muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13479, Karar No: 2019/54, Tarih: 14.01.2019

Somut olaya gelince; davacının fotoğrafı yayınlanmak suretiyle yapılan haberin başlığı altında, fotoğrafların üzerinde ve yanında yer alan ifadeler ve yazının bütünü değerlendirildiğinde; bir gün önce davacının imtiyaz sahibi olduğu gazetede yayınlanan haberin eleştirisine yer verilmekle birlikte, davacıyı cemaat üyeliğiyle ve cemaate yardım etmekle suçlayıcı ifadelere de yer verildiği, yazının amacı dışına çıkılarak haberin veriliş şekline göre öz ile biçim arasındaki dengenin bozulduğu, eleştiri sınırlarının aşıldığı ve davacının kişilik haklarına saldırının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Şu durumda, yayının hukuka aykırı olduğu benimsenerek davacı yararına dosya içeriğine uygun şekilde bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu hususlar gözetilmeden yanılgılı gerekçeyle istemin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/01/2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.14/01/2019
Yargıtay — Esas No: 2014/6377, Karar No: 2015/2089, Tarih: 07.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/6377 E.  ,  2015/2089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık mağdur öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin suç vasfına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, Ancak;Sanık mağdur bıçakla batın sol ön alt duvarından, göğüs sol taraf 4. interkostal aralıkta ön aksiler hat ile 6. intekostal hat seviyesinde olmak üzere üç yerinden göğüs bölgesindekiler hemotoraksa neden olacak ve hayati tehlike meydana getirecek şekilde yaraladığı olayda; teşebbüs nedeni ile 9 ila 15 yıl arasında ceza öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, 14 yıl hapis cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 07/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/404, Karar No: 2010/974, Tarih: 04.02.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/404 E.  ,  2010/974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.05.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali, kıyı olarak terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20.10.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanunun 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 04.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21555, Karar No: 2012/22905, Tarih: 29.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/21555 E.  ,  2012/22905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... ile katılan ...'nın suç tarihi öncesinde aynı sınıfta öğrenci ve arkadaş oldukları, 13 Ocak 2001 ile 17 Ocak 2001 tarihleri arasında katılanın evden kaçtığı, katılanın ailesinin nerde olduğunu öğrenmek için sanık ...'yı aradığı ve sanık ...'nın katılanın ailesinin zorlaması ile ağlayarak katılan ...'ın yerini söylediği, bu kaçma olayı sırasında katılanın ailesi Gülhan'ın odasında sanık ...'nın yazdığı katılanı tehdit içerikli sözlerin olduğu bir mektubun varlığından söz ettikleri, ancak mektubu olay kapansın diye yırttıklarını iddia etmişler, sanık ... katılanın Antalya'da bulunan erkek arkadaşının yanına gittiğini savunmuş, katılan ise lise 2.sınıfta iki tane zayıfı olduğunu, sanık ...'nın kendisine "annen sana çok kızar okula da göndermeyebilir evden kaç" diyerek korkuttuğunu, Ayça'ya "param yok nasıl kaçacağım" dediğinde Ayça'nın evde hiç mi altın yok dediğini, kendisininde altın künyeyi Ayça'ya götürdüğünü bozdurup 25.00 veya 20.00 TL verdiğini ifade etmiş, katılanın ailesinin okul yeni döneme başladığında katılanın kaydını başka okula aldırdıkları 31.07.2001 tarihinde katılan ...'ın sanık ...'dan şikayetçi olduğu, çünkü katılanın annesinin evde yatak odasında karyolanın altına sakladığı üç burmalı iki adet bilezik ve 35.00 TL paranın olmadığını şikayet öncesi fark ederek, katılana bilezik ve parayı ne yaptığı sorulunca sanık ...'nın kendisini dağa kaldırmakla ve erkek arkadaşlarını peşine takmakla tehdit etmesi nedeniyle ona verdiğini söylemiş, ardından da sanık ... hakkında uzun süre sonra tekrar kendisinden yine tehditle para istediğini ileri sürerek şikayetçi olmuş, bunun üzerine kollukça tertibat alınarak sanığa verilecek 100.00 TL'nin de seri numaraları saptanarak buluşma yeri belirlenmiş, katılan buluşma yerine gelen sanıkla yarım saate yakın konuşup, önce parayı bacaklarının arasına sıkıştırmış, ardından para sanık tarafından alınıp cebine konduktan sonra kollukça sanık yakalanmış, sanık aşamalardaki savunmasında katılan ile okuldan ayrıldıktan sonra görüşmediklerini, 31.07

