muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1756, Karar No: 2023/1193, Tarih: 15.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1756 E.  ,  2023/1193 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU- TAHLİYE

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında mağdura yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1 maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 24.10.2022 tarih ve 2022/6517 soruşturma numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, mağdurun motosikletini çalması eylemi sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 53. maddelerinin uygulanması istemiyle dava açılmıştır.

2. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/439 Esas, 2022/688 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

3. Kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2022/6065 Esas, 2022/4784 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi; ceza miktarının fazla olduğuna ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Mağdura ait 15.000,00 TL değerindeki motosikletin mağdurun ikametinin merdiven altına zincir ile kilitli iken sanık tarafından çalındığı ve aynı gün ikametine yakın yerde çalılıkların arasında bulunduğu tespit edilmiştir.

2.Görüntü inceleme tutanağına göre motosiklet çalındıktan sonra 05.10.2022 tarihinde saat 10.24'te motosiklet sanığın kullanımında iken anayol köprü istikametinden geçtiği, 10.27'de ise sanığın motosikleti ırmak kenarına bırakarak yaya olarak geldiği tespit edilmiştir.

3.Görgü tespit tutanağına göre, mağdura ait ikametin altında merdiven sütununa zincir ile bağlı şekilde duran motosikletin zincirinin kesilerek motosikletin çalındığı tespit edilmiştir.

4.Sanık savunmasında 05.10.2022 tarihinde saat 07.00'de dolaşırken motosikleti gördüğünü, motosikleti alarak yarım saat dolaştığını, sonra aynı yere getirip bıraktığını; yine yargılama aşamasında hava yağışlı olduğu için motosikleti alarak eve gittiğini, aynı gün motosikleti aldığı yere bıraktığını beyan etmiştir.

4.Sanık savunmasında 05.10.2022 tarihinde saat 07.00'de dolaşırken motosikleti gördüğünü, motosikleti alarak yarım saat dolaştığını, sonra aynı yere getirip bıraktığını; yine yargılama aşamasında hava yağışlı olduğu için motosikleti alarak eve gittiğini, aynı gün motosikleti aldığı yere bıraktığını beyan etmiştir.

5.Mağdur beyanında, 04.10.2022 günü saat 22.00'de motosikletini üç katlı evinin merdiven altındaki beton kolona demir zincirle bağladığını, 05.10.2022'de saat 08.00'de motosikletinin çalındığını fark ettiği, aynı gün saat 14.00'de polislerin kendisini arayarak motosikletinin bulunduğunu söylediklerini, motosikletinin kendisine teslim edildiğini, zararının olmadığını beyan etmiştir.

6.Tanık ... Arslan 05.10.2022 günü saat 13.45'te motosikleti gördüğünü ve polise haber verdiğini beyan etmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın suç tarihinde işlemiş olduğu hırsızlık suçu bakımından kurulan ilk derece mahkemesi hükmüne yönelik kararda usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu, cezanın da kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, istinaf başvurusunda bulunan sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmeyerek istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın, suç tarihinde müştekinin ikametinin altında merdiven sütununa zincir ile bağlı şekilde duran motosikleti hırsızlayarak bir süre kullandıktan sonra aynı gün müştekinin evine yaklaşık 100 metre mesafede, müştekinin bulabileceği bir yere bıraktığı olayda, sanığında, eylemi kabul ederek, motosiklete binip daha sonrada çaldığı yere bıraktığını ifade etmesi karşısında; lüzum olması halinde mahkemesince keşif yapılmak suretiyle sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 146.maddesinde düzenlenen kullanma hırsızlığı suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan ve sanığın motosikleti çaldığı yere yakın bir bölgeye getirerek bırakması sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının bulunup bulunmadığına ilişkin bir değerlendirme yapılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2022/6065 Esas, 2022/4784 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesi gereği BOZULMASINA, bozma kararının sanığın tutuklu olarak bulunduğu hükümlerin bozulmasına ilişkin olması ve cezaevinde kaldığı süre de dikkate alınarak sanık ...'ın hırsızlık suçundan TAHLİYESİNE, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7628, Karar No: 2010/10530, Tarih: 02.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/7628 E.  ,  2010/10530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı tarafa ait araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada davacıya ait evin zarar gördüğünü belirterek, 8.765,06 TL maddi tazminatın davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ve vekilleri, 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; kazanın 23.11.2005 tarihinde meydana geldiği ve 17.11.2009 olan dava tarihi itibariyle 2 yıllık zaman aşımı süresinin dolduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen

2010/7628

2010/10530

tüm temyiz itirazlarının reddiye usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 17,15.-TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 2.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6411, Karar No: 2009/7192, Tarih: 22.06.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/6411 E.  ,  2009/7192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAKFIKEBİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/04/2009

Taraflar arasında  görülen davada;

Davacı, davalılar adına tapuda kayıtlı 289 ada . parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kıyıda kalan bölümün tapusunun iptali isteminde bulunmuştur.

Davalılar, dava dilekçesine ekli olan ve fen memuru M.K. imzalı krokide kırmızı ile gösterilen bölümler yönünden davayı kabul etmişler, yargılama sırasında davalı Asiye kabul beyanından rücu ettiğini bildirmiştir.

Mahkemece, davanın 10 yıllık hak düşürücü süre nedeniyle  reddine  karar verilmiştir.

Karar,  davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik  Hakimi  n raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda  kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin  kütükten  terkini  isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan  delillere göre; çekişme  konusu taşınmazın  kadastro  tespitinin 27.11.1985  tarihinde yapıldığı ve itiraz sonucu komisyon kararı gereğince 08.04.1996 'da kesinleştiği ve davanın  09.08.2005 tarihinde açıldığı  anlaşılmaktadır.

Mahkemece, 25.2..2009  tarihinde  kabul edilip 14.3.2009  tarihinde yürürlüğe giren  5841 Sayılı Yasanın 2.  maddesi ile  3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinin 3. Fıkrasına  eklenen  " bu hüküm iddia ve taşınmazın  niteliğine  yahut  Devlet ve  diğer kamu tüzel kişileri  dahil  tarafların sıfatına  bakılmaksızın  uygulanır" ve 3. Maddesi ile eklenen geçici 10. Maddesinin  " bu kanunun 12.  maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve  tasarrufu altında  olduğu iddası  ile yürürlük  tarihinden önce  açılmış ve  henüz   kesin hükme  bağlanmamış olan davalarda  dahi  uygulanır"  şeklindeki  hükmü  gereğince davanın 3402 Sayılı Yasanın 12.  Maddesinde  sözü edilen  10 yıllık  hak düşürücü sürenin  geçmiş  olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de, kadastro  tespitinin kesinleşme tarihi ile dava açılma tarihi arasında 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmediği sabittir.  Hal böyle olunca, işin esasına girilerek, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda delillerinin toplanması hasıl olacak sonuca göre bir  karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.  Maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.6.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14208, Karar No: 2014/17246, Tarih: 15.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/14208 E.  ,  2014/17246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sarıoğlan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2013/145-2014/56

Davacı A.. H.. tarafından, davalı A.. İ.. aleyhine 03/10/2013 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/01/2014 günlü kararın ve davacının temyiz talebinin reddine ilişkin 10/04/2014 günlü ek kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, dava dilekçesi ile 10.000,00 TL manevi tazminat istemiş olup, mahkemece davacı lehine 500,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Davacının talebinin reddedilen kısmı 9.500,00 TL'dir. Reddedilen kısmın, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5236 sayılı Yasa'nın 19.maddesi uyarınca belirlenen 1.890,00 TL'yi geçmiş olması nedeni ile, davacı tarafın hükmü temyiz etme hakkı bulunmaktadır. Davacının temyiz talebinin reddine ilişkin 10/04/2014 günlü ek karar kaldırılarak, asıl karar ile ilgili temyiz isteminin incelenmesine geçildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, kardeşi olan davalının kendisine köy kahvesi önünde, herkesin duyabileceği şekilde hakaret ettiğini, belirterek manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu edilen olayda;olayın olduğu yer ve söylenen sözlerin niteliği itibari ile yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davacı yararına hüküm altna alınan manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10495, Karar No: 2012/17266, Tarih: 24.09.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/10495 E.  ,  2012/17266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkinidir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmazlara ekilebilir net ürün gelirine göre değer biçilmesi yöntem bakımından doğrudur. Ancak;

1) Raporu hükme esas alınan bilirkişi kurulunca taşınmazların sulanma imkanının bulunduğu belirtilerek sulu tarım arazisi olarak kabul edilmek suretiyle değer biçilmiştir.

Bir taşınmazın sulu tarım arazisi olarak kabulü için nereden ve ne şekilde sulandığının tespiti gerekir.

Bu nedenle mahallinde yeniden keşif yapılarak, dava konusu taşınmazların fiilen nerede ve ne şekilde sulandığı mahkemece ve bilirkişi kurulunca bizzat gözlemlenip, taşınmazların sulu veya kuru tarım arazisi mi olduğu belirlendikten sonra İl ve İlçe Tarım Müdürlüklerinden taşınmazların bulunduğu yörede sulu ve kuru tarım arazilerinde mutad olarak ekilen münavebe ürünleri de sorulup buna göre değer biçilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu karar verilmesi,

2) 906 ve 908 parselde mevcut irtifak hakları nedeniyle taşınmazların değerinde meydana gelen değer kayıplarının hesaplamada dikkate alınması gerekirken, bu yönteme uyulmadan hesaplama yapan rapora göre fazla bedele hükmedilmesi,

3) 417 parselin tapu kaydındaki haciz şerhinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6231, Karar No: 2014/7779, Tarih: 22.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/6231 E.  ,  2014/7779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; resmi nikahla evli olan sanıkların, sanık ...'nün vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için sanık Hasan'dan 22/01/1992 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.