muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/5916, Karar No: 2007/9109, Tarih: 27.09.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/5916 E.  ,  2007/9109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEREDE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/02/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanın mal kaçırmak amacıyla 18 parça taşınmazı davalılar miras bırakanına ölünceye kadar bakma akdiyle temlik ettiğini, murisin sağlığında bakım borcu yerine getirilmediğinden tapu iptali ve tescil davası açtığını, anılan davayı sonuçsuz bırakmak için davalılar miras bırakanının taşınmazları akrabası olan davalı O....a satış yoluyla temlik ettiğini ileri sürüp tapu kayıtlarının iptali ile tesciline, olmadığı taktirde 100.000.000.TL. tazminatın tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Birleşen davada davacı; kayden maliki bulunduğu 23 parça taşınmazı ölünceye kadar bakma akdiyle davalıya temlik ettiğini, davalının akitten doğan bakım borcunu yerine getirmediğini ileri sürüp tapu kayıtlarının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı O... dava konusu taşınmazların bir kısmını bedelini ödeyerek diğer davalılar miras bırakanından satın aldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Davalı Tahsin, bakım borçlusunun bakım alacaklısından önce öldüğünü, 1 yıllık hak düşürücü süre içinde akdin feshi istenmediğinden mirasçılardan taşınmazların geri istenemeyeceğini belirtip davanın reddini savunmuştur. Diğer davalılar, yargılamaya katılmadıkları gibi davaya cevap da vermemişlerdir.

Mahkemece, çekişme konusu 665 ve 684 parsel sayılı taşınmazların dava dışı şahıslar adına kayıtlı olup taraflarla ilgili bulunmadığı, 4 parça taşınmazın davalılar murisine satış yoluyla temlik edildiği, 621 ve 685 parsel sayılı taşınmazın davalılar miras bırakanı adına tapulama sırasında tescil edildiği, bir kısım taşınmazların tapuda intikal gördüğü ve bakım borçlusu ile bir ilgisinin kalmadığı, asıl davada bakım görevi yerine getirilmediğinden bakım borçlusu sebepsiz zenginleştiği ve taşınmazların da el değiştirdiği için tazminat talebinin kabulü gerektiği, 421 parsel sayılı taşınmazın ise ölünceye kadar bakma akdi ile temlike konu edilip davalılar miras bırakanının bakım borcunu yerine getirmediği gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacılar ve karşı temyiz eden davalı T..tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ....raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde bedel isteğine; birleşen dava, akte aykırılık iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, asıl dava bakımından iptal ve tescil isteğinin reddine, tazminat isteğinin kabulüne; birleşen davanın ise, 421 nolu parsel yönünden kabulüne, diğer taşınmazlar bakımından reddine karar verilmiştir.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde bedel isteğine; birleşen dava, akte aykırılık iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, asıl dava bakımından iptal ve tescil isteğinin reddine, tazminat isteğinin kabulüne; birleşen davanın ise, 421 nolu parsel yönünden kabulüne, diğer taşınmazlar bakımından reddine karar verilmiştir.

Toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre; 2001/115 Esas sayılı dava bakımından kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından tarafların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde olmadığı gibi 1993/194 Esas sayılı dava yönündende, davalı T. temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Asıl davanın davacılarının temyiz itirazlarına gelince; dosya içeriğinden, toplanan delillerden, çekişme konusu 420, 462 parsellerin 5/16'şar  payı; 504 parselin 4/16 payı; 509 ve 514 parsellerin 4/32'şer  payları; 515 parselin 4/16 payı; 576 parselin 5/16 payı;  824 parselin 4/16 payı; 1427 parselin 1/4 payı  ve 1738  parselin 1/2  payı  miras  bırakan  D..  tarafından  08.05.1979  tarihli  akitle  ve

ölünceye kadar bakma akti ile davalılar miras bırakanı S...temlik olunduğu; yine miras bırakan D..vekili aracılığıyla dava konusu 161, 251, 300, 322, 605, 614,772 ve 1561 parsellerin 5/16'şar  paylarını satış yoluyla davalılar miras bırakanı S...temlik ettiği; onunda, anılan taşınmazlardaki kendi payı da dahil olmak üzere, 05.06.1992 tarihli akitle  161, 251, 300, 322, 420 ve 462 parsellerin  10/16'şar payını; 504 parselin 8/16 payını; 509 ve 514 parsellerin 8/32'şer payını; 515 parselin 8/16 payını; 576 parselin 5/16 payını; 605, 614 ve 772 parsellerin 10/ 16'şar payını; 824 parselin 8/16 payını; 1417 parselin 2/4 payını; 1561 parselin 10/16 payını ve 1738 parselin tamamını bacanağı davalı O... satış yoluyla  temlik ettiği, miras bırakan D.... 10.06.1993  tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Davacılar, anılan bu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 Sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; yukarıda değinilen ilke ve olgular dikkate alındığında, miras bırakan D... kardeşi S.. yaptığı temliklerin diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu ikinci el durumundaki davalı O...n S...ın bacanağı olup muvazaalı işlemi bilen ve bilmesi gereken kişi konumunda bulunduğu ve iyiniyetli sayılamayacağı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, asıl davaya konu edilen 161, 251, 300, 322, 420, 462, 504, 509, 514, 515, 576, 605, 614, 772, 824, 1417, 1561 ve 1738 parsel sayılı taşınmazların miras bırakan D... tarafından temlike konu edilen payları dikkate alınarak tapu iptali ve tescil isteğinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir. Asıl davanın davacılarının bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.09.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19341, Karar No: 2012/23983, Tarih: 26.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/19341 E.  ,  2012/23983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Yasa uyarınca kamulaştırma bedelinin arttırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Yasa uyarınca kamulaştırma bedelinin arttırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ... adına açılan davanın zamanaşımı nedeniyle reddine, ... adına açılan davanın ise kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve davacılardan ... adına açılan davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacılar vekilinin temyizine gelince;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; dava konusu taşınmazın kamulaştırılmasına ilişkin işlemin noter aracılığı ile ... adına tebliğe çıkartılarak “... mahallesi, ... Sokak, No: 82 ...” adresinde 03.03.2000 tarihinde muhataba verilmek üzere gelini ... imzasına tebliğ edildiği ve bu tebligattan hemen sonra, ... Büyükşehir Belediyesi tarafından 01.05.2000 tarihli dilekçe ile açılıp, ... 7.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/279 esas sayılı dosyası üzerinden görülen davada yapılan araştırmada; noter tebligatının yapıldığı adreste, ...’nun annesi...’nun ikamet ettiği, ...’nun Hasan Polatkan caddesi, ... sitesi C/1 Blok D-1/ ... adresinde, gelini ...’nun ise; ...Sokak No: 4/5 ... adresinde ikamet ettiği ve çekişmesiz bedelin ...’na ödenmediği belirlenmiştir.

