muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25118, Karar No: 2014/25372, Tarih: 08.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25118 E.  ,  2014/25372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin feshe bağlı tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.05.2014 gün ve 2014/13365 Esas, 2014/14432 Karar sayılı kararı ile “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “tüm süreye göre kayıtların davalıdan istendiği, ibraz edilmemesi üzerine kesin süre verildiği, ibraz edilmemesi nedeni ile de sunulan kayıtlara göre hesaplama yapıldığı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı

istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup davalının fazla mesai ve tatil alacaklarına esas kayıtları ibraz etmemesinin davacı aleyhine yorumlanamayacağı, bu durumda 6100 sayılı HMK.’un 220 maddesi uyarınca işlem yapılması yanında çalışma düzeninin aynı olması prensibinden kayıtlı dönemin kayıt bulunmayan dönem için emsal olabileceği gibi mevcut delil durumuna göre karar verilmesi gerektiği, bu nedenle direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9816, Karar No: 2011/10236, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/9816 E.  ,  2011/10236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye hizmetlerinden (yol, su, elektrik, ulaşım, aydınlatma, kanalizasyon, çöp toplama vs.) hangilerinden yararlanıp yararlanmadığının ilgili Belediye Başkanlığından,

2-Dairenin 11.07.2011 tarihli geri çevirme kararının 3 nolu bendinin eksik yerine getirildiği anlaşılmıştır. Dava konusu ... Köyü 761 parsel sayılı taşınmazın dava tarihi (24.08.2010), emsal alınan ... Köyü 5483 ada 6 parsel sayılı taşınmazın ise incelenen satış tarihi (20.12.2000) itibariyle İmar Yasası gereğince düzenleme görmüş imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payı olarak uygulanan indirim oranları ile emsal alınan (5483 ada 6 parsel sayılı ) taşınmazın 2010 yılı itibariyle bulunduğu cadde ve sokağa göre belediyece belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerinin Belediye Başkanlığından,

Sorularak eksikliklerin yerine getirtilip getirtilmediğinin de denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7087, Karar No: 2019/9925, Tarih: 01.07.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/7087 E.  ,  2019/9925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü;

I- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarları itibarıyla hükümlerin verildiği tarihte yürürlükte bulunan ve 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Benzer suçlardan dolayı haklarında çok sayıda hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunan suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-b maddesine göre bir daha suç işlemeyeceklerine dair ne şekilde kanaat getirildiği hükümde belirtilmeksizin yasal koşulların bulunduğundan bahisle hırsızlık suçundan dolayı belirlenen hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nun 51. maddesi uyarınca ertelenmesi, aleyhe temyiz olmadığından, gerekçeli karar başlığında suçun iş yeri dokunulmazlığının ihlali yerine konut dokunulmazlığının ihlali olarak belirtilmesi, mahallinde düzeltilebilir hata olduğundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekçeli karar başlığında suçların işlendiği zaman diliminin yazılması gerekirken yazılmaması, mahallinde giderilebilir eksiklik olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 01/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7303, Karar No: 2015/8983, Tarih: 15.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/7303 E.  ,  2015/8983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/249800

MAHKEMESİ : Kırıkkale 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/03/2011

NUMARASI : 2010/227 (E) ve 2011/106 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014-140 esas, 2015/85 karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Sanığın aşamalardaki savunmalarında, suça konu otomobilin kapı kilidini yanında taşıdığı anahtarla açarak bindiklerini, bu anahtarı kontak kısmına takıp çalıştırmaya çalıştığını, ancak otomobilin çalışmaması nedeniyle haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen suça sürüklenen çocuklar A.. S.. ve B.. A.. ile yokuş aşağı ittirip sonra da terk ettiklerini, otomobilden inmeden önce anahtarı çıkarırken kırılıp bir kısmının kontak içerisinde kaldığını, kalan kısmını da otomobilde bıraktığını söylediği, 18.04.2010 tarihli olay yeri inceleme raporunda da otomobilin dış kısmında bir hasar bulunmadığı, kontak kısmında kırık anahtar parçası ve koltuk üzerinde de bu anahtarın gövde kısmının ele geçirildiğinin belirtilmesi karşısında, sanığın eyleminin anahtarla kilit açmak suretiyle gerçekleştirildiği ve bu nedenle TCK'nın 142/2-d maddesine uyduğu halde, TCK'nın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini, ayrıca sanığın savunmalarında suça konu otomobili kullanıp iade etmek istediğini söylemediği gibi, sorguda otomobili çalınca ne yapacağını bilmediğini, aracı yokuş aşağı ittirmesine rağmen çalışmadığını, sırf çalışmadığı için bıraktıklarını, çalışsaydı götüreceklerini söylemesi karşısında, uygulama koşulları oluşmayan TCK'nın 146/1. maddesi kapsamında sanık hakkında kullanma hırsızlığı hükümleri uygulanarak cezasından indirim yapılması ve sanığın suça konu otomobili çalıştıramamış olsa da, park halinde bulunduğu sokaktan aşağıya ittirerek bulunduğu yerden yaklaşık üç yüz metre kadar uzaktaki başka bir ara sokakta terk etmesi, katılanın sabah geldiğinde otomobili göremediği gibi çevrede yaptığı araştırmada da bulamaması,

../...

otomobilin aynı gün saat. 13.00 sıralarında polisler tarafından bulunarak katılana teslim edilmesi karşısında, otomobilin katılanın hâkimiyet alanından çıkarılmış olduğu ve bu nedenle suçun tamamlandığı gözetilmeden, sanık hakkında verilen cezadan teşebbüs nedeniyle TCK'nın 35. maddesi gereği indirim yapılması karşı temyiz olmadığından, bu kapsamda sanık hakkında tamamlanmış hırsızlık suçundan dava açıldığı halde ek savunma hakkı verilmeden teşebbüs ve kullanma hırsızlığı nedenleriyle TCK'nın 35. ve 146. maddeleri gereği cezadan indirim yapılması da sanık lehine olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık E.. D..'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 15/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8238, Karar No: 2020/7089, Tarih: 15.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8238 E.  ,  2020/7089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/2, 62, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki çekici ve buna bağlı romörkla birlikte gündüzün meskun mahal dışındaki iniş eğimli sola virajlı bölünmüş yolun sol şeridinden hareketle yağışlı havada 78 km ile seyri sırasında frene basmasıyla aracının kaydığı direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu yalpalamaya başladığı ve sağa doğru yan döndüğü, bu sırada romörk kısmının karşı yönden gelen araçların şeridine geçmesi sonucu o istikametten seyir halinde bulunan katılan sürücü Vedat idaresindeki aracın sanığın aracının romörk kısmına sol yandan çarpması sonucu aracında bulunan iki kişinin öldüğü, kendisinin ise hayati fonksiyonlarına etkisi 6. derece kırık olacak şekilde yaralandığı, meydana gelen kazaya hızını yol durumu ile aracının teknik özelliklerine uydurmayarak şerit tecavüzünde bulunan sanığın tam kusurlu şekilde sebebiyet verdiğinin kabul ve tespit edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusur durumuna ve eksik araştırmaya yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 15/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7110, Karar No: 2014/4351, Tarih: 13.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/7110 E.  ,  2014/4351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tavas Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2013

NUMARASI : 2009/230-2013/23

Davacılar A.. Ç.. vd vekili tarafından, davalı M.. K.. aleyhine 16/09/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ile davalı vasisi tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacılardan A.. Ç..'ın diğer temyiz itirazlarına gelince; dava haksız eyleme dayalı maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece; davacıların maddi tazminat istemlerinin reddine, manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacılar ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılardan A.. Ç.., davalının kendisini silahla yaraladığını ve insan öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırıldığını, bu olay nedeniyle belli bir süre çalışamadığı gibi çalışma gücünü de kaybetmesi nedeniyle iş bulamadığını belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davayı kabul etmediğini, istenen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacılardan A.. Ç..'ın maddi tazminat talebinin bilirkişi tarafından hesaplanması gerektiği, davacının bilirkişi raporu temini için verilen kesin sürede gerekli giderleri karşılamadığı gerekçesiyle davacılardan A.. Ç..'ın maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Dosya mevcut bilirkişi raporu ile davacılardan A.. Ç..'ın olay nedeniyle 90 gün süreyle geçici iş göremezlik halinde kaldığı anlaşılmaktadır. 818 sayılı BK. m. 42 uyarınca, zararın gerçek miktarı davacı tarafından ispatlanamasa bile hakim tarafından hakkaniyete uygun bir tazminata hükmedilebilir. Şu durumda; davacının gelir durumu ile ilgili bir belge sunmaması da gözetilerek, olay tarihindeki asgari ücret üzerinden hesaplanacak geçici iş göremezlik zararına hükmedilmesi gerekirken, istemin tümden reddi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3- Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

3- Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın gelişim biçimi, davacılardan A.. Ç..'ın yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat miktarları azdır. Davacılar yararına daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2 ve 3) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA; davalının tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6962, Karar No: 2021/9719, Tarih: 03.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/6962 E.  ,  2021/9719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanığın 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna iştirak ettiğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın ... Ltd. Şti. adına en son 2009/7 döneminde KDV beyannamesi verdiği tespit edilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 03.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2048, Karar No: 2015/8014, Tarih: 10.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2048 E.  ,  2015/8014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/02/2014

NUMARASI : 2011/63-2014/31

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/02/2014 tarih ve 2011/63-2014/31 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilleri S.. A.. ve C.. A..'ın dava dışı A.., İ. P. G. A.T. A. ve K. T. ile birlikte "A. D. E. K." isimli eseri vücuda getirdiklerini, eserdeki çizimlerin ve grafiklerin müvekkili C.. A..'a ait olduğunu, müvekkili S.. A..'nın eser sahiplerinden olan dava dışı A. S. İ. P. G. A. T. A. ve K.T.'den eser ile ilgili işleme, çoğaltma, yayma, umuma iletim gibi mali hakları devir aldığını, anılan eserin ilk olarak 2005 yılında kamuya sunulduğunu, davalı kurumun "D. E. K." isimli eserin yayımcısı olduğunu, davalının kamuya sunduğu kitabta yer alan bir kısım grafik ve çizimlerin, anlatımların müvekkillerine ait kitaptan alındığını, bu şekilde müvekkillerinin çoğaltma, yayma ve işleme gibi mali ile umuma arz, adın gösterilmesi ve eserin bütünlüğünün korunmasına ilişkin manevi haklarına tecavüzde bulunulduğunu ileri sürerek, 5846 sayılı FSEK'nın 68. maddesi uyarınca mali hakların ihlali karşılığı şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın ve FSEK'nın 70. maddesi uyarınca manevi hakların ihlali karşılığı 5.000,00 TL manevi tazminatın, tecavüz tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile tahsiline, davalının eserin yeni baskılarını yapmak suretiyle muhtemel tecavüzünün önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından hazırlatılan ve kamuya sunulan eserin eğitici, öğretici, temel denizcilik kavramlarını içeren bir eser olduğunu, tamamen mevzuatın gereği bilgiler içerdiğini, bağımsız ve özgün bir çalışma olduğunu, konuların benzer olmasının usulsüz alıntı olarak değerlendirilemeyeceğini, görsellerdeki teknik kesitleri ve gövde biçimleri gibi konuların zaten standart olduğunu ve değiştirilmesinin mümkün olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.