muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7143, Karar No: 2022/11165, Tarih: 01.06.2022

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuından açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 01.06.2022
Yargıtay — Esas No: 2022/3310, Karar No: 2024/1674, Tarih: 22.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/3310 E.  ,  2024/1674 K.**

**"İçtihat Metni"**

BOZMA ÜZERİNE

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/254 E., 2022/557 K.

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Altınekin Cumhuriyet Başsavcılığının 17.12.2014 tarihli iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. Hatay 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuğun değişen suç vasfına binaen çocuğun kaçırılması ve alıkonması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1.20,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Hatay 7. Asliye Ceza Mahkemesinin,12.04.2016 tarihli kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 24.01.2022tarihli ve 2020/12066 Esas, 2022/1199 Karar sayılı kararı ile "... Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 109/1, 3-f, 5 maddesinde düzenlenen kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek suça sürüklenen çocuğun TCK'nın 234/3. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Hatay 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2022 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrası (f) bendi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca neticeden 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Hatay 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2022 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrası (f) bendi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca neticeden 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteği; suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediğine dair bir delilin olmadığı, mağdurenin rızası ile suça sürüklenen çocuk ile birlikte kaldığı bu nedenle suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verilmesi gerektiği, ayrıca suça sürüklenen çocuk hakkında takdiri indirim sebeplerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 13 yaşında olan mağdureyi rızasına binaen yanında tutması şeklindeki eylemleriyle mağdureyi hürriyetinden yoksun kıldığı iddiasına ilişkindir.

2. Mağdure suça sürüklenen çocuğun erkek arkadaşı olduğunu, kendi rızasıyla suça sürüklenen çocuğun evine gittiğini ve birlikte kaldıklarını beyan etmiştir. Suça sürüklenen çocuk savunmalarında; mağdurenin ailesinin şehir dışına gittiğini söyleyip kendisiyle rızası dahilinde kaldığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuk müdafinin Temyiz Sebepleri Yönünden;

1. Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen mağdur beyanları, suça sürüklenen çocuğun mağdurenin kendisi ile kaldığına yönelik tevili ikrar içeren savunmaları ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediğine dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuk hakkında verilen adli para cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle 1.200,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde sonuç ceza olarak hükmedilmesi, isabetli bulunmamış olup bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

2. Suça sürüklenen çocuk hakkında verilen adli para cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle 1.200,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde sonuç ceza olarak hükmedilmesi, isabetli bulunmamış olup bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Hatay 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2022 tarihli kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının altıncı paragrafında yer alan "neticeten 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması" ibarelerinin çıkartılarak yerine "cezasının 1.200,00 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibarelerinin eklenmek suretiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2027, Karar No: 2011/5380, Tarih: 21.09.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/2027 E.  ,  2011/5380 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'i kasten öldürmeye teşebbüsten, ...'yı yaralamaya teşebbüsten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ...'ün yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (...) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08/09/2008 gün ve 84/211 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık hakkında ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/01/2004 tarih 2002/291 Esas-2004/4 Karar sayılı hükmünün tekerürre esas olduğu halde sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu yönünden; adli emanette kayıtlı bıçağın ekmek bıçağı olduğu, suçta kullanıldığı da dikkate alındığında, sanığın bu suç aletini saldırıda kullanmak amacıyla taşıdığı konusunda mahkemenin gözlem ve gerekçesi yeterli kabul edilmekle, tebliğnamede bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs ve yaralamaya teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, teşebbüse ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan; sanığın suç vasfına ve meşru savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 21/09/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23976, Karar No: 2023/504, Tarih: 17.01.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/23976 E.  ,  2023/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/87 E., 2017/28 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece kararın bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; Kurum sigortalısı ...’nun 14.02.2004 tarihinde vefat ettiğini, vefatından sonra da aylıklarının çekildiğini, 21.870,00 TL'nin müteveffanın hesabından haksız çekildiğinin anlaşıldığını, zararın yasal faizi ile birlikte ... mirasçılarından tahsili için İstanbul 25.İcra Müdürlüğünün 2012/22276 sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalılar tarafından takibe itiraz edildiğini belirterek itirazın iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar; davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.02.2015 tarihli ve 2013/570 Esas - 2015/25 Karar sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 09.06.2015 tarihli ve 2015/9851 Esas 2015/11388 Karar sayılı ilamıyla; "...uyuşmazlığın, haksız fiilden kaynaklandığı, sosyal güvenlik hukukundan kaynaklanmadığı belirgin olup, bu yönde, davada 5510 sayılı Kanunun uygulama yeri bulunmadığı gibi, uyuşmazlığın 5510 sayılı Kanunun uygulanmasından kaynaklandığını ortaya koyacak başka bir hüküm de mevcut değildir. Bu nedenle, davanın İş Mahkemesinde değil, genel mahkemede görülmesi gerektiği" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "...davalıların müteveffanın yasal mirasçıları olmalarının tek başına yersiz ödemenin tahsilinden sorumlu tutulmalarına yetmeyeceği" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; yargılama aşamasında dava dışı ... tarafından dosya borcunun ödenmesi üzerine davanın reddine karar verildiğini, muhakeme masraflarının davacı üzerinde bırakıldığını, davalıların muhakeme masrafları ve avukatlık ücretinden sorumlu olması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; yargılama aşamasında dava dışı ... tarafından dosya borcunun ödenmesi üzerine davanın reddine karar verildiğini, muhakeme masraflarının davacı üzerinde bırakıldığını, davalıların muhakeme masrafları ve avukatlık ücretinden sorumlu olması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalıların murisinin vefatından sonra çekilen aylıklarının iadesi talepli icra takibine yönelik itirazın iptali ve icra inkar tazminatı talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi delaletiyle mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427 vd maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 uncu maddesi, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 67 nci maddesi

3. Değerlendirme

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17482, Karar No: 2016/2620, Tarih: 24.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/17482 E.  ,  2016/2620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalının müvekkiline karşı sürekli hakaret ve tehdit eylemlerinde bulunduğunu, fiziksel şiddet uyguladığını; müvekkilinin bu nedenlerle annesinin ...' de bulunan evine taşındığını ve hiçbir gelirinin bulunmadığını, davalı hakkında müvekkiline yaptığı eylemler nedeniyle tedbir kararı verilmiş olduğunu belirtmiş ve müvekkili için aylık 1.000 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; müvekkilinin atılı eylemleri gerçekleştirmediğini, davacının herhangi bir neden yokken evden ayrıldığını ve evden ayrılmakta haklı olmadığını; müvekkilinin davacıya fiziksel şiddet uygulayacak gücünün bulunmadığını, madden zor durumda olduğunu, giderlerini karşılamak için pek çok kez bireysel kredi kullandığını belirtmiş; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, ''6284 sayılı yasa gereğince, yine bu dava mahkemesinin 2013/24 D.iş sayılı dosyası ile tedbir kararı verildiği anlaşılmış ve görülmekte olan dava dosyası arasına alınmış, tarafların sosyal ve ekonomik durumları tespit edilmiş; davacının hasta bakıcılığı karşılığında aylık gelirinin 500 TL olduğu, davalı tarafın emekli olup 2.000 TL aylığı ve evi olduğu tespit edilmiştir. Tarafların delil listelerinde belirttikleri tanıklar dinlenmiş, tarafsız ve bağımsız kabul edilen davacı tanığı ...' ün, davalının sürekli alkol aldığı, davacıya sürekli hakaret ettiği, fiziksel şiddet uyguladığı ve davacının dayanamayıp annesinin evine gittiği yönündeki beyanları; tarafların oğulları olan ...' in, babasının alkol kullandığına dair beyanıyla birlikte dikkate alınarak davacının ayrı yaşamakta haklı olduğu kabul edilmiştir, gerekçesiyle'' davanın kısmen kabulüne karar verilerek davacı lehine ara kararıyla aylık 200 TL belirlenmiş olan tedbir nafakasının 300 TL' ye arttırılmasına karar verilmiştir.

Hüküm, tarafların vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

4721 sayılı TMK.nun 197.maddesine göre; Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Hüküm, tarafların vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

4721 sayılı TMK.nun 197.maddesine göre; Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır. Aynı yasanın 195.maddesi uyarınca, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilir. Hakim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.

Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği, davalı koca, birliğin giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır. Zira, evlilik birliğinin korunması ve devamını sağlamak için, eşlerin asgari ölçüde uyması gereken bazı yükümlülükler ve karşılamaları gereken bazı ortak giderler mevcuttur. Bu bağlamda tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalıdır. Yukarıda açıklanan ilkeler ve yasal düzenlemeler gözetilerek, TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak; ayrı yaşamada haklı olduğu kabul edilmiş bulunan davacı için mahkemece takdir edilen nafakanın miktarı, davalı eşin gelirine oranla az olup hakkaniyete uygun görülmemiştir. Mahkemece; tarafların sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tespit edilen gelir durumu gözetilerek, hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmek üzere, kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; AAÜT. nin 9/2 maddesi gereğince nafakanın reddedilen kısmı ile ilgili davalı yararına vekalet ücretine hükmedilemez. Davalı vekiline ücreti vekalet takdiri de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3224, Karar No: 2010/10031, Tarih: 23.11.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/3224 E.  ,  2010/10031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili,müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın meydana gelen tek taraflı kazada ağır hasar gördüğünü, araç bedelinin sigorta şirketi tarafından ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 9.000 TL tazminatın resskont faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunmuş, kazanın ihbar edilen şekilde meydana gelmediğini davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre davanın iki yıllık zamanaşımı süresi dolduktan sonra açılması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 23.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.