muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/2859, Karar No: 2009/3610, Tarih: 23.03.2009

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez.

Burada üzerinde durulması gereken husus, kat irtifakı ya da kat mülkiyeti kurulmamış bir taşınmazdan bağımsız bölüm satımının hukuki sonuç sağlayıp sağlamayacağıdır. Bu konu 24.04.1978 tarih, 3-4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararında tartışılmış, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı ile üzerinde bina bulunan ancak kat mülkiyeti ya da kat irtifakı henüz kurulmamış bir taşınmazda bağımsız bölüm satış vaadi geçerli kabul edilmiş, böyle bir satış vaadi söz konusu ise bağımsız bölüme tahsis edilecek arsa payı oranının keşfen yapılacak inceleme sonucu bilirkişi görüşünden yararlanılarak saptanması her zaman olanaklı bulunduğundan, bağımsız bölüme düşen arsa payı oranı satış vaadi sözleşmesinde gösterilmemiş olsa da yargılama aşamasında açıklanan yöntemle belirlenebileceğinden, sözleşmenin geçerli olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Açıklanan bu nedenle mahkemenin davanın reddine dair gerekçesi yerinde değildir.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece yapılması gereken iş; yerinde keşfen inceleme yapılarak yüklenicinin 10.07.1996 günlü sözleşme ile üstlendiği edimlerini yerine getirip getirmediğini belirlemek, dolayısıyla sözleşmeden kaynaklanan bir alacak hakkı olup olmadığını saptamak, alacağın temlik yoluyla davacının davalı arsa sahiplerinden ifa isteyip istiyemeyeceğinin açıklığa kavuşturmak bu sonucu ulaşırsa yapıda kat irtifakı kurulmamış olunsa da davacıya satışı vaat olunan bağımsız bölümün arsa payını saptamak, bu payla ilgili hüküm kurmak olmalıdır.

Bütün bu yönler bir yana bırakılıp yukarıda sözü edilen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı biçimde dava yazılı bazı gerekçelerle reddolunduğundan karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 23.03.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16774, Karar No: 2013/7566, Tarih: 27.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/16774 E.  ,  2013/7566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2-b, 62, 52/2-4, 53/6.maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki kamyonu ile seyrettiği ara yoldan, orta refüj ile bölünmüş Milas-Bodrum karayolunun kavşak alanına geldiği, Bodrum istikameti olan sağa mecburi dönüş olmasına ragmen sola dönerek ters yöne girdiği ve 50 metre kadar ters yönde giderek orta refüjün kesintiye uğradığı ancak dönüş yapmanın levhalarla yasaklandığı kısma gelip bu aralıktan Milas istikametine dönmek istediği, sağ tarafındaki trafiğin dönüşüne müsait hale gelmesini bekleyen sanığın kamyonunun arka tarafının Bodrum istikametine giden yol kesiminin sol şeridine taşmış halde olduğu, sanığın sol arka tarafından gelen katılanın arabası ile kamyonun sol şeride taşmış arka kısmını geç fark ettiği, frene basmasına ragmen hızının da etkisi ile duramayarak kamyonun arka kısmına çarparak kırıklı şekilde yaralandığı, sanığın ters yöne girmesi ve dönüşün yasak olduğu yerde dönüşe geçmesi nedenleri ile kazaya asli kusurlu eylemi ile neden olduğu olayda, bilinçli taksirin şartlarının oluştuğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusur kabulü ile ceza uygulamasına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 27.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4970, Karar No: 2018/1025, Tarih: 19.02.2018