Bu durumda; noter tebligatının yapıldığı adreste davacı ... ve ...’nun birlikte oturmadıkları ve yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı gözetilerek, ... adına açılan davanın da kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davalıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4660, Karar No: 2017/9839, Tarih: 20.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/4660 E.  ,  2017/9839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1163 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması kurumunun mahiyeti ile kabul edilip edilmemesi durumunda ortaya çıkan sonuçların nelerden ibaret olduğunun sanığa usulüne uygun olarak anlatıldığının duruşma zaptından anlaşılamaması karşısında, sanığa anılan hususlarda gerekli açıklama yapılmadan beyanı alınarak hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi,

2-Ön ödeme ihtarında, yargılama gideri kalemi içerisinde, dosya kapsamında bulunan üç sanık hakkında yapılan yargılama giderlerinin tamamının sanıktan talep edilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/46004, Karar No: 2013/32962, Tarih: 12.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/46004 E.  ,  2013/32962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, bayram tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı neden olmadan işverence fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının görevini iyi yapmaması nedeniyle iş sözleşmesini feshettiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Öncelikle mahkemece davacıya dava dilekçesindeki isteklerinin neler olduğu tek tek sorulmadan, hangi kalem alacak için ne miktarda talepte bulunduğu açıklattırılmadan karar verilmesi isabetsizdir.

3.Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ara dinlenmesi yapıp yapmadığı noktasında toplanmaktadır.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

3.Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ara dinlenmesi yapıp yapmadığı noktasında toplanmaktadır.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ara dinlenmesi vermeden çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda davacının çalışma sırasında günlük çalışma süresine göre ara dinlenmesi düşülerek hesaplama yapılması gerekirken, ara dinlenme düşülmeden yapılan hesaplamaya itibar edilerek karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5140, Karar No: 2006/6439, Tarih: 06.06.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/5140 E.  ,  2006/6439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 09.08.2005 gününde verilen dilekçe ile meraya müdahalenin men'i ve tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 1543 parsel sayılı meranın krokide gösterilen 3937 m2. lik bölümüne elatmanın önlenmesi, eski hale getirme ve ot bedelinin tahsili istemleriyle açılmıştır.

Mahkemece dava reddedilmiş, hükmü davacı Hazine temyiz etmiştir.

Dava, 09.08.2005 tarihinde açılmış keşfin yapıldığı 27.10.2005 tarihinde davalının meraya elatmasını 1-2 yıl önce kaldırdığı saptanmıştır. Bu saptamaya göre Hazinenin elatmanın önlenmesi isteminin reddiyle Hazine meranın mutasarrufu olmadığından ot bedeline yönelik talebin reddedilmiş olmasında yasaya aykırılık yoktur. Ancak;

1543 parselin mera olduğu çekişme konusu değildir. Meralar hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan kullanma hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olan Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlak gibi özel mülkiyete tabi olmayan yerlerin amacı dışında kullanma olanağı bulunmamaktadır. 4342 sayılı Mera Kanununun 4. ncü maddesi hükmünce amaç dışı kullanılmak suretiyle vasıfları bozulan mera, yaylak ve kışlakların tekrar eski konumuna getirmek için yapılan masraflar sebebiyet verenlerden tahsil edilir. Somut olayda, dava konusu bölümün mera olduğu halde davalı tarafından amaç dışı kullanılarak mera vasfının bozulmasına neden olunduğundan davacı Hazine meranın tekrar eski konumuna getirilmesi için yapacağı giderleri davalıdan talep edebilir. Mahkemenin bu olguyu gözden kaçırarak eski hale getirme bedeli isteminin reddetmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 6.6.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7774, Karar No: 2013/7821, Tarih: 09.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/7774 E.  ,  2013/7821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, haksız haciz (3.kişinin borcu nedeniyle sehven davacının ikamet adresine gönderilen icra emrini içeren davetiye) işlemi nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkin olup, yerel mahkemenin nitelendirmesi de bu yöndedir. (6110 S.K. 8.maddesi ile değişik 2797 S. Yargıtay Kanununun 14.maddesi). Diğer bir anlatım ile ortada abonelik sözleşmesinden kaynaklanan bir tazminat istemi bulunmamaktadır.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 4.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3852, Karar No: 2011/2914, Tarih: 21.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3852 E.  ,  2011/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 21/10/2002 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/02/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemlerine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davacının yaralanmasının niteliği ve derecesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.