muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3021, Karar No: 2019/5814, Tarih: 26.06.2019

Dava konusu taşınmazın 43 m2 kapalı alan, 70 m2 açık alandan oluştuğu ve çay ocağı olarak kullanılmak üzere kiralandığı anlaşılmaktadır. Bozma kararı üzerine mahallinde yeniden keşif yapılarak inşaat mühendisi bilirkişiden rapor alınmış olup bilirkişi raporunda; 43 m2 lik alanlı kısmı yığma tarzda yapılmış, tek katlı, içi dışı sıvalı ve badanalı kapalı çay ocağı, takriben 70 m2lik alan ise masa sandalye koymak suretiyle açık çay ocağı olarak kullanıldığı tespit edilmiştir. Üstün olan nitelik veya galip vasıftan anlaşılması gereken, kiralananın tahsis olunduğu kullanım amacına göre onu tanımlayan nitelik olmalıdır. Plaj, çay bahçesi, akaryakıt istasyonu olarak kiralanan arsalar üzerine bunlardan yararlanabilmek için zorunlu binalar yapılsa bile bu taşınmazlar üstün yararlanma biçimi açısından üstü örtülü-musakkaf olarak kabul edilemez. Bu itibarla, yığma tarzda yapılmış kiralananın üstü örtüsüz-gayrimusakkaf olduğundan, kira sözleşmesinin Türk Borçlar Kanunu'nun genel hükümlerine tabi olduğu anlaşılmaktadır. Somut olayda; Davacı tarafından 27.09.2013 keşide 28.09.2013 tebliğ tarihli ihtarname ile yeni dönem kira sözleşmesinin yenilenmeyeceği ve süre bitiminde kiralananın tahliye edilmesi hususu kiracıya ihtar edilmiştir. Davalının süre bitimine rağmen kiralananı tahliye etmemesi üzerine işbu davanın 28.01.2014 tarihinde açılmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Davacı tarafından süresinde açılan dava nedeniyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25146, Karar No: 2014/25400, Tarih: 08.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25146 E.  ,  2014/25400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin feshe bağlı tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.05.2014 gün ve 2014/13395 Esas, 2014/14462 Karar sayılı kararı ile “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “tüm süreye göre kayıtların davalıdan istendiği, ibraz edilmemesi üzerine kesin süre verildiği, ibraz edilmemesi nedeni ile de sunulan kayıtlara göre hesaplama yapıldığı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “Mahkemece ilk kararın fazla mesai ve tatil alacakları yönünden “davacı kamu kurumuna ait giriş ve çıkış kaydı tutulan işyerinde çalıştığına göre var ise mesai ve nöbet çizelgeleri getirtilerek, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, tatillerde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulması üzerine bozmaya uyularak kayıtlar getirtilmiş ve getirtilen kayıtlara göre anılan alacakların hesaplanıp hüküm altına alındığı, ancak getirtilen kayıtların davacının tüm çalışma süresini kapsamayıp 15.02.2011-28.12.2011 tarihleri arası giriş ve çıkış kayıtları olup hüküm altına anılan fazla mesai ve tatil çalışmaları ücret alacağı bu kayıtlar esas alınarak hesaplandığı, davacı tüm çalışma süresine ait fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağı

istediğine göre tüm çalışma süresine ait kayıtların getirtilmesi ve alacakların hesaplanması” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup davalının fazla mesai ve tatil alacaklarına esas kayıtları ibraz etmemesinin davacı aleyhine yorumlanamayacağı, bu durumda 6100 sayılı HMK.’un 220 maddesi uyarınca işlem yapılması yanında çalışma düzeninin aynı olması prensibinden kayıtlı dönemin kayıt bulunmayan dönem için emsal olabileceği gibi mevcut delil durumuna göre karar verilmesi gerektiği, bu nedenle direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1914, Karar No: 2022/4912, Tarih: 23.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/1914 E.  ,  2022/4912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Her takvim yılında işlenen “sahte fatura düzenleme” eylemlerinin birbirlerinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tek suç kabul edilerek tek bir kez mahkûmiyet hükmü kurulması yasaya aykırı ise de;

Sanığa yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahfe fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 23.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7680, Karar No: 2008/8886, Tarih: 04.07.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/7680 E.  ,  2008/8886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.01.2006 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, eski hale getirme ve kal bedeli, ot bedeli tazmini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.01.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine uygun olduğu gibi özellikle temyiz edenin sıfatına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanunun 13/J maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 04.07.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5148, Karar No: 2014/11145, Tarih: 15.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/5148 E.  ,  2014/11145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (3 kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (3 kez)

HÜKÜM : Sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (1 kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (3 kez) suçlarından mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mağdureler ... ile ...'ye yönelik işlediği beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez) suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile mağdureler ... ile ...'e karşı işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (3 kez) suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde,

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında mağdure ...'e karşı işlediği beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32388, Karar No: 2014/25911, Tarih: 05.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/32388 E.  ,  2014/25911 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/216997

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 28. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2012

NUMARASI : 2010/448 (E) ve 2012/202 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mağdur Erhan'a ait .. plakalı, Hyundai marka, kamyonet cinsi aracın 11.09.2009 ile 12.09.2009 tarihleri arasında İstanbul'da mağdurun evinin önünden çalındığı, olayı kimsenin görmediği, olay yerinde güvenlik kamerası, parmak izi ve benzeri bir delilin bulunmadığı, olay tarihinden üç ay sonra Sakarya ili Karasu ilçesinde A.. Ş.. isimli kişinin evinin önünde suça konu aracın bulunduğu, aracın üzerinde başka bir araca ait plakaların takılmış olduğunun tespit edildiği, A.. Ş..'ın “suça konu aracı 10 gün önce sanık Adil'den satın aldığını” beyan ettiği, ancak bu konuda yazılı bir belge gösteremediği, sanık Adil'in ise suça konu aracı kimseye satmadığına ve araçla bir ilgisinin bulunmadığına dair savunma yaptığının anlaşılması karşısında; sanığın yüklenen suçu işlemediğine yönelik savunmasının aksine, suça konu aracı en son elinde bulunduran tanık A.. Ş..'ın suç atma biçimindeki anlatımları dışında, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıtların bulunmadığı gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6283, Karar No: 2019/12673, Tarih: 10.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/6283 E.  ,  2019/12673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında, İzmir (Kapatılan) 9. Çocuk Mahkemesinin 24/03/2008 tarihli ve 2007/631 Esas, 2008/281 Karar sayılı kararında, mağdur ...’a yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçları ile mağdur İlhami Karadiken’e yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından dolayı ayrı ayrı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar verildiği, bu kararlardan sadece mağdur ...’a yönelik mala zarar verme suçu yönünden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, mağdurun 153,00 TL zararının giderilmesi koşuluna tabi tutulduğu, diğer suçlar yönünden ise herhangi bir koşul getirilmeksizin hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükümlerin açıklanmasının geri bırakılması kararlarının 25/04/2008 tarihinde kesinleşmesinden sonra İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 10/09/2009 tarihli yazısı ile ödeme emri tebliğine rağmen suça sürüklenen çocuğun 153,00 TL zararı gidermediği ve ilam kaydının kapatıldığının mahkemesine ihbar edilmesi üzerine, mahkemece sadece mağdur ...’a yönelik mala zarar verme suçunun yeniden ele alınması gerektiği nazara alınmadan, mağdur ...’a yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçları ile mağdur İlhami’ye yönelik iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları yeniden ele alınarak, mahkemenin (İzmir 5. Çocuk Mahkemesi) 17/06/2010 tarihli ve 2009/691 Esas, 2010/369 Karar sayılı kararında, mağdur ...’a yönelik mala zarar verme suçundan şikayet yokluğundan düşme, mağdur İlhami’ye yönelik iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan uzlaşma nedeniyle düşme ve mağdur ...’a yönelik hırsızlık suçu yönünden ise yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmış ise de, anılan kararın mala zarar verme suçu haricindeki suçlar yönünden yok hükmünde bulunduğu belirlenmekle, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde 03/02/2011 tarihinde kasten başka bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine ise, 26/05/2015 tarihli karar ile, İzmir (Kapatılan) 9. Çocuk Mahkemesinin 24/03/2008 tarihli ve 2007/631 Esas, 2008/281 Karar sayılı kararındaki mala zarar verme suçu dışındaki suçlar yönünden verilen hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların, zamanaşımı hususu da dikkate alınarak, açıklanıp açıklanmayacağı yönünde bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hukuken geçerliliği ve açıklanma koşulları bulunmayan mahkemenin (İzmir 5. Çocuk Mahkemesi) 17/06/2010 tarihli ve 2009/691 Esas, 2010/369 Karar sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasına dair yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10/07/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12017, Karar No: 2014/3691, Tarih: 25.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/12017 E.  ,  2014/3691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2013

NUMARASI : 2012/494-2013/583

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı sözlü kira ilişkisine dayanarak davalı hakkında 24.01.2012 tarihinde başlattığı icra takibinde aylık 300 TL den ödenmeyen 2008/Ağustos ayı dahil 2012/Ocak ayına kadar olan 18 aylık kira alacağının tahsilini istemiştir. Davalı ise kira ilişkisine karşı çıkmamış olup savunmasında; kira ilişkisinin Şubat/2009 tarihinde başlayıp Şubat/2012 tarihi itibariyle sona erdiğini, aylık kira parasının 200 TL olup elden ödediğini, öte yandan kiralanana 2.500 TL faydalı masraf yaptığını belirtmiştir. Davacı vekili faydalı masraflara yönelik beyanında; faydalı masraf tutarını alacaktan mahsup edip kalan kısım için takip yaptıklarını belirtmiştir. Mahkemece elden ödeme savunmasının kanıtlanamadığı gerekçesi ile davalının kabul ettiği aylık 200 TL tutar üzerinden toplam 3.600 TL kira alacağı ve 245 TL işlemiş faiz üzerinden itirazın iptaline karar verilmiştir.

TMK’nun 6.maddesi uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür. Somut olayda davacı sözlü kira ilişkisine dayanmıştır. Davalı kira ilişkisine karşı çıkmamakla birlikte kira başlangıç tarihinin Şubat/2009 olduğunu savunmuştur. İcra takibinin konusu 2008/Ağustos ayı dahil 2012/Ocak ayına kadar olan kira paralarıdır. Kira başlangıç tarihi taraflar arasında çekişme konusu olduğundan davacı TMK’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kira başlangıç tarihini de yasaya uygun delillerle kanıtlamak durumundadır. Bu itibarla mahkemece davacıya, kira başlangıç tarihi konusunda yemin delili dahil ispat vasıtalarını sunması için imkan ve süre verilerek sonucu dairesinde bir karar verilmesi gerekirken bu husus göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm verilmesi doğru değildir. Öte yandan davalı tarafından kiralanana yapıldığı bildirilen ve davacı vekilinin de kabulünde olan faydalı masraflara yönelik tutarın alacaktan mahsubunun gerekip gerekmediğinin mahkemece tartışılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu hususun da gözden kaçırılması hatalı olmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17785, Karar No: 2018/9670, Tarih: 25.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/17785 E.  ,  2018/9670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 16.07.2012 günü müvekkili ... sevk ve idaresindeki motosiklete, plakası ve sürücüsü tespit edilemeyen bir aracın çarpıp kaçması sonucu müvekkili ...’ın yaralanması ile sonuçlanan trafik kazası meydana geldiğini, kaza yapan aracın faili meçhul sürücüsü ve plakası tespit edilemediğinden tazminat ödenmesi için Güvence Hesabına başvurulduğunu ve davalı tarafından müvekkiline 39.498,00 TL ödenmiş ise de davacının beden gücü kayıp oranına, aktif ve pasif dönem zarar sürelerine, meslek ve gelir durumuna göre tazminat ödemesinin yetersiz olduğunu bildirerek, ödemeye ilişkin ibranamenin 2918 sayılı KTK’nun 111/2 maddesi uyarınca iptali ile fazlaya ilişkin haklar saklı olmak üzere, davacının, 6100 sayılı HMK’nun 107. maddesine göre belirlenecek, bakiye zarar ve maddi tazminatının, olay tarihindeki sigorta limitini aşmamak üzere, temerrüt tarihinden itibaren işletilecek faizi, yargılama giderleri ve vekâlet ücreti ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; kazaya sebebiyet verdiği iddia olunan aracın ve sürücüsünün araştırılmasını, ... Yönetmeliğinin 15. maddesi uyarınca davacıya yapılan ödeme ile müvekkilin borçtan ve yükümlülükten kurtulduğunu, davacı tarafından imzalanan ibranamenin geçerli olduğunu ve borcu ortadan kaldırdığını, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile 11.998,59 TL tazminatın teminat sınırları dahilinde olmak üzere ve temerrüt tarihi olan 26/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 642,79 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 25.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

820,00 TL 0.H.

177,21 TL P.H.

642,79 TL Kalan
Yargıtay — Esas No: 2010/7785, Karar No: 2012/46355, Tarih: 20.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/7785 E.  ,  2012/46355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/151817

MAHKEMESİ : Gaziantep 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2008

NUMARASI : 2007/930 (E) ve 2008/76 (K)

SUÇ : Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İddianamedeki sevk ve anlatıma göre sanığın yakınanların evinin önündeki sokak ortasında alenen hakaret suçunu işlediği belirtilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 125/4. maddesinin uygulanmasının iddia olunması karşısında; hakaret suçunun alenen işlenip işlenmediği, suçtaki aleniyet unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediği hususu tartışılmadan hüküm kurulması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın temyiz dilekçesinde ruh sağlığının bozuk olduğunu ve cezai ehliyetinin bulunmadığını belirtip dilekçe ekinde sunduğu raporda sanığın ruhi durumuna ilişkin olumsuz tespit ve bulguların belirtilmesi karşısında; sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde, varsa azalmanın önemli derecede olup olmadığı, 5237 sayılı TCK’nın 32.maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığının bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kurulundan ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden rapor aldırılıp sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.