muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7550, Karar No: 2023/6551, Tarih: 03.05.2023

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 14.09.2022 tarihli ilâmı ile; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek arabuluculuk başvuru tarihinde henüz mevcut olmayan bir toplu ... sözleşmesinin uygulanmasının talep edilmesinin fiilen mümkün olmadığı, dava dilekçesinde de 08.09.2021 imza tarihli toplu ... sözleşmesinin ücret ve ikramiyeye ilişkin düzenlemelerinden yararlandırılmaya yönelik bir talep de bulunmadığı gözetildiğinde arabuluculuk başvuru tarihindeki koşullar göz ardı edilerek 01.01.2021 tarihinden sonraya ilişkin ücretin tespiti ile fark alacakların hesaplanmasında 08.09.2021 imza tarihli toplu ... sözleşmesi hükümlerinin dikkate alınmasının ve ikramiye alacağı yönünden kesin bir ödeme tarihi belirlenmediğinden arabuluculuk son tutanak tarihinden faiz işletilmesi gerekirken raporda belirtilen ödeme tarihlerinden faiz işletilmesinin hatalı olduğu belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmı doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı vekili, Bakanlık uygulamasının yerinde olduğunu, yararlılık ilkesinin gözetilmesi gerektiğini, ücreti düşürülmeyen davacının dava dilekçesinde talep ettiği alacaklara hak kazanamayacağını, ücretin kanuna uygun olarak ödendiğini savunarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2.Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 2021 yılı arabuluculuk tarihine kadar olan dönem için ... ... sözleşmesindeki orana göre alacağın hesaplanması gerektiğini, ayrıca 31.10.2020 tarihinden sonraki dönemde 01.01.2019-31.12.2020 tarihli toplu ... sözleşmesinin ikramiye ile ilgili hükmünün kıstelyevm uygulanması gerektiğini, ilave tediye alacağında ise zaten ... ... sözleşmesindeki ... dikkate alınarak hesaplama yapılabileceği hâlde 31.12.2020 tarihinden sonra hesap yapılmamasının isabetli olmadığını, davacı lehine hükmedilen vekâlet ücretinin hatalı olduğunu belirterek hüküm bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, talep edilen alacakların 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu ... sözleşmesi dikkate alınmadan hesaplanmasına, ikramiye alacağı yönünden faiz başlangıç tarihine ve davacı lehine vekâlet ücretine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, talep edilen alacakların 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu ... sözleşmesi dikkate alınmadan hesaplanmasına, ikramiye alacağı yönünden faiz başlangıç tarihine ve davacı lehine vekâlet ücretine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri, 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi, 696 sayılı KHK’nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında, tarafların bildirdiği temyiz nedenlerine göre bir isabetsizlik bulunmadığı, ayrıca bozma öncesi yargılama sonucunda davacının 01.01.2021 tarihinden sonraki döneme ilişkin herhangi bir alacağının oluşmaması ve davacı tarafın da bu karara karşı istinaf veya temyiz yoluna başvurmaması dikkate alındığında, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ve davacı vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26679, Karar No: 2025/5246, Tarih: 14.04.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/26679 E.  ,  2025/5246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/528 E., 2018/567 K.

SUÇLAR : İzin tecavüzü, firar

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.(Kapatılan) Erzincan 3. Ordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 25.12.2013 tarihli ve 2013/235 Esas, 2013/470 Karar sayılı kararı ile sanığın, 30.10.2012-02.12.2012 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediği kabul edilerek 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-b, 73 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası; 07.12.2012-06.02.2013 tarihleri arasında firar suçunu işlediği kabul edilerek 1632 sayılı Kanun'un 66/1-a ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mahkûmiyet hükümlerinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı

Kanun) 231. maddesi uyarınca ayrı ayrı açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararların 24.07.2014 tarihinde kesinleştiği; sanığın, denetim süresi içerisinde 02.06.2015 tarihinde hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunu işlediği, sanığın bu suçtan Gaziantep 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2015 tarihli, 2015/383 Esas, 2015/376 Karar sayılı kararıyla 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmün 5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği, bu mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmemekle 25.06.2015 tarihinde kesinleştiği, sonrasında Askerî Mahkemece, duruşma açılmak suretiyle yapılan yargılama sonunda açıklanması geri bırakılan hükümlerin açıklanmasına ve sanığın ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verildiği, hükümlerin, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine (Kapatılan) Askerî Yargıtay 4. Dairesinin 14.02.2017 tarihli 2017/56 Esas, 2017/68 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince izin tecavüzü ve firar suçundan ayrı ayrı beraat kararı kararı verildiği ve dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderildiği anlaşılmakla;

Sanık aşamalardaki savunmalarında, kalp hastası olan annesine bakmak için firar ve izin tecavüzü suçlarını işlediğini beyan etmiş ise de; sanığın üzerine atılı firar suçunun vasıf ve mahiyeti itibarıyla mazeret kabul etmeyen şekli suçlardan olması ve sanığa eylemini gerçekleştirme ve devam ettirme kararı verdirten bu psikolojik etkenin (sanığın saikinin) 1632 sayılı Kanun'un 66/1-a maddesinde düzenlenmemiş bulunması; yine sanığın annesinin rahatsızlığının aniden gelişen ve acil müdahale gerektiren bir rahatsızlık niteliğinde olmaması, izin tecavüzünde bulunduğu süre içerisinde annesinin rahatsızlığı ile ilgili hiçbir işlem yapmaması ve dosya kapsamında bulunan 19.03.2013 tarihli araştırma tutanağına göre sanığın annesinin belirtilen adreste iki kızı ile ikamet ettiğinin, üç erkek yedi kız olmak üzere toplam 10 çocuğunun bulunduğunun, kendisine sırayla baktıklarının tespit edilmiş olması hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın bu savunmalarının da zamanında birliğine dönmesini engelleyen veya önemli ölçüde güçleştiren ve askerlik hizmetine tercih edilebilecek nitelikte bir mazeret olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı gözetildiğinde;

5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi gereğince denetim süresi içinde yeniden suç işlenmesi halinde hükmün aynen açıklanması gerektiği cihetle; Mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki hükmün ilk şekliyle aynen açıklanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararları verilmesi,

2. 21.10.2012 tarihinde 9 gün süre ile dağıtım iznine gönderilen sanığın, birliğinden saat kaçta ayrıldığının belli olmaması sebebiyle saat 24.00’de ayrıldığının kabulü ile izin süresi sonunda en geç 30.10.2012 tarihinde saat 24.00’e kadar birliğine katılması gerektiği dikkate alındığında izin tecavüzü suçu yönünden suç başlangıç tarihinin 31.10.2012 olarak kabulü gerekirken 30.10.2012 olarak kabul edilmesi,

3. Gerekçeli karar başlığında suç tarihlerinin "31.10.2012-02.12.2012, 07.12.2012-06.02.2013" yerine "30.10.2012" olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Açıklanan nedenlerle, Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 14.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7057, Karar No: 2011/8037, Tarih: 06.07.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/7057 E.  ,  2011/8037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ...AŞ aleyhine 20/02/2009-04/12/2009 gününde verilen dilekçeler ile trafik kazası nedeniyle tazminatın dava ve birleşen dava ile istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; dava ve birleşen davanın kısmen kabülüne dair verilen 01/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Dava, trafik kazası nedeniyle uğranılan zararın dava ve birleşen dava ile tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava ve birleşen dava kısmen kabul edilmiş; karar davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılardan ..., davalının %80 kusuru ile sebep olduğu trafik kazasında %12 oranında daimi işgücü kaybına uğramış, diğer davacıların desteği ... ise ölmüş, davacılar bu nedenle uğradıkları maddi ve manevi zararların tazminini istemişlerdir.

Davalı ... bir kısım ödemede bulunduğunu belirterek davacıların davalarını ispatlaması gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece ölenin anne ve babası olan davacıların 24.000,00'er TL manevi tazminat istemlerinin 5.000,00'er TL'lik, ölenin kardeşinin 12.000,00 TL olan manevi tazminat isteminin 2.000,00 TL'lik, davacı ...'in 12.000,00 TL olan manevi tazminat isteminin 5.000,00 TL'lik kısmını hüküm altına almıştır.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Somut olayın gelişimi, tarafların kusur durumu, olay tarihi ve yukarıda anılan ilkeler birlikte gözetildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminatlar düşüktür. Bu nedenle tüm davacılar yararına hükmolunan manevi tazminatların yükseltilmesi daha üst düzeyde miktarların belirlenmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacılar 30/12/2009 tarihli ıslah dilekçesi ile artırdıkları miktarın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle hüküm altına alınmasını istemişlerdir. Davanın haksız fiilden kaynaklandığı düşünüldüğünde istem gibi ıslah olunan miktarlara da olay tarihinden faize hükmolunmak gerekirken bu miktarlara ıslah tarihinden faize hükmolunması da usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2 ve 3) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA, davacıların diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14247, Karar No: 2011/306, Tarih: 19.01.2011

**14. Hukuk Dairesi         2010/14247 E.  ,  2011/306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.05.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve kıyı olarak terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.08.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanunun 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 19.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6597, Karar No: 2011/14683, Tarih: 26.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/6597 E.  ,  2011/14683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazların bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Çayır niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Dairemize aynı bölgeden intikal eden dosyalardan çayır otunun ortalama dekara verim miktarı otlatma payı da dahil olmak üzere 550-600 kg.'dır. Bilirkişi kurulunca, değerlendirmeye esas alınan çayır otunun dekara verim miktarının ve otlatma payının yüksek oranda alınmak suretiyle fazlaya hükmedilmesi,

2-Davalı idarenin harçtan muaf olduğu gözetilmeden harç tahsiline karar verilmesi, bu hususta infazda tereddüte yol açacak şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/777, Karar No: 2020/1475, Tarih: 26.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/777 E.  ,  2020/1475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Yozgat Ağır Ceza Mahkemesinin 26/04/2018 gün ve 2018/19 esas, 2018/231 sayılı kararıyla; TCK.nin 81, 35, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezasına yönelik istinaf başvurularının esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında; mağdur ...’a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçu nedeniyle Yozgat Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen 26.04.2018 tarih ve 2018/19 esas, 2018/231 karar sayılı mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından istinaf edilmiş, istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 19.02.2019 tarih ve 2018/2518 esas, 2019/509 sayılı kararıyla istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, yasal süresi içinde temyizde bulunan ve temyiz sebebi göstermeyip sadece istinaf dilekçesine atıfta bulunan ve istinaf dilekçesinde de istinaf sebebi bulunmayan sanık müdafiine gerekçeli kararın 16.03.2019 tarihinde tebliğinden sonra yasal süre içinde de gerekçeli temyiz dilekçesi vermemiş olduğu anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK’nin 294/1 ve 295/1. maddeleri uyarınca temyiz dilekçesinin temyiz sebepleri içermediğinden, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE, 26/06/2020 tarihinde Üye ...’in esastan inceleme yapılması yönündeki karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık müdafiinin yasal süresinde verdiği, temyiz iradesini açık eden süre tutum dilekçesi gereği, dosyayı sanık yönünden temyizen incelemek gerektiği kanaatiyle temyiz isteminin reddine karar veren Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

5271 sayılı CMK'da olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1. md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, 295. md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir, 298. md: Yargıtay...... ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder, 301. md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'da olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK.nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'da olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK.nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

CMK.nin 308. md: Yargıtay Ceza Dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir. Şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı Yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine

bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Görüldüğü üzere aynı Yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine

bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Yürürlükte olan mevzuat göz önüne alındığında herhangi bir hukuk eğitimi almayan ve ceza davasına taraf olan kişinin veya ilgili tarafın avukatının istinaf mahkemelerinden aleyhine çıktığını düşündüğü kararı sebep bildirmeksizin süresinde temyiz etse dahi bu temyizin Yargıtay Dairesince reddolunacağı, ancak; Yargıtay Cumhuriyet savcısının ilgili Yargıtay Dairesinin kararına karşı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna itiraz etme hakkını kullanırken hiçbir sebep bildirmek zorunda olmadığı, bunun da vatandaşın aleyhine olarak 1982 Anayasasının 10,11, 36, 90 md. ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ve 10. maddelerinde karşılıklarını bulan kanun önünde eşitlik ve silahların eşitliği ilkelerine aykırılık teşkil ettiğini, yasal düzenlemelerin millet adına TBMM tarafından yapıldığını, ancak; bunların ilahi metinler olmayıp uygulayıcılar tarafından eksik, yanlış veya hakkaniyete aykırı olanlar var ise bunların belirlenip düzeltilmesinin de yasalarda düzenlendiği, usuli bir düzenlemeyi bilemediği için yasal süresi içerisinde temyiz dilekçesini sebep bildirmeden veren davanın tarafı veya taraf avukatının temyiz talebinin usul hükmü gereği sebep bildirilmediği düşüncesi ile reddolunmasının hukuki ve vicdani olmadığını sadece kanuni olduğunu ancak hakimin görevinin kanunu değil hukuku uygulamak olduğunu düşündüğümden Ceza Muhakemesinin odak noktası sayılan maddi gerçeğin ortaya çıkmasını engelleyecek mahiyetteki bu usul hükümlerinin davaya konu olaya uygulanması yerine öncelikle bu hükümlerin 1982 Anayasasına aykırılığı düşüncesi ile Anayasa mahkemesine iptal talebi ile gidilmesi bu kabul edilmeyecek ise Yargıtay Dairemiz tarafından CMK da sanık lehine kıyasın yasak olmadığı dikkate alınarak CMK.nin 294/1. madde hükmündeki sebeple bağlılık kuralının CMK.nin 308. maddesindeki sebep bildirmenin zorunlu olmadığı şeklinde yorumlanması gerektiği ve sebep bildirilmese ve hatta taraf müdafii tarafından verilse dahi temyizen incelenme iradesinin belirlenebildiği dosyaların usule aykırılık nedeniyle reddedilip toplumun adalete, devlete, hukuka olan inancının sarsılmasını önlemek ve ihkakı hak yolunun açılmasının önüne de geçmek gerektiği düşüncesi ve gerekçesi ile çoğunluğun kanaatine usul yönünden muhalifim. Saygılarımla.