muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13546, Karar No: 2010/3234, Tarih: 23.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13546 E.  ,  2010/3234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... mirasçıları ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 09/12/2004 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/01/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 23/03/2010 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı asil ... ve vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davacılar adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluşu, tarafların kusur oranları, davalının ekonomik ve sosyal durumu ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminatlar fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle manevi tazminat takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan "…20.000,00…", "…15.000,00…", "…7.500,00…", "5.000,00…" ve "…57.000,00…" biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "…15.000,00…", "…10.000,00…", "…5.000,00…", "…2.500,00…" ve "…37.500,00…" sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 6 nolu bendinde yer alan "…3.105,00…" ve "…2.311,50…" biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "…2.025,00…" ve "…1.231,50…" sayı dizilerinin yazılmasına; davacılar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 9 nolu bendinde yer alan "…6.900,00…" biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "…4.150,00…" sayı dizisinin yazılmasına; davalı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 10 nolu bendinde yer alan "…6.300,00…" biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "…4.150,00…" sayı dizisinin yazılmasına; davalılardan ...'nın öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden davalı ... yararına takdir olunan 750.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacılara yükletilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14566, Karar No: 2018/1745, Tarih: 20.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/14566 E.  ,  2018/1745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

A-Sanıklar ... ve ... hakkında yapılan incelemede;

Süre tutum dilekçesinde yalnızca sanık ...’in mahkumiyet hükümlerinin temyiz edildiği, diğer sanıklar yönünden verilen beraat hükmündeki vekalet ücretine hasren temyizin ise yasal süreden sonra 31.08.2015 tarihinde gerekçeli temyiz dilekçesinde belirtilmiş olduğu anlaşılmakla, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B- Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-İİK’nın 337/a maddesine yönelik kurulan hükme yönelik incelemede; Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı" yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorulup, en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenerek ticareti terk edip etmediği delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- İİK'nın 345/a maddesindeki iflasını istememek suçunun oluşabilmesi için, aynı Kanun'un 179. ve 6762 sayılı TTK’nın 324. maddesinde öngörülen koşullarda şikayet tarihi itibariyle şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenerek sonucuna göre şirketin iflasının istenmesi şartlarının bulunup bulunmadığının tespit edilmesi gerektiği cihetle; borçlu şirkete ait ticari defterler, bilançolar ve banka hesapları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre hukuki durumunun tayini gerekirken, şikayet tarihi esas alınmayan yetersiz bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde beraat kararı verilmesi

Kabule göre de;

Kabule göre de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 75. maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaştırma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar önödemeye tabi olup, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 345/a maddesinde öngörülen suçun cezasının üst sınırının üç ay hapis cezası olduğu ve suç tarihi itibariyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığı gözetilerek, sanık hakkında önödeme ihtaratında bulunulup sonucuna göre durumun tayini gerekirken anılan ihtarat yapılmadan mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15878, Karar No: 2020/5060, Tarih: 10.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/15878 E.  ,  2020/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Tokat Sulh Hukuk Mahkemesinde açtığı davada, davalıların oturdukları ... Mahalllesi ... Sokak No: 40 Merkez-Tokat adresindeki taşınmazı 30.11.2012 tarihinde satın aldığını, davalıların, kendisinin satın alma tarihinden önce taşınmazda baba oğul olarak iki aile şeklinde kiracı olarak oturduklarını, kendisinin taşınmazı satın aldığı tarihten sonra ise kendisine herhangi bir bedel ödemediklerini ve davalılar ile arasında herhangi bir kira sözleşmesinin de bulunmadığını açıklayarak davalıların kendisine ait olan ... Mahalllesi ... Sokak No: 40 Merkez-Tokat adresindeki taşınmazdan tahliye edilmelerini talep etmiştir.

Davalılardan ... cevap dilekçesinde dava konusu taşınmazda kiracı olmadığını, taşınmazın tapulu yeri olduğunu ve taşınmazı 1986 yılında dava dışı Hasan isminde bir kişiden satın aldığını, taşınmazın İmar Kanunu'nun 18. maddesi uygulaması neticesinde davacının adına yazıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalılardan ... ise kendisine usulüne uygun tebligatlara rağmen davaya cevap vermemiş, duruşmalarda davanın reddini savunmuştur.

Davanın açıldığı Tokat Sulh Hukuk Mahkemesinde, 2013/405 Esas sayılı dosyada Mahkemece davanın elatmanın önlenmesi davası olduğu ve davaya bakmakla görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermesi, görevsizlik kararının temyiz edilmeksizin 26.12.2013 tarihinde kesinleşmesi ve davacı vekilinin süresinde ve 11.12.2013 tarihinde sunduğu dilekçe ile dosyanın görevli ve yetkili Tokat Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesi talebi üzerine dosya Tokat 1. Asliye Hukuk Mahkemesine gelerek 2013/551 Esas numarasına almış, yargılamaya anılan Mahkemece devam edilmiştir.

Mahkemece, toplanan tüm deliller ve yapılan keşif neticesinde fen bilirkişisinin 30.09.2014 havale tarihli raporunda dava konusu parselin tesis kadastosu sonucu 78 ada 49 parsel numaralı 535,00 m2 yüzölçümlü parsel ve 78 ada, 52 parsel numaralı 215,00 m2 yüzölçümlü taşınmaz iken, yapılan ilk imar uygulaması sonucu 78 ada, 49 nolu parselden 95.06 m2 ve 78 ada 52 nolu parselden ise 158,18 m2 alınarak toplam 253,24 m2 yüzölçümlü 1973 ada 4 nolu parselin oluşturulduğu, parselin 901/2400 hissesinin Ömer kızı ... ve 1499/2400 hissesinin ise Halil oğlu ... adına Bahçeli ev vasfı ile imar uygulaması gereği tapuya tescil edildiği, 1973 ada 4 numaralı parselin 2008 yılında yapılan imar uygulaması ile 1973 ada 16 parsel olarak yine 253,24 m2 yüzölçümlü olarak 9507/25324 hissesi Ömer kızı ... adına ve 15817/25324 hissesi ile Halil oğlu ... adına ev ve arsa vasfı ile 253,24 m2 yüzölçümlü olarak tescil edildikten sonra bu taşınmazın tamamının davacı Hüseyin kızı ... tarafından 30/11/2012 tarih 14885 yevmiye nolu satış senedi ile satın aldığı, davalı ...'ın ise dava konusu 1973 ada, 16 parsel numaralı parselin bitişiğindeki 1973 ada 15 nolu parselde 1085/10852 hissesinin halen mevcut olduğu, fiili zemin kullanımında ise davalı Mustafa Ay'ın kendi adına tapuda hissesi bulunan 1973 ada, 15 numaralı parselde ikamet etmeyip, dava konusu 1973 ada, 16 parsel numaralı ... Mahallesi ... Sokak 40 numaralı evde halen ikamet ettiği, netice itibariyle davanın Tokat Belediyesince yapılan imar uygulamasından kaynaklandığının tespit edildiği, Belediye tarafından İmar Kanunu 18. madde gereğince yapılan ve dava konusu parseli kapsayan imar uygulamasının iptaline karşı herhangi bir dava açılmadığı bu itibarla imar uygulaması sonucu ... ve ... adına tapuya kaydedilen ve onlar tarafından davacıya satılan dava konusu taşınmazda davalıların haksız işgalci konumunda bulunduklarının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 1973 ada, 16 parsel numaralı taşınmaz üzerinde bulunan ... Mahallesi, ... Sokak, 40 numaralı evden davalıların tahliyesi suretiyle dava konusu taşınmaza yapılan müdahalelerinin men'ine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılarca temyiz edilmiştir.

Dava, elatmanın önlenmesi ve tahliye isteğine ilişkindir.

Dava, elatmanın önlenmesi ve tahliye isteğine ilişkindir.

Somut olayda, davacı adına kayıtlı olan 1973 ada 16 parsel sayılı taşınmaz ile davalılardan ...’ın pay maliki olduğu bitişik dava dışı 1973 ada 15 parselin imarla oluştuğu anlaşılmaktadır. Her iki parselin imar uygulamalarından önceki tapu kayıtları, ilk tesisinden itibaren atlanmaksızın birbirini izleyecek şekilde ve krokileriyle birlikte ilgili yerlerden getirtilerek, davalılardan ...’ın imar öncesi kadastral parsellerde malik olup olmadığı malik ise dava konusu evin bulunduğu yerin adı geçen davalının maliki olduğu kadastral tapu sınırları içerisinde kalıp kalmadığı, başka bir anlatımla müdahalenin imar uygulamalarından kaynaklanıp kaynaklanmadığı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK’un 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15807, Karar No: 2017/1680, Tarih: 20.02.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/15807 E.  ,  2017/1680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet eşyası alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin 2016/9346 E., 2016/9370 K. Sayılı ve 16.06.2016 tarihli ilamı ile;

"...iş bu dosyanın tefrik edildiği ...1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin boşanmaya ilişkin 2013/552 e sayılı dosyasında bulunan tefrikten önceki tüm evrakların onaylı suretlerinin dosya içine konularak, tefrik işlemleri usulüne uygun olarak tamamlanması ve yine taraflar arasında görülen boşanma dava dosyası (...1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/552 esas sayılı) ile ...Cumhuriyet Başsavcılığı'nin 2013/2648 sayılı soruşturma dosyasının aslının ya da onaylı suretinin dosya içerine konularak temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için" dosyanın mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece, geri çevirme kararı üzerine, taraflar arasında görülen boşanma dosyasının onaylı suretinin dosya içerisine konulduğu fakat tefrik işlemlerinin usulüne uygun olarak tamamlanması yönünde hiçbir işlem yapılmadığı, ayrıca boşanma dosyasındaki evrakların da düzensiz şekilde hiçbir sıralama gözetilmeksizin gelişigüzel dizildiği, bu haliyle geri çevirme kararının gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

Dosyanın bu kez tetkikinde; boşanma davası dosyasında yer alan bilgi ve belgelere göre, davacının ziynet eşyası alacağı istemine ilişkin iş bu davanın, boşanma davası ile birlikte değil, boşanma davasından sonra ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/509 esas sayılı dosyası ile açıldığı, bu ziynet alacağı dosyasının, başlangıçta boşanma davası dosyası ile birleştirilmesine, ardından ise tekrar tefrikine karar verilerek, ...1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/885 esasına kaydedildiği anlaşılmaktadır.

Buna göre, davacının ziynet eşyası talebine ilişkin olarak açmış olduğu ...Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi'nin 2014/509 esas sayılı dosyanın dosya içerisine konulması ve yine temyiz incelemesine konu iş bu ...1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/885 esas sayılı dosyası bakımından da tefrik işlemlerinin usulüne uygun şekilde tamamlanmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/978, Karar No: 2023/1092, Tarih: 16.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/978 E.  ,  2023/1092 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki boşanma davasının yargılamasının yenilenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı kadın tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10.11.2021 tarihli 2021/8899 Esas 2021/8415 Karar sayılı kararıyla, davacı kadının temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Davacı kadın vekili, davanın esasına ilişkin itirazlarda bulunarak Daire kararına karşı karar düzeltme talebinde bulunmuş, İlk Derece Mahkemesince 03.01.2022 tarihli ek karar ile karara karşı karar düzeltme kanun yolu kapalı olduğu gerekçesi ile davacı kadın vekilinin karar düzeltme talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacı kadın vekili bu ek karar üzerine kanun yararına temyiz isteminde bulunmuş, Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğünce karar düzeltme isteminin reddine karar vermenin yerel mahkemenin yetkisinde olmadığı, Yargıtay ilamına karşı yapılan karar düzeltme talebinin henüz usulünce değerlendirilmediği, karar düzeltme başvurusunun değerlendirilmesi işleminin Yargıtay 2. Hukuk Dairesi tarafından yapılması için dosyanın Yargıtaya gönderilmesi gerektiği, bu nedenle ek karara karşı kanun yararına temyiz yoluna başvurulmadığı bildirilmiş, bunun üzerine dosya İlk Derece Mahkemesince Dairemize gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen 03.01.2022 tarihli ek karara davacı kadın vekili tarafından itiraz edilmekle; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Karar düzeltme isteğinin reddi veya kabulüne dair karar verme yetkisi yerel mahkemeye değil, Yargıtaya aittir. İlk Derece Mahkemesinin karar düzeltme dilekçesini değerlendirmesi usul ve kanuna aykırıdır. Bu sebeple İlk Derece Mahkemesinin 03.01.2022 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu`nun Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu`nun 26.09.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 444 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı düzenlemesine yer verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra anılan mahkemelerce verilen kararların temyizi üzerine Yargıtayca tesis edilen kararlar hakkında Hukuk Muhakemeleri Kanununda karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler kapsamında, Yargıtay kararlarına karşı tarafların karar düzeltme hakkı bulunmadığından davacı kadın vekilinin karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.İlk Derece Mahkemesince verilen 03.01.2022 tarihli ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davacı kadın vekilinin karar düzeltme talepli dilekçesinin REDDİNE,

İstek halinde karar düzeltme harcının ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.