muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1157, Karar No: 2016/2565, Tarih: 08.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/1157 E.  ,  2016/2565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin 13.01.2005 tarihinden itibaren davalı şirkette paketleme elemanı olarak çalıştığını, 16.09.2014 tarihinde davalı tarafından haklı ve geçerli sebep olmaksızın iş sözleşmesinin fesh edildiğini belirtmiş, feshin geçersiz olduğunun tespitine, davacının işe iadesine, davalı işverenlikçe bir ay içerisinde işe başlatılmaması halinde sekiz aylık tutarında tazminat ödenmesine, çalıştırılmadığı süre gözetilerek dört aylık ücret ve diğer haklarının ödenmesine karar verilmesi talep olunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davavacının iş sözleşmsinin işletme ve işin gerekleri sebebi ile geçerli sebeple feshedildiğini, paketleme işinin alt işverene verilmesi sebebi ile istihdam fazlası ortaya çıktığını ve davacının şirkette çalışabileceği pozisyonun kalmadığını, feshin son çare olma ilkesine uygun hareket edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işveren tarafından feshin son çare olması ve ölçülülük ilkesine riayet edilmediği, feshin geçerli sebebe dayanmadığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz;

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, iş yeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşverenin mevcut olan işçi sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, “gizli, örtülü” işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda işletmesel kararın varlığı iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten çıkarılır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel şartlarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı sebebe dayandığını ispatlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli sebebini oluşturduğunu ispatlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma imkanın ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Somut olayda, davacı işçinin iş sözleşmesi, davalı işverence paketleme işinin alt işverene verilmesinden dolayı ortaya çıkan istihdam fazlalığı gerekçesi ile feshedilmiştir. Dosya içeriğine göre aynı bölümde çalışan toplam on beş işçinin işten çıkarıldığı anlaşılmaktadır. Alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, paketleme işinin yardımcı iş niteliğinde olduğu, davalı şirketçe kurulan asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığı yönünde ispat bulunmadığı ve bu ilişkinin kanuna uygunluğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacı şahitlerince alt işveren işçilerinden üç kişinin fesihten sonra işe alındığı belirtilmişsede bunların hangi işler için alındığı somut olarak ortaya koyulmadığı gibi salt üç işçinin fesihten sonra işe alındığı gerekçesi ile işten çıkartılan on beş işçinin iş sözleşmelerinin feshi geçersiz kabul edilemez. Mevcut olgulara göre davalı işveren açısından fesih için geçerli sebep bulunmaktadır. Bu sebeple davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozularak ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davalı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.800,00TL vekâlet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

5-Davalı tarafından yapılan 100,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak oybirliğiyle 08.02.2016 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/54479, Karar No: 2014/4051, Tarih: 11.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/54479 E.  ,  2014/4051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/11/2011

NUMARASI : 2010/174-2011/744

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.01.2002 yılında davalı Bakanlık Döner Sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğüne bağlı 75. Yıl Sanat Merkezinde çalışmaya başladığını, 2009 Yılı Ağustos ayına kadar burada çalıştığını, bu tarihten itibaren Döner Sermaye İşletmesi Merkez müdürlüğünde çalışmaya devam ettiğini, 75. yıl Sanat Merkezinde mesai saatleri dışında 19.00-23.00 saatleri arasında da tiyatro salonu kullanımda olduğundan bu saatlerde davacının bu merkezde çalışan diğer işçiler gibi fazla çalışma yapmak zorunda kaldığını, saat 23.00'dan sonra salonun boşalması, dekorların toplanması, salonun eski hale getirilmesi ve gerekli kontrollerin yapılması sonucunda davacının fazla çalışmasının 00.30'a kadar devam ettiğini, işin niteliği gereği hafta tatili ve genel tatil günlerine denk gelen günlerde de çalıştığını, bu şekilde çalışmalarının yıllık 270 saati aşmasına rağmen, sadece 270 saatlik ücretinin ödendiğini, yasa ve TİS hükümleri gereği 270 saatlik yıllık sınırı aşan fazla mesia ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek 2006, 2007, 2008 ve 2009 Yıllarına ait yıllık 270 saati aşan fazla çalışma alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 4857 sayılı yasanın 41. maddesi uyarınca ve hayatın olağan akışı itibari ile işçinin yılda en fazla 270 saat fazla mesaisi olabileceğinin kıstas olarak uygulandığını, davacının bordrolarda belirtilen ve uzun süre belli şekilde yapılan ödemeyi ihtirazi kayıt ileri sürmeden kabul ettiğini, 75. Yıl Kültür Merkezindeki etkinliklerin en geç saat 23.00'da sona erdiğini, davalı kurumun mallarının tamamı devlete ait olan bir devlet kurumu olduğunu ve fazla çalışma yapan bir işçiye fazla çalışmasının karşılığının ödenmemesi gibi bir durumun söz konusu olamayacağını, taleplerin zaman aşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının

01.01.2006 – 31.12.2009 tarihleri arasındaki çalışmaları sırasında yasal ve TİS hükümleri gereği olan çalışma süresinden fazla çalışma yaptığı, bu çalışmaların dosyada bulunan puantaj cetvelleri, bir kısım yazışmalar ve ücret bordrolarıyla tespit edildiği, dolayısıyla davalı işverenlik kayıtlarına dayalı olarak tespit edilen fazla çalışmadan hakkaniyet indiriminin yapılmasının gerekli olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

01.01.2006 – 31.12.2009 tarihleri arasındaki çalışmaları sırasında yasal ve TİS hükümleri gereği olan çalışma süresinden fazla çalışma yaptığı, bu çalışmaların dosyada bulunan puantaj cetvelleri, bir kısım yazışmalar ve ücret bordrolarıyla tespit edildiği, dolayısıyla davalı işverenlik kayıtlarına dayalı olarak tespit edilen fazla çalışmadan hakkaniyet indiriminin yapılmasının gerekli olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece bilirkişi Av. O.. Y..'dan 22.11.2010 tarihinde ilk rapor alınmış ve bu raporda 01.01.2006-31.12.2009 tarihleri arasında davacının talep edebileceği fazla çalışma alacağı 882.79 TL olarak tespit edilmiştir. Davacı ve davalı vekillerinin itirazları üzerine aynı bilirkişiden 21.09.2011 tarihinde ek rapor alınmış ve bu sefer yine aynı tarihler arasında davacının talep edebileceği fazla çalışma alacağı 11.000.38 TL olarak belirlenmiştir. Mahkeme, 21.09.2011 tarihli ek rapor uyarınca hüküm kurmuştur. Aynı bilirkişiden alınan iki rapor arasında çelişki bulunmaktadır ve çelişkinin nereden kaynaklandığı anlaşılamamıştır.

Sağlıklı bir sonuca gidebilmek için mahkemece yeni seçilecek bir bilirkişiden; davacının normal çalışma saatleri ile 75. Yıl Kültür Merkezinde etkinliklerin olduğu günlerdeki çalışma saatlerini belirleyen, dosyada yer alan puantaj, bordro ve çalışma programlarını karşılıklı irdeleyip tahakkuk yapılan ayları da dikkate alan ve denetime elverişli rapor alınması gerekirken, çelişkili ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporu ile sonuca gidilmesi hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.02.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25216, Karar No: 2014/8478, Tarih: 09.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/25216 E.  ,  2014/8478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Trabzon Aile Mahkemesi

TARİHİ :23.05.2013

NUMARASI :Esas no:2012/244 Karar no:2013/371

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve ziynet alacakları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.04.2014 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2007/2369, Karar No: 2007/3433, Tarih: 29.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2369 E.  ,  2007/3433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 06.12.2004 gününde verilen dilekçe ile mer'aya elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme ile ot bedeli tazminatı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; elatmanın önlenmesi isteminin konusuz kalmasından karar vermeye yer olmadığına, tazminat isteminin kısmen kabulüne dair verilen 02.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı ...'e yükletilmesine, Harçlar Kanununun 13/J maddesi gereğince Hazine'den harç alınmasına yer olmadığına, 29.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22121, Karar No: 2013/19207, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22121 E.  ,  2013/19207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 09.07.1996 tarihinde muvazzalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri , SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.