muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11562, Karar No: 2011/4128, Tarih: 11.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11562 E.  ,  2011/4128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Datça Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/05/2009 tarih ve 2009/24-2009/107 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilince yangın evimizin güvencesi sigorta poliçesiyle sigortalanan konutta, davalının konutunda yapılan tesisat tamirinde sızan sular nedeniyle oluşan hasarın sigortalıya ödendiğini ve zararın oluşumunda davalının kusurlu olduğunu ileri sürerek, 4.140,00 TL’nin avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, hasar oluşumuna sebep veren su basmasının davalının konutunda yapılan tesisat tamirinden kaynaklandığı ve zararın oluşumunda davalının kusuru bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile, 4.140,00 TL'nın avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 245,91 TL temyiz başvuru harcının temyiz edenden alınmasına, 11.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/918, Karar No: 2013/18931, Tarih: 24.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/918 E.  ,  2013/18931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa, dosya kapsamına göre, usulüne uygun olarak yapılan aramada suça konu tabanca ve eklerinin sanığa ait evin yatak odasında yatakların altında bulunması, sanığın kovuşturma aşamasındaki savunmasının aksine arama tutanağında evin kapısının kırılmadığı da anlaşılmakla sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 24.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE: Dairemizin 2013/918 esas, 2013/18931 karar sayılı ilamında karşı düşüncede olduğum olay; 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçu nedeniyle sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda "beraat kararı" ile sonuçlanan ancak sayın heyetin çoğunluğunun bozulmasına karar verdiği hükümdür.

Sanığın evinde yapılan arama sırasında suça konu tabancanın yatak odasında karyolanın altına gelişigüzel konmuş (atılmış) vaziyette bulunup ele geçirilmesiyle ilgili olayda, tüm dosya kapsamından ve tanık beyanlarıyla; olay günü sanığın eşi ve çocuk- larıyla birlikte İran'da bulunduğu, evinde ise İranlı 3 akrabasının uzun süredir sanık ...'ın izniyle kaldığı, evin anahtarı üst katta oturan abisi Mahküm Karael'de bulunduğundan ihbar üzerine gelen polis memurlarına kapıyı Mahküm'un açtığı 04.02.2007 tarihli "ev arama tutanağı" ile anlaşılmıştır.

Ancak yatak odasının kilitli olup olmadığının tespiti ile tabancada ve mermilerde bulunması muhtemel parmak izi incelemesinin yaptırılması gerektiğinin unutulması karşısında;

Söz konusu tabanca ve eklerinin sanık ...'in evinde kalan 3 İranlı akrabasına veya üst katında oturan ve sanık ... Karel'in evinin kapısını anahtarla polislere açan Mahküm Karael'e ait olması ihtimalinin göz ardı edilemeyeceği "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereği, sanığın atılı suçu işlediği yönünde somut, kesin ve inandırıcı, her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediğinden mahkemenin beraat kararının doğru olduğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun "bozma" görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/6842, Karar No: 2018/4163, Tarih: 15.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/6842 E.  ,  2018/4163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 25/12/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/03/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davalılardan ...’ın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı vekili; cumhuriyet savcısı olarak görev yaptığını, davalılardan ...’in eser sahibi, diğer davalıların ise yetkili şirket ile şirketin yönetim kurulu başkan ve başkan yardımcısı olduğu Takvim Gazetesi’nin 20/04/2014 ile 21/04/2014 tarihli nüshalarında yayınlanan “Cinayet Okulu” ve “Cinayet Hizmeti” başlıklı köşe yazılarında müvekkili ile ilgisi olmayan bir soruşturmaya ilişkin asılsız iddialara yer verildiğini, köşe yazılarında kullanılan ifadelerin müvekkilinin kişilik haklarına saldırı içerdiğini iddia ederek, uğranılan manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davalı ...’ın davalı şirketin yönetim kurulu başkan yardımcısı olduğunu, bu nedenle Basın Kanunu’nun 13. maddesi gereği sorumluluğu olmadığını, adı geçen davalı hakkında husumetten red kararı verilmesi gerektiğini, diğer davalılar yönünden ise davanın esastan reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının savcı olduğu, dava konusu köşe yazılarında davacı hakkında belli bir gruba ya da örgüte mensupmuş gibi haber yapılmasının ve görevi ile ilgili soruşturma faaliyetini yürütürken tarafsız davranmadığı algısı oluşturulmasının davacının kişilik haklarının ihlali niteliğinde olduğu kabul edilerek, davanın tüm davalılar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, davacının savcı olduğu, dava konusu köşe yazılarında davacı hakkında belli bir gruba ya da örgüte mensupmuş gibi haber yapılmasının ve görevi ile ilgili soruşturma faaliyetini yürütürken tarafsız davranmadığı algısı oluşturulmasının davacının kişilik haklarının ihlali niteliğinde olduğu kabul edilerek, davanın tüm davalılar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13. maddesinin 1. fıkrasında, basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddî ve manevî zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisinin müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu düzenlenmiş, belirtilen maddenin 2. fıkrasında, süreli veya süreli olmayan yayınlarda yayın sahibi, marka veya lisans sahibi, kiralayan, işleten veya herhangi bir sıfatla yayımlayan, yayımcı gibi hareket eden gerçek veya tüzel kişiler hakkında da bu hükmün uygulanacağı, tüzel kişi şirketse, anonim şirketlerde yönetim kurulu başkanı, diğer şirketlerde en üst yöneticinin şirket ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacağı belirtilmiştir. Hukuki sorumlular arasında anonim şirketin yönetim kurulu başkanı bulunmakta ancak yönetim kurulu başkan yardımcısı bulunmamaktadır.

Şu halde, davalı şirket Turkuvaz Haberleşme ve Yayıncılık A.Ş.’nin yönetim kurulu başkan yardımcısı olan davalı ...’ın, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13. maddesine göre sorumluluğu bulunmamaktadır. Bu nedenle adı geçen davalı hakkında davanın husumetten reddi gerekirken kısmen kabulü doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

2-Davalılardan ..., ... ve ... Haberleşme ve Yayıncılık A.Ş.’ nin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Basın özgürlüğü, Anayasa’nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 1. ve 3.maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda,basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda,basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa’nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu köşe yazıları bir bütün olarak değerlendirildiğinde, yayının güncel olduğu, kamu yararını amaçladığı ve kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğu, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğindeki ifadelere yer verilmediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla davanın davalılar ..., ... ve ... Haberleşme ve Yayıncılık A.Ş. yönünden tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1) ve (2) sayılı bentlerde açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8453, Karar No: 2024/20072, Tarih: 17.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/8453 E.  ,  2024/20072 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/184 E., 2022/276 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUK : Mehmet Nalbant

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İnceleme dışı suça sürüklenen çocuk Mehmet Nalbant ile birlikte şikâyetçinin iş yerine gündüz vakti rıza dışında girerek hırsızlık yapan ve suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk ...'in eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c, 31/3. maddelerinde belirtilen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun gerektirdiği cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, ilk hükmün verildiği 02.11.2015 tarihi ile ikinci hükmün verildiği 31.03.2022 tarihleri arasında gerçekleştiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiği hâlde gerekçeli karar başlığında suça sürüklenen çocuk ... yazılması gerekirken 02.11.2015 tarihli hüküm ile hakkında açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen Mehmet Nalban'ın kimlik bilgilerinin yazılması suretiyle kararda çelişki ve infazda tereddüte neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23300, Karar No: 2015/22248, Tarih: 15.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/23300 E.  ,  2015/22248 K.**

**"İçtihat Metni"**

SGK Başkanlığı adına Av. M. Ö.A. ile K.. Y.. arasındaki dava hakkında Samsun 4. İş Mahkemesinden verilen 08.01.2015 gün 2014/389 E.-2015/8 K. sayılı hükmün, Dairemizin 16.04.2015 gün, 2015/3489 E., 2015/7424 K. sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir. Bozma sonrası, Mahkemenin verdiği 08.10.2015 gün ve 2015/371E., 2015/272 K. sayılı karar ile önceki kararında 6100 sayılı HMK’nın 373/(5). maddesi uyarınca direndiği anlaşılmış olmakla ve direnme üzerine yapılacak işlemlerin neler olduğu 6100 sayılı HMK’nın 373’ncü maddesinin (5). fıkrasında; “İlk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesi kararında direnirse, bu kararın temyiz edilmesi durumunda inceleme, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır. (6) fıkrasında da; “(6) Hukuk Genel Kurulunun verdiği karara uymak zorunludur.” şeklinde ifade edilmiş olmakla birlikte 5 Temmuz 2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 40. maddesi ile 5521 sayılı Kanuna eklenen Geçici 2’nci maddedeki;“ Bölge adliye mahkemelerinin, 5235 sayılı Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, Yargıtayın bozma kararlarına karşı verilen direnme kararının temyizi halinde dava dosyası, önce kararı veren daireye gönderilir. Direnme kararları daireler tarafından öncelikle incelenir. Kararı veren daire direnmeyi yerinde görürse kararı düzeltir; yerinde görmezse talebi on gün içinde Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletir.” şeklindeki düzenleme karşısında, direnme kararının süresi içinde temyizen incelenmesi davalı tarafından talep edilmesi üzerine Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davalıya yersiz olarak ödenen aylıkların yasal faiziyle tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece; davanın kabulüne dair verilen hükmün Dairemizce; “ …kararımızda izah ettiğimiz ve öncesinde yapılmayan araştırmaların yanı sıra, özellikle uyuşmazlık konusu dönem belirtilmek suretiyle (22/01/2013– 21/06/2013); muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, Nüfus kayıtlarına göre, davalının ikamet ettiği ... Mahallesi. ....yıl Bulvarı, no:..../19 ..../Samsun adresi, .... Mahallesi, .... Sokak No:..../4 ..../Samsun adresi, ..... Mahallesi, .... sokak No:..../1 ..../Samsun adresi ile boşanılan eşin ikamet ettiği ..... Mahallesi, ..... sokak, No:24/4 ..../Samsun adresi ve .... Mahallesi, .... Cad. No:3/1 ...../Kocaeli adreslerinde davaya konu dönemde kimlerin ikamet ettiği ve elektrik-su aboneliklerinin kimin adına olduğu araştırılmalı, emniyet araştırması ve elektrik abonelik sonuçları değerlendirilmeli, bahsi geçen mahallelerde görev yapmış/yapmakta olan muhtar ve azalardan istem hakkında düşünce edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, Medula, GSM ve banka kayıtlarında yer alan adres bilgilerine tarihleri de sorulmak suretiyle ulaşılmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirilmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalı …”gerekçesiyle bozulduğu anlaşılmakla, bozma ilamı gerekçesindeki açıklamalar gözetildiğinde, Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmediğinden talebin on gün içinde Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı sebepten ötürü Yargıtay incelemesine konu olan karar, eski hükümde direnmeye ilişkin olup direnme Dairemizce yerinde görülmediğinden ve bu durumda kararın inceleme yeri Yargıtay Hukuk Genel Kurulu olduğundan dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 15.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1972, Karar No: 2010/8862, Tarih: 26.10.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/1972 E.  ,  2010/8862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 11.5.2010 Salı günü davacı ... vekili Avukat ... geldi. Davalı taraftan gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı vekili dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili,müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın meydana gelen kazada ağır hasar gördüğünü, yetkili servis tarafından 93.233,42 TL hasar bedeli belirlendiğini, ancak sigorta şirketinin poliçe priminin ödenmediği gerekçesi ile kasko sigorta poliçesinden ödeme yapmadığını kazaya karışan diğer aracın ... poliçesinden 30.000 TL. ödeme yaptığını, davalı hakkında fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 10.000 TL. hasar bedeli ve 1.600 TL çekici ücretinin tahsili için dava açtıklarını, kalan 53.233 TL tazminatın tahsili için yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini, itiraz dilekçesinin tebliğ edilmediğini itirazı 15.6.2009 tarihinde öğrendiklerini belirterek itirazın iptaline, %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından yapılan icra takibine 31.5.2006 tarihinde itiraz ettiklerini itirazın iptali davasının bir yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını,olayın 15.8.2004 tarihinde meydana geldiğini, TTK.1268. maddesinde belirtilen 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 15.8.2004 tarihinde meydana gelen kaza nedeniyle 15.5.2006 tarihinde icra takibi yapılmış olup BK.133. maddesi gereğince icra takibi ile kesilen 2 yıllık zamanaşımı süresi dolduktan sonra 17.6.2009 tarihinde itirazın iptali davası açıldığı belirtilerek davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve duruşmada vekille temsil olunmayan davalı yararına vekalet ücreti taktirine yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 26.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7476, Karar No: 2023/9105, Tarih: 03.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/7476 E.  ,  2023/9105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/225 E., 2019/360 K.

DAVA TARİHİ : 08.06.2004

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece verilen 25.04.2019 tarih ve 2015/225 Esas – 2019/360 Karar sayılı kararın Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi’nin 04.02.2020 tarih ve 2019/4395 Esas, 2020/502 Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiştir. Onama kararından sonra taraflarca kararın düzeltilmesi talep edilmesi üzerine Dairemiz’in 29.12.2020 tarih ve 2020/6131 Esas, 2020/7820 Karar sayılı kararı ile davacılar ve davalının karar düzeltme taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekilinin 26.01.2021 tarihli tashih talepli dilekçesi üzerine Mahkemece verilen tashih talebinin reddine dair ek karara karşı davacılar vekili tarafından kanun yoluna başvurulması üzerine Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamından, davacı kazalı 08.06.2004 yılında dava açarak iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat talebinde bulunduğu, aşamalarda davacının vefat etmesinden sonra davaya iki mirasçısı ...ve ...'ın dahil edildiği, İlk Derece Mahkemesi'nin ilk kararında 13.943,24 TL maddi, 500,00 TL manevi tazminatın davacılar ... ve ...'a miras payları oranında ödenmesine karar verildiği, bu ilk kararın yalnızca davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesince davacı kazalının yargılama devam ederken vefat etmesi nedeniyle mirasçılarının tamamının davaya dahil edilmesi gerektiğinden bahisle bozma kararı verildiği, Mahkemece bozmaya uyularak diğer iki mirasçı ... ve ...'in de davaya dahil edildiği, İlk Derece Mahkemesi'nin ikinci kararında tazminat miktarlarını değiştirilmeden 13.943,24 TL maddi, 500,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacılar ..., ..., ... ve ...’a miras payları oranında ödenmesine karar verildiği, bu ikinci karara karşı da yine sadece davalı şirket tarafından temyiz yoluna başvurulduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi'nce onandığı, ...an onama kararından sonra taraflarca onama kararında maddi hata bulunduğundan bahisle karar düzeltme yoluna başvurulduğu, Dairemiz’in 29.12.2020 tarih ve 2020/6131 Esas, 2020/7820 Karar sayılı kararı ile davacılar ve davalının karar düzeltme taleplerinin reddine karar verildiği, bu aşamadan sonra davacılar vekilinin aynen karar düzeltme dilekçelerindeki gerekçelerle 26.01.2021 tarihli bir dilekçe ibraz ederek İlk Derece Mahkemesi'nden hükmün tashihini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararla talebin reddine karar verildiği, davacılar tarafından ek karara karşı süresinde kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.