muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2600, Karar No: 2014/2561, Tarih: 13.03.2014

Dava; kadastro tespitine itiraza ilişkindir. Çekişmeli ... ada 1 parsel sayılı taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 2 katlı kargir ev ve arsası vasfıyla davalı R.. D.. adına tespit edilmiştir. Davacı İ.. K.., çekişmeli taşınmazın mera vasfında olduğu ve kadimden beri kullandığı yolun da çekişmeli taşınmaz içerisinde kaldığı iddiasıyla dava açmış, kadim yolun paftasında gösterilmesini ve taşınmazın diğer bölümlerinin ise mera olarak sınırlandırılmasını istemiştir. Davalı, davacının iddialarının doğru olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, çekişmeli ... ada 1 parsel sayılı taşanmazın fen bilirkişi raporunda sarı renkli kalem ile gösterilen 929.13 metrekarelik bölümün tespitinin iptali ile haritasında yol olarak gösterilmesine, çekişmeli parselin mera olduğuna yönelik istemin ise reddine ve çekişmeli parselin davalı R.. D.. adına tesciline karar verilmiş ise de; yapılan değerlendirme ve varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemiştir. Köy halkından olan davacının çekişmeli taşınmazın bir bölümünün yol olarak gösterilmesi için dava açmakta aktif dava ehliyeti bulunmaktadır. Ancak meraların mülkiyeti Hazineye, yararlanma hakkı ise ilgili köy ya da belediye tüzel kişiliğine ait olduğuna göre özel mülkiyete konu olduğu belirtilerek gerçek ya da tüzel kişiler adına tespit veya tescil edilen taşınmazlar hakkında, mera iddiası ile (mülkiyete ilişkin) dava açma hakkı da Hazine ve ilgili tüzel kişiliğe ait olup, gerçek kişilerin bu konuda dava açma ehliyetleri bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, somut olayda; gerçek kişi davacının taşınmazın mera vasfında olduğu iddiası ile açtığı davanın, aktif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesi ile reddi gerekirken, esasa girilerek yazılı gerekçelerle red kararı verilmesi isabetsizdir. Öte yandan; her ne kadar davacının çekişmeli taşınmazın bir bölümünün yol olarak gösterilmesi istemi ile dava açma ehliyeti bulunmakta ise de; dosya içerisinde bulunan 03.11.2011 tarihli fen bilirkişisi raporunda, yol iddiası ile davaya konu edilen bölümün çekişmeli ... ada 1 parsel sayılı taşınmaza dahil olmadığı ve kadastro çalışmaları sırasında paftasında yol olarak bırakıldığı anlaşılmakta olup, bu bölüm yönünden davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hem hükümde hem de infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, davacı İ.. K.. ve davalı R.. D.. vekilinin temyiz itirazları açılan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 13.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7666, Karar No: 2014/383, Tarih: 13.01.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/7666 E.  ,  2014/383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkin davadan dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 07/11/2012 gün ve 2012/11844 - 2012/12193 sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek, 1944 tarihli hava fotoğrafı stereoskopik alet ile üç boyutlu olarak incelemeye tâbi tutularak, dava konusu 113 ada 11 parsel sayılı taşınmaz üzerinde görülen ağaçların cinsi, dağılımı, kapalılık oluşturup oluşturmadığı konusunda kendilerinden açıklamalı müşterek imzalı ek rapor alınarak, bu dosya içine konulması,

İade kararı ile iade kararı gereğince bilirkişilerin sunacakları rapor bizzat mahkeme hâkimi tarafından titizlikle incelenerek dava ekonomisine aykırı düşecek şekilde yeniden yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin yukarıda belirtilen eksikliklerin bütünü ile yerine getirilmesinin sağlanması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 13.01.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23078, Karar No: 2014/6235, Tarih: 19.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/23078 E.  ,  2014/6235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fethiye 3. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :21.03.2013

NUMARASI :Esas no:2011/852 Karar no:2013/128

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından manevi tazminatın miktarı, maddi tazminat ve nafakalar yönünden; davalı (koca) tarafından ise kadın lehine hükmedilen manevi tazminat, buna esas alınan kusur belirlemesi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının kusura ve vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

a)Davacı, 9.10.2012 tarihli dilekçesiyle davalıdan 50.000 TL. tazminat talep etmiş, gerektirici sebep olarak hem gördüğü eziyetlere hem de mevcut menfaatlerin zedelenmiş olmasına dayanmıştır. Bu halde, talep edilen miktar, hem maddi, hem de manevi tazminatı kapsamaktadır. O halde; talep edilen miktarın ne kadarlık kısmının maddi, ne kadarının da manevi tazminat olduğu hususunda davacıdan Hukuk Muhakemeleri Kanununun 31'nci maddesi çerçevesinde açıklama istenip, yapılacak açıklamaya göre maddi ve manevi tazminat takdiri gerekirken, miktara ilişkin bu belirsizlik giderilmeden hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

b)Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı (kadın) yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

