenmesini işin niteliği gereği fiilen çalışarak geçirmesi halinde uygulanma olanağına sahiptir. İşçinin salt ara dinleme sırasında işyerinde bulunması önemli olmayıp, bu süre içinde ara dinlenme yokmuş gibi çalışıyor olması da gerekir. İşçinin ara dinlenme sırasında kendi isteği ile veya başka bir yere gitme imkanının o sırada fiziken mümkün olmaması nedeniyle işyerinde bulunması halinde söz konusu alacağa hak kazanması mümkün değildir. Bu nedenle öncelikle işçinin vardiyalı çalışıp çalışmadığı, ara dinlenmesini işyerinde işin niteliği gereği fiilen çalışarak geçirip geçirmediği belirlenmelidir. Davacı tanıkları davacının ara dinlenme sırasında işyerinde bulunduğunu belirtmiş ise de işyerinde bulunmanın nedenini ve işyerinde bulunmanın gerekli olup olmadığı konusunda her hangi bir açıklamada bulunmamışlardır. Mevcut delillerle bir sonuca varma olanağı görülmemektedir. Bu nedenle, gerekirse işyerinde keşif yapılmak ve tanık anlatımları ile birlikte değerlendirme yapılmak suretiyle davacının yaptığı işin niteliği gereği ara dinlenme sırasında fiilen çalışarak işyerinde bulunmasının gerekip gerekmediği belirlenmeli sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6458, Karar No: 2019/18533, Tarih: 19.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/6458 E.  ,  2019/18533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

İlk karar ile hüküm altına alınmış olan 1.088.476,03 TL bedele 15.08.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 28.12.2015 tarihine kadar, bozmadan sonra tespit edilen kamulaştırma bedelinden ilk karar ile hüküm altına alınmış bedelin mahsubu ile bulunan ve davacı idare bloke edilmiş olan 19.214,10 TL bedele 15.08.2015 tarihinden ikinci karar tarihi olan 26.02.2019 tarihine kadar yasal faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendinin çıkartılmasına, yerine (İlk karar ile hüküm altına alınmış olan 1.088.476,03 TL bedele 15.08.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 28.12.2015 tarihine kadar, bozmadan sonra tespit edilen kamulaştırma bedelinden ilk karar ile hüküm altına alınmış bedelin mahsubu ile bulunan ve davacı idare bloke edilmiş olan 19.214,10 TL bedele 15.08.2015 tarihinden ikinci karar tarihi olan 26.02.2019 tarihine kadar yasal faiz yürütülmesine) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1457, Karar No: 2018/7070, Tarih: 14.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/1457 E.  ,  2018/7070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ...Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/06/2016 tarih ve 2013/78-2016/110 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait TSE markasının davalı şirket tarafından "... " isimli ürünlerde bir sözleşmesi bulunmaksızın kullanıldığının tespit edildiğini ileri sürerek 6.500 TL maddi ve 32.500 TL manevi zararın giderilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "... " adı altında hiçbir şekilde kablo üretip satmadığını, ... ve ... Sanayicileri Derneğinin 21/06/2011 tarihli davacıya bildirdiği yazısında, söz konusu ürünleri müvekkili şirketten elde ettiğine dair bir belgenin bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dosyaya sunulan kablonun ambalajında TSE garanti markasının kullanıldığı, ancak, söz konusu kablonun davalı tarafından üretildiğine veya pazarlandığına ilişkin bir delilin dosyaya sunulmadığı denetimi yapan ... ve ... Sanayicileri Derneğine yazı yazılarak kablonun satın alındığı firmaya yönelik tutulmuş başka bir tutanak yahut her hangi bir beyanın bulunup bulunmadığı hususlarının sorulduğu, davacı yanın adres değişikliği nedeniyle belgelerin dernekçe temin edilemediği bu nedenle yazı cevabının beklenmesinden vazgeçilerek dosyanın bu haliyle karar verilmesini talep etmesi nedeniyle yazı cevabının beklenmesinden vazgeçildiği, ... kablo isimli ürünün davacı tarafından üretilerek satışa sunulduğu ve davalı tarafından kablo ürününde davacıya ait TSE garanti markasını izinsiz kullandığı iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, marka hakkına tecavüzden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davaya konu TSE markasını taşıyan kabloların davalı şirket tarafından üretildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de davacı taraf, delil olarak davalının ticari defter ve kayıtlarına dayanmıştır. Bu durumda davalı şirketin ilgili yıllara ilişkin ticari defter ve kayıtları ile basılı fatura koçanları ve varsa ürün katalogları getirtilerek davacı TSE’ye ait markanın davalıya ait ticari defter ve kayıtlarda kullanılıp kullanılmadığı ve davalının ... Elektrik firmasına herhangi bir kablo satışı yapıp yapmadığı hususları incelenerek karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı gerekçeyle karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 14/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.