muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4411, Karar No: 2015/16612, Tarih: 12.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/4411 E.  ,  2015/16612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Salihli 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 17.12.2014

No : 2012/326-2014/910

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmda belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. 506 sayılı Kanunun 79. maddesine 25.08.1999 tarih, 4447 sayılı yasayla eklenen “Ay içinde bazı işgünlerinde çalıştırılmadığı ve ücret ödenmediği beyan edilen sigortalıların otuz günden az çalıştıklarını açıklayan bilgi ve belgelerin işverence prim bildirgelerine eklenmesi şarttır.” aynı şekilde 5510 sayılı yasanın 86 maddesinde "Ay içinde bazı işgünlerinde çalıştırılmadığı ve ücret ödenmediği beyan edilen sigortalıların, otuz günden az çalıştıklarını ispatlayan belgelerin işverence ilgili aya ait aylık prim ve hizmet belgesine eklenmesi şarttır " şeklinde düzenleme mevcuttur.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden davaya konu edilen dönemlerde işyerinin faal olduğu, davacıya ilişkin ihtilat konusu dönemde 20.3.1998, 1.2.1999, 13.4.2001, 19.4.2002, 11.4.2003, 26.1.2004 tarihlerinde imzalı, 18.2.2008 tarihinde elektronik işe giriş bildirgesinin kuruma verildiği, 1988/1(34 gün),1988/2(97 gün), 1988/3 (63gün), 1999/1(62 gün), 1999/2(67gün), 2001/1(11gün), 2001/2(19 gün),2002/1(11gün), 2002/2(19 gün), 2003/1 (13 gün),2003/2(84gün),2003/3(38gün), 2004/1(47gün),2004/5,6,7,8,9,10,11,12, 2005,2006,2009,2010,2011 yıllarında 12 ay,2007,2008 yıllarında 11 ay, 2012/1,2,3,4 aylarda 30 günden az, 1999/3, 2000 yılında, 2001/3, 2002/3 dönemlerinde ve 2007/12,2008/1 aylarında hiç bildirim yapılmadığı anlaşılmaktadır. Davacı ile birlikte çalıştıkları belirlenen bordro tanıklarınca, dava konusu dönemlerde kışın 1-2 ay fabrikanın bakıma girdiği bu süre dışında davacının sürekli çalıştığı, ay içerisinde tam çalışıldığı halde 15-20 gün bildirildiği, belgeleri işten çıkarılma korkusuyla imzaladıkları hususları ifade edilmiştir. 1998/Mart-19.4.2012 tarihleri arası sürekli çalışıldığı ve bordroların manevi baskı sonucu imzalandığı iddiası karşısında, Mahkemece, birden fazla imzalı işe giriş bildirgesinin varlığı nedeniyle kesintili çalışıldığı, ücret bordroları ve mesai devam föyleri itirazı kayıtsız imzalı olduğu, davalı Kuruma bildirimlerle uyumlu olduğu, 2007/12 ve 2008/1 aylarda tanık beyanları ve elektrik tüketimi dikkate alınarak hizmetinin tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, eksik bildirilen günlere ilişkin davalı kurumdan araştırma yapılmadığı, eksik inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı yasanın 86 ve 506 sayılı yasanın değişik 79. maddesi hükmüne göre de ay içerisinde bazı iş günlerinde çalıştırılmadığı beyan edilen sigortalıların 30 günden az çalıştıklarını belgeleyen bilgilerin prim bildirgelerine eklenmesi suretiyle kanıtlanmadıkları taktirde işçinin ayın tamamında kesintisiz olarak çalıştırıldığının kabulü gerekir. Dosyadaki bilgi ve belgelerle tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, davalı işyerinin dava konusu dönemlerde faal durumda olduğu, davacının tespite konu dönem dahilinde olmak üzere işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki çalışmalarının tam ve devamlılık arzettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, Mahkemece yapılacak iş, tespite konu dönem dahilinde olmak üzere işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki kısmi bildirimlerin davalı işveren tarafından davalı Kuruma belgeleri ile bildirilip bildirilmediğinin tespit edilerek, sigortalı tarafından hata-hile-ikrah durumu iddia ve ispat edilemeyenler bakımından, işbu yazılı belgelerin aksinin eşdeğerde delillerle kanıtlanması için davacıya delilleri sorulup toplanmalı ilgili düzenlemeler dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harıcın istek halinde davacıya iadesine, 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2018, Karar No: 2022/3927, Tarih: 25.04.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/2018 E.  ,  2022/3927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından boşanma ve ferileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükümleri dikkate alınarak daha uygun miktarda manevi(TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple, bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA; bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 25.04.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/1536, Karar No: 2021/6501, Tarih: 14.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/1536 E.  ,  2021/6501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : KOCAELİ 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi neticesinde davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; bölge adliye mahkemesince 18.01.2021 tarihli ek karar ile davacının temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup, bu defa davacı vekili tarafından ek karar temyiz edilmiş olmakla, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalıların murisi olan ...'in Kocaeli İli, ... İlçesi'nde (daha önce İzmit İlçesi) kain olup, kendisine ait büyük yüzölçümlü parselinden evinin arkasında kalan 4 dekarlık kısmını 13.08.1984 tarihli kendi el yazılı satış taahhüdünden de anlaşılacağı üzere metrekaresi 750,00 TL'den (eski TL) 3.000.000,00 TL bedelle kendisine sattığını, karşılığında toplam 19.000,00 DEM (Alman Markı) ödeme yaptığını, davalıların murisi satıcı ile yurt dışından geldiği dönemlerde görüşüp tapu devri yapacağına dair telkinlerine inanarak yurt dışında olması nedeniyle de yıllarca beklediğini, murisin vefatından sonra davalılarla da defalarca kez görüştüğünü ancak çözüm bulamadığını, davalıların gayrimenkulün tapu devrini, bedeli ödenmesine rağmen yapmayarak edimlerini yerine getirmediklerini, bu nedenle anılan gayrimemkulün güncel değeri kadar zenginleşmiş olduklarını beyan ederek şimdilik 50.000,00 TL tazmiatın 13.08.1984 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte miras hisseleri oranında davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar; davacının istemlerinin yasal olmadığı ve zamanaşımına uğradığını, murisin 1996 yılında vefaat ettiğini, davacının hukuki bir engel bulunmamasına rağmen muristen taşınmazın devri ve tescili hakkında talepte bulunmadığını, ayrıca taşınmazın güncel değerinin istenemeyeceğini, sözleşmenin hukuken geçerli bir sözleşme olmadığını belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

