muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/9045, Karar No: 2018/22754, Tarih: 10.12.2018

G) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H) Gerekçe:

Taraflar arasındaki iş ilişkinin “bozma sözleşmesi” yoluyla sona erip ermediği hususu uyuşmazlık konusudur.

Bozma sözleşmesi (ikale) yasalarımızda düzenlenmiş değildir. Sözleşme özgürlüğünün bir sonucu olarak daha önce kabul edilen bir hukuki ilişkinin, sözleşmenin taraflarınca sona erdirilmesi mümkündür. Sözleşmenin, doğal yollar dışında tarafların ortak iradesiyle sona erdirilmesi yönündeki işlem ikale olarak adlandırılır.

İş Kanununda bu fesih türü yer almasa da, taraflardan birinin karşı tarafa ilettiği iş sözleşmesinin karşılıklı feshine dair sözleşme yapılmasını içeren bir açıklama (icap), ardından diğer tarafın da bunu kabulü ile bozma sözleşmesi (ikale) kurulmuş olur.

Bozma sözleşmesinde icapta, iş ilişkisi karşı tarafın uygun irade beyanı ile anlaşmak suretiyle sona erdirmeye yönelmiştir. Bu sebeple, ikale sözleşmesi akdetmeye yönelik icap, fesih olarak değerlendirilip, feshe tahvil edilemez.

Borçlar Kanunun 23-31 maddeleri arasında düzenlenmiş olan irade fesadı hallerinin, bozma sözleşmeleri yönünden titizlikle ele alınması gerekir. Bir işçinin bozma sözleşmesi yapma konusundaki icap veya kabulde bulunmasının ardından işveren feshi haline özgü iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak istemesi ve yasa gereği en çok bir ay içinde işe iade davası açması hayatın olağan akışına uygun düşmez.

İş ilişkisi taraflardan her birinin bozucu yenilik doğuran bir beyanla sona erdirmeleri mümkün olduğu halde, bu yola gitmeyerek karşılıklı anlaşma yoluyla sona erdirmelerinin nedenleri üzerinde de durmak gerekir. Her şeyden önce bozma sözleşmesi yapma konusunda icapta bulunanın makul bir yararının olması gerekir. İş ilişkisinin bozma anlaşması yoluyla sona erdirildiğine dair örnekler 1475 sayılı İş Kanunu ve öncesinde hemen hemen uygulamaya hiç yansımadığı halde, iş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesinin ardından özellikle 4857 sayılı İş Kanunu sonrasında giderek yaygın bir hal almıştır. Bu noktada, işveren feshinin karşılıklı anlaşma yoluyla fesih gibi gösterilmesi suretiyle iş güvencesi hükümlerinin bertaraf edilmesi şüphesi ortaya çıkmaktadır. Bu itibarla irade fesadı denetimi dışında, tarafların bozma sözleşmesi yapması konusunda makul yararının olup olmadığının da irdelenmesi gerekir. Makul yarar ölçütü, bozma sözleşmesi yapma konusundaki icabın işçiden gelmesi ile işverenden gelmesi ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak ele alınmalıdır. Dairemizin 2008 yılı kararları bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 21.4.2008 gün 2007/31287 E, 2008/9600 K).

Bozma sözleşmesi yoluyla iş sözleşmesi sona eren işçi, iş güvencesinden yoksun kaldığı gibi, kural olarak feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanamayacaktır. Yine 4447 sayılı Yasa kapsamında işsizlik sigortasından da yararlanamayacaktır. Bütün bu hususlar, iş hukukunda hâkim olan ibranamenin dar yorumu ilkesi gibi, hatta daha da ötesinde, ikale sözleşmesinin geçerliliği noktasında işçi lehine değerlendirmenin gerekliliğini ortaya koymaktadır.

Tarafların bozma sözleşmesinde ihbar ve kıdem tazminatı ile iş güvencesi tazminatı hatta boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklardan bazılarını ya da tamamını kararlaştırmaları da mümkündür. Bozma sözleşmesinin geçerliliği konusunda bütün bu hususlar dikkate alınarak değerlendirmeye gidilmelidir.

Dosya içeriğine göre; işverenden gelen ikale teklifi üzerine davacı ve davalı işveren arasında düzenlenen 25.12.2015 tarihli protokol ile, davacı işçiye kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve 4 maaşlık ücreti tutarında ek menfaatin ödenmesinin taahhüt edildiği, sunulan bordrolardan bu miktarın ödendiğinin anlaşıldığı her ne kadar davacı işçi tarafından ikale sözleşmesinin baskı altında ve irade fesadının etkisi altında imzalandığı iddia olunmuşsa da dinlenen tanıkların sözleşme imzalanırken davacının yanında bulunmadığı, görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı anlaşıldığından davacının irade fesadına uğradığı iddiasını da ispatlayamadığı, davacıya kıdem ve ihbar tazminatlarının yanı sıra 4 maaş karşılığı ek ödeme yapılarak davacının makul yararının da sağlandığı anlaşıldığından davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Dairemizce 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.

Hüküm: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararlarının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 35,90 TL karar-ilam harcından davacının yatırdığı 29,20 TL peşin harcın mahsubu ile bakiye 6,70 TL karar-ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irat kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 112 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.180,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

7-Dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine,

Kesin olarak 10.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1683, Karar No: 2019/3433, Tarih: 14.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/1683 E.  ,  2019/3433 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişisine verilerek kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (....) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazların ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastrosundaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alınarak bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 14/05/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28167, Karar No: 2014/28209, Tarih: 25.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/28167 E.  ,  2014/28209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 1. İŞ)

TARİHİ : 19/07/2012

NUMARASI : 2011/469-2012/709

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, yemek ücreti, gece vardiyası yıpranma payı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, kıdem tazminatının eksik ödendiğini ve bir kısım alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil, yıllık izin, yemek bedeli ve ödenmeyen ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma alacağının hesabı ve ara dinlenmenin nasıl düşüleceği noktasında toplanmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının 08.00-20.00 ve 20.00-08.00 saatleri arasında ve haftada 2 gün dinlenerek çalıştığı anlaşılmaktadır. Uygulamada birliğin sağlanması açısından, Kartal İş Mahkemelerinde aynı işverene karşı açılan davalarda 1.5 saat ara dinlenmesi düşüldüğünden ve Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre günlük 11 saati aşan çalışmalarda 1.5 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekeceğinden, bilirkişice günlük 1 saat ara dinlenme esas alınarak yapılan hesaba itibar edilerek fazla çalışma alacağı hüküm altına alınması hatalı olup, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.09. 2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7500, Karar No: 2014/4011, Tarih: 10.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/7500 E.  ,  2014/4011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2011/527-2012/699

Davacı A.. A.. tarafından, davalı M.. G.. aleyhine 04/11/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, haksız haciz işlemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı tarafından sahte olarak düzenlenen senet ile kendisine karşı takip yapılıp, eşyalarının haczedilmesi nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, davacının daha önce vekili olduğunu ve senedi davacının imzaladığını, senedi icraya koyması nedeniyle ceza aldığını ancak davanın zamanaşımına uğradığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi 27/05/2008 tarihli kararı ile, davalı tarafından icraya konulan ve borçlu kısmında davacının adı ve imzası bulunduğu iddia edilen senet üzerindeki borçlu imzasının, davalının eli ürünü olmadığı ancak senet üzerinde borçlu adresi bulunmaması nedeniyle davalının eyleminin özel evrakta sahtecilik olarak kabul edildiği ve davalıya 2 yıl hapis cezası verildiği, dosyanın temyiz aşamasında zamanaşımına uğradığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, davalı hakkındaki ceza davası da esas alınarak, dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalının söz konusu özel evrak niteliğindeki belgeyi (sahte bono) takibe koyması ile haksız haciz işlemlerine başlanılması ve davacının takip tarihinden itibaren faiz istemesine rağmen, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3- Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkemece, davalı hakkındaki ceza davası da esas alınarak, dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalının söz konusu özel evrak niteliğindeki belgeyi (sahte bono) takibe koyması ile haksız haciz işlemlerine başlanılması ve davacının takip tarihinden itibaren faiz istemesine rağmen, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3- Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olay tarihi, söz konusu senedin miktarı ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Şu durumda, mahkemece davalı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harcların istekleri halinde geri verilmesine10/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6901, Karar No: 2019/6987, Tarih: 03.10.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6901 E.  ,  2019/6987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin son olarak düzenlenen fatura tarihi olduğu cihetle, en aleyhe kabulle 2006 takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihinin "31.12.2006" olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun, yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 03.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12328, Karar No: 2009/3261, Tarih: 12.03.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/12328 E.  ,  2009/3261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı hastanenin temizlik ihalesine katılıp aralarında 17.12.2003 tarihli sözleşmenin düzenlendiğini, işten ayrılan ya da hastane tarafından işten çıkarılanların kıdem ve ihbar tazminatları için açtıkları davaların şirket aleyhine sonuçlandığını, kendi çalışma döneminin 1.1.2003 tarihinde başladığını, asıl işverenin davalı hastane kendilerinin taşeron firma olduğunu, yapılan 18 ayrı icra takibi sonucu toplam 40.000,00 YTL ödemek zorunda kaldığını iler sürerek bunun faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, işçilere ödenecek bu tür tazminatlardan davacının sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece,2004 yılı temizlik ihale sözleşmesi 7.maddesine göre çalışan personelin maaş, sigorta, yemek,yol,giyim vs alacaklarının firma tarafından karşılanacağının kararlaştırılmış olduğuna ve önceki işverenler için rücu hakkının bulunduğuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı hastanenin temizlik işinin üstlenildiğini, işçiler tarafından aleyhine açılan davada tazminata hükmedildiğini ve icrada 40. 000,00 YTL ödemek zorunda kaldığını, bu tazminatlardan hastanenin sorumlu olması gerektiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davacının ihaleyi kazanarak temizlik ve ilaçlama hizmetini malzemeli olarak aldığı, ve kendisinden önceki yüklenicilerin istihdam ettiği işçilerle ihale konusu işi fiilen yapmaya başladığı anlaşılmaktadır.17.12. 2003 tarih(18.12.2003 onaylı )sözleşmenin 7. maddesinde ”Taahhüdün yerine getirilmesi ile ilgili tüm temizlik , malzeme, alet,ekipmanlar, çalışan personellerin maaş,sigorta, yol,yemek,giyim ve ... karneleri firma tarafından sağlanacaktır, sözleşme bedeline dahildir. KDV sözleşme bedeline dahil olmayıp idare tarafından yükleniciye ödenecektir.”denmektedir. Diğer yandan Hizmet Alım Teknik Şartnamesi 3. maddesinde “ Yüklenici firma işe başlamadan 5 ... günü öncesinden çalıştırılacak personele ait bilgi ve dosyaları idareye teslim edecektir. İşin başlangıcında ve devamı sırasında idare personelin kontrolünü yapacaktır”

2008/12328-2009/3261

2008/12328-2009/3261

demektedir. Aynı maddenin devamında “ idarenin işçilerin sayısını ve yerlerini arttırıp azaltmaya yetkili olduğu, İşçilerin işe alınması ve işten çıkarılması ile izinli ve raporlu olduğu durumlarda Temizlik Muayene Komisyonuna ve Hastane Müdürlüğüne bilgi verileceğinin ve Firmanın tek başına hareket etmeyeceğinin yazılı olduğu görülmektedir.. İlgili maddelerde işlerine son verilen işçilerin alacaklarını kimden alacaklarına dair bir açıklama bulunmamaktadır.Davacı aleyhine dava açan işçilerin, aslında 22.7.1997 tarihinden 5.5.2003 tarihleri arasındaki dönemlerde çalıştıkları , davacının ise son olarak 1.1.2003 ile 5.5. 2003 tarihleri arasındaki dönemde yüklenici olduğu görülmektedir.. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçiye ödenen bu tazminattan hangi tarafın veya tarafların ne oranda sorumlu olduklarına ilişkindir. Taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine göre işçiye ödenecek olan tazminatlardan davacı yüklenici, ancak işçiyi çalıştırdığı kendi dönemi ile sınırlı olarak sorumludur. Yani dava konusu tazminatlar için her bir yüklenici kendi üstlendiği dönem itibarı ile sorumludur. Davacı , ödediği tazminatlardan, işçilerin kendi şirketinde çalıştıkları süreye isabet eden kısım dışındaki bölümünü önceki yüklenicilere rücu ederek onlardan geri alma hakkına sahiptir..Uyuşmazlığın çözümünde öncelikle taraflar arasındaki sözleşme hükümleri, aynı sözleşmelerden kaynaklanan uyuşmazlıkla ilgili verilmiş mahkeme kararları ve genel hukuk prensipleri dikkate alınarak bir sonuca gidilmelidir. Davacı ile davalı arasında düzenlenen sözleşmede haksız fesih halinde kıdem ve ihbar tazminatlarında hangi tarafın ne oranda sorumlu olduğuna ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır. Dosya kapsamı ile davacı yüklenicinin üstlendiği işi sözleşmede belirtilen sürede tamamladığı, ancak, süre sonunda işçilerin ... akitlerinin sona erdirildiği anlaşılmaktadır.

Tüm bu açıklamalardan sonra; tacir olan davacının çalıştırdığı işçilerin fiili işçilik dışında sair tazminat haklarından sorumlu olacaklarını bilebilecek durumda olduğu, ancak; davalı Hastanenin de , asıl işveren durumunu muhafaza etmesi nedeniyle doğan zararlardan davacı yüklenici ile eşit oranda kusurlu ve sorumlu olduğunun kabulü gerekmektedir.

O halde mahkemece, bu ilkeler çerçevesinde davacının çalıştığı dönemle sınırlı olarak sorumlu olacağı da gözetilmek sureti ile tarafların müterafik kusurları gözetilerek sorumluluklarının belirlenmesi gerekirken, aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 12.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.