muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17096, Karar No: 2015/3540, Tarih: 31.03.2015

Burada yüklenicinin eser sözleşmesinden kaynaklanan borçlarının neler olduğuna ilişkin bazı açıklamaların yapılması gerekmektedir. Genel olarak eser sözleşmelerinde yüklenici, belli bir sonucu meydana çıkararak onu iş sahibine teslim etmeyi taahhüt eder. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin "eseri meydana getirme borcu" dayanağını Borçlar Kanununun 355. maddesinden alır. Anılan hükme göre; "İstisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder." Yasada “şey” olarak ifade edilen "eser"dir.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez;

Somut olaya gelince; mahkemece arsa sahibine karşı ileri sürülen talep haklarının inşaat sözleşmesinde 3. kişilere temlikinin yasaklanmış olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de mahkemenin bu gerekçesi yerinde değildir. Arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen 03.10.1991 tarihli inşaat sözleşmesinde yer alan ve mahkeme gerekçesine esas olan hüküm yüklenicinin arsa sahibine karşı sorumluluğunu düzenlemekte olup, yüklenicinin 3. kişiye temlikini yasaklamamaktadır. Dairemizin yukarıda açıklanan ilkeleri doğrultusunda dolayısı ile inşaatın fiziki oranında artış da olabileceği gözetilerek gerekli araştırma ve incelemeler yapılarak yüklenicinin arsa sahibine karşı edimlerini yerine getirip getirmediği de belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Diğer taraftan, Yargıtayca temyiz incelemesi esnasında usul yönünden yapılan bozma kararlarından sonra da ıslah talebinde bulunulabilir. Dairemizin 13.10.2008 tarihli bozma ilamında tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmesi ve HMK'nın 177. maddesi gereğince ıslahın tahkikatın sonuna karar yapılabilecek olması, usuli bozma kararına uyularak tahkikata devam edilmesi nedeniyle yapılan ıslah yasaya ve usule aykırı bulunmamıştır. Bu nedenlerle mahkemece, tescil koşullarının gerçekleşmemiş olması halinde davacının ıslah yoluna başvurabileceği ve tapu iptali tescil talebini bedele dönüştürebileceği gözetilerek bu hususta araştırma ve inceleme yapılarak bedel yönünden bir karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, belirtilen bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece, belirtilen bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2376, Karar No: 2018/468, Tarih: 16.01.2018

**10. Ceza Dairesi         2014/2376 E.  ,  2018/468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

....Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğü'nün 12.04.2012 ve 11.05.2012 tarihli davetnamelerinin sanığa “... mahallesi .... sokak ....” olan mernis adresi yerine önceki mernis adresi olan “.... mahallesi .... sokak no ....” şeklinde belirtilen adreste Tebligat Kanunu'nun 21.ve 35. maddeleri hükümleri uyarınca tebliğinin geçersiz olması karşısında; 18.06.2009 tarih, 2008/810 esas ve 2009/547 karar sayılı denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar vermek gerektiği gözetilmeyerek, mahkûmiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK'nın 321. maddesi gereğince, hükmün BOZULMASINA, 16.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5447, Karar No: 2015/19021, Tarih: 23.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/5447 E.  ,  2015/19021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İzmir 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2014

NUMARASI : 2014/72-2014/450

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza ne zaman el atıldığının (gün-ay-yıl olarak) taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra, el atma tarihinin 09.10.1956- 04.11.1983 tarihleri arasında olduğunun belirlenmesi halinde o tarih itibariyle, 04.11.1983 tarihinden sonra el atıldığının anlaşılması halinde ise, dava tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığının, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), bu tarih itibariyle belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, yerleşim merkezine uzaklığının, beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu parsel sayılı taşınmazın 18.02.2014 olan değerlendirme (dava) tarihi, somut emsal olarak incelenen taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 16.05.2003 satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu oluşmuş imar parseli olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye başkanlığı imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu sayılı taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen 2. Sultaniye 7110 ada 4 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde veya sokak itibariyle belirlenen 2014 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

.

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen 16.05.2003 tarihli satışına ilişkin alıcısını, satıcısını ve satış bedelini gösteren tapu kaydı ve resmi satış akit tablosunun onaylı örneğinin tapu müdürlüğünden,

6-Dava konusu sayılı taşınmaz ile emsal alınan 2. Sultaniye 7110 ada 4 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tedavülleriyle birlikte tüm tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

7-Davacının dava açılmadan önce 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. madde öngörülen uzlaşma yoluna gitmek üzere başvuruda bulunup bulunmadığının, bulunulmuşsa ilgili bilgi ve belgelerin davalı idareden,

6-Dava konusu sayılı taşınmaz ile emsal alınan 2. Sultaniye 7110 ada 4 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tedavülleriyle birlikte tüm tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

7-Davacının dava açılmadan önce 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. madde öngörülen uzlaşma yoluna gitmek üzere başvuruda bulunup bulunmadığının, bulunulmuşsa ilgili bilgi ve belgelerin davalı idareden,

Getirtilip dosyaya konulmasından ve yeterliliğinin mahkeme hakimliğince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17831, Karar No: 2023/815, Tarih: 21.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/17831 E.  ,  2023/815 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/393 E., 2015/64 K.

SUÇLAR : Kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2015 Tarihli ve 2014/393 Esas, 2015/64 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında

1. Kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 1.320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Özel belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, mağdur ...'a ait olan Füzyon Rent-a Car isimli iş yerinden katılan ...'nin kimlik bilgileri ile düzenlenmiş ancak üzerinde kendisine ait fotoğraf olan ve asılları ele geçirilemeyen nüfus cüzdanı ile sürücü belgesini ibraz ederek araç kiraladığı ve kira süresi bitmesine rağmen aracı iade etmediği iddia ve kabul olunmuştur.

2. Sanık savunmasında üzerine atılı suçlamaları kabul etmemiş, fotoğrafını ele geçiren bir kişinin katılan ...'ye ait nüfus cüzdanı ve sürücü belgesinin üzerine yapıştırarak dolandırıcılık eylemlerinde kullandığını belirtmiştir.

3. Mağdur ... ifadesinde GPRS cihazı vasıtasıyla yeri tespit edilen aracın kolluk kuvvetlerince tarafına iade edildiğini ve şikayetçi olmadığını belirtmiştir.

2. Sanık savunmasında üzerine atılı suçlamaları kabul etmemiş, fotoğrafını ele geçiren bir kişinin katılan ...'ye ait nüfus cüzdanı ve sürücü belgesinin üzerine yapıştırarak dolandırıcılık eylemlerinde kullandığını belirtmiştir.

3. Mağdur ... ifadesinde GPRS cihazı vasıtasıyla yeri tespit edilen aracın kolluk kuvvetlerince tarafına iade edildiğini ve şikayetçi olmadığını belirtmiştir.

4. 03.03.2014 tarihli tespit ve teşhis tutanağında; suça konu nüfus cüzdanı ile sürücü belgesi fotokopisi üzerinde bulunan fotoğrafın, polnet sistemi asayiş polis ajandasında yayınlandığı ve fotoğraftaki kişinin sanık ... olduğunun tespit edildiği, Füzyon Rent-a Car isimli iş yerinde çalışan ve sanığa suça konu aracı kiralayan ...'in de sanığı teşhis ettiği belirtilmiştir.

5. Tanık ... mahkemedeki ifadesinde aracı kiralayan kişinin sanığa benzediğini ancak kesin bir şekilde teşhiste bulunamayacağını belirtmiştir.

6. Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi Ses ve Görüntü İnceleme Şubesi 19.12.2014 tarihli raporunda; sanık ile katılan ... adına düzenlenen sürücü belgesi ve nüfus cüzdanında bulunan fotoğraflardaki kişinin kafa ve yüz morfolojisi ile göz yapısı yönlerinden benzediğini belirtmiştir.

7. Mahkemece sanığın katılan ... adına düzenlenen sahte nüfus cüzdanı ve sürücü belgesini kullanarak araç kiralayıp, kira süresi sonunda iade etmemek suretiyle kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, katılan ... adına düzenlenen araç kiralama sözleşmesini imzalamak suretiyle de özel belgede sahtecilik suçunu işlediği kabul edilmiş ve temyize konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Araç Olarak Kullanılması Suretiyle Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanık savunması, katılan ve mağdur ifadeleri, tanık anlatımı, Adli Tıp Kurumu raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın mahkûmiyetine karar veren mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Sanık Hakkında Özel Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

B. Sanık Hakkında Özel Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.04.2014 tarihli ve 2013/11-397 Esas, 2014/202 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un “Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde düzenlenen ve belgenin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi ile kamu güveninin sarsıldığı kabul edilerek suç sayılıp yaptırıma bağlanan “belgede sahtecilik” suçlarında korunan hukuki yararın kamu güveni olduğu, suçun işlenmesi ile kamu güveninin sarsılması dışında, bir veya birden fazla kişi de haksızlığa uğrayıp, suçtan zarar görmesi halinde dahi, suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamının, diğer bir ifadeyle kamunun olduğuna dair kabulünün etkilenmeyeceği, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağının kabulü gerekeceği ve 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca, "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla ya da aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi" durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının mümkün olduğu da gözetilerek, açıklanan ilkeler doğrultusunda; yapılan UYAP sorgusunda, sanığın benzer nitelikteki eylemleri nedeniyle İzmir 14 Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2017 tarihli ve 2017/72 Esas, 2017/336 Karar sayılı ve Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.10.2015 tarihli ve 2015/141 Esas, 2015/384 Karar sayılı kararı ile resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine hükmedildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eylemlerinin aynı suç işleme kararına bağlı olarak zincirleme biçimde resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturup oluşturmadığının değerlendirilebilmesi için yukarıda belirtilen dosyaların ve varsa tespit edilebilen benzer nitelikteki dosyalarının araştırılarak mümkünse mevcut dava ile birleştirilmesi, birleştirme mümkün değilse bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığının tartışılması, kesinleşmiş hükümlerin zincirleme suç kapsamında kaldığının anlaşılması halinde tayin olunacak cezadan kesinleşmiş önceki cezanın mahsup edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme sonucu hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Araç Olarak Kullanılması Suretiyle Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2015 tarihli ve 2014/393 Esas, 2015/64 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Özel Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2015 tarihli ve 2014/393 Esas, 2015/64 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Özel Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2015 tarihli ve 2014/393 Esas, 2015/64 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11983, Karar No: 2019/4329, Tarih: 26.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/11983 E.  ,  2019/4329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde yürürlükte olan ve 31.03.2007 tarih ve 26479 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5607 sayılı Kanunun 25. maddesi ile yürürlükten kaldırılan 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na göre el konulan akaryakıtın, 5607 sayılı Kanun'un geçici 6. maddesinin 3. bendindeki “Bu maddenin yayımı tarihinden önce kaçak akaryakıt ile birinci ve ikinci fıkralar kapsamı dışındaki kaçak şüphesiyle el konulan eşya hakkında, bu maddenin yayımı tarihinden itibaren üç ay içinde gerekli tespitler yaptırılarak soruşturma aşamasında hâkim, kovuşturma aşamasında mahkeme tarafından tasfiye kararı verilir. Bu süreler içinde karar verilmemesi halinde eşya derhal tasfiye edilir.” hükmü ve aynı Kanunun geçici 3. maddesindeki “Eşyanın miktar bakımından fazla olması veya saklanması özel tesis ve tertibatı gerektirmesi hallerinde eşya özelliklerine göre doğrudan ilgili idarelere, bunun mümkün olmaması halinde İçişleri Bakanlığı, Gümrük Müsteşarlığı ile Maliye Bakanlığı Tasfiye İşleri Döner Sermaye İşletmeleri Genel Müdürlüğünce belirlenecek usul ve esaslara göre mahallin en büyük mülki amirinin uygun göreceği bir yere konulur." hükümleri karşısında, somut olayda; 26.02.2003 tarihinde el konularak sanığa yediemin olarak teslim edilen akaryakıtın kanunun amir hükümlerine rağmen ilgili kanunda belirtilen kurumlar yerine sanığa teslim edilmesi ve sanıktan, öngörülen üç aylık süre geçtikten sonra, 11.02.2013 tarihinde tesliminin istenmesi nedeniyle zamanında da tasfiye edilmemiş olduğu anlaşılmakla; sanığa suça konu eşyayı bedelsiz olarak bu kadar uzun süre saklama yükümlülüğü yüklenemeyeceğinden unsurları oluşmayan atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22097, Karar No: 2016/923, Tarih: 28.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/22097 E.  ,  2016/923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 17.09.2015

Dava, hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleri uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dosyada davacı, davalı işyerinde 05.05.2014 - 13.06.2014 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece dosyada bulunan deliller doğrultusunda hizmet tespiti yönünden istem gibi karar vermiştir. Davacının davalı işyerinde çalıştığına ilişkin kabulü isabetli ise de, 14.05.2014 - 19.05.2014 tarihlerini de içerir şekilde kabul kararı verilmesi isabetsizdir. Şöyle ki davacının hizmet cetveline göre talep konusu dönem içerisinde yer alan 14.05.2014 -19.05.2014 tarihleri arasında dava dışı işyerinden bildirim bulunduğu ve mahkemece , bu sürenin dışlanarak davacının 05.05.2014 - 13.06.2014 tarihleri arasında hizmet akdiyle çalıştığına karar verilmesi gerekirken mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, istemin hizmet tespiti yönünden aynen hüküm altına alınması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 1 nolu bendinin sonuna ‘'05.05.2014 - 13.06.2014 tarihleri arasında dava dışı işyerinden yapılan 14.05.2014 -19.05.2014 tarihli bildirimlerin dışlanmasına’ sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.