muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/662, Karar No: 2015/2123, Tarih: 30.09.2015

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25965, Karar No: 2022/6, Tarih: 10.01.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/25965 E.  ,  2022/6 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, nitelikli yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, yağma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3284, Karar No: 2023/4447, Tarih: 06.04.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/3284 E.  ,  2023/4447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kişisel verileri hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yaymak ve kasten yaralama

İNCELEME KONUSU KARAR : Birleştirme uyuşmazlığının çözümüne ilişkin

İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.06.2022 tarihli ve 2022/399 Değişik iş sayılı Kararı ile davaların birleştirilmesine ve davanın İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 2022/271 Esas sayılı dosyası üzerinden yürütülmesine dair kesin nitelikte karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 20.01.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen,Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.2023 tarihli ve KYB-2023/13263 sayılı yazısı ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.2023 tarihli ve KYB-2023/13263 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Mahkemeler tarafından verilen birleştirme kararlarının niteliği itibariyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 267. maddesine göre itiraza tâbi kararlardan olmadığı nazara alındığında İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 17/06/2022 tarihli ve 2022/399 değişik iş sayılı kararının hukukî değerden yoksun olduğu düşünülerek yapılan incelemede,

1-Her ne kadar İstanbul 1. Çocuk Mahkemesi tarafından, İstanbul 2. Çocuk Mahkemesine birleştirmeye muvafakat hususunda yazı yazıldığı, İstanbul 2. Çocuk Mahkemesince birleştirmeye muvafakat edilmediği bildirilmesine rağmen, İstanbul 1. Çocuk Mahkemesinin 14/06/2022 tarihli karar ile dosyanın İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 2022/271 esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği anlaşılmış ise de;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 16. maddesinde yer alan "(1)Yukarıdaki maddelere göre her biri değişik mahkemelerin yetkisi içinde bulunan bağlantılı ceza davaları, yetkili mahkemelerden herhangi birisinde birleştirilerek görülebilir. (2) Bağlantılı ceza davalarının değişik mahkemelerde bakılmasına başlanmış olursa, Cumhuriyet savcılarının istemlerine uygun olmak koşuluyla, mahkemeler arasında oluşacak uyuşma üzerine, bu davaların hepsi veya bir kısmı bu mahkemelerin birinde birleştirilebilir" şeklindeki hükmü karşısında, İstanbul 2. Çocuk Mahkemesince birleştirilmeye muvafakat verilmediği ve bu hâliyle mahkemelerin uyuşması şartının gerçekleşmediği olayda birleştirme kararı verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Ceza yargılamasında genel kaide, açılan her dava üzerine ayrı bir yargılama yapılması olup uyuşmazlıklar arasında bağlantı olduğunda, bağlantının mahiyeti icabı, istisnaî hükümler doğrultusunda ana kuraldan ayrılarak farklı hareket edilebildiği, 5271 sayılı Kanun'un 8 ve 11. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, bağlantılı davalar ayrı ayrı görülebileceği gibi istisnaî durumlardan biri olan davaların birleştirilmesine karar verebilmek için, davalar arasında bağlantı olması, davaların birleştirilmesinde yarar görülmesi, birleştirmenin gerekli olması, birleştirmeye olanak bulunması ve birleştirme yasağının mevzu bahis olmaması gerektiği, kural olarak birleştirmede yarar bulunup bulunmadığının her olayda tetkik ve takdir edilmesinin de o yargılamayı yürüten hâkime ait olduğu, farklı mahkemede yürütülmekte olan dava ile eldeki davanın birleştirilmesi ve dosyanın gönderildiği mahkemece birleştirme kararının kabul edilmesi hâlinde yargılamaya devam edileceği, kabul edilmemesi durumunda ise birleştirme kararlarının itirazı mümkün olmayıp, esas hükümle birlikte denetime tâbi olduğu hususu dikkate alınarak ortak yüksek görevli mahkemece uyuşmazlığın çözülmesi gerektiği, somut olayda İstanbul 2. Çocuk Mahkemesi muvafakat vermemesine rağmen İstanbul 1. Çocuk Mahkemesinin 14/06/2022 tarihli ve 2022/291 esas, 2022/351 sayılı kararı ile davaların birleştirilmesine ve yargılamaya İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 2022/271 esas sayılı dosyası üzerinden devam edilmesine karar verildiği, itiraz üzerine dosyanın gönderildiği İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 17/06/2022 tarihli ve 2022/399 değişik iş sayılı kararı ile birleştirme kararlarının 5271 sayılı Kanun'un 267. maddesine göre itiraz olunabilecek kararlardan olmadığı, zımnî olumsuz birleştirme uyuşmazlığının doğduğu ve uyuşmazlığın 5271 sayılı Kanun'un 10/1. maddesi uyarınca ortak yüksek görevli mahkemece çözülmesi gerektiği gerekçeleriyle itiraz konusunda karar verilmesine yer olmadığına ve uyuşmazlığın çözümü için dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi yerine itiraza ilişkin değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Suça sürüklenen çocuklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kişisel verileri hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yaymak ile kasten yaralama suçlarından İstanbul 1. Çocuk Mahkemesinin 2022/291 Esas sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılama sırasında, İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 2022/271 Esas sayılı dosyası üzerinden görülmekte olan dava ile fiili ve hukukî irtibat bulunması nedeniyle davaların birleştirilmesi için İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinden muvafakat istenmiş, muvafakat verilmemesi üzerine İstanbul 1. Çocuk Mahkemesinin 14.06.2022 tarihli ve 2022/291 Esas, 2022/351 sayılı Kararı ile davaların birleştirilmesine, olumsuz birleştirme uyuşmazlığının çözümü için dosyanın İstanbul Nöbetçi Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2.İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.06.2022 tarihli ve 2022/399 Değişik iş sayılı Kararı ile davaların birleştirilmesine ve davanın İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 2022/271 Esas sayılı dosyası üzerinden yürütülmesine dair kesin nitelikte karar verilmiştir.

