muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/5505, Karar No: 2006/12361, Tarih: 25.12.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/5505 E.  ,  2006/12361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av....... ile davalılar vek.Av....'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı Hayat Dış Ticaret A.Ş ile imzalanan 9.10.1989 tarihli sözleşmeyi Abdulhakim Bilgili ve ..., 27.4.1992 tarihli sözleşmeyi ...'nin kefil olarak imzaladığını, imzalanan "genel kredi sözleşmelerine istinaden kullandırılan" kredinin geriye ödenmemesi üzerine hesabın kat edilerek ihtarname keşide olunduğunu, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar savunmalarında, 9.10.1989 tarihli sözleşme kapsamında bir kredi kullanılmadığını, 27.4.1992 tarihli sözleşme ile 1 yıl vadeli ihracaat kredisi kullanılıp geriye ödendiğini ve bu nedenle kefaletin sona erdiğini, bankanın aynı sözleşmeye dayalı yeni bir kredi kullandırmasının kefili bağlamayacağını beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece 9.10.1989 tarihli sözleşme ile bankanın kredi kullandırdığının kanıtlanamadığı 27.4.1992 tarihli sözleşme ile kullanılan kredinin geriye ödenerek kefaletin sona erdiği bankanın aynı sözleşme ile tekrar kredi kullandırmasının kefili sorumluluk altına sokmayacağı gerekçeleriyle benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

9.10.1989 tarih 500.000.000.TL limitli kredi sözleşmesine istinaden davacı bankanın kredi kullandırdığı ve bu krediden dolayı alacaklı olduğunu kanıtlayamadığı anlaşıldığından davacının anılan kredi sözleşmesine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

27.4.1992 tarih 500.000 USD limitli sözleşmeye yönelik temyizine gelince;

27.4.1992 tarihli 500.000 USD limitli sözleşme "genel kredi sözleşmesi" dir.Anılan sözleşmede süre öngörülmediği gibi, davacı bankaya değişik türde kredi kullandırma olanağı tanınmıştır.

Banka bu çerçevede, 27.4.1992 tarihinde 1 yıl vadeli 500.000 USD'lık ihracaat kredisi kullandırmış ve kredi 17.12.1992 tarihinde ödenmek suretiyle borç sıfırlanmıştır.

27.4.1992 tarih 500.000 USD limitli sözleşmeye yönelik temyizine gelince;

27.4.1992 tarihli 500.000 USD limitli sözleşme "genel kredi sözleşmesi" dir.Anılan sözleşmede süre öngörülmediği gibi, davacı bankaya değişik türde kredi kullandırma olanağı tanınmıştır.

Banka bu çerçevede, 27.4.1992 tarihinde 1 yıl vadeli 500.000 USD'lık ihracaat kredisi kullandırmış ve kredi 17.12.1992 tarihinde ödenmek suretiyle borç sıfırlanmıştır.

Ne var ki, kullandırılan kredinin geriye ödenmiş olması 27.4.1992 tarihli "Genel Kredi Sözleşmesi" nin de sona ermiş olmasını gerektirmemekte olup, sözleşme feshedilmediği sürece geçerlidir. Cari hesap şeklinde işlenen genel kredi sözleşmelerinde borcun bur tarihte sıfırlanmış olması kefilin sorumluluğunu ortadan kaldrmaz. Bu durumda bankanın aynı sözleşmeye istinaden tekrar kredi kullandırmasında bankacılık usul ve teamüllerine aykırı bir yön bulunmadığı gibi Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasının 26.6.2000 tarihli genelgesi de bu yönde açıklamayı içermektedir.Bu nedenle davalı kefiller Genel Kredi Sözleşmesi çerçevesinde kullandırılan krediden kefalet limiti ve kendi temerrütlerinin hukuki sonuçlarıyla sorumludurlar.

O halde mahkemece 27.4.1992 tarihli Genel Kredi Sözleşmesinden doğan borcun belirlenmesi yönünden banka kayıt ve belgeleri üzerinde uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulu vasıtasıyla inceleme yaptırılıp ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alındıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmek gerekirken olaya uygun düşmeyen bilirkişi raporunun hükme esas alınması ve yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı banka yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 500.00-YTL. duruşma vekalet ücretinin davalı ... Bilgin'den alınarak, davacı bankaya ödenmesine, 25.12.2006 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY YAZISI-

Davacı ... bankanın dava dışı Hayat Dış Ticaret A.Ş ile imzalanan genel kredi sözleşmesine istinaden anılan şirkete ihracat kredisi kullandırdığı, davalıların limitleri tutarında bu kredi sözleşmesini müteselsil kefil olarak imzalamış oldukları hususları ve ihracata kredilerinin 1 yıllık süreli olduğu yönü çekişmesizdir.

Nitekim bilirkişi kurulundan alınan 11.12.2002 tarihli asıl, 22.12.2003 ve 31.10.2005 tarihli ek raporu ile ;

Birinci dilim olarak 27.4.1992 tarihinde kullandırılan 500.000 USD tutarlı kredinin 17.12.1992 tarihinde borçlusu şirketçe ödenerek kapatıldığı,

Aynı genel kredi sözleşmesine istinaden 16.2.1994 tarihinde borçlu şirkete kullandırılan 550.000 USD tutarlı ikinci dilim kredinin de vadesi gelmesi nedeniyle kapatıldığı , 16.2.1994 tarihinde 2579-25 nolu hesaptan 15.2.1995 vadeli 550 USD tutarlı 2579-19 nolu hesaptan 450.000 USD tutarlı ihracat kredisi kullandırıldığı ve vadesi gelmesi ile kapatıldığı;

Aynı genel kredi sözleşmesine istinaden 16.2.1994 tarihinde borçlu şirkete kullandırılan 550.000 USD tutarlı ikinci dilim kredinin de vadesi gelmesi nedeniyle kapatıldığı , 16.2.1994 tarihinde 2579-25 nolu hesaptan 15.2.1995 vadeli 550 USD tutarlı 2579-19 nolu hesaptan 450.000 USD tutarlı ihracat kredisi kullandırıldığı ve vadesi gelmesi ile kapatıldığı;

18.2.1994 tarihinde 2579-28 nolu hesaptan 15.2.1995 vadeli 450.000 USD tutarlı dördüncü dilim kredinin kullandırıldığı ve bu dilim kredinin ödenmemiş olduğu yukarıda belirtilen raporlarla sabittir.

Uyuşmazlık davacı banka tarafından 27.4.1992 tarihinde dava dışı Hayat Dış Ticaret A.Ş'ye kullandırılan ihracata dayalı döviz kazandırıcı işlem koşullu YASAL YÖNDEN 1 yıl süreli olarak açılan ve Genel Kredi sözleşmesini kefil olarak imzalayan davalıların sözleşme konusu borcun tamamen ödendikten sonra bankaca aynı borçlu şirkete tekrar tekrar 1 yıllık sürelerle kulandırılan 2 nci, 3ncü ve ödenmeyen 4 ncü krediden sorumlu olup, olmadıkları ilk kredinin 1 yıllık yasal sürede ödenmesiyle davalı kefillerin kefaletlerinin sona erip ermediği noktasında toplanmaktadır.

Sayın çoğunluk yerel mahkeme kararını imzalanan sözleşmenin Genel Kredi Sözleşmesi olması nedeniyle davalıların kefaletlerinin devam ettiği gerekçesiyle T.C.Merkez Bankasının genelgesini de dayanak göstererek bozmuş ise de, bilirkişi kurulu raporunda da bildirildiği gibi T.C.Merkez Bankasının genelgesinde ihracat koşullu döviz kredilerinin hangi sözleşme tipine dayanırsa dayansın sürelerinin 1 yıl olduğu açık şekilde gösterilmiştir.

Somut olayda davalıların kefil oldukları birinci dilim 1 yıllık ihracat koşullu kredi ödeme sonucu tasfiye edilerek kapatılmış olup, davalı kefillerin kefaletleri de sona ermiştir. Kaldı ki , 1 nci dilim kredinin kapatılmasından sonraki kredi miktarları da farklıdır.