İlk derece mahkemesince; davacının tanığı olan eşinin, davalıların 15 yıl önce dava konusu taşınmaza diktikleri ağaçların kesilmesini eşinin kardeşine söylediklerini, yurtdışından geldiklerinde ağaçların kesildiğini gördüklerini, tapu olmadığı için bir şey yapamadıklarına dair beyanı ile davacının davalıların ferağ verme yönündeki ümidinin kesildiği tarihin 15 yıl önce olduğu kanaatiyle, satış taahhütü verilmesi ve bedelin ödenmesinin de 1984 yılında gerçekleştiği hususuları birlikte değerlendirildiğinde 10 yıllık zamanaşımının dolduğu gerekçesi ile davanın zamanaşımı yönünden usulden reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; tanık beyanlarından ve dava dilekçesinden, 13.08.1984 tarihli yazıdan taşınmazın 1984 yılında satışının yapıldığının anlaşıldığı, ayrıca 15 yıl öncesine kadar davacı tarafın taşınmazdan ağaç dikmek suretiyle faydalandığı ancak ...'in çocuklarının talebiyle bu ağaçların kesildiği hususunun ve davacı tarafın, bu tarihte davalılarca taşınmazdan faydalandırılmalarının sonlandırıldığının açık olduğu, davacının bu talep üzerine ağaçları kesmek suretiyle, tapu devir işleminin yapılacağına olan ümidinin sona erdiği, bu nedenle mahkemece onbeş yıl kadar önce olduğu açıklanan bu durumun zamanaşımı başlangıç tarihi olarak kabulü ile davanın on yılık genel zamanaşımı süresinin dolması sebebiyle vermiş olduğu kararın yerinde olduğu gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Bölge adliye mahkemesince 18.01.2021 tarihli ek karar ile davacının temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup, bu karar süresinde temyiz edilmiştir. Davacı vekilinin dava dilekçesinde fazlaya ilişkin hakları saklı tuttuğu anlaşılmakla dava dilekçesinde belirtilen değere göre kararın kesin olduğu kabul edilemeyeceğinden usul ve yasaya uygun bulunmayan ek karar kaldırılarak davacı vekilinin temyiz talebi esasa yönelik olarak incelenmiştir.

2-Dava konusu uyuşmazlık; tapulu taşınmaza ilişkin adi yazılı taşınmaz satış sözleşmesinden kaynaklı alacağın, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi talebine ilişkindir.

Sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için; bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olmaması gerekir.

Borçlar Kanunu'nun konuya ilişkin 61 ve devamı maddelerindeki (TBK'nın 77 ve devamı maddelerindeki) düzenlemelere göre, sebepsiz zenginleşme; geçerli olmayan veya tahakkuk etmemiş yahut varlığı sona ermiş bir nedene ya da borçlu olunmayan şeyin hataen verilmesine dayalı olarak gerçekleşebilir.

Sebepsiz zenginleşme bunlardan hangisi yoluyla gerçekleşmiş olursa olsun, sebepsiz zenginleşen, aleyhine zenginleştiği tarafa karşı, geri verme borcu altındadır.

Tapulu taşınmazın satışına ilişkin sözleşme, resmi biçimde yapılmadığından, hukuken geçersizdir (TMK'nın md.706, BK.md.213, Tapu Kanunu md.26 ve Noterlik Kanunu md.60). O nedenle, geçerli sözleşmelerde olduğu gibi taraflarına hak ve borç doğurmaz. Bu durumda taraflar, verdiklerini haksız iktisap kuralları gereğince geri isteyebilirler. Ancak, taraflar arasında harici de olsa bir sözleşme olduğundan dava BK.nın 125.maddesine (6098 sayılı BK.'nın 146.maddesine) göre 10 yıllık zamanaşımına tabidir. Ayrıca, zamanaşımı borcun muaccel olması ya da ifanın imkansız hale geldiği tarihte başlar.

Bundan ayrı olarak, zilyetlik devam ettiği sürece zamanaşımı süresinin işlemeyeceği açıktır. Satışa konu taşınmazın zilyetliği alıcıya devredilmiş ise zamanaşımı işlemez.

Bundan ayrı olarak, zilyetlik devam ettiği sürece zamanaşımı süresinin işlemeyeceği açıktır. Satışa konu taşınmazın zilyetliği alıcıya devredilmiş ise zamanaşımı işlemez.

Somut olayda, bölge adliye mahkemesince davacı tarafın taşınmazdan ağaç dikmek suretiyle faydalandığı ancak ...'in çocuklarının talebiyle bu ağaçların kesildiği ve davacının bu tarihte taşınmazdan faydalandırılmasının sonlandırıldığı gerekçesi ile ilk derece mahkemesinin zamanaşımının dolduğu kanaatinin yerinde olduğu belirtilmiştir, oysa davacının dayandığı satış taahhüdünde zilyetliğin devri ile ilgili bir açıklama bulunmamakta olup dosya kapsamında da davacının taşınmaz üzerinde zilyetliğinin devam edip etmediği, etmiyorsa ne zaman sonlandırıldığı yönünde bir araştırma bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; mahkemece davacının dava konusu taşınmaza zilyetlik durumu araştırılarak sonucuna göre inceleme ve değerlendirme yapılması suretiyle hüküm tesisi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin 18.01.2021 tarihli davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, ikinci bentte açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına, aynı Kanunun 371.maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 14/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5386, Karar No: 2007/5953, Tarih: 25.06.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5386 E.  ,  2007/5953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca irtifak, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece iki kez bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de alınan raporlar hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

Taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığının tespiti için Belediye Başkanlığına yazılan yazıya verilen cevapta, imar planı dışında kalan taşınmazın Belediye mücavir alanı sınırları içinde olmakla birlikte Belediye hizmetlerinden yararlanmadığı, meskun alanda olmayıp beldenin gelişme istikametinde de bulunmadığı; harita mühendisi bilirkişinin dosyaya sunduğu raporda ise en yakın yerleşim merkezine 350 mt. mesafede bulunduğu saptanmıştır. Keşif sırasında dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kullanıldığı belirlenmişse de mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda arsa niteliğinde kabul edilerek değerlendirme yapılmıştır.

Oysa ki; Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde kabulü için uygulamalı (genelde 1/1000 ölçekli) imar planı ile iskan sahası olarak ayrılmış yerlerde bulunması esastır. Aynı karara göre, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için ise, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Nazım imar planı (1/5000 ve daha büyük ölçekli) içinde

../..

2007/5386-5953 -2-

bulunan taşınmazların arsa sayılabilmeleri ise Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 Sayılı Kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı ve kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılığının yakın gelecekte var olmasına bağlıdır.

Saptanan durumu itibarıyla, kamulaştırma hukuku açısından yukarıda açıklanan arsa sayılabilme koşullarını taşımayan davaya konu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ve bu niteliğine göre değerlendirilmesi gerekirken, arsa niteliğinde değerlendirme yapılan bilirkişi raporlarına dayalı olarak karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Saptanan durumu itibarıyla, kamulaştırma hukuku açısından yukarıda açıklanan arsa sayılabilme koşullarını taşımayan davaya konu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ve bu niteliğine göre değerlendirilmesi gerekirken, arsa niteliğinde değerlendirme yapılan bilirkişi raporlarına dayalı olarak karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 25.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6603, Karar No: 2023/10806, Tarih: 07.11.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/6603 E.  ,  2023/10806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/200 E., 2015/683 K.

SUÇLAR : Zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük Ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Bitlis Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.03.2015 tarihli ve 2012/1217 Soruşturma, 2015/274 Esas, 2015/187 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası ve 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ile aynı Kanun’un 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

B.Bitlis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.11.2015 tarihli ve 2015/200 Esas, 2015/683 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları uyarınca 1 yıl 14 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz istemi; sanıklar hakkında eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, kamu zararının meydana gelmediğine, teşdit uygulanmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ve mahkumiyet hükümlerinin bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz istemi; sanıklar hakkında eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, kamu zararının meydana gelmediğine, teşdit uygulanmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ve mahkumiyet hükümlerinin bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde Bitlis Belediye Meclisinin 02.12.2011 tarihli ve 103 sayılı kararı ile 1.000 adet (S) plaka tahsisine karar verildiği, Bitlis Belediye Başkanı olan sanık ... ile belediyede zabıta müdürü olan sanık ...'nın, 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'na (2886 sayılı Kanun) aykırı olarak ihale yapmadan ... Tem. Yem. Hiz. Serv. Taş. İnş. Kömür Nak. Gıda Tur. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti'nin üyelerine söz konusu plakaların tahsisini yaptıkları, şirket üyesi olmayan katılanlara (S) plaka tahsisinin yapılmadığı, belediyeye başvurduklarında ... isimli şirkete tanınan sürenin bitmesinin beklenmesi gerektiğine ilişkin cevap verildiği, bazı şirket üyesi olmayan servis işletmecilerinin tarifeden fazla ücret ödeyerek plaka tahsislerinden yararlandıkları, bu suretle kendilerine haksız menfaat temin ettikleri, tahsis işleminin ihalesiz yapılması nedeniyle kamu zararına ve şirket üyesi olmayan kişilerin mağduriyetine sebep oldukları tespit edildiğinden sanıklar hakkında zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bitlis Belediye Meclisinin 1.000 adet (S) plaka tahsis edilmesine ilişkin 02.12.2011 tarihli ve 103 sayılı kararı uyarınca, 2886 sayılı Kanun'a göre ihale yapılarak verilmesi gerekirken Bitlis Belediyesinin 30.12.2011 tarihli 2011/84 sayılı sanıkların imzası bulunan yazısı ile söz konusu plakaların 60 adedinin ... Tem. Yem. Hiz. Servis Taş. İnş. Kömür Nak. Gıda Tur. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti'ne ihalesiz olarak tahsisinin yapılmasının tek bir görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi gerektiği ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal ve yeterli gerekçe de gösterilmeden en üst sınırdan artırım yapılıp haklarında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Sanıklar hakkında takdiri indirim nedenleri uygulanırken, uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi,

Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanıklar hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince hak yoksunluğuna hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR