muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/616, Karar No: 2023/157, Tarih: 15.03.2023

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sadır olmalıdır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda, 765 sayılı Kanun'da yer alan "ağır – hafif tahrik" ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip, sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle, maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlememesi önemlidir. Mağdur ya da ölenden gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

Yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere, gerek fail, gerekse mağdurun karşılıklı haksız davranışlarda bulunması hâlinde, tahrik uygulamasında kural olarak, haksız bir eylem ile mağduru tahrik eden fail, karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığını ileri süremez. Ancak maruz kaldığı tepki, kendi gerçekleştirdiği eylemle karşılaştırıldığında aşırı bir hâl almışsa, başka bir deyişle tepkide açık bir oransızlık varsa, bu tepkinin artık başlı başına haksız bir nitelik alması nedeniyle fail bakımından haksız tahrik oluşturduğu kabul edilmelidir.

Karşılıklı tahrik oluşturan eylemlerin varlığı hâlinde, fail ve mağdurun biri diğeri yönünden tahrik oluşturan bu haksız davranışları birbirlerine oranla değerlendirilmeli, öncelik-sonralık durumları ile birbirlerine etki-tepki biçiminde gelişip gelişmediği göz önünde tutulmalı, ulaştıkları boyutlar, vahamet düzeyleri, etkileri ve dereceleri gibi hususlar dikkate alınmalı, buna göre; etki-tepki arasında denge bulunup bulunmadığı gözetilerek, failin başlangıçtaki haksız davranışına gösterilen tepkide aşırılık ve açık bir oransızlık saptanması hâlinde, failin haksız tahrik hükümlerinden yararlandırılması yoluna gidilmelidir.

Evrensel bir ceza hukuku temel ilkesi olan kuşkudan sanık yararlanır prensibi uyarınca bir olayda ilk haksız hareketin sanıktan mı, yoksa maktul ya da mağdurdan mı kaynaklandığının her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerle kanıtlanamaması hâlinde, oluşan kuşku sanık lehine yorumlanarak sanığın TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünden yararlandırılması gerektiği hususunda herhangi bir tereddüt bulunmadığı açık ise de bu kabulün dosya kapsamından anlaşılan olayın gerçekleşme biçimine, somut olayın özelliklerine ve hayatın olağan akışına uygun düşmesi zorunluluğu karşısında her olayın kendine özgü koşulları değerlendirilerek bir sonuca varılmalıdır.

2. Somut Olayda Hukukî Nitelendirme

Ayrıntıları ilk uyuşmazlık konusunda açıklandığı şekilde gerçekleşen olayda;

Her ne kadar Yerel Mahkemece sanık ...'ın savunmalarının doğruyu yansıtmadığı, maktulün kendisine hakaret ettiğine ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı, birbiriyle çelişkili sanık savunmalarına itibar edilemeyeceği ve maktulün bulunduğu yerde öldürülmeme ihtimalinin bulunduğu gerekçeleriyle sanık ... hakkında TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de;

Sanık ...’ın, olayın hemen öncesinde maktulün kendisine ve kız kardeşi olan inceleme dışı sanık ...’e hakaret ettiğine ve bu olay nedeniyle sinirlendiği için maktule tabancayla ateş ettiğine ilişkin savunmasının aksinin kanıtlanamaması, bu savunmanın sanık ...’ün yargılama evresindeki 11.01.2019, sanık ...’ın ise soruşturma evresindeki 28.04.2018 tarihli ifadeleriyle doğrulanması ve evrensel bir ceza hukuku temel ilkesi olan kuşkudan sanık yararlanır prensibi uyarınca bir olayda ilk haksız hareketin sanıktan mı yoksa maktul ya da mağdurdan mı kaynaklandığının her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerle kanıtlanamaması hâlinde, oluşan kuşkunun sanık lehine yorumlanması gerektiği hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık ... hakkında kasten öldürme suçu bakımından haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluştuğu kabul edilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dokuz Ceza Genel Kurulu Üyesi; "İtiraza konu olayda sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşmadığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Bu itibarla, her iki uyuşmazlık konusu bakımından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 13.04.2022 tarihli ve 11271-2821 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02.02.2021 tarihli ve 1615-116 sayılı hükümlerinin, sanıklar... ve ... hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin, sanıkların, diğer sanık ... tarafından gerçekleştirilen kasten öldürme eylemine iştirak ettiklerine ilişkin şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden mahkûmiyetlerine karar verilmesi ve sanık ... hakkında koşulları oluştuğu hâlde haksız tahrik hükmünün uygulanmaması isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, (1) numaralı uyuşmazlık yönünden 01.03.2023 tarihinde, (2) numaralı uyuşmazlık yönünden ise 15.03.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğu ile karar verildi.

01.03.2023 Tarihli oturum:
Yargıtay — Esas No: 2015/1677, Karar No: 2016/11119, Tarih: 03.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1677 E.  ,  2016/11119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 15/05/2013 tarihinde yaptığı belirli süreli hizmet sözleşmesi ile davalı işyerinde çalışmaya başladığını, turizm sektöründe uzun yıllardır bulunduğunu, tecrübesinden ve müşteri kitlesinden yararlanmak isteyen davalı ile yaptıkları anlaşma gereğince davalı şirketin oteline getirdiği bireysel ya da toplu müşterilerin ödeyecekleri konaklama bedelleri için davalı şirketin keseceği fatura üzerinden % 10 ve her türlü yemek, toplantı ve benzeri organizasyonlarından ise %5 ile % 10 arasında komisyon ödenmesi şeklinde anlaştıklarını, işini layıkıyla yaparak otele müşteri getirdiğini, 2013 yılı Haziran ayında 15 gün için 920 TL, Temmuz ayında 2.266 TL, Ağustos ayında 2.500 TL, Eylül ayında 5.080 TL, kış döneminde ise Ekim ayında 4.450 TL, Kasım ayında 2.470 TL, Aralık ayında 1.087 TL, 2014 Ocak ayında 1.007 TL ücret aldığını ve 15/02/2014 tarihinde haksız olarak işten çıkarıldığını, belirli süreli hizmet sözleşmesi olduğu için kalan sürede elde edebileceği menfaatlere karşılık olmak üzere 07/03/2014 tarihinde 2.500 TL ve Nisan 2014 tarihinde 2.500 TL olmak üzere yalnızca 5.000 TL ödendiğini ileri sürerek, 15/02/2014-Ekim 2014 tarihleri arası için 8 ay 15 gün karşılığı ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasının mümkün olmadığını, davacı ile aralarındaki ilişkinin hizmet sözleşmesi niteliğinde olmadığını, bu nedenle davanın Asliye Ticaret Mahkemelerinde görülmesi gerektiğini, sözleşmenin belirli süreli olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığını ve müvekkili şirketi zor durumda bıraktığı için sözleşmeyi haklı olarak feshettiklerini, buna rağmen iyiniyetle hareket ettiklerini, sözleşmede bahsi geçen erken fesih tazminatını davacıya ödediklerini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece taraflar arasındaki sözleşmenin hizmet sözleşmesi niteliğinde olmadığı, hizmet sözleşmesi niteliğinde olduğu kabul edilse dahi sözleşme belirli süreli sözleşme olmadığı için bakiye süre ücret alacağı talep edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık taraflar arasında iş ilişkisi bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece taraflar arasındaki sözleşmenin hizmet sözleşmesi niteliğinde olmadığı, hizmet sözleşmesi niteliğinde olduğu kabul edilse dahi sözleşme belirli süreli sözleşme olmadığı için bakiye süre ücret alacağı talep edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık taraflar arasında iş ilişkisi bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı Kanun’un 8. maddesinin 1. fıkrasına göre, iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir. Fesihten sonra yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 393. maddesinde hizmet sözleşmesi “işçinin işverene bağımlı olarak belirli veya belirli olmayan süreyle iş görmeyi ve işverenin de ona zamana veya yapılan işe göre ücret ödemeyi üstlendiği sözleşme” olarak tanımlanmış ve İş Kanunu’ndan farklı olarak iş görme ve ücret unsurunun alt unsurları vurgulanarak açıklanmıştır.

İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukuki-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini işverenin talimatlarına göre hareket etmek ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. Bağımlılık iş sözleşmesini karakterize eden unsur olup, genel anlamıyla bağımlılık, hukuki bağımlılık olarak anlaşılmakta olup, işçinin belirli veya belirsiz bir süre için işverenin talimatına göre ve onun denetimine bağlı olarak çalışmasını ifade eder.

İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini; işverenin talimatlarına göre hareket etmek ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının, davalı işverenliğe bağımlı olarak çalışmadığı, davacı ile davalı arasında iş ilişkisi bulunmadığı, esasen bu durumun mahkemenin de kabulünde olduğu anlaşıldığından, bu nedenle davanın görev yönünden dava şartı yokluğu nedeni ile usulden reddi yerine esastan reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 03/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4545, Karar No: 2025/528, Tarih: 14.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/4545 E.  ,  2025/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2060 Esas, 2024/416 Karar

DAVALILAR : 1.... vd. vekili Avukat ...

2.... vekili Avukat...

DAVA TARİHİ : 23.01.2019

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ: ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/261 Esas, 2021/253 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle;... ili, ... ilçesi,...Mahallesi 2709 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın değerli bir konumda bulunduğunu, taşınmazın arsa vasfında olup gerçek değerinin belirlenmesi gerektiğini, idare tarafından biçilen değerin düşük olduğunu beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın arsa vasfında olmadığını, emsal taşınmazın doğru alınmadığını, emsal karşılaştırmasının uygun yapılmadığını ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın arsa vasfında olmadığını, emsal taşınmazın doğru alınmadığını, emsal karşılaştırmasının uygun yapılmadığını ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın arsa vasfında kabul edilerek kıymet takdirinde bir isabetsizlik görülmediği, dava konusu parselin somut emsale yakın mesafede konumda bulunup dava konusu parsel ile somut emsalin kadastral parsel olması nedeniyle düzenleme ortaklık payı düşülmemesinin doğru olduğu, bilirkişi heyetince taşınmazın arsa vasfında olduğunun kabulü ile dava konusu taşınmazlarla emsal dava konusu taşınmazlarla emsal taşınmazın konum, nitelik ve vergi beyanları itibarıyla karşılaştırma yaparak benzer özellikleriyle üstün ve eksik yanlarını da belirtmek suretiyle 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin (g) bendi çerçevesinde her iki taşınmazı kıyaslamak suretiyle dava konusu taşınmazın değerini belirlemelerinde isabetsizlik bulunmadığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunun karar vermeye yeterli ve elverişli olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirlenen 360,00 TL birim fiyatının aynı bölgeden Dairemize daha evvel yansıyan dosyalardaki bedellerle uyumlu olduğunu; ancak dava konusu taşınmazın davalı ... adına kayıtlı 3/16 hissesinin mülkiyeti ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/282 Esas (kaldırma sonrası 2021/156 esas sayılı) tapu iptale ilişkin dosya ile ihtilaflı olup mülkiyet ihtilafı bulunan hisse için 2942 sayılı Kanun'un 18/3 maddesi uyarınca mülkiyet ihtilafı ile ilgili davanın sonucunda belli olacak hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına; mülkiyet ihtilafı bulunmayan kalan 13/16 hissenin bedelinin ise 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarihlive 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı uyarınca davalı ... dışındaki davalılara derhal ödenmesine ve dava konusu taşınmaz için tespit edilen bedele işletilecek yasal faize de bu kapsamda karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde taşınmazın tamamı için derhal ödemeye ve faize ilişkin karar verilmesi ile idare tarafından fazla depo edilen 132.812,60 TL'nin varsa nemalarıyla birlikte iadesine karar verilmesi gerekirken bu hususta olumlu olumsuz karar verilmemesi nedeniyle istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulması suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddeleri

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde, aynı bölgeden Daireye intikal eden ve denetimden geçen dosyalar dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24227, Karar No: 2017/15379, Tarih: 11.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/24227 E.  ,  2017/15379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı-birleşen dosya davacısı, asıl dava ve birleşen davada kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, asıl dava ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı-birleşen dosya davalısı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait ... plakalı otobüsünde 11/01/2001 tarihinden itibaren şehirlerarası otobüs şoförü olarak aylık net 1.000,00 TL ücretle işe başladığını, sigorta girişinin Nisan/2002 tarihinde yapıldığını, davacının tüm yeme içme ve seferdeki tüm masraflarının davalıya ait olduğunu, 6 ayda bir enflasyon oranında ücretinin arttırılması hususunda anlaştıklarını, yazılı sözleşme yapılmadığını, davalının davacının akrabası olması ve otobüsün büyük oranda borç ile alınmış olması nedeniyle davacının hiç maaş alamadığını, davalının arabayı satayım tüm maaş kıdem ihbar tazminatı fazla mesai tüm alacaklarını öderim diyerek Sinay 57 otobüs firmasında çalışan otobüsünü 28/02/2005 tarihinde Kaptanlar Petrol'e çektiğini davacının 28/02/2005-30/04/2005 tarihleri arasında sabah 08:00'dan akşam hava kararana kadar otobüsün başında bekleyerek otobüsü görmek isteyenlere gösterdiğini, birçok kişinin otobüse talep olmasına rağmen davalının otobüsü satmadığını, 30/04/2005 tarihinde davalının davacıya otobüsü satmaya çalışıyorum sen kendine bir an önce iş bul diyerek davacıyı işten çıkararak iş yerinden uzaklaştırdığını, davacının başka bir işe girdikten sonra davalının otobüsü yeniden şehirler arası çalıştırmaya başladığını, davalının davacının iş akdini kötü niyetli olarak feshettiğini, davacının hafta sonları dahil hiç izin kullanmadığını, dini milli bayramlarda iş yoğunluğu nedeni ile normalin üstünde çalıştığını, otobüsün altında bulunan yerde uyuyarak istirahat ettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve iş akdinin kötüniyetli olarak feshedildiği iddiası ile kötüniyet tazminatı ile ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ve tatil çalışmalarına karşılık ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir .

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı definde bulunarak, davacının dava dilekçesinde belirtilen ... tarihlerinin gerçeği yansıtmadığını, davacının işçilik alacakları şartlarının oluşmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı definde bulunarak, davacının dava dilekçesinde belirtilen ... tarihlerinin gerçeği yansıtmadığını, davacının işçilik alacakları şartlarının oluşmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemenin davanın kısmen kabulüne yönelik ilk kararı, davacı tarafın temyizi üzerine Dairemizin 20.01.2016 Gün, 2015/11346 Esas, 2016/1407 Karar sayılı kararıyla ''tanık beyanlarıyla ortaya konan davacının fazla mesai alacağı ile ilgili değerlendirme yapılması ve ücret alacağı talebinde bulunan davacıya, hangi aylara ait ücretlerinin ödenmediğinin açıklattırılması ve davacıdan bunu somutlaştırmasının istenmesi, bu konuda süre verilmesi ve maddi vakalara ilişkin eksikliğin giderilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği'' gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulü ile davacının kötüniyet tazminatı talebi hariç kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Hükme esas alınan bilirkişi raporunun davalı vekiline 02/05/2017 tarihinde tebliğ edildiği, takip eden 15/05/2017 tarihli celse için davalı vekili tarafından mazeret bildirildiği, mahkemece mazeretin reddine karar verilerek aynı celsede yargılamaya son verildiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 281/1. maddesi gereğince tarafların bilirkişi raporunun kendilerine tebliğinden itibaren iki haftalık itiraz süreleri mevcut olup bu süre dolmaksızın dosyanın karara bağlanması bu maddeye açık aykırılık oluşturup, davalının hukuki dinlenilme hakkının kısıtlanması niteliğindedir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.