muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7366, Karar No: 2019/11496, Tarih: 25.11.2019

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple temyiz dilekçesinin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oyçokluğuyla karar verildi. 25.11.2019 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Velayetin kaldırılması, velayetin eşlerden birinden alınarak diğerine verilmesi ve kaldırılan velayetin geri verilmesi, çekişmesiz yargı işleri arasında [HMK m.382-(2)-b)-13)] sayılmasına karşın, kişisel ilişki düzenlenmesine ilişkin dava ve işler, çekişmesiz yargı işleri (HMK m.382) arasında sayılmamıştır.

Diğer yandan velayete ilişkin dava ve işler, basit yargılama usulüne tabi işler [HMK m. 316-(1)-ç)] arasında sayılırken, kişisel ilişki düzenlenmesine ilişkin dava ve işler, basit yargılama işleri (HMK m.316) arasında da gösterilmemiştir (Dairemizin 05.05.2015 gün ve 2014/26409 E. - 2015/9454 K. kararı emsal niteliktedir). Görülüyor ki kanun koyucu velayet davasına ilişkin dava ve işler ile kişisel ilişki düzenlenmesine ilişkin dava ve işleri usul açısından birbirinden ayrı tutmuştur.

HMK’nin 362. maddesine göre çekişmesiz yargı işleri temyiz edilemez [HMK m.362-(1)-ç)]. Kanun velayet davalarını da çekişmesiz işlerinden saymakla bu davalara temyiz yolu kapıtılmıştır.

HMK’nin 362. maddesinde belirtilen temyiz edilmeyen kararlar arasında kişisel ilişki düzenlenmesine ilişkin dava ve işler ise yer almamaktadır. Dolayısıyla kişiel ilişki düzenlenmesine ilişkin kararlar temyiz edilebilir.

Somut olayda, gerek ilk derece mahkemesinin kararında, gerekse bölge adliye mahkemesinin kararında kişisel ilişki düzenlenmesi ile ilgili hükümler bulunmaktadır. Bölge adliye mahkemesi kararı bu yönüyle de temyiz edilmiştir. Bölge adliye mahkemesi kararında, yasal düzenlemeye uygun olarak hükümün velayet yönünden kesin, kişisel ilişki düzenlenmesi yönünden ise temyiz yolunun açık olduğu açıkça belirtilmiştir.

Kişisel ilişki düzenlenmesine ilişkin dava ve işler kamu düzenine ilişkindir. Çünkü kişisel ilişki kararları çocuğun üstün yararını yakından ilgilendirmektedir. Yukarıda belirtildiği gibi bu tür kararlara karşı temyiz yolunun kapalı olduğuna ilişkin yasal bir dayanak da bulunmamaktadır.

Kanun koyucunun kişisel ilişki ile velayete ilişkin dava ve işleri birbirinden ayrı usullere tabi tutması da dikkate alındığında, kişisel ilişki düzenlenmesine ilişkin hükümleri velayetin eki netliğinde sayarak ya da bu konuda ancak bağımsız bir dava açıldığında temyiz yolunun açık olabileceği kabul edilerek, kişisel ilişki ile ilgili hükümlere temyiz yolunu kapatmak, adil yargılamanın bir unsuru olan mahkemeye erişim hakkına (T.C Anayasası m.36, AİHS m.6) yasal olmayan bir müdahale niteliğinde olur.

Yukarıda açıklanan sebeplerle, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 361. maddesi gereğince, temyiz edilen hüküm ile ilgili kişisel ilişki düzenlemesine ilişkin bölüm yönünden temyiz incelenmesi yapılması gerektiğini düşündüğümden, temyiz dilekçesinin tümüyle reddine yönelik sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/22988, Karar No: 2013/2288, Tarih: 18.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/22988 E.  ,  2013/2288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde imar planlarının iptali sonrasında ... Belediye Meclisinin 16.12.2006 tarih ve 856 sayılı kararı ile uygun görülen ... Mahallesi 1/5000 ölçekli "... Belediyesi ... Kentsel Dönüşüm ve ... Tasarım Proje Alanı" sınır teklifinin ... Büyükşehir Belediye Meclisinin 16.05.2007 tarih ve 1324 sayılı kararı ile tadilen onaylandığı anlaşılmıştır. Ancak;

Yukarıda sınırları belirtilen 1/5000 ölçekli Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Proje Alanının içerisinde 1/1000'lik uygulama imar planlarının hazırlanıp hazırlanmadığı, hazırlanmış ise Büyükşehir Belediye Meclisinin onayından geçerek 3194 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca ilan edilerek kesinleşip kesinleşmediği; kesinleşmiş olması halinde dava konusu taşınmazın bulunduğu yeri kapsayan 1/1000 ölçekli imar paftasına taşınmazın konumu da işaret ettirilmek suretiyle davalı ... ve ... Belediye Başkanlığı İmar Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulduktan sonra,

Alıncak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6982, Karar No: 2014/7599, Tarih: 27.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/6982 E.  ,  2014/7599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2012/524-2014/39

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün asıl ve birleşen davada davacı vekilince duruşmasız, katılma yoluyla asıl ve birleşen davada davalı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl ve birleşen davada davalı M.. K.. ile asıl ve birleşen davada davacı vekili Av. S.. G..'ın gelmiş olmalarıyla, duruşmaya başlanarak hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Asıl ve birleşen davalarda davacı G. V. vekili, müvekkili yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında 22.09.2004 tarihli 2706 yevmiye numaralı düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı ve müvekkilinin inşaata başladığını, inşaatın bitmesine bir ay kala davalının üzerine düşen edimlerini yerine getirmekten kaçınmaya başladığını, tapu devri şartları gerçekleşmesine, çekilen ihtarnamelere rağmen davalının tapu devri yapmadığını ve kötüniyetli davrandığını, inşaatın mevcut durumunun Antalya 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/83 D. iş dosyası ile tespit edildiğini, müvekkilinin sözleşmede belirtilen malzemeden daha kaliteli malzeme kullandığını, davalının tapu devri yapmaması nedeni ile müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını, sözleşmede müvekkili ile birlikte yüklenici olan dava dışı G. K. noter sözleşmesi ile tüm haklarını müvekkiline temlik ettiğini ileri sürerek, müvekkilinin uğradığı maddi ve manevi zararlara ilişkin hakları saklı kalmak üzere müvekkilinin almaya hak kazandığı iki bağımsız bölüme isabet edecek arsa payı oranında tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini, talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya bakma görevinin Asliye Ticaret Mahkemesine ait olduğunu, davacının diğer yüklenici ile birlikte dava açması gerektiğini, ayrıca davacının inşaatta ayıplı ve eksik imalat yaptığını, bu nedenle müvekkilinin vekaletnameyi iptal ettirdiğini, müvekkilinin temerrüde düşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davaya bakma görevinin Asliye Ticaret Mahkemesine ait olduğunu, davacının diğer yüklenici ile birlikte dava açması gerektiğini, ayrıca davacının inşaatta ayıplı ve eksik imalat yaptığını, bu nedenle müvekkilinin vekaletnameyi iptal ettirdiğini, müvekkilinin temerrüde düşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 13.06.2011 gün ve 2010/1174 E., 2011/3445 K. sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; ilgili bozma ilamı doğrultusunda davacı tarafa genel iskânın alınması ve gerekli her türlü işlemin yapılması hususunda yetki verildiği ve bir yılı aşkın bir süre sonucunun beklendiği, bu sürenin sonunda hiçbir işlemin yapılmamış olduğu ve mahkemeden yeniden genel iskân ve kat irtifakının kurulması için yeniden yetki istendiği, ancak davacı tarafın verilen yetkiye rağmen gerekli başvuru ve işlemleri yapmadığı, genel iskânın alınmadığı gerekçesi ile asıl ve birleşen 2007/16 E. sayılı tapu iptali tescil davalarının reddine, birleştirilmesine karar verilen Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/14 E. sayılı muarazanın men'i davasının kabulü ile genel iskân belgesi almak ve kat irtifakı kurmak üzere davacıya tüm yetkileri tanıyan belgenin verilmesi sureti ile muarazanın men'ine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı asil temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı asil temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Yargılama sırasında alınan bilirkişi rapolarına göre, inşaatın projesine uygun olarak inşaa edildiği, ancak kullanıma engel olmayacak ve inşaatın bütününe nazaran cüzi sayılabilecek bazı eksikliklerin bulunduğu saptanmıştır. Özellikle sözleşmede kararlaştırılmasına rağmen yüklenici tarafından onaylı projede yer verilmeyen ve dolayısı ile yerinde kurulmayan asansör imalatının bu aşamada artık teknik olarak gerçekleştirilemeyeceği bildirilmiştir. İzah edilen bu duruma göre, taraflar arasındaki akti ilişkinin mevcut davalar çerçevesinde tasfiyesi gerektiğinden gerek asansör ve gerekse diğer eksik bırakılan imalatın bedelinin karar tarihine en yakın bir tarih itibari ile ve ortak alanlardaki eksiklikler için sözleşmedeki paylar oranında serbest piyasa rayiçlerine göre bedelin belirlenerek yüklenici ile arsa sahibi arasındaki muarazanın giderilmesine ilişkin Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/14 E. sayılı birleşen davada depo ettirilip birlikte ifa şeklinde hüküm kurulması gerekirken, anılan husus nazara alınmadan istenilen tüm yetkilerin kabulü şeklinde karar verilmesi yerinde olmamıştır. Yine Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/14 E. sayılı birleşen davada mahkemece davacı yükleniciye kat irtifakı kurmak üzere yetki verilmiş ise de, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 14. maddesi ve Dairemizin istikrar kazanmış uygulaması gereğince (Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 30.10.2013 tarih ve 4775 E., 6640 K.; 28.02.2014 tarih ve 2013/7095 E., 2014/1449 K. sayılı ilamları) tapuda pay sahibi olmayan davacı yükleniciye kat irtifakı kurmak üzere yetki verilmesi mümkün değildir. Bu itibarla kat irtifakı kurulmasına izin verilmesine yönelik talebin reddi gerekirken, Kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

