muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7381, Karar No: 2023/5757, Tarih: 19.12.2023

5.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 26/06/2019 tarihli bilirkişi raporunda: "... Plakalı araç sürücüsü ...'ın 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanun'un 57 mad. (a), (b) bendlerindeki hükümlerine aykırı davrandığından kazanın meydana gelmesinde; 4/8 oranında Asli Kusurlu olduğu, ...Plakalı araç şoförü ...'nın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanun'un 52. Mad. (a), (b) ve ayrıca Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 98. Mad. (B) bendinin (a) ve (b) fıkrasındaki hükümlerine aykırı davrandığında kazanın meydana gelmesinde; 3/8 oranında ikinci derecede kusurlu olduğu, Karayolları Genel Müdürlüğünün; görevleri arasındaki 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanun'u 7. mad. (a), (b), (e), (f) bendi hükümlerinin bir kısmını yerine getirmediğinden dolayı olayda 1/8 oranında alt düzeyde kusurlu" olduğu kanaatine varıldığı bildirilmiştir.

6.Gazi Üniversitesi İnşaat Mühendisliği Ulaştırma Ana Bilim Dalı 09/04/2018 tarihli Teknik Görüş Raporunda; "... plakalı araç sürücüsü ...'ın Karayolları Trafik Kanunu'nun 57/1a maddesini ihlal ettiği ve tali yoldan çıkarken ana yoldan gelen araçların konum ve hızlarına dikkat etmeden geçiş yapmak istemesi sonucu kazanın meydana gelmesinde 4/8 oranında kusurlu olabileceği; ... plakalı araç sürücüsü ...'nın ise 52/1a maddesini ihlal ettiği anlaşıldığından kavşaklara yaklaşırken tali yol üzerinden gelen aracın konumu ve hızını dikkate almadan yavaşlaması gerekirken bunu yapmayarak hız limitlerinin oldukça üzerinde bir hız ile seyrettiğinden kazanın meydana gelmesinde 3/8 oranında kusurlu olabileceği, karayolunun yapımı, onarımı ve işletmesinden sorumlu olan kurumun ise yolun emniyetle trafiğe hizmet verebilmesi için yol kenarlarında görüşü engelleyen reklam ve levhalarının teşkil edilmesine izin vermesinden ve bunların kaldırılmamasından dolayı 1/8 oranında kusurlu olabileceği" görüş ve kanaatine varıldığı bildirilmiştir.

7.06.01.2020 tarihli bilirkişi raporunda müteveffa sürücü ...'ın %60(Yüzde Altmış) oranında kusurlu olduğu, sanık sürücü ...'nın %40(Yüzde Kırk) oranında kusurlu olduğu, yolun yapım ve bakımından sorumlu kuruluşu olan Karayolları Genel Müdürlüğünün kusurunun bulunmadığı belirtilmiştir.

8. ATK raporunda;

''A)Sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı çekici ve bağlı bulunan ...yarı römoru ile meskun mahalde bulunan olay mahalli dört yönlü kavşağa geldiğini dikkate alarak seyrini kontrollü ve müteyakkız sürdürmediği bu haliyle sağındaki kavşak kolundan kavşağa giriş yapan otomobile karşı zamanında etkin tedbir almadan bu aracın sol yan kısımlarından çarpması ile meydana gelen olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareketiyle tali kusurludur.

8. ATK raporunda;

''A)Sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı çekici ve bağlı bulunan ...yarı römoru ile meskun mahalde bulunan olay mahalli dört yönlü kavşağa geldiğini dikkate alarak seyrini kontrollü ve müteyakkız sürdürmediği bu haliyle sağındaki kavşak kolundan kavşağa giriş yapan otomobile karşı zamanında etkin tedbir almadan bu aracın sol yan kısımlarından çarpması ile meydana gelen olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareketiyle tali kusurludur.

B)Müteveffa sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı otomobilgündüz vakti, meskun mahalde bulunan olay mahalli dört yönlü kavşağa geldiği esnada, yola gereken dikkatini vermediği,seyrini kontrollü ve müteyakkız olarak sürdürmediği, kendisine hitaben bulunan "DUR" işaret levhasını dikkate alarak durup,yeterli kontrolü yapıp ilk geçiş hakkını kendi seyir istikametine göre sol tarafında bulunan araç sürücüsüne vermesi gerekirken kontrolsüz şekilde kavşağa girdiği,ilk geçiş hakkını soldan gelen araç sürücüsüne vermediği anlaşılmakla dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile olayda asli kusurludur.

C)Olay yerindeki yolun bakım ve onarımından sorumlu kurum,kuruluş ve yetkili kişilerin meydana gelen kazada atfı kabil kusuru bulunmamaktadır.'' Kanaati bildirilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

''Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde, TCK'nın 61/1 ve 22/4. maddelerinde yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, tali kusurlu olarak iki kişinin ölümüne ve iki kişinin yaralanmasına neden olan sanık ... hakkında, hak ve nesafete uygun olarak alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hukuka aykırı olduğu belirlenen ilk derece Mahkemesi hükmünün CMK'nın 280/2. maddesi uyarınca kaldırılmasına ve sanığın, taksirle birden fazla kişinin ölümüne ve yaralanmasına neden olma suçundan TCK'nın 85/2. maddesi uyarınca aynı yasanın 22/4 ve 61. maddelerindeki ölçütler değerlendirilerek alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle cezalandırılmasına, cezanın geleceği üzerindeki etkilerine göre takdiri indirim hükmünün uygulanmasına, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine ve sürücü belgesinin geri alınmasına yer olmadığına karar verilmesi suretiyle aşağıdaki şekilde yeniden hüküm kurulmuştur. ''

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Olay günü saat 17.45 sıralarında sanık sevk ve idaresindeki çekici ve bağlı bulunan yarı römoru ile meskun mahalde, 7 metre genişliğinde,bölünmüş,yatay güzergahı düz, düşey güzergahı eğimli, zemini asfalt, kuru yolda seyir halindeyken kaza mahalli kavşağa geldiği esnada gidiş istikametine göre sağından kendisine hitaben "DUR" levhası bulunan tali yoldan kavşağa giriş yapan ...'ın sevk ve idaresindeki otomobile çarptığı, kaza nedeniyle ... ve aracında yolcu olarak bulunan ...'ın öldüğü, ... ve ...'nın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandıkları olayda; Bölge Adliye mahkemesince sanığın kazanın meydana gelmesinde tali kusurlu olduğu kabul ve tespit edilerek , 2 kişinin öldüğü, 2 kişinin yaralandığı netice itibariyle alt sınırdan uzaklaşılarak yapılan uygulamada isabetsizlik görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, kaza tespit tutanağı, bilirkişi raporu ve ATK raporunun dosyadaki bilgi belgelerle uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin, 01.12.2021 tarihli ve 2021/384 Esas, 2021/2296 Karar sayılı kararında sanık müdafiince ve katılanlar vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10173, Karar No: 2016/859, Tarih: 25.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/10173 E.  ,  2016/859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :........Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıya kasko sigortası ile sigortalı aracın 23/07/2009 tarihinde trafik kazası yaptığını, 6000 TL zarar oluştuğunu, 2.000 TL yıpranma kayıp bedeli olduğunu, davalının zararı ödemediğini, primlerin ödenmediğinden bahisle poliçenin iptal edildiğini bildirdiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 8.000,00 TL tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının poliçesinin iptal/fesih edilmiş olup geçerli bir sigorta teminatı bulunmadığını, hasar talebinin sigorta teminatı dışında olduğunu, davacı tarafından usulüne uygun bir başvuru yapılmadığı gibi gerekli belgelerin de sunulmadığını, hasar miktarının fahiş olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile 2.904,00 TL alacağın 13/10/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Davacıya ait araç kasko sigorta sözleşmesi ile güvence altına alınmıştır. Davacı tarafından kaza nedeniyle araçta oluşan hasar bedeli ile değer kaybı talep edilmiştir. Kasko sigorta sözleşmesi bir mal sigortası türü olup, rizikonun gerçekleşmesi halinde sigortalı malda meydana gelen gerçek zararın ödenmesini kapsar. Bu nedenle araçta meydana gelen hasar dışında, hasar nedeniyle araçta oluşan değer kaybı sigorta poliçesinde açıkça güvence altına alınmadıkça kasko sigorta teminatı dışındadır. Mahkemece anılan husus gözardı edilerek değer kaybına hükmedilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1)numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,(2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 25/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/850, Karar No: 2020/1309, Tarih: 15.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/850 E.  ,  2020/1309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Olası kastla öldürme, olası kastla yaralama

HÜKÜM : a) Olası kastla öldürme suçundan: Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 gün ve 2018/110 esas-2018/205 karar sayılı, sanığın "olası kastla öldürme" suçundan TCK'nin 81, 21/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 21 yıl hapis cezasına ilişkin hükmün, sanık müdafii ile katılanlar vekillerinin yasal süresi içinde istinafı üzerine, CMK'nin 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddi.

b) Mağdur ...'ı olası kastla yaralama suçundan: Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 gün ve 2018/110 esas-2018/205 karar sayılı, sanığın "olası kastla öldürme" suçundan TCK'nin 86/2, 21/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin hükmün, sanık müdafii ile katılanlar vekillerinin yasal süresi içinde istinafı üzerine, CMK'nin 280/1-a, 303/1-f maddeleri uyarınca sonuç cezanın 3 ay hapis olarak düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında mağdur katılan ...'a yönelik olası kastla yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde, istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin REDDİNE,

Sanık hakkında maktule karşı olası kastla öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii, katılan vekili ve katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 20/02/2019 gün 2019/294 esas, 2019/565 sayılı kararında bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğüne, suç vasfının bilinçli taksir olduğuna, olası kast indiriminin yetersiz olduğuna, katılan ve katılan Kurum vekilinin suç vasfına, olası kast sebebiyle yapılan indirimin yetersiz olduğuna vesaireye yönelen sebeplerle yaptığı temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılan incelemede, temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Mahkemenin kabul ve takdirine göre, sanık müdafiinin, katılan ... ve kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

Mahkemenin kabul ve takdirine göre, sanık müdafiinin, katılan ... ve kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

Oluş ve dosya kapsamına göre; sanığın gece geç saatlere kadar alkol aldığı, akabinde evinde bulunan ruhsatsız av tüfeğini yanına alarak kanal sırtı denilen yere giderek alkol almaya devam ettiği, daha sonra hem kanal sırtı denilen yerden hem de babasının kullanımında olan tarladan çadırların bulunduğu tarafa doğru 8 kez ateş ettiği, her iki yerde de sanığın olayda kullandığı tüfekten atıldığı tespit edilen av fişeği kovanlarının ele geçirildiği, bu atışlar sonucunda çadırlara saçma tanelerinin isabet ettiği, saçmalardan bazılarının mağdure ...’ın parmaklarına isabet ettiği, mağdurenin acı içinde ağlaması üzerine teyzesi maktulenin yatağından kalkarak ışığı açtığı, sanığın bu arada ateş etme eylemine devam ettiği, bu atışlar sonucunda mağdurenin yanına giden maktulün sağ arka sırt kısıma saçma isabet ederek yaralandığı, yere düştüğü akabinde vefat ettiği anlaşılan olayda;

Sanığın aşırı alkolün etkisi altındayken tüfekle atış yapmaya çıkması, sanığın öncesinde orada çadırların olduğunu bildiği, sanığın atış yaptığı yerlerden çadırların ışıkları yandığında görülmesi mümkün olduğu buna rağmen ışık yandıktan sonra da sanığın atışlarına devam etmesi, maktulün bulunduğu çadıra isabet eden saçma tanesi isabet sayısı ve isabet izleri ile sanığın ateş ettiği yerlerden çadıra olan mesafe dikkate alındığında sanığın tüfeği çadırları hedef alarak yatay şekilde ateşlediği, yaptığı atışların maktule ve çadırda bulunan diğer kişilere isabet edeceğinin öngörülebilir olmanın ötesinde, gerçekleşmesi muhakkak bir netice olduğu, bu nedenle sanığın maktulü kasten öldürme suçundan cezalandırılması yerine, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek, “olası kastla öldürme” suçundan hüküm kurularak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan ve Kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 304/2-a maddesi uyarınca dosyanın Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2020 gününde Üye ... ve Üye ... sanık hakkında olası kastla öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü doğru olmakla birlikte, 20-25 yıl arasında ceza miktarı öngören 5237 sayılı TCK'nin 21/2. maddesinin uygulanması sırasında üst sınırdan ceza tayin edilmesi gerektiği yönündeki karşı oyları ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Olay günü sanığın aşırı alkollü bir şekilde olay yerine gelip, tüfekle gelişigüzel ateş etmesi sonucunda bir kişinin öldüğü bir kişininde hafif şekilde yaralandığı olayda, sanığın ateş ettiği konumdan çadırların ışığı açık olmadan olay yerinin görünmeyeceğine dair tutanak, sanığın çadırları görmediğine dair savunması, sanığın atılı suçu kasten işlediğine dair bir iddianın yanında bu konuda bir şüphenin olmaması, önce mağdur ...'ın yaralanması ve ağlaması nedeniyle maktulün kalkıp ışığı yaktığı sırada olayın meydana gelmesi hususları gözetildiğinde, sanığın öngördüğü neticeyi istememesine karşın, tüfeği insanlar için tehlikeli olabilecek bir şekilde yere paralel tutarak ateş etmesi nedeniyle sonucu kabullendiği, bu durumda olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğini düşündüğümüzden, Dairemizin sayın çoğunluğunun eylemin kasten öldürme suçunu oluşturduğuna dair düşüncelerine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/24261, Karar No: 2013/18960, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24261 E.  ,  2013/18960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08/04/2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2175, Karar No: 2021/2303, Tarih: 10.03.2021

**16. Hukuk Dairesi         2017/2175 E.  ,  2021/2303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava, Hazine tarafından, kadastro tespiti 1954 yılında yapılan dava konusu taşınmazın 17.08.1977 tarihinde yapılıp onaylanan kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığı, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasıyla tapu iptali ve tescil istemiyle açılmış olup, tespitten sonraki hukuki nedene dayalı olarak dava açıldığı anlaşılmakla; verilen kararı inceleme görevi Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 23.01.2020 tarih ve 1 sayılı iş bölümü kararı ile kabul edilen Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca 8. Hukuk Dairesi'nin görev alanına ait olduğu halde bu husus maddi hata sonucu göz ardı edilerek dosyanın Dairemize gönderilmiş olduğu anlaşılmış olmakla, dosyanın temyiz incelemesi yapmakla görevli Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 10.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.