muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7735, Karar No: 2024/503, Tarih: 05.02.2024

2. Yargılama sırasında davaya dahil edilen Hazine ve ... vekilleri cevap dilekçeleri ve beyanlarında; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "1083 parselin üzerinde 30 yaşlarında tam kapalı ve toplu halde kızılçam ağaçları ile fıstıkçamı, servi ve mazı ağaçları bulunduğu, dava konusu parselin en eski tarihli uçuşlu hava fotoğrafında ... ağaç ve ağaççıkları ile kaplı olduğu, en eski tarihli memleket haritasında yeşil renkli alanda kaldığı, üzerinde ... ağaç ve çalı rumuzu bulunduğu ve çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olacağı yönünde mütaalalarını bildirdikleri, dava konusu 1083 parselin tamamının 6831 ... Yasanın 1. Ve 17. maddesi gereği orman sayılan yerlerden olduğu kanaatiyle davanın kabulüne, ... ili, ... ilçesi, Gökçeahmet Mahallesi, 1083 parsel ... mera vasfı ile kayıtlı taşınmazın tapu kaydının iptali ile Orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalılar ... vekili ve Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde; mera olarak tescil edilen dava konusu taşınmazın vasfının değiştirilmesi talebinin İl Mera Komisyonunca da uygun bulunmadığını, davacı tarafın öncelikle komisyon kararına karşı idari yargıda dava açması gerekirken adli yargıda dava açması nedeni ile davanın görev yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini ancak bu yöndeki itirazlarının mahkemece uygun bulunmadığını belirterek, usul ve yasaya aykırı olan kararın istinaf incelemesi sonucu kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde; mahkemece verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, dava konusu taşınmazın tapuda mera vasfı ile kayıtlı olması sebebiyle orman olarak tesciline karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek istinaf incelemesi sonunda kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "dava konusu taşınmazın en eski tarihli hava fotoğrafları memleket haritası ve amenajman planına göre orman niteliğinde olduğu, ağaçlandırma sahası olarak kullanıldığı ve fiilen de orman niteliğinde olup, 6831 ... yasa gereğince orman sayılan yerlerden olduğunun belirlenmesi üzerine davanın kabulü ile taşınmazın orman niteliği ile tesciline karar verilmesi isabetli olduğundan, davalı vekillerinin istinaf isteminin 6100 ... HMK nın 353/1-b/1 maddesi gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro tespiti sırasında mera niteliği ile sınırlandırılan taşınmazın orman niteliğinde olduğu iddiası ile sicil kaydının iptali ve orman niteliği ile ... adına tescili talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 6831 ... Orman Kanunu (6831 ... Kanun) 1 ve devamı maddeleri

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 ... Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4632, Karar No: 2018/5675, Tarih: 19.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/4632 E.  ,  2018/5675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, asgari geçim indirimi ile yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirket nezdinde 08.09.2011-18.11.2013 tarihleri arasında teknik servis elemanı olarak çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haklı ve geçerli bir nedene dayanmadan feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi ve yemek ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirkette 08.09.2011 tarihinde servis elemanı olarak çalışmaya başladığını, 18.11.2013 tarihinde işyerinde yapılan toplantıda davacının tüm çalışanların huzurunda işveren durumundaki...'a bağırarak onu rencide edici şekilde davrandığını, bunun ertesinde üç gün üst üste ve mazeretsiz olarak işe gelmediğini, devamsızlık tutanakları tutularak üçüncü günün sonunda davacıya varsa sağlık yada diğer mazeretini bildirmesinin aksi halde haklı nedenle iş akdinin feshedileceğinin bildirildiğini, davacının buna rağmen mazeret göstermemesi ve işe dönmemesi sonucunda iş akdinin sona erdirildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçinin asgari geçim indirimi alacağının ödenip ödenmediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, T.C. Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, ücret bordroları yada banka kayıtları dosyaya sunulmamış ve mahkemece de istenmemiştir. Bu nedenle mahkemenin asgari geçim indirimi alacağının ödendiği yönündeki kabulü tamamen varsayıma dayalıdır.

Mahkemece davacının banka hesap özeti istenilerek ayrıca ücret bordrolarının celbi hususunda HMK 220. maddeye göre işlem yapılarak asgari geçim indirimi alacağı talebinin değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu verilen karar hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 19/03/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8089, Karar No: 2014/8496, Tarih: 30.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8089 E.  ,  2014/8496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, diğer sanık olan eşi ... ile 21.07.1993 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2373, Karar No: 2008/3438, Tarih: 24.03.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/2373 E.  ,  2008/3438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

... Belediye Başkanlığından dosya içersine getirtilen 18.1.2007 ... ve 4.2.2008 günlü yazılarda dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama imar planı ve 1/5000 ölçekli ... imar planı dışında kaldığı, 1/25.000 ölçekli ... imar planında ise ağaçlandırılacak alanda bulunduğu, meskun mahalde bulunmadığı, etrafında sadece bağ evi niteliğinde seyrek yapılar bulunduğu, beldenin gelişme istikametinde olmadığı, en yakın yerleşim yerine 2000 metre, şehir merkezine ise 8000 metre mesafede bulunduğu; Büyükşehir Belediye Başkanlığının 1.11.2007 ve 4.2.2008 günlü yazılarında ise dava konusu taşınmazın Büyükşehir Belediye hinterland sınırları içersinde yer aldığı, mevcut 1/1000 ve 1/5000 ölçekli imar planları dışında bulunduğu, 1/50.000 ölçekli ... düzeni planı ve 1/25.000 ölçekli ... imar planında ağaçlandırılacak alanda kaldığı, en yakın yerleşim merkezine 464 metre mesafede bulunduğu, taşınmazın etrafında yaz aylarında kullanılan bağ ve sayfiye evlerinin bulunduğu, temizlik ve otobüs hizmetinden yararlandığı, su, kanalizasyon ve aydınlatma hizmetinden yararlanmadığı bildirilmiştir.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 ... ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın, arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir ... sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya mesken hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanazilazson, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir.

Taşınmaz ... imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 ... ve 1996/3-1998/1 Sayılı kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyla iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere taşınmazın vasfı belirlenir.

Tüm bu açıklamalar ışığın da somut olaya bakıldığında; ... ve uygulama imar planı içersinde olmayan belediye hizmetlerinin önemli bir kısmından yararlanmayan ve etrafı meskun olmayan dava konusu taşınmazın arsa olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Bu sebeple mahkemece; dava konusu taşınmazı tarım arazi olarak değerlendiren ek rapor alınmalı, bu raporun İl Tarım Müdürlüğünden getirilecek veri listesine uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Tüm bu açıklamalar ışığın da somut olaya bakıldığında; ... ve uygulama imar planı içersinde olmayan belediye hizmetlerinin önemli bir kısmından yararlanmayan ve etrafı meskun olmayan dava konusu taşınmazın arsa olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Bu sebeple mahkemece; dava konusu taşınmazı tarım arazi olarak değerlendiren ek rapor alınmalı, bu raporun İl Tarım Müdürlüğünden getirilecek veri listesine uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9928, Karar No: 2021/12750, Tarih: 27.09.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/9928 E.  ,  2021/12750 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Ceyhan Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 01.07.2020 tarihli ve 2019/7412 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine dair Ceyhan Sulh Ceza Hâkimliğinin 11.11.2020 tarihli ve 2020/1801 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 07.04.2021 tarihli ve 2021/3316 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2021 tarihli ve 2021/49858 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 12.11.2019 günü D-400 karayolu ... Sofrası isimli iş yerinde meydana gelen kavgada ... ve ...'ın yaralandıkları, müşteki ...'ın ifadesinde beş kişi tarafından darp edildiğini, ...'un olay yerinde olduğunu, karanlık sebebiyle diğer şahısların eşkalini alamadığını ancak şahısların babamızı dövdünüz dediğini duymasından dolayı bu şahısların ...'un çocukları olduğunu beyan ettiği, diğer mağdurun da eşkal bilgisi veremediği ancak babamızı dövdünüz sözlerini teyit ettiği, olayın bir kısmını gören tanık ...'ın ...'ı 3 kişinin darp ettiğini beyan ettiği, HTS kayıtlarında da ...'un olay yerinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, delillerin mahkemesince değerlendirilmesi gerektiği cihetle, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın adı geçen şüpheli yönünden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nin 160/1. maddesinde; "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar."

CMK’nin 160/2. maddesinde; "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür."

CMK’nin 170/2. maddesinde; “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler."

CMK’nin 172/1. maddesinde “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.