muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/50, Karar No: 2022/16242, Tarih: 17.10.2022

Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Yalvaç Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03/06/2020 tarihli ve 2016/2779 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın süre yönünden reddine dair Yalvaç Sulh Ceza Hâkimliğinin 12/03/2021 tarihli ve 2020/654 değişik iş sayılı kararının "26/03/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7226 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un geçici 1. maddesinde "(1) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle yargı alanındaki hak kayıplarının önlenmesi amacıyla; a) Dava açma, icra takibi başlatma, başvuru, şikâyet, itiraz, ihtar, bildirim, ibraz ve zamanaşımı süreleri, hak düşürücü süreler ve zorunlu idari başvuru süreleri de dâhil olmak üzere bir hakkın doğumu, kullanımı veya sona ermesine ilişkin tüm süreler; 6/1/1982 tarihli ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu, 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve 12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile usul hükmü içeren diğer kanunlarda taraflar bakımından belirlenen süreler ve bu kapsamda hâkim tarafından tayin edilen süreler ile arabuluculuk ve uzlaştırma kurumlarındaki süreler 13/3/2020 (bu tarih dâhil) tarihinden, b) 9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu ile takip hukukuna ilişkin diğer kanunlarda belirlenen süreler ve bu kapsamda hâkim veya icra ve iflas daireleri tarafından tayin edilen süreler; nafaka alacaklarına ilişkin icra takipleri hariç olmak üzere tüm icra ve iflas takipleri, taraf ve takip işlemleri, yeni icra ve iflas takip taleplerinin alınması, ihtiyati haciz kararlarının icra ve infazına ilişkin işlemler 22/3/2020 (bu tarih dâhil) tarihinden, itibaren 30/4/2020 (bu tarih dâhil) tarihine kadar durur. Bu süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden itibaren işlemeye başlar. Durma süresinin başladığı tarih itibarıyla, bitimine on beş gün ve daha az kalmış olan süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden başlamak üzere on beş gün uzamış sayılır. Salgının devam etmesi halinde Cumhurbaşkanı durma süresini altı ayı geçmemek üzere bir kez uzatabilir ve bu döneme ilişkin kapsamı daraltabilir. Bu kararlar Resmî Gazete’de yayımlanır." şeklinde yer alan düzenleme ile yargı alanında yer alan sürelere ilişkin hak kayıplarının önlenmesi amacıyla başvuru ve itiraz sürelerinin 13/03/2020 tarihinden 30/04/2020 tarihine kadar durdurulduğu, yasal düzenleme uyarınca da durma süresinin 29/04/2020 tarihli ve 2480 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile 15/06/2020 tarihine (bu tarih dahil) kadar uzatılmış olduğu nazara alındığında; Yalvaç Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03/06/2020 tarihli kararın, 08/06/2020 tarihinde müşteki vekiline tebliğ edildiği, söz konusu tarih itibarıyla itiraz sürelerinin durmuş olup işlemediği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 173. maddesinde yer alan "(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 15 günlük itiraz süresine tabi olduğu, yukarıda anılan düzenleme uyarınca 13/03/2020 ile 15/06/2020 tarihleri arasında (bu tarih dahil) durup işlemeyen itiraz sürelerinin 16/06/2020 tarihinden itibaren yeniden işlemeye başladığı gözetildiğinde, müştekinin 30/06/2020 tarihli dilekçesiyle yaptığı itirazın süresinde yapıldığı gözetilmeden, itirazın esastan incelenmesi yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden" bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

7226 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi ile 29.04.2020 tarih ve 2480 sayılı Cumhurbaşkanı Kararına göre, COVİD-19 salgını sebebiyle tüm adli sürelerin 13.03.2020 tarihinden itibaren 15.06.2020 tarihine kadar durdurulması karşısında, müşteki vekilinin itiraz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Yalvaç Cumhuriyet Başsavcılığının 03.06.2020 tarih ve 2016/2779 Soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın süre yönünden reddine ilişkin merci Yalvaç Sulh Ceza Hakimliğinin 12.03.2021 tarih ve 2020/654 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA; müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 17.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9022, Karar No: 2018/6390, Tarih: 22.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/9022 E.  ,  2018/6390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR :

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/10/2014 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 30/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, ürün zararından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, kendilerine ait tarlada biber yetiştiriciliği yaptıklarını, söz konusu taşınmaza komşu parsel maliki olan davalının ise taşınmazında soğan yetiştirdiğini, davalının kendi taşınmazında hasat öncesi yabancı ot kontrolü ve ekili olan soğanların hızlı yetişmesi amacıyla normal tarım ürünlerinden farklı olarak ilaçlama yaptığını, bu sırada davacılara ait biber ekili araziye de yabancı ot ilacı sirayet ettiğini, arazinin yaklaşık %80'inin yabancı ot ilacından etkilendiğini, söz konusu ilacın biber ürünü üzerinde tatbiki için ruhsatının bulunmadığını belirterek, oluşan zararın davalıdan tazmini isteminde bulunmuşlardır.

Davalı, davacı tarafın iddia ettiği şekilde mevcut tarladaki üründe kalıcı bir hasar ve olumsuzluk meydana gelmediğini, davacı tarafça alıdırılan raporun aceleye getirildiğini, ürünün olay sonrasındaki gelişimi dikkate alınmaksızın anlık yapılan değerlendirmeye göre hatalı olarak düzenlenmiş olduğunu, sonrasında ürünün zararı tolere ettiğini belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacıların iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda; davacı ve davalı tarafından Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı İlçe Müdürlüğü'nde görevli ziraat mühendislerine mahkeme dışı yaptırılan tespitlerden ve yargılama sırasında dosya kapsamına göre hazırlanan bilirkişi raporu sonucundan, davalı tarafından kullanılan ve biber ürünü yönünden kullanma ruhsatı bulunmayan zirai ilacın davacıların arazisinde bulunan biber ürününe de sirayet ettiği davacıların üründe oluşan tahribat sonucunda arazideki biber fidelerini sökmek zorunda kaldıkları anlaşılmaktadır. Bununla birlikte, biberler söküldükten sonra tarla boş kalmamış ve davacılar tarafından ıspanak ekilerek gelir elde edilmiştir. Hal böyle olunca, davacıların talep edebilecekleri zarar kalemleri, biber fidelerinin alım, ekim-dikim ve sökülme sürecine kadar yapılan giderler olup mahkemece bu zarar kalemlerinin uzman bilirkişi vasıtasıyla hesaplatılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiş, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11038, Karar No: 2024/5479, Tarih: 17.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11038 E.  ,  2024/5479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/75 E. 2016/148 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar ..., ..., ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükümlerin katılan vekili tarafından, sanık ... hakkında kurulan hükmün katılan vekili ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar ..., ..., ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine, sanık ... hakkında, 2863 sayılı Kanun'un 67/1, 75, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 50/1-a, 52/2-4. Maddeleri gereğince 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen 06.11.2020 tarih, 2016/270083 sayılı ve onama görüşlü tebliğname ile Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; beraatine karar verilen sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine, mahkumiyetine karar verilen sanık yönünden katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

Sanık ...'ın temyiz isteği; dava konusu eserlerin tarihi eser niteliğinde olduğunu bilmediğine, kararın lehine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; beraatine karar verilen sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine, mahkumiyetine karar verilen sanık yönünden katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

Sanık ...'ın temyiz isteği; dava konusu eserlerin tarihi eser niteliğinde olduğunu bilmediğine, kararın lehine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, sanıklar ..., ... ve ...'nin alınan savunmalarında suça konu tarihi eserlerle herhangi bir ilgilerinin olmadığını savunarak üzerlerine atılı suçlamayı kabul etmedikleri, sanık ...'ın soruşturma aşamasındaki ifadesinde eserleri yakalanmasından bir hafta kadar önce Dumantepe mevkiinde bulduğunu, olay günü diğer sanıklarla mantar toplamaya gittiğini, bu esnada arkadaşlarına poşeti gösterdiği esnada jandarmanın geldiğini, kovuşturma aşamasında alınan savunmasında ise, dava konusu tarihi eser olduğu iddia edilen bakır paraları jandarmanın tutanak düzenlediği tarihten 3-5 gün önce bulduğunu, ancak bunların tarihi eser olduğunu bilmediğini, olay günü diğer sanıklarla mantar toplamaya gittiğini, diğer sanıkların tarihi eserlerle bir ilgisinin olmadığını beyan ettiği, 2863 sayılı yasanın 67/1. maddesine göre kültür ve tabiat varlıklarıyla ilgili olarak bildirim yükümlülüğüne mazereti olmaksızın ve bilerek aykırı hareket eden kişilerin cezalandırılacağının hüküm altına alındığı, olay yeri tutanağı, sanıkların savunmaları, bilirkişi raporları, olayın oluş şekli ve tüm dosya kapsamına göre, sanıklardan ...'ın alınan savunmalarında suçu ikrara yönelik açıklamaları, mazereti olmaksızın bildirim için gereken süreyi geçirerek üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğu, üzerine atılı suçu işlediği yönünde vicdani kanaat oluştuğu gerekçesiyle sanı ...'ın mahkumiyetine, diğer sanıklar ..., ... ve ... yönünden ise, sanıkların suçlamayı kabul etmedikleri, sanık ...'ın suça konu eserleri diğer sanıklarla birlikte bulduğuna dair veya sanıkların eserlerin bulunduğundan ne zaman haberdar olduklarına dair dosyaya yansıyan, sanıklar aleyhine değerlendirilebilecek herhangi bir delil elde edilemediği gerekçesiyle beraatlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE VE KARAR

1-Sanık ...'ın Mahkumiyetine İlişkin Hükme Yönelik Sanık ... ve Katılan Vekilinin Temyiz İstekleri Açısından;

IV.GEREKÇE VE KARAR

1-Sanık ...'ın Mahkumiyetine İlişkin Hükme Yönelik Sanık ... ve Katılan Vekilinin Temyiz İstekleri Açısından;

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 2863 sayılı Kanunun 67/1. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir. Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, zamanaşımını kesen en son işlem, 20.04.2016 tarihli mahkumiyet hükmü olup, anılan tarihten itibaren 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımı inceleme tarihinden önce 20.04.2024 tarihinde gerçekleşmiş olmakla, dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığından, hükmün, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE,

2-Sanıklar ..., ..., ...'ın Beraatine İlişkin Hükümlere Yönelik Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Açısından;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8063, Karar No: 2014/8305, Tarih: 29.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8063 E.  ,  2014/8305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22/07/2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9120, Karar No: 2016/717, Tarih: 22.01.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/9120 E.  ,  2016/717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPUSUZ TAŞINMAZ TESCİLİ

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava, 3621 Sayılı Yasaya göre kıyı kenar çizgisi araştırması yapılması gereken tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 22.01.2015 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 11.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren, Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE,22.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29975, Karar No: 2016/13334, Tarih: 15.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/29975 E.  ,  2016/13334 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş akdinin maaşında yapılan indirim, işçilik alacaklarının alamamak ve ... ya primlerinin gerçek ücret üzerinden yatırılmaması nedenleriyle feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Somut olayda bilirkişi tarafından davacının hesaplamalara esas ücreti belirlenirken fesih tarihinden önceki aya ait bordro ile davacıya ödendiği anlaşılan miktar dikkate alınmıştır. Oysa dosyada taraflar arasında imzalanmış bireysel iş sözleşmesi mevcut olup burada davacıya ödenecek ücret miktarı açıkça belirtilmiştir. Buna rağmen bireysel iş sözleşmesinde yazılı ücret yerine bordroda yazılı miktarın hesaplamalara esas alınması hatalıdır. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin davacının ücretinin hatalı şekilde belirlenmesi isabetli olmayıp bozma nedenidir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.