muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5060, Karar No: 2018/7671, Tarih: 20.12.2018

Sanıklar Hasan Hüseyin, Ziya, Gökhan, Fatih Hüseyin, ..., Ahmet, Haşim ve Özkan haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıklar Ziya ve Gökhan haklarında 5237 sayılı TCK'nın 109/1-3f-5, 43. maddelerinin tatbikiyle bulunan 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında, 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafileri ile O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye istinaden düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerde yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün çıkartılarak yerine "Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı da nazara alınmak kaydıyla sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarının uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri eleştiri dışında usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuklar, ..., Şerif, ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanıklar Hasan Hüseyin, Ziya, Hüseyin Tuna, Ali, Gökhan, Fatih Hüseyin, ..., Özkan, Ahmet ve Haşim haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Pamukkale Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezince düzenlenen 29.01.2013 tarihli raporda ''Bireyde maruz kaldığı eylemler nedeniyle ruh ve beden sağlığında bozulma saptandığı (depresif bozukluk) öyküsünde birden fazla olay tanımladığı ve bu eylemler arasında geçen sürenin kısa olması nedeniyle bu bozulmanın hangi eyleme bağlı olduğunun tefrikine tıbben imkan bulunmadığı,'' şeklindeki tespiti karşısında Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 04.12.2013 tarihli raporunda ise travma sonrası stres bozukluğu ve depresyon denilen psikiyatrik bozuklukların tespit edildiği ve mağduru bulunduğu olaylarda nitelikli istismarda bulunanların eylemlerinin her birinin ayrı ayrı ruh sağlığını bozduğunun mütalaa edilmesi karşısında tam bir vicdani kanaatin oluşması açısından ve raporlar arasında çelişki bulunduğundan mağdurenin tüm raporlarla birlikte sevk edilerek her bir sanık ... suça sürüklenen çocukların eylemlerinin mağdurenin ruh sağlığının bozulmasına etkisi açısından incelenip tıbben değerlendirilerek, 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesi anlamında mağdurenin ruh sağlığının her bir sanık, suça sürüklenen çocuk ... suç yönünden ayrı ayrı bozulup bozulmadığına dair Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan ayrıntılı ve gerekçeli bir rapor alınıp sonucuna göre, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemelerde nazara alınarak hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Savunma ile mağdure beyanı ve tüm dosya içeriğine göre sanık ...'in mağdureye karşı basit cinsel istismarda bulunduğu, eylemini organ sokmak suretiyle gerçekleştirmesini engelleyecek harici bir durumun bulunmadığı gözetilmeden rapor içeriği de dikkate alınarak TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağı gözetilerek çocuğun basit cinsel istismarı suçundan cezalandırılması yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suça sürüklenen çocuklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler yönünden yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden TCK'nın 51. ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler yönünden yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden TCK'nın 51. ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlerinin incelenmesinde;

Dosya kapsamında göre, suç tarihinde on iki-on beş yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu düzenlenmediği, psikiyatri uzmanınca düzenlenen raporunda cinsel istismar suçuna ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrıca adli tıp uzmanı, psikiyatrist ya da zorunluluk bulunması halinde uzman hekimden görüş alındıktan sonra her iki suç yönünden alınacak sosyal inceleme raporuyla birlikte yapılacak değerlendirme neticesinde; suça sürüklenen çocuğun cezai sorumluluğunun tesbiti gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Suça sürüklenen çocuk hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan beraat kararı verildiği halde, hükmün gerekçesinde mahkumiyetine hükmedilmesi gerektiğinin belirtilmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Uygulamaya göre de;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi gereğince yapılan 1/2 oranındaki indirim sonucunda bulunan 7 yıl 6 ay hapis cezasının aynı maddenin son cümlesi uyarınca 7 yıla indirilmesi ve takdiri indirimin de bu ceza üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar, sanıklar müdafileri, katılan Bakanlık vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları ile bir kısım sanıklar müdafiilerinin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunmaları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2090, Karar No: 2018/190, Tarih: 23.01.2018

**1. Ceza Dairesi         2017/2090 E.  ,  2018/190 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Terör örgütüne üye olma suçundan sanık ......'ın, 12 yıl 6 ay ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kapatılan İstanbul 2 nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 29/03/2002 tarihli ve 2000/76 esas, 2002/59 sayılı Kararının kesinleşmesini müteakip, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununa göre yapılan uyarlama sonucunda adı geçen sanığın 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İstanbul 10 Nolu Ağır Ceza Mahkemesinin 03/10/2005 tarihli ve 2000/76 esas, 2002/59 sayılı ek Kararının infazı sırasında, söz konusu ilamın infazında ceza zamanaşımı yönünden tereddüt bulunduğundan bahisle bu hususta bir karar verilmesi talebi üzerine, ceza zamanaşımı nedeniyle infaz evrakının bilâ infaz iadesi talebinin reddine ilişkin İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/04/2015 tarihli ve 2015/47 değişik iş sayılı Kararına yönelik itirazın reddine dair İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/05/2015 tarihli ve 2015/303 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 13/10/2015 tarihli ve 2015/5314 esas, 2015/3067 sayılı ilamında, "... İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2008 tarihli ve 2003/4149 sayılı müddetnamesine göre sanığın tutukluluk ve gözaltında geçirdiği 941 gün mahsup miktarının bulunduğu, bu sürenin 6 yıl 3 ay hapis cezasından düşülmesi durumunda sanığın infaz etmesi gereken bakiye cezasının 5 yılın altına düştüğü, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun ceza zamanaşımını düzenleyen 68/5. maddesinde yer alan "Ceza zamanaşımı, hükmün kesinleştiği veya infazın herhangi bir suretle kesintiye uğradığı günden itibaren başlar ve kalan ceza miktarı esas alınarak süre hesaplanır" şeklindeki düzenleme uyarınca ceza zamanaşımı süresinin kalan ceza miktarı esas alınarak hesaplanması gerektiği, somut olayda hükümlünün infaz etmesi gereken kalan cezası 5 yıldan az olduğundan 10 yıllık ceza zamanaşımına tabi olacağı ve hükümlü hakkında yakalama emrinin çıkarıldığı 05/12/2003 tarihinden itibaren herhangi bir kesilme nedeni de bulunmadığından, 10 yıllık ceza zamanaşımı süresinin 05/12/2003 tarihinde dolmuş olduğu cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir...." şeklinde belirtildiği,

Somut olayımızda, sanığın mahkum olduğu ilk ceza olan 12 yıl 6 ay ağır hapis cezasının 05/04/2002 tarihinde kesinleşmesi üzerine 20 yıllık ceza zamanaşımı süresinin bu tarihten itibaren işlemeye başladığı, hükümlünün hastalığı nedeniyle 05/04/2002 ve 24/10/2002 tarihleri arasına iki kez altışar aylık olmak üzere cezasının ertelendiği, hükümlünün erteleme süresinin bitmesine rağmen cezanın infazı için teslim olmaması

S/2

Somut olayımızda, sanığın mahkum olduğu ilk ceza olan 12 yıl 6 ay ağır hapis cezasının 05/04/2002 tarihinde kesinleşmesi üzerine 20 yıllık ceza zamanaşımı süresinin bu tarihten itibaren işlemeye başladığı, hükümlünün hastalığı nedeniyle 05/04/2002 ve 24/10/2002 tarihleri arasına iki kez altışar aylık olmak üzere cezasının ertelendiği, hükümlünün erteleme süresinin bitmesine rağmen cezanın infazı için teslim olmaması

S/2

üzerine 19/01/2004 tarihinde yakalama emri düzenlendiği, yapılan değişiklik nedeniyle 5237 sayılı Kanuna göre yapılan uyarlama sonucunda 03/10/2005 tarihli karar ile cezanın 6 yıl 3 ay hapis olarak belirlendiği, takip eden süreçte sanığın yakalanarak cezanın infazı mümkün olmadığı, dosya içerisinde bulunan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21/11/2006 tarihli müddetnamede belirtildiği üzere sanığın tutukluluk ve gözaltında geçirdiği 767 gün mahsup miktarının bulunduğu, bu sürenin 6 yıl 3 ay hapis cezasından düşülmesi durumunda sanığın infaz etmesi gereken bakiye cezasının 5 yılın altına düştüğü, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun ceza zamanaşımını düzenlenen 68/5. maddesinde yer alan "Ceza zamanaşımı, hükmün kesinleştiği veya infazın herhangi bir suretle kesintiye uğradığı günden itibaren işlemeye başlar ve kalan ceza miktarı esas alınarak süre hesaplanır." şeklindeki düzenleme uyarınca ceza zamanaşımı süresinin kalan ceza miktarı esas alınarak hesaplanması gerektiği, somut olayda hükümlünün infaz etmesi gereken kalan cezası 5 yıldan az olduğundan 10 yıllık ceza zamanaşımına tabi olacağı ve hükümlü hakkında yakalama emrinin çıkarıldığı 19/01/2004 tarihinden itibaren her hangi bir kesilme nedeni de bulunmadığından, 10 yıllık ceza zamanaşımı süresinin 19/01/2014 tarihinde dolmuş olduğu cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 19/09/2017 gün ve 94660652-105-34-8760-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/05/2015 tarihli ve 2015/303 değişik iş sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1536, Karar No: 2013/251, Tarih: 21.05.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/10-1536 E.  ,  2013/251 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2008/267927

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık E. S.'ın 5237 sayılı TCK’nun 191/1, 31/3 ve 54. maddeleri gereğince 1 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve müsadereye ilişkin, Bursa 2. Çocuk Mahkemesince verilen 06.06.2008 gün ve 943-454 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 23.12.2011 gün ve 176-59168 sayı ile;

“19.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinde, uyuşturucu madde kullanmış olan sanık hakkında, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden ikinci fıkra uyarınca sadece tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilebileceği gibi, altıncı fıkranın yollaması uyarınca birinci fıkradaki ceza ile birlikte ikinci fıkradaki tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilebileceği öngörüldüğü, anılan kanunun 191. maddesinin 6. fıkrasının uygulanabilmesinin koşulu olarak, aynı fıkranın son cümlesinde öngörülen 'Ancak, bunun için kişi hakkında bu suç nedeniyle önceden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmemiş olması gerekir' hükmünün, iddianamede belirtilen davaya konu aynı eylem nedeniyle, anılan maddenin 2. fıkrası uyarınca daha önce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmemiş olması gerektiğini ifade ettiği gözetilmeksizin; sanık hakkında hapis cezasına hükmedilirken gerçekleştirdiği başka eylemleri nedeniyle, aynı suçtan açılan başka davaları sonucunda verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uymadığı gerekçe gösterilerek tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 30.01.2012 gün ve 267927 sayı ile;

“5237 s.TCK'nun 191. maddesi 2. fıkrası ve 6. fıkrasında belirtilen hükümler emredici hükümler değildir. Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmış olan sanık hakkında her halükarda tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanması zorunlu değildir. Hakime takdir hakkı tanınmıştır.

Mahkeme yalnızca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedebileceği gibi, cezanın yanında tedbire de karar verebilir, ayrıca sadece cezaya hükmetmesine de engel bir hüküm yoktur.

Yüksek Dairenin bozma nedeni, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerinin uygulanmaması gerekçesine ilişkindir. 'Sanığın gerçekleştirdiği başka eylemleri nedeniyle, aynı suçtan açılan başka davaları sonucunda verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uymadığı' gerekçesini uygun bulmamıştır.

Sanığın çok sayıda başka suçlardan sabıkası olduğu gibi, uyuşturucu madde kullanmak suçundan da verilmiş iki adet tedavi ve denetimli serbestlik kararı mevcut olup, sanığın bu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine de uymadığı belirlenmiştir.

Sanığın çok sayıda başka suçlardan sabıkası olduğu gibi, uyuşturucu madde kullanmak suçundan da verilmiş iki adet tedavi ve denetimli serbestlik kararı mevcut olup, sanığın bu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine de uymadığı belirlenmiştir.

Mahkeme daha önce iki kez tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine haklı bir mazerete dayanmaksızın uymadığını belirlediği sanık hakkında yeniden tedbire hükmetmemiştir. Mahkemenin gerekçesi, somut olgulara ve davranışlara dayandırılmış olup, yerinde ve yeterli kabul edilmesi gerekir” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 27.11.2012 gün ve 19393-17644 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçundan cezalandırılmasına karar verilen ve suçun sübutuna ilişkin bir uyuşmazlığın bulunmadığı olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Kullanmak amacıyla uyuşturucu ya da uyarıcı madde bulundurma suçundan yapılan yargılama sonucunda 5237 sayılı TCK'nun 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca hapis cezasına hükmedilmesinin tercih edilmesi halinde ayrıca tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine de karar verilmesinin zorunlu olup olmadığı,

2- 5237 sayılı TCK'nun 191. maddenin 6. fıkrasının son cümlesinde yer alan “bu suç” ibaresinden ne anlaşılması gerektiği,

3- Somut olayda; TCK'nun 191. maddesi uyarınca hapis cezasına hükmedilen sanık hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine yer olmadığına ilişkin kararın gerekçesinin kanuni ve yeterli olup olmadığı,

Noktalarında toplanmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Suç tarihinde sanığın parkta şüphe üzerine yapılan üst aramasında, bir paket halinde 0,8 gram esrar ile bir tornavidanın ele geçtiği, ailesine haber verilerek Cumhuriyet savcılığına gelmesinin istendiği, serbest bırakılan sanığın 13 gün sonra yine şüpheli hareketlerinin olduğu yönündeki ihbar üzerine yolda yürürken yakalandığı ve üzerinden bir adet tornavida ele geçtiği,

Bursa Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 01.10.2007 gün ve 1432 sayılı raporunda, sanıkta ele geçen maddenin 0,8 gram esrar elde etmeye elverişli hint keneviri bitki kırıntıları olduğunun belirtildiği,

Sanığın aşamalarda, olay günü parkta otururken görevlilerce yanında taşıdığı esrarın ele geçirildiğini, daha önce de aynı suçtan hakkında işlem yapıldığını, tedavi olmak istediğini savunduğu,

Bursa Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 01.10.2007 gün ve 1432 sayılı raporunda, sanıkta ele geçen maddenin 0,8 gram esrar elde etmeye elverişli hint keneviri bitki kırıntıları olduğunun belirtildiği,

Sanığın aşamalarda, olay günü parkta otururken görevlilerce yanında taşıdığı esrarın ele geçirildiğini, daha önce de aynı suçtan hakkında işlem yapıldığını, tedavi olmak istediğini savunduğu,

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 27.09.2007 gün ve 624-501 sayılı ilamına göre; 31.08.2006 günü işlediği kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nun 191/1-4-2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği ve 05.10.2007 tarihinde kesinleştiği,

Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 28.02.2008 gün ve 1295-175 sayılı ilamına göre ise; 07.05.2006 günü işlediği kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nun 191/1-2-7. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği ve 07.03.2008 tarihinde kesinleştiği,

Yerel mahkemece, Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü ile yapılan görüşmede, sanığın sözkonusu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uymadığının belirlendiği,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konularının sırasıyla değerlendirilmesinde yarar bulunmaktadır.

1- Kullanmak amacıyla uyuşturucu ya da uyarıcı madde bulundurma suçundan yapılan yargılama sonucunda 5237 sayılı TCK'nun 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca hapis cezasına hükmedilmesinin tercih edilmesi halinde ayrıca tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine de karar verilmesinin zorunlu olup olmadığı;

Uyuşmazlık konusunda sağlıklı bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi için, öncelikle 5237 sayılı TCK’nun 191. maddesinin geçirdiği aşamaların incelenmesi gerekmektedir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun “Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak” başlıklı 191. maddesinin ilk hali;

“1) Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi, bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Kendisi tarafından kullanılmak üzere uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi doğuran bitkileri yetiştiren kişi, bu fıkra hükmüne göre cezalandırılır.

2) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi hakkında, tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmolunur.

3) Hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilen kişi, belirlenen kurumda uygulanan tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmakla yükümlüdür. Hakkında denetimli serbestlik tedbirine hükmedilen kişiye rehberlik edecek bir uzman görevlendirilir. Bu uzman, güvenlik tedbirinin uygulama süresince, kişiyi uyuşturucu veya uyarıcı maddenin kullanılmasının etki ve sonuçları hakkında bilgilendirir, kişiye sorumluluk bilincinin gelişmesine yönelik olarak öğütte bulunur ve yol gösterir; kişinin gelişimi ve davranışları hakkında üçer aylık sürelerle rapor düzenleyerek hâkime verir.