muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11210, Karar No: 2010/614, Tarih: 27.01.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11210 E.  ,  2010/614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki kapsamında oluşan cari hesap alacağının tahsiline yönelik müvekkilince davalı aleyhine girişilen takibe itiraz sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptali, takibin devamı ve % 40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, icra takibinden altı gün önce müvekkilince bakiye borç tutarını oluşturan 21.141.68.-YTL.nin davalının banka hesabına yatırıldığını, yine takibe konu borç tutarı içinde gösterilen 16.916.85.-YTL.nin ise vade farkı istemine ilişkin olup, bu alacağa ilişkin faturanın da müvekkilince davacıya iade edildiğini ve davacının bu kalem talebinde haklı bulunmadığını bildirerek, davanın reddini savunmuş ve % 40 oranında kötüniyet tazminatının davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, yargılama sırasında davacı vekili tarafından davadan feragat edilmesi üzerine feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalının temyizi lehine kötüniyet tazminatına hükmedilmemiş olmasının usulsüzlüğüne ilişkindir. Mahkemece davalının kötüniyet tazminatı talebi yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16372, Karar No: 2024/9276, Tarih: 31.10.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/16372 E.  ,  2024/9276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/211 E., 2016/162 K.

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın katılanın rızası ile gönül ilişkisi yaşayıp cinsel ilişkiye girdiği, katılanın eşi ile huzursuz olması ve eşinin şiddet uygulaması nedeniyle olay öncesinde tedavi olduğu, alınan raporda katılanın psikolojik rahatsızlığının olaydan farklı bir nedenle de oluşabileceğinin belirtildiği, katılandaki hafif zeka geriliğinin başkaları tarafından anlaşılıp anlaşılmayacağı konusunda rapor alınmasını istemelerine rağmen Mahkemenin bu taleplerini reddettiği ve raporu sanık aleyhine değerlendirdiği, ayrıca katılanın eşinin yargılama devam ederken, boşanma davası açtığı ve eşinin kendisini farklı 3 erkek ile aldattığı ve isimlerini kadın ismi olarak telefonuna kaydettiğini belirttiği, bu dosyanın da getirtilip incelenmesini talep ettiklerini ancak reddedildiği, dosyaya sunulan ses kaydında katılanın sanık ile rızası ile cinsel ilişkiye girdiğini kabul ettiğinin anlaşıldığı, beyanıyla sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

III. GEREKÇE

Yargılama sırasında Diyarbakır Selahattin Eyyubi Devlet Hastanesinden alınan 27.08.2014 ve 13.11.2014 tarihli tek ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenen raporlarda katılanın zekasının donuk düzeyde olduğu ve yönlendirmeye müsait olabileceği, sanığa karşı kendini savunamayacak düzeyde olduğu ve travma sonrası stres bozukluğu ve depresif bozukluk bulunduğunun belirtildiği, yine ATK 6. İhtisas Kurulundan alınan 16.12.2015 tarihli raporda katılanda sınır - hafif derecede zeka geriliği saptandığı, ayrıca depresif belirtili uyum bozukluğu tespit edildiği, tespit edilen bu tablonun ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olduğu, bu psikiyatrik durumun iddia edildiği gibi bir cinsel saldırıya bağlı olarak gelişebileceği gibi, cinsel saldırı olmaksızın başka olay ve/veya olaylara bağlı olarak gelişen psikososyal stres ve çatışmalar sonucu da ortaya çıkabileceği, bunlar arasında ayrım yapılamadığı, Mahkemece cinsel saldırının gerçekleştiğinin sübutu ve tespiti halinde, ruh sağlığındaki mevcut bozulmanın cinsel saldırıya bağlı geliştiğinin kabulünün uygun olacağının bildirildiği anlaşılmakla, Mahkemece anılan raporlar hükme esas alınarak sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/3-a. maddesi gereğince cezada arttırım yapılmış ise de söz konusu raporların içeriği itibariyle de yetersiz olması karşısında, katılanın dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilerek zeka geriliği nedeniyle kendisine karşı işlenen fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişip gelişmediği, beden veya ruh bakımından kendisini savunabilecek durumda olup olmadığı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, durumunun hekim olmayanlar ile çevresinde yaşayanlar ve kendisini tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı hususlarında ayrıntılı ek rapor alınarak toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. Anılan gerekçe ile Tebliğnamedeki onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21580, Karar No: 2017/2201, Tarih: 27.04.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/21580 E.  ,  2017/2201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...' in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece,davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacı ...'nin kayden maliki bulunduğu 1823 ada 220 sayılı parsel üzerindeki 9 numaralı bağımsız bölümü 21.08.2007 tarihinde davalı ...'e satış suretiyle temlik ettiği, adı geçen davalının da, paydaşı olduğu 8234 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 372/2400 payını aynı tarihli akitle davacı ...'ye satarak devrettiği, bilahare, davacı müşaviri ...in işlemlerin yapıldığı tarihte davacının hukuki ehliyetinin bulunmadığını ileri sürerek eldeki davayı açtığı ,yargılama sırasında davacı ...'nin kısıtlandığı ve kendisine ...'in vasi tayin edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; davranışlarının, eylem ve işlemlerinin sebep ve sonuçlarını anlayabilme, değerlendirebilme ve ayırt edebilme kudreti (gücü) bulunmayan bir kimsenin kendi iradesi ile hak kurabilme, borç (yükümlülük) altına girebilme ehliyetinden söz edilemez. Nitekim Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) “fiil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir” biçimindeki 9. maddesi, şahsın hak elde edebilmesi, borç (yükümlülük ) altına girebilmesi, fiil ehliyetine bağlanmış, 10. maddesi de, fiil ehliyetinin başlıca koşulu olarak ayırtım gücü ile ergin (reşit) olmayı kabul ederek “ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan bir ergin kişinin fiil ehliyeti vardır.” hükmünü getirmiştir. “Ayırtım gücü” eylem ve işlev ehliyeti olarak da tarif edilerek, aynı yasanın 13. maddesinde “yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk yada bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes bu kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir.” denmek suretiyle açıklanmış, ayrıca ayırtım gücünü ortadan kaldıran önemli nedenlerden bazılarına değinilmiştir. Önemlerinden dolayı bu ilkeler, söz konusu yasa ile öteki yasaların çeşitli hükümlerinde de yer almışlardır.

Hemen belirtmek gerekir ki, TMK'nin 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından, karşı tarafın iyiniyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. Bu ilke 11.6.1941 tarih 4/21 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da aynen benimsenmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, TMK'nin 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından, karşı tarafın iyiniyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. Bu ilke 11.6.1941 tarih 4/21 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da aynen benimsenmiştir.

Yukarıda sözü edilen ilkeler ve yasa maddeleri uyarınca; bir kimsenin ehliyetinin tespitinin şahıs ve malvarlığı hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle ne kadar büyük önem taşıdığı kendiliğinden ortaya çıkar.

Her ne kadar 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 282. maddesinde belirtildiği gibi bilirkişinin “oy ve görüşü” hakimi bağlamaz ise de, temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çok zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Hele ayırt etme gücünün nispi bir kavram olması kişiye eylem ve işleme göre değişmesi bu yönde en yetkili sağlık kurulundan, özellikle ... Kurumu Dördüncü İhtisas Dairesinden rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen TMK'nun 409/2. maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Somut olaya gelince;davalının ... Üniversitesi 'nce düzenlenen 08.07.2011 tarihli sağlık kurulu raporuna itirazı üzerine ... Kurumu'ndan rapor alınmasına karar verilmiş ise de; davacının ... Kurumu'na sevkine ilişkin verilen ihtarlı kesin süreye uyulmadığı ve böylece ehliyetsizlik iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddedildiği görülmektedir.

Bu durumda,mahkemece ,yukarıda değinildiği üzere ve hükme yeterli olacak nitelikte bir inceleme, irdeleme ve araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.Zira,ehliyetsizlik olgusu kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.Başka bir ifadeyle,ehliyetsizlik iddiasının ileri sürüldüğü hallerde bu hususun kamu düzenini ilgilendirmesi nedeniyle mahkemece re'sen dikkate alınması ve incelenmesi zorunludur.Dolayısıyla,davacı yan tarafından kesin süre gereğinin yerine getirilmemesinin hakimin ehliyetsizlik iddiasını kendiliğinden araştırma yükümlülüğünü ortadan kaldırmayacağı tartışmasızdır.

Öte yandan, dosyada mevcut ... Üniversitesi 'nin 08.07.2011 tarihli sağlık kurulu raporunda, davacı ...'nin davaya konu olan tarihte alıcı ve satıcı sıfatıyla yaptığı işler bakımından medeni haklarını tek başına kullanma yönünden engel oluştaracak akli ve ruhi bir rahatsızlığının bulunduğunun belirtildiği,anılan raporun devamında ise;değerlendirilen bu kesitte davacının hastalığının remisyonda olduğunun ifade edildiği anlaşılmaktadır.Ne var ki,söz raporun kendi içerisinde açıklık taşımadığı ,çelişki arzettiği, davacının işlem tarihlerinde ehliyetli olup olmadığını tereddütsüz şekilde açıklığa kavuşturmadığı ve bu itibarla ,hüküm kurmaya elverişli bulunmadığı açıktır.

Hal böyle olunca,davacı ...'ye ait doktor raporları ,hasta müşahade kağıtları ve reçetelerle birlikte tüm dosyanın ... Kurumu Dördüncü İhtisas Dairesi'ne gönderilmesi,işlemlerin yapıldığı 21.08.2007 tarihi itibariyle davacının ehliyetli olup olmadığının saptanması bakımından rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken,eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasa'nın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27132, Karar No: 2018/16891, Tarih: 10.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/27132 E.  ,  2018/16891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Çayır niteliğindeki ... Köyü 120 ada 31 parsel sayılı taşınmaza ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan harçların istenildiğinde iadesine, 10/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19625, Karar No: 2013/18645, Tarih: 17.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/19625 E.  ,  2013/18645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, izin, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Anayasanın 141 inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 26.05.2008 gün ve 2007/20517 Esas, 2008/12483 Karar sayılı ilamı).

Temyize konu kararın gerekçesi dosya içeriği ile ilgisiz olup davaya özgü gerekçe içermeyen kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11931, Karar No: 2016/8133, Tarih: 03.05.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/11931 E.  ,  2016/8133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 32, 261 ve 268. maddeleri uyarınca hüküm fıkrasında, kanun yolu için başvurulacak merciinin, süresinin ve şeklinin açıkça gösterildiği, sanığın yokluğunda verilen kararın, duruşma gününün de tebliğ edildiği “... Mahalle ... .... sokak No: ... ...” adresine gönderildiği ancak adresten taşınması sebebiyle tespit edilen “... Mahallesi ... sokak No: 5 ...” adresine sevk edildiği 09.12.2013 tarihinde Tebligat Kanununun 21/1 maddesi gereğince tebliğ edildiği, yasal süre içinde temyiz başvurusunda bulunmayan sanığın eski hale getirme talebinin ve 20.02.2014 tarihli temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 03.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13005, Karar No: 2025/349, Tarih: 13.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/13005 E.  ,  2025/349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1905 E., 2024/1932 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 57. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/420 E., 2023/24 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (696 sayılı KHK) 127. maddesiyle 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23. madde uyarınca sürekli işçi olarak kadroya alındığını, Kestel Devlet Hastanesinde bir yıldan fazla süre ile vasıflı işlerde çalıştırılmasına rağmen sözlü bir şekilde temizlik personeli olarak görevlendirilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, ayrıca üyesi olduğu sendika ile davalı arasında bağıtlanan toplu iş sözleşmesinin 29/d bendi uyarınca da davacının vasıfsız bir işte çalıştırılamayacağını ileri sürerek ileri sürerek Bursa Valiliği İl Sağlık Müdürlüğünün 17.08.2022 tarihli ve E-91238680-929-2281 sayılı kararı ve temizlik personeli olarak çalışılmasına ilişkin yapılan sözlü görevlendirmenin iptali ile müvekkilinin vasıflı bir işte yeniden görevlendirilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının kadroya geçişinin mevzuat hükümleri gereğince temizlik personeli olarak sağlandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya kapsamında yer alan taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde işçinin görev yeri ve yapacağı işlerin düzenlendiği, Yönetim Hizmetleri Genel Müdürlüğünün davacıya ait personel fişinin tetkikinden davacının temizlik işçisi olarak görev tanımlamasının yapıldığı, böylece asli işinin temizlik işi olduğunun anlaşıldığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının Ocak 2019-13.10.2021 tarihleri arasında fiilen veri giriş personeli olduğuna dair kayıt ve belge sunulmadığı, aksine davalı nezdinde temizlik personeli olarak çalıştığına dair Sosyal Güvenlik Kurumu işe giriş ve çıkış bildirgeleri, geçici görevlendirme yazıları ile davacıdan sadır bir kısım dilekçelerin bulunduğu, buna göre davacının fiilen 1 yılı aşkın süre ile vasıflı bir işte çalıştığının ispat edilemediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Dinletmek istediği tanıkların dinlenmediğini,

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Dinletmek istediği tanıkların dinlenmediğini,

2. Davacı 13.10.2021 tarihinde temizlik personeli olarak görevlendirildiğini, bu tarihten önce bir yıldan fazla süreyle klinik destek personeli olarak çalıştığını ve buna ilişkin eğitimler aldığını,

3. 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerinin geçiş hükümleri olduğunu, somut olayla doğrudan bir ilgisinin bulunmadığını,

4. İptali istenen işlemin 4857 sayılı İş Kanunu 22. maddesi hükmüne aykırı olduğunu, işverenin iş sözleşmesinde tek taraflı olacak şekilde esaslı değişiklik yaptığını beyan etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, işverence 375 sayılı KHK'nın 23. maddesine tâbi olarak sürekli işçi kadrosunda çalışan işçinin görevinin değiştirilmesine ilişkin işlemin geçersizliğinin tespiti istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü maddeye göre "...Sürekli işçi kadrolarına geçirilenler, birinci fıkrada öngörülen şartları taşıdıkları sürece ve çalıştırıldıkları teşkilat ve birimde geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilebilir. ..."

Davacının uygulanmasını istediği TÜHİS ile Öz Sağlık İş Sendikası arasında 01.01.2019-31.12.2020 tarihleri arasında geçerli olmak üzere imzalanan işletme toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesinin (d) bendine göre ise "Vasıfsız işçi kadrosunda bulunmakla beraber, bir yıl süreyle vasıflı işçiler tarafından yapılması gereken bir işte çalışmış olanlar bu sürenin sonunda vasıfsız işte çalıştırılamazlar."

Sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçi yukarıda yer verilen düzenleme uyarınca sadece kadroya geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilebilir. Şu hâlde toplu iş sözleşmesinin 29. maddesinin (d) bendi hükmünün, 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23. madde karşısında davacı bakımından uygulanabilirliği bulunmamaktadır. Davacının Kanun hükmünün gereğinin yerine getirilmesi için geçiş sırasındaki işine uygun bir işte çalıştırılması, çalışma koşullarında esaslı değişiklik yapıldığı şeklinde de yorumlanamaz.

Mahkemelerce davacının toplu iş sözleşmesinin 29. maddesinden Kanun gereğince yararlanamayacağı dikkate alınmaksızın sonuca gidilmesi hatalı ise de davanın reddine karar verilmesi sonucu itibarıyla yerindedir.

Mahkemelerce davacının toplu iş sözleşmesinin 29. maddesinden Kanun gereğince yararlanamayacağı dikkate alınmaksızın sonuca gidilmesi hatalı ise de davanın reddine karar verilmesi sonucu itibarıyla yerindedir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle yukarıdaki paragraflarda açıklanan nedenlere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.