muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/180, Karar No: 2006/182, Tarih: 12.04.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/180 E.  ,  2006/182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11.İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2005

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 11.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 05.05.2005 gün ve 2004/619-2005/203 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 16.06.2005 gün ve 2005/17516-21552 sayılı ilamı ile; (...Davacı işçi, davalıya ait işyerinde vardiyalı olarak çalıştığını, işyerinin konumu nedeniyle iş mahallinden ayrılmasının mümkün olmadığını, toplu iş sözleşmesinin 61.maddesinde vardiyalı işlerde çalıştırılan işçilerin yarım saatlik ara dinlenmelerini iş mahallinde geçirdiklerini, iş mahallinde geçirilen yarım saatlik ara dinlenme süreleri için bir saatlik normal çalışma ücretinin %50 arttırılmak suretiyle ödenmesi gerektiği belirtilmesine rağmen ödenmediğini belirterek ara dinlenme alacağının hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, bu konuda öncelikle toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaca yorum davası açılması gerektiğini, alacağın zamanaşımına uğradığını, toplu iş sözleşmesinin anılan hükmünün 2822 sayılı Kanunun 5 ve Borçlar Kanunun 19.maddesi uyarınca geçersiz olduğunu, vardiyalı çalışan işçilerden ara dinlenmesi sırasında zorunlu olarak işbaşında işe amade bulunması gereken işçilere ara dinlenmesi ücretinin verildiğini, ara dinlenmelerini işyeri mahallinde veya dışında serbestçe kullanabilme imkanına sahip işçilerin ise salt toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeden hareketle zamlı ara dinlenme ücretine hak kazanamayacağını, davacının haftalık çalışma süresinin 45 saati geçmediğini, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık toplu iş sözleşmelerindeki düzenlemeler uyarınca vardiyalı çalıştırılan davacı işçiye işyerindeki vardiyalı ve fiili çalışma şekline göre zamlı ara dinlenme ücretinin ödenip ödenmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davalı işveren vardiyalı çalışan işçilerden ara dinlenmesi sırasında zorunlu olarak işbaşında bulunması gereken işçilere ara dinlenmesi ücretinin verildiğini, ara dinlenmelerini işyeri mahallinde veya dışında serbestçe kullanabilme imkanına sahip işçilerin ise salt toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeden hareketle zamlı ara dinlenme ücretine hak kazanamayacağını savunmaktadır. Davacı tanıkları davacının ara dinlenme sırasında işyerinde bulunduğunu belirtmişlerdir.

Toplu iş sözleşmesinin anılan hükmü, vardiyalı işçi çalıştırılan işyerlerinde ve işçinin ara dinlenmesini işin niteliği gereği fiilen çalışarak geçirmesi halinde uygulanma olanağına sahiptir. İşçinin salt ara dinleme sırasında işyerinde bulunması önemli olmayıp, bu süre içinde ara dinlenme yokmuş gibi çalışıyor olması da gerekir. İşçinin ara dinlenme sırasında kendi isteği ile veya başka bir yere gitme imkanının o sırada fiziken mümkün olmaması nedeniyle işyerinde bulunması halinde söz konusu alacağa hak kazanması mümkün değildir. Bu nedenle öncelikle işçinin vardiyalı çalışıp çalışmadığı, ara dinlenmesini işyerinde işin niteliği gereği fiilen çalışarak geçirip geçirmediği belirlenmelidir. Davacı tanıkları davacının ara dinlenme sırasında işyerinde bulunduğunu belirtmiş ise de işyerinde bulunmanın nedenini ve işyerinde bulunmanın gerekli olup olmadığı konusunda her hangi bir açıklamada bulunmamışlardır. Mevcut delillerle bir sonuca varma olanağı görülmemektedir. Bu nedenle, gerekirse işyerinde keşif yapılmak ve tanık anlatımları ile birlikte değerlendirme yapılmak suretiyle davacının yaptığı işin niteliği gereği ara dinlenme sırasında fiilen çalışarak işyerinde bulunmasının gerekip gerekmediği belirlenmeli sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2988, Karar No: 2015/2670, Tarih: 23.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/2988 E.  ,  2015/2670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ORDU 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2012/66-2013/77

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı H....T....C.... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ............. raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava; ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı dava dilekçesinde; mirasbırakan M.. T..’ın hukuki ehliyetinin olmadığı bir dönemde kayden maliki bulunduğu 1693 parsel sayılı taşınmazı vekil kıldığı eşi Günay aracılığıyla oğulları olan davalılara 1/2'şer payla temlik ettiğini, temliki işlemin kız çocuklarından mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğunu, gerçekte bedelsiz devir yapıldığını, murisin diğer temlikleri için açtıkları ............ Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 2011/206 Esas, sayılı dava dosyasının halen derdest olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranında iptal ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan M.. T..; davayı kabul ettiğini bildirirken diğer davalı H.. T.. ise; bakım ve gözetimi karşısında ebeveynlerinin ortak kararı doğrultusunda taşınmazın devredildiğini, mirasbırakanın başka malvarlığının bulunduğunu, tüm malvarlığı karşısında çekişmeye konu edilen taşınmazın değerinin düşük olduğunu, babasının 2000 yılında kalp krizi geçirdiğini, annesinin kan kanseri olduğunu, anne ve babası yanısıra hasta olan küçük kardeşinin de bakımını uzun yıllar üstlendiğini, 20.000,00 TL. üzerinde masraf yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; evlatların ebeveynlerine bakmalarının ahlâki bir yükümlülük olduğu, bakım hizmeti görmenin ve hastane giderini karşılamanın taşınmaz bedeli olarak değerlendirilemeyeceği, her iki davalıya da aynı tarih ve yevmiyeli temliki işlemle taşınmaz devredildiği, davalılardan M.. T..'ın kabul beyanında bulunduğu da gözetildiğinde temliki işlemde muvazaa olgusunun gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı H.. T.. tarafından muris muvazaası iddiasına hasren temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delilerden; tarafların ortak mirasbırakanı M.. T..'ın kayden maliki bulunduğu 1693 ( yenileme 2747 ada, 41 parsel ) parsel sayılı taşınmazı vekil kıldığı eşi G...T... aracılığıyla oğulları olan davalılara 25.02.2010 tarihli satış akdi ile eşit payla temlik ettiği, muris M.. T..'ın 01.07.2012 tarihinde, eşi Günay'ın kendisinden evvel 24.02.2011 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı G.. E.., davalılar ve dava dışı F...K...T... bıraktığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden ve toplanan delilerden; tarafların ortak mirasbırakanı M.. T..'ın kayden maliki bulunduğu 1693 ( yenileme 2747 ada, 41 parsel ) parsel sayılı taşınmazı vekil kıldığı eşi G...T... aracılığıyla oğulları olan davalılara 25.02.2010 tarihli satış akdi ile eşit payla temlik ettiği, muris M.. T..'ın 01.07.2012 tarihinde, eşi Günay'ın kendisinden evvel 24.02.2011 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı G.. E.., davalılar ve dava dışı F...K...T... bıraktığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; davada dayanılan maddi olaylar bakımından birkaç hukuki nedenin bir arada gösterilmesinde ilke olarak usul ve yasaya aykırı bir yön yoktur. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 11.04.1990 tarih, 1990/1-152 esas-1990/236 karar sayılı kararında da aynı husus benimsenmiştir.

Böylesi bir durumda, kamu düzenini ilgilendirmesi bakımından öncelikle ehliyetsizlik iddiası üzerinde durulması, yapılacak araştırma neticesinde temliki işlemi yapanın ehliyetsiz olduğunun saptanması halinde pay oranında açılan davanın dinlenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi , ehliyetli olduğunun anlaşılması halinde ise dayanılan diğer hukuksal sebepler yönünden gerekli araştırma yapılması gerektiğinde kuşku yoktur.

Ancak; mahkemece ehliyetsizlik iddiası yönünden herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmaksızın muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı iddia yönünden yapılan değerlendirme ile yetinilerek sonuca gidilmiş ise de davacı tarafından bu husus temyize konu edilmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Temyiz talebinde bulunan davalı H.. T..’ın muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır.

Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Diğer taraftan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde; "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlü olduğu", 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usul Kanunu'nun 191. maddesinde ise "Diğer taraf, ispat yükünü taşıyan tarafın iddiasının doğru olmadığı hakkında delil sunabileceği, bu durumun karşı tarafın ispat yükümlülüğünü ortadan kaldırmayacağı "hükmüne yer verilmiştir.

Ne var ki; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı iddia yönünden tarafların delillerin toplanmasına ilişkin isteklerinin, mahkemece 19.04.2013 tarihli celsede reddedildiği, hükme yeterli ve elverişli araştırma, inceleme yapılmadığı, davalılardan M.. T..'ın kabul beyanı esas alınarak sonuca gidildiği görülmektedir.

Hâl böyle olunca; muris muvazaası yönünden yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde tarafların bildirdikleri ve bildirecekleri delillerin toplanması, dava dilekçesinde değinilen ........... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/206 Esas sayılı dava dosyasının gözetilmesi, toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek soruşturmanın tamamlanması, hâsıl olacak sonuca göre bir hüküm kurulması gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de; dava konusu 1693 parsel sayılı taşınmaz yenileme çalışmaları ile 2747 ada, 41 parsele dönüştüğüne göre yeni oluşan parsel üzerinden hüküm kurulması gerektiği halde hukuki dayanağı kalmayan başka bir deyişle yenileme işlemi ile kaydı kapatılan kadastral parsel üzerinden karar verilemeyeceği açıktır. Anılan bu husus; doğru sicil oluşturma ilkesinin bir sonucu olup dolu pafta ilkesine aykırı düşmektedir. Öte yandan devletin sicil oluşturmadan kaynaklanan görevi ve kamu düzeniyle ilgili olduğundan re’sen gözetilmesi gerekmektedir. Bu durumda yenileme ile oluşan parsel üzerinden hüküm tesisi gerekirken infazı mümkün olmayacak şekilde sayfası kapatılan eski parsel üzerinden karar verilmesi de isabetsizdir.

Davalı H.. T..'ın muris muvazaası yönünden ileri sürdüğü temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8267, Karar No: 2018/5893, Tarih: 24.09.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/8267 E.  ,  2018/5893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Her bir sanık hakkında; TCK'nın 155/2, 52/1, 62, 52/2-4, 50/1-a maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar ... ve ... müdafiileri ile sanıklar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’ın genel müdür olarak çalıştığı Seracılık Makine A.Ş’den önceden itibaren şirkete ait hurdaları satın alan sanıklar ..., ... ve ... ile yine hurda satışı konusunda 9.000 TL karşılığı anlaştığı, bu maksatla şirketin sekreteri olan tanık ...'dan çoğaltmak bahanesi ile aldığı anahtar ile mesai saatinin dışından diğer sanıkları çağırdığı, şirkete ait hurda malzemelerin kamyona yüklenmesi sonucu anlaşma konusu bedeli aldığı, durumu farkeden şirket bekçisi olan tanık ...'ın olay mahalline gelerek sanıklar ve ...'a ne yaptıklarını sorduğunda, sanıkların Seracılık Makine A.Ş.’nin çalışanları olduklarını söyledikleri, ertesi gün götürdükleri malzemelerin geri getirerek katılanlara iade edildiği, bu şekilde sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. TCK’nın 155. maddesinin gerekçesinde, bu suçla mülkiyetin korunması amaçlanmaktadır. Ancak, söz konusu suçun oluşabilmesi için eşya üzerinde mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen kişi (fail) arasında bir sözleşme ilişkisi mevcuttur. Bu ilişkinin gereği olarak taraflar arasında mevcut olan güvenin korunması gerekmektedir. Bu mülahazalarla, eşya üzerinde mevcut sözleşme ilişkisiyle bağdaşmayan kasıtlı tasarruflar, cezai yaptırım altına alınmıştır. Suçun konusunu oluşturan mal üzerinde belirli bir şekilde kullanmak üzere fail lehine zilyetlik tesisi gerekir. Bu nedenle, güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için hukuken geçerli bir sözleşme ilişkisinin varlığı gereklidir, açıklaması yapılmıştır. Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere yasa koyucu tarafından mülkiyetin korunması amacıyla getirilen güveni kötüye kullanma suçu, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan taşınır veya taşınmaz bir mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunulması veya bu devir olgusunun inkâr edilmesiyle oluşmaktadır. TCK’nın 155. maddesinde sözü edilen zilyetlik kavramı 4721 sayılı Medeni Kanun’un 973. maddesinde; “bir şey üzerinde fiilî hâkimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir” şeklinde açıklanmış, asli ve fer’i zilyetlik ise Kanun’un 974. maddesinde; “Zilyet, bir sınırlı aynî hak veya bir kişisel hakkın kurulmasını ya da kullanılmasını sağlamak için bir şeyi başkasına teslim ederse, bunların ikisi de zilyet olur. Bir şeyde malik sıfatıyla zilyet olan aslî zilyet, diğeri fer'î zilyettir” biçiminde tanımlanmıştır. Güveni kötüye kullanma suçunda malın teslimi, belirli biçimde kullanılmak için hukuka ve yöntemine uygun, aldatılmamış özgür bir iradeye dayanılarak tesis edilmektedir. Söz konusu suçun oluşabilmesi için eşya üzerinde mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında bir sözleşme ilişkisi mevcut olmalı ve bu hukuki ilişkinin gereği olarak taraflar arasında oluşan güvenin korunması gerekmektedir. Bu amaçla, eşya üzerinde mevcut sözleşme ilişkisiyle bağdaşmayan kasıtlı tasarruflar ve devir olgusunu inkâr yasa koyucu tarafından cezai yaptırım altına alınmıştır. Eğer mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında hukuken geçerli bir sözleşme ve anlaşma ilişkisi yoksa usulüne uygun bir teslim olmayacağı için güveni kötüye kullanma suçu da oluşmayacaktır

. Bu amaçla, eşya üzerinde mevcut sözleşme ilişkisiyle bağdaşmayan kasıtlı tasarruflar ve devir olgusunu inkâr yasa koyucu tarafından cezai yaptırım altına alınmıştır. Eğer mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında hukuken geçerli bir sözleşme ve anlaşma ilişkisi yoksa usulüne uygun bir teslim olmayacağı için güveni kötüye kullanma suçu da oluşmayacaktır. Zira, hukuksal anlamda geçerli bir sözleşmeden söz edilebilmesi için tarafların iradelerinin aldatılmamış olması gerekmektedir. Ayrıca bu suçun oluşabilmesi için mağdur tarafından zilyetliğin sanığa tam bir şekilde devredilmesi gerekmektedir.

Bu hukuksal bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık ...’ın savunmalarında; şirket adına para çekme, borçları ödeme, mal alım-satımı, maaşları ödeme yetkisinin mevcut olduğunu, sanık ...’un sahip olduğu işyerinin periyodik olarak katılan şirketten hurda aldığını, aynı zamanda sanık ...’un katılan şirkete pres makinası verdiğini,bu makine bedeline karşılık hurda verildiğini, fabrikanın taşındığı, hurdaların olduğu sanık ...’a söylenince suça konu hurdaların diğer sanıklar tarafından götürüldüğünü, fabrikanın anahtarlarının da kendisinde olduğunu, şirketin yüzde 10 hissesini de aldığını belirtmesi, sanıklar ..., ... ve ...’un savunmalarında; uzun zamandan beri katılan şirketin hurdalarını aldıklarını, katılan şirket tarafından hurda olduğunun bildirilmesi sonucu, hurdaları yüklediklerini ifade etmeleri, sanık ...’ın şirketin 20 adet hissesinin nominal değeri üzerinden her türlü hak ve vecibesi ile birlikte devredilmiş olmasına dair Torbalı 1. Noterliği 19 Haziran 2009 tarih ve 06649 yevmiye no ile tasdik olunan yönetim kurulu kararı, katılanların beyanları, tanık anlatımları ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; tebliğnamedeki sanık ...’ın mahkumiyet hükmü açısından, onama yönündeki düşünceye iştirak edilmeksizin, sanık ...’ın eyleminin özel hukuk kapsamında çözümü mümkün hukuki ihtilaf mahiyetinde bir anlaşmazlık olduğu, sanıklar ..., ... ve ...’un savunmalarının aksine suç işleme kastı ile hareket ettiklerine dair mahkumiyetlerine yeter derecede delilin de elde edilemediği ve katılan şirket arasında bir hizmet ilişkisinin bulunmadığı anlaşıldığından, unsurları oluşmayan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların beraatleri yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, sanıklar ... ve ... müdafiiileri, sanıklar ... ve ...’un temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 24/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6188, Karar No: 2010/5698, Tarih: 04.10.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/6188 E.  ,  2010/5698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 103 ada 100 parsel sayılı 1903.60 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen ve taksimen intikal ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde tapu kayıtlarına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişme konusu 103 ada 100 sayılı parselin tespit gibi davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, Davacı Hazinenin dayanağı tapu kayıtlarının çekişmeli taşınmaza uymadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Davacı Hazine, 15.09.1961 tarih 22, 23, 25, 26, 27, 28 ve 33 sıra numaralı tapu kayıtlarına dayanmıştır. Mahkemece davacı Hazine'nin dayanağı olan tapu kayıtlarının tüm oluşum belgeleri getirtilmemiş, mahalline yeterli şekilde uygulanıp kapsamları belirlenmemiş; hükmen oluşan tapu kayıtlarının haritasının bulunup bulunmadığı araştırılmamış; uygulamada komşu parsel tutanak ve dayanaklarından yararlanılmamıştır. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20. maddesine göre kayıt ve belgelerin harita, plan ve krokiye dayanması halinde bu kaydın kapsamı dayanılan harita, plan ve krokideki sınırlara itibar edilmek suretiyle belirlenir. Sağlıklı sonuca varılabilmesi için öncelikle dayanılan tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ve varsa haritaları ve tüm komşu parsellerin onaylı tutanak suretleriyle dayanağı olan belgeler getirtilip dosya tamamlandıktan sonra mahallinde yerel bilirkişi, taraf tanıkları ve uzman bilirkişilerin katılımı ile keşif yapılmalıdır. Keşif sırasında Hazinenin dayandığı tapu kayıtları ihdasından itibaren tüm tedavülleriyle birlikte okunup, kayıtlarda yazılı hudutlar mahalli bilirkişilere sorularak zeminde tek tek göstertilmesi istenilmeli, bilirkişilerin gösteremedikleri hudutların tespiti için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, davacı Hazinenin dayanağı tapu kayıtlarının oluşum nedeninde belirtilen 1947 tarihinde ölen ve mirası Hazine'ye intikal eden ... oğlu ... ... yerlerinin neresi olduğu açıklığa kavuşturulmalı, teknik bilirkişiye yerel bilirkişi ve tanıkların gösterdiği hudutlar haritasında işaret ettirilmeli, dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan davaya konu edilen taşınmazların niteliği, intikali ve tasarrufu hususunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel