muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7735, Karar No: 2013/14749, Tarih: 16.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/7735 E.  ,  2013/14749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki itirazlarının reddine

2-Davacı, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti ve bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının amiri konumundaki başka bir işçiye karşı olan tutumu nedeniyle haklı nedenle iş akdinin feshedildiğini ve tüm alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, işverenin haklı değil geçerli fesih nedeni olduğunun kabulü ile davacının fazla çalışma, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne diğer taleplerinin reddine karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68 nci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 nci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği'nin 3 ncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davalı işyerinde günlük mesainin 08.45-17.20 saatleri arasında olduğu sabittir bu durumda yasal ara dinlenmesi 7,5 saatin üstündeki çalışma nedeniyle 1 saattir, davalı tanıklarının bu konudaki beyanlarının kabulü ile fazla mesai talebinin reddine karar verilmesi gerekirken davacı tanıklarının 45 dakikalık ara dinlenme iddiasının kabulü ile fazla mesai ücreti alacağına hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3525, Karar No: 2013/7688, Tarih: 11.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3525 E.  ,  2013/7688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/290040

MAHKEMESİ : Adana 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 12/09/2012, 2010/134 (E) ve 2012/347 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye azmettirme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık Fecri müdafiinin temyizi üzerine ve sanık Ömer yönünden re'sen temyize tabi olan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Ömer'in maktul Halit'i öldürme, sanık Fecri'nin ise maktule yönelik öldürme suçuna azmettirme suçlarının sübutu kabul, sanık Ömer yönünden takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma sebebi dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Fecri müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık Fecri'nin maktul Halit ile aynı bölgede uyuşturucu madde sattıkları, aralarında oluşan husumet nedeniyle Fecri'nin maktulü öldürmeye karar vererek, olay tarihinden on gün önce sanık Ömer'le buluştuğu ve Ömer'e para karşılığında maktulü öldürmeyi teklif ettiği, Ömer'in kabul etmesi üzerine olayda kullanılan tabanca ile kar maskesini Ömer'e verdiği, Ömer'in kendisine verilen tabancayı Fecri'nin talimatları doğrultusunda bir süre sakladığı ve olay günü Fecri tarafından Ömer'e maktulün yerinin söylemesi üzerine Ömer'in maktulü bir süre takip ettiği, maktulün motorsikleti ile ara sokağa girdiğini görmesi üzerine Ömer'in sokağın diğer tarafından maktulün karşısına çıktığı ve hareket halindeki maktulü yakın mesafeden bir el ateş ederek öldürdüğü olayda;

Sanıklar Fecri ve Ömer'in maktulü öldürme kararı verip, tasarlamayı kabule elverişli makul süre içinde verdikleri kararda sebat ve ısrar ederek sanık Fecri'nin azmettirmesi ile sanık Ömer'in maktulü öldürdüğü, tasarlamanın şartları bulunduğu ve sanık Ömer'in eyleminin 82/1-a, sanık Fecri'nin eyleminin ise TCK.nun 38, 82/1-a maddeleri gereğince tasarlayarak öldürme ve bu suça azmettirme suçlarını oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık Fecri müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi bulunan hükümlerin CMUK.nun 326/son maddesi gözetilmek kaydıyla tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 11/12/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

11/12/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı B.. Y..'ün huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık F..C.. müdafii avukat A.. C..F..'ın yokluğunda 12/12/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2021/5959, Karar No: 2021/9941, Tarih: 03.06.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/5959 E.  ,  2021/9941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Davacı eldeki alacak davası ile; bir kısım işçilik alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. İlk Derece Mahkemesince 04.11.2016 tarihli kararla, bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 14/03/2017 tarihli kararına karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesinin 07/09/2017 tarihli kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 07/09/2017 tarihli kararı, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi’nin 07.07.2020 tarihli ilamıyla, davalı lehine bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemecesince, bozma ilamına uyulmasına karar verilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341/2. maddesi gereğince, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen ve miktar veya değeri 5.880,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir.

Bozmadan sonra tesis edilen İlk Derece Mahkemesi kararında, hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 5.880,00 TL kapsamında kaldığından davalının temyiz isteminin, 6100 sayılı Kanun'un 362/1-(a), 366. ve 352. maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin alınan karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.06.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27996, Karar No: 2013/26942, Tarih: 28.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/27996 E.  ,  2013/26942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, eşitsizlik tazminatı, ilave tediye, döner sermaye ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 28.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23329, Karar No: 2015/8449, Tarih: 15.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23329 E.  ,  2015/8449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesat aidiyetinin tespiti

..... ile ..... ve müşterekleri aralarındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasının kabulüne dair Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 24.06.2014 gün ve 805/646 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ..... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu 392 ada 26 (eski 822 ) parsel numaralı taşınmazda çeşitli meyve ağaçları diktiğini, damlama sulama sistemi kurduğunu, su basmanı ve 6 m2 banyo tuvalet yaptırdığını açıklayarak, taşınmaz üzerindeki muhdesatların tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı .... vekili, dava konusu muhdesatların dava açıldıktan sonra yapıldığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm; davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Muhdesatın aidiyetinin tespiti davaları kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere ve kural olarak: Tespit davalarında tespit davası açanın hukuki yararının varlığı gerekir. 6100 sayılı HMK'nun 106. maddesinin 2. fıkrasında “tespit davası açanın, kanunlarda belirtilen istisnai durumlar dışında, bu davayı açmakta hukuken korunmaya değer güncel bir yararı olması bulunmalıdır denilmektedir.

Somut olaya gelince; davacının taraflar arasında görülen ortaklığın giderilmesine ilişkin dava beyanı, Mahkemece 20.01.2014 tarihinde mahallinde yapılan keşif ve bilirkişi incelemelerinde yer alan bulgular ve tanık beyanlarına göre; davacının yararına tespitine karar verilmesini istediği bitki (fidan), su basmanı ve diğer muhdesatların, taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesine ilişkin davanın açılma tarihi olan 22.11.2010 tarihinden sonra meydana getirildiği anlaşılmaktadır. Ortaklığın giderilmesi davası açıldıktan sonra meydana getirilen muhdesatlar yönünden, davacının HMK'nun 106. maddesinin 2. fıkrası gereği güncel hukuki yararı mevcut değildir. Davacının, bahsi geçen ortaklığın giderilmesine ilişkin davanın açılmasından sonra meydana getirdiği muhdesatlar yönünden, koşullarının varlığı halinde 6098 sayılı TBK'nun 77 (BK'nun 61) vd. maddeleri uyarınca sebepsiz zenginleşme kurallarına göre eda nitelikli bir alacak davası açına imkanı olup, tespit davası açılmasında güncel hukuki yarar bulunmamaktadır. Hal böyle olunca; Mahkemece hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığından bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple davalı ..... vekilinin temyiz itirazları açıklanan bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 616,50 TL peşin harcın istek halinde davalı ....'a iadesine, 15.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/22055, Karar No: 2009/2032, Tarih: 09.02.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/22055 E.  ,  2009/2032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra takibinin dayanağı Tarım Kredi Kooperatifi verdiği kredi ile ilgili olarak düzenlenen borç senetleri olup, bu belgeler 1581 Sayılı Kanunun 12.maddesi gereğince ilam niteliğindedir. Borçlunun talep edilen faize karşı fahiş olduğu yönündeki itirazını her zaman ileri sürebilir.

Somut olayın incelenmesinde; alacaklı tarafından takip konusu yapılan borç senetlerinin vade tarihlerinin 30.9.1998, 30.9.1999, 30.9.2000 ve 30.9.2001 olarak açıkça gösterildiği görülmüştür. Bu durumda borçlu, borcun ödeme tarihi yani vade tarihi belirlendiğinden bu tarih itibariyle borcunu ödemek zorundadır. Vade tarihinde borç ödenmediği takdirde temerrüt oluşacağından bu tarih itibariyle alacağa faiz yürütülebilir. Sözleşme içeriğinde takip konusu alacaklara ilişkin kapitalize faiz istenebileceği hüküm altına alındığından bu alacaklar için kapitalize faiz uygulaması yapılarak sonuca gidilmesi gerekir. Bu durumda inceleme yaptırılan hesaplama ile ilgili olarak bilirkişi tarafından düzenlenen 21.7.2008 tarihli ek raporun 1 numaralı bendinde gösterilen hesaplama olaya uygun düşmekte olup Mahkemece dikkate alınarak hüküm tesisi gerekirken borçlu temerrüdünün takip tarihinden oluştuğundan bahisle eksik hesaplama ile sonuca gidilmesi doğru değildir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09/02/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/720, Karar No: 2019/2586, Tarih: 06.05.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/720 E.  ,  2019/2586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ...... ...... Nak. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili Av. ... tarafından, davalılar ...... Hazinesi ve ... aleyhine 08/12/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız el koyma nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ...... yönünden da......ın husumet nedeniyle reddine, diğer davalı yönünden da......ın kısmen kabulüne dair verilen 11/07/2018 günlü kararın ......ca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen davacının tüm, davalı ... Hazinesinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı ... Hazinesinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız el koymadan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, da......ın davalı ...... yönünden husumet nedeniyle reddine, davalı ... yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı şirket, kendisine ait araca göçmen kaçakçılığı suçunda kullanıldığı iddiasıyla el konulduğunu, yapılan ceza yargılaması sonucunda aracın teslimine karar verildiğini, ceza mahkemesince aracın kendilerine teslimi için ... karakoluna 02/08/2010 tarihinde yazılan müzekkereye bugüne kadar cevap verilmediğini, kendileri tarafından yapılan harici araştırmada aracın kayıp olduğunun anlaşıldığını ileri sürerek, yoksun kalınan kazanç kaybı ve araç bedelinin tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili, aracın kayıp olmadığını, gümrük sahası içinde konulabileceği yer olmadığından 13/12/2003 tarihinde ...... teslim edildiğini ve halen bu antrepoda bulunduğunu belirterek, da......ın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece da......ın husumet nedeniyle redddine dair verilen 16/04/2015 tarihli ilk karar, Dairemizin 05/06/2017 gün ve 2017/1496 esas, 2017/3659 karar sayılı ilamı ile “davalı ... Hazinesine husumet düştüğü, bu davalı yönünden işin esasının incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, araç değerine ilişkin istemin kısmen kabulüne ve kazanç kaybı isteminin ise kabulüne karar verilmiştir.

a-Dosyadaki bilgi ve belgeler ile ...... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/296 esas, 2010/27 karar sayılı dosyası kapsamından; sanıklardan......’in sahibi olduğu

a-Dosyadaki bilgi ve belgeler ile ...... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/296 esas, 2010/27 karar sayılı dosyası kapsamından; sanıklardan......’in sahibi olduğu

davacı şirkete ait çekici ve tankerin şoförlüğünü, diğer sanık ......’in çekici ve tankerle ......’a geldiği, ......’da ...... isimli şahısla buluştuğu, ...... ile beraber kenar bir mahallede 48 adet ...... uyruklu mülteciyi gizli kapak ve özel bölme yapılan tankere bindirdiği, mültecileri ......’ye götürmek üzereyken ...... ilçesinde ... tarafından yapılan aramada yakalandıkları, çekici ve tankere 09/06/2002 günü el konulduğu, araç üzerinde yapılan değişikliğin sanık......’in bilgisi dışında olamayacağı, sanık......’in ...da olayın akabinde verdiği ilk ifadede, diğer sanık ......’nin talimatı doğrultusunda hareket ettiği ve ......’da iken sanık ......’nin ...... isimli şahıs ile telefon görüşmesi yaptığını belirttiği, 2000 model tankerin 2002 yılında insan taşımaya uygun hale getirildiği, olay günü yapılan inceleme sonucu düzenlenen tutanakta tanker içerisindeki bölmelerde herhangi bir akaryakıt taşındığına ilişkin bir iz, koku vb olmadığı, tanker içinde pas izlerinin bulunduğu, daha önce tankerde herhangi bir akaryakıt taşımacılığı yapılmadığının anlaşıldığı, her iki sanığın birlikte yurda girmiş olan yabancı şahıslara kılavuzluk yaptığının sabit olduğu gerekçesiyle, her iki sanığın 5682 sayılı Kanuna muhalefet suçundan cezalandırılmalarına ve çekici ve tankerin müsaderesine 30/05/2006 günü karar verildiği, kararın temyizi üzerine ...... 7. Ceza Dairesi tarafından hükmün açıklanmasının geri b......ılması yönünden değerlendirme yapılmak üzere kararın bozulduğu, sonuçta yargılamanın uzaması dolayısıyla zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle kamu davasının her iki sanık yönünden düşürülmesine ve çekici ve tankerin ruhsat sahibine iadesine 19/01/2010 tarihinde karar verildiği, işbu kararın temyiz edilmeksizin 05/07/2010 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, dosya kapsamına göre aracın 5862 sayılı ...... Kanununa muhalefet suçunda kullanıldığı sabittir. Aracın zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle sahibine iadesine karar verilmiştir. Ceza dosyası kapsamına göre, davacı şirket adına kayıtlı araca haksız olarak değil, haklı nedenle el konulmuştur. Ceza davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılması, el koymanın haksız olduğunu göstermemektedir. Düşme kararı suçun işlenmediğinin değil, da......ın zamanaşımına uğradığının göstergesidir. Dolayısıyla, el koyma haksız olmadığından, davacı şirket kazanç kaybını isteyemez. O halde, sanıklardan......’in davacı şirketin sahibi olduğu dikkate alındığında, aracın suçta kullanılmasına izin veren davacı şirketin el konulan dönemde aracını kullanamamaktan kaynaklanan zararı olduğu iddasıyla talep ettiği yoksun kalınan kazanç kaybına yönelik tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

b-Araç değerine ilişkin yapılan incelemede ise; ceza dosyası ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, oluşan zararda davacının yukarıda açıklandığı şekilde müterafik (bölüşük) kusuru bulunduğu açık olup, hükmedilen araç değerine ilişkin tazminat miktarından BK. 43, 44 (TBK 51, 52) maddeleri gereğince uygun miktarda indirim yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu durumun gözardı edilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2-a,b) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, davacının tüm, davalı ... Hazinesinin diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine 06/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.