muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13184, Karar No: 2014/15293, Tarih: 28.05.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/13184 E.  ,  2014/15293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2013

NUMARASI : 2013/734-2013/842

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Somut olayda faturaya dayalı olarak genel haciz yolu ile takip başlatıldığı, borçlunun icra müdürlüğündeki beyanında temel borç ilişkisine karşı çıkmadığı, borcun 25.000 TL'lik kısmını kabul ettiği, ayrıca yetki itirazında bulunduğu, icra müdürlüğü tarafından takibin yetkisizlik itirazı nedeniyle durdurulmasına karar verildiği, alacaklının yetki itirazının kaldırılması için icra mahkemesine başvuruda bulunduğu, mahkemece; "alacaklının adresi Ankara olduğu, takip faturaya dayalı olarak başlatıldığına göre alacaklının ikametgahında takibin başlatılmasında hiçbir usulsüzlük yoktur" denilerek yetki itirazının kaldırılmasına karar verildiği görülmüştür.

İcra takibi faturaya dayalı olarak yapılmış olup, fatura alacaklının ikamet yeri Ankara'da düzenlenmiş bulunmaktadır. Borçlu icra dairesine yapmış olduğu itirazda, asıl alacağa karşı çıkmamış olmakla akdi ilişkiyi kabul etmiş olmaktadır. Taraflar arasındaki akdi ilişkide sözleşmenin yerine getirileceği yer açık ve zımni bir şekilde belli olmadığından yetkili yerin TBK'nun 89. maddesine göre belirlenmesi gerekir. Bu durumda somut olayda alacaklının ikamet yerinde icra takibi yapılmasında bir usulsüzlük bulunmadığından mahkemece bu gerekçe ile alacaklının itirazın kaldırılması talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi isabetsiz ise de sonuçta istem kabul edildiğinden sonucu bakımından doğru kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), alınması gereken 25,20 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12261, Karar No: 2011/633, Tarih: 25.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/12261 E.  ,  2011/633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 11/05/2000 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/04/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 25/01/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine davalılardan ... (Üniversal Hospitals Kadıköy) vekili Avukat ... ve davalı ... vekili Avukat ..., davalı ... vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacılar vekili Avukat ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, tedavi hatası nedeni ile mirasbırakanın ölümünden dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, Dairemizin 11.11.2008 gün ve 2008/193-13839 sayılı bozma kararına uyularak istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi ve günü, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan "…4.000,00…" ve "…20.000,00…" biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "…2.000,00…" ve "…10.000,00…" sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan "…1.188,00…" ve "…625,50…" biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "…594,00…" ve "…31,50…" sayı dizilerinin yazılmasına; yargılama giderleri ve davacılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinin ilk paragrafının tümden silinerek yerine 3 nolu bent olarak "3-Davacılar tarafından yapılan 928,58 TL yargılama giderinin kabul edilen tutar üzerinden hesaplanan 185,71 TL'si ile karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hesap ve takdir edilen 1.200,00 TL avukatlık ücretinin davalılardan alınıp davacılara ödenmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin ikinci paragrafında yer alan "…2.400,00…" biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "…1.200,00…" sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden davalılar yararına takdir olunan 825,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacılara yükletilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13306, Karar No: 2019/3557, Tarih: 21.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13306 E.  ,  2019/3557 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için;

1980- 1985 tarihli hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritaları bulunduğu yerlerden getirtilerek, bundan sonra dava dosyasının hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişisine verilerek memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçekleri kadastro pafta ölçeğine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra dava konusu yapılan 101 ada 382 nolu parselin konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde gösterildiği, hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip taşınmazların niteliğinin bu belgelerde ne şekilde görüldüğü, üzerlerdeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, sayısı, dağılımı ve kapalılık oranı ile kullanım durumu ve tasarruf sınırlarının bulunup-bulunmadığı husularında ayrıntılı ve bilimsel verileri içerir müşterek imzalı ek rapor alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 21/05/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7349, Karar No: 2012/7783, Tarih: 06.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/7349 E.  ,  2012/7783 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.10.2011 gün ve 2011/342 Esas, 2011/294 Karar sayılı ceza miktarı itibarıyla ile re'sen de temyize tâbi hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazının reddiyle, re'sen de temyize tâbi hükmün ONANMASINA, 06.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8749, Karar No: 2013/4337, Tarih: 12.03.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/8749 E.  ,  2013/4337 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtiraz yazısının tarihi : 11.09.2012

İtiraz edilen daire kararı : 14.05.2012 tarih ve 2011/7166 - 2012/6117 sayılı onama kararı

İtirazla ilgili mahkeme kararı : Çat Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2009 tarih, 2008/150-2009/73 sayılı kararı

İtiraza konu olan sanık : ...

İtirazla ilgili hüküm : TCK'nın 152/1-a ve 39/1-2-b maddeleri uyarınca mahkumiyet

Suç : Mala zarar verme

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ve ekindeki dava dosyası, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun”un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelendi:

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan açılan davanın yargılaması sonunda kurulan mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizce anılan mahkumiyet hükmünün onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 11.09.2012 tarihli itiraz dilekçesinde;

“5237 sayılı TCK'nın 151. maddesinin 1. fıkrasında, mala zarar verme suçunun temel şekli tanımlanmış ve hangi şekilde bu suçun işlenebileceği gösterilmiştir. Bu maddede öngörülen mala zarar verme suçu seçimlik hareketli bir suçtur. Suçun maddi unsuru, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır ya da taşınmaz malın kısmen veya tamamen “yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması, kullanılamaz hale getirilmesi veya kirletilmesi” biçimindeki seçimlik hareketlerden birinin gerçekleşmesiyle oluşmaktadır.

Aynı Kanunun 152. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde de; mala zarar verme suçunun konusunu, kamu kurum ve kuruluşlarına ait, kamu hizmetine tahsis edilmiş veya kamunun yararlanmasına ayrılmış yer, bina, tesis veya diğer eşyanın oluşturması, bu suçun nitelikli unsuru olarak kabul edilmiş ve fail hakkında bir yıldan altı yıla kadar hapis cezası öngörülmüştür.

Suçun manevi unsuru ise kasttır.

5237 sayılı TCK'nın 21/1. madde ve fıkrasına göre, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir anlatımla failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İtiraz konusu olayda;

Haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen diğer sanıklar ... ve ...’ın, hayvanlarını götürmek istedikleri Palandöken bölgesine kar ve soğuk nedeniyle gidememeleri üzerine kendilerine yardımcı olmalarını istedikleri sanık ...’in gösterdiği ve yönlendirdiği suça konu Yaylasuyu köyü 740 sayılı mera parselinde 15 gün süre ile konaklayarak hayvanlarını otlattıkları dosya içeriğinden anlaşılmıştır.

İtiraz konusu olayda;

Haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen diğer sanıklar ... ve ...’ın, hayvanlarını götürmek istedikleri Palandöken bölgesine kar ve soğuk nedeniyle gidememeleri üzerine kendilerine yardımcı olmalarını istedikleri sanık ...’in gösterdiği ve yönlendirdiği suça konu Yaylasuyu köyü 740 sayılı mera parselinde 15 gün süre ile konaklayarak hayvanlarını otlattıkları dosya içeriğinden anlaşılmıştır.

Sanığın, diğer sanıklara gidecekleri yerin karla kaplı olmasından dolayı zor durumda bulunmaları nedeniyle menfaat temin etmeksizin yardımcı olmak üzere yer gösterdiği yönündeki savunmasının aksine mala zarar verme kastı ile hareket ettiğine ilişkin kanıt elde edilememiştir.

Diğer yandan dosyada; ziraat bilirkişisinin, bir hayvanın günde 700 gr, 2.150 adet hayvanın ise 15 günde 1.505 kg ot tükettiğine dair teorik bilgilere dayalı düzenlediği 30.10.2008 tarihli raporundan başkaca, hayvan otlatılması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde tahdidi olarak belirtilen seçimlik hareketlerden hangisinin gerçekleştiğine ilişkin bir bilgi ve belge de bulunmamaktadır.

Bu itibarla, hava şartları nedeniyle gitmek istedikleri yere ulaşamayan diğer sanıkları içinde bulundukları güç durumdan dolayı geçici olarak hayvanlarını otlatmaları için suça konu meraya yönlendiren sanığa yüklenen suçun yasal öğeleri itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden mahkemece, sanığın beraati yerine hükümlülüğüne karar verilmesinde isabet görülmediği” ileri sürerek Çat Asliye Ceza Mahkemesinin anılan mahkumiyet kararının onanmasına ilişkin Dairemiz kararına karşı itirazda bulunulmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Dairemiz arasındaki uyuşmazlık, sanığa atılı mala zarar verme suçunun yasal unsurları itibariyle oluşup oluşmadığına ilişkindir.

İtiraz, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelendiğinde;

4342 sayılı Mera Kanunu'nun 3. maddesinin d bendine göre; “hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yer” olarak tanımlanan mera, özel mülkiyete geçirilemeyen, sınırları daraltılamayan, amacı dışında kullanılamayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan taşınmazlardır.

Meralara ilişkin kullanım, kadim kullanıma ya da tahsise dayanabilir. Meraların tahsisine ilişkin usul ve esaslar 4342 sayılı Mera Kanunu ve bu Kanuna dayalı olarak çıkartılan Mera Yönetmeliğinde düzenlenmiştir.

Meranın tahsisi, ilgililer için mülkiyet veya zilyetlik hakkı değil, ancak; kullanım önceliği hakkı bahşeder.

Meradan yararlanmada tahsise dayalı kullanım önceliğinin ihlal edilmesi, genel ve özel ceza kanunlarında suç olarak düzenlenmemiştir.

Meralara ilişkin kullanım, kadim kullanıma ya da tahsise dayanabilir. Meraların tahsisine ilişkin usul ve esaslar 4342 sayılı Mera Kanunu ve bu Kanuna dayalı olarak çıkartılan Mera Yönetmeliğinde düzenlenmiştir.

Meranın tahsisi, ilgililer için mülkiyet veya zilyetlik hakkı değil, ancak; kullanım önceliği hakkı bahşeder.

Meradan yararlanmada tahsise dayalı kullanım önceliğinin ihlal edilmesi, genel ve özel ceza kanunlarında suç olarak düzenlenmemiştir.

Kanun koyucunun, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu, 6831 sayılı Orman Kanunu gibi kanunlarda, ilgili alana ilişkin düzenlemeler getirirken suç düzenlemeleri de yapmasına karşın, meraya ilişkin esasları düzenlediği 4342 sayılı Mera Kanununda herhangi bir suç düzenlemesine gitmediği, ayrıca meraya karşı suç oluşturan hareketleri düzenlediği TCK'nın 154/2. maddesinde de, tahsisten kaynaklı kullanım önceliğinin ihlalini suç olarak öngörmediği nazara alındığında; meranın tahsis edildiği köy dışında başka bir köyde ikamet eden kişinin meradan yararlanması eyleminin suç olarak düzenlenip yaptırıma bağlandığı bir hükme yer verilmemesinin bilinçli bir tercih olduğu anlaşılmaktadır.

Özel bir hüküm bulunmamakla birlikte, meranın tahsis edildiği köy dışında başka bir köyde ikamet eden kişinin, hayvanlarını merada otlatması nedeniyle tüketilen mera otlarından dolayı “mala zarar verme” suçunun oluşup oluşmayacağına ilişkin değerlendirmeye gelince;

Mala zarar verme suçu kişilerin mülkiyet hakkını korumakta, ayrıca yargısal içtihatlarla, sınırlı da olsa zilyetlik de suçun koruduğu hukuki yarara dahil edilebilmektedir. Ancak meranın tahisisine dayalı kullanım önceliği mala zarar verme suçu ile korunan yarardan olmayıp, anılan husus ancak hukuki ihtilaf nedeniyle hukuk yargılamasının konusu olabilir.

Bu durumda, meranın tahsis edildiği köy dışında başka bir köyde ikamet eden kişinin hayvanlarını merada otlatması, merada tahsise dayalı kullanım önceliğinin ihlali anlamına gelecektir ki, tahsise dayalı kullanım önceliğinin ihlali nedeniyle de mala zarar verme suçu oluşmayacak, hukuki ihtilaf nedeni olan bu durum ancak hukuk yargılamasının konusu olacaktır. Nitekim bu tür ihtilaflar uygulamada “el atmanın önlenmesi” davası olarak görülmektedir.

Açıklanan nedenlerle, sanığın tahsise dayalı kullanım önceliğine uymaksızın, Yaylasuyu Köyü 740 parselde bulunan merada hayvan otlattırmaktan ibaret eylemi mala zarar verme suçunu oluşturmayacağından,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı değişik gerekçe ile yerinde görülerek kabul edilmiş ve aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR:

1- Dairemizin itiraz edilen onama kararının kaldırılmasına,

2- Sanık müdafinin temyizinin incelenmesinde;

Açıklanan nedenlerle, sanığın tahsise dayalı kullanım önceliğine uymaksızın, Yaylasuyu Köyü 740 parselde bulunan merada hayvan otlattırmaktan ibaret eylemi mala zarar verme suçunu oluşturmayacağından,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı değişik gerekçe ile yerinde görülerek kabul edilmiş ve aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR:

1- Dairemizin itiraz edilen onama kararının kaldırılmasına,

2- Sanık müdafinin temyizinin incelenmesinde;

4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinin d bendine göre; meranın “hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yer” olarak tanımlandığı ve tahsise dayalı kullanım önceliğinin ihlalinin mala zarar verme suçunu oluşturmayacağı nazara alındığında, sanığın Yaylasuyu Köyü 740 parselde bulunan merada hayvan otlattırmaktan ibaret eylemiyle atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, yüklenen suçtan beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9816, Karar No: 2013/514, Tarih: 04.02.2013

**16. Hukuk Dairesi         2012/9816 E.  ,  2013/514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı tarafça genel kadastro ile oluşan tapu kaydının iptali ve tescil istemi ile tapu kaydına dayanılarak açılan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

1- Davacıların dayandığı 24.10.1953 tarih ve 93 numaralı tapu kaydının revizyon gördüğü 68 parsel sayılı taşınmazın doğusunda kalan taşınmazlar ile kuzeyinde Hasankeyf arazileri içinde kalan taşınmazların ada ve parsel numaralarının belirlenmesi, bu taşınmazların kadastro tutanaklarının onaylı örnekleri ile uygulanan kayıtlar varsa tesislerinden itibaren bu kayıtların tüm tedavüllerinin, tespitleri kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının ve davalı veya hükmen kesinleşmiş iseler dava dosyalarının onaylı örneklerinin,

2- Dava konusu taşınmaza komşu 55, 63, 66 ve 69 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanaklarının onaylı örnekleri ile uygulanan kayıtlar varsa tesisinden itibaren bu kayıtlarının tüm tedavüllerinin, tespitleri kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının, davalı veya hükmen kesinleşmiş iseler dava dosyalarının onaylı örneklerinin getirtilerek,

3- Müdahiller vekilinin temyiz başvuru dilekçesinin aslı dosyada bulunmadığından, temyiz dilekçesi aslı ile temyiz harcı yatırılmış ise buna ilişkin makbuz örneğinin ve temyiz dilekçesinin Uyap'a kayıt tarihine ilişkin belgenin de eklenmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26965, Karar No: 2018/23062, Tarih: 12.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/26965 E.  ,  2018/23062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılara ait işyerinde 16/09/2011 tarihinden 14/05/2014 tarihine kadar çalıştığını, kendisine tahsis edilen şirket arabasının tasarruf gerekçesiyle geri alındığını, istemediği halde görev pozisyonu, tanımını ve yerinin değiştirildiğini, yönetici asistanı katına verildiğini, mühendis olan müvekkiline sekreterlerin yokluğunda her işin yaptırıldığını ve karakterinin ezilmeye çalışıldığını, 2014 Nisanında şirket geneline %10 zam yapılmasına rağmen müvekkiline 50.00-TL gibi komik zam yapıldığını, kısaca mobbing nedeniyle müvekkilinin istifa etmesinin hedeflendiğini, müvekkilinin yaşatılan bu sıkıntılar nedeniyle fiziki ve ruhi sağlığının bozulduğunu, iş akdinin müvekkili tarafından mobbing ve ... primlerinin gerçeğe uygun yatırılmaması ve işçilik ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle haklı olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ücret, prim, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, huzurdaki davanın tamamıyla hukuka aykırı olduğunu, davacının iddialarının haksız ve mesnetsiz olduğunu, davacının alacağının tamamını bildiği halde huzurdaki davayı kısmi dava veya belirsiz alacak davası olarak açtığını, HMK 109/2 maddesine göre davacının talep ettiği alacak açıkça belli olduğundan kısmi dava veya belirsiz alacak davası açmasının mümkün olmadığını, davacının dava dilekçesinde belirttiği iş akdine işverence tek taraflı, önelsiz, haksız ve sözlü olarak feshettiği iddiasının gerçeği yansıtmadığını, müvekkili şirketler aleyhine açılan davanın hukuken kabulünün olanaksız olduğunu, davalı müvekkillerinin davacıyı istihdam etmek için ellerinden geleni yaptığını ancak başarılı olamadığını, davacıya mobbing uygulanmadığını, davacının kıdem, ihbar tazminatı ile ek ücretler, fazla mesai ücreti, genel tatil ve dini milli bayram ve yıllık tatil ücretine hak kazanamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: