muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3799, Karar No: 2016/1182, Tarih: 11.02.2016

Hükmedilen ceza miktarları nazara alınıp sanık ... müdafiin duruşmalı inceleme talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında şantaj suçundan kurulan mahkûmiyet, sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen beraat ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında atılı suçlardan ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen hükümlerinin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati, düşmesi ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık ..., sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafileri, katılanlar vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sanık ... hakkında şantaj suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen beraat ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında atılı suçlardan ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 233/1 ve 234/b-1 maddelerine aykırı şekilde, atılı suçun müştekisi ...'in usulune uygun şekilde duruşmaya çağrılıp şikayet ve delilleri tespit olunmadan eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanıklar ...,..., ..... ile suça sürüklenen çocuk ... haklarında çocuğun basit cinsel istismarı, sanık ... hakkında çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Resmî bir kurumda doğup doğmadığı dosya kapsamından anlaşılmayan mağdurenin kayden 15.05.1997 doğumlu olup, suç tarihinde onbeş yaşı içerisinde bulunması, nüfusa doğumundan yaklaşık iki yıl sonra 05.01.1999 tarihinde tescil edilmesi ve mağdurenin yaşına itiraz edilmesi karşısında, suç niteliğine etkisi nazara alınarak öncelikle resmî bir kurumda doğup doğmadığının araştırılıp, doğmadığının tespit edilmesi halinde mağdurenin yaş tespitine esas olacak şekilde kemik grafileri çektirilip tam teşekküllü bir hastaneden içinde radyoloji uzmanının da bulunduğu sağlık kurulundan rapor alınması, duraksama halinde Adli Tıp Kurumundan görüş alınarak gerçek yaşının bilimsel şekilde saptanmasından sonra suçların niteliği ile sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

...Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 31.05.2013 tarihli raporda; değişik zamanlarda farklı sanıklar ile suça sürüklenen çocuk ... tarafından gerçekleştirildiği iddia edilen eylemler irdelenip bunlarla illiyet bağı kurulmadan, soyut şekilde mağdurenin olaylar nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmesi, mağdureye yönelik olarak gerçekleşen eylemlerde her bir sanık ile suça sürüklenen çocuk ...'ın eylemlerinin nicelik olarak farklı derecelerde ve mağdurenin rızası dahilinde gerçekleşmiş olması karşısında; dava dosyası ile gerektiğinde mağdurenin ilgili ihtisas kuruluna gönderilerek mağdurenin ruh sağlığının sanıklar ile suça sürüklenen çocuk ...'ın hangisinin eylemine bağlı olarak bozulduğu veya her bir sanık ile suça sürüklenen çocuğun farklı tarihlerdeki eylemleri sebebiyle ruh sağlığının ayrı ayrı bozulup bozulmadığı hususlarında açıklayıcı bir rapor aldırıldıktan sonra, neticesine göre 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek sanıklar ile suça sürüklenen çocuk ...'ın hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, mevcut raporla yetinilmek suretiyle eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle TCK'nın 103/6. maddesinin uygulama dışı bırakılması,

Kanuna aykırı, sanıklar ve suça sürüklenen çocuk ... müdafileri, sanık ..., katılan mağdure vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/35072, Karar No: 2015/9248, Tarih: 09.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/35072 E.  ,  2015/9248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma ücretlerinin çalışanların banka hesaplarına yatırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, tüm dosya kapsamı ve bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir sebebe dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı sebeple fesih imkanı bulunmamaktadır İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin şahitlik ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan sebeplerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen iş günlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İş yerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İş günü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından, 31.07.2010, 02.08.2010 ve 03.08.2010 tarihlerinde izinsiz ve mazeretsiz işe devam etmediği gerekçesi ile 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendine dayalı olarak feshedilmiştir. Dosya kapsamındaki belgeler, tüm şahit beyanları ve devamsızlık tutanakları dikkate alındığında, davacının işe gelmediği tespit edilen tarihlerde herhangi bir kanuni mazeret bildirmediği, buna göre davalı işveren tarafından gerçekleştirilen feshin haklı sebebe dayandığı anlaşılmaktadır. Saptanan bu durum ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4216, Karar No: 2015/17798, Tarih: 07.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4216 E.  ,  2015/17798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 2934 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın 19.02.2014 olan değerlendirme tarihi itibarıyla belediyece düzenlenen imar planı içinde olup olmadığı (kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde veya nazım planı içinde), bu imar planının hangi tarihte onaylandığı, kısmen imar planı içinde ise ne kadarlık bölümünün bu plan dahilinde olduğu, belediye ve mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi hangilerinden yararlandığı, hangilerinden yararlanmadığı tek tek ayrıntılı olarak açıklanarak) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, belediye nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı, kullanım biçimi itibarıyla iskan amacına yönelik yapılaşma olanakları vs. gibi hususların (krokiye bağlanarak açıkça gösterilmek suretiyle) ilgili belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 2934 parsel sayılı taşınmazın 19.02.2014 olan değerlendirme ve somut emsal olarak incelenen Ulucak 467 ada 16 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 24.04.2006 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen Ulucak 467 ada 16 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2014 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak incelenen ...467 ada 16 parsel sayılı taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tedavüllü tapu kayıt örneğinin tapu müdürlüğünden,

5-Davakonusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş ve cinslerine göre 2014 yılındaki rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek alınacak cevap yazılarının ve belgelerin dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3389, Karar No: 2024/4653, Tarih: 21.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/3389 E.  ,  2024/4653 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1168 E., 2018/1071 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 08.11.2023 tarihli ve 2021/18593 Esas, 2023/6865 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.02.2024 tarihli ve 2-2018/60081 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.05.2018 tarihli ve 2018/1168 Esas, 2018/1071 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 08.11.2023 tarihli ve 2021/18593 Esas, 2023/6865 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından,sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.05.2018 tarihli ve 2018/1168 Esas, 2018/1071 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla usûlüne uygun ihtarat içeren tebliğin sağlanması için dosyanın iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 08.11.2023 tarihli ve 2021/18593 Esas, 2023/6865 Karar sayılı temyiz isteminin reddi ilamının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.05.2018 tarihli ve 2018/1168 Esas, 2018/1071 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1270, Karar No: 2024/3755, Tarih: 29.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/1270 E.  ,  2024/3755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/938 E., 2021/643 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gercüş Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/1162 E., 2020/532 K.

Taraflar arasında tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Batman ili ... ilçesi ... Köyü, 101 ada 1 parsel sayılı, 271842,40 m² taşınmaz orman niteliğinde, 119 ada 69 parsel sayılı, 921213,76 m² taşınmaz ham toprak niteliğinde Hazine adına tapuda kayıtlıdır.

Batman ili ... ilçesi ... Köyü 134 ada 104 parsel sayılı, 231261,31 m² taşınmaz, 127 ada 35 parsel sayılı, 9011,20 m² taşınmaz, 132 ada 27 parsel sayılı, 5824,46 m² taşınmaz ham toprak niteliğinde Hazine adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; çekişmeli taşınmazların kadastro çalışmalarında davalı Hazine adına tapuya tescil edildiğini ancak dava konusu taşınmazların yaklaşık 100 dönümlük kısmının atalarından davacıya kaldığını ve eklemeli zilyetlikle beraber 60-70 yılı aşkın süredir nizasız ve fasılasız davacının zilyetliğinde olduğunu iddia ederek, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tescilini istemiştir.

Yargılama esnasında, İlk Derece Mahkemesince ... Köyü 134 ada 104 parsel, 127 ada 35 parsel ve 132 ada 27 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davanın tefrik edilerek, Mahkemenin 2019/224 Esas sayılı dosyası üzerinden yargılamaya devam edildiği, eldeki dosyada sadece Başova Köyü 119 ada 69 parsel ve 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar hakkında yargılama yapıldığı ve Gercüş Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.06.2020 tarihli ve 2018/1162 Esas, 2020/532 Karar sayılı ilamıyla davanın esastan reddine karar verildiği, karara karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 28.05.2021 tarihli ve 2020/938 Esas, 2021/643 Karar sayılı ilamında özetle; ''Başova Köyü çalışma alanında 2009 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında çekişmeli 119 ada 69 parsel sayılı taşınmazın 92.1213,76 m² yüzölçümlü olarak 'ham toprak' vasfıyla, 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ise 27.1841,40 m² yüzölçümlü olarak 'orman' vasfı ile davalı Maliye Hazinesi adına tespit gördüğü, yapılan kadastro tespitlerinin sırayla 29.05.2009 ve 18.11.2008 tarihlerinde kesinleştiği, 119 ada 69 parsel sayılı taşınmazın (B) harfi ile gösterilen 26040,51 m2'lik kısmı ile 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın (A) harfi ile gösterilen 16372,05 m2'lik kısmının dava konusunu oluşturduğu, jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz bölümlerinde 1973, 1984 ve 2002 tarihli hava fotoğraflarında tarımsal faaliyetlerin ve kullanımının olmadığı, içerisinde yer yer ağaç öbeklerinin olduğu, sonuç olarak dava konusu her iki taşınmaz parçasında da tescil tarihinden geriye doğru 20 yıl öncesinden kullanımın ve tarımsal faaliyetinin olmadığının beyan edildiği, ziraat bilirkişisi raporunda dava konusu taşınmaz bölümlerinin keşif tarihi itibariyle sürülü olmadığı, üzerinde ekili ve dikili herhangi bir kültür bitkisinin bulunmadığı, zeminde meşe ağaçlarının olduğu, meşe ağaçlarının öbekler halinde olup tüm taşınmazı kapladığı, (A) harfi ile gösterilen kısmın eğiminin %20 -30, (B) harfi ile gösterilen kısmın ise %7-15 arasında olduğu, zeminin eğim ve taşlık durumu, üzerindeki meşe ağaçları ve boşluklarda bulunan ağaç, kök ve yaprak kalıntıları dikkate alındığında önceki yıllarda taşınmazların ormanlık alan olduğunun tespit edildiğinin beyan edildiği, orman mühendisi bilirkişi raporunda da dava konusu her iki taşınmaz parçasının da 1973, 1984 ve 2002 yılına ait hava fotoğraflarının incelenmesi neticesinde sürülü olmadığı, yer yer yoğun olarak meşeliklerin olduğu, taşınmazların eylemli olarak civarda bulunan orman ağaçları ile bir bütünlük arz ettikleri ve orman sayılan yerlerden olduğunun beyan edildiği, mahalli bilirkişiler ve tespit bilirkişisi tarafından taşınmazların tespit tarihinden geriye doğru uzun süredir ekilip biçilmediğinin beyan edildiği, davacının ekonomik amaca yönelik zilyetliğinin bulunduğunun ispat edilemediği, davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının oluşmadığı, keza uzman orman mühendisi bilirkişi tarafından taşınmaz parçalarının orman vasfında olduğunun bildirilmesi karşısında orman niteliğindeki bir yerin özel mülkiyete konu olamayacağı ve zilyetlikle iktisabının mümkün olmadığına'' değinilerek, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 368,30 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.