**4. Hukuk Dairesi         2017/4970 E.  ,  2018/1025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 09/09/2008 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümünün davalı ...’ndan alınmasına, davalı ... aleyhine açılan davanın feragat nedeniyle reddine, davalı ... hakkında verilen önceki karar kesinleştiğinden yeniden hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.Davacı vekili, ... Gazetesi’nin 03/09/2008 tarihli nüshasının 3. sayfasında “Kafayı Yemiş Bunlar” başlığıyla müvekkilinin fotoğrafı da kullanılarak yayınlanan yazının giriş paragrafında “Uzmanlar, bu kişilerin ruhlarının hastalıklı olduğunu, acilen tedavi edilmeleri gerektiğini kaydettiler” ifadesi kullanılarak, müvekkilinin ruh hastası olduğu yönünde gerçeğe aykırı ve kamuoyu nazarında küçük düşürmeye yönelik haber yapıldığını, haberde kullanılan fotoğrafa müvekkilinin fotoğrafının montaj yapılarak yerleştirildiğini, yazıdaki fotoğrafa bitişik olan bölüm içinde yer alan davalı ...’na ait olan “ama bunları tek tek insan olarak ele aldığımda, diyelim ki adli psikiyatrinin şefiyim, bana cezai ehliyeti var mı yok mu diye gönderseler bunları, düşünürüm ve yoktur derim. Öyle ilginç tipler bunlar” ifadelerin ortalama okuyucu nazarında doğrudan müvekkilini işaret ettiğini, davalılardan Prof. Dr ...’nun müvekkilinin kişilik haklarına saldırı içeren sözlerini aynen yayınlayan ve başlıkta “Kafayı Yemiş Bunlar” şeklinde bir cümle kuran yayın sahibi ... ve yazıyı yayına hazırlayan muhabir ...’un, davalı ...’nun vaki bu hakaretlerine hem katıldıklarını, hem de kullandıkları başlık ve yazı üslubu ile bu kastı yoğunlaştırdıklarını ileri sürerek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.Davalı ... vekili, davaya konu yayından bir ay önce 04/08/2008 tarihli ...Gazetesi’ne röportaj veren müvekkilinin, kamuoyunda ilgiyle takip edilen ... Davasına ilişkin kanaatleri sırasında yargılanan kişilerin ruh hallerini tasvir ederek bu kişilerin rasyonel insanlar olamayacağını ifade ettiğini, değerlendirmelerin genel olup davacıyı hedef almadığını, habere diğer davalılar tarafından eklenen fotoğraf, başlık ve

habere giriş paragrafından müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, müvekkilinin ... Gazetesi’nde dile getirdiği düşüncelerinde hukuka aykırı bir yön bulunmadığını savunarak, davanın redini istemiştir.

habere giriş paragrafından müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, müvekkilinin ... Gazetesi’nde dile getirdiği düşüncelerinde hukuka aykırı bir yön bulunmadığını savunarak, davanın redini istemiştir.

Mahkemece, davaya konu yazıda kullanılan fotoğraf ve ifadeler nedeniyle davacının kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle, davalı ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne, davalı ... aleyhine açılan davanın feragat nedeniyle reddine, davalı ... hakkında verilen önceki karar kesinleştiğinden yeniden hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.Davaya konu olayda; davalı ...’nun psikiyatri profesörü olarak ... Gazetesi’ne verdiği mülakatın 04/08/2008 tarihinde yayınlandığı, ... Gazetesi’nde yayınlanan bu mülakatta yer alan değerlendirmelerde doğrudan davacıya yönelik bir ifadenin bulunmadığı, bu mülakattan alıntı yapılan bir kısım ifadelerin ise ... Gazetesi’nin 03/09/2008 tarihli nüshasında kullanılarak haber yapıldığı ve davaya konu bu haberdeki başlığın, davacının fotoğrafının ve giriş paragrafındaki ifadenin ise gazete tarafından konulduğu anlaşılmaktadır. Davalının alıntı yapılan sözlerinin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği gibi ... Gazetesi’nin kullandığı başlık, fotoğraf ve üsluptan davalı ...’nun sorumlu tutulamayacağı sonucuna varılarak bu davalı yönünden davanın tümden reddi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8140, Karar No: 2011/1238, Tarih: 15.02.2011

**6. Ceza Dairesi         2006/8140 E.  ,  2011/1238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin yerinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

5237 sayılı TCK’nın 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin hırsızlığın yanı sıra 5237 sayılı Yasanın 116/2-4. maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma ve 151/1.maddesine uyan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi;

5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulu bulunmadığı halde, 145. maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, sanığın cezasından indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiriler dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 15.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25124, Karar No: 2014/25378, Tarih: 08.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25124 E.  ,  2014/25378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin feshe bağlı tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.05.2014 gün ve 2014/13400 Esas, 2014/14467 Karar sayılı kararı ile “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “tüm süreye göre kayıtların davalıdan istendiği, ibraz edilmemesi üzerine kesin süre verildiği, ibraz edilmemesi nedeni ile de sunulan kayıtlara göre hesaplama yapıldığı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı

istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup davalının fazla mesai ve tatil alacaklarına esas kayıtları ibraz etmemesinin davacı aleyhine yorumlanamayacağı, bu durumda 6100 sayılı HMK.’un 220 maddesi uyarınca işlem yapılması yanında çalışma düzeninin aynı olması prensibinden kayıtlı dönemin kayıt bulunmayan dönem için emsal olabileceği gibi mevcut delil durumuna göre karar verilmesi gerektiği, bu nedenle direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3735, Karar No: 2011/7517, Tarih: 15.06.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/3735 E.  ,  2011/7517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05/03/2009 gün ve 2009/2457-3708 ve 2009/2460 - 3707 sayılı bozma kararlarında özetle: "Davacı gerçek kişinin köy tüzelkişiliği aleyhine ve zilyetliğe dayalı açtığı kadastro tespitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonucunda mahkemece taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu, davacı gerçek kişi yararına 3402 Sayılı Yasanın 14 ve 17. maddelerinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile iktisap şartlarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; karara dayanak alınan bilirkişi raporu, çekişmeli taşınmazın orman olup olmadığını ve hukuki durumunu belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığı gibi Orman Yönetimi ve Hazinenin bu yere ilişkin dava açıp açmadıkları da araştırılmamıştır. Ziraat bilirkişi raporunda taşınmazın çalılıklarının temizlenerek imar ihyasının tamamlandığı belirtildiği, yine keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık ifadelerinde, davacının bu yeri 1969 yılından itibaren kullanmaya başladığı ve 15-20 yıldan bu yana da ekip biçmediği, otunu biçmek ve hayvan otlatmak suretiyle kullandığı belirtildiği halde, davacının bu yer üzerindeki zilyetliğinin tam olarak ne zaman başlayıp ne kadar sürdüğü, sürdürülen zilyetlik süresinin taşınmaz mülkiyetinin kazanımı için yeterli olup olmadığı, ot biçmek ve hayvan otlatmak suretiyle sürdürülen zilyetliğin taşınmazın ekonomik amacına uygun olup olmadığı, 15-20 yıldan bu yana kullanılmamasının zilyetliğin terki olup olmadığı üzerinde durulmamış, belirtilen eksiklikler usulüne uygun olarak giderilmemiştir.

O halde; mahkemece, yörede yapılan orman kadastrosuna ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarını gösterir askı ilan tutanağı ile tahdit haritası, eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları ile kadastro tespit tarihinden 15-20 yıl önce çekilmiş ... fotoğrafları ve bu fotoğraflara göre düzenlenmiş memleket haritası ve varsa amenajman planı topoğrafik fotogometri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritası ve komşu parsel tutanak ve dayanakları ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek bir mühendis ve bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte ... araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmesi ve açıklanan yöntemle yapılacak araştırma sonucu, taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı ve kadastro tespit tutanağının düzenlendiği tarihten 15-20 yıl önce çekilmiş ... fotoğrafları ve bu fotoğraflardan üretilmiş memleket haritaları ve fotogometri yöntemiyle düzenlenen kadastro paftalarında zilyet ve tasarruf edilen yerlerden olduğunun belirlendiği takdirde, bu kez, zilyetlik yolu ile kazanma koşullarının araştırılması gerekir. Bu cümleden olarak; varsa, zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli, taşınmaz üzerinde, davacının 1969 yılından itibaren başlayan zilyetliğinin tam olarak ne zamana kadar ve ne şekilde devam ettiği tanıklara açıklattırılmalı, ot biçmek ve hayvan otlatmak suretiyle sürdürülen zilyetliğin taşınmazın ekonomik amacına uygun olup olmadığı ve taşınmazın 15-20 yıldan beri kullanılmamasının zilyetliğin terki niteliğinde olup olmadığı tartışılmalı, oluşacak sonuca göre hüküm kurulması gerektiği) gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacılar tarafından ayrı ayrı açılan davalar, H.Y.U.Y.’nin 45. maddesi gereğince birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda, davacıların davasının ayrı ayrı reddine ve dava konusu 181 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 2004 yılında ilk kez yapılan ve 15.06.2006 - 15.12.2006 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 2004 yılında ilk kez yapılan ve 15.06.2006 - 15.12.2006 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 15.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2038, Karar No: 2022/12023, Tarih: 08.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/2038 E.  ,  2022/12023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCELER : Bozma

Sanık ...’a yüklenen “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçları ile sanık ...’a yüklenen "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanıkların sorgusunun yapıldığı 21.02.2014 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 08.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.