muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/12832, Karar No: 2009/13113, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/12832 E.  ,  2009/13113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.12.2007 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 14.04.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, mülkiyeti dava dışı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığına ait olan 845 ada 19, 25 ve 31 parsel numaralı taşınmazların kira sözleşmesi ile kullanımında olduğunu, davalının 19 parsel numaralı taşınmazın 30-35 metrekarelik kısmına bina ve eklenti yaparak tecavüz ettiğini belirterek müdahelesinin önlenmesi ve haksız kullanım karşılığı olarak şimdilik 30.000,00 TL’nin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili isteğinde bulunmuştur.

Davalı, dava konusu yer için belediyeye ecrimisil ödediklerini, davacının mülk sahibi olmadığından tazminat isteyemeyeceğini, davanın belediyeye yöneltilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece elatmanın önlenmesi davasının taşınmazın maliki tarafından açılabileceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dava; kira sözleşmesine dayalı olarak açılan, kiralanana elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Kiralananın mülkiyetinin dava dışı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığına ait olduğu yanlar arasında tartışmasızdır.

Davacı, malikin taşınmazı 01.12.2006 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesi ile kendisine kiralamış olduğunu ileri sürmüş ve dosyaya da bu

./..

2009/12832 - 13113 - 2 -

sözleşmeyi sunmuştur. Malikin, mülkiyetindeki taşınmazı kullandırma amaçlı sözleşme ile üçüncü kişiye devri olanaklı olup sözleşmenin tarafı olan kiracının bu sıfatı devam ettiği sürece sözleşmeden kaynaklanan yararlanma hakkına müdahelenin önlenmesini isteyebilir.

Belirtilen nedenle mahkemece, davanın esasına girilerek inceleme yapılması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 19.11.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25714, Karar No: 2013/18936, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25714 E.  ,  2013/18936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25.05.2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16, Karar No: 2015/6675, Tarih: 05.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/16 E.  ,  2015/6675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/194353

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 5/1-d maddesi gereğince C. ve Ş. B.’dan olma 10/05/2011 doğumlu M.. B.. hakkında 5395 sayılı Kanun uyarınca sağlık tedbiri uygulanması kapsamında, çocuğun bağışıklama programında yer alan aşılarının yapılarak sağlığının korunmasına dair Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 31/08/2012 tarihli ve 2012/266 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın reddine dair Mersin 3. Çocuk Mahkemesinin 10/02/2014 tarihli ve 2014/23 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 20/05/2014 gün ve 34252 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30/05/2014 gün ve KYB.2014-194353 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Mersin 2. Çocuk Mahkemesince, 5395 sayılı Yasa uyarınca sağlık tedbiri uygulanması kapsamında, çocuğun bağışıklama programında yer alan aşıların yapılması kararı anılan yasanın tedbirler kısmında düzenlenmiş olup, söz konusu aşıların yapılmasını zorunlu kılan yasal bir kural olmadığı gibi söz konusu aşıların koruyucu tedavi niteliğinde bir tıbbi müdahale olduğu, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 17/2. maddesi, Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesi, Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun’un 70. maddesi, Umumi Hıfzısıhha Kanunu’nun 72. maddesi, Hasta Hakları yönetmeliğinin 5, 22, 24, 25, 26. maddeleri de incelendiğinde, aşının tıbbi bir zorunluluk olduğuna, velinin rızası olmaksızın yapılmasının salgın hastalıklar haricinde mecburi olacağına dair yasal bir düzenleme olmadığı ve somut olayda çocuğun velisi olan anne ve babanın çocuklarına aşı yapılmasına rıza göstermemelerine rağmen, itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararların kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2014/19974-20148 E.K sayılı kararında belirtildiği üzere,

5395 sayılı Kanun'un 2. maddesi ve aynı Kanun'a dayanılarak çıkarılan Koruyucu ve Destekleyici Tedbir Kararlarının Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesi kapsamında; Sağlık Bakanlığı düzenlemelerine aykırı olarak, topuk kanı alınması ve aşı uygulamalarının reddedilmesi suretiyle bedensel ve zihinsel gelişimi tehlikeye düşebilecek olan çocuğun korunmaya ihtiyacı olan çocuk olarak değerlendirilmesinin gerektiği, 5395 sayılı Kanun ve ilgili yönetmelik hükümleri uyarınca Çocuk Mahkemelerinin koruma tedbirine karar vereceği,

Yine Yargıtay 2. HD’nin 2014/26980 E, 2015/6339 K sayılı, 2014/22611 E, 2015/9162 K sayılı, 2015/1170 E, 2015/9552 K sayılı ve 2014/28082 E, 2015/10714 K sayılı ilamlarında ise,

Yine Yargıtay 2. HD’nin 2014/26980 E, 2015/6339 K sayılı, 2014/22611 E, 2015/9162 K sayılı, 2015/1170 E, 2015/9552 K sayılı ve 2014/28082 E, 2015/10714 K sayılı ilamlarında ise,

“Türkiye'nin taraf olduğu “Biyoloji ve Tıbbın Uygulanması Bakımından İnsan Hakları ve İnsan Haysiyetinin Korunması Sözleşmesi"nde, tıbbi müdahalenin ilgili kişinin bu müdahaleye özgürce ve bilgilendirilmiş bir şekilde muvafakat etmesinden sonra yapılabileceği, muvafakat verme yeteneği olmayan bir kimse üzerinde ise, tıbbi müdahalenin sadece onun doğrudan yararı için yapılabileceğine değinildikten sonra, müdahaleye muvafakat verme yeteneği bulunmayan küçüğe veya akıl hastalığı ve benzeri herhangi bir sebepten dolayı muvafakat verme yeteneği bulunmayan bir yetişkine sadece yasal temsilcisinin veya kanun tarafından belirlenen bir kişi veya makam ve kuruluşun izni ile müdahalede bulunulabileceği belirtilmiştir (Söz. m. 6). Bu halde dahi, bu kişi, makam veya kuruluşa, müdahalenin amacı, niteliği ile sonuçları ve müdahale edilmemesi halinde doğabilecek tehlikeleri hakkında uygun bilgi verilmesi zorunludur.

Buna göre, küçüğe yapılacak tıbbi bir müdahalenin kural olarak ancak yasal temsilcisinin izniyle yapılabileceğinde duraksama yoktur. Sorun, tıbbi müdahalenin amacı, niteliği, sonuçları ve müdahale edilmemesi halinde, ortaya çıkabilecek tehlikeleri hakkında ana ve baba aydınlatıldığı halde rıza göstermemeleri halinde nasıl hareket edilmesi gerektiğindedir. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi, çocukla ilgili her türlü kararlarda onun üstün yararının esas olduğunu öngörmektedir. Diğer yandan Türk Medeni Kanunu da yukarıdaki uluslararası sözleşme hükümlerine paralel olarak ana ve babanın velayetleri altındaki çocukların bakım, bedensel, zihinsel, ruhsal ve toplumsal gelişmeleri konusunda onların menfaatini göz önünde tutarak, gerekli kararları alacaklarını ve uygulayacaklarını kabul etmiştir (TMK md. 339/1, 340/1). Şu halde ana babanın çocuklarla ilgili karar alırken onların menfaatlerini ve üstün yararlarını göz önünde tutmaları asıldır. Buna aykırı bir tutum haklı görülemez. Küçüğe yapılacak müdahalenin amacı, niteliği ve sonuçları ile yapılmaması halinde ortaya çıkabilecek tehlikeler konusunda aydınlatıldıkları halde ana ve babanın haklı bir sebep göstermeksizin müdahaleye karşı çıkmaları durumunda çocuğun üstün yararı esas alınarak müdahalenin gerekli olup olmadığına karar verilmelidir.

Somut olayda çocuğa uygulanacak aşının, gelecekteki hastalıklardan çocuğu birey olarak korumak ve toplum sağlığı açısından gerekli olan Sağlık Bakanlığınca belirlenen “genişletilmiş bağışıklık programı” uyarınca yapılması zorunlu aşılardan olduğu görülmektedir. Böyle bir durumda çocuğun yasal temsilcileri uygulanacak aşı ile ilgili olarak aydınlatıldıkları halde, hiç bir haklı sebep ileri sürmeksizin buna rıza göstermiyorlarsa çocuğun menfaatine aykırı olan bu tavra hukuki sonuç bağlanamaz. Diğer bir ifadeyle ana ve babanın rıza göstermemeleri, çocuğun üstün yararına açıkça aykırı ise artık rıza aranmaz. Olayda ana baba çocuğa aşı uygulanmasına karşı çıkmışlar, buna rızalarının bulunmadığını ifade etmişlerdir. Ne var ki; bu beyanlarını haklı gösterecek bir sebep ve delil göstermedikleri gibi dosyada da, yapılması istenilen aşının çocuğun üstün yararına aykırı olacağına ilişkin bir bulgu ve olgu da bulunmamaktadır. Aşının, çocuğun gelecekteki bireysel sağlığı yanında, toplum sağlığı açısından da yapılması zorunlu olduğu anlaşıldığına göre, isteğin kabulüne karar verilmesi gerekirken salt ana ve babanın rıza göstermedikleri gerekçesine dayanılarak talebin reddi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.” şeklindeki gerekçelerle 5395 sayılı Kanun kapsamında Aile Mahkemeleri tarafından aşı uygulanmasına ilişkin koruma tedbirlerinin usul ve yasaya uygun olduğu belirtilmiştir.

Bu açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, ana ve babanın aşı uygulamasına rıza göstermemeleri halinde, çocuğun üstün yararına açıkça aykırı olan bu durumda ana babanın rızasının aranmayacağı, somut olayda ana ve babanın haklı bir sebep ve delil göstermeksizin çocuklarına aşı uygulanmasına karşı çıktıkları, yapılması istenilen aşının çocuğun üstün yararına aykırı olacağına ilişkin bir bulgu ve olgunun bulunmadığı gibi aşının, çocuğun gelecekteki bireysel sağlığı yanında, toplum sağlığı açısından da yapılmasının zorunlu olduğunun anlaşılması karşısında, mahkeme uygulamasının usul ve yasaya uygun bulunması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 05/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2057, Karar No: 2024/5224, Tarih: 26.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/2057 E.  ,  2024/5224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2007/96 E., 2021/172 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul-Açılmamış Sayılmasına-Kabul

Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalılardan, ... ve sözleşme sırasında sağ olan...ile diğer davalı yüklenici ...arasında, 21.12.1995 tarihli noterden düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını; sözleşmede belirtildiği üzere, son katın tamamının yüklenciye bırakıldığını; davalı yüklenici...’un binanın son katında bulunan 12 no.lu daireyi müvekkiline, 9.12.1997 tarihli noterden düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile satıp bedelini aldığını ve hiçbir alacağının kalmadığını da beyan ettiğini, müvekkilinin, 1998 Ağustos ayından itibaren, dava konusu taşınmazda fiilen ikamet ettiğini, telefon, su ve elektrik aboneliklerinin kendi adına olduğunu; davalılardan, yüklenici ...ve arsa sahipleri arasındaki anlaşmazlık nedeniyle, dava konusu taşınmazın tapusunun müvekkiline verilmediğini ileri sürerek, Ankara Yenimahalle, 2. Bölge, Varlık Mahallesi 9925 ada, 25- 26 parsellerde kayıtlı binanın 12 no.lu bağımsız bölümün müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen Ankara 2 Tüketici Mahkemesi'nin 2009/181 Esas sayılı dosyasında davacı vekili dava dilekçesinde özetle; miras bırakan ...’nın Ankara Varlık Mahallesi 9925 ada 36 parselde bulunan 10 ve 11 no.lu daireleri yükleniciden satın aldığını, ancak bugüne kadar tescilin sağlanmadığını ileri sürerek, dava konusu 10 ve 11 no.lu bağımsız bölümlerin tapu kaydının iptalini ve ... mirasçıları adına tapuda tescilini talep etmiştir.

Birleşen Ankara 15. Tüketici Mahkemesi'nin 2014/2996 Esas dosyasında davacı vekili dava dilekçesinde özetle; miras bırakan ...'nın sağlığında Ankara Yenimahalle Varlık Mahallesi 9925 ada 36 parsel sayılı arsa üzerinde yapılmakta olan binanın 10 ve 11 numaralı dairelerini satın aldığını, ...'nın 22.05.2002 tarihinde vefat ettiğini, söz konusu dairelere ilişkin tapu kayıtlarının sağlanamadığını ileri sürerek dava konusu 10 numaralı bağımsız bölümün ... ile...mirasçıları ...adına tapu kaydının iptaline, 10 numaralı bağımsız bölümün ... mirasçıları olan eşi ..., çocukları...ve ... adlarına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Asıl davada davalı arsa sahipleri ..., ...vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı taraflarla bir sözleşme yapılmadığını, bu nedenle müvekkilleri açısından davanın husumet nedeni ile reddinin gerektiğini, davacının oturmakta olduğu dairenin bulunduğu binada kat irtifakına dahi geçilmemiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalı arsa sahipleri ..., ...vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı taraflarla bir sözleşme yapılmadığını, bu nedenle müvekkilleri açısından davanın husumet nedeni ile reddinin gerektiğini, davacının oturmakta olduğu dairenin bulunduğu binada kat irtifakına dahi geçilmemiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalı yüklenici ...vekili cevap dilekçesinde özetle; halen kat irtifakına geçilmediğini, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu, müvekkilinin tapu vermeyi vaad ettiği zamanda inşaatı bitirdiğini ve oturulabilecek hale getirdiğini, arsa sahiplerinin yasa dışı davranışı ve müvekkilinden haksız menfaat temin etmek istediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Ankara 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2000/421 Esas, 2011/28 Karar sayılı kararı ile asıl davanın reddine dair verilen kararın, davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 2001/3315 Esas, 2001/4673 Karar sayılı kararı ile davacının arsa payının belirlenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunda, 4822 sayılı Kanunda değişiklik yapılarak, 3/c maddesinde konut amaçlı taşınmaz malların da Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamına alınması ve aynı Kanunun 23. maddesi gereği bu kanundan kaynaklanan her türlü uyuşmazlığın tüketici mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Tüketici mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, binanın tamamlanma oranının bilirkişi raporuna göre %98 oranında olduğu, davacıya eksik işler bedeli, iskan masrafları ve SGK borçlarını depo etmesi için kesin mehil verildiği, davacının kesin sürede bedeli depo ettiği, taşınmazın iki adet tek katlı ev ve arsa vasıflı ana taşınmaz olup, kat mülkiyeti/ irtifakı kurulmadığı, davacıya satılan daireye düşecek arsa payının 24.04.1978 tarihli, 19878/3-4 Esas ve Karar sayılı İBK uyarınca tespit edildiği, davacının sözleşmeden doğan tüm yükümlülüklerini yerine getirdiği, ancak davalılar tarafından dava konusu arsa payı tapusunun davacı adına tescil edilmediği gerekçesiyle asıl davanın kabulüne; birleşen davaların taraflarca takip edilmediği, bu nedenle 12.09.2017 tarihli celsede dosyaların yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verildiği, üç aylık sürede de yenilenmediği gerekçesiyle birleşen davaların açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin asıl davadaki kararına karşı davalı arsa sahipleri...mirasçıları vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: