muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2724, Karar No: 2018/4405, Tarih: 11.04.2018

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan ticareti terk suçundan gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında ticareti terk suçundan şikayetçileri farklı olan Serik İcra Ceza Mahkemesinin 2015/391 E.- 2016/45 K. sayılı ve Antalya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/234 E. 2015/677 K sayılı mahkumiyet hükümlerinin ve şikayetçisi aynı olan Antalya 1. İcra Mahkemesinin 2015/126 E.-2015/394 K. sayılı mahkumiyet hükmünün aynı gün temyiz incelemesi sonucunda dairemizin 2016/16127 E., 2016/12340 E. ve 2016/9470 E. sayılı kararları ile bozulmalarına karar verildiğinin UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; İ.İ.K.'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan bozulmalarına karar verilen Serik İcra Ceza Mahkemesinin 2015/391 E.- 2016/45 K. sayılı, Antalya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/234 E. 2015/677 K, sayılı ve Antalya 1. İcra Mahkemesinin 2015/126 E.-2015/394 K. sayılı dosyalarının getirtilerek incelenmesi suretiyle anılan davalar ile temyiz incelemesine konu iş bu davanın aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerinin terkedilmesinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek, aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerinden kaynaklanması halinde tek suçun oluşacağı gözetilerek mükerrer mahkumiyete neden olunmaması için olanaklı ise her dört davanın birleştirilmesi, olanaklı değil ise anılan dava dosyalarının onaylı bir sureti denetime olanak sağlayacak şekilde bu dosya içerisine konularak; delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/75, Karar No: 2025/755, Tarih: 22.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/75 E.  ,  2025/755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/108 E., 2024/520 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33 Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 hükmü uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Diğer taraftan katılma yoluyla temyiz hakkı, asıl temyiz talebine sıkı sıkıya bağlı bir hak olup temyiz talebinde bulunan tarafın kendisi yönünden temyizi kabil bir karara karşı kanuni süresi içerisinde temyiz yoluna başvurmuş olması koşulu ile sınırlandırılmıştır.

Dosya içeriğine göre Dairenin bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince, 6100 sayılı Kanun’un 373/4 hükmü uyarınca bozmaya uyularak verilen kararda reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar, davacının iş sözleşmesinin sonlandığı ve yapılan tespitin ileriye yönelik etkisinin de olmayacağı gözetildiğinde, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Davacı tarafın temyiz dilekçesi Dairemizce esasa girilmeden reddedildiğinden; 6100 sayılı Kanun'un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun'un 348/2 hükmü gereğince davalı tarafın katılma yolu ile temyiz isteminin de reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

2. Davalı vekilinin katılma yoluyla temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2002, Karar No: 2015/9010, Tarih: 24.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2002 E.  ,  2015/9010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

01.04.2015 tarihinde kabul edilip, 11.04.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasa'nın 2. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi başlığı ile birlikte değiştirilmiştir. Bu düzenlemeye göre, dosya kendisine gönderilen ilgili hukuk dairesi 1 ay için yapacağı ön inceleme sonucunda işbölümü bakımından kendisini görevli görmez ise, gerekçeleri ile birlikte dosyayı Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderecektir.

Bu durumda dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın kıyı kenar çizgizi içerisinde kalan taşınmaz bedelinin TMK 1007 maddesine göre tahsili istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Kanununun 14.maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 20 Hukuk Dairesi'ne aittir.

Yukarıdaki yasal düzenleme de dikkate alındığında, dosyanın görevli Dairesi belirlenmek üzere Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 24.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2740, Karar No: 2012/4162, Tarih: 20.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2012/2740 E.  ,  2012/4162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itirazdavasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... mahallesi 2419 ada 9 ve 27 parsel sayılı sırasıyla 1040,98 m² ve 2312,89 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Yargılama sırasında davalı Haziran 1935 tarih 16 numaralı tapu kaydına dayanmıştır. Mahkemece, davalının dayandığı tapu kaydının çekişmeli taşınmazı da içine alan çok geniş bir alanı kapsadığı, geometrik bir şekil oluşturmadığından davalı taşınmaza ait olduğunun kabul edilemeyeceği, taşınmazın içinde bulunduğu 2419 adanın dört tarafının eylemli orman ile çevrili olduğundan bir bütün olarak orman içi açıklık niteliğinde bulunduğu ve orman içi açıklıkların zilyetlik yolu ile kazanılamayacağı, orman kadastrosunun kesinleşme tarihi ile genel arazi kadastrosu tarihi arasında kazandırıcı zamanaşımı süresinin davalılar yararına oluşmadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. ...

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 20 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 26.12.1989 tarihinde yapılan ve 08.06.1990 – 08.12.1990 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması bulunmaktadır. Daha sonra 13 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 4999 sayılı Yasaya göre yüzölçümü ve fenni hataların düzeltilmesi çalışması 29.01.2010 tarihinde yapılmış ve 02.02.2010 – 02.03.2010 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşmiştir.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; davacı ... tarafından devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasıyla açılan dava da, davalı gerçek kişiler Haziran 1935 tarih 16 sıra nolu tapu kaydına dayanmış olup, tapu kaydının kapsamı tam olarak belirlenmemiş, kadastro sırasında tedavül görüp görmediği ile tedavül görmemiş ise neden tedavül görmediği araştırılmamıştır. Eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulamaz.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; davacı ... tarafından devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasıyla açılan dava da, davalı gerçek kişiler Haziran 1935 tarih 16 sıra nolu tapu kaydına dayanmış olup, tapu kaydının kapsamı tam olarak belirlenmemiş, kadastro sırasında tedavül görüp görmediği ile tedavül görmemiş ise neden tedavül görmediği araştırılmamıştır. Eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulamaz.

O halde, davalıların dayandığı tapu kaydının ilk oluşumundan itibaren tüm gittileri ve varsa krokileri, dayanak tapu kaydının revizyon gördüğü tüm parsel tutanakları, revizyon görmemiş ise neden revizyon görmediği, tapu malikleri ile davalı arasındaki akdi veya ırsi ilişkiyi gösteren belgeler, komşu parsel tutanak ve dayanakları, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi, bir ziraat mühendisi ve bir harita mühendisi veya olmadığı takdirde bir tapu fen elemanından oluşacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte,

çekişmeli taşınmaza ve çevre araziye de uygulanmak suretiyle, taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı; öncesi orman olan bir yer üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; keşifte, hakim gözetiminde, taşınmazın dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; orman kadastrosu kesinleştiğine göre, fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulanacak kesinleşmiş tahdit haritası ile irtibatlı, taşınmazın konumunu gösteren orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli; taşınmazların bulunduğu 2419 ve 2420 nolu adaların bir bütün halinde yüzölçümleri dikkate alındığında 6831 sayılı Yasanın 17/2 maddesinde belirtilen orman içi açıklık konumunda bulunmadıkları nazara alınmalı; dayanak tapu kaydı aynı gün temyiz incelemesi yapılan ve ayrı adalarda bulunan parsellere yönelik açılan davalarda da (Mahkemenin 2010/519, 2010/513, 2010/632, 2010/531, 2010/643, 2010/491, 2010/629, 2010/600 esas sayılı dosyalar) bulunduğu nazara alınarak birlikte yapılacak keşifte tapu kaydının sabit sınır oluşturan şimalen ve garben belirtilen sınırlarından başlayarak yöntemince zemine uygulanıp, 3402 sayılı Yasanın 20/C ve 32/3 maddeleri gereğince yüzölçümüne değer verilerek kapsamı belirlenmelidir.

Yukarıda açıklanan yöntemle yapılacak araştırma sonucu, taşınmazların orman sayılan yerlerden olmadığı belirlendiği takdirde, bu kez, zilyetlik yolu ile kazanma koşullarının araştırılması gerekir. Bu cümleden olarak; yapılacak keşifte tarım uzman bilirkişi olarak ziraat mühendisine inceleme yaptırılıp, zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı belirlenip, bu yolda rapor alınmalı; komşu parsellerin tutanak ve dayanakları getirtilip uygulanmalı; bu taşınmazı sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; varsa, zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar gerçek kişiler yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 sayılı Yasanın 14. maddesi uyarınca, davalı yanında, muris yönünden de tapu sicil ve kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden araştırma yapılıp, aynı yasanın 03.07.2005 gün 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Yasası ile değiştirilen 14/2. maddesi gereğince sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, yasanın getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 20/03/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/401, Karar No: 2016/160, Tarih: 29.03.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/401 E.  ,  2016/160 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 5. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 30.01.2013

Sayısı : 2010-93

Mühür bozma suçundan sanık ...'in 5237 sayılı TCK'nun 203, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca iki yıl altı ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 17.02.2009 gün ve 814-199 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 25.04.2012 gün ve 9819-4396 sayı ile;

“Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/468 Esas sayılı dosyasında aynı yere ilişkin aynı suçtan dolayı açılan kamu davasında 15.05.2006 tarihli iddianame ile hukuki kesinti meydana geldiği dikkate alındığında, sanığın işyerinin ruhsatı iptal edilerek mühürlenmesine rağmen, 29.06.2006 ile 03.11.2006 tarihleri arasında 12 ayrı tarihte mühürleri bozup faaliyetine devam ederek mühür bozma suçunu işlediği mühürleme ve mühür bozma tutanakları ile dosya kapsamından anlaşılmakla, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki 'suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur' şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması zorunluluğuna uyulmayarak, olayın oluş biçimine ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçelerle, sanığın eylemlerine karşılık hak ve orantılılık kuralları gözetilmeden temel cezaların asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmadan sonra dosyanın devredildiği Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesince 30.01.2013 gün ve 2010-93 sayı ile;

Bozmadan sonra dosyanın devredildiği Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesince 30.01.2013 gün ve 2010-93 sayı ile;

“...TCK'nun 203 maddesinde cezanın üst haddi 3 yıl olup, mahkememizce temel ceza 2 yıl esas alınmıştır. Bu ceza üzerinden TCK'nun 43. maddesi uygulanmıştır. Mühür bozma suçu kamu güvenine karşı işlenen suçlardan olup, sanık 9 kez kamu güvenini ihlal etmiştir. Mevcut kanuna göre, en şedit şekilde cezalandırılmasında bir aşırılık yoktur. Sanığın kastının yoğun olduğu açıktır, kast yoğunluğu TCK'nun 61/1-f maddesinde yer almış, gerekçeli kararımızda da belirtilmiştir. Yasal gerekçeye dayanmakla beraber matematiksel olmayan, aslı itibariyle sübjektif olan ilk derece mahkemesinin takdirine bu derece müdahale edilmesi haklı değildir. Bu yöntem genel kabul görecekse, Yargıtay Ceza Dairesinin somut cezayı saptayarak temyiz aşamasında yargılamayı bitirmesi gerekir. Aksi durum, Yargıtay Ceza Dairesinin kendi takdirini, mahkemenin  kabulüne  zorlama  sonucunu doğurur ki, böylesi bir durum hukuki de olmayacaktır.” gerekçesi ile ilk hükümde direnilmesine karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “bozma” istekli 11.06.2014 gün ve 108074 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde altı aydan üç yıla kadar hapis veya adli para cezası gerektiren mühür bozma suçundan, sanık hakkında temel hürriyeti bağlayıcı cezanın iki yıl olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık ...'in, olay tarihinde Ankara İli Yenimahalle İlçesi Ergazi mahallesinde faaliyet gösteren Galkon Galvanizli Konstrüksiyon Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketinin yönetim kurulu üyesi olduğu, söz konusu işletmenin, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığından işletme açılış ve çalışma ruhsatı alarak 25.07.1986 tarihinde faaliyetlerine başladığı, aradan geçen 20 yıllık süre içerisinde, fabrikanın bulunduğu Batıkent Ergazi mahallesindeki yoğun şehirleşme sonucu, fabrika çevresinin konut alanları ile çevrelendiği, fabrika etrafında ikamet edenlerin şikayetleri üzerine ... ekiplerince 04.08.2005 tarihinde fabrikada denetim yapıldığı,

Yapılan kontrolde;

1-İşyerine ait 2005 yılı emisyon izin belgesinin ibraz edilemediği;

2- Fabrikanın işçi sağlığı ve iş güvenliği yönünden uygun olmadığı;

3- Fabrika dışında bulunan makinelerin kaldırılmadığı;

4- Hurda malzemenin gelişigüzel atıldığı;

5- İşçilere ait sosyal tesislerin uygun olmadığı;

6- İş yerine ait deşarj belgesinin ibraz edilemediği;

7- Fabrikanın dış kısmının görsel kirliliğe neden olduğu,

8- Havalandırmanın yetersiz olduğu;

Yapılan kontrolde;

1-İşyerine ait 2005 yılı emisyon izin belgesinin ibraz edilemediği;

2- Fabrikanın işçi sağlığı ve iş güvenliği yönünden uygun olmadığı;

3- Fabrika dışında bulunan makinelerin kaldırılmadığı;

4- Hurda malzemenin gelişigüzel atıldığı;

5- İşçilere ait sosyal tesislerin uygun olmadığı;

6- İş yerine ait deşarj belgesinin ibraz edilemediği;

7- Fabrikanın dış kısmının görsel kirliliğe neden olduğu,

8- Havalandırmanın yetersiz olduğu;

9- Fabrikada sorumlu müdür bulunmadığı, şeklindeki eksikliklerin tespit edildiği ve beş gün içerisinde bu eksikliklerin tamamlanmaması durumunda yasal işlem yapılacağının şirket yönetimine ihtar edildiği, şirket yetkililerince, bir kısım eksikliklerin giderildiği, bir kısım eksiklikler yönünden ise çalışmalara başlanıldığına ilişkin idareye yazılı cevap yazısı sunulduğu, 25.08.2005 tarihinde alınan ... Encümen kararı ile, işletmede tespit edilen her bir eksiklik için 124,00 TL idari para cezası uygulandığı ve eksiklikler giderilinceye kadar işletmenin faaliyetten men edildiği, fabrikanın 27.09.2005 tarihinde ilk kez mühürlendiği, şirket yönetiminin yazılı taahütnamesi üzerine idare tarafından geçici süre ile mühürlerin kaldırıldığı ancak bu sürenin dolması ile fabrikanın 01.02.2006 tarihinde yeniden mühürlendiği,

Sanığın 11.02.2006 ve 22.02.2006 tarihleri arasında mühür bozma suçunu işlediği iddiasıyla Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 15.05.2006 tarihli iddianame ile hakkında kamu dava açıldığı; davanın görüldüğü Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27.12.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında hükmolunan 15.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

Sanık hakkında, 4 ayrı iddianame ile açılan ve 28.04.2006 tarihi ile 03.11.2006 tarihleri arasında işlendiği iddia edilen 13 ayrı mühür bozma suçuna ilişkin yargılamanın, birleştirme kararları sonrası Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesinde görüldüğü, yapılan yargılama sonunda sanığın zincirleme şekilde mühür bozma suçundan 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesi uyarınca takdiren ve teşdiden 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda aynı suçun birden fazla kez işlendiği gerekçesiyle aynı yasanın 43. maddesi uyarınca ceza yarı oranında artırılarak 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, yasanın 62 maddesi uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç olarak sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verildiği;

Hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince “olayın oluş biçimine ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçelerle, sanığın eylemlerine karşılık hak ve orantılılık kuralları gözetilmeden temel cezaların asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi ” isabetsizliğinden bozulmasına karar verildiği;