Bunun yanında davada verilen karar uyarınca, yüklenici tarafından alınan diğer izinler sonucu yapı kullanma izin belgesinin alınması işleminin tamamlanması halinde asıl ve birleşen Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/16 E. sayılı davanın konusunu oluşturan tapu iptali ve tescil davaları yönünden, bilirkişi heyetinden alınacak raporla ileride kurulacak kat irtifakının esasını oluşturmak üzere bağımsız bölümlere isabet edecek payların ait olacağı bağımsız bölümlerle irtibatı gösterilecek şekilde liste hazırlattırılmalı ve buna uygun olarak pay tesciline karar verilmesi gerekirken, gerekli yetkiler verildikten sonra eldeki davalarda ihtilafın ortada bırakılmaması gerekirken, tapu iptali ve tesciline ilişkin taleplerin reddine karar verilmesi de yerinde görülmemiştir.

Bu durumda, izah edilen sebeplerle hükmün taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz edenlere iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10516, Karar No: 2012/5946, Tarih: 27.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/10516 E.  ,  2012/5946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünün uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK. nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7408, Karar No: 2019/3797, Tarih: 25.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/7408 E.  ,  2019/3797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ... ile aralarında daha önce 15/06/2000 tarihli 25 yıl süreli yap işlet devret sözleşmesinin imzalandığını, sözleşme uyarınca turistik park tesislerinin davacı şirket tarafından yapılacağının kararlaştırıldığını, ancak ... İdare Mahkemesi'nin 2004/390 E. - 2004/1157 K. Sayılı ilamı ile sözleşmenin iptal edildiğini, bu nedenle bahse konu tesislerin davalı belediyeye devredildiğini, iptal edilen sözleşme nedeniyle zararlarının tazmini amacıyla davalıya karşı dava açıldığını ve yargılamanın devam ettiğini; bu kez tazminat davasına konu turistik park, restaurant ve çay bahçesi tesisinin işletilmesi amacıyla, 03/12/2008 tarihli ve 1418 sayılı belediye encümen kararına istinaden 3 yıl süreyle, yine aynı yerde bulunan düğün salonunun da 01/10/2009 tarihli ve 923 sayılı encümen kararı uyarınca 28 ay süreyle kiralandığını, davalı ... tarafından 2886 sayılı Yasanın 75. maddesi gereği her iki kira sözleşmesine konu mecurun tahliyesinin talep edildiğini ve taşınmazların tamamen 22/09/2014 tarihinde tahliye edildiğini; davacı şirket tarafından kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu masrafların bedelinin...Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/25 D.İş sayılı dosyası ile tespit edildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 196.282,00 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; öncelikle mahkemenin görevsiz olduğunu, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davanın zamanaşımına uğradığını; mülkiyeti davalı belediyeye ait taşınmazların kira sözleşmeleriyle davacıya kiraya verildiğini, taraflar arasında düzenlenen 03/12/2008 ve 21/10/2009 tarihli kira sözleşmelerinin 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu

Davalı; öncelikle mahkemenin görevsiz olduğunu, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, davanın zamanaşımına uğradığını; mülkiyeti davalı belediyeye ait taşınmazların kira sözleşmeleriyle davacıya kiraya verildiğini, taraflar arasında düzenlenen 03/12/2008 ve 21/10/2009 tarihli kira sözleşmelerinin 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu

kapsamında olduğunu, sözleşmelerin bitim tarihinden itibaren davacının taşınmazı tahliye etmeyerek fuzuli şagil konumuna düştüğünü, bahse konu park, kafeterya ve düğün salonuna ilişkin kira sözleşmelerinin özel şartlar bölümünde kiracının yükümlülüklerinin düzenlendiğini, sözleşmenin 15. maddesine göre, kiracının kiralananı tahliye etmesi halinde, teslim tutanağında belirtilen ve sonradan yapılan ilave müştemilatı aynen belediyeye bırakmak zorunda olduğu; 16. maddesinde ise , kiralanan yerin hali hazır durumu ile kiracıya teslim edileceğinin, belediyenin izni ile ya da izinsiz yapılan işlerin tahliye halinde bedelsiz olarak belediyeye bırakılacağının kararlaştırıldığını, bu sebeple davacının herhangi bir istemde bulunamayacağını, asıl zarara uğrayanın davalı ... olduğunu, taşınmazların hor kullanıldığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte delil tespit dosyasında alınan raporun hatalı olduğunu, tespit edilen bedellerin gerçeği yansıtmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; 07/06/2016 tarihli ek bilirkişi raporu doğrultusunda, davacı tarafça kiralananda yapılan imalatların taşınmazın kullanılabilirliğini ve kiralama talebini artıran faydalı imalatlar olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 129.343,35 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kural olarak, kiracı tarafından akdi ilişkinin devamı sırasında kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu masrafların, 6098 sayılı TBK'nın 530. maddesi ( 818 sayılı B.K.'nın 414. Md. ) kapsamında vekaletsiz iş görme hükümlerine göre kiraya verenden istenebilmesi mümkündür. Kural olarak bu gibi faydalı ve zorunlu masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğu kabul edilmektedir. Kiralananın tahliyesi sonunda, kiralayan bunları benimsemiş ve kiracı aleyhine sebepsiz zenginleşme meydana gelmiştir. Kiraya verenin sorumluluğu, faydalı ve zorunlu imalatların imal tarihindeki değerinden yıpranma payı düşülmek suretiyle bulunacak değer kadardır. Ancak; sözleşmede faydalı ve zorunlu masrafların talep edilme hakkını sınırlayan hükümler bağlayıcıdır.

Somut olayda; taraflar arasında düzenlenen 24/11/2009 başlangıç ve 21/02/2012 bitiş tarihli sözleşme ile yine 23/12/2008 başlangıç ve 03/12/2011 bitiş tarihli kira sözleşmeleri konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmelerinin 15. ve 17 . maddelerinin (h) bendine göre; kiracının, kiralananı tahliyesi halinde, teslim tutanağında belirtilen demirbaşlar ile sonradan yapılan ilave müştemilatı aynen belediyeye bırakmak zorunda olduğu; 16. ve 18. maddesinin (e) bendinde ise, kiralanan yerin hali hazır durumu ile kiracıya teslim edileceğinin ve belediyenin izni ile veya izinsiz yapılan işlerin tahliye halinde bedelsiz olarak belediyeye bırakılacağı kararlaştırılmıştır. Davalı kiraya veren tarafından 2886 sayılı Yasanın 75. maddesi uyarınca, sözleşme süresi sonunda davacının tahliyesinin istendiği, davalının ise taşınmazı 22/09/2014 tarihinde tahliye ettiği anlaşılmıştır. Her ne kadar mahkemece; davalı kiracının faydalı ve zorunlu masrafları isteyebileceği belirtilmiş ise de; tarafların özgür iradeleri ile kararlaştırılmış olan sözleşme maddeleri geçerli olup, tarafları bağlar.

Hal böyle olunca, mahkemece; taraf iradeleri ile geçerli kılınmış sözleşme maddeleri doğrultusunda, davacı kiracının kiralanan taşınmazlara yapmış olduğu faydalı ve zorunlu imalat bedellerini talep edemeyeceği dikkate alınarak, davanın reddine karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1586, Karar No: 2025/2808, Tarih: 18.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1586 E.  ,  2025/2808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/3199 E., 2024/3911 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 51. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/769 E., 2024/366 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra ücretinin düşürüldüğünü, bundan dolayı ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye farkı alacaklarının bulunduğunu, ayrıca davacının pandemi döneminde davalı Bakanlık tarafından yayımlanan Genelge çerçevesinde evlerine gitmeden on ve on beşer günlük nöbetler ile yirmi dört saat kapalı sistem çalıştığını, 20.00-06.00 saatleri arasındaki çalışmasın gece çalışması olduğunu ve gece zammı alacağına hak kazanmasına rağmen bu alacağının ödenmediğini, yine bu çalışma şeklinde fazla çalışma yapıp ulusal bayram ve genel tatil günleri ile hafta tatillerinde çalıştığını ve gece çalışması yaptığını ancak bu çalışmalara ilişkin zamlı ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek fark ücret, ikramiye ve ilave tediye alacakları ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, gece zammı ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz ödendiğini, davacının gece çalışması yapmadığını, Covid-19 salgınıyla mücadele kapsamında 02.04.2020 tarihinden itibaren önce yedi günlük sabit vardiya sistemine geçildiğini, bilahare sabit vardiya sisteminin on dört gün olarak uygulandığını, davacının fazla çalışma yapmadığını, yapmış olması hâlinde ise karşılığı tutarın bordrosun yansıtılarak kendisine ödendiğini, davacının ücret farkı ile buna bağlı ilave tediye ve ikramiye alacakları ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, gece zammı ücreti alacaklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI