muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18958, Karar No: 2012/18659, Tarih: 05.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/18958 E.  ,  2012/18659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 213 sayılı VUK'nun 359/b-1, 5237 sayılı TCK'nun 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hakkında hak yoksunlukları uygulanmasına ilişkin.

Temyiz incelemesine konu hükmün 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçuna ilişkin olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK’nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, 22.01.2007 tarihli iddianame ile sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan da kamu davası açıldığı anlaşılmakla, anılan suçtan mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Vergi Suçu ve Vergi Tekniği Raporlarına uygun tanzim edilen iddianamede, sanığın 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte faturalar düzenlediği iddia edilmesine karşın, hangi sayılı faturaların hangi tarihlerde ve kim adına düzenlendiklerinin belirlenmediği anlaşılmakla; sahte olduğu iddia olunan faturaların neler olduğu araştırılıp, adlarına fatura düzenlendiği iddia edilen şirket veya gerçek kişiler tespit edilerek haklarında bu faturalardan dolayı kamu davaları açılıp açılmadığı sorulup, varsa celbiyle incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin dosyaya aktarılması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve bunlarla ilgili belgeler olup olmadığı, sanığı tanıyıp tanımadıkları saptanarak, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden satıcı ile alıcı arasında mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan şirket banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı karşılaştırmalı inceleme yaptırılarak araştırılıp, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5707, Karar No: 2012/3484, Tarih: 15.05.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/5707 E.  ,  2012/3484 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... (...) Belediye Başkanlığı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, haksız fiilden kaynaklanan maddi tazminat alacağının tahsili istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tunaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliğine, özellikle iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden bilgilerine başvurulan ve hükme dayanak yapılan uzman bilirkişi raporunun niteliği, içeriği ve dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere göre davalı ... (...) Belediye Başkanlığı'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 33,60 TL harcın davalı ... Belediye Başkanlığı'ndan alınmasına, 15.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8635, Karar No: 2014/8925, Tarih: 21.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/8635 E.  ,  2014/8925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2011/200-2013/141

