muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1558, Karar No: 2022/11298, Tarih: 02.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/1558 E.  ,  2022/11298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.06.2022 tarihinde 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen olağanüstü zaman aşımını süresi nazara alınarak düşmesi gerektiğine dair Başkan vekili ...’ın karşı oyu ile oy çokluğuyla diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 02/06/2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010, 2011, 2012, 2013 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 02/06/2022
Yargıtay — Esas No: 2020/12096, Karar No: 2024/1242, Tarih: 14.03.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/12096 E.  ,  2024/1242 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2863 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 65/1-b, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 52/2, 51/1-3-7-8. maddeleri, uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 19.11.2020 tarihli, 2016/288109 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, kendi arazisine herhangi bir müdahalede bulunmadığına, yalnızca kuru otları topladığına, keşif yapılan yerin yakalandığı yer olmadığına, mahkemece Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün yazısında geçen ancak kendisi ile ilgisi olmayan yerlere dayalı olarak hüküm kurulduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, iddia, sanık savunması, nüfus ve sabıka kayıtları, tutanaklar, keşif, bilirkişi raporları, müzekkere cevapları ile tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde; sanığın olay tarihi olan 02/11/2015 tarihinde Sultandağı ilçesi, Üçkuyu köyü Karagöz mevkiinde Akşehir gölü kıyısında bulunan doğal sit alanındaki araziyi traktör ile sürmek sureti ile fiziki müdahalede bulunduğu sırada Sultandağı jandarma ekiplerince yakalandığı, sanığın sürdüğü alanın Akşehir Gölü 1. derece doğal sit alanı içinde kaldığı, mahallinde yapılan keşif ve bilirkişi raporlarından anlaşılmakla sanığın bu şekilde üzerine atılı müsnet suçu işlediği sonucuna varıldığı gerekçesiyle, sanığın cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

IV. GEREKÇE VE KARAR

Olay günü sit alanına müdahale edildiği yönündeki ihbar üzerine kolluk ekiplerince olay yerine intikal edildiği, sanığın traktör ve arkasına bağlı tarım aleti ile kurumuş otları ve dikenleri topladığının tutanak altına alındığı, kolluk tarafından müdahale edildiği belirlenen alanın koordinatlarının Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğüne göndererek sit alanına kalıp kalmadığının sorulduğu, cevabi yazıda fiziki müdahaleye konu alanın Akşehir Gölü 1. derece doğal sit alanında kalan 3.117,420 m2 lik alan olduğunun belirtildiği, daha sonra ise, 16.12.2015 tarihinde Müdürlük ve kolluk personeli ile mahallinde yapılan incelemede fiziki müdahaleye konu alanın cihazla yeniden belirlenmesi sonucu bahse konu alanın 227 ada 241 parsel, 227 ada 235 parsel, 227 ada 239 parseller olduğu ve toplam 13,817,010 m2 lik alana müdahale edildiğinin bildirildiği, mahkemece mahallinde icra edilen keşif neticesinde alınan fen bilirkişi raporunda da; Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü yazısı ile belirtilen alanların 227 ada 241, 227 ada 235, 227 ada 239 parsellerde kaldığı ve toplam 13.826 m2 lik alan olduğu, keşif sırasında sanığın traktörü ile ot topladığı iddia edilen alanın ise 227 ada 233 parselde kaldığı ve 42 m2 lik alan olduğunun belirtildiği, bu hali ile kolluk tarafından tespit edilen koordinatlar, Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü tarafından ilk gönderilen ilk yazı ile sonraki yazıdaki koordinatlar ve keşif sırasında sanığın ot topladığını iddia ettiği alan arasındaki koordinat ve yüz ölçümleri arasında farklılıklar olduğu anlaşılmakla, kolluk tarafından müdahale edildiği tespit edilen alanın sit alanı içerisinde kalıp kalmadığı yönünde fen bilirkişisinden ek rapor alınarak, sanığın hukuki durumunu takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Çay Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14409, Karar No: 2023/2572, Tarih: 10.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/14409 E.  ,  2023/2572 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

Hakkari Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.10.2020 tarihli ve 2020/752 Esas sayılı iddianamesiyle hükümlü hakkında katılanın arsasının çevresinde bulunan direk ve tellere zarar verildiği iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Hakkari 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2021 tarihli ve 2020/322 Esas, 2021/218 Karar sayılı kararıyla hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 151, 62 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesi uyarınca 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Hakkari 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2021 tarihli ve 2020/322 Esas, 2021/218 Karar sayılı kararına hükümlü tarafından itiraz edilmesi üzerine Hakkari 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2022 tarihli ve 2021/225 Esas, 2022/176 Karar sayılı kararıyla hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 151 ve 62. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, kararın kesin olması nedeniyle karar tarihi olan 13.04.2022 tarihinde kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 14.03.2023 tarihli ve 2022/21933 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32679 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32679 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 14.03.2023 tarihli ve 2022/21933 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32679 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32679 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, mahkemesince sanık hakkında açılan kamu davasında genel hükümlere göre yapılan yargılama sonunda, sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de, mahkemesince görülen 06.04.2022 tarihli celsede, sanık müdafiinin mazeretinin kabulü ile sanık tarafından belirtilen zararın karşılanmak istenmesi halinde gelecek celseye kadar süre verilmesine ve bir sonraki duruşmanın 13.04.2022 tarihine bırakılmasına karar verildiği, anılan celseye ilişkin duruşma zaptının elektronik yolla sanık müdafiine gönderildiği, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesinde; "Tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişiye, elektronik yolla tebligat yapılabilir. Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır. Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar yönetmelikle belirlenir.” hükümleri dikkate alındığında, elektronik yolla yapılan tebliğin 5 gün sonra 16.04.2022 tarihinde tebliğ edilmiş sayıldığı nazara alındığında, hükümlü müdafiine duruşma gününün tebliği beklenmesizin 13.04.2022 tarihinde yokluğunda karar verilerek savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, mahkemesince hükümlü hakkında açılan kamu davasında genel hükümlere göre yapılan yargılama sonunda, hükümlünün mahkûmiyetine karar verilmiş ise de, mahkemesince görülen 06.04.2022 tarihli celsede, hükümlü müdafiinin mazeretinin kabulü ile hükümlü tarafından belirtilen zararın karşılanmak istenmesi hâlinde gelecek celseye kadar süre verilmesine ve bir sonraki duruşmanın 13.04.2022 tarihine bırakılmasına karar verildiği, anılan celseye ilişkin duruşma zaptının elektronik yolla hükümlü müdafiine gönderildiği, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesinde; "Tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişiye, elektronik yolla tebligat yapılabilir. Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır. Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar yönetmelikle belirlenir.” hükümleri dikkate alındığında, elektronik yolla yapılan tebliğin 5 gün sonra 16.04.2022 tarihinde tebliğ edilmiş sayıldığı nazara alındığında, hükümlü müdafiine duruşma gününün tebliği beklenmesizin 13.04.2022 tarihinde yokluğunda karar verilerek savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Hakkari 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2022 tarihli ve 2021/225 Esas, 2022/176 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15372, Karar No: 2014/7360, Tarih: 16.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/15372 E.  ,  2014/7360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; müştekinin ... eski otogarının ilerisinde yaya olarak yürümekte olduğu sırada, üç kağıt ya da bul karayı al parayı denilen oyunu oynayan sanıklardan ...'ın müştekiye seslenerek yanlarına çağırdığı, müştekinin bir müddet oyun oynayanları seyrettiği, daha sonra sanık ...'ın müştekiye "paranı çıkar" diyerek, elinde bulunan kartonun üzerindeki 3 adet kapalı iskambil kağıdından birini gösterip "buna bas" dediği, müştekinin istekli olmamasına rağmen, sanığın ısrarlı davranarak müştekinin cebinden çıkardığı 100,00 TL'yi kağıdın üzerine koymasını sağladığı ve kağıdın çevrildiğinde içi boş olduğu belirtilerek, sanık ... tarafından "Kaybettin" denilip, parayı diğer sanık ... 'a verdiği, bundan sonra sanıkların müştekiye tüm parasını basmasını söyledikleri, müştekinin parasının olmadığını söylemesine rağmen, sanık ...'ın çantasını çekmeye başladığı, bunun üzerine müştekinin 100,00 TL daha çıkarıp yine kağıtlarının birinin üzerine koyduğu, sanıkların aynı şekilde müştekiye yine kaybettiğini söyleyerek parayı aldıkları, fikir ve eylem birliği içerisinde hareket eden sanıkların müştekide para kazanacağına dair inanç oluşturdukları ve bu şekilde müştekiyi kandırarak dolandırdıklarına dair kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16638, Karar No: 2015/20174, Tarih: 22.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/16638 E.  ,  2015/20174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hani Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 26/01/2015

Numarası : 2014/50-2015/22

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalının Hani İlçesindeki mermer ocaklarında çalışmak üzere işe girdiğini, bu işin yılın bazı aylarında çalışılmayan bir iş niteliğinde olduğunu, müvekkilinin işe girdiği yıldan itibaren her yılın Mart ayının ilk gününden yılın son gününe kadar çalıştığını, aradaki bir kaç ay ise işin durması nedeniyle çalışmadığını, müvekkilinin işine 12.12.2013 tarihinde son verildiğini, davalı işverence 12.12.2013 tarihinde iş akdi feshedilirken haklı hiçbir nedenin gösterilmediğini, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ve milli bayram çalışma ücretlerinin ödenmediğini, müvekkilinin 2013 yılında aylık 2.150,00 TL net ücret aldığını, bu paranın bir kısmının aylık maaş olarak bir kısmının ise fazla mesai ücreti olarak ödendiğini, ancak işverenin beyan ettiği resmi ücretin bu tutarın altında olduğunu, davacının çalışma dönemleri boyunca haftanın her günü 12 saat çalıştığını, haftanın 7 günü çalışıp hafta tatili iznini kullanmadığını, tüm çalışma süresi boyunca sadece dini bayramlarda izin kullandığını öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının mermer ocağında çalışmasının kesintisiz ve aralıksız olmadığını, davacının SGK kayıtlarında geçen süreler dışında herhangi bir çalışmasının olmadığını, baskı ile ibraname imzalattırıldığı iddiasını kabul etmediklerini, davacı ile müvekkili şirket arasında imzalanan sözleşme hükümleri gereğince davacı ile 2013 yılı için 1.300,00 TL maaş için anlaştıklarını, muhtemel fazla mesai alacaklarının da aylık ücretin içerisinde olduğunun taraflarca kabul edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacıya ödenen ücretin miktarı ve davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacıya ödenen ücretin miktarı ve davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323'ncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8'nci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37'nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.