Bu nedenlerledirki yeterli incelemeyi içeren uzman bilirkişi kurulu asıl ve ek raporları esas alınarak davanın reddine dair verilen kararın onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma yönündeki kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/33953, Karar No: 2014/22258, Tarih: 30.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/33953 E.  ,  2014/22258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORUM 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/08/2012

NUMARASI : 2009/24-2012/454

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, fazla çalışma ücreti, ücret ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde depo elemanı olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatı ile fazla çalışma, bir kısım maaş, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının şirketten ayrılan eski ortağı ve oğlu ile birlikte çalışmaya başladığı, işe dön çağrısı yapılmasına rağmen dönmediği, işten kendisi ayrıldığı için kıdem ihbar tazminatına hak kazanmadığını, tüm ücretlerin ödendiği, maaşın asgari ücret olduğu, şirkette fazla mesai yapılmadığı, bayram tatillerinde ve hafta tatillerinde iş yerinin kapalı olduğu, davacının hiçbir alacağının bulunmadığı, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğine dair ispat yükünün işveren üzerinde olduğu, dosyaya sunulmuş herhangi bir devamsızlık tutanağı bulunmadığı, davalı işverenin 13/11/2008 tarihinde davacıya işe dönmesi için ihtarname gönderdiği 25/12/2008 tarihinde de SGK ya çıkışının bildirildiği, davalı savunmasının sübuta ermediği ve davacıya kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesi gerektiği, kötüniyet tazminatı dışında diğer istemlerin de yerinde olduğu, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı iş sözleşmesinin 04/11/2008 tarihihde fesh edildiğini ileri sürmüş iken hükme esas alınan raporda fesih tarihi olarak 25/11/2008 tarihi ele alınıp kıdem tazminatı hesabının buna göre yapılması HUMK 74 (HMK 26) maddesinde belirtilen taleple bağlılık kuralına aykırıdır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı davalıya ait işyerinde haftada 7 gün sabah 08.00 den akşam 19.00'a çalıştığını ileri sürerek fazla çalışma ücreti istemiş, davalı ise iddianın yersiz olduğunu savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftada 5 gün sabah 08.00 den akşam 18.00' a kadar, 1 gün ise saat 13 e kadar çalıştığı kabul edilerek ve yarım saatlik ara dinleme süresi düşülerek alacak hesabı yapılmıştır.

Her ne kadar davacı mahkeme huzurundaki yemininde yarım saat ara dinlenmesi yaptığını belirtmiş ise de, yemin ara dinlenmeye ilişkin olmadığından bu beyan bağlayıcı olmaz. Bu nedenle yukarıdaki ilke kararında açıklandığı üzere 10 saatlik çalışmada 1 saat ara dinlenme süresi dikkate alınarak hesaplama yapılması gerekirken yarım saatlik ara dinlenme kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6247, Karar No: 2022/297, Tarih: 10.01.2022

**7. Ceza Dairesi         2019/6247 E.  ,  2022/297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Önleme araması kararı uyarınca sürücüsü, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık ... olan araçta yapılan aramada dava konusu muhtelif yedek parça cinsi eşyanın ele geçirildiği olayda, aramaya dayanak olan ... Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2013/44 D.iş sayılı kararında arama yapılacak mevkii ve saatler yer almakla beraber kişilerin araçlarında arama yapılacağı hususu yer almadığı cihetle yapılan aramanın usul ve yasaya aykırı olduğu, sanığın aşamalardaki savunmalarında ele geçen eşyanın kaçak olmadığı, hurda eşya olduğunu beyan ettiği, bu hususta tanık da dinlendiği gözetilerek, hukuka aykırı arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu, Anayasa'nın 38/2., 5271 sayılı CMK'nun 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkralarına göre hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 10/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17630, Karar No: 2014/1554, Tarih: 06.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/17630 E.  ,  2014/1554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malda irtifak hakkı tesisi ile idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

23.11.2012 olan kamulaştırma (değerlendirme) tarihinden önce dava konusu taşınmazın; kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığının, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığının, özellikle etrafının meskûn olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumunun, hangi amaçla plan kapsamına alındığının, yerleşim merkezlerine uzaklığının, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanaklarının, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarının belediye başkanlığından sorulmasından sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12652, Karar No: 2021/7774, Tarih: 09.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/12652 E.  ,  2021/7774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanık ... hakkında açılan davanın düşürülmesine ilişkin hüküm ile sanık ...’ın mahkumiyetine ilişkin hüküm mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edimekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’ın sevk ve idaresindeki servis otobüsü ile gündüzün meskun mahal içindeki bölünmüş yolda seyri sırasında kaza mahalli olan “” kavşağa geldiğinde seyrine göre solundan ara sokaktan sola dönmek suretiyle bölünmüş yola çıkan katılan sanık ... idaresindeki aracın sol yan kısmına çarpmasıyla direksiyon hakimiyetini kaybederek karşı istikamete geçtiği burada yürümekte olan bir yayaya ve devamla yol kenarındaki evlerin bahçe duvarına çarparak durabildiği kaza sonucu birden fazla kişinin yaralandığı, yolcuların beyanından ve durma mesafesinde de anlaşıldığı üzere mahal şartları üzerinde seyreden sanık ...’ın alt düzeyde tali, bölünmüş yolda seyredenlere geçiş önceliğini bırakması gerektiği halde bu kurala uymayan katılan sanık ...’in asli kusurlu ve bölünmüş yol ortasında geçme yasağına işaret eden kesintisiz çift yol şerit çizgisi bulunmasına rağmen bölünmüş yolun diğer istikameti kenarında bulunan ara sokaktan sola dönerek sanığın seyir yönündeki yola çıkması nedeniyle bilinçli taksirle hareket ettiğinin anlaşıldığı olayda;

1-Katılan Sanık ... hakkındaki düşme hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Her ne kadar katılan sanık ... hakkında şikayetçi olduğu kabul edilen mağdur ...’nin yaralanması nedeniyle mahkumiyetine karar verilerek anılan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve mahalli Cumhuriyet savcısının bu kararın kaldırılmasına ilişkin temyiz talebi itiraz olarak değerlendirilip itiraz merciince itirazın reddine karar verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kesinleşmiş ise de; söz konusu karara karşı olağan üstü kanun yolu olan kanun yararına bozma yoluna başvurulabileceği anlaşılarak yapılan incelemede;

Yukarıda oluş kısmında izah edildiği üzere eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirdiği anlaşılan katılan sanık hakkında, nitelikli yaralanmaların eylemin bilinçli taksirle gerçekleştirilmesi halinde şikayet şartına bağlı olmadığı gözetilerek, yaralanmaları nedeniyle mağdur sıfatıyla iddinamede yer alan mağdurlar ....yaralanmalarına ilişkin kati adli raporlarının alınmasının ardından sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken sanık hakkındaki eylem bölünerek şikayetten vazgeçtiği kabul edilen mağdurlar yönünden düşme kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Suç tarihinde 16 yaşında olan ve şikayet hakkını bizzat kullanabileceği anlaşılan katılan ...’nin kolluk ifadesinde her iki sanıktan şikayetçi olduğunu beyan etmesine rağmen; yargılama aşamasında yalnızca sanık ...’dan şikayetçi olduğuna yönelik beyanı nedeniyle açıkça katılan sanık ...’e ilişkin şikayetinden vazgeçtiğine yönelik beyanı bulunmamasına rağmen katılanın şikayetinden vazgeçtiğinin kabul edilmesi,

2-Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekmekte olup, dava konusu olayda sanık tali kusurlu olmakla birlikte yaralanan kişi sayısı, yaralanmaların niteliği, maddede öngörülen cezanın alt sınırı nazara alınmak suretiyle, cezada orantılılık ilkesi ile ... ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği halde sanıktan şikayetçi olan katılanlar Sevgi ve Dicle ile katılan sanık ...’in yaralanmalarına ilişkin kati adli raporlarının alınmasının ardından sanık hakkındaki temel cezanın tayin edilmesi gerektiği halde yazılı şekilde eksik araştırma ile alt sınırdan hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme kısmen aykırı olarak BOZULMASINA; 09/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.