muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5811, Karar No: 2010/10962, Tarih: 28.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/5811 E.  ,  2010/10962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/09/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, davacının da kusurunun bulunması, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 15.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 12.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle gerekçesinde ve hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…15.000,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…12.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 4 nolu bendinin silinerek yerine 4 nolu bent olarak “4-Alınması gereken 712,80 TL karar harcından peşin alınan 202,50 TL harç indirilerek artık 510,30 TL harcın davalıdan alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 5 nolu bendinin silinerek yerine 5 nolu bent olarak “5-Davanın kabul ve ret oranına göre 217,80 TL harç, 38,20 TL yazışma, 8,00 TL tebligat, 141,25 TL keşif ve 70,00 TL Adli Tıp gideri olmak üzere toplam 478,25 TL yargılama giderinden 382,60 TL’nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, artan yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 6 nolu bendinin silinerek yerine 6 nolu bent olarak “6-Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hesap ve takdir olunan 1.440,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, ” biçimindeki tümcenin yazılmasına; 7 nolu bent olarak “7-Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hesap ve takdir olunan 1.000,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,” biçimindeki tümcenin eklenmesine; öteki itirazların ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23210, Karar No: 2016/5369, Tarih: 13.04.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/23210 E.  ,  2016/5369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, Müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar ... ve ...'in ortak olarak cep telefonu alım satımı yapılan dükkan işlettikleri, müşteki ...'nin 20.04.2012 tarihinde kendisine,30.04.2012 tarihinde ise kardeşine bu dükkandan 2 adet İphone 4S marka cep telefonu satın aldığı ancak bir süre sonra bu cep telefonlarının görüşmeye kapandığını belirterek Cumhuriyet Başsavcılığı'na şikayette bulunduğu, savcılık tarafından yapılan soruşturmada Bilgi Teknolojileri Kurumu sitesi üzerinden 03.10.2012 tarihindeki sorgulamada "IMEI numarası abone kayıt merkezince geçici olarak kayıt altına alınmış olup, Kurum tarafından evraklar kontrol aşamasındadır, yolcu beraberi kaydedilen cihaz" ibarelerinin bulunduğu, anılan kurum 05.10.2012 tarih ve 26156 sayılı cevabi yazısında; bireysel ithalat yoluyla getirilen cihazların kayıt işlemi GSM işletmecilerinin abone kayıt merkezleri tarafından yapıldığını, suç konusu cep telefonlarının GSM işletmecisi tarafından kayıt altına alınmak üzere 11.04.2012 ve 28.04.2012 tarihlerinde sisteme girildiği ve kurum tarafından geçici olarak kayıt edildiği, ancak kayıt belgelerinin olmaması nedeniyle kayıt talebinin reddedildiği, aynı IMEI numaraları üzerinden 09.08.2012 ve 14.08.2012 tarihlerinde yeniden kayıt altına alınmak üzere sisteme girildiği bildirilmiş, savcılık tarafından anılan kurumun sitesi üzerinden 06.11.2012 tarihinde yapılan sorgulamada "kayıt dışı olduğu tespit edilen IMEI" ibaresinden suç konusu telefonların kayıt dışı olduğu tespit edilmiştir.

Bahsi geçen satışlar sanık ... tarafından yapılmışsa da diğer sanık ...'in de bu satışlardan haberdar olduğu, sanıkların müştekiye düzenleyip verdikleri faturaların gerçeği yansıtmadığı, cihaz bedelinin kontör bedeli olarak gösterildiği bununla beraber garanti belgesinin de usule uygun olmayıp sanıklar tarafından şahsi teminat verilmek suretiyle düzenlendiği, sanık ... savunmalarında, sürekli olarak yurtdışından gelen vatandaşlardan bu tür telefonlar aldığını, bu telefonların kapanma

riskinin bulunduğunu, fiyatının düşük olmasının nedeninin de bu olduğunu beyan ettiği cihetle sanıkların muafiyet kapsamında yurt dışından yolcu beraberinde getirilen telefonları satın alarak sattıkları, bu nedenle atılı suçun oluştuğu ve iştirak halinde işledikleri tüm dosya kapsamından anlaşılmakla mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği halde dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

riskinin bulunduğunu, fiyatının düşük olmasının nedeninin de bu olduğunu beyan ettiği cihetle sanıkların muafiyet kapsamında yurt dışından yolcu beraberinde getirilen telefonları satın alarak sattıkları, bu nedenle atılı suçun oluştuğu ve iştirak halinde işledikleri tüm dosya kapsamından anlaşılmakla mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği halde dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.04.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13132, Karar No: 2014/14294, Tarih: 26.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/13132 E.  ,  2014/14294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2014

NUMARASI : 2012/523-2014/125

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkete ait yurtiçi ve yurtdışındaki şantiyelerde çalıştığını ve iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatlarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının davalı şirket çalışanı olmadığını, dava dışı G..... Limited Şirketi çalışanı olduğunu, davalı şirketin işveren vekili konumunda olduğunu ve davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceğini, davacıya ibraname karşılığı kıdem tazminatının ödendiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava dışı G..... Ltd. Şirketinin, davalı şirketin Suudi Arabistan’da iş yapabilmesi için Suudi Arabistan kanunlarına göre kurulmuş bir şirket olduğu, davalının husumet itirazının yerinde olmadığı ve davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacıya dava konusu alacaklar ile ilgili ödeme yapılıp yapılmadığı ve davacının aralıklı önceki dönem çalışmalarının kıdem tazminatına esas sürenin tesbitinde nazara alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi uyarınca halen yürürlülüğü devam eden 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında da işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınmalıdır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi hizmet birleştirmesi için gerekli bir şarttır. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Ancak, aynı işverene ait bir ya da değişik işyerlerinde çalışılan süre için kıdem tazminatı ödenmemişse, bu süre aynı işverende geçen sonraki hizmet süresine eklenerek son ücret üzerinden kıdem tazminatı hesaplanmalıdır. Zamanaşımı def'inin ileri sürülmesi halinde önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa, önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

İşçinin iş sözleşmesi feshedilmediği halde çeşitli sebeplerle kıdem tazminatı adı altında yapılan ödemeler avans niteliğinde sayılmalıdır. İşçinin iş sözleşmesinin feshinde kıdem tazminatına hak kazanılması durumunda, işyeri ya da işyerlerinde geçen tüm hizmet sürelerine göre kıdem tazminatı hesaplanmalı, daha önce avans olarak ödenen miktar kanuni faiziyle birlikte mahsup edilmelidir. Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulaması bu doğrultudadır.

Somut olayda, davacının davalı işverene ait işyerlerinde aralıklarla çalıştığı dosya kapsamı itibariyle sabittir. Davalı vekilince dosyaya yabancı dilde hazırlanmış ibranameler, yine yabancı dilde hazırlanmış imzalı makbuzlar sunulmuş, ibranamelerin üzerinde yazılı miktarda kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretinin ödendiği savunulmuştur. Mahkemece, ibranamelerin yabancı dilde hazırlanmış olması sebebiyle davacı işçi tarafından içeriğinin anlaşılmasının mümkün olmadığından bahisle, anılan ibranameler nazara alınmamıştır. Söz konusu belgeler, yabancı dilde hazırlanmış olmakla birlikte, belge içeriklerinde rakamlar yer almaktadır. Mahkemece, davacı asıl isticvap olunmaksızın sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Anılan sebeple, yargılama aşamasında sunulan belgelerle ilgili davacı asıl 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 169. ve devamı maddeleri uyarınca isticvap olunmalı ve mahkemece geçerlilik denetimi yapılmalıdır. İşçinin imzasını taşımayan belgelere değer verilmemelidir.

İşçinin imzasını taşıyan, fesihten sonra düzenlenen ve savunma ile çelişmeyen, davaya konu hakların sayıldığı ibranamelere değer verilmeli, salt miktar içermemiş oluşu ibranamenin geçersizliği sonucunu doğurmamalıdır. Miktar içeren ibranameler ise makbuz olarak değerlendirilmelidir. Yabancı dildeki belgeler yönünden, hem Arapça hem de İngilizce bilen konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyetinden yabancı dilde düzenlenen bu belgelerdeki ödemelerin hangi alacağa ilişkin olduğu hususunda denetime elverişli rapor alınmalı, tarafların ödeme belgelerine ilişkin itirazları ve davalının ödeme savunması ile ilgili belgelerin tümü birlikte değerlendirilmelidir.

Davacının aralıklı çalışmalarının herbirinin iş sözleşmesinin feshi ile sonlanıp sonlanmadığı belirlenmeli ve bu feshe göre işçiye kanuni haklarının ödenip ödenmediği tespit olunmalıdır. Feshe göre işçilik haklarının ödendiği belirlendiğinde, önceki çalışmalarının tasfiye edildiği kabul edilmeli ve tazminat hesabı açısından daha sonraki çalışma süresine eklenmemelidir. Ancak yapılan ödemelerin kanuni hakların altında kaldığının anlaşılması halinde yine tasfiye esası benimsenmekle birlikte zamanaşımı def'i sebebiyle zamanaşımına uğramamış dönem için belirlenen fark alacaklar, her bir dönem ücretine göre belirlenmeli ve istekler yönünden karar verilmelidir.İşçinin iş sözleşmesinin feshinde işçilik alacaklarının hiç ödenmediği anlaşıldığında, bu defa aralıklı çalışma süreleri birleştirilmeli ve en son tazminata hak kazanacak şekilde gerçekleşen feshe göre son ücret üzerinden hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece, eksik hususlar tamamlanarak bilirkişiden yukarıda belirtilen esaslar dahilinde denetime elverişli rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Öte yandan, taraflar arasında, davacı işçinin brüt ücretinin hangi esaslara göre belirleneceği noktasında da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Öncelikle davacının net çıplak ücreti sözleşme hükmüne göre belirlenmiş olup buna göre hesaplamalarda dikkate alınan net ücretin miktarında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bilinen net ücretinden bilinmeyen brüt ücreti hesaplanırken eklenecek kesintilerin ne olduğu konusunda anlaşmazlık bulunmaktadır. Bu noktada özellikle davacı işçinin 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 86. maddesinde düzenlenen topluluk sigortasından yararlanıp yararlanmadığı ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun geçici 6. madde hükümleri de dikkate alınarak isteğe bağlı sigortalılık durumunun ne olduğu belirleyici olacaktır. Mahkemece, bu hususlar açılığa kavuşturulmadan ve davalı tarafın bu yöne ilişkin itirazları karşılanmadan davacı işçinin yurt içinde çalışan işçiler gibi brüt ücretinin tespit edilmesi hatalı olmuştur. Şu halde mahkemece, davacının sigortalılık durumu netleştirilmeli, buna göre de davacının ücretinden kesilmesi gereken primler tespit edildikten sonra brüt ücreti belirlenmelidir. Bundan sonra ise davacının talepleri hakkında karar verilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeye dayalı hüküm kurulması da isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2035, Karar No: 2024/2027, Tarih: 21.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2035 E.  ,  2024/2027 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/736 E., 2023/374 K.

DAVA TARİHİ : 15.10.2018

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen boşanma davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi esastan ret kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının tazminat ve iştirak nafakasının miktarı yönlerinden bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; kadın yararına 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminat ile çocuk yararına 900,00 TL iştirak nafakasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin ailesiyle aynı apartmanda yaşadıklarını, ailesinin müdahalesine izin verdiğini, hakaret ettiğini, fiziki ve ekonomik şiddet uyguladığını, müvekkilini evden kovduğunu belirterek evlilik birliğinin sarsılması sebebiyle boşanmalarına, velâyetinin anneye tevdii ile çocuk için dava tarihinden itibaren aylık 900,00 TL tedbir ve iştirak, müvekkili için aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası bağlanması, nafakanın her yıl ÜFE oranında artırılmasına, 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesi talep olunmuştur.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle, davacının iddialarının doğru olmadığını, davacının en ufak anlaşmazlıkları büyütüp hakaretler ettiğini, gereksiz yere evi terk etiğini, davacının ortak konutta son derece özgür olduğunu, istediği yere gidebildiğini, müvekkilinin eşinin eve dönmesi için çok çaba gösterdiğini belriterek

davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle, davacının iddialarının doğru olmadığını, davacının en ufak anlaşmazlıkları büyütüp hakaretler ettiğini, gereksiz yere evi terk etiğini, davacının ortak konutta son derece özgür olduğunu, istediği yere gidebildiğini, müvekkilinin eşinin eve dönmesi için çok çaba gösterdiğini belriterek

davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.02.2020 tarihli ve 2018/920 Esas, 2020/45 Karar sayılı kararıyla; tarafların evlendikten sonra davalı erkeğin ailesiyle aynı binada farklı dairelerde oturdukları, davacı kadının her gün erkeğin ailesinin evine gitmesinin istendiği, bu sebeple tartışmalar yaşandığı, hamilelik döneminde kadının benzer tartışmalar sırasında fiziksel şiddete maruz kalmışsa da tarafların barıştıkları ancak 2017 yılı yazın taraflar arasında yaşanan tartışma sonrası ayrı yaşamaya başladıkları, ayrılık döneminde kadının yüzünde zedelenme olduğunun tanıklarınca ifade edildiği ancak belki düzelir düşüncesiyle şikayet konusu yapılmadığı, erkeğin ortak konutu boşaltarak kiraya verdiği, erkeğin kusurlu olduğu gerekçesiyle tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye tevdiine, aylık 350,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 800,00 TL tedbir, 550,00 TL yoksulluk nafakasına, nafakanın TÜFE oranında artırıma tabi tutulmasına, 15.000,00 TL maddî tazminat ile 12.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 08.03.2022 tarihli ve 2020/532 Esas, 2022/358 Karar sayılı kararıyla; kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 27.09.2022 tarihli kararı ile davacı erkeğin tüm, davalı kadının sair temyiz itirazlarının reddi ile davacı kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat ile 2016 doğumlu Fevzi Kerem için takdir edilen iştirak nafakasının az olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına, bozma kapsamı dışında kalan temyiz konu diğer bölümlerin ise onanmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kadın yararına 30.000.00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminat ile çocuk yararına 900,00 TL iştirak nafakasınına, nafakanın TÜFE oranında artırılmasına, davacı yararına daha önce vekâlet ücreti takdir edildiğinden yeniden takdir edilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kadın yararına 30.000.00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminat ile çocuk yararına 900,00 TL iştirak nafakasınına, nafakanın TÜFE oranında artırılmasına, davacı yararına daha önce vekâlet ücreti takdir edildiğinden yeniden takdir edilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili özetle; tazminat ve nafaka miktarlarının yetersiz olduğunu, yeni hükümde de vekâlet ücreti takdiri gerektiğini belirterek tazminat ve iştirak nafakası miktarı ile vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı erkek vekili özetle; kusurlu olmadığını, kadın yararına hükmedilen tazminat ve nafakaların usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, bozma ilamının gereğinin yerine getirilip getirilmediği, tazminatların ve iştirak nafakasının miktarı ile kesinleşen yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenip incelenemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 182 nci, 327 nci, 328 inci ve 330 uncu, 331 inci maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 323 üncü maddesi, 326 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmadığı gibi bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin de yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacıya yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.