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin davalı-karşı davacı şirkette uluslararası tır şoförü olarak 18.09.2007-27.09.2010 tarihleri arasında asgari ücret + sefer primi sistemi ile çalıştığını, ayda ortalama 2 sefer yapıp sefer başına 400 Amerikan Doları aldığını, özellikle son dönemde yaptığı seferlere ilişkin olarak mazot kesintisi tahakkuk ettirilmesi ve kanuna aykırı şekilde fazla mazot alımına yönelik baskı, alıma ve kesintilere itirazı üzerine kullandığı aracın zimmetinin son seferinin ardından alındığını ve iş akdinin davalı işverenlikçe haksız ve bildirimsiz olarak sona erdirildiğini, çalıştığı dönem boyunca ücretli izin kullandırılmadığını ve ücretlerinin ödenmediğini, hemen hemen tüm bayram ve genel tatillerde çalıştırıldığını, ancak adına tahakkuk eden bayram genel tatil ücreti alacağının ödenmediğini, 2010 yılı eylül ayına ilişkin yirmi yedi günlük asgari ücret maaş alacağının ödenmediğini, 2010 yılı başından itibaren 2.300 Amerikan Doları kesinti yapıldığını beyan ile ödenmeyen ihbar – kıdem tazminatı, ücretli izin ücreti , bayram genel tatil ve sefer pirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Mahkemece toplanan kanıtlar ile bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı-karşı davalının kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, ücret, sefer primi ve genel tatil ücreti alacaklarının kabulüne, davalı-karşı davacının ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekili süresinde temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı-karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı-karşı davalı işçinin ücreti konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, davacı-karşı davalı işçinin 18.09.2007-27.09.2010 tarihleri arasında uluslararası tır şoförü olarak görev yaptığı, işçinin asgari ücrete ek olarak sefer başına 400 Amerikan Doları sefer primi aldığı ve ayda iki sefer yaptığını iddia ettiği, işveren tarafınsa işçiye sefer primi ödenmediğini, yaptığı sefer için gittiği ülkeye göre değişiklik gösteren harcırah ödendiğini ve bu ödemelerin ücrete dahil edilemeyeceğini savunduğu, yapılan emsal ücret araştırmasında uluslararası tır şoförlerine ücret ve gidilen ülkeye göre değişen miktarda prim ödendiği bildirildiği, bilirkişi raporunda davacının ücreti, yurtdışı giriş-çıkış kayıtları ve tanık beyanları birlikte değerlendirilerek davacının asgari ücrete ek olarak ayda 1,66 sefer yaptığı ve sefer başına 400 Amerikan Doları aldığı kabul edilerek hesaplandığı, mahkemece bilirkişi raporuna itibar edilerek alacaklarının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Ücretin hesaplanmasında davacının yurtdışı giriş-çıkış kayıtlarına göre son bir yılda yirmi defa giriş-çıkış kaydının bulunduğu, bu kayıtlara göre yılda on sefer yaptığı ve sefer başına 400 Amerikan Doları aldığı kabul edilmesi gerekirken davacı tarafından ispatlanamayan sefer sayısına göre ücret hesabı yapılması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/7550, Karar No: 2018/7878, Tarih: 11.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7550 E.  ,  2018/7878 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... Temizlik Güvenlik Gıda İnş. Bilgisayar ve İletişim San. Tic. Ltd. Şti., 2-... Temizlik Teks.Gıda ve Day. Tük. San. ve Tic. Ltd. Şti. adlarına Av. ... ile ... adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... 8. İş Mahkemesinden verilen 05/11/2015 günlü ve 2014/32 E. - 2015/1284 K. sayılı hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava konusu döneme ilişkin prim tahakkuk ve ödeme belgelerinin kurumdan ve ücret bordolarının ve dava konusu yol yardımı ödeme belgeleri ve prim tahakkuklarının davacı işverenlerden celp edildikten sonra aynen gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26296, Karar No: 2014/26394, Tarih: 11.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/26296 E.  ,  2014/26394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KEMER 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

TARİHİ : 21/02/2012

NUMARASI : 2006/521-2012/116

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini işverence fazla mesai alacaklarının ve ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili, yıllık izin ve ödenmeyen aylık ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının nasıl hesaplanacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının ekmek fabrikasında şoför olarak çalıştığı, davacı tanıklarının beyanlarından mesainin saat 02 00-03 00 başladığı ve saat 16 00 yada 18 00 da bittiği anlaşılmaktadır. Dinlenen tanıklar mesai başlangıcı ve bitişi konusunda kesin rakam veremediklerinden ortalama saatler dikkate alınmalıdır. Bilirkişi davacı tanıklarının söylediği saatlerin ortalamasını almak yerine davacının en lehine olacak şekilde (03 00 -19 00 ) saatlerini alarak hatalı hesap yapmıştır.

3-İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

3-İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Davacı tanığı H.. D..'in beyanlarından sabah ve öğle arası servisinde 1-2 saatlik dinlenme, yine öğleyin de 1-2 saatlik ara olduğu belirtildiğine göre en az 2 saatlik ara dinlenme düşülmelidir.

4- Dairemizin yerleşik uygulamasına göre fazla çalışma haftalık hesaplanmalıdır. Davacının her hafta yaptığı çalışma belirlenerek bundan normal çalışma süresi çıkarılarak fazla mesaisinin tespit edilmesi gerekirken bilirkişinin yıllık bazda yaptığı hesaplamaya değer verilerek hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.09. 2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/358, Karar No: 2013/16839, Tarih: 06.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/358 E.  ,  2013/16839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya Düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 05/11/2003 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 05/11/2003 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2227, Karar No: 2016/4693, Tarih: 09.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/2227 E.  ,  2016/4693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şkeilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan hükmün ONANMASINA, 09.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3248, Karar No: 2016/15287, Tarih: 29.09.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/3248 E.  ,  2016/15287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: