muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10180, Karar No: 2020/11301, Tarih: 22.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/10180 E.  ,  2020/11301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, 2911 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat, hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kovuşturmanın ertelenmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanıklar hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik müşteki İçişleri Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Müşteki vekilinin yokluğunda verilen ve 31/10/2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 11/11/2019 tarihinde temyiz etmesi karşısında, temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında 2911 sayılı Kanun'un 28/1 maddesinde düzenlenen suçtan verilen kovuşturmanın ertelenmesine dair kararlara yönelik sanıklar müdafiinin; sanık ... hakkında 2911 sayılı Kanun'un 33/1-1 maddesinde düzenlenen suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik sanık müdafiinin temyiz istemlerinin incelenmesinde:

Sanıklar ... ve ... hakkında 2911 sayılı Kanun'un 28/1 maddesinde düzenlenen suçtan verilen kovuşturmanın ertelenmesine dair kararlara ilişkin olarak; 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi karşısında durma kararı niteliğinde olup CMK'nın 223/1. maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan, olmadığı; yine benzer şekilde sanık ... hakkında 2911 sayılı Kanun'un 33/1-1 maddesinde düzenlenen suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararın temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanıklar müdafiinin dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

III- Sanıklar ... ve ... hakkında 2911 sayılı Kanun'un 33/1-1 maddesinde düzenlenen suçtan verilen mahkumiyet kararına yönelik sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemlerinin incelenmesinde:

III- Sanıklar ... ve ... hakkında 2911 sayılı Kanun'un 33/1-1 maddesinde düzenlenen suçtan verilen mahkumiyet kararına yönelik sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemlerinin incelenmesinde:

1-Sanıklar hakkında 2911 sayılı Kanun'un 28/1 maddesinde düzenlenen 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre kovuşturmanın ertelenmesine karar verildiği, sanıkların aynı zamanda 2911 sayılı Kanuna aykırı şekilde izinsiz toplantı ve gösteri yürüyüşü yaptıkları sırada, taş kullanmak suretiyle, 2911 sayılı Kanun'un suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 33/1-1 maddesinde düzenlenen suçu işlediklerinin anlaşılması karşısında; bu kapsamda yapılan toplantı ve gösterinin mutat ve meşru bir düşünce ve kanaat açıklama yöntemi olması nedeniyle, sanıklara yüklenen 2911 sayılı Kanunun 33/1-1 maddesinde düzenlenen suçun tarihi, işlenme yöntemi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre; hükümden önce 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının "b" bendinde yer alan "kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir" şeklindeki düzenleme ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.09.2014 tarih, 96-375 ile 147-36 sayılı ve 11.07.2014 tarih, 386-353 sayılı kararı karşısında kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suç tarihinde sanıkların eylemlerinin 2911 sayılı Kanun'un 33/1-1 maddesini oluşturduğu, ancak karar tarihinden önce 04/04/2015 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6638 sayılı Yasanın 8. Maddesiyle değişik 2911 sayılı Yasa'nın içeriğinde değişiklik yapılması ve sanıkların eylemlerinin yeni düzenleme ile aynı Kanun'un 33/a, maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında; sanıkların hukuki durumlarının 5252 sayılı Kanun'un 9/2, TCK'nın 7/3 maddeleri uyarınca değerlendirilmesinde zorunluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, sanıklar hakkında bozma sonrası kurulacak hükümlerde 11412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 22/10/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12809, Karar No: 2015/11056, Tarih: 08.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/12809 E.  ,  2015/11056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2014

NUMARASI : 2013/650-2014/386

Davacı E.. K.. vekili Avukat Mehmet tarafından, davalılar S.. A.. ve diğeri aleyhine 10/10/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalıların diğer temyizine gelince;

Dava, kasten yaralama eylemi nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olayın oluşu, ceza mahkemesi kararının içeriğine göre eylemin haksız tahrik altında işlenmiş olması ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde; davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru olmayıp bozmayı gerekmiştir.

3- Davacının diğer temyizine gelince;

Davaya konu olayda; olayın oluşu, ceza mahkemesi kararının içeriğine göre eylemin haksız tahrik altında işlenmiş olması ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde; davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru olmayıp bozmayı gerekmiştir.

3- Davacının diğer temyizine gelince;

Davacı dava dilekçesinde yaralanması nedeniyle 50.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir. Mahkemece 7.500,00'er TL'nin davalılardan alınmasına karar verilmiştir. Davacı davalıların birlikte işledikleri haksız eylem sonucu yaralandığına ve dava dilekçesinde açıkça tazminatın müştereken ve müteselsilen tahsili talep edildiğine göre davalıların ayrı ayrı sorumluluklarına karar verilmesi doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle davalılar yararına, (3) numaralı bentte gösterilen nedenle davacı yararına BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve taraflardan peşin alınan harcın istekleri halinde geri verilmesine 08/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1313, Karar No: 2012/3808, Tarih: 10.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2009/1313 E.  ,  2012/3808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Annesi ...'in velayeten Av. ...'ya verdiği vekaletnameye istinaden vekilinin istemi üzerine davaya katılan olarak kabul edilen ...'in 18 yaşını ikmal ettikten sonra da aynı avukat ile birlikte duruşmalara katılması ve avukatının katılan adına beyanda bulunması karşısında, vekalet ilişkisinin katılanın 18 yaşını ikmal etmesi ile hükümsüz kaldığından bahisle katılan ... adına vekil tarafından yapılan temyiz isteminin reddini isteyen,

b) Oluşa dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; maktul ve sanığın aynı köyde ikamet ettikleri, muhtarlık seçimleri ve sanığın yaptığı evlilik nedeniyle taraflar arasında husumet bulunduğu, olay tarihinde sabah saatlerinde maktule ait hayvanların sanığa ait tarlaya girmesi nedeniyle aralarında tartışma çıktığı, saat 18:00 sıralarında kaybolan bir hayvanını aramaktan dönen ve toprak yolda yürüyen sanık ...'ın yolun üst tarafında hayvan otlatan maktul ile karşılaştığı, hayvan otlatma nedeniyle aralarında yine tartışma çıkması üzerine maktulün yarı otomatik av tüfeğini omuzundan indirip sanığa doğrulttuğu sırada sanığın da elindeki malzemeleri atarak ağacın arkasına geçtiği anda maktulün kendisine ateş ettiği, ancak saçma tanelerinin ağacın arka kısmına isabet ettiği, sanığın da elinde bulunan çifte kırma av tüfeğiyle maktule ateş ettiği, maktulün bir el daha ateş etmesi üzerine sanığın da bir el daha ateş ederek olay yerinden kaçtığı, sanığın atışlarından birinin maktule isabeti nedeniyle maktulün hayatını kaybettiği, olay yerine gelen maktulün ailesi tarafından maktulün kullandığı av tüfeğinin olay yerinden alınarak götürüldüğü olayda;

Sanığın, kendisine yönelmiş, gerçekleşmekte olan haksız ve tekrarı muhakkak bir saldırıyı, o anki hal koşullara göre, saldırıyla orantılı bir şekilde defetme zorunluluğu içerisinde ve meşru savunma koşulları altında maktulü öldürdüğü anlaşıldığından hakkında TCK.nun 25/1 maddesinin uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın öldürme suçunu meşru savunmada sınırın mazur görülebilecek bir heyecan ve korku içinde aşılarak gerçekleştirdiğinden bahisle TCK.nun 27/2 maddesinin uygulanması gerektiği düşüncesiyle bozma öneren,

Tebliğname düşünceleri benimsenmemiştir.

3- Temyiz kapsamına göre, sanık ... hakkında maktul ...'u kasten öldürme, mağdurlar ..., ... ve ...'yi kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerin incelemesinde;

Tebliğname düşünceleri benimsenmemiştir.

3- Temyiz kapsamına göre, sanık ... hakkında maktul ...'u kasten öldürme, mağdurlar ..., ... ve ...'yi kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerin incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın maktul ...'u öldürme eyleminin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde yapılan soruşturmada sanığın eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirdiği anlaşılmış, sanık hakkında mağdurlar ..., ... ve ...'yi öldürmeye teşebbüs suçlarından elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet Savcısının sanığın maktule yönelik eyleminin haksız tahrik altında kasten insan öldürme suçunu oluşturduğuna, katılanlar vekilinin sanığın müsnet suçlardan cezalandırılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle; sanık ...'ın maktul ...'a yönelik eylemi ile ilgili olarak kurulan hükümde, sanık hakkında hukuka uygunluk nedeniyle beraat kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki "5271 sayılı CMK.nun 223/3-b maddesi uyarınca suçun işlenmesinde kusuru bulunmadığından" ibaresinin hükümden çıkarılmasına, "5237 sayılı TCK.nun 25/1 maddesi ile sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinden sonra gelmek üzere " ve CMK.nun 223/2-d maddesi uyarınca beraatine" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hüküm ile, sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan beraat hükümlerinin kısmen tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), Üye ...'in sanığın haksız tahrik altında kasten insan öldürme suçundan cezalandırılması gerektiği yönündeki karşı oyu ve oyçokluğu ile 10.05.2012 gününde karar verildi.

(M)

KARŞI OY:

Sanık ve maktul arasında önceye dayalı nedenlerden dolayı husumet bulunduğu, olay yerinde tesadüfen karşılaştıkları, maktulde seri atış yapabilen 5 mermi kapasiteli av tüfeği, sanıkta ise çift kırma av tüfeği bulunduğu, aralarındaki husumet nedeniyle birbirlerine ateş etmeleri sonucu karın bölgesinden isabet alan maktulün öldüğü, sanığın ise yaralanmadığı olayda; yerel mahkeme meşru savunma nedeniyle sanık hakkında “ceza verilmesine yer olmadığına” karar vermiştir.

Dairemizin çoğunluğu tarafından verilen karar düzeltilerek onanmış ise de aşağıdaki nedenlerden dolayı bu görüşe iştirak etmiyorum.

Olayı gören tanık yoktur. Sübuta sanık savunması ve olay yerinde tesbit edilen delillerden hareketle ulaşılacaktır.

Dairemizin çoğunluğu tarafından verilen karar düzeltilerek onanmış ise de aşağıdaki nedenlerden dolayı bu görüşe iştirak etmiyorum.

Olayı gören tanık yoktur. Sübuta sanık savunması ve olay yerinde tesbit edilen delillerden hareketle ulaşılacaktır.

Sanık aşamalarda çelişkili ifadelerde bulunmuştur. Sanık suçsuzluğunu ispat yükümlülüğünde değil ise de; savunmaya, elde edilen delillerle ve hayatın olağan akışına uygunluğu ölçüsünde itibar edilebilecektir. Sanık, maktulün 10-15 metre mesafeden kendisine silahı doğrulttuğunu, elindeki koyun etlerini yere atarak çam ağacının arkasına siper aldığını, yapılan ateşin çam ağacına isabet ettiği, kendisinin çam ağacı arkasından iki kez ateş ettiğini, arkasına bakmadan kaçtığını, beyan etmiştir. Olay yerinde maktulun silahına ait bir adet kartuş, sanığın silahına ait üç adet kartuş bulunmuştur. Bu durum maktulun birden çok ateş ettiği savunmasını doğrulamamaktadır. İlk ateş edenin maktul olduğu şüphelidir. Zira açık hedef konumundaki maktulun otomatik tüfekle bir kez ateş ettiği kabul edilemez. Ayrıca hiçbir insan ateşlenen mermiden daha hızlı hareket edemez. Sanık çam ağacının arkasına geçip siper aldıktan, saldırı tehlikesinden kurtulduktan sonra da ateş etmiştir. Bu şekilde meşru savunmada sınırı kasten aştığından mahkemenin gerekçesinde de açıklandığı üzere meşru savunmadan yararlanamayacaktır. Eylem haksız tahrik altında öldürme olduğundan kararın bozulması gerektiği görüşüyle çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyorum. 10.05.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/9702, Karar No: 2013/10193, Tarih: 18.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/9702 E.  ,  2013/10193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı vekili, içinde ilköğretim okulu ve lojman bulunan 416 ve 417 parsel sayılı taşınmazların, ....Köyü Tüzel Kişiliği adına kayıtlıyken, köyün Belediye sınırları içine alınması ve tüzel kişiliğinin son bulmasıyla davalı ... adına kayıtlandığını, 222 sayılı yasa uyarınca Belediye dahilinde bulunan ilköğretim okulunun İl Özel İdaresi adına kayıtlanması gerektiğini ileri sürerek, iptal tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne dair verilen karar, Dairece yetersiz araştırma yapıldığından sözedilerek bozulmuş hükmüne uyulan bozma ilamı gereğince yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 8.115,30 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalı Belediyeden alınmasına, 18.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20617, Karar No: 2012/27226, Tarih: 26.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/20617 E.  ,  2012/27226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 715-1273

Dava, davalı işverene ait işyerinde geçen çalışmalar yönünden itibari hizmet süresinin ve anılan sürenin sigortalılık süresine eklenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalı işverene ait işyerinde çalışan davacı ile birlikte toplam 38 sigortalı yönünden aynı avukat tarafından davalar açıldığı anlaşılmakta olup, mahkemece yapılan yargılamada; tüm dosyalar yönünden 19.10.2011 tarihinde işyerinde keşif yapılıp, aynı bilirkişilerce rapor düzenlendiği, davalar hakkında 23.12.2011 günü karar verilerek itibari hizmet sürelerinin hüküm altına alınıp her bir dava yönünden ayrı maktu avukatlık ücreti belirlendiği belirgindir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun ek 5. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalı sayılanların, maddede sayılan görevlerde geçen sigortalılık sürelerine, bu sürelerin her tam yılı için, hizalarında gösterilen sürelerin sigortalılık süresi olarak ekleneceği belirtildikten sonra, inceleme konusu dava yönünden uygulama olanağı bulunan IV. bendinde “Sigortalılar” başlığı altında azotlu gübre ve şeker sanayiinde, fabrika, atölye, havuz ve depolarda, trafo binalarında çalışanlara yer verilmiş, “Hizmetin geçtiği yer” başlığı altında da “çelik, demir ve tunç döküm; zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya işleriyle gaz maskesi ile çalışmayı gerektiren işlerde; patlayıcı maddeler yapılmasında; kaynak işlerinde çalışanlarda” ibareleri sıralanmıştır.

Anayasa’nın 141. maddesinin son fıkrasında, davaların en az giderle ve olanaklı olan çabuklukla sonuçlandırılmasının, yargının görevi olduğu belirtilmiş; 1136 sayılı Avukatlık Kanununun “Avukatlığın Amacı” başlığını taşıyan 2. maddesinde, avukatlığın amacının; hukuki ilişkilerin düzenlenmesini, her türlü hukuki mesele ve anlaşmazlıkların adalet ve hakkaniyete uygun olarak çözümlenmesini ve hukuk kurallarının tam olarak uygulanmasını her derecede yargı organları, hakemler, resmi ve özel kişi, kurul ve kurumlar nezdinde sağlamak olduğu, “Avukatlık Ücreti” başlıklı 164. maddesinde, avukatlık ücretinin, avukatın hukuki yardımının karşılığı olan tutarı veya değeri ifade ettiği bildirilmiş; 03.12.2010 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 3. maddesinin birinci fıkrasında da, yargı yerlerince avukata ait olmak üzere karşı tarafa yükletilecek avukatlık ücretinin belirlenmesinde, avukatın emeği ve çabasının, işin önemi ve niteliğinin ve davanın süresinin göz önünde tutulacağı açıklanmıştır.

Diğer taraftan; 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 423. maddesinde, davanın önemine göre yasal olarak belirlenecek avukatlık ücretine, yargılama giderleri arasında yer verildiği gibi, 01.10.2011 günü yürürlüğe girerek 1086 sayılı Kanunu yürürlükten kaldıran 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Dürüst davranma ve doğruyu söyleme yükümlülüğü” başlığını taşıyan 29. maddesinin birinci fıkrasında, tarafların, dürüstlük kuralına uygun davranmak zorunda oldukları, “Usul ekonomisi ilkesi” başlıklı 30. maddesinde, hakimin, yargılamanın kabul edilebilir süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlü olduğu, 323. maddesinde, vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekalet ücretinin yargılama giderlerinden olduğu, 332. maddesinde, yargılama giderlerine, mahkemece kendiliğinden hükmedileceği yönünde düzenleme yapılmış, 29.05.1957 gün ve 4/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da avukatlık ücretinin, diğer yargılama giderlerinde olduğu gibi mahkemece kendiliğinden hükme bağlanacağı belirtilmiştir.

Ayrıca; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 2. maddesi “Dürüst davranma” başlığını taşımakta olup, dürüstlük ( = objektif iyi niyet) kuralının yer aldığı maddede, herkesin, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorunda olduğu, bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasının hukuk düzenince korunmayacağı açıklandıktan sonra “İyi niyet” başlıklı 3. maddesinde ise, kanunun iyi niyete hukukî bir sonuç bağladığı durumlarda, asıl olanın iyi niyetin varlığı olduğu, ancak, durumun gereklerine göre kendisinden beklenen özeni göstermeyen kimsenin iyi niyet iddiasında bulunamayacağı bildirilmiştir.