muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3477, Karar No: 2023/2664, Tarih: 07.09.2023

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmüne Yönelik Temyiz İsteği Açısından

1.İller Bankası tarafından içme suyu inşaatı ihalesinin sanık ...'ın sorumlusu olduğu Şenses İnşaat şirketine verildiği, Müze Müdürlüğü uzmanları tarafından 08.07.2014 tarihinde yerinde yapılan inceleme sonucunda düzenlenen raporda, III. derece arkeolojik sit alanı olarak belirlenen alanda iş makinesi ile kazı yapılarak iki adet kültür varlığı niteliğinde mezar yapısına zarar verildiğinin tespit edildiği, her ne kadar mahkemede, Koruma Kurulunun 18.02.2014 tarihli kararı ile sit alanı olarak belirlenen dava konusu yere ilişkin kurul kararının suç tarihinden sonra 05.08.2014 tarihinde Resmi Gazete'de ilan edildiği, kurumlar tarafından da sanığa dava konusu yerin sit alanı olduğuna dair herhangi bir bildirimde bulunulmadığından bahisle beraat kararı verilmiş ise de;

2863 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinde 6498 sayılı Kanun ile getirilen değişikliğin amacının, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı ya da sit alanı olarak tescil kararlarının, ilgililerince öğrenilmesini sağlamak olduğu, başka bir deyişle, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları yönünden tebliğ; sit alanları yönünden Resmi Gazete'de yayım ve internet üzerinden duyuru kurallarının, kişilerin, sahip oldukları veya kullandıkları taşınmazların durumunu bilmelerini ve ona göre hareket etmelerini sağlama amacı taşıdığı, belirtilen kuralların, 2863 sayılı Kanun'un 65 inci maddesinde düzenlenen suçun oluşumu için şekil şartı niteliği bulunmayıp, aksi yöndeki kabulün, 6498 sayılı Kanun'un amacına da ters düşeceği;

Dolayısıyla, sözü edilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, şerhin varlığına veya tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılması gerektiği;

Diğer yandan, taşınmaz bir varlığın korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı olarak tescil edilmesinin ya da bir bölgenin, doğal, tarihi ve kültürel özellikleri nedeniyle sit alanı olarak belirlenmesinin, taşınmazın veya bölgenin özel bir statüye tabi tutulması gerektiği ve taşınmaz üzerinde ya da bölge içerisinde keyfi uygulamalarda bulunulamayacağı anlamına geldiği, bu bakımdan kural olarak, 6498 sayılı Kanun değişikliği sonrası tebliğ - yayım - internette duyuru; anılan değişiklik öncesi ise şerh - ilan yöntemleri ile taşınmazın ya da bölgenin tescilinden ilgililerin haberdar olmalarının sağlanacağı;

Bununla birlikte, Türk Medeni Kanununda yer alan “iyi niyet” kuralının genel bir hukuk ilkesi olarak kabul edilip, 2863 sayılı Kanun'un 65 inci maddesinde düzenlenen suç tiplerine yönelik sübut değerlendirmesinde de dikkate alınmasının zorunlu olduğu, başka bir deyişle, 6498 sayılı Kanun değişikliği öncesinde yapılan tescil işlemleri yönünden, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde şerh bulunmayıp, tescil kararı mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilmemiş olsa dahi, failin, taşınmazın ya da bölgenin tescilinden haberdar olduğuna dair beyanının göz ardı edilemeyeceği, zira, maliki olduğu veya kullandığı taşınmazın korunması gerekli nitelik taşıdığını ya da sit özelliğiyle bölgesel bazda koruma altına alınan bir alanda bulunduğunu bilen kişinin, taşınmaz üzerinde dilediği zaman dilediği şekil ve kapsamda uygulama yapamayacağını, taşınmazın ya da bölgenin özel statüsünün mümkün kıldığı ölçüde, kamu kurumlarınca yürütülecek izin prosedürü çerçevesinde inşai ve fiziki müdahalelerde bulunabileceğini de bilmesi gerektiği, yapı ya da bölge bazında tescil kararından haberdar olduğu halde, ilgili kurumlara başvurarak, gerçekleştirmeyi düşündüğü inşai uygulamaya yönelik izin almayıp keyfi hareket eden kişinin iyi niyetinden söz edilemeyeceği, dolayısıyla, taşınmazın ya da bölgenin niteliğini bilerek izinsiz inşai ve fiziki müdahalede bulunan ya da başlangıçta bilmeyip, kamu görevlilerince düzenlenen zabıt ve tutanaklar ile durumu öğrendiği halde müdahalesine devam eden failin, hukuki koruma altına alınamayacağı;

Bu kapsamda somut olay değerlendirildiğinde, İller Bankası ile sanığın yetkilisi olduğu şirket arasında içme suyu inşaatına ilişkin sözleşmenin 26.11.2011 tarihinde imzalandığı, 07.05.2013 tarihli Koruma Kurulu kararı ile; prensipte sit alanı içine alınması öngörülen alanda, kamu yararı göz önüne alındığında İller Bankasınca alt yapı çalışmaları kapsamında ihale edilerek başlamış ihaleli işin Müze Müdürlüğü denetiminde kontrollü olarak devam etmesinde sakınca bulunmadığına, kültür varlığına rastlanması durumunda uygulamaların durdurulmasına karar verildiği, 21.01.2014 tarihli Kurul Kararı ile, 07.05.2013 tarihli karar ile müze denetiminde devam edilmesinde sakınca bulunmayan alt yapı çalışmaları kapsamında açılan imar yollarının kalıntı çıkmayan kısımlarında içme suyu şebeke hattının döşenebileceğinin belirtildiği, 18.02.2014 tarihli Kurul Kararı ile de dava konusu yerin sit alanı olarak belirlendiği,

Her ne kadar sit alanı olarak tescile ilişkin karar suç tarihinden sonra 05.08.2014 tarihinde Resmi Gazete'de ilan edilmiş ise de; İller Bankası tarafından mahkemeye gönderilen 15.07.2015 tarihli cevabi yazıda; yüklenici firmanın söz konusu yerin sit alanı olduğunu ve verilen müsaadelerden sonra Müze Müdürlüğü denetiminde çalışılacağını bildiğini, bu konuda yapılan tüm toplantılara belediye elemanları ve Müze Müdürlüğü elemanları ile beraber katıldıklarını, bu toplantılarda çalışmaların Müze Müdürlüğü denetiminde yapılacağına dair kararlar alındığını, boru ferşiyatlarında her türlü yol geçişlerinde yürütülecek yasal prosedür belediye sorumluluğunda olup, firmanın da belediye ile koordineli olarak prosedüre uyma zorunluluğu bulunduğunu, firmaya 07.11.2013 tarihli bildirimde bulunduklarını belirttiği, 07.11.2013 tarihli yazıda boru ferşiyatı yapılırken sit alanı dışında kalan kısımda içme suyu çalışmaları yapılırken mezar kalıntılarına rastlandığı, mezarların yoğun olarak çıktığı alandaki çalışmaların durdurulmasının istendiği, belediyenin 25.10.2013 tarihli yazısına ekli listede düğüm noktaları ve mesafesi belirtilen toplam 4279 mt hattın ferşiyatının yapılması geri kalan kısmın sit sınırlarına dair görüşmeleri devam ettiğinden Koruma Kurulunun vereceği karara göre değerlendirileceği hususunun şirkete bildirildiği, bu yazıya binaen de 11.11.2013 tarihinde şirket tarafından İller Bankasına yazılan yazıda, bölgede yapılan kazı çalışmalarının Koruma Kurulu tarafından sık sık durdurulduğu, bu bölgede yeni açılan imar yollarında boru ferşiyatı için ortalama 130 cm derinliğinde kazı yapılacağı düşünülürse ilgili kurum tarafından işin durdurulması riskinin halen devam ettiği, bu nedenle ilgili kurumdan yazılı izin alınmasının işin devamı için önemli olduğunun belirtildiği, bu hali ile yukarıdaki bilgiler ışığında sanığın suça konu yerin sit alanı olduğunu bildiğinin kabulü gerektiği anlaşılmakla,

İller Bankası tarafından 07.11.2013 tarihli yazı ile şirkete, belediyenin 25.10.2013 tarihli yazısına ekli listede düğüm noktaları ve mesafesi belirtilen toplam 4279 mt hattın ferşiyatının yapılması bildirildiğinden, ilgili belgeler dosyaya celp edilerek, mahallinde inşaat, kadastro ve arkeolog bilirkişi refakatinde keşif icrası ile, suça konu alanın bahse konu 4279 mt lik hat içerisinde kalıp kalmadığının tespiti ile sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmüne Yönelik Temyiz İsteği Yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2015 tarihli ve 2015/331 Esas, 2015/1421 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmüne Yönelik Temyiz İsteği Yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2015 tarihli ve 2015/331 Esas, 2015/1421 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17036, Karar No: 2017/8344, Tarih: 25.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/17036 E.  ,  2017/8344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada kurulan hüküm davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmekle gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Davanın 3402 sayılı Kanunun 30/2 maddesi gereğince re'sen araştırma ilkesine tâbi kadastro tespitine itiraz davası mahiyetinde olduğuna göre, dava konusu taşınmazların tamamı hakkında eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritaları üzerinde yöntemine uygun araştırma ve inceleme yapılmalıdır. Dosyada bulunan 10/02/2014 havale tarihli orman bilirkişi raporunun başlık kısmında 133 ada 1 sayılı parsel hakkında inceleme yapıldığı, raporun konu başlıklı kısmının ikinci paragrafında ise 177 ada 55 sayılı parsel hakkında inceleme yapılacağının belirtildiği, sonuç kısmında ise 133 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkında tespitlerde bulunulduğu, keza aynı bilirkişinin 14/01/2015 havale tarihli ek raporunda her iki parsel hakkında tarihi belirtilmeyen memleket haritasında ve 1961 tarihli hava fotoğraflarında 131 ada 1 parsel ve 133 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkında değerlendirmeler yapıldığı, ancak hakkında hüküm kurulan 132 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkında değerlendirme yapılmadığı gibi değerlendirme yapılan her iki taşınmazın üzerinde orman ağacı sayılan meşe ağacı bulunduğu belirtilmiş, sayısı, yaşı, kapalılık durumu hakkında ayrıntılı ve açıklayıcı rapor düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle, çekişmeli taşınmazların bulunduğu yöreye ait varsa en eski tarihli hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan üretilen memleket haritalarının ve incelemede ve uygulamada kullanıldığı belirtilen 1961 tarihli hava fotoğrafından üretilen memleket haritasının ve meni müdahale davasının açıldığı 2000 yılından 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ile bu hava fotoğraflarından üretilen memleket haritalarının bulunduğu yerden getirtildikten sonra dosyanın raporları hükme dayanak yapılan fen, orman ve ziraat bilirkişilerine verilerek; memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Ned-Cad veya benzeri proğramlar kullanılarak) çevrildikten sonra bu haritalar dava konusu taşınmaz ve komşu taşınmazları gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, özellikle hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak;

1) Taşınmazın niteliği ile,

2) Varsa üzerindeki ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı ve kapalılık oranı, orman içi açıklık olup olmadığı, ormandan kazanılan yerlerden olup olmadığı ile,

3) Tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı, varsa tasarruf sınırlarını,

4) Kullanım durumunu, tarımsal kullanım varsa niteliğini belirtir,

1) Taşınmazın niteliği ile,

2) Varsa üzerindeki ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı ve kapalılık oranı, orman içi açıklık olup olmadığı, ormandan kazanılan yerlerden olup olmadığı ile,

3) Tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı, varsa tasarruf sınırlarını,

4) Kullanım durumunu, tarımsal kullanım varsa niteliğini belirtir,

5) Fen bilirkişi tarafından çekişmeli taşınmazların birleşik kroki üzerinde gösterilmesi, dava dosyasında bulunan kesinleşmiş men'i müdahale kararının taşınmazları kapsayıp kapsamadığının ve ayrınca taşınmazlara uygulanan ve uyduğu belirtilen 13/08/1959 tarihli ve 3 sıra numaralı tapu kaydının hudutlarının da kroki üzerinde farklı renkli kalemlerle gösterilmesi, tarafların zilyetlik iddia ettiği yerlerin de farklı renkli kalemlerle gösterilerek, dava konusu

taşınmazları gösterir birleşik krokide ve taşınmazları gösterir ayrı krokilerde dava konusu yerlerin, belgelerin uyduğu belirtilen yerlerin net bir şekilde gözlemlenmesinin sağlanması açısından denetime elverişli krokisinin düzenlenerek dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 25/10/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10389, Karar No: 2015/3948, Tarih: 11.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/10389 E.  ,  2015/3948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞİLE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2013/43-2013/439

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; işyeri abonesi olduğunu, sayacın kendisinin kusuru dışında doğru tüketim kaydetmemesi nedeniyle hakkında fatura tahakkuk ettirildiğini, bunda kusurunun bulunmadığını, nitekim eksik tüketim ihbarının kendisi tarafından davalı kuruma ihbar edildiğini iddia ederek; önceki doğru kaydedilmiş, tüketim veya sayaç takıldıktan sonraki, tüketim ortalamaları dikkate alınmak suretiyle, gerçek tüketim bedelinin tespitine ve aleyhine tahakkuk ettirilen 5.297,30TL bedelli faturadan dolayı borçlu olmadığına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davaya konu faturanın, yeni sayaca ait tüketimlerin ortalamaları alınmak suretiyle hesaplanan 16.719kwh eksik tahakkukun, 01.10.2010 ila 20.10.2011 tarihleri arası birim fiyatına göre usul ve yasaya uygun şekilde hesaplama yapılmak suretiyle düzenlendiği savunmasıyla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tespit edilen tüketim bedelinde yanlışlık olduğunun davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; davacı abonenin, aleyhinde tahakkuk ettirilen fatura bedelinden dolayı borçlu olmadığına ilişkin menfi tespit istemidir.

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin, “Sayacın doğru tüketim kaydetmemesi” başlıklı 20. maddesinde; "Sayacın, müşterinin kusuru dışında herhangi bir nedenle doğru tüketim kaydetmediğinin tespit edilmesi halinde, sayaç çalışır duruma getirildikten sonra müşterinin ödeme bildirimine esas iki tüketim dönemine ait tüketimlerinin ortalaması alınır ve bu ortalama söz konusu müşterinin yer aldığı abone grubundaki benzer tüketim eğilimine sahip diğer tüketiciler emsal alınmak suretiyle hesaplanan aynı dönemdeki tüketimlerin ortalaması ile kıyaslanır Müşterinin tüketim ortalaması, emsal alınan tüketicilerin ortalamasından fazla ise, geçmiş dönem tüketimleri müşterinin tüketim ortalaması dikkate alınarak hesaplanır ve fark tahakkuk ettirilir. Aksi takdirde, emsal alınan tüketicilerin tüketim ortalaması ile söz konusu müşterinin tüketim ortalaması arasındaki fark yüzde yirmiden az ise, müşterinin tüketim ortalaması dikkate alınarak geçmiş dönemdeki tüketimleri hesaplanır ve fark tahakkuk ettirilir. Aradaki fark yüzde yirmiden fazla ise, emsal alınan tüketicilerin tüketim ortalaması dikkate alınarak müşterinin geçmiş dönemdeki tüketimleri hesaplanır ve fark tahakkuk ettirilir.

Müşterinin iki tüketim dönemi ortalaması, yer aldığı abone grubundaki benzer tüketim eğilimine sahip diğer tüketicilerin ortalamasından fazla ise, geçmiş dönem tüketimleri müşterinin ortalama tüketimi dikkate alınarak hesaplanır ve fark tahakkuk ettirilir.

Hesaplamaların yapılmasında, müşterinin sayacının normal olarak çalıştığı geçmiş yıllar tüketimleri ile müşterinin yer aldığı abone grubundaki benzer tüketim eğilimine sahip diğer tüketicilerin yıllık tüketimleri kıyaslanarak, tüketimde mevsimsel olarak meydana gelen değişiklikler de dikkate alınır. Müşteriye ilişkin yıllık veri olmaması halinde ise, hesaplamalarda dikkate alınacak mevsimsel değişiklikler aynı abone grubundaki benzer tüketim eğilimine sahip diğer tüketicilere ilişkin veriler göz önüne alınarak yapılır.

Tüketimdeki farklar, ilgili dönem birim fiyatlarıyla ve gecikme faizi olmaksızın, perakende satış lisansı sahibi tüzel kişi tarafından müşteriye tahakkuk ettirilir.

Yukarıda yapılan hesaplamalar sonucunda bulunan fark müşteri lehine ise, 23 üncü maddenin dördüncü fıkrası hükümlerine göre iade veya mahsup işlemi yapılır." düzenlemesi bulunmaktadır.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının işyeri abonesi olarak elektrik kullandığı, davacıya ait elektrik sayacının, davacının, ihbarı ile 20.10.2011 günü değiştirildiği, sayacın laboratuar incelemesinde ' S ve T fazlarının kayıt yapmadığı, tarih ve saat bilgilerinin hatalı olduğunun tespit edildiği, dosyanın tevdi edildiği elektrik bilirkişi raporunda Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği 44.maddesi gereği, ortalama aylık tüketim, sayaç değişiminden sonraki ortalama tüketim değeri sayaç değişiminden önceki döneme uygulanmak ve aboneye yapılan tahakkuklar mahsup edilmek suretiyle eksik tüketim miktar ve bedelinin hesaplanma yoluna gidildiği anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; abonenin kusuru dışında sayacın tüketim kaydetmediğinin kabulüne rağmen yönetmeliğin yukarıda zikrolunan 20.maddesine uygun dönemler kıyaslama yapılmak suretiyle hesaplanmamıştır.Alınan ek raporda ise, Hukuk Genel Kurulu'nun, 21.05.2014 gün ve 7-2454 E.-679 K. sayılı kararında belirtilen "Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından hırsızlanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin (kaçak) kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır." içtihadı ve Dairemiz içtihadlarında kabul edilen dayanağı olmayan, bir hizmetin karşılığı olduğu dağıtım şirketince ispatlanamayan kayıp kaçak, sayaç okuma, iletim sistemi kullanma ve dağıtım bedelinin tahakkuk bedeline yansıtılmaması ilkesi değerlendirilmeksizin rapor hazırlanmıştır.Mahkemece de bakanlıkça belirlenen oranların faturaya yansıtılmasının doğru olduğu kanaatiyle, denetimden uzak ve hükme elverişli bulunmayan rapora dayanılarak hüküm tesisi yoluna gidilmiştir.

Bu itibarla, dosyanın elektrik bilirkişisine tevdi ile, ilgili yönetmelik 20.maddesinde belirtilen hesaplama yöntem ve süreleri dikkate alınmak; ayrıca dağıtım şirketince talep edilen kayıp kaçak, sayaç okuma, iletim sistemi kullanma ve dağıtım bedelinin hesaplanacak fatura tutarına dahil edilmemek suretiyle, yeniden uzman bilirkişi raporu alınması gereklidir. Mahkemece, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Öte yandan; hakim, gerekçe sayesinde, verdiği hükmün doğru olup olmadığını, yani kendini denetler. Üst mahkemede, bir hükmün hukuka uygun olup olmadığını ancak, gerekçe sayesinde denetleyebilir. Taraflar da ancak, gerekçe sayesinde haklı olup olmadıklarını daha iyi anlayabilirler. Bir hüküm, ne kadar haklı olursa olsun, gerekçesiz ise tarafları doyurmaz (Kuru, Baki/ Arslan, Ramazan/ Yılmaz, Ejder; Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı 6100 sayılı HMK’na Göre Yeniden Yazılmış, 22 Baskı, Ankara 2011, s.472). Anayasa’nın 141. maddesi gereğince, bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması gereklidir. Gerekçenin önemi Anayasal olarak hükme bağlanmakla gösterilmiş olup, gerekçe ve hüküm birbirine sıkı sıkıya bağlıdır.

Yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların, hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir. Zira, tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle, o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Nitekim, 07.06.1976 gün ve 3/4-3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde yeralan “Gerekçenin ilgili bilgi ve belgelerin isabetle takdir edildiğini gösterir biçimde geçerli ve yasal olması aranmalıdır. Gerekçenin bu niteliği yasa koyucunun amacına uygun olduğu gibi, kararı aydınlatmak, keyfiliği önlemek ve tarafları tatmin etmek niteliği de tartışma götürmez bir gerçektir.” şeklindeki açıklama ile de aynı ilkeye, vurgu yapılmıştır.