muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11044, Karar No: 2012/16216, Tarih: 06.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/11044 E.  ,  2012/16216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... vekili Avukat

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 15/08/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/06/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 06/11/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

-/-

-2-

2011/11044-2012/16216

-/-

-2-

2011/11044-2012/16216

Dava konusu olayda; sahte senede dayalı olarak takip yapan davalılar ile davacının yakınlıkları, olayların geçirdiği aşamalar ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarları azdır. Mahkemece, daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava dilekçesinde, davalılar tarafından yapılan usulsüz takip ve haciz işlemleri yüzünden davacının gemi adamı olarak mesleğini icra edemediği ileri sürülmüş ve bu nedenle maddi tazminat isteminde bulunulmuştur.

Dosya kapsamından, davacının takip işlemleri nedeniyle açılan davada vekil ile temsil edildiği anlaşıldığı gibi; salt, yapılan takip ve haciz işlemleri ile mesleğin icra edilememesi arasında uygun nedensellik bağı da bulunmamaktadır. Şu durumda, maddi tazminat isteminin reddi gerekir. Mahkemece, kısmen kabulü doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davacı, (3) sayılı bentte gösterilen nedenle de davalılar yararına BOZULMASINA; tarafların öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılar yararına takdir olunan 900.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1321, Karar No: 2016/4111, Tarih: 09.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/1321 E.  ,  2016/4111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 78 ada 31 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin geri çevirme kararı üzerine ...nden mahkemeye gönderilen zeytin verilerinin sulu tarlaya mı kuru tarlaya mı ait olduğunun belirtilmediği, üretim maliyetleri içerisinde sulama giderlerinin yer aldığı, bu haliyle veri cetvellerinin sulu tarlaya göre hazırlandığı izlenimi uyandığı, yine gönderilen zeytin verilerinde 2012 yılına ait veri listesinin 2011 yılının tıpatıp aynısı olduğu, oysa farklı yıllarda ürün satış fiyatı ile üretim masraflarının aynı olamayacağı gözönüne alındığında geri çevirme kararının gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle; bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan dane zeytinin 2011, 2012 ve 2013 yıllarına ait sulu tarlada dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına ortalama satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerini (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) gösteren veri listelerinin ...nden getirtilerek dosya içerisine konulmasından ve geri çevirme gereğinin yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13226, Karar No: 2012/711, Tarih: 02.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/13226 E.  ,  2012/711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2010

Taraflar  arasında  görülen  davada;

Davacılar,  kök  mirasbırakan  M..'in  26  parça  taşınmazını  çeşitli   tarihlerde  davalılara  satış  suretiyle  temlik  etiğini, davalı  C..'nın  da  bunlardan  bazılarını   aynı  şekilde    oğlu  olan  davalı M..'e   devrettiğini, ancak  yapılan  tüm  işlemlerin  diğer  mirasçılardan  mal  kaçırma  amaçlı  ve  muvazaalı  olduğunu  ileri  sürerek  tapu  iptali ve  miras  payları  oranında  tescil  isteğinde bulunmuşlar, bilahare  dava  konusu   taşınmazlardan  7  adedi  hakkındaki  davaya  devam   ettiklerini, diğer  taşınmazlarla  ilgili  davalarını  ise  takip  etmediklerini   bildirmişlerdir.

Davalılar, iddiaların  doğru  olmadığını, 767  ve  19  sayılı  parsellerle  ilgili  olarak  davacıların  murisi  E..'nin  hiçbir  hak  ve  alakasının  bulunmadığına dair  harici  belgeler  olduğunu, davacıların  da   herhangi  bir  hak talep   edemeyeceklerini .. parsel   sayılı  taşınmazın  kök  miras  bırakana satış  bedeli  ödenerek  satın  alındığını, ayrıca üçüncü kişilerden    aldıkları  payların  da  söz  konusu  olduğunu  belirterek, davanın  reddini  savunmuşlar, ayrıca  davanın davacı  tarafça  takip  edilmeyen  kısımlarını  kendilerininde  takip  etmeyeceklerini   beyan  etmişlerdir.

Mahkemece, kanıtlanamayan  davanın   reddine  karar  verilmiştir.

Karar, davacılar  vekili  tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 1.7.2011  Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat C.. Ş..  ile  temyiz edilen vekili Avukat M..  H..  Ç.. geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacılar vekilinin 06.04.2010 tarihli dilekçesiyle, dava konusu 3280 ada 2 parsel 8, 11, 12, 15 ve 18 nolu bağımsız bölümler ile 3374 ada 722 ve 827 ada 19 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili davayı devam ettirdiklerini bildirdiği; miras bırakan M.. G..’in çekişmeli 3374 ada 722 parsel ve 827 ada 19 parsel sayılı taşınmazlarını 12.11.1977 tarihinde ve satış suretiyle davalı oğlu C..’ya temlik ettiği, C..’nın da 722 sayılı parselin ½ payını 26.09.1978 tarihinde kardeşi olan diğer davalı M..’e aynı şekilde devrettiği ve 19 sayılı parseli ise, 2.6.2005 tarihinde yani dava tarihinden önce satış yoluyla dava dışı kişiye devretmiş olduğu; çekişme konusu 3280 ada 2 parsel sayılı taşınmazın öncesinin 767 sayılı parsel olup, miras bırakan tarafından 767 sayılı parselin 25.09.1978 tarihinde ve satış suretiyle dava dışı Ş..’a devredildiği, Ş..’ın da 27.09.1978 tarihinde murisin oğlu olan davalı M..’e aynı şekilde temlik ettiği, M..’in 6.5.1996 tarihinde dava dışı C.. Y..’a satış yoluyla devredip, C..’in de ½ payını 27.9.1996 tarihinde Ş.. Belediyesine bağışından sonra taşınmazın aynı gün aynı işlemle birleştirme suretiyle 5171 sayılı parsel olup ve aynı işlemle ayrılması sonucu 3280 ada 2 sayılı parsel olduğu ve C.. Yıldız’ın adına 1714/2400 payın ayırma-taksim ile tescil edildiği, C..’in bu payı 15.10.1996 tarihinde satış yoluyla murisin oğlu olan davalı M..’e devrettiği, M..’in daha sonra üçüncü kişiye ve belediyeye ait payları da satın  alarak taşınmazın tamamının maliki haline geldiği, bilahare taşınmazda kat irtifakı tesis edilerek bağımsız bölümlerin oluştuğu, çekişmeli 8, 11, 12, 15 ve 18 nolu bağımsız bölümlerin 01.12.2005 tarihinde kat irtifakı tesisi ile murisin oğlu davalı M.. adına kayıtlı bulunduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, çekişme konusu 827 ada 19 parsel sayılı taşınmazın dava tarihinden önce el değiştirdiği ve davada sadece tapu iptal ve tescil talebinde bulunulduğuna göre, davalı C..’nın dava tarihi itibariyle kayıt maliki olmadığı gözetilerek anılan parselle ilgili hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekeceği kuşkusuzdur. Bu bakımdan mahkemece verilen davanın reddine ilişkin karar, 827 ada 19 sayılı parsele ilişkin olarak açıklanan gerekçeyle sonucu bakımından doğrudur. Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Diğer taraftan; davanın, miras bırakanın oğulları davalılar C.. ve M.. ile C..’nın oğlu M.. aleyhinde 26 parça taşınmaz hakkında açıldığı ve yargılama sırasında 7 adet taşınmazla ilgili davanın sürdürüldüğü, davalılar vekilinin de müracaata bırakmaya bir diyeceği olmadığını, davacı tarafça takip edilmeyen taşınmazları kendilerinin de takip etmediklerini beyan ettiği gözetilerek, davalılar hakkında takipsiz bırakılan taşınmazlarla ilgili olarak açılan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerektiği tartışmasızdır.

