muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15358, Karar No: 2014/885, Tarih: 20.01.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/15358 E.  ,  2014/885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Küçükçekmece 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :05.11.2012

NUMARASI :Esas no:2012/188 Karar no:2012/788

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı (baba)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı (anne) boşanma kararıyla davalı babaya bırakılmış olan müşterek çocuk Yaşar n velayetinin değiştirilerek kendisine verilmesini talep ve dava etmiş mahkemece davanın kabulüne ve küçüğün bakım ve eğitim giderlerinin karşılanması için davacı yararına iştirak nafakasına karar verilmiştir. Velayetinin değiştirilmesine karar verilen müşterek çocuk Yaşar için takdir edilen iştirak nafakası, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ve küçüğün ihtiyaçlarına nazaran çoktur. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğu gibi takdir olunan iştirak nafakasının kararın kesinleşmesi tarihinden itibaren başlatılması gerekirken velayetin davalıda olduğu dönemi de kapsar şekilde dava tarihinden başlatılması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA,

temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.20.01.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/4032, Karar No: 2022/3655, Tarih: 07.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/4032 E.  ,  2022/3655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat

Sanık hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından açılan davalarda, suç tarihinin, düzenlenen son fatura tarihi olması nedeniyle en aleyhe kabulle "31.12.2009" ve "31.12.2010" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 26.04.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 07.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17178, Karar No: 2016/3574, Tarih: 24.03.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/17178 E.  ,  2016/3574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL,OLMAZSA TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis davası sonunda, yerel mahkemece tapu iptal ve tescil isteğinin kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmaz ise tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, ortak mirasbırakanları ...'den intikal eden 1112, 1113, 1114, 1118, 1119, 1126 ve 1127 parsel sayılı taşınmazların devir işlemlerini gerçekleştirmek için dava dışı kardeşleri ...'yi vekil tayin ettiklerini, ancak vekilin vekalet görevini kötüye kullanarak taşınmazlardaki paylarını el ve işbirliği içerisinde olduğu oğlunun kayınvalidesi olan davalıya satış suretiyle devrettiğini, satıştan bilgileri olmadığı gibi, herhangi bir ödeme de yapılmadığını ileri sürerek, payları oranında iptal ve tescile, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişler, bozma ilamında sonra, ...'nin evrak üzerinde ayrıldığı ancak fiilen birlikte yaşamaya devam ettiği karısı ...'un vekalet görevini kötüye kullanarak devri gerçekleştirdiğini bildirmişlerdir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, satış için davacıların ...'u vekil tayin ettiklerini, ev hanımı olsa da satış bedelini eşinin emekli ikramiyesi ile ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, satış için davacıların ...'u vekil tayin ettiklerini, ev hanımı olsa da satış bedelini eşinin emekli ikramiyesi ile ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine dair verilen karar, Dairece, ''...Dava konusu 1118 parsel sayılı taşınmazın temlik konusu yapılmadığı ve payların halen davacılar adına kayıtlı olduğu, dava konusu 1126 parsel sayılı taşınmazın ise dava dışı kişiler adına kayıtlı olduğu saptanmak ve tapu iptali, tescil davalarının kayıt malikine karşı açılacağı gözetilmek suretiyle bu parseller bakımından davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik olmadığı, ancak diğer dava konusu taşınmazlar bakımından mahkemece hükme yeterli bir araştırma ve inceleme yapıldığını söyleyebilme imkanı bulunmadığı, ayrıca mahkemenin, vekaletnamenin resmi nitelikte belge olduğu, davacıların iradelerinin hata veya hile nedeniyle fesada uğratıldığına ilişkin delil sunulmadığı satış işlemlerinde herhangi bir usulsüzlük bulunmadığı, vekaletnamenin verildiği tarihten çok sonra ve değişik tarihlerde satış işlemlerinin yapıldığı ve davanın da aradan bir yıldan fazla zaman geçtikten sonra açılması nedeniyle 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 31. maddesi uyarınca sözü edilen işleme davacıların onay verdiklerinin kabul edilmesi gerektiği yönündeki gerekçesinin de doğru olmadığı, hal böyle olunca, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, tarafların gösterdiği ve gösterecekleri tüm delillerin toplanması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği'' gerekçesi ile bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davaya konu 1118 ve 1126 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili olarak daha önceden verilen ret kararının kesinleştiği göz önüne alınarak bu parsellerle ilgili yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına, diğer taşınmazlarla ilgili tapu iptal ve tescil isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; yargılamanın sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunma ile ilgili delillerin eksiksiz toplanıp tartışılabilmesi davanın süratle sonuçlandırabilmesi, öncelikle tarafların yargılama gününden haberdar edilmesi ile mümkündür. Kişinin hangi yargı merciinde duruşmasının bulunduğunu, hakkındaki iddia ve isnatların nelerden ibaret olduğunu bilebilmesi, usulüne uygun olarak tebligat yapılması ile sağlanabilir. 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 27. maddesi hükmünde çok açık bir şekilde vurgulanan temel kurala göre, mahkeme, tarafları dinlemeden, onları iddia ve savunmalarını bildirmeleri için usulüne uygun olarak davet etmeden hükmünü veremez. Bu bakımdan davetin ve bunun yazılı şeklinin (davetiyenin) davadaki önemi büyüktür. Asıl olan tarafların huzurunda yargılamanın yürütülmesi olmakla birlikte, Hukuk Mahkemelerinde, taraflar yargılamaya katılmasalar bile mutlaka duruşmadan haberdar edilmelidirler.

Somut olaya gelince; 26.02.2015 tarihli celsede davalının mazeretinin kabul edilerek, duruşma tutanağının ekli pulla kendisine tebliğine karar verildiği, ne var ki anılan ara karar doğrultusunda davalıya duruşma tutanağının ve yeni duruşma gününün tebliğ edilmediği, 30.04.2015 ve kararın verildiği 17.06.2015 tarihli sonraki oturumlara davalının katılmadığı ve kararın yokluğunda verilerek savunma hakkının kısıtlandığı görülmektedir.

Kaldi ki; 6100 sayılı HMK'nin 186/1. maddesi hükmü doğrultusunda taraflara meşruhatlı davetiye gönderilmiş ve davalı tarafa son söz hakkı da verilmiş değildir.

Hâl böyle olunca, davalıya usulüne uygun olarak duruşma gününün tebliğ edilmesi, ondan sonra hâsıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken mazereti kabul edilen davalıya yeni duruşma günü tebliğ edilmeden sonuca gidilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sabebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yerolmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4038, Karar No: 2011/2414, Tarih: 08.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/4038 E.  ,  2011/2414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.01.2009 tarih ve 2008/40-2009/8 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 08.03.2011 gününde davacı avukatı ... geldi, davetiye tebliğine rağmen davalı avukatı duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkilinin kredi kartı müşterisi olduğunu, düzenlenen kampanyaya göre, müşterilerin, kredi kartıyla müvekkilinin anlaşmalı olduğu üye işyerlerinden yaptıkları harcamalarda belli oranlar ‘CitiPara’ kazandıklarını, kazanılan bu paraların müşterilerin kredi kartına yüklendiğini, müşterinin kartına yüklenen bu paralarla ister hediye katalogundan hediye tercih etmek, ister üye işyerlerinde harcama yapmak suretiyle kullanabildiklerini, 15.12.2006-31.01.2007 tarihleri arasında bu kampanyaya bağlı olarak üye işyerlerinden kredi kartı müşterilerinin yaptığı alış verişlerde, üye işyerlerinden normalde kazanılana ek olarak %10 ‘CitiPara’ kazanılması imkanı veren bir kampanya düzenlendiğini, bu kampanya döneminde davalının 1.800 YTL olan kredi kartıyla üye işyerinden toplam 18.038.50 YTL’lik harcama yapmak suretiyle faydalandığını, kredi kartı limitinin üzerinde harcama yapabilmesinin ise, kredi kartı borcundan fazla ödeme yapıp ‘artı’ bakiyeye geçmesi ile mümkün olduğunu, davalının bu alış verişi kendi işyerinden yapmış olması nedeniyle şüpheli bulunmuş ise de müşteri memnuniyeti çerçevesinde razı olarak kazandığı bu paraları harcama yetkisi tanındığını, limit üzeri alış veriş yaptığından müvekkili Bankanın otomatik olarak yükleyemediği ve eksik kalan tutar olan 788.04 CitiParanın

03.05.2007 tarihinde operasyonel bir hata sonucunda yüz katı 78.804.00 CitiPara olarak yüklendiğini, davalının yanlışlığın farkında olmasına rağmen anılan parayı 21.06.2007 tarihine kadar harcadığını, Setur firmasının ‘şüpheli işlem bildirisi’ ile durumun bu tarih itibariyle öğrenildiğini, sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek, 30.760.72 YTL’nin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

03.05.2007 tarihinde operasyonel bir hata sonucunda yüz katı 78.804.00 CitiPara olarak yüklendiğini, davalının yanlışlığın farkında olmasına rağmen anılan parayı 21.06.2007 tarihine kadar harcadığını, Setur firmasının ‘şüpheli işlem bildirisi’ ile durumun bu tarih itibariyle öğrenildiğini, sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek, 30.760.72 YTL’nin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kusurunun olmadığını, hata sonucu yüklenen bu paralarla 48 günde farklı kişiler adına 37 uçak bileti alındığını, Setur firmasına gittiğinde kendisine çok birikmiş CitiParası olduğunu, bunun kendilerince kullanılması halinde kendisine para kazandırılacağının söylendiğini, sakınca görmediğini, kaç bilet alındığını bilmediğini, 4.000 YTL ödendiğini, borcunun bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davalının, davacının kredi kartı müşterisi olduğu, kredi kartıyla ilgili kampanyaya katıldığı, davacı tarafından davalı kredi kartına yüklenmesi gerekli 788.04 YTL’lik CitiPara yerine hata sonucu 78.804 YTL’lik CitiPara yüklendiği, bu arada dava dışı Setur ile davacı arasında yapılan anlaşma ile CitiPara tutarının 4 katı uçak bileti alınması imkanı tanındığı, bu kampanyanın müşterilere duyurulmadığı, davalının kendi harcamaları sonucu yüklenen CitiPara dışında ilk 09.05.2007 tarihinde olmak üzere 37 uçak bileti karşılığı 7.690.18 YTL’lik CitiPara karşılığı 30.210.05 YTL harcama yapıldığı, davalının kredi kartının çalındığını veya kaybettiğini savunmadığı, esasen Setur çalışanlarınca CitiParalarının uçak bileti alınması halinde kazançlı çıkacağını kendisine söylediklerini, bu işten 4.000 YTL aldığını belirttiği, uçak biletlerinin kendisince alındığını tevil yoluyla ikrar ettiği, sebepsiz zenginleştiği, kampanyanın davacı çalışanlarınca davalıya önceden bildirildiği, uçak bileti alarak nakde dönüştürdüğü, kötüniyetli olduğu, her ne kadar bilirkişi raporunda davacının müterafik kusurlu olduğu açıklanmış ise de kötüniyetin korunmayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 30.210.05 YTL’nin harcama tarihlerinden faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak istemine ilişkindir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. HUMK.nun 382 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi esastır. Bu nedenle hükmün, açık, anlaşılır, infaz edilebilir şekilde tesis edilmesi ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın, kısa karara uygun olması gerekmektedir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına güven sarsılmış olacaktır. Hatta, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas 1992/4 sayılı kararında da kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni sayılacağı içtihat edilmiştir.

Ayrıca, gerekçeli kararın nasıl yazılacağı HUMK.nun 388. maddesinde hükme bağlanmıştır. Anılan düzenlemede özellikle hüküm sonucu ile varsa kanun yolları açıklandıktan sonra kararın verildiği tarih ve yargıç veya yargıçlar ile tutanak memurunun imzalarının bulunmasının gerektiği vurgulanmıştır.

Somut olayda mahkemece kısa kararda hüküm altına alınan alacağın ‘aşağıda belirtilen her bir harcamanın yapıldığı tarihten itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili’ şeklinde açıklama yapıldıktan sonra bu tarihler belirtilmemiş, gerekçeli kararda da kısa karara aykırı şekilde hüküm sonucu içinde bulunması gereken temerrüt tarihleri, yargıçlar ve tutanak memurunun imzalarından sonra karara ek olarak yazılmıştır. Bu durum karşısında, gerekçeli kararın HUMK.nun 388. maddesine aykırı şekilde ve kısa karara uygun yazılmaması doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, davalı vekili duruşmaya gelmediğinden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/499, Karar No: 2014/11360, Tarih: 21.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/499 E.  ,  2014/11360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün temyiz inelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yapılan yargılama sırasında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilerek muayenesi yapılan mağdure hakkında düzenlenen 18.11.2009 tarihli raporda maruz kaldığı olaydan dolayı ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede travma sonrası stres bozukluğu gelişmesi nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiği rapor esas alınarak sanığın cezası TCK.nın 103/6. maddesi uyarınca artırılmış ise de, cebir ve tehdit olmaksızın gerçekleştirilen eylem nedeniyle sanığın kastettiğinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiği, TCK.nın 23. maddesi uyarınca gerçekleşen fakat kastetmediği bu neticeden sanığın sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, somut olayda 14 yaş içerisinde olan mağdurenin, aralarında pek fazla yaş farkı bulunmayan 19 yaşındaki bekar sanıkla arkadaşlık yapması, cebir, tehdit ve hile olmaksızın birlikte kaçıp bu müddet zarfında cinsel ilişkiye girmeleri şeklindeki eylem ile ilgili olarak sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı, meydana gelen bu zararın ancak TCK.nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşmada dikkate alınabileceği gözetilerek sanık hakkında hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31994, Karar No: 2013/19992, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31994 E.  ,  2013/19992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.