3.5271 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası "Bir kişi, birden fazla suçtan sanık olur veya bir suçta her ne sıfatla olursa olsun birden fazla sanık bulunursa bağlantı var sayılır", 10 uncu maddesi "Kovuşturma evresinin her aşamasında, bağlantılı ceza davalarının birleştirilmesine veya ayrılmasına yüksek görevli mahkemece karar verilebilir", 11 inci maddesi "Mahkeme, bakmakta olduğu birden çok dava arasında bağlantı görürse, bu bağlantı 8 inci maddede gösterilen türden olmasa bile, birlikte bakmak ve hükme bağlamak üzere bu davaların birleştirilmesine karar verebilir", 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 17 nci maddesi "(1) Çocukların yetişkinlerle birlikte suç işlemesi hâlinde, soruşturma ve kovuşturma ayrı yürütülür. (2) Bu hâlde de çocuklar hakkında gerekli tedbirler uygulanmakla beraber, mahkeme lüzum gördüğü takdirde çocuk hakkındaki yargılamayı genel mahkemedeki davanın sonucuna kadar bekletebilir. (3) Davaların birlikte yürütülmesinin zorunlu görülmesi hâlinde, genel mahkemelerde, yargılamanın her aşamasında, mahkemelerin uygun bulması şartıyla birleştirme kararı verilebilir. Bu takdirde birleştirilen davalar genel mahkemelerde görülür" hükümlerini içermektedir. Ceza yargılamasında genel kaide, açılan her dava üzerine ayrı bir yargılama yapılması olup uyuşmazlıklar arasında bağlantı olduğunda, bağlantının mahiyeti icabı, istisnai hükümler doğrultusunda ana kuraldan ayrılarak farklı hareket edilebildiği, 5271 sayılı Kanun'un 8 ve 11 inci maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, bağlantılı davalar ayrı ayrı görülebileceği gibi istisnai durumlardan biri olan davaların birleştirilmesine karar verebilmek için; davalar arasında bağlantı olması, davaların birleştirilmesinde yarar görülmesi, birleştirmenin gerekli olması, birleştirmeye olanak bulunması ve birleştirme yasağının mevzu bahis olmaması gerektiği, kural olarak birleştirmede yarar bulunup bulunmadığının her olayda tetkik ve takdir edilmesinin de o yargılamayı yürüten hâkime ait olduğu, farklı mahkemede yürütülmekte olan dava ile eldeki davanın birleştirilmesi ve dosyanın gönderildiği mahkemece birleştirme kararının kabul edilmesi halinde yargılamaya devam edileceği, kabul edilmemesi durumunda ise birleştirme kararlarının itirazı mümkün olmayıp, esas hükümle birlikte denetime tabi olduğu hususu dikkate alınarak ortak yüksek görevli mahkemece uyuşmazlığın çözülmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; İstanbul 2. Çocuk Mahkemesi muvafakat vermemesine rağmen İstanbul 1. Çocuk Mahkemesinin 14.06.2022 tarihli ve 2022/291 Esas, 2022/351 sayılı Kararı ile davaların birleştirilmesine ve yargılamaya İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 2022/271 Esas sayılı dosyası üzerinden devam edilmesine karar verilerek zımni birleştirme uyuşmazlığının doğduğu, bu uyuşmazlığın 5271 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ortak yüksek görevli mahkeme olan İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince çözüldüğü anlaşılmakla, çocuk mahkemeleri arasında ortaya çıkan birleştirme uyuşmazlığında mahkemelerin uygun bulması şartı aranmayacağından, mahkemeler arasında uyuşma şartı gerçekleşmediğinden bahisle birleştirme kararı verilemeyeceğine dair (1) numaralı istem ile İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.06.2022 tarihli ve 2022/399 Değişik iş sayılı Kararını itiraz üzerine verilen bir karar mahiyetinde kabul ederek birleştirme uyuşmazlığının Bölge Adliye Mahkemesince çözülmesi gerektiğine ilişkin (2) numaralı kanun yararına bozma istemi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlenen ihbarname münderecatı yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

2.Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1490, Karar No: 2024/1817, Tarih: 08.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/1490 E.  ,  2024/1817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/251 E., 2023/297 K.

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 09.11.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin kesinlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 ... ... Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince 4857 ... ... Kanunu'nun (4857 ... Kanun) 20 nci maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz. 4857 ... Kanun'un geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrasında da ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararların karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tâbi olduğu hususu düzenlenmiştir. Belirtilen düzenlemeler uyarınca ilk derece mahkemelerinden 25.10.2017 tarihinden sonra verilen işe iade davalarındaki kararlar hakkında bölge adliye mahkemesi kararları kesindir, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Dosya içeriğine göre işe iade talepli somut davada İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi 25.10.2017 tarihinden sonra olduğundan; Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar kesindir, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda belirtilen yasal düzenlemelere uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 09.11.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6658, Karar No: 2016/14403, Tarih: 08.11.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/6658 E.  ,  2016/14403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı, davalı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av. ... ile davalı vek. Av. ... gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalı ile müvekkili arasında 05/12/2011 ve 27/12/2011 tarihli sözleşmeler bulunduğunu ve sözleşme kapsamında 14 adet bono verildiğini, karşılıklı edim içeren sözleşmeler kapsamında davalının kendi edimini yerine getirmemesine rağmen bonoları Bursa 15. İcra Müdürlüğü'nün 2013/9337 sayılı dosyası ile icra takibine konduğunu ileri sürerek bonolar nedeniyle borçlu olmadıklarının tespitini, %20 oranında tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmeler uyarınca davacıya makina satıldığını, edimlerini yerine getirdikleri halde davacının makina bedellerini ödemediğini ve makinaları 3. kişilere sattığıın beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece taraflar arasında iki sözleşme bulunduğu,05/12/2011 tarihli sözleşme kapsamında verilen senetlerin borca karşılık olduğu ve aksinin kanıtlanamadığı, 27/12/2011 tarihli sözleşmede ise davacının alımdan vazgeçmesi ve makinenin iadesi ile senetlerin iadesinin kararlaştırıldığı, bu sözleşme kapsamındaki 92.592,50 TL'Lik borçtan davacının sorumlu olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekili delil listesinde yemin deliline dayanmış olup, mahkemece hangi vakıayı ispat için yemin deliline başvurduğu davacı vekiline açıklattırılarak bu vakıa için yemin deliline başvurup başvurmayacağı sorularak sonucuna göre işlem yapılması gerekirken, davacı vekiline yemin deliline başvurup başvurmayacağı hatırlatılmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Mahkemece icra veznesine yatan paraların alacaklıya ödenmemesi ve icra takibinin durdurulması yönünde verilen tedbir kararı infaz edildiğinden davanın reddedilen kısmı yönünden alacağını geç teslim alan davalı yararına İİK'nun 72/4 maddesi uyarınca tazminata hükmedilmesi gerekirken tazminat isteğinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Mahkemece icra veznesine yatan paraların alacaklıya ödenmemesi ve icra takibinin durdurulması yönünde verilen tedbir kararı infaz edildiğinden davanın reddedilen kısmı yönünden alacağını geç teslim alan davalı yararına İİK'nun 72/4 maddesi uyarınca tazminata hükmedilmesi gerekirken tazminat isteğinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle hükmün davacı yararına, (3) nolu bentte açıklanan nedenle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan taraflar yararına takdir edilen 1.350,00'şer TL duruşma vekalet ücretinin tarafların bir diğerinden alınıp yek diğerine verilmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 08/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1045, Karar No: 2017/3538, Tarih: 08.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1045 E.  ,  2017/3538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/10/2009 gün ve 2006/557-2009/439 sayılı kararı onayan Daire’nin 08/06/2015 gün ve 2015/6098-2015/7858 sayılı kararı aleyhinde davalı ... A.Ş. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, asıl ve birleşen davalarda müvekkili kurum müfettişinin, ... Döner Sermaye Sayman vekili olarak çalışan davalı ...'ın müvekkili kuruma bağlı huzurevine ait hesaptan toplam 58.644,22 TL ve 19.427,48 TL tutarındaki paraları kendi hesabına ya da üçüncü kişiler hesabına aktararak hazine zararına sebebiyet verdiğini tespit ettiğini, davalı ...'ın ... adına banka hesaplarında tek başına işlem yapma yetkisi olduğuna dair bir imza sirkülerinin davalı Banka'ya ibraz edilmediği halde davalı ...'a tek imzasıyla işlem yaptıran davalı Banka'nın da kusurlu olduğunu ileri sürerek 58.644,22 TL'nin ve 19.427,48 TL'nin işlem tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Banka vekili, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davaların kabulüne dair verilen kararın davalı ... A.Ş. vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı ... A.Ş vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... A.Ş. vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... A.Ş. vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 7,80 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ... A.Ş'den alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 08.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.