muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/266, Karar No: 2023/1067, Tarih: 19.01.2023

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm (1), (2) ve (3) numaralı bentlerinin sonuna "fazlaya ilişkin talebin usulden reddine, " ibaresinin eklenmesi,

Hüküm fıkrasının (9) numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine "680,00 TL arabuluculuk giderinin 7,00 TL'sinin davacıdan, bakiyesinin davalıdan alınarak Hazineye irat kaydına," ibaresinin yazılması,

Hüküm fıkrasının (10) numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine "Davacı tarafça yapılan 650,00 TL yargılama giderinin 643,5 TL'sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiyesinin davacı üzerinde bırakılmasına," ibaresinin yazılması,

Hüküm fıkrasının (11) numaralı bendinin sonuna "Davalı kendini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi yürürlükte bulunan uyarınca hesaplanan 96,10 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine," ibaresinin eklenmesi suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

19.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/566, Karar No: 2012/15447, Tarih: 17.12.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/566 E.  ,  2012/15447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 151/1, 152/2-a, 62, 50/1-f maddeleri uyarınca mahkumiyet, hapis cezasının 3 ay 10 gün süreyle kamu kurumunda temizlik işlerinde çalıştırma seçenek yaptırımına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığa verilen cezanın TCK'nın 152/2-a maddesi gereğince 1/2 oranında arttırılması sırasında hesap hatası sonucu fazla ceza tayini,

2- 5237 sayılı TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince hapis cezası seçenek yaptırıma dönüştürülürken kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar biçimde bir kamu kurumunda temizlik işleri yapmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında tayin edilen 4 ay hapis cezasının TCK'nın 152/2-a maddesi ile 1/2 oranında arttırılmasında verilen cezanın 6 ay hapis, TCK'nın 62. maddesi ile 1/6 oranında indirilmesinde ise sonuç hapis ezasının 5 ay hapse indirilmek ve hükümdeki "3 ay 10 gün" ibaresinin çıkartılarak yerine "2 ay 15 gün" ibaresinin, "Bir kamu kurumunda temizlik işleri yapması" ibaresinin çıkartılarak yerine "kamuya yararlı bir işte" ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1185, Karar No: 2006/5426, Tarih: 29.05.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/1185 E.  ,  2006/5426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı sigortalılık başlangıç tarihinin 16.8.1977 olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, Davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 16.08.1977 tarihi olduğunun tesbiti ile 23.09.2004 tarihinde kuruma emeklilik talebi nedeni ile yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tesbitini istemiştir. Mahkemece, davacının 23.09.2004 tarihini takip eden ay başı olarak yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tesbitine karar verilmiş ise de, varılan bu sonuç usul ve yasaya uygun değildir.

Dosya içerisindeki 23.09.2004 tarihli dilekçesi ile davacının emekliliğe hak kazanıp kazanmadığının bildirilmesi için Sosyal Sigortalar Genel Müdürlüğü İzmir sigorta il müdürlüğüne müracaatta bulunduğu, daha sonra 06.01.2005 tarihli emeklilik tahsis talep dilekçesi ile müracaatta bulunduğu anlaşılmaktadır.

506 sayılı yasanın 62/1 maddesi uyarınca, sigortalının yaşlılık aylığı için kuruma müracaat ettiği tarihi takip eden ay başından itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazanacağına ilişkin düzenleme karşısında davacının emeklilik talep dilekçesini verdiği 06.01.2005 tarihini takip eden ay başından itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tesbiti gerekir. Halbuki mahkemece yaşlılık aylığı talebini içirmeyen bilgi edinmek amacı ile verilen 23.09.2004 tarihli tahsis ön hazırlık dilekçesine göre karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerden dolayı hüküm fıkrasın birinci bendinin tamamen silinerek, yerine ‘Davacının hizmet başlangıcının 16.08.19977 olarak tesbiti ile başvuru tarihi olan 06.01.2005 tarihini takip eden ay başı olan 01.02.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının TESBİTİNE,’ tarih ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 29.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7547, Karar No: 2014/8128, Tarih: 28.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/7547 E.  ,  2014/8128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS., özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 25/03/2011 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 28/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14496, Karar No: 2017/10903, Tarih: 21.12.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/14496 E.  ,  2017/10903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/10/1979 tarihinden itibaren 60 gün süre ile ... Bölge Döner Sermaye İş. Müd'de çalıştığının ve sigorta başlangıç tarihinin 01/10/1979 olarak tespiti ile bu hizmetlerinin diğer hizmetleri ile birletirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 21/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/34710, Karar No: 2013/3430, Tarih: 28.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/34710 E.  ,  2013/3430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında kasten işlenmiş bir suçtan dolayı hapis cezasının kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmamasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden karar başlığında suç yeri ve zaman dilimi gösterilmemiş ise de;karar içeriğinde suç yeri ve zaman dilimi belirtildiğinden ve bahse konu eksikliklerin mahallinde ikmal edilebilebilmesi mümkün olduğundan; ayrıca her ne kadar temyizi kabil olan kararın itiraza tabi olduğu gösterilmişse de, sanığın yasal süresi içinde temyiz hakkını kullandığı ve herhangi bir hak kaybına uğramadığı anlaşıldığından, tebliğnamenin bozma istemli 3 ve 4 no'lu görüşlerine iştirak edilmemiştir.

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tekerrüre esas alınan suçun tarihinin sonraya ait olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince; tekerrür uygulaması ile ilgili kısmın hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/1/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11155, Karar No: 2017/695, Tarih: 01.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/11155 E.  ,  2017/695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yere ait 1956, 1988 ve 2002 tarihli memleket haritalarının elde edildiği hava fotoğrafının dosyaya getirtilmesi,

2-Yukarıda belirtilen belgeler getirtildiğinde dava dosyası keşifte dinlenen fen ve orman bilirkişisine verilerek, taşınmazın ve çevre taşınmazlarla birlikte konumunun hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazın niteliğinin, bitki örtüsünün, ağaçlar var ise, yaşı, cinsi, dağılımı ve kapalılık oranının, tasarruf edilen yerlerden olup olmadığının, tasarruf sınırlarının ve kullanım durumunun bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi suretiyle ayrıntılı anlatımı içeren imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 01/02/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8770, Karar No: 2019/1695, Tarih: 20.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8770 E.  ,  2019/1695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmalarında, şirketin kağıt üzerinde yetkilisi göründüğünü, fiilen şirket işleriyle ilgilenmediğini, fatura düzenlemediğini, vekaletname verdiğini, kendisine bu işlemleri ... ve ... isimli şahısların yaptırdığını beyan etmesi, şirketin diğer ortağı olan ...'ın vergi müfettişine, şirketi ... isimli kişinin sahte fatura düzenlemek için kurduğunu, muhtelif dönemlerde şirket ortağı ya da yetkili olarak görünen ... İrgi, ... ve ... isinli şahısları hiç tanımadığını beyan etmesi; suça konu faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının yapılan bilirkişi incelemesiyle tespit edilmesi; sanık hakkında aynı şirkete ilişkin 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davası sonucunda verilen aynı mahkemenin 27.04.2012 tarih, 2009/493 Esas, 2012/769 Karar sayılı beraat hükmünün, Dairemizin 25.10.2017 tarih, 2016/4349 Esas, 2017/7154 Karar sayılı ilamı ile bozularak iade edildiği ve sanık ...'ün süresinden sonraki temyiz isteminin reddedilerek hakkındaki 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmünün kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; savunmada adları geçen ... ve ... ile sanıkla birlikte şirket ortağı görünen ...'ın, Vergi Müfettişine verdiği beyanda adı geçen ...'in ve suça konu faturaları kullandığı tespit edilen mükelleflerin tanık sıfatıyla beyanlarının tespit edilmesi, faturaları kullanan mükelleflerden faturaları hangi ticari ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması; gerekli görülmesi halinde faturalardaki yazı ve imzaların şirketle fiilen ilgilendiği beyan edilen şahıslara ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan ve bozularak iade edilen dava dosyasının akıbetinin araştırılarak, bu dava ile birleştirilip delillerin birlikte değerlendirilmesi, birleştirme mümkün olmadığı takdirde dava dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesinden sonra toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de,

2- Kabule göre de,

a)İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 06/11/2013 tarih, 2013/38027 E. sayılı iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, “sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, kararın gerekçesinde de sübutu kabul edilen eylemler sahte fatura düzenleme olarak belirlendiği halde, hüküm fıkrasında "sahte fatura kullanmak" denilmek suretiyle hükmün karıştırılması,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 20.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/43110, Karar No: 2022/8342, Tarih: 24.03.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/43110 E.  ,  2022/8342 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Tehdit suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1. maddesinin ikinci cümlesi, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin ... tarihli ve ... sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında;

"Dosya kapsamından, sanığın katılanı otları yakacağından bahisle tehdit ettiği, sonrasında katılana ait hasat edilmiş yulafı ateşe verdiği, tehdit olayının mala zarar verme kastını ortaya koyduğu, sanığın mala zarar verme eylemini de gerçekleştirdiği, bu durumda sanığın sözlerinin mala zarar verme eylemine ilişkin olduğu, müstakil olarak tehdit suçunu oluşturmayacağından bahisle beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli ... gün ve ...sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde: “Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” denilmek sureti ile tehdit suçunun yaşama hakkına, vücut bütünlüğüne veya cinsel dokunulmazlığa yönelebileceği belirtilmiş, aynı maddenin ikinci cümlesinde ise: “Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikayeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.” şeklinde, tehdidin birinci cümlede sayılanlar dışındaki sair bir değere yönelik olması durumu yaptırım altına alınmıştır.

Anılan Kanun'un 151. maddesi ise "Başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkan, tahrip eden, yok eden, bozan, kullanılamaz hale getiren veya kirleten kişi, mağdurun şikayeti üzerine, dört aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır" şeklinde hüküm içermektedir.

Anılan Kanun'un 151. maddesi ise "Başkasının taşınır veya taşınmaz malını kısmen veya tamamen yıkan, tahrip eden, yok eden, bozan, kullanılamaz hale getiren veya kirleten kişi, mağdurun şikayeti üzerine, dört aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır" şeklinde hüküm içermektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; katılan ...'un, sanık ...'e ait arazide resmi olmayan anlaşmalarına göre ekim işi yaptığı, bir süre sonra aralarında anlaşmazlık çıktığı, olay günü de arazide yaşanan tartışma sırasında, sanığın katılana "otu toplayamazsın, toplarsan yakacağım" şeklinde sözler sarf edip, ardından katılana ait otlar ile mahsule yakarak zarar vermesi şeklinde gelişen olayda, sanığın tehdit suçunu oluşturduğu kabul edilen sözleri ile mala zarar verme eyleminin, birbiri ardına, ani ve kesintisiz şekilde gerçekleştirilmesi nedeniyle, sarf edilen sözlerin, mala zarar verme suçuna ilişkin kastı ortaya koyan irade açıklaması niteliğinde olduğu ve bu nedenle sanığın tehdit kastıyla hareket etmediğinin anlaşılması karşısında, sanığın tehdit suçundan beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesinde isabet bulunmamıştır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Kanun yararına bozma istemine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede yer alan düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Tehdit suçundan sanık ... hakkında kurulan,...Asliye Ceza Mahkemesi'nin ...tarihli ve ... sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Hükümdeki hukuka aykırılık, sanığa verilen cezanın kaldırılmasını gerektirmekle, 5271 sayılı CMK’nın 309/4-d maddesi gereğince, sanığın tehdit suçundan, CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca BERAATİNE,

3-Dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, ...tarihinde oy birliğiyle karar verildi.