c)Davacı, 3.2.2012 tarihli dilekçesinde boşanma talebini yineledikten sonra kızı ve kendisi için aylık 450 TL. nafaka talebinde bulunmuştur. Dava dilekçesinde çocuk için 150 TL. nafakaya hükmedilmesini istediğine göre, sonradan verilen 3.2.2012 tarihli dilekçede yer alan nafaka talebinin çocuk için talep edilenin üstünde kalan bölümünün boşanmadan sonra yoksulluk nafakası niteliğinde olduğu kabul edilmelidir. Bu bakımdan davacının yoksulluk nafakası talebi mevcuttur. Öyleyse davacının bu talebi hakkında bir hüküm kurulması gerekirken, bu hususun nazara alınmaması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. maddenin (a, (b) ve (c) bentlerinde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, (a) bendindeki bozma sebebine göre tarafların manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, kocanın diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarının yukarıda l. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.03.2014 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2015/24521, Karar No: 2015/35075, Tarih: 10.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/24521 E.  ,  2015/35075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALIKESİR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/06/2015

NUMARASI : 2014/627-2015/370

Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı işyerinde portföy yetkilisi olarak çalıştığını, 24/09/2014 tarihinde davacının performans düşüklüğü gerekçe gösterilerek iş akdinin feshedildiğini, 24/09/2014 tarihinde de fesih ihbarının davacıya tebliğ edildiğini, davacının, davalı işyerinde çalıştığı dönem boyunca birçok hedefini başarı ile tamamladığını, davalı işveren tarafından davacının iş akdinin kötü niyetli olarak feshedildiğini iddia ederek işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının performans değerlendirmesinin incelenmesinde, 2013-02 ara dönemde %75 performans gösterdiği, 2013-03 yıl sonunda % 74,95 oranında performans gösterdiği, 2014-02 ara dönemde ise % 67,75 oranında performans gösterdiği, bu da açıkça davacının performans verilerinin yetersiz olduğunun göstergesi olduğu, davalı banka ile imzalanan sözleşmenin 4 ve 14 maddeleri ile 4857 Sayılı İş Kanununun 17. ve 18. maddeleri uyarınca davacının performans yetersizliği nedeni ile 24/09/2014 tarihinde sözleşmenin haklı nedenle fesih edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18’nci maddesinin 1. fıkrasına göre, işveren, iş sözleşmesini işçinin davranışlarından kaynaklanan nedenlerle geçerli olarak feshedebilir. İş Kanunu’nun gerekçesinde hangi hallerin işçinin yetersizliği nedeniyle geçerli fesih hakkı bahşedeceği örnek kabilinden sayılmış olup bunlar; ortalama olarak benzer işi görenlerden daha az verimli çalışma; gösterdiği niteliklerden beklenenden daha düşük performansa sahip olma, işe yoğunlaşmasının giderek azalması; işe yatkın olmama; öğrenme ve kendini yetiştirme yetersizliği; sık sık hastalanma; çalışamaz duruma getirmemekle birlikte işini gerektiği şekilde yapmasını devamlı olarak etkileyen hastalık, uyum yetersizliği, işyerinden kaynaklanan sebeplerle yapılacak fesihlerde emeklilik yaşına gelmiş olma hallerdir. Kanunun gerekçelerinde ifade olunan yetersizlikten kaynaklanan sebepler dışında, işçiyle yapılan iş sözleşmesi, işyeri personel yönetmeliği, kurumsal çalışma ilkeleri veya işyerine özgü performans değerlendirme kriterlerinde yer alan işçinin verimliği ile ilgili beklentilerin karşılanamaması halinde de geçerli sebeple fesih uygulanabilir.

Performans, en basit tanımıyla verimliliğin ölçülmesidir. İşçinin iş sürecinde harcadığı ve işin üretimine kattığı emeğin ka­litesi ve düzeyi, işçinin performansını oluşturur. Birim zamanda işçinin harcadığı emeğin sonucu olan üretimin düzeyi ise işçinin verimliliğini gösterir. Başka bir anlatımla performans, iş sürecinde yer alan eme­ğin bir boyutu, verimlilik ise birim zamanda harcanan emeğin sonucudur. Buna göre performansı yüksek olan işçinin verimlilik düzeyinin de yüksek olması beklenir.

İşçinin performans ve verimlilik sonuçlarının geçerli bir nedene dayanak olabilmesi için objektif ölçütlerin belirlenmesi zorunludur. Performans ve verimlilik standartları işyerine özgü olmalıdır. Objektiflik ölçütü o işyerinde aynı işi yapanların aynı kurallara bağlı olması şeklinde uygulanmalıdır. Performans ve verimlilik standartları gerçekçi ve makul olmalıdır. Performans ve verimlilik sonuçlarına dayalı geçerli bir nedenin varlığı için süreklilik gösteren düşük veya düşme eğilimli sonuçlar olmalıdır. Koşullara göre değişen, süreklilik göstermeyen sonuçlar geçerli neden için yeterli kabul edilmeyebilir. Ayrıca performans ve verimliliğin yükseltilmesine dönük hedeflere ulaşılamaması tek başına geçerli neden olmamalıdır. İşçinin kapasitesi yüksek hedefler için yeterli ise ancak işçi bu hedefler için gereken gayreti göstermiyorsa geçerli neden söz konusu olabilir.

Diğer taraftan, performans değerlendirilmesinde objektif olabilmek ve geçerli nedeni kabul edebilmek için, performans değerlendirme kriterleri önceden saptanmalı, işçiye tebliğ edilmeli, işin gerektirdiği bilgi, beceri, deneyim gibi yetkinlikler, işyerine uygun davranışlar ve çalışandan gerçekleştirmesi beklenen iş ve kişisel gelişim hedeflerinde bu kriterler esas alınmalıdır. Bir başka anlatımla, çalışanın niteliği, davranışları ve sonuçta ulaştığı hedef önemli olmaktadır. Bu kriterler çalışanın görev tanımına, verimine, işverenin kurumsal ilkelerine, uyulması gereken işyeri kurallarına uygun olarak objektif ve somut olarak ortaya konmalı ve buna yönelik performans değerlendirme formları hazırlanmalıdır. İşyerine özgü çalışanların performansının değerlendirileceği, Performans Değerlendirme Sistemi geliştirilmeli ve uygulanmalıdır

İşçinin, deneme süresi de belirli (ki bu en az altı ay olmalı)bekleme süresi içinde saptanan mesleki özelliklerine dayanarak, bu süreden sonra performans ve verim düşüklüğü nedeniyle iş sözleşmesi feshedilirse bu geçerli neden olarak kabul edilemez. Yani bu süre içinde işçinin çalışma standartları ve mesleki özellikleri daha sonraki performans ve verimlilik ölçümü bakımından işverenin kabul ettiği sınırlar olarak dikkate alınır. Ancak bu sınırların altına düşülmesi ve bunun süreklilik göstermesi halinde geçerli neden doğabilir. İşveren, bu sınırların üstünde bir performans ve verimlilik beklentisinde haklı olduğunu ileri sürüyorsa, bu beklentiyi doğrulayacak eğitim ve iş koşullarının iyileştirilmesi gibi performans artırıcı olanakları sağladığını da kanıtlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş akdi performansı nedeniyle feshedilmiş ise de dosya arasında bulunan performans değerlendirme kriterlerinin objektif olarak ölçülebilir olmadığı ve izleme sürecine alınan davacının iş akdinin bu süreç bitmeden feshedildiği ve bu nedenle yapılan feshin geçersiz olduğu anlaşılmaktadır. Davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının İŞİNE İADESİNE,

3-Davacının kanunî sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin 5 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500.-TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 212.00 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine,

Kesin olarak 10.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13694, Karar No: 2024/1318, Tarih: 19.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2022/13694 E.  ,  2024/1318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/212 E., 2020/70 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümler; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, hükmedilen ceza miktarlarına göre 5271 sayılı Kanunu’nun 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

1. Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu ve sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçununu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci ve altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 14 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 103 üncü maddesinin ikinci ve altıncı fıkrası, 39 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair, kararının sanıklar müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından temyizleri üzerine Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 05.03.2019 tarihli ve 2018/6080 Esas, 2019/7806 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.02.2020 tarihli ve 2019/212 Esas, 2020/70 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 103 üncü maddesinin ikinci ve altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 39 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca ayrı ayrı 6 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanunu’nun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanıklar Müdafiinin Temyiz İsteği

Eylemin hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanıkların cezalandırılması için yeterli delil bulunmadığına, aynı suç dolayısıyla farklı cezalar verildiğine ve saire ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Beraat kararının yerinde olmadığına, indirim maddelerinin uygulanmasının hakkaniyete aykırılığına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan alt sınırdan ceza verildiğine ve saire ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanıklar ..., ..., ... ve ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçu ile Sanık ... Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği ve beraat hükmünün de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen sair temyiz istemleri reddedilmiştir,

Ancak;

Ancak;

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, altıncı fıkrası ile 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmedilen 17 yıl hapis cezası üzerinden, aynı Kanun'un 39 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca 1/2 oranında indirim yapıldığında bulunan 8 yıl 6 ay hapis cezasının, aynı maddenin son cümlesindeki düzenleme gereği 8 yıldan fazla olamayacağı ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin de bu ceza üzerinden tatbiki gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması neticesinde fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanıklar ..., ..., ... ve ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçu ile Sanık ... Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.02.2020 tarihli ve 2019/212 Esas, 2020/70 Karar sayılı kararında sanıklar müdafii ile katılan mağdure vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.02.2020 tarihli ve 2019/212 Esas, 2020/70 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinin uygulanmasına ilişkin bölümde yer alan ''TCK 39/1-c maddesi gereğince verilen cezaların 1/2 oranında indirilerek 8 YIL 6 AY HAPİS CEZASI İLE AYRI AYRI CEZALANDIRILMALARINA,'' ibaresinden sonra gelmek üzere ''Aynı Kanunun 39 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinin son cümlesi uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına'' ibaresinin yazılıp, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının tatbikine dair bölümdeki "...6 yıl 13 ay ..." ibaresinin karardan çıkarılarak yerine "...6 yıl 8 ay..." ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2024 tarihinde karar verildi.

...