muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16709, Karar No: 2018/4413, Tarih: 07.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/16709 E.  ,  2018/4413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının ana paraya ilişkin talebi konusuz kaldığından bu konuda esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacının ıslahen yaptığı faiz talebinin kabulü ile kurumca 05.08.2008 tarihinden itibaren aylıklarından yapılan toplam 9.368,56 TL SGDP kesintisinin her kesintinin yapıldığı ay dikkate alınmak suretiyle o tarihlerden itibaren davacıya ödendiği 08.04.2015 tarihine kadar hesaplanacak yasal faizi ile davalı kurumdan alınarak davacıya ödenmesine, karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekili, ıslahen yaptığı beyanla Kurumca dava tarihinden sonra ödenen 9.368,56 TL ... kesintisinin ilk kesildiği aylar itibariyle hesaplanacak yasal faizinin tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, 506 sayılı Yasanın 84 ve 5510 sayılı Yasanın 89. maddelerine istinaden; kesintinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından Kurumca ödemenin yapıldığı ayın başına kadar işleyecek yasal faizinin tahsiline, şeklinde karar verilmesi gerekirken, her kesintinin yapıldığı ay dikkate alınmak suretiyle o tarihlerden itibaren davacıya ödendiği 08.04.2015 tarihine kadar hesaplanacak yasal faizinin tahsiline karar verilmiştir. Kurum aleyhine bu şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hükmün 2 nolu bendinin tamamen silinerek, "davacının ıslahen yaptığı faiz talebinin kabulü ile kurumca 05.08.2008 tarihinden itibaren aylıklarından yapılan toplam 9.368,56 TL ... kesintisinin kesintinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından Kurumca ödemenin yapıldığı ayın başına kadar işleyecek yasal faizi ile davalı kurumdan alınarak davacıya ödenmesine,” ifadesinin yazılarak, kısa kararın da bu şekilde düzeltilmesine ve kararın bu şekliyle DÜZELTEREK ONANMASINA, 07.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3019, Karar No: 2018/6638, Tarih: 25.06.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/3019 E.  ,  2018/6638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

... tarafından birikmiş iştirak nafakası alacağının tahsili için başlatılan ilamlı takipte, borçlu vekilinin takibin iptali istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak alacaklının takip tarihi itibari ile talep ettiği nafaka alacağının ilama uygun olduğu gerekçesi ile şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Boşanma veya ayrılık vukuunda, çocuk kendisine tevdi edilmemiş taraf, gücüne göre onun bakım ve eğitim giderlerine katılmakla yükümlüdür (TMK. md. 182). Bu madde uyarınca, ilamda hüküm altına alınan iştirak nafakasının alacaklısı, müşterek çocuk olmayıp, velayet hakkı kendisine verilen eştir. Velayet hakkı küçüğün reşit olması ile sona ereceğinden, bu tarihte iştirak nafakasının da sona ereceği tabidir. Ancak çocuğun reşit olduğu tarihe kadar ödenmeyerek biriken nafaka alacağı bulunduğu takdirde, velayet hakkı kendisine verilmiş olan eş tarafından çocuğun reşit olduğu tarihten sonra da bu alacak takibe konu edilerek ödenmesi istenebilir.

TMK'nun 328. maddesine göre de, anne ve babanın çocuğuna bakma mükellefiyeti onun reşit olmasıyla sona erer. Küçük reşit olduktan sonra eğitimine devam ediyorsa bu takdirde, yeni bir dava açarak yardım nafakası talebinde bulunabilir. Küçük reşit olduğu tarihte, hükmedilen iştirak nafakası kendiliğinden sona erer.

Somut olayda; ... 1. Aile Mahkemesi'nin 2010/51 Esas, 2012/515 Karar sayılı ilamına istinaden ... 16. İcra Müdürlüğü'nün 2014/1927 sayılı takip dosyasında velayeti anne ...’a verilen müşterek çocuk ... alacaklı sıfatı ile ilam gereği birikmiş iştirak nafakası talebinde bulunmuştur.

O halde, yukarıda açıklandığı üzere iştirak nafakası alacaklısı velayet hakkı kendisine verilen eş olup reşit olan müşterek çocuğun birikmiş iştirak nafakası alacağını takibe koyma hakkı ve sıfatının bulunmadığı anlaşıldığından, mahkemece takibin iptaline karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6504, Karar No: 2006/8232, Tarih: 13.07.2006

1. Hukuk Dairesi 2006/6504 E., 2006/8232 K.

**1. Hukuk Dairesi 2006/6504 E., 2006/8232 K.**

**- TARAF DELİLLERİNİN TOPLANMASI**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davalarda;

Davacı, kayden davalılara ait bulunan taşınmazların dayanak kayıtlarının gayri sabit sınırlı olduğunu, miktarıyla geçerli bulunduğunu, taşınmazların etrafında kayıp yitik kişilerden kalma yolun olduğunu ileri sürerek miktar fazlasının iptali ve Hazine adına tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 18 ve 7 parseller yönünden isteğin tazminata çevrildiği ve davalıların tazminatı kabul ettikleri gerekçesiyle bu parseller yönünden davanın kabulüne diğer parseller yönünden kesin hüküm nedeniyle davaların reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi'nin raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 7 ve 18 parseller dışındaki taşınmazlar yönünden kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; temyize konu 3, 14, 17, 22, 41, 45, 54, 79, 82, 88 ve 94 parsel sayılı taşınmazların genel kadastroda tapu ve vergi kayıtlarının uygulaması suretiyle davalılar adına tespit edildiği, bu tespite karşı Hazine tarafından aynı yer kadastro mahkemesinde açılan davalarda, çekişmeli bu parseller yönünden o tarihte yürürlükte bulunan 766. Sayılı Yasanın 60/3.maddesi uyarınca tespite itiraz edilmemiş sayılmasına karar verildiği anılan kararların kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Kadastro Mahkemesinin değinilen yasa hükmüne dayalı kararlarının işin esasına ilişkin bulunmaması nedeniyle kesin hüküm oluşturmayacağı kuşkusuzdur. Diğer taraftan Hazine, eldeki davada, tapuya dayanması dışında, parsellere uygulanan davalı kayıtları yönünden miktar fazlası bulunduğunu ileri sürmüş fazla yönünden de istekte bulunmuştur. Mahkemece bu sebepler yönünden yeterli bir araştırma ve inceleme yapılmamıştır.

Hal böyle olunca, işin esasına girilerek taraf delillerinin toplanması, dava ve tespit dayanağı kayıtların yerine uygulanması ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.7.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12654, Karar No: 2014/21548, Tarih: 26.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/12654 E.  ,  2014/21548 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 22/04/2014

Numarası : 2012/202-2014/130

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 01/08/2009 tarihinden itibaren asıl işveren T.C İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü Mersin Polis Eğitim Merkezi Müdürlüğü yemekhanesinde son olarak da alt işveren B..T.. O.. İ.. Elektirk Gıda Maden Medikal San. ve Ltd. Şirketinde ara vermeksizin aşçıbaşı olarak istihdam edildiğini, istihdamın başlangıcından itibaren çalışma günlerinde 06:00-21:00 saatleri arasında gerçekleşen fazla süreli çalışmalarına ilişkin ücretlerinin ödenmemesi, yıllık izinlerinin kullandırılmaması üzerine iş akdini 07/12/2012 tarihinde haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı İçişleri Bakanlığı, kurumun ihale yöntemi ile özel firmalardan hizmet alımı sözleşmesi yaptığını, işçilerin şahsi dosyalarının bu şirketler tarafından tutulduğunu, bu sözleşmelerde işin yapılmasından doğan her türlü sorumluluğun yüklenici firmaya ait olduğunu, kurumun sadece ihale işlerinin yerine getirilip getirilmediğini denetlediğini ve güvenlik soruşturmasının kurum tarafından yapıldığını ve firmaya bağlı işçilerin iş akitlerinin feshinde kurumun herhangi bir tasarrufunun olmadığını bu sebeple davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı B..T.. şirketi vekili, davacının 01.01.2012-13.12.2012 tarihleri arasında kendi şirketlerinde çalıştığını, mazeret bildirmeden 10/12/2012-13/12/2012 tarihleri arasında işe gelmeyen davacının iş akdinin haklı nedenle fesih edildiğini çalışmanın 06,00 ile 21,00 arasında olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 01/08/2009 ile 07/12/2012 tarih aralığında aralarında asıl-alt işveren ilişkisi bulunan davalılar yanında çalıştığı ve iş akdinin davacı tarafından haklı nedenle sonlandırıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68'inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63'üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68'inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; davacının davalı işyerinde bir gün çalışıp bir gün çalışmadığı, çalıştığı günlerde 06.00-21.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiş, HGK kararına göre davacının çalışmasının 14 saati aşamayacağı, davacının günde 15 saat çalıştığı, bu süreden 1 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde davacının günlük çalışmasının 14 saat olduğu, 11 saati aşan 3 saatin fazla çalışma olduğu, davacının bir hafta 4 gün, bir hafta 3 gün çalışarak bir hafta 12 saat, diğer hafta 9 saat çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının günlük çalışma süresi 15 saat olup bu süreden çalışma süresinin uzunluğuna göre 2 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken 1 saat ara dinlenmesi düşülmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı B..T.. O.. İnş. Elek. Gıda Maden Medikal San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 26.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3003, Karar No: 2013/24241, Tarih: 01.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/3003 E.  ,  2013/24241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 Sayılı TCK'nın 89/1-3-b, 62, 51/1-3-5, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve mahkemenin kabulüne göre; sanık ...'ın yönetimindeki otobüs ile seyir halinde iken kaçan topu yakalamak için sokak arasından aniden yola fırlayan mağdur...'a çarpması şeklinde gelişen olayda yerel mahkemece, olay günü dikkatsiz ve özensiz bir şekilde her an mahalle arasındaki yol kenarından bir kişinin yola fırlayabileceğini kestiremeyerek ... kullanıp mağdurun yaralanmasına sebebiyet verdiği, olayda bu nedenle tali derecede kusurlu olduğu kanaatine varılarak sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiş ise de, sanığın “çocuğun yola birden fırladığı, hemen frene basmasına rağmen mesafe yakın olduğu için duramadığı” şeklindeki aşamalarda değişmeyen savunması ve bu savunmayı doğrulayan tanık ... 'in hemen olayın akabinde alınan “çocuğun sokak arasından topun peşinden birden fırladığı” şeklindeki beyanı dikkate alındığında sanığın kısa mesafeden seyir yoluna koşarak giren mağdur yayaya karşın fren tedbirine başvurduğu mevcut şartlarda alabileceği başkaca bir önlemin bulunmadığı kabul edilerek beraatine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun düşmeyen yazılı gerekçelerle, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9222, Karar No: 2017/3327, Tarih: 03.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/9222 E.  ,  2017/3327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

1-Esen İletişim isimli işyeri sahibi olan sanığın, katılan ... adına....numaralı hatta ilişkin sahte GSM abonelik sözleşmesi düzenleyerek özel belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia olunan kamu davasında; sanığın "...suça konu sözleşme üzerindeki bayi kodu ve kaşenin kendisine ait olduğunu ancak, katılanı tanımadığını, abonelik için gelen kişilerin kimlik kontrolünü yaparak işlem yaptığını...” savunarak suçlamayı kabul etmemesi; Diyarbakır Kriminal Laboratuvarı raporunda belge üzerindeki imza ve yazı örneklerinin kendi içinde tutarlılık göstermediği, aidiyetinin tespiti için makûl görülecek belirletici bulgular içermediği, gelişigüzel tersim edildikleri kanaati uyandırdığı, sanığa ve katılana aidiyeti hususunda müspet-menfi görüş bildirmek mümkün olmadığı belirtilmiş olduğundan; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, suça konu hatta ilişkin HTS raporları getirtilip bu hatla en çok görüşen kişiler dinlenilerek hattı fiilen kullanan kişi/kişilerin tespiti ile hattın ne şekilde alındığının belirlenmesi daha sonra toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi ,

2-Eylemin sübutu halinde ise; hükümden önce 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükümleri gereğince önödeme önerisinde bulunularak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Karar başlığında suç tarihinin abonelik sözleşmesinin düzenlendiği 03.07.2011 tarihi yerine, 2012 olarakyazılması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5791, Karar No: 2010/7705, Tarih: 24.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/5791 E.  ,  2010/7705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/08/2005 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/11/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile ilgili Yargıtay Ceza Dairesi’nden getirtilip incelenen ceza dosyası içeriğinden, davacının üçüncü kişi tarafından silahla yaralanması nedeniyle olayın azmettiricisinin davacı olabileceği yönündeki şikayette bulunduğu, yapılan hazırlık soruşturması sonunda davacı hakkında takipsizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.