.00 TL'nin de seri numaraları saptanarak buluşma yeri belirlenmiş, katılan buluşma yerine gelen sanıkla yarım saate yakın konuşup, önce parayı bacaklarının arasına sıkıştırmış, ardından para sanık tarafından alınıp cebine konduktan sonra kollukça sanık yakalanmış, sanık aşamalardaki savunmasında katılan ile okuldan ayrıldıktan sonra görüşmediklerini, 31.07.2001 günü katılanın kendisini arayıp tehdit ettiğinden söz ederek bu işi bitirelim gibi tuhaf şeyler söylediğini, annesi yanında olduğu için rahat konuşamadığını, ne olduğunu anlamak için katılanın buluşma teklifini kabul ettiğini, buluşma yerinde katılanın kendisini parayı alması için ikna etmeye çalıştığını hatta bacağının arasına sıkıştırıp bu parayı evde saklayamayacağını, annesinin kendisini öldüreceğini söyleyip almasını istemesi üzerine aldığını, daha öncesinde ise katılandan zorla bilezik ya da para almadığını savunmuş, sanığın aşamalardaki katılandan zorla para veya bilezik almadığına ilişkin savunmasının aksine katılanın para ile bileziklerin alındığını ailesi fark edene kadar uzun süre kimseye bir şey söylememesi, altın ve paranın alındığının ailesi tarafından öğrenilmesinden sonra şikayetçi olması, katılanın kaçırıldığını düşünen ailenin bu konudaki kanıt niteliğindeki mektubu yakmaları gibi katılan ile anne, baba, kardeşleri ve dayısı olan tanıkların katılan ile sanık arasında Ocak ayında başlayan sürece dair hayatın olağan akışını uymayan anlatımları dışında hükümlülüğüne yeter, kesin, inandırıcı, somut ve hukuka uygun kanıtlar bulunmadığı mevcut kuşkunun sanık yararına yorumlanması gerektiği gözetilmeden, beraati yerine yazılı biçimde hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanık ... savunmanı ile katılan ... vekilinin temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7244, Karar No: 2015/7588, Tarih: 08.12.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/7244 E.  ,  2015/7588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : 2313 sayılı Kanunun 23/son, TCK'nın 62, 50/1-f, 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet, 10 ay süre ile temizlik hizmetinde kamuya yararlı olarak çalıştırılması seçenek yaptırımı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında tayin olunan hapis cezası TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince seçenek yaptırıma dönüştürülürken kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar biçimde "temizlik hizmetinde" çalıştırılmasına karar verilmesi,

2- Adli Tıp Kurumu ... Grup Başkanlığı'nca suç konusu uyuşturucudan alınan numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. paragrafındaki "temizlik hizmetinde" ibaresinin çıkartılması ve hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin bölümünde de “kenevir” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve Adli Tıp Kurumu ... Grup Başkanlığı'nca alınan numunenin” ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/46171, Karar No: 2013/5843, Tarih: 18.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/46171 E.  ,  2013/5843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ara dinlenmeler karşılığı fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 3.000.00 TL'nin 2822 sayılı yasanın 61/son maddesi gereği işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı,davalı Belediyeye ait Otobüs İşletme Müdürlüğünde şoför olarak çalıştığını, 14/09/2006 tarihinde emekli olduğunu, işyerinde iki vardiya halinde çalışıldığını, 1.vardiyanın 05:00’de otobüs işletmesinde olup ilk durağa gittiğini, saat 06:00’da servise çıkıp ara vermeden saat 13:00’e kadar çalıştığını, 2. vardiyanın saat 13:00’de hat üzerinden arabayı alıp hiç ara vermeden 20:30-21:30’a kadar çalıştığını, İşyerinde uygulanmakta olan TİS 18 maddesinde Otobüs işletmesinde çalışan şoförlerin işin gereği olarak ara verilmeden çalıştırılması halinde ileri bir günde mutlaka dinlendirilir, denilmesine rağmen dinlendirilmeden çalıştırıldığını, Karayolları Trafik Kanununda 24 saatlik sürede toplam 9 saatten ve devamlı olarak 4,5 saatten fazla araç kullanılmasının yasaklanmasına rağmen her gün 8 saat ara vermeden araç kullandığını, bu sebeple ara dinlenmeler karşılığı ücretini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı,Otobüs İşletmesinde çalışan şoförlerin sabah 06:00’den 07:03’e kadar devam eden farklı saat aralıkları ile ilk kalkış yerine gelerek işe başladığını, zaman tarifelerine göre saat 06:00 ve 07:03 arasında bir zaman aralığında işe başlayan şoförün minimum 12:30, maksimum 13:30’da görevini diğer vardiyaya devrettiğini, diğer vardiya çalışanlarının ise minimum 19:24, maksimum 21:00’de görevini bitirerek işletmeye dönmekte olduğunu, bu süreler ve zaman tarifesi göz önüne alındığında şoförlerin günde ortalama 6 saat ile 8 saat arasında değişen sürelerde çalıştığını, haftalık 44 saatlik çalışma süresinin aşılmasının söz konusu olmadığını, Şoför talimatnamesinde son durağa 10 dakikadan önce gelinmeyeceği belirtilerek şoförlere bir gidişlik her seferde 10 dakika ihtiyaç molası verildiğini, İş Yasası gereği 4 saatten 7,5 saate kadar çalışmada günlük yarım saat, 7,5 saatten çok süren işlerde 1 saat ara dinlenmesi verilmesi gerektiğini ancak bu sürenin iklim, mevsim, o yerdeki gelenekler ve işin niteliği göz önünde tutularak sözleşmeler ile aralı olarak kullanılabileceğini, ara dinlenmelerinin çalışma süresinden sayılmayacağını, Haftalık İş Günlerine Bölünemeyen Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 7. maddesinde hareket halindeki taşıtlarda çalışan işçilerin ara dinlenmeleri genel olarak duraklama yerlerinde verilir

denildiğini, şoförlerin çalışma saatlerinden sayılan ara dinlenmeler ile birlikte günlük çalışma saatinin 7,5 saatten oluştuğunu, ara dinlenmeler çalışma saatinden sayılmayacağı için ara dinlenme ücreti şeklinde bir talep olamayacağını, davacının taleplerine karşı zamanaşımı definde bulunduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar,tanık anlatımları ve dosya içindeki bilgi ve belgeler uyarınca, Toplu İş Sözleşmesinde ara dinlenme süresi düzenlenmiş olup, ancak bu sürede çalışılması halinde ücret ödeneceği ayrıca belirtilmediği için ara dinlenmedeki çalışma süresi fazla mesai kabul edilerek bilirkişi raporu uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı Davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda,mahkemece toplanan deliller hüküm kurmaya elverişli değildir.

Davalı ... ile husumeti bulunan davacı tanıklarının beyanları esas alınarak sonuca gidilmesi isabetsizdir.

Davalı resmi kurum olup, kurum kayıtları ve özellikle otobüslerin güzergahlarına ilişkin çizelgeler dikkate alınarak ve gerekirse mahallinde keşif yapılarak davacının herhangi bir alacağının bulunup bulunmadığının tespiti gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6267, Karar No: 2013/6663, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/6267 E.  ,  2013/6663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davalı ...'na dava dilekçesi ile duruşma gün ve saatini bildirir davetiyenin, aynı adreste ikamet ettiği belirtilerek annesi ...'na tebliğ edildiği anlaşılmakla dava tarihinde ve tebligatın yapıldığı 13.08.2008 tarihinde davalı ...'nun annesi ... ile aynı çatı altında oturup oturmadığının araştırılarak sonucu gösterir belgenin dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15178, Karar No: 2013/3426, Tarih: 08.03.2013

**14. Hukuk Dairesi         2012/15178 E.  ,  2013/3426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tük.Mah.Sıf.)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.05.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.03.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alan davacının tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise tazminat taleplerine ilişkindir.

Davalılar, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Davalılar arasındaki noterde onaylama suretiyle düzenlenen 29.06.2005 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde arsa sahibi şirketin adresi “... İnşaat Ltd. Şti. ... sokak no:7/3 .../...” olarak gösterilmiştir. Dava dilekçesi bu adrese tebliğe çıkartılmış, görevli memur tarafından muhatap şirketin adresten taşınarak ayrıldığından söz edilmek suretiyle mahkemeye geri çevrilmiştir. Bundan sonra davalıya dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir tebligat gönderilmiş, aynı adrese gönderilen bu tebligat davalı arsa sahibi şirkette yapılmıştır. Bir şirketin sözleşmedeki adresten taşınarak ayrıldığı saptandıktan sonra, yapılması gereken iş ya 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre işlem yapmak veya adresinden taşınarak ayrıldığı saptandığından ticaret sicil müdürlüğünden taşındığı adresi sormak ve tebligatı o adrese yapmak olmalıdır. Mahkemece bu şekilde bir işlem yapılmadan, yöntemine uygun tebligat yapılmış ve taraf teşkili tamamlanmış gibi yargılamaya devam edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 27. maddesine göre davanın taraflarının hukuki dinlenme hakkı bulunmaktadır. Bu hak ile davanın taraflarına, yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunması, açıklama ve ispat hakkı tanınmıştır. Oysa davalıya yapılan tebligat bu konuya ilişkin yasa hükümlerine uygun değildir. Kısaca, davalı arsa sahibi şirket hukuki dinlenme hakkını kullanamamış, yargılamada taraf teşkili sağlanmadan hüküm tesis edilmiştir.

Kararın, taraf teşkilindeki eksiklik ve hukuki dinlenme hakkının tanınmaması nedenleriyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 08.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10558, Karar No: 2016/14447, Tarih: 01.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/10558 E.  ,  2016/14447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet süreleri ile prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, feri müdahil vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/9. maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

İnceleme konusu davada; davacı, davalıların yanında 01.02.2007-12.09.2011 tarihleri arasında çalıştığının tespitini talep etmiştir. Mahkemece, ilamında yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne dair hüküm kurulmuş ise de, dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Davacının çalışmasının gerçekliği ve süresinin belirlenebilmesi amacıyla; talep konusu dönemde davacının çalıştığı taksi durağında çalışan diğer şoförler tespit edilerek tanık olarak beyanlarına başvurulmalı, belediye zabıtası tarafından yapılmış denetim tutanakları olup olmadığı sorularak varsa getirtilmeli, görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu yeterince araştırılmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, feri müdahil vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 01.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.