muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14326, Karar No: 2015/8835, Tarih: 18.12.2015

2- İfade Alma Yasak Sorgu Yöntemleri ve İkrar:

CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Arama işlemi Kanun'un öngördüğü usullere uygun olarak gerçekleştirilmemişse, bu yolla elde edilen delil hukuka aykırı olduğu gibi suçun maddi unsuru olan ancak hukuka aykırı olarak elde edilen bu deliller sanığın önüne konulup, buna karşı diyecekleri sorularak alınan savunmanın dış müdahaleler olmaksızın, özgür iradeye dayanılarak yapıldığı söylenemez. Nasıl ki sanığın talep etmesine veya yasal zorunluluk bulunmasına rağmen müdafii atanmadan ya da yasal hakları hatırlatılmadan alınan savunması hukuka aykırı olup, bu şekilde alınan savunmada suçun ikrar edilip edilmediğine bakılmaz ya da yasak yöntemlerle (CMK m. 148) alınan savunmada belirtilen adreste hukuka uygun bir arama yapılsa bile elde edilen deliller hukuka aykırı olacağından, ikrar olarak kabul edilen bu itiraflar mahkûmiyete esas alınamaz. Aynı şekilde hukuka aykırı biçimde elde edilip, "delil" olma özelliği bulunmamasına rağmen, suçun sübutuna en büyük delil olarak sanığa gösterilerek alınan savunmadaki "ikrar" özgür iradeye dayalı olmayacağından, değer atfedilmemelidir.

Usulsüz olarak gerçekleştirilen arama işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Cumhuriyet savcısı veya Hâkim, hukuka aykırı olarak elde edildiğini belirterek, suça konu eşya ele geçmemiş gibi sanıktan savunma yapmasını isteselerdi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile bu ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez.

Dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân yoktur. Gerekçeli kararda, sanık savunması, arama ve el koyma tutanağı, bilirkişi raporunun mahkumiyete esas alındığı belirtilse de, hukuka aykırı olarak gerçekleştirilen arama işleminde elde edilen suça konu maddi deliller ile buna dayanılarak düzenlenen bilirkişi raporları mahkemece hükme esas alınmaz. Bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır. Bu durumda sanık suçun ikrarı niteliğinde sayılabilecek savunmada bulunsa da CGK'nun, 25.11.2014 tarih ve ...sayılı Kararında belirtildiği gibi maddi delillerle desteklenmiş sayılmayacağından, ikrar soyut kalacak ve mahkumiyete esas alınamayacaktır.

3- Anayasa ve CMK Hükümlerine Göre Mahkûmiyet Hükmünün Gerekçesinde Gösterilmesi Gereken Hususlar:

Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu Madde göz önünde bulundurulur." “Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

1412 sayılı CMUK'nun 308. maddesine kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayıldığı haller tek tek sayılmış olup, bunlardan biri de hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesidir (CMK'nun 289. maddesinde de hükmün 230. madde gereğince gerekçeyi içermemesi, hukuka kesin aykırılık hallerinden biri olarak gösterilmiştir).

Yukarıda yer verilen Anayasının 141, CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, ... dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir” iken, gerekçeli kararda bu hususlara hiç değinilmemiştir. Kararın bu yönüyle gerekçesiz olması başlı başına hukuka kesin aykırılık (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g), bu durum adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde delillerin değerlendirilmesi usulüne ilişkin olarak bir kural bulunmamakta ise de, bu konu doğrudan doğruya Sözleşmenin 6. maddesi ve Anayasamızda (m. 36) düzenlenen adil yargılanma hakkıyla ilgilidir. Çoğunluk kararında değinilen AİHM Kararlarıyla belirlenen ilkeler inceleme konusu dosyaya uygun değildir. Çünkü kanuna açıkça aykırı arama işlemi sonucunda elde edilen suça konu eşya ve sanık savunması dışında delil mevcut değildir. Ayrıca çoğunluk kararında belirtilen AİHM (Chalkley/Birleşik Krallık, B. No: ..., 26.09.2002) Kararında, herhangi bir hak ihlali bulunmadığı sonucuna varılmamış, bilakis AİHS'nin 8 ve 13. maddelerinde düzenlenen "Özel hayatın ve aile hayatının korunması" ile "Etkili başvuru hakkı"nın ihlal edildiğine karar verilerek davalı devlet tazminata mahkum edilmiştir.

Sanığın ikrar olarak kabul edilen savunmasına neden itibar edilemeyeceğinin ve hukuka aykırı aramanın ilgilinin muvafakatı ile geçerlilik kazanamayacağının gerekçeleri yukarıda açıklanmıştı. Yerel mahkemece bu hususlar gerekçeli kararda hiç tartışılmamıştır. Yargılama makamı olan yerel mahkemenin hiç tartışmadığı, belki de farkında bile olmadığı bu hukuka kesin aykırılık oluşturan gerekçesizlik, temyiz mercii olan Yargıtay tarafından tamamlanamaz, giderilemez.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanığın mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların yerel mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesi nedeniyle yerel mahkeme kararının öncelikle bu gerekçeyle bozulması gerektiğini, uygulamaya yönelik hususlara ise ancak kabule göre işaret edilebileceğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/6234, Karar No: 2020/3141, Tarih: 08.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6234 E.  ,  2020/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; TCK’nın 85/2, 62/1

50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- Sanık ... hakkında; TCK’nın 85/2, 62/1

53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’ın ... İnşaat Ltd. Şti.'nin yetkili temsilcisi olduğu, sanık ...’ın ise bu şirkette şoför olarak çalıştığı, ölenler Erdoğan ve Ruhi’nin de şirkette işçi olarak çalıştıkları, olay günü şirkete ait açık kasa yarı damperli kamyonetin ön kısmına şoför dahil, şirketin 2 ölen ve 1 yaralanan işçisi ile birlikte 4 işçinin inşaata gitmek üzere bindikleri, kamyonetin kasa kısmında ise inşaata ait demir iskelelerin bulunduğu; olay günü saat 11.00 sıralarında, dik iniş eğimli ve sert virajlı, 5.5 metre genişliğindeki köy yolunda, sanık ...’ın ifadesine göre frenlerin tutmaması nedeni ile soruşturma ve yargılama sırasında alınan makine mühendisi ve iş güvenliği uzmanı iki kişi ile bir trafik polisinden oluşan bilirkişi heyet raporu, ek rapor ve İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi raporlarına göre ise “sanığın yol ve yük durumunu dikkate alarak zamanında uygun hız ve uygun vites konumuna geçmesi gerektiği halde bahsedilen bu hususlara riayet etmemiş, dik iniş eğimli ve sert virajlı yol kesiminde vites değiştirmeye çalışması nedeni ile” direksiyon hakimiyetini kaybettiği ve yol kenarlarındaki bariyerlere fren izi olmadan çarptığı, bariyerlere çarpmadan önce 13 metre lastik sürtünme izinin olduğu olayda:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafinin sanığın kusuru bulunmadığına, nitekim iş mahkemesinde alınan bilirkişi raporunda sanık ve şirkete kusur verilmediğine, bu nedenle raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi gerektiğine; sanık ... müdafinin ise fren sistemi ile ilgili alınan teknik raporun hatalı olduğuna, kamyonetin arka fren sisteminin çalışıp çalışmadığının incelenmediğine, cezanın fazla olduğuna ve iş arkadaşlarının ölümü nedeni ile sanık hakkında TCK’nın 22/6. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14815, Karar No: 2015/25606, Tarih: 25.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/14815 E.  ,  2015/25606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. Fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in yetim maaşı alabilmek için sanıkların 28/05/2002 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 25/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9917, Karar No: 2013/14525, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2013/9917 E.  ,  2013/14525 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili Avukat ... ile TOKİ vekili Avukat ... aralarındaki dava hakkında Mengen Asliye Hukuk Mahkemesinden (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 29.3.2012 gün ve 204-36 sayılı hükmün Dairemizin 19.12.2012 tarih ve 19778-29047 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, Bolu Mengen'de davalı tarafından yaptırılan siteden daire satın aldığını, 19.4.2006 tarihinde ilk peşinatı yatırdığını, 4077 sayılı Kanun gereğince satılanın en geç 30 ayda teslim edilmesi gerekirken dairenin 28.12.2010 tarihinde teslim edildiğini, sözleşmenin ilk peşinatın ödenmesi ile kurulmuş olup bu tarihten itibaren 30 ay eklendiğinde 19.10.2008 de teslim edilmesi gereken dairenin geç teslim edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı Kalmak kaydıyla 1.500,00TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, satım sözleşmesinin 23.9.2008 tarihinde imzalandığı, dairenin 28.12.2010 tarihinde teslim edildiği, 4077 sayılı Kanun gereğince belirlenen 30 aylık sürenin teslim tarihi itibariyle dolmadığı gerekçesi ile gecikme tazminatı istenemeyeceği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacının temyizi üzerine Dairemizin 19.12.2012 tarih, 2012/19778 esas-2012/29047 karar sayılı ilamı ile bozulmuş, bozma ilamına karşı bu kez davalı tarafça karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dava, tüketici tarafından satın alınan taşınmazın geç teslimi sebebiyle doğan zararın tazmini istemine ilişkindir. Davacı, dava dilekçesinde teslim süresinin 4077 sayılı Kanun gereğince 30 ay olduğunu ve bu sürenin ilk peşinatın yatırıldığı tarihte başlayacağı dikkate alındığında 28.12.2010 tarihinde gerçekleşen teslimin yasaya uygun olmadığını ileri sürmüştür. Mahkemece davanın reddine ilişkin verilen karar, sözleşmenin tanzimi tarihinden itibaren sözleşmede düzenlenen 24 aylık teslim süresinin dikkate alınması gerektiği gerekçesi ile Dairemizce davacı lehine bozulmuştur. Bu tip konut satışlarında teslim süresi ilk 2013/9917-14525

peşinatın yatırıldığı tarihten değil sözleşme tarihinden itibaren işlemeye başlayacaktır. Teslim süresinin ne kadar olduğu ise somut olaya göre belirlenmelidir. Davacı, sözleşmenin tanziminden sonra açtığı dava ile sözleşmede düzenlenen 24 aylık süreye değil yasadaki 30 aylık süreye dayanmış olduğuna ve teslim tarihi itibari ile bu sürenin de dolmamış bulunmasına göre gecikmeden söz edilemeyeceğinin değerlendirilme karşısında, davanın aynı gerekçe ile reddine ilişkin kararın onanması gerekirken zuhulen bozulduğu karar düzeltme aşamasında anlaşıldığından davalının talebinin kabulü ile bozma kararının kaldırılarak hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 19.12.2012 tarih, 2012/19778 esas-2012/29047 karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak hükmün ONANMASINA, 30.5.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2133, Karar No: 2008/5366, Tarih: 01.05.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/2133 E.  ,  2008/5366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yerinde yapılan inceleme sonucu bilirkişi kurulunca taşınmazın tarım arazisi olarak kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olması kural olarak doğrudur.

Ancak;

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında, dava konusu taşınmazın da içinde yer aldığı ilin (ilçenin) genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerektiği düşünülmeden, salt dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Kasabasına özgü (lokal) verilere göre kamulaştırma bedelini tespit eden bilirkişi kurulu raporuna itibarla hüküm kurulması,

2-Dava konusu 317 ada 38 parsel sayılı taşınmazın tamamı 23.750 m2 olup, 4.574,26 m2’lik kısmı kamulaştırılmış, geriye 5.878,05 m2 ve 13.297,69 m2 olmak üzere iki ayrı parça kalmıştır.Yargıtay’ın yerleşmiş ve ilkeye dönüşmüş uygulamalarına göre kamulaştırma dışında kalan ve bilirkişi kurulu raporuna ekli krokide A ve C harfleri ile gösterilen kısımlardan her birinin yüzölçümü, geometrik durumu ve konumu göz önünde tutulduğunda herhangi bir değer kaybının söz konusu olmayacağı gözetilmeden, A ve C harfleri ile gösterilen kısımlara %5’er oranlarında değer kaybı veren ve buna göre kamulaştırma bedelini tespit eden bilirkişi kurulu raporunun esas alınması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde münavebeye esas alınan buğday ve arpa ürünlerinin Kadınhanı İlçesinin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını içeren veri listesi İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmeli, bilirkişi kurulundan bu veri listesine uygun ve 2. maddede belirtilen esasları da dikkate alacak biçimde ek rapor alınmalı ve buna göre karar verilmelidir.

./..

2008/2133-5366 -2-

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 1.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3033, Karar No: 2024/4259, Tarih: 03.10.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/3033 E.  ,  2024/4259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/707 E., 2021/370 K.

DAVA TARİHİ : 30.06.2014

KARAR : Davanın kabulü, duruşma isteminin miktar itibariyle reddi

Taraflar arasındaki komşuluk hukukuna dayalı el atmanın önlenmesi ve kâl davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiş ve Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 09.10.2018 tarihli ve 2016/3648 Esas, 2018/6503 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin miktar itibariyle reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 7752 ada 1 parsel sayılı taşınmazda kayıtlı 9 numaralı bağımsız bölümü, davalının ise 8 numaralı bağımsız bölümü kullandığını, davalının müvekkilinin kullandığı taşınmazın bahçe sınırına 1.5-2 metre yüksekliğinde istinat duvarı ve kot yükseltmesi yaptığını, davalının bu imalatı nedeniyle müvekkilinin kullandığı evin manzarasının kapandığını beyan ederek, davalının müdahelesinin önlenmesine ve duvarın yıkılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının manzarasının kapanmadığını, arazinin eğimli olması nedeniyle ilerde toprak kaymasının engellenmesi amacıyla istinat duvarı yapıldığını beyan ederek, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.02.2015 tarihli ve 2014/357 E., 2015/101