muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8021, Karar No: 2022/4466, Tarih: 07.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/8021 E.  ,  2022/4466 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :TCK’nın 85/2, 53/1-3, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 23/09/2019 tarihli, 2019/1702 Esas, 2019/2816 Karar sayılı ''istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Sanık müdafinin, UYAP üzerinden gönderdiği 26/02/2019 tarihli elektronik imzalı mazeret dilekçesi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden, savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle CMK’nın 289. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 23.09.2019 tarihli, 2019/1702 Esas, 2019/2816 Karar sayılı ''istinaf başvurusunun esastan reddine" dair hükmünün, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. madde ve fıkrası uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA; bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/2. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE; 07.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7567, Karar No: 2014/13965, Tarih: 14.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/7567 E.  ,  2014/13965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Olay nedeni meydana gelen zararının sanık tarafından kısmi olarak giderildiği ve mağdura kısmi iadeye ilişkin rızası sorulmadığının anlaşılması karşısında, mağdurun şikayetten vazgeçmesi gözetilerek sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair verilen kararda, sanığın 05/08/2011 tarihli savunmasının aksine hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediği gerekçesi ile uygulama yapılmaması usul ve yasaya aykırı olduğu anlaşılmakta ise de, sanığın mağdurun meydana gelen zararını tamamen gidermediği anlaşılmakla sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması karar verilmesi mümkün olmadığından yapılan yanlışlık sonuca etkili görülmemiş ve tebliğnamede bu yönde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 14/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10812, Karar No: 2022/976, Tarih: 07.02.2022

**2. Hukuk Dairesi         2021/10812 E.  ,  2022/976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflarca karşılıklı evlilik birliğinin sarsılması nedenine dayalı olarak boşanma davası ikame edilmiş; ilk derece mahkemesince kadının, erkeğin ilk evliliğinden olan çocuklarını benimsemediği, onları ortak çocukları ile kıyasladığı, çocukları erkeğe karşı dolduruşa getirdiği; erkeğin ise aşağılayıcı sözler söylediği, kadının kişisel ihtiyaçlarını karşılaması için gerekli parayı vermediği, sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda, erkeğin ağır kusurlu olduğu kabul edilerek, erkeğin davasının kabulü ile boşanmaya ve ferilere karar verilmiştir. İlk derece mahkemesinin bu kararı; davalı kadın tarafından istinaf edilmiş, bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bu karar davalı kadın tarafından yukarıda gösterilen sebeplerle temyiz edilmiştir.

Dosyaya yansıyan olaylar bir bütün olarak değerlendirildiğinde; evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen erkeğin tutum ve davranışlarından kaynaklanmıştır. Bölge adliye mahkemesince kadın eşe yüklenen kusurlu davranışlardan sonra evlilik birliği devam etmiş olup bu kusurların taraflarca affedildiği veya en azından hoşgörüldüğünün kabulü gerekir. Ayrıca erkek tarafından istinaf talebinde bulunulmayarak ilk derece mahkemesince erkek eşe yüklenilen kusurlar da kesinleşmiştir. Bu durumda, davacı erkek ilk derece mahkeme kararında da belirtildiği üzere eşine aşağılayıcı sözler söylemek, kadının kişisel ihtiyaçlarını karşılaması için gerekli parayı vermemek suretiyle birlik görevini ihmal etmek ve sadakat yükümlülüğünü ihlal etmek suretiyle tam kusurludur. O halde, erkeğin boşanma davasının reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 07.02.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2009/473, Karar No: 2010/1498, Tarih: 23.02.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/473 E.  ,  2010/1498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve evlenme akdi olmaksızın evlenmenin dini merasimini yaptırmak suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetine dair, Tuzla Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 28.02.2008 gün ve 2005/1221 Esas, 2008/133 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan suçların tabi olduğu Yasa maddelerinde öngörülen cezaların tür ve tutarına nazaran 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi oldukları, suç tarihi olan 14.08.2002’den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Yasanın 322. ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 23.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23715, Karar No: 2024/2852, Tarih: 06.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/23715 E.  ,  2024/2852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/22 E., 2016/275 K.

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında;

1.Şikâyetçi ... B.'ye hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 29 ve 62 nci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

2. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 ve 62 nci maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

3.Şikâteyçiler ...,....'ye karşı hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 29 ve 62 nci maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezalarının 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine ve sanığın, 3 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; şikâyetçilerden kaynaklanan haksız bir fiil söz konusu olmadığından sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezalarının 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine ve sanığın, 3 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; şikâyetçilerden kaynaklanan haksız bir fiil söz konusu olmadığından sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tarihinde yapılan yol kontrolünde sevk ve idaresindeki aracı durdurulan sanığın alkollü ve ehliyetsiz olduğunun anlaşılması üzerine cezai işlem uygulanacağı esnada alkolmetre cihazına üflemeyi reddettiği, cep telefonunun şarjının bitmesine kızarak telefonunu parçaladığı esnada elinden yaralandığı, hastaneye götürülürken ekip arabasının içinde şikâyetçi polis memuru ... B.'ye hitaben "Ben seni tanıyorum Antepli, sen bana k... yapıyorsun, ben ne yaptım size, siz gidin bombacılarla, faturacılarla uğraşın, benden ne istiyorsunuz, ben size k... yapmadım ama siz bana yapıyorsunuz. Antepli, ben buranın çocuğuyum, ikimiz de burdayız. Ben bunu sana sorarım, ilk gördüğüm yerde seni vururum" şeklinde sözler sarfettiği, hastane acil servisinde görevli şikâyetçi polis memurları Ömer B., Metin A., ... P. ve ... B.'ye hitaben "A... koduğumun çocukları, k... yapmayın" şeklinde sözler sarfettiği, böylece sanığın telefonunun kırılmasının yarattığı haksız tahrikle üzerine atılı hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarını işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

2. Sanık savunması ve şikayetçiler ile tanıklar M.D., S.G. ve H.S.'nin beyanları tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir.

3.Olay tutanakları, CD çözüm tutanağı ve sanığa ait adlî sicil kaydı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen, 18.11.2014 tarihli ve 2013/663 Esas 2014/498 Karar sayılı ilamında belirtildiği gibi;

Hakaret suçunun farklı mağdurlara karşı tek fiille gerçekleştirildiğinden söz edilebilmesi için hakaretin mutlaka ortak söz veya davranışlarla gerçekleştirilmiş olması şart değildir. Her bir mağdura veya mağdurlardan bazılarına özel olarak hitap edilerek hakaret içeren sözler söylenmiş veya davranışlarda bulunmuş olsa bile objektif bir gözlemcinin bakış açısıyla bakıldığında failin hareketlerinin tek bir iradi karara dayalı olduğu, aralarında yer ve zaman bakımından bağlantı bulunduğu, bu nedenle bir bütünlük oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, fiilin hukuken tek olduğu kabul edilmelidir. Aksine, şekli bir yorum ve bakış açısıyla bu bütünlük görmezlikten gelinerek, her bir mağdura yönelik hareketin bağımsız birer fiili oluşturduğunun kabul edilmesi ve gerçek içtima hükümlerinin uygulanması halinde, cezalandırmada adaletsizliğe yol açılacağı gibi "fiilin hukuki anlamda tekliği" prensibine de aykırı davranılmış olacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; sanığın önce hastaneye götürülürken ekip arabasının içinde şikayetçi polis memuru ... B.'ye hakaret ettikten sonra hastane acil servisinde görevli şikâyetçi polis memurlarına hakarette bulunması biçiminde gerçekleşen eylemi nedeniyle hakaret suçundan bir kez mahkûmiyetine karar verilerek cezasının 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca arttırılması gerekirken, yazılı şekilde hakaret suçundan iki ayrı mahkûmiyet hükmü kurulması,

2.Tüm dosya kapsamına göre, olay tarihinde polis memurlarıyla yaşadığı sözlü tartışmada sinirlenerek cep telefonunu düşürüp sonra eliyle parçalayarak kıran sanık lehine şikâyetçilerden kaynaklanan, haksız tahrik teşkil edebilecek herhangi bir söz veya davranışın bulunmamasına karşın, sanık hakkında şartları oluşmadığı halde hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarında haksız tahrik hükmünün uygulanması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

3.Kabule göre ise; hakaret suçunda özel hüküm olan ve daha lehe düzenleme içeren 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi yerine genel tahrik kurumuna ilişkin aynı Kanun'un 29 uncu maddesinin uygulanması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29822, Karar No: 2014/31248, Tarih: 12.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/29822 E.  ,  2014/31248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2014

NUMARASI : 2013/153-2014/212

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya işyerinde mühendisi olarak çalıştığını, Türk Harb-İş Sendikasına üye olarak işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereği yüksek mühendis, yüksek mimar ve bunlardan doktora yapanlara %30 zamlı ücret ödeneceği, yine toplu iş sözleşmesinin 60/c. maddesinde de çalışanın %15 verimlilik teşvik prim hakkı bulunduğu, ancak toplu iş sözleşmesi gereği %30 zamlı ücret temel ücret olarak esas alınmadığından eksik uygulanması sebebi ile hak ettiği verimlilik teşvik primi, idarecilik primi ve yabancı dil tazminatı alacaklarının noksan ödendiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacakların zamanaşımına uğradığını, yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereğince kendi ihtisas dallarında çalışmaları kaydı ile mühendislerin ücretlerinin zamlı olarak ödendiğini, bu zamlı kısmın iddia edildiği gibi verimliliği eşvik pirimi hesabında dikkate alınamayacağı aynı sözleşmenin 60. maddesinden açıkça anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davacının teşvik primi ve idarecilik primi ile yabancı dil tazminatı hesabının, mühendis ve mimarlar için öngörülen zamlı kısmın da temel ücrete eklenerek hesap yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İşyerinde uygulanmakta olan 22. dönem işletme toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinin c ve ç fıkralarında öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram, genel, hafta ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının teşvik primi ve idarecilik primi ile yabancı dil tazminatı alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalürji, Endüstri. Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri %25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alıancağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca verimliliği teşvik primi ile idarecilik primi ve yabancı dil tazminatı hesabında mühendisler için öngörülen zammın dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi ile diğer taleplerine dair alacağının eksik ödendiği gerekçesi ile bilirkişi raporu ile tespit edilen tutarın hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1160, Karar No: 2018/4739, Tarih: 22.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/1160 E.  ,  2018/4739 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Ankara 7. Hukuk Dairesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirket nezdinde teknisyen olarak çalışmaktayken özelleştirme nedeniyle 2. Tip İş Sözleşmesi imzaladığını ve bu sözleşme ile davalı nezdinde ki çalışmasının sona erip başka kuruma nakledildiğini ancak maaş nakil ilmühaberinde ikramiye ile ilave tediye ücretlerinin bildirilmediğini, 4046 sayılı yasanın 22/5 maddesi uyarınca maaş nakil ilmühaberinde davacının aldığı tüm ikramiye- ilave tediyeler ile alması gereken ek ödeme tutarlarının bildirilmesi gerektiğini, maaş nakil ilmühaberinde bu kalemlerin karşılığının boş bırakılarak bildirim yapıldığını, davacının Devlet Personel Başkanlığına bildirim tarihindeki maaş nakil ilmühaberine bildirime esas çıplak net maaşının yanında sabit bir değer olarak ikramiye, ilave tediye ücretinin eklenerek bildirim yapılması gerektiğinin ve davacının ayrılış tarihinden itibaren belirtilen bu ikramiye- ilave tediye ücretinin maaşına eklenerek ödeme yapılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesi ile davalı şirkette çalıştığı sürede 406 sayılı Yasanın ek 29. maddesi hükümleri uyarınca kamu görevinden aylıksız izinli sayıldığını, naklin gerçekleşmesinden sonra davalı şirket ile ilişiğinin kesildiğini, 406 sayılı kanunun ek 29. ve 4046 sayılı Kanunun 22. maddeleri gereğince başka kamu kurum ve kuruluşlarına naklen atanmalarının fark tazminatlarına esas ücretlerinin tespitinde 15/04/2014 tarihinde statülerine göre almakta oldukları ücretlerin Devlet Personel Başkanlığı'na bildirildiğini, davacının tabi olduğu statüye göre ödenen ücret ve diğer ödenmelerin dikkate alınması suretiyle hesaplama yapılarak maaş nakil ilmühaberinin düzenlendiğini, bir hata veya hukuka aykırılık bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince; yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

Davalı vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1-b-1. maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İlk Derece Mahkemesince; yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

Davalı vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1-b-1. maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.