muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9662, Karar No: 2014/9853, Tarih: 20.05.2014

Somut olayda; sanık ... ile sanık ...'ın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşı alabilmek için 14/09/2010 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna

hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14091, Karar No: 2013/20272, Tarih: 12.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14091 E.  ,  2013/20272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.05.2012 gün ve 2009/48-2012/132 sayılı kararı onayan Daire’nin 09.07.2013 gün ve 2012/15149-2013/14533 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili ... Yönetim Kurulu'nca alınan 20/03/2000 tarihli kararı gereği, Galatasaray Profesyonel Futbol Takımı'nın posterini, ayrı ayrı basma veya gazete olarak yayınlamak, tamamen veya futbolcuların resimleri ile takvim yapmak, kulüp adı veya logosu ile promosyon malzemesi olarak vermek için, öncelikle Galatasaray Kulübü'nden izin alınması gerektiğini, Yönetim Kurulu'nun aynı kararının 2. maddesinde, yayınlananın emtia olması halinde talebin, değerine göre olacağı, 3. maddesinde de her bir birimi için 50.000 USD talep edileceğinin belirlendiğini, bu hususunun davalıya 2000 yılında keşide edilen ihtarname ile bildirildiğini ve davalı hakkında ihlalleri ile ilgili açılan diğer davaların da devam ettiğini, ancak hal böyle iken, davalı tarafından basım ve yayımı gerçekleştirilen Pas Fotomaç Gazetesi'nin 22/04/2008 tarihli nüshasında, Galatasaray Futbol Takımının posterini, sözleşme yapılmaksızın ve önceden izin alınmaksızın yayınlandığını iddia ederek, 50.000 USD telif hakkı bedelinin, karar gününde aynen ödenmesi veya dava tarihindeki kur üzerinden hesaplanmak suretiyle bulunacak Türk Lirası karşılığının, dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacılar vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

50,45 KDH

50,45 KDPH

00,00 BH

219,00 Ceza

19.11.2013 - S/Ö
Yargıtay — Esas No: 2014/16834, Karar No: 2015/12602, Tarih: 18.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16834 E.  ,  2015/12602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan .. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ..'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı vekili, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak sona erdirildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, hafta tatili, genel tatil, fazla çalışma ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, emsal kararlar ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir .

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın 7 günü 07.00-12.00 ve 13.00-19.00 arası çalıştığı, 15 günde bir vardiya değişimi olduğu ve vardiya değişimi sırasında ayrıca 8 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilmiş ise de, günlük 12 saat çalışmadan 1.5 saat yerine 1 saat ara dinlenmesi düşülmesi yukarıda ifade edilen ilke kararında da belirtildiği üzere hatalı olup bozma nedenidir.

3- Taraflar arasında davacının ücret alacağı bulunup bulunmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacının 2012 yılı Şubat ayı maaşının 1667,00 TL, 2012 yılı Mart ayı maşaının 1353,96 TL, 2012 yılı Nisan ayı maaşının brüt 200,00 TL olmak üzere ücret alacağının 3.226,96 TL olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, davalı tarafça bu aylara ilişkin olarak imzalı ücret bordroları sunulmuş olup, davacının bordrolardaki imzaya itirazı bulunmadığı dikkate alınarak ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken bu talebin hüküm altına alınması ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ..'ne iadesine, 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7941, Karar No: 2012/666, Tarih: 23.01.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/7941 E.  ,  2012/666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/184045

MAHKEMESİ : Kale(Denizli) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2008

NUMARASI : 2008/1 (E) ve 2008/41 (K)

SUÇ : Konut Dokunulmazlığını Bozmak

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığa atılı geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak suçunun 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 Sayılı Yasa ile uzlaşma kapsamına alındığı gözetilerek 5271 Sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığının belirtilmesi ve olayda da katılanın maddi tazminat talebinin bulunmadığı gözetilmeden, katılan zararının karşılanmaması şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle sanık hakkında 5271 Sayılı CMK.nun 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9306, Karar No: 2014/22918, Tarih: 01.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9306 E.  ,  2014/22918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silopi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2013

NUMARASI : 2013/51-2013/568

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne kabulüne karar verilmiş, hüküm; davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiş ise de; mahkemece davalı idarenin itirazı olmadığından bahisle acele el koyma dosyasındaki bedel esas alınarak hüküm kurulmuş olup, verilen karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki;

1)Acele el koyma dosyasında belirlenen bedel yönünden, taraflar arasında bu bedelde uzlaşma sağlanıp tapuda ferağ verilmediği takdirde bağlayıcılığı olmayıp, açılan tespit ve tescil davasında taraflarca kabul edilmediği takdirde, yeniden inceleme ve keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekir.

Bu itibarla, mahkemece alınan bilirkişi raporu denetlenerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Taşınmazın niteliği, yüzölçümü ve geometrik durumu dikkate alındığında kalan kısımda meydana gelen değer kayıp oranının % 05 (binde 5)'den fazla olamayacağı gözetilmeksizin fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23948, Karar No: 2015/28378, Tarih: 12.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/23948 E.  ,  2015/28378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2015

NUMARASI : 2014/548-2015/283

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, izin, hafta sonu tatili, ulusal bayram ve genel tatil, fazla mesai, ilave tediye, eşit davranmama tazminatı, döner sermaye ve ücret farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2570, Karar No: 2012/4640, Tarih: 22.03.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/2570 E.  ,  2012/4640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 13/01/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/11/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; davacı, hakaret ve etkili eylem nedeni ile uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, bir süre önce davalı ...’in evinde kiracı olarak otururken bir miktar kira borcunu ödeyemeden evi boşaltmak zorunda kaldığını, olay günü annesinin evinde iken davalıların beraberce gelip kendisini aşağıya çağırdıklarını, davalı ...’nin kendisine alenen hakaret edip darp ettiğini, kızı olan diğer davalının da darp ettiğini beyanla her bir davalıdan 10.000TL manevi tazminat ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davacının kendilerini tartaklamasından dolayı kendilerini savunduklarını, davacının manevi tazminatı zenginleşme aracı olarak kullandığını beyanla davanın reddini istemişlerdir.

Yerel mahkemece, olayın meydana geliş biçimi, tarafların kusurları ve davacının yaralanma derecesi gözetilerek her bir davalıdan 2.500,00TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek

özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Somut olaya gelince; taraflar arasında kira bedelinden kaynaklanan alacak nedeni ile çıkan tartışma sırasında ceza mahkemesince kabul olunan maddi olguya göre davalı ...’in davacıya alenen hakaret edip basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek biçimde yaralanmasına, davalı ...’ın ise yalnız basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek biçimde yaralanmasına neden olduğu anlaşılmaktadır.

Şu durumda davalıların davacıya yönelik eylemleri farklı olmasına karşın aynı oranda manevi tazminat ödemeye mahkum edilmeleri ile birlikte olay tarihi, olayın gelişim biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarlarının fazla olması nedeni ile daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle bozulmasına, davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1780, Karar No: 2018/2263, Tarih: 15.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1780 E.  ,  2018/2263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Ret

1-Sanık ... hakkında "defter ve belge ibraz etmeme", diğer sanık ... hakkında "defter ve belge ibraz etmeme ile 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açılmış ise de, sanıkların defter ve belge ibraz etmeme eylemlerine ilişkin düzenlenmiş Vergi Tekniği ve Suçu Raporu bulunmadığı, dosyada sanık ... hakkında atılı defter ve belge ibraz etmeme suçuna ilişkin vergi dairesinin defter ve belge isteme yazısı ile tebliğ belgesinin de bulunmadığı, sanık ...'ın sahte fatura düzenleme eylemine ilişkin olarak dosya içerisinde bulunan 10.02.2010 tarih VDENR-2010-1857-10 sayılı Vergi Suçu Raporunun bulunduğu ancak bunun da sanık ... ile şirketin diğer ortakları olan ..., ... ... ve ... hakkında düzenlendiği, atılı suçlara ilişkin olarak sanıklar hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından; öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince dava konusu sanıklar hakkında dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5271 sayılı CMK'nın 223/7. maddesi uyarınca sadece "aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine" karar verilebileceği cihetle; somut olayda sanık ... hakkında Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.03.2010 tarih 2010/569 Esas sayılı iddianamesi ile defter ve belge ibraz etmeme eyleminden dava açıldığı, sanık ... hakkında ise Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.04.2011 tarih 2011/344 Esas sayılı iddianamesi ile defter ve belge ibraz etmeme, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme eylemlerinden dava açılarak mevcut dava ile birleştirildiği, mükerrerlik nedeniyle ret gerekçesine dayanak yapılan Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/386 Esas, 2014/989 Karar sayılı dosyadaki eylemin ise ... ... ... Ltd. Şti.'nin ortakları olan ..., ... ..., ... ve ... hakkında sadece 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemeye ilişkin olduğu ve bu dava dosyasında ..., ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet ile ... ... hakkında verilen beraat kararlarının Dairemizin 17.01.2018 tarih, 2017/16804 Esas, 2018/426 Karar sayılı ilamı ile eksik inceleme ve araştırma nedeniyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla, dava dosyaları arasında hukuki ve fiili irtibat bulunduğu gözetilerek dava dosyalarının getirtilip incelenerek mümkünse birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde dava dosyasının incelenerek mükerrirlik hususunun değerlendirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesinden sonra delillerin birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken sadece sanık ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan davanın Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/386 Esas, 2014/989 Karar sayılı dava dosyası açısından mükerrer olduğu, sanık ... ve sanık ...'ın üzerlerine atılı defter ve belge ibraz etmeme suçları açısından mükerrerlik bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.