muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5479, Karar No: 2012/7998, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/5479 E.  ,  2012/7998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı davalı bankadan almış olduğu kredi kartını 27/10/2008 tarihinde çaldırdığını, kaybettiğini aynı gün içerisinde davalı bankaya kredi kartını kaybettiğini bildirdiğini ,kayıp işlemi başlatmak için sabit hatlı telefonlarla davalı bankayı aradığını, kredi kartından 27/10/2008 tarihinde ... Bankası...şubesinin 2 ATMsinden aynı gün toplam 4bin tl nakit para çekildiğini, günlük çekebileceği günlük nakit avans tutarının 1000.00 tl olmasına rağmen ve zaman kaybetmeksizin davalı bankayı aramasına rağmen bir gün içinde 4bin tl nakit çekilmiş olmasının banka ile yapılan sözleşme hükümlerine aykırılık teşkil ettiğini .davalı bankanın kendisinden usulsüz ve hukuka aykırı talep ettiği 4bin tl ve 240.00 tl nakit avans ücreti olmak üzere toplam 4.240,00 tl yi davalı bankaya ödemek zorunda kaldığını ,3180,00 tl nakit avans ve 180,00 tl nakit avans ücreti olmak üzere toplam 3.180,00 tl nin ödeme tarihi olan 19/11/2008 tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ve kısmen reddine karar verilmiş, hüküm davalı banka tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının kredi kartını muhafaza ettiği cüzdanına kart şifresini de koyduğu anlaşılmaktadır.S464 sayılı yasanın 12 ve taraflar arasındaki sözleşmenin 5.maddesi hükmü gereğince davacı kendisine teslim edilen kredi kartı ve bilgilerini özenle muhafaza etmek zorundadır. Şifrenin kredi kartıyla

2012/5479-7998

birlikte bulunması davacı için ağır kusur teşkil edeceğinden davacının böyle bir istemde bulunması mümkün değildir. Kaldı ki taraflar arasında ki sözleşmede günlük avans çekimiyle ilgili herhangi bir sınırlamada getirilmemiştir. Yapılan harcamanın sözleşmedeki kararlaştırılan limit dahilinde olduğu anlaşılmıştır. Böyle olunca davalıya bir kusur izafesi mümkün olmadığından davanın reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 21.15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 26.3.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3400, Karar No: 2018/7710, Tarih: 07.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/3400 E.  ,  2018/7710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK’nın 155/2, 31/3, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın olay günü, ... plaka sayılı aracını yıkatmak amacıyla suça sürüklenen çocuğun işçi olarak çalıştığı Dedeoğlu Oto yıkama isimli işyerine götürerek işyerinde işçi olarak çalışan suça sürüklenen çocuğa kendisine ait aracı para karşılığı yıkaması için teslim ettiği, suça sürüklenen çocuğun ise aracı alarak iş yerinden ayrıldığı ancak daha sonra araç ile yakalandığı, bu şekilde güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın katılana ait aracı, kendi hakimiyetine alarak, Ankara İline gittiği, Keçiören ilçesinde, aracın yakıtının bittiği, sivil polislerin, suça sürüklenen çocuğun hareketlerinden şüphelendiği, şüphe üzerine, araç sorgusunda, aracın çalıntı olduğunun ortaya çıktığı, aracın, daha sonra katılan müştekiye iade edildiği, suça sürüklenen çocuğun savunmasında, üzerine atılı suçlamayı samimi bir şekilde ikrar ettiği ve sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin mazeret dilekçesi vermeksizin duruşmaya katılmadığı anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuğun savunma hakkının kısıtlanması suretiyle hüküm kurulduğu gerekçesiyle bozma isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin zararın giderildiğine ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33203, Karar No: 2013/25104, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/33203 E.  ,  2013/25104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Hürkan İnş. Nak. Ot. San. Tic. Ltd. Şti. vekili, Ankara 8. İş Mahkemesi'nin 2008/939 esas sayılı dosyasına sunulan ibraname gereği davanın konusunun kalmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hüküm , davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında Ankara 8. İş Mahkemesi'nin 2008/939 esas sayılı dosyasına sunulan ibranamenin dava konusu işçilik alacakları bakımından geçerli olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 420. maddesinin iki ve üçüncü fıkralarında;

"İşçinin işverenden alacağına ilişkin ibra sözleşmesinin yazılı olması, ibra tarihi itibarıyla sözleşmenin sona ermesinden başlayarak en az bir aylık sürenin geçmiş bulunması, ibra konusu alacağın türünün ve miktarının açıkça belirtilmesi, ödemenin hak tutarına nazaran noksansız ve banka aracılığıyla yapılması şarttır. Bu unsurları taşımayan ibra sözleşmeleri veya ibraname kesin olarak hükümsüzdür.

Hakkın gerçek tutarda ödendiğini ihtiva etmeyen ibra sözleşmeleri veya ibra beyanını muhtevi diğer ödeme belgeleri, içerdikleri miktarla sınırlı olarak makbuz hükmündedir. Bu hâlde dahi, ödemelerin banka aracılığıyla yapılmış olması zorunludur"düzenlemesi yer almaktadır.

Hakkın gerçek tutarda ödendiğini ihtiva etmeyen ibra sözleşmeleri veya ibra beyanını muhtevi diğer ödeme belgeleri, içerdikleri miktarla sınırlı olarak makbuz hükmündedir. Bu hâlde dahi, ödemelerin banka aracılığıyla yapılmış olması zorunludur"düzenlemesi yer almaktadır.

Somut olayda dosya içeriğine göre, birkısım işçilik alacaklarının ödetilmesi istemi ile açılan davada mahkemece, davalı Hürkan İnş. Nak. Ot. San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin savunmaları doğrultusunda, Ankara 8. İş Mahkemesi'nin 2008/939 esas sayılı dosyasına sunulan ibraname sebebi ile alacakların dava açıldıktan sonra ödendiği gerekçesi ile davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir. Ancak, hükme esas alınan ibraname Ankara 8. İş Mahkemesi'nin 2008/939 esas sayılı dosyası ile görülen iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davası için düzenlenmiştir. Bu dosyada dava konusu yapılan işçilik alacaklarının türü ve miktarı noksansız olarak gösterilmemiştir. Anılan ibranamenin tarih kısmında sadece 2012 yazılı olup, hangi ay ve günde düzenlendiği açıkça belirtilmediğinden dava açıldıktan sonra düzenlenip düzenlenmediği de anlaşılamamaktadır. Hal böyle olunca, ibranamenin bu dosyadaki işçilik alacakları bakımından geçerli olmadığı kabul edilerek işin esasına girilip bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.11.2013 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6428, Karar No: 2016/8991, Tarih: 13.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/6428 E.  ,  2016/8991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 2. Asliye Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, manevi tazminat istemine ilişkindir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, malvarlığına ilişkin olan uyuşmazlığın genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, davalı site yönetiminin ortak alan olan yola kasis koymasının kat maliklerine karşı sorumluluk gerektirdiği ve Kat Mülkiyeti Kanunundan kaynaklandığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

634 sayılı Kanunun 35/b maddesinde " gayesine uygun olarak kullanılması, korunması, bakımı ve onarımı için gereken tedbirlerin alınması" hükmüne, 16. maddesinde “Kat malikleri anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olurlar” hükmüne, diğer yandan, Ek madde 1'de de “Bu Kanunun uygulanmasından doğacak her türlü anlaşmazlık sulh mahkemelerinde çözümlenir” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda; davacı, davalı site yönetimince site girişinden itibaren kamu malı olan sokak üzerine kadar kasisler konulduğunu ve bunların araçlarına zarar verdiğini, sürüş konforunu bozduğunu ileri sürerek 5000,00.-TL manevi tazminat talep etmiş olup, sulh hukuk mahkemesince site içinde kalan ve Kat Mülkiyeti Kanununu ilgilendiren dava bölümü ile kamuya ait yolda kalan bölüm hakkındaki dava tefrik edilmediğine göre, uyuşmazlığın sulh hukuk mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4081, Karar No: 2013/11245, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/4081 E.  ,  2013/11245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Yörede yapılan orman kadastro haritası ve 100 ilâ 142 orman sınır noktaları ile ilgili tutanaklarının (okunaklı bir şekilde),

2) Kadastro mahkemesinn 1978/73 Esas sayılı dosyası,

3) 242 ada 1 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro tutanağı dosya içine getirtildikten sonra,

4) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile kadastro paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 8 ya da 9 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 05/12/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/808, Karar No: 2020/4572, Tarih: 24.12.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/808 E.  ,  2020/4572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi (Kartal 2. Sulh Hukuk Mahkemesi)

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalılardan ... ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, kooperatif üyesi olduğunu, kooperatif yöneticisi olan davalıların müvekkili aleyhine davranarak üyelerin hak ve menfaatlerine uygun villa inşa etmeye yönelik kooperatif amacından saptıklarını ve müvekkilinin kooperatif aleyhine üyeliğini ispat nedeniyle davalar açmasına sebep olduklarını, bu davalardan kaynaklı olarak maddi kayıplarının oluştuğunu mahkeme harç ve masrafları ayrıca avukatlık ücretleri ödemek zorunda kaldığını, arsaların bu süreçte değer kaybettiğini, inşaatlara başlanmadığını, buna karşılık sürekli aidat alınmaya devam edildiğini, davacı ile ayni konumdaki üyelerin inşaatlarının bitirilip teslim edildiğini, müvekkilinin maddi ve manevi olarak mağdur edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere şimdilik 3.000,00 TL maddi tazminat ile 3.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili daha sonra ibraz ettiği 10.11.2009 tarihli davayı somutlaştırma dilekçesinde maddi tazminatın, üç davada davacı tarafından yapılan ve mahkemelerce davalılarca ödenmesine karar verildiği halde ödenmeyen yargılama giderleri ile avukatlık ücretleri olduğunu açıklamıştır.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının iddialarında haklı olduğunu, davacı tarafından davalılar aleyhine üç adet dava açıldığı ve kazandığı, bu davalar için davacı tarafın Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre toplam 4.200,00 TL avukatlık ücreti ile yargılama masraflarından toplam 757,01 TL’lik kısmı davalıdan talep edebileceği, bu kadar uzun bir zaman zarfında davalıların haksız işlemleri nedeniyle davacının bir çok hukuki işlemlere muhatap olduğu, normal şartlarda her insanın böyle bir ihtilaflı dönem yaşaması ve aidatlarını ödediği halde evini teslim alamaması karşısında manevi yönden büyük zarar görmesinin hayatın olağan akışına uygun olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... ve davalı ... temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... ve davalı ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... ve davalı ...'ın tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 24.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/1481, Karar No: 2023/534, Tarih: 14.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1481 E.  ,  2023/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 13.12.2022 tarihli ve 2022/11791 Esas, 2022/20899 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.01.2023 tarihli ve KD-2021/139289 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Kanun’un 308. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz sebepleri, sanığın gündüz vakti işlemiş olduğu 5237 sayılı Kanun'un 116/2. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın üst sınırının bir yıl hapis veya adli para cezası olduğu, nitelikli hal olan 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c madddesi uyarınca ceza bir kat artırıldığında üst sınırı 2 yıl hapis veya adli para cezası olacağı, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları hakkında, bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin mahkûmiyet dışında kalan “beraat”, “ret”,”düşme” veya “ceza verilmesine yer olmadığına” ilişkin vereceği kararların temyize tabi olması kuralının tek istisnasının, “ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz edilemeyeceğini düzenleyen 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesindeki durumun oluşturduğu, bu sebeplerle temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

1.Sanık hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2021 tarih, 2017/501 Esas ve 2021/98 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c maddeleri uyarınca 12 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 7.Ceza Dairesinin 14.10.2021 tarih, 2021/1126 Esas ve 2021/3141 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine ilişkin karar kaldırarak beraat kararı verilmek suretiyle hükmün düzeltilmek suretiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

2. 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesi; “(1) Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir. (2) Ancak;

a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,

b) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

2. 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesi; “(1) Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir. (2) Ancak;

a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,

b) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

c) (Ek: 20/7/2017 - 7035/20 md) Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

d) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

f) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md) Sadece eşya veya kazanç müsaderesine veya bunlara yer olmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

g) On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

h) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

ı) Yukarıdaki bentlerde yer alan sınırlar içinde kalmak koşuluyla aynı hükümde, cezalardan ve kararlardan birden fazlasını içeren bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez.” şeklindedir.

5271 sayılı Kanun'un 286/2-d. maddesindeki istisnaya ilişkin önceki düzenleme, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesinin mahkumiyet kararı vermesi halinde de temyiz yolunun kapalı olmasının Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle Anayasa Mahkemesinin 15.02.2019 tarihili R.G’de yayımlanan 27.12.2018 tarihli ve 2018/71 Esas, 2018/118 Karar sayılı kararı ile iptal edilmesi üzerine 28.02.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Yasanın 7. maddesi ile iptal gerekçesi doğrultusunda yeniden düzenlenerek;

" d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları... temyiz edilemez." şeklinde son halini almıştır.

Üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezası gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin olarak ilk derece mahkemesinin verdiği kararlar hakkında bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi sonucu verdiği beraat kararı temyiz edilemeyecektir.

3. Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; sanık hakkında ilk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c maddeleri uyarınca kurulan ve üst sınırı iki yıldan az cezayı gerektiren mahkumiyet hükmünün, istinaf incelemesi sonucu kaldırılarak beraat kararı verilmek suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair kararın, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesi uyarınca temyiz incelemesine tabi olmayan kararlardan olduğu gözetilmeden esastan inceleme yapılmak suretiyle hüküm kurulması hukuka aykırı bulunarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 13.12.2022 tarihli ve 2022/11791 Esas, 2022/20899 Karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA,

3. İlk derece mahkemesince hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d. maddesi uyarınca, ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve aynı Kanun’un 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılanlar vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2023 tarihinde karar verildi.