muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/35973, Karar No: 2016/3223, Tarih: 08.02.2016

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut uyuşmazlık değerlendirildiğinde; davacının sözleşmeye göre muaccel hale gelen ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle PFSTT 28. maddesindeki usule uygun olarak yaptığı ödeme ihtarına dayalı fesih işleminin haklı sebebe dayandığı anlaşılmakla, sözleşmenin feshi nedeniyle oluşan zararını talep edebileceği, ne varki fesih tazminatı kapsamında maç başı ücret farkı nedeniyle oluşan zararın tahsilide talep edilmiştir. Maç başı ücretleri davacı futbolcunun lig maçlarında oynaması veya kadroda yer alması halinde ödenen bir ücret olup, bu maçlarda futbolcunun oynayıp oynamayacağı hususunda takdir yetkisi tamamen davalı kulübe aittir. Oynanacak musabakalarda hangi futbolcunun kadroya dahil edileceği ve kimlerin ilk 11’de yer alacağı kulüp adına teknik direktorun sorumluluğu altında ve tamamen teknik nedenlere dayalı olarak, futbolcunun yeteneği, beceri ve genel performansına dayalı form durumu, takımdaki diğer futbolcuların performansı ile rakip takımın durumu gibi değişken hususlara bağlı olmakla davacının fesih tarihinden sonra oynanacak maçlarda görevlendirilmesinin kesin olmadığı, dolayısıyla davacı futbolcunun maçlarda oynama şartına bağlı belirsiz alacağa ilişkin tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hatalı değerlendirmeye dayalı olarak bu talebin kabulüne dair hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

3-Davacı, dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 10.000 TL fesih tazminatının tahsilini istemiş, yargılama aşamasında sunduğu 08.01.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile fesih tazminatına ilişkin talep miktarını ıslah etmek suretiyle arttırarak toplam 83.268,80 TL’ye yükselterek fiiil tahsil tarihine kadar işleyecek yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir.Davacı dava dilekçesinde kısmi talebe konu miktar yönünden faiz talep etmemiş, ıslah dilekçesinde talep miktarını artırarak yasal faiz taalebinde bulunmuştur. Kısmi ıslah halinde ıslah edilen kısma ıslah tarihinden itibaren faiz talebinde bulunulabilir. Mahkemece bu yön göz ardı edilerek ıslah edilen alacağa ıslah tarihi yerine dava tarihinden itibaren faiz işletilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine,(2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle mahkeme kararının davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 08/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19323, Karar No: 2014/19347, Tarih: 20.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/19323 E.  ,  2014/19347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken sanık ...’nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08.01.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17975, Karar No: 2015/2699, Tarih: 23.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/17975 E.  ,  2015/2699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığının bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararılarn nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün

incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın tür ve miktarı bakımından, 5219 sayılı Yasa ile değişik, 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince, hükmün temyizi olanaklı bulunmayıp kesin nitelikte olduğundan, suça sürüklenen çocuk savunmanının temyiz isteğinin, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca tebliğname gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak ;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında; iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi ile indirim yapılırken 3 ay 10 gün olarak verilmesi gereken hapis cezasının hesap hatası sonucu 3 ay olarak uygulanması suretiyle eksik ceza tayinine hükmedilmesi,

2-5271 sayılı CMK'nın 231/6. fıkrasında; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması, yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaat gelmiş olması, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları itibarıyla bir cezaya hükmedilmesine gerek görülmemesi ve suçun işlenmesiyle mağdurun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi koşullarının arandığı; iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun müstakil bir zarar yaratmadığı da dikkate alındığında, hakkındaki hapis cezası suç işlemeyeceği yönünde kanaat oluşması da

değerlendirilerek ertelenen suça sürüklenen çocuk hakkında yerinde ve yeterli olmayan “zararın giderilmediği” şeklindeki gerekçeyle iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3-İş yeri dokunulmazlığını bozma suçu ile ilgili olarak 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerinde düzenlenen uzlaşma hükümleri uyarınca değerlendirme yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında 5395 sayılı Yasa'nın 35. maddesi uyarınca sosyal inceleme raporunun alınmaması veya alınmama gerekçesinin gösterilmemesi,

5-TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkum edilmeyen ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

5-TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkum edilmeyen ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 23.6.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18525, Karar No: 2008/4241, Tarih: 19.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/18525 E.  ,  2008/4241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

MÜDAHİL : HAZİNE

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 153 ada 50 parsel sayılı 2248 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ağaçlık cinsiyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetiminin taşınmazın orman olduğu iddiası ile açtığı davaya Hazine taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğu iddiası ile katılmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 29.05.1979 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmüştür. Hükme esas alınan uzman bilirkişi ... ... tarafından hazırlanan raporda çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı, eğiminin % 30 civarın da olduğu, üzerinde 10 - 30 yaşlarında kayın, gürgen, meşe cinsi orman ağaçları bulunduğu, bu ağaçların alanın terkedilmesiyle kendiliğinden yetiştiği ve ... yüzeyinde az miktarda humus tabakası olduğu, ... derinliğinde humus olmadığı, 1959 ve 1978 tarihli memleket haritasında ve 1954 tarihli ... fotoğraflarında yeşil renkli ormanlık alanda kalmakla birlikte ağaçlık alanların çevresiyle birlikte 3 hektarı aşmaması nedeniyle orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ve mahkemece bu rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Yerel bilirkişi taşınmazın önceden ... tarlası iken yüksek eğim nedeniyle ... süre ekilememesi sonucu ağaçlık ve çalılık haline geldiğini haber vermiştir.. Bir taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kalması ayrı, 3402 Sayılı Yasanın 14. ve 17. maddelerinde yazılı zilyedlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmemesi ayrı konulardır. Hazine zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığını iddia etmektedir.

6831 Sayılı Yasanın 1. maddesinin ikinci fıkrasındaki bendlerde hangi tür taşınmazların orman sayılmayacağı belirtilerek ormanın olumsuz yönden tanımı yapılmıştır. Bunlardan 1/G bendi “orman sınırları dışında, yüzölçümü 3 hektarı aşmayan sahipli arazideki her nevi ağaç ve ağaçcıkla kaplı yerlerin”, 1/J bendinde “funda ve makilikle kaplı orman ve ... muhafaza karakteri taşımayan yerlerin” orman sayılmayacağını öngörmektedir. (G) bendine konu olacak yerlerin “sahipli” yani tapulu arazi olması, (J) bendine konu olabilecek

yerlerin ise orman ... muhafaza karakteri taşımaması yani eğiminin % 12'nin altında olması gerekir. Çekişmeli taşınmazın tespiti belgesiz zilyedliğe dayalı olarak yapılmıştır. Sahipliliği belgeleyen bir tapu kaydı bulunmadığı gibi taşınmazın eğimi % 35 civarındadır. Kullanılmaması nedeniyle üzerinde kendiliğinden yetişmiş 10-30 yaşlarında kayın, gürgen, meşe ağaçları bulunduğu gibi 1954 tarihli ... fotoğrafından bütünlemesi yapılan 1959 tarihli memleket haritası ile 1978 tarihli memleket haritasında orman alanında kaldığı ve 1954 yılından beri ... amaçlı olarak kullanılmadığı ve bu hali ile taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve zilyetlikle kazanılamaycak yerlerden olduğu anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece yukarıda açıklanan olgular göz önünde bulundurularak Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken farklı görüş ve düşüncelerle davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetimi ve Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Yönetime iadesine 19/03/2008 oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16933, Karar No: 2024/5124, Tarih: 12.06.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/16933 E.  ,  2024/5124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/699 E., 2024/16 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 10.01.2014 tarihli iddianamesiyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (f) bendi uyarınca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2015 tarihli ve 2014/75 Esas, 2015/173 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 110 uncu maddesi, 62 nci maddesi ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hapisten çevrili 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2015 tarihli kararının, mağdur vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 20.09.2023 tarihli kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağı gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2024 tarihli ve 2023/699 Esas, 2024/16 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında üzerine atılı suçtan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işleme kastı bulunmadığına, mağdurun rızası bulunduğuna, suçun kanuni unsurlarının oluşmadığına, hakkında ertelemeye ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

B.Mağdur vekilinin temyiz isteği; sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, sanık hakkında takdiri indirim uygulanamayacağına, vekalet ücretine hükmedilmesi ve ceza miktarında teşdit yapılması gerektiğine ilişkindir.

B.Mağdur vekilinin temyiz isteği; sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, sanık hakkında takdiri indirim uygulanamayacağına, vekalet ücretine hükmedilmesi ve ceza miktarında teşdit yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, olay tarihinde 15 yaşından küçük olan mağdurenin hukuken geçerli olmayan kendi istek ve rızası ile ailesine haber vermeden sanığın aracına binerek sanık ile birlikte bir eve gittikleri, mağdurenin annesinin durumu polise ihbar etmesi üzerine, mağdurenin sanığın yanından ayrılarak annesi ile buluştuktan sonra sanığın yakalandığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A.Tebliğname yönünden;

Suç tarihinde 15 yaşından küçük olan mağdurenin 20.10.2014 tarihli duruşmada sanıktan şikayetçi olmadığını beyan ettiği, Denizli 1. Aile Mahkemesi'nin 2008/324 Esas, 2009/130 Karar sayılı kararıyla da velayet hakkının mağdurenin babası olan ...'a verildiği ancak dosya kapsamında mağdurenin babasının açılan davadan haberdar edildiğine ve yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye rastlanılmaması üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 14.03.2023 tarihli ilamı üzerine gerekçeli kararın usulüne uygun olarak mağdurenin babasına da tebliğ edildiği ancak kararın mağdure ya da velisi tarafından temyiz edilmemekle birlikte mağdurenin, kendisine Baro tarafından atanan vekilin temyizine 31.10.2022 tarihinde muvafakat ettiği anlaşılmakla, Tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

B. Mağdur vekili ve sanığın temyiz talepleri yönünden;

1. Olay tarihinde, mağdurenin sanık ile hiç bir tehdit, cebir ya da hile olmaksızın buluşarak bir eve gittikleri tespit olunmuş ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı Kararları nazara alındığında, on beş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından ve gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından suçun unsurlarının oluştuğu anlaşılmıştır.

2.Katılan yararına maktu vekalet ücretine hükmedilebilmesi için, katılanın vekaletname ile atadığı bir vekille temsilinin gerekli olduğu ve dosya içerisinde bulunan belgelere göre mağdur ... vekilinin Baro tarafından talep üzerine görevlendirildiği anlaşılmakla; mağdur lehine vekalet ücreti takdir edilemeyeceğinden mağdur vekilinin bu hususa ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2.Katılan yararına maktu vekalet ücretine hükmedilebilmesi için, katılanın vekaletname ile atadığı bir vekille temsilinin gerekli olduğu ve dosya içerisinde bulunan belgelere göre mağdur ... vekilinin Baro tarafından talep üzerine görevlendirildiği anlaşılmakla; mağdur lehine vekalet ücreti takdir edilemeyeceğinden mağdur vekilinin bu hususa ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, mağdur vekili ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.01.2024 tarihli ve 2023/699 Esas, 2024/16 Karar sayılı kararında sanık ve mağdur vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın ve mağdur vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.06.2024 tarihinde karar verildi.

...