Öte yandan; davası sürdürülen çekişme konusu 3374 ada 722 parsel sayılı taşınmaz ile 3280 ada 2 parsel 8, 11, 12, 15 ve 18 nolu bağımsız bölümler bakımından her ne kadar mahkemece kanıtlanamayan davanın   reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli olduğu söylenemez.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda,   yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki;  bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakanın gelirinin olup olmadığı, hayatını hangi geçim kaynağıyla sağladığı, başka taşınmazları olup olmadığı, temlike konu taşınmazların akit bedelleri ile gerçek değerleri arasında fark bulunup bulunmadığı, çekişmeli 3280 ada 2 sayılı parselin geldisi olan 767 sayılı parselden itibaren ara malik konumunda bulunan Ş.. B.. ve C.. Y..’ın kim oldukları, gerçek malik olup olmadıkları araştırılmamış, davalılar tarafından sunulan 24.09.1996 tarihli belgenin geçerliliği ve içeriği irdelenip, değerlendirilmemiştir.

O halde, yukarıda değinilen ilkeleri kapsar şekilde araştırma, inceleme ve irdeleme yapılarak, toplanan ve toplanacak olan deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmesi gerektiği açıktır.

Hal böyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeksizin yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacılar vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 3.2.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825,00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına,  2.2.2012  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13159, Karar No: 2010/16681, Tarih: 14.10.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/13159 E.  ,  2010/16681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2255 lira alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, davalı (lokanta işletmecisi) tarafından satın alınan ekmek bedellerinin ödenmediği, ilamsız icra takibine itiraz edildiği ileri sürülerek itirazın iptali istenilmiş; mahkemece taraflar arasındaki akdi ilişkinin ispat edilmediği gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Kural olarak; taraflardan herbiri iddia ve savunmasını dayandırdığı olguların varlığını usule uygun şekilde ispatla yükümlüdür (TMK md.6).

Somut olayda, davacı (fırın işleticisi), davalı (lokanta işleticisine) sattığı ekmeklerin bedelinin ödenmediğini ileri sürmüş, davalı ise, 2008 yılı Nisan ayı başına kadar ekmek aldığını, ancak bunların bedelini ödediklerini, zira 3.şahsın davacının işlettiği fırında çalıştığını, onun borcunu ödemeleri nedeniyle çalışma ücretinin davalıya bırakıldığını ve bu ücret karşılığı ekmek alındığını, daha sonra ekmek almadığını savunmuştur. İcra takibi; Haziran 2008 tarihli açık faturalara dayalı ilamsız icraya ilişkin olup, davalı borçlu itirazında (dönem belirtmeksizin) davacıdan ekmek aldığını ancak davacı yanında çalışan ustanın ücret alacağına mahsuben bedelin ödendiğini beyan etmiştir. Davalının bu açık ikrarı ve itirazı karşısında, takibe konu Haziran 2008 dönemi itibariyle davacıdan ekmek aldığı sabit olup, itiraz ve savunma olarak ileri sürülen; 3.şahsın davacıdan olan işçilik alacağının davalıya temlik edildiği ve temellük nedeniyle borcun ödendiği hususunun ispatı gerekir. Delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucu ispat yükünün davacıda olduğunun kabulüyle, iddianın ispatlanamadığı gerekçesine dayalı davanın reddi isabetli görülmemiştir.

BK'nun 162-172.maddeleri arasında düzenlenen alacağın temliki, ister sözleşmeye, ister kanun hükmüne ya da yargı kararına dayansın, üçlü ilişkiye dayanan hukuki bir yapıyı ifade eder. Yasa, temlik için yazılı şekil şartını geçerlik koşulu olarak öngörmüştür (Bkz. HGK'nun 1.3.2006 gün ve 5-33 s. Kararı). Taraflardan davalı ile 3.şahıs arasında ücret alacağının temlikine ilişkin yazılı bir sözleşme bulunduğu savunulmadığı ve bu yönde delilde bildirilmediği gözetildiğinde, sair deliller gözetilerek savunmanın ispatı gerekir. Mahkemece bu yönde davalı delilleri tümüyle toplanıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9662, Karar No: 2014/9853, Tarih: 20.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/9662 E.  ,  2014/9853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne

başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına ... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ... ile sanık ...'ın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşı alabilmek için 14/09/2010 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna