muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/14574, Karar No: 2010/10918, Tarih: 26.10.2010

Dava konusu olayın gelişim biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 2.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması;

Usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 500,00 TL manevi tazminat takdir olunmak ve takdir edilen manevi tazminata haksız şikayet gününden itibaren yasal faiz yürütülmek suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2/a ve b) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan "…2.000,00. YTL manevi tazminatın…" biçimindeki sayı ve sözcük dizisi silinerek yerine "…500,00 YTL manevi tazminatın 30.08.2003 gününden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte…" sayı ve sözcük dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 4 nolu bendinde yer alan "…108,00…" ve "…95,80…" biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "…27,00…" ve "…14,80…" sayı dizilerinin yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 5 nolu bendinde yer alan "…6,28…"…ve "…25,12…" biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "…1,57…" ve "…29,83…" sayı dizilerinin yazılmasına; tarafların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/238, Karar No: 2011/7731, Tarih: 27.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/238 E.  ,  2011/7731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Üsküdar 4.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.07.2009 tarih ve 2007/826 - 2009/638 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından işyeri paket poliçesiyle sigortalı işyerinin bitişiğinde olan davalıların maliki oldukları binada çıkan yangında yangını söndürmek için kullanılan suyun sigortalı işyerine sirayet etmesi sonucu çeşitli emtianın hasar gördüğünü, 4.184,45 TL hasarın sigortalıya ödendiğini, davalılar hakkında başlatılan takibe davalıların itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekili, davacının kaçak ve su basmasına rizikolu bodrum katını sigorta kapsamına almaması gerektiğini, hasarın ödenmesinden sigorta şirketinin sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, sigortalı işyerindeki hasara davalılara ait dairede çıkan yangının söndürülmesi sırasında kullanılan suların sebep olduğu, BK’nun 58. maddesi uyarınca davalıların hasardan sorumlu bulunduğu, hasarın aşırı yağıştan kaynaklandığına dair davalı iddialarının ispatlanamadığı gerekçesiyle davalılar .....’ın itirazlarının iptaline, diğer davalılar hakkında takip yapılmadığından davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Mahkemece, sigortalı işyerindeki hasarın davalılara ait dairede çıkan yangın sırasında kullanılan suların neden olduğu kabul edilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Ancak, hasara uğrayan eşyanın mobilya olduğu ve eksper raporunda sovtaj değeri hususunda sigortalı tarafla mutakabat sağlanamadığı belirtilmesi ve dosya içerisindeki fotoğraflardan da eşyanın tamamen hasarlanmadığının anlaşılmasına göre, mobilya konusunda uzman bilirkişinin de aralarında bulunacağı bilirkişi kurulundan rapor alınarak, hasarlanan emtianın sovtaj değeri bulunup bulunmadığı, varsa tutarı konusunun değerlendirilmesi ve neticesine göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayanılarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın davalılar ..., ..., ..., ... ve ... yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar ..., ..., ..., ... ve ... yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 192,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7300, Karar No: 2020/5626, Tarih: 03.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/7300 E.  ,  2020/5626 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 53/1, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, olay günü gündüz vakti meskun mahal içi iki yönlü asfalt yolda sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet tipi araç ile dört yönlü kavşağa geldiği sırada kavşaktan geçiş yapmakta olan katılanların bulunduğu motosikletin geçişini beklemeden kavşağa girmesi neticesinde çarpışmaları şeklinde meydana gelen ve katılanlardan birinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, diğerinin ise kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 3 numaralı bendinin hükümden çıkarılması suretiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10274, Karar No: 2011/12860, Tarih: 27.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/10274 E.  ,  2011/12860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla )

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.05.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 22.02.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı yüklenici ..., savunmada bulunmamıştır.

Diğer davalı ..., iyiniyetli tapu maliki olduğunu, açılan davanın reddini istemiştir. Karşı davasında ise, tapu kaydına dayanarak elatmanın önlenmesi ve ecrimisil talep etmiştir.

Mahkemece, davacının dayandığı sözleşme adi yazılı olup, tapu kaydına değer verilmesi gerekeceğinden bahisle asıl davanın reddine karşı davanın ise tefriki ile ayrı bir esasa kaydına karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Davada, davalı yüklenicinin yaptığı 16.07.2005 tarihli temlik işlemine dayanılmıştır. Gerçekten, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile yüklenici arsa sahibine karşı kişisel hak kazanır. Koşulları yerinde ise, kazandığı kişisel hakkına dayanarak arsa sahibini bir şey vermeye veya yapmaya zorlayabilir.

Kişisel hak kazanan yüklenici, bu hakkını doğrudan arsa sahibine karşı ileri sürebileceği gibi, şahsi hakkını arsa sahibinin rızası gerekmeksizin ve ancak yazılı olmak koşuluyla (BK. m.162,163) üçüncü bir kişiye de temlik edebilir.

Kural, borç ilişkisinin sonucu olan edimin alacaklıya ifasıdır. Fakat hayat şartları, ticaret ve ekonomi gereksinmeleri, alacaklının ifayı beklemeden alacağını başkasına devretmesi veya borçlunun borcunu bir başkasına nakletmesi yollarının da açılmasını zorunlu kılmıştır. Somut olayda olduğu gibi, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde bina yapım işini borçlanan yüklenici, finans ihtiyacı duyar. Bu ihtiyaç, yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölüm veya bölümlerin onun tarafından daha inşaat aşamasında üçüncü kişilere satılarak veya satış vaadinde bulunularak karşılanabilir. Aslında arsa sahibinin, kural olarak BK m.364 uyarınca eserin tesliminde vermesi gereken arsa payını inşaat aşamasında yükleniciye devretmesi, yüklenicinin de bunun üçüncü kişilere temlik ederek finans sağlaması, arsa sahibinin yükleniciye kredi kullandırması demektir.

Bir tanımlama yapmak gerekirse, alacağın temliki; alacaklı ile onu devralan üçüncü şahıs arasında borçlunun rızasına ihtiyaç olmaksızın yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliğini taşıyan, şekle bağlı bir akittir. Alacağın temliki halinde, temlik eden önceki alacaklının dava konusu hak üzerinde tasarruf yetkisi kalmaz. Artık borçludan ifayı istemek yetkisi, yeni alacaklıya geçer. Ne var ki, bu gibi davalarda alacağın temlik edildiği iddiasının yükleniciye, temlik edilen alacak sebebiyle ifayı isteme yetkisi kazanıldığının ispatı ise arsa sahibine karşı yapılabileceğinden, hem yüklenicinin hem de yükleniciyle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalayan arsa sahibinin davada taraf durumunu alması gerekir. Denilebilir ki, arsa sahibi ile yüklenici arasında zorunlu dava arkadaşlığı vardır.

Bu anlatılanların sonucuna göre mahkemece öncelikle yapılması gereken iş, yüklenici davalıyla arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ilişkisi olan arsa sahiplerinin kimler olduğunu, sözleşmenin temin edilmesi suretiyle saptamak ve arsa sahipleri hakkında da dava açmak üzere davacıya mehil vermek, dava açılırsa eldeki dava dosyası ile birleştirmek, arsa sahibinin de savunma ve delillerini toplamak olmalıdır.

Burada belirtilmesi gereken diğer husus, temlik işlemi nedeniyle alacak ve ona bağlı olan bütün yan ve öncelikli hakların devralana geçtiğidir. Ne var ki, temlik yapılana kadar bundan haberdar olmayan borçlu (arsa sahibi), temlike vakıf olunca ifa talebinde bulunana (davacıya) hemen edimini yerine getirmek zorunda değildir. Çünkü Borçlar Kanununun 167.maddesi gereğince, ifaya muhatap olan arsa sahibi, temlik yapılmamış olsaydı temlik edene karşı ne gibi

def’iler ileri sürecekse, bunları temellük edene (davacıya) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Çünkü üçüncü kişi (davacı), yüklenicinin ifa etmediği borç miktarı kadar arsa sahibine karşı sorumludur. Kısaca tekrar vurgulamak gerekirse, yüklenicinin borcunu yerine getirmemesi veya eksik ya da kötü ifa sebebiyle arsa sahibi Borçlar Kanununun 81.maddesine dayanarak temlik alan üçüncü kişinin ifa talebini reddedebilir.

Mahkemenin bütün bu durumları incelemesi, yerinde keşif yaparak bilirkişilere inşaatı ve inşaatın geldiği fiziki seviyeyi belirtmesi, özet olarak da davacının arsa sahibinden ifa isteminde bulunup bulunamayacağını saptaması gerekir.

Yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, davacının ifa talebinde bulunabileceği sonucuna ulaşılırsa, bu takdirde de davalı ve karşı davacının hukuki durumunun Türk Medeni Kanununun 1023. ve 1024.maddeleri çerçevesinde değerlendirilmesi gerekecektir. Zira, davalı ve karşı davacı çekişme konusu taşınmazı 26.10.2006 tarihinde tapuda satın alan kişidir. Ancak davacı, davalıya tapuda yapılan satışın kazandığı şahsi hakkını bertaraf etmek amacıyla yapıldığını, başka bir deyişle tapuda malik olan davalının kötüniyetli olduğunu ileri sürmüştür.

Hukukumuzda kişilerin satın aldığı şeylerin ilerde kendilerinden geri alınabileceği endişesi taşımamaları, dolayısıyla toplum düzenini sağlamak düşüncesiyle satın alan kişinin iyiniyetinin korunması ilke olarak kabul edilmiştir. Bir tanımlama yapmak gerekirse, iyiniyetten maksat, hakkın doğumuna engel olacak bir hususun hak iktisap edilirken kusursuz olarak bilinmemesidir. Bu ilke, TMK m.1023.aynen “tapu kütüğündeki sicile iyiniyete dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur” şeklinde yer almış, tamamlayıcı madde niteliğindeki m.1024 ise “bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise, bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişi bu tescile dayanamaz” denilmiştir. Dairemizin kararlılık kazanan uygulamasında alacağı temlik alan kimsenin, tapu ile mülkiyet hakkı kazanan kişiye karşı mülkiyetin kötüniyetle kazandığını ileri sürmesi kural olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle de sorunun Türk Medeni Kanununun 1024.maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekecektir. Gerçekten kayıt malikinin, mülkiyeti kötüniyetle kazandığı ileri sürülmüşse, üçüncü kişinin ayni hakkın yolsuz olarak tescil edildiğini bilen veya bilmesi gereken şahıs olup olmadığına bakılması gerekir. Çünkü Türk Medeni Kanununun 1024.maddesi uyarınca, bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmişse, bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişilerin yolsuz olan bu tescile dayanma olanakları yoktur ve yasa ve uygulamadaki deyimiyle bağlayıcı

olmayan bir hukuki işleme dayanan ve hukuki sebepten yoksun bulunan tesciller yolsuz tescil sayılacağından, hakkı zedelenen üçüncü kişinin iyiniyetli olmayan malike karşı doğrudan doğruya şahsi hakkına dayanması mümkündür.

Mahkemece, bu konuda da hiçbir inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Yukarıda belirtildiği üzere davacının hem arsa sahibine ve hem de yükleniciye karşı iddiasını kanıtlaması halinde, davalı kayıt malikinin durumunun değerlendirilmesi için taraflardan delilleri sorulup saptanmalı, kayıt maliki davalının hukuki durumu TMK m.1023-1024 çerçevesinde incelenmelidir.

Bütün bu yönler üzerinde durulmaksızın, tapuda kayıt malikine karşı şahsi hakka dayanılamayacağından bahisle davanın yazılı olduğu şekilde reddi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5714, Karar No: 2009/6474, Tarih: 28.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/5714 E.  ,  2009/6474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 31.03.2009 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31.03.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, dava konusu taşınmazların maliki olan murislerinin isminin nüfus kaydına göre "..." olarak düzeltilmesi isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Taşınmazların kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet sahibinin isim, soyisim ve baba adının kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir. Bu nedenle de kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan bir başka kayıt mevcut ise istemin kabulü olanaklı değildir. Kayıt düzeltme davasının amacı malikin tapu kayıt bilgilerinin nüfus kayıtlarına uygun hale getirilerek tasarruf hakkının kullanılma sırasında doğabilecek sorunların giderilmesidir.

Somut olayda; istem hüküm altına alınarak kayıt malikinin ismi "..." olarak düzeltilmiş ise de dosyada mevcut nüfus kayıt bilgilerine göre

malikin ismi "Edvard" değil "Etuar"dır.

Belirtilen nedenle mahkemece verilen hüküm usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.05.2009 tarihinde oybirliği ile karar veriLdi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28999, Karar No: 2017/2693, Tarih: 07.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/28999 E.  ,  2017/2693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuklarla birlikte atılı suçlara katıldıkları iddiasıyla hakkında açılan davada mahkumiyet kararı verilen ve kararı temyiz eden sanık ... ile ilgili olarak UYAP sisteminden yapılan sorgulamada; Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/03/2012 gün ve 211 – 278 sayılı kararının aynı olaya ilişkin olmasına karşın eylemin geceleyin işlendiğine ilişkin delillerin neler olduğu denetime olanak verecek şekilde gösterilmeden 5237 sayılı TCK’nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması gerekçesiyle bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, söz konusu dosya getirtilip mümkünse birleştirilerek aksi halde onaylı sureti dosya arasına alınarak tüm ifade ve tutanaklar birlikte değerlendirilip sonucuna göre hırsızlık suçundan TCK'nın 143 ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan aynı Kanun'un 116/4. maddesinin uygulama koşallarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 07/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4102, Karar No: 2019/6344, Tarih: 06.11.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/4102 E.  ,  2019/6344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu taşınmaz ....sayılı parsel 1788 m2 yüzölçümü ve tarla vasfı ile tapuda davalılar adına kayıtlıdır.

Davacı vekili 29.05.2015 tarihli dilekçesi ile çekişmeli taşınmazın tamamının orman kadastrosuna göre orman sınırları içerisinde bulunduğunu belirterek parselin orman vasfı ile Hazine adına tescilini ve davalıların müdahalesinin men'ini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile parselin orman vasfında Hazine adına tescil edilmesine karar verilmiş müdahalenin önlenmesine yönelik talep ise reddedilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından harca yönelik temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 18.04.2001 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 6831 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastrosu vardır.

Mahkemenin gerekçeli kararının 7. bendinde davacıdan peşin alınan harcın mahsubuna ve bakiye kısmın tahsiline karar verilmiş ise de karar tarihinden sonra, 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile Orman Genel Müdürlüğü, 02/07/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince Orman Yönetiminin açtığı dava nedeniyle aleyhine harçlara hükmedilmesi hatalı olup bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple hükmün 7 nolu bendinin hükümden çıkarılarak yerine "peşin alınan harcın iadesine başka harç tayinine gerek olmadığına" ibaresinin yazılarak düzeltilmesine ve 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 06/11/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3356, Karar No: 2013/7877, Tarih: 18.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3356 E.  ,  2013/7877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya Ruh Bakımından Kendini Savunamayacak Kişiyi Öldürme

HÜKÜM : Beden veya Ruh Bakımından Kendini Savunamayacak Kişiyi Öldürme Suçundan TCK'nun 32, 57.maddeleri uyarınca Ceza Tertibine Yer Olmadığına ve Yüksek Güvenlikli bir sağlık kuruluşunda koruma ve tedavi altına alınmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Müsnet suçu işlediği kanıtlarla sübuta eren sanık ...'nın, suç tarihinde ceza ehliyeti bulunmadığına ilişkin Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu'nun 25.04.2012 günlü raporu gözönünde bulundurularak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 32 ve 57.maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbirine hükmedilmesine dair mahkeme kararı yasaya uygun olduğundan, katılanlar vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 18/12/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.