muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5993, Karar No: 2015/12640, Tarih: 26.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5993 E.  ,  2015/12640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL(KAPATILAN) 45. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/04/2014

NUMARASI : 2011/347-2014/54

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 45. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/04/2014 gün ve 2011/347-2014/54 sayılı kararı onayan Daire’nin 14/01/2015 gün ve 2014/15215-2015/277 sayılı kararı aleyhinde davalı Banka vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Banka nezdinde bulunan hesabından diğer davalıların hesabına internet bankacılığı yolu ile, izni ve bilgisi dışında toplam 15.711,58 TL havale edildiğini, davalı Banka'nın gerekli güvenlik önlemlerini almadığını, diğer davalıların davacıyı zarara uğratmak kastı ile birlikte hareket ettiğini ileri sürerek 15.711,58 TL'nin davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Banka vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı R.. A.. davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalılar Ruhi ve İlhan aleyhine açılan davanın reddine, diğer davalılar hakkında açılan davanın kabulü ile davalı M.. Y..'in 4.991,88 TL ile sınırlı olmak kaydı ile 15.711,58 TL'nin ticari faizi ile birlikte davalı Banka ve M.. Y..'ten müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar davalı Banka vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalılardan Banka vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı Banka vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Banka vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı Banka'dan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 26/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/816, Karar No: 2024/3959, Tarih: 02.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2023/816 E.  ,  2024/3959 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI: 2022/103 E., 2022/12 K.

Başkaca dava dosyasından hükümlü olmakla, iş bu davada da tutuklu olarak yargılanması yapılan, hukuki yardımından yararlandığı müdafii tarafından temyiz başvurusunda bulunulmadığı ancak kararı tebliğ almasına müteakip 14.11.2022 tarihli dilekçesi ile vekalet ücreti yönünden temyiz isteminde bulunan sanığın, 28.02.2024 tarihli dilekçesi ile başkaca temyiz nedenlerini bildirdiği anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli kararının hüküm fıkrasında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğine ve sunulmaması hâlinde sonuçlarının ne olacağına değinilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile bildirilmediği, tebellüğ evrakında da bu yönde bir bildirimde bulunulmadığının görülmesi ile aşağıda ayrıntıları belirtilen hukuka kesin aykırılık halinin de mevcudiyeti cihetiyle temyiz istemlerinin süresinde olduğu belirlenmiştir.

İstinaf mahkemesinin bozma kararı sonrası İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında, baldızının kızı olan mağdureyi, birden fazla kez parmağını vajinal yolla sokarak çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca açılan kamu davasının, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 10.09.2019 tarihli ve 2019/2321 Esas, 2019/1721 Karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine yapılan yargılaması sonucunda, Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.07.2021 tarihli ve 2019/332 Esas, 2021/373 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan lehe olan 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 14 yıl 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın katılan Bakanlık vekili, sanık ve sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanığın Temyiz İstemi

14.11.2022 tarihli dilekçesi ile katılan Bakanlık lehine ücreti vekalete hükmedilmesi, 28.02.2024 tarihli dilekçesi ile de mağdurenin çelişkili ve iftira içeren beyanlarına ve ruh sağlığının bozulduğuna dair yetersiz rapora istinaden, koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası ve 43 üncü maddesinin tatbiki ve alt sınırdan ayrılarak, delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı neticesi aleyhine başkaca somut delilin bulunmadığı nazara alınmadan eksik araştırma ve inceleme ile fazla ceza tayin edilerek verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında eksik ceza tayin edilmesine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında eksik ceza tayin edilmesine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Olayın intikal şekli ve süresi, mağdurenin aşamalardaki çelişkili ve başkaca delillerle desteklenmeyen beyanları, tanık anlatımları, raporlar, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, soruşturma aşamasında teyzesinin evine gittiği, kovuşturma aşamasında ise teyzesinin ikametlerine geldiği zamanlarda sanığın birden fazla kez parmağını cinsel organına soktuğunu fakat temin edilen rapor içeriklerinde belirtilen muayenelerde ise teyzesinin evlerine gittiği zaman eniştesi olan sanığın elini kıyafetinden içeriye soktuğunu, parmağı ile özel bölgesine dokunduğunu, parmağını içeriye sokmadığını, kanama olmadığını, olaydan sonra bir daha böyle bir şey yaşamadığını beyan ettiği belirtilen mağdurenin, Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı'nın 04.02.2021 tarihli hymen bütünlüğünün korunduğu, vücuda organ veya sair bir cisim sokulduğuna dair bir bulgunun olmadığı, akut ya da kronik livatanın maddi delillerine rastlanmadığına dair raporuna mütenakız şekilde, Adnan Menderes Üniversitesinin 02.12.2020 tarihli ek raporuna göre koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının da tatbiki ile dosya içeriğiyle uyumlu olmayan gerekçelerle Anayasa’nın 141 ve 5271 sayılı Kanun'un 34, 230 ve 232 inci maddelerine de muhalefet edilerek, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesinde isabet bulunmadığından, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine düzeltilerek esastan reddedilmesi,

2.Kabul ve uygulamaya göre de,

Aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alınması, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği belirtilmesi, Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olması, bu kapsamda değerlendirme yapıldığında 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği hususları hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 13.01.2022 tarihli ve 2022/103 Esas, 2022/12 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal salıverilmesinin ilgili yerlere en seri şekilde bildirilmesi için müzekkere yazılmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdiren Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10092, Karar No: 2022/4623, Tarih: 15.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/10092 E.  ,  2022/4623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi'nce HMK’nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulü yönünde yeniden esas hakkında karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre yapılan incelemede; Başiskele İlçesi, Yeniköy Mahallesi 1276 parsel sayılı 2.619,00 m2 yüzölçümlü taşınmaza davacının 04.03.1994 tarihinde satış suretiyle malik olduğu, Hazine tarafından açılan dava sonucu Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/540 Esas, 2012/421 Karar sayılı kararı ile taşınmazın 589,48 m2'lik kısmının kıyı kenar cizgisinde kalması nedeniyle tapusunun iptali ile terkinine karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek 12.06.2014 tarihinde kesinleştiği, iş bu davanın 19.11.2015 tarihinde zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmıştır.

Davacı vekilinin tüm, davalı idare vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesi kararına yapılan istinaf başvurusunun yazılı gerekçelerle kabulü ile HMK’nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca davanın kabulüne karar verilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuşsa da;

Taşınmazın kıyı kenar çizgisinde kalması nedeniyle tapusu iptal edilerek terkinine karar verilen 589,48/m²'lik kısmının, terkini yapılmadan 2.619,00/m² olarak 3. kişiye 04.07.2014 tarihinde satıldığından eski malik olan davacı yönünden TMK’nın 1007. maddesinde belirtilen koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından farklı gerekçe ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının hazineye irad kaydına, 15/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7556, Karar No: 2010/6059, Tarih: 05.05.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/7556 E.  ,  2010/6059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma

HÜKÜM : Kısmen beraat, kısmen mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle;

Sanık ... ve savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde duruşmaya gelmedikleri ve bir mazeretde bildirmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanık yönünden duruşmasız, sanıklar ..., ..., ... yönünden duruşmalı olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre tayin edilen günde yapılan duruşma sonunda dosya okunarak gereği görüşülüp düşünüldü;

Soruşturmanın sonuçlarını içeren tutanaklar, belgeler ve sanıklar ..., ... ve ... yönünden duruşmalı inceleme sırasında ileri sürülen savunma doğrultusunda yapılan incelemede:

Sanıklara yüklenen yargılama gideri olmadığı halde, sanıklardan eşit olarak tahsile karar verilmesi, sonuca etkili olmadığından,

Sanık ...’ın Batman Asliye Ceza Mahkemesinin 2003/854-278 sayılı ilamı ile tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde, hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması; karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıklara yükletilen dava konusu eylemlerin yasada öngörülen suç tipine eleştiri dışında uygun olarak nitelendirildiği,

İddiaya, savunmalara ve toplanıp karar yerinde gösterilen yeterli kanıtlara göre belirtilen suçların sanıklar tarafından işlendiği,

Soruşturma aşamalarında ileri sürülen iddia, itiraz ve savunmaların incelenip tartışıldığı ve kanıtlara uygun olarak değerlendirildiği,

Yasal ve takdiri arttırıcı ve indirici nedenlerin gözetildiği,

Duruşma sonunda oluşan vicdani kanı ve uygulama maddeleri uyarınca cezanın doğru olarak belirlendiği,

Anlaşıldığından, sanıklar ..., ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz dilekçelerinde ve sanıklar ... ve ... savunmanı Av. ..., sanık ... savunmanı Av. ... ile sanık ... savunmanı Av. ...’in duruşmada ileri sürdükleri tüm itiraz ve savunmaların reddiyle, sanıklar ..., ... ve ... hakkında yağma suçundan duruşmalı temyiz incelemesi yapılan hükmün istem gibi ONANMASINA ilişkin oybirliğiyle alınan karar 05/05/2010 günü Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...’ın katıldığı oturumda, sanıklar ve savunmanlarının yokluklarında açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2006/13590, Karar No: 2006/13700, Tarih: 23.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/13590 E.  ,  2006/13700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi Han Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, kadim olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin kadim ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün kadim bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 23.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16488, Karar No: 2012/21839, Tarih: 14.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/16488 E.  ,  2012/21839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :243-107

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davalı Tedaş Müessese Müdürlüğü hakkında davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar hakkında davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı Tedaş Müesese Müdürlüğü avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, Tedaş direğinin devrilmesi nedeniyle elektrik akımına kapılarak vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve cenaze gideri nedeniyle meydana gelen Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 1479 sayılı Yasanın 63. maddesidir.

Bağ-Kur sigortalısının; oturduğu evin yanındaki elektrik direğinin plakası ve sürücüsü tespit edilemeyen kamyon tarafından yıkılması üzerine, kopan telefon hattını bağlamak için çatıya çıktığı sırada elektrik akımına kapılarak vefat etmesi şeklinde gelişen kazada, mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporuna göre, Tedaş'a % 80, sigortalıya % 20 oranında kusur verilmiş olup, diğer davalılar ise, kusursuz bulunmuştur. Mahkemece, hükme esas alınan kusur raporunun oluşa uygun olmadığı, ceza davasında alınan kusur raporları ile de çelişkili olduğu ve bu nedenlerle hüküm kurmaya yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Öncelikle, kazanın meydana gelmesinde, illiyeti başlatan kimliği tespit edilemeyen kamyor sürücüsünün kusurlu davranışı olup, bilirkişiler tarafından kamyon sürücüsünün kusurunun irdelenmemiş olması isabetsizdir. Diğer taraftan, haklarında ceza davası açılan sanıklar hakkında 4616 sayılı Yasa uyarınca erteleme kararı verilmesi nedeniyle bu kişilerin kusurunun Tedaş'ın kusuru içinde değerlendirilmesi gerektiği sonucuna varılarak, bu davalılar yönünden, ayrıca bir irdeleme yapılmamış olması isabetsizdir.

Buna göre, sigortalının mirasçıları tarafından açılan tazminat davasınıda ne karar verildiği, kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, işkazasının meydana geldiği alanda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, oluşa ve mevzuata uygun, belirtilen çelişkileri giderecek kusur raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davacı Kurum ve davalılardan Osmaniye TEDAŞ Mües. Müd. avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcını istek halinde davalılardan Osmaniye TEDAŞ Mües. Müd.'ne iadesine, 14.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28937, Karar No: 2013/4845, Tarih: 28.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/28937 E.  ,  2013/4845 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili Avukat ... ile ... Motorlo Araçlar Paz. A.Ş 2-... Türk Otomobil Fabrikası A.Ş vekili Avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1.Tüketici Mahkemesinden verilen 10.8.2011 tarih ve 1176-703 sayılı hükmün Dairenin 25.6.2012 tarih ve 9773-16452 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... Tür Ot. AŞ avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 220.00 (ikiyüzyirmi) Lira para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 6,55 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 28.2.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.