muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1011, Karar No: 2015/2764, Tarih: 02.12.2015

Somut uyuşmazlık açısından; Öncelikle TİS protokolu uyarınca iş yerinde iş gruplandırılması yapılarak davacının kayıp kaçak bölümünde çalışan 200 işçiden biri olarak işe giriş tarihine göre skalası Ek 2 olarak belirlenmiş ücretleri bu skaladan ödenmiştir.31.5.2004 tarihli TİS protokolunün konusu 2003 Kasım-Aralık ayında işe alınan işçilerin ücretlerinin indirilmesi olmayıp TİS kapsamında çalışan işçilerin iş gruplarında hangi gruba gireceği ve alacağı ücretin ne olacağı noktasında olup davacının günlük ücretindeki düşüş TİS den kaynaklandığından 4857 sayılı Yasanın 22.maddesinin uygulama olanağı bulunmaz. Sorunun TİS uygulaması açısından ve 6356 sayılı Yasanın 36 .maddesinde ifadesini bulan yararlılık ilkesi kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Yararlılık ilkesinin, bireysel ve toplu iş sözleşmesindeki aynı amaca yönelik hükümlerinin gruplandırılarak yapılacak bir karşılaştırma neticesinde, işçinin bireysel iş sözleşmesine nazaran çok daha fazla avantajlı bir konuma gelerek %34.7 oranında bir kazanımı olduğu açıktır. Objektiflik ölçütü açısından da işçi yararına bir sonucun gerçekleştiği açıkça görülmektedir. Böyle olunca, işçinin bir yandan bireysel iş sözleşmesindeki günlük çıplak ücretinin esas alınmasını, diğer taraftan da toplu iş sözleşmesi ile öngörülen ücret kriterlerinin uygulanmasını istemesi mümkün değildir. Böyle bir talep, söz konusu maddenin (6356 S.K. md. 36) temel mantığı ile örtüşmediği gibi, hükmün uygulanmasına ilişkin bilimsel esaslara da uygun düşmediğinden, yerel mahkemenin kararının onanması gerektiği kanaatiyle, Yüksek Genel Kurulun çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2017/3465, Karar No: 2018/158, Tarih: 16.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3465 E.  ,  2018/158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile ... Mah. 936 ada 253 sayılı parselde tapuya kayıtlı ana taşınmaz üzerinde bulunan 11 bağımsız bölümlü binada davacılardan ...’in 3 nolu 35/660 arsa paylı, ...’nun 4 nolu 30/660 arsa paylı ve ...’nın 11 nolu 30/660 arsa paylı bağımsız bölümlerinin arsa payının ve davalıların arsa payının yeniden belirlenerek tapuya tescil edilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ".... Mah. 936 ada 253 parsel" sayılı taşınmazda arsa paylarının iptali ile arsa paylarının belirlenen oranlarda düzeltilmesine karar verilmiş, hüküm davalılardan .... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava Kat Mülkiyeti Kanunundan kaynaklanan bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesi hükmüne göre; "kat mülkiyeti, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir." Yasa gereğince; arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır. Değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları nedenleriyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda, dava konusu taşınmazda 15.06.1974 tarihinde kat irtifakı 06.10.1981 tarihinde kat mülkiyeti kurulduğu, bilirkişi raporunda kat irtifakına geçiş tarihi olan 15.06.1974 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılmadığı belirtilmişse de bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamıştır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazda 15.06.1974 tarihinde kat irtifakı 06.10.1981 tarihinde kat mülkiyeti kurulduğu, bilirkişi raporunda kat irtifakına geçiş tarihi olan 15.06.1974 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılmadığı belirtilmişse de bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamıştır.

Dava konusu taşınmazda 1981 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılardan ....'nın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 16/01/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3111, Karar No: 2019/3876, Tarih: 15.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/3111 E.  ,  2019/3876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan; beraat Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan; mahkumiyet

A) Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına ilişkin vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu verilere dayandırıldığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

B) Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

B) Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

5237 sayılı TCK'nin 61. maddesi uyarınca hakim somut olayda; suçun işleniş biçimini, suç işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suç konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını ve failin güttüğü amaç ve saiki göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler. 5237 sayılı TCK'nin "Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi" başlıklı 3/1. maddesi uyarınca suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur. Bu itibarla; kanunda öngörülen alt ve üst sınır arasında temel cezayı belirlemek hakimin takdir ve değerlendirme yetkisi içindedir, ancak Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca hükümde bu takdirin denetime olanak sağlayacak biçimde, dosya içeriği ile uyumlu yasal ve yeterli gerekçesinin gösterilmesi zorunludur. Yasa metinlerdeki ifadelerin tekrarı, bu metinlerdeki genel nitelikli ölçütler somut olaya ve failine özgülenmediği müddetçe yeterli bir gerekçe değildir. Öte yandan, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınamaz; ancak takdiri indirim yapılıp yapılmamasında göz önünde bulundurulabilir. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; suçla ilgili olarak bir kısım yasal ibarelerin tekrarı ile yetinilerek, ayrıca zincirleme suç konusu belge sayısı esas alınıp alt sınır olan 3 yıl hapis cezası aşılarak temel cezanın 3 yıl 6 ay olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

C) Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın, sahte fatura düzenlemediği savunması nedeniyle, suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-2009 takvim yılına ait sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanıkların bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması,

Sanığın, sahte fatura düzenlemediği savunması nedeniyle, suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-2009 takvim yılına ait sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanıkların bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması,

2- Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

3- Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4- Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

Faturayı düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları kullanana ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilerek faturayı düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 15.04.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/763, Karar No: 2024/3009, Tarih: 26.09.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/763 E.  ,  2024/3009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2025 E., 2022/1886 K.

DAVALILAR : 1-... vekili Avukat ... 2-... vekili Avukat ... 3-...

DAVA TARİHİ : 07.11.2014

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Hayrabolu Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/31 E., 2021/236 K.

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 1/5 hisse ile maliki olduğu 6 parselde kayıtlı taşınmaz hakkında hissedar diğer kardeşleri ile davalı yüklenici şirket arasında 12.03.2012 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşmede müvekkiline bir daire verileceğinin kararlaştırıldığını ve yapılacak taşınmazda 6 no.lu bağımsız bölümünün inşaat bitmeden müvekkili adına tescil edileceğinin davalı yüklenici şirket tarafından taahhüt edildiğini, müvekkilinin gerekli devir işlemleri için davalı şirket çalışanına intikal ve satış yetkileri verdiğini, davalı şirketin sözleşmede kararlaştırılan teslim tarihine uymadığını, inşaatı süresinde tamamlamadığı gibi usulüne uygun olarak da teslim etmediğini, müvekkili ile dava dışı kardeşi ...'in gayrimenkullerini diğer davalı ...'e 20.06.2013 tarihinde devrettiğini, davalı şirket yetkilisinin eşi olan davalı ...'ın da diğer davalı ...’a 28.01.2014 tarihinde satıp devrettiğini, müvekkilinin sözleşme gereğince tüm edimlerini yerine getirdiğini, 6 no’lu bağımsız bölümün müvekkiline verilmesi gereken bağımsız bölüm olduğunu ancak davalı yüklenici şirketin edimini yerine getirmediğini ileri sürerek, 6 no.lu bağımsız bölümünün tapusunun iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin iyi niyetli üçüncü şahıs olduğunu, davaya konu bağımsız bölümü üçüncü kişiden satın aldığını, müvekkilinin taşınmazını alırken diğer davalıları ve davacıyı tanımadığını, müvekkilinin davaya konu taşınmazı davalı yüklenici şirketten almadığını, diğer davalı ...'in iktisabından yaklaşık 6 ay sonra bağımsız bölümün müvekkilince satın alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, yasal süresi içerisinde davaya cevap vermemişlerdir.

İlk derece mahkemesince, davalı yüklenici şirketin davaya konu taşınmazı davacı arsa sahibi ile imzaladığı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine uygun olarak eksiksiz yapıp süresinde teslim etmediği, davacı arsa sahibinin sözleşme ile yükümlendiği tüm yükümlülüklerini usulüne uygun olarak yerine getirdiği, davalı yüklenici şirketin davacı arsa sahibine ait olduğu kararlaştırılan 6 no’lu bağımsız bölümü kötü niyetli olarak diğer davalı ...'e, davalı ...'in ise diğer davalı ...'a devrettiği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalılar ... ve ... vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi tarafından arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yükleniciye devredilen payın avans niteliğinde olduğu, yüklenicinin edimini yerine getirmediği durumlarda ondan pay devralan üçüncü kişilerin hak sahibi olmalarının mümkün olmadığı, böyle bir durumda üçüncü kişilerin TMK’nın 1023. maddesindeki iyiniyet kuralından faydalanmalarının mümkün olmadığı, davacı arsa sahibince davalı yüklenici şirkete avans olarak verilen ve yüklenici şirket tarafından davalı ...'e ve ... tarafından da davalı ...'a devredilen taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptalinin gerektiği gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalılar ... vekili ve ... vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- Davalılardan ... vekilinin temyiz istemleri yönünden yapılan incelemede; kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, davalı ... vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2- Davalılardan ... vekilinin temyiz istemleri yönünden yapılan incelemede; somut olayda, davacı ve dava dışı diğer hissedarlar ile davalı yüklenici şirket arasında düzenlenen 12.02.2012 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde davaya konu 6 numaralı bağımsız bölümün davacı arsa sahibine verileceğinin kararlaştırıldığı görülmüştür. Davalılardan ... davaya konu bağımsız bölümü davalı yüklenici şirket yetkilisinin eşi diğer davalı ...'den davaya konu bağımsız bölümü iyiniyetli olarak satın aldığını iddia etmektedir. Bu durumda, davaya konu bağımsız bölümün davalı yüklenici şirkete verilmesi kararlaştırılan bağımsız bölümlerden olmadığından devredilen bağımsız bölümle ilgili temliken tescil hükümlerinin uygulanmayacağı gözetilerek, TMK’nın 1023. maddesi uyarınca davalılardan ...'ın davaya konu bağımsız bölümü iktisabında iyiniyetli olup olmadığı araştırarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeye dayalı yazılı şekilde ilk derece mahkemesi kararı ile bu karara karşı istinaf isteminin reddi kararı usul ve yasaya aykırı görülmüş, kararın bu nedenle bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz istemlerinin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararı ile bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle HMK'nın 373/1. maddesi gereğince İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi kararının KALDIRILARAK; Hayrabolu Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2020/31 E. ve 2021/236 K. sayılı kararının BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 26.09.2024 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2245, Karar No: 2025/1864, Tarih: 17.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2245 E.  ,  2025/1864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1885 Esas, 2023/1341 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/599 E., 2019/800 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında imzalanan 01.12.2014 tarihli açık satış sözleşmesinin ikinci maddesi gereğince davalının, sözleşme adresinde yazılı işyerinde vekil edeni şirketin pazarlama, dağıtım ve satışını gerçekleştirdiği bira ürünlerini düzenli ve süreklilik arz edecek şekilde satmayı ve bulundurmayı, satış belgesi, ruhsat vs. gibi her türlü yasal zorunlulukları yerine getirerek bunları güncelleyip yenilemek için gerekli her türlü dikkat ve özeni göstermeyi kabul ve taahhüt ettiğini, sözleşmenin diğer taraflarınca tüm edimlerin yerine getirilmesine rağmen 2016/2 D. İş sayılı dosyasında, işletmenin kapalı olduğunun tespit ve rapor edildiğini, davalılara gönderilen ihtarnamelerle ödenen katkı bedellerinin ve cezai şartın iadesinin talep edildiğini, ancak davalıların adreste bulunmamasından dolayı ihtarnamelerin bila tebliğ döndüğünü, sonrasında müvekkilince başlatılan icra takibine davalıların itiraz ettiklerini ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına, davalıların alacağın %20'sinden az olmamak üzere icra inkâr tazminatına mahkumiyetlerine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalıların İstanbul Büyükşehir Belediyesine devri yapılan adreste kiralanan yer dışında kış bahçesi yapmak suretiyle kaçak inşaat yaptıklarının tespit edilmesi ve kira sözleşmesinin kurum tarafından yenilenmemesi nedeniyle işyerinin belediyece yıkıldığı, dolayısıyla bu duruma bizzat davalılarca sebebiyet verilmesinden dolayı davacının sözleşmeyi fesihte haklı olduğu ve katkı payının iadesi ile cezai şart tazminat alacağını talep edebileceği, ancak sözleşmeye aykırılık halinde ödenen katkı payının iadesinin, sözleşmenin karşılıksız kalan süresi üzerinden kıstelyevm usulüne göre denkleştirici adalet prensibi uyarınca hesaplanmasının gerektiği, bilirkişi tarafından davacının alabileceği miktarın 283.367,23 TL olabileceğinin hesaplandığı, öte yandan, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca tacir sıfatını haiz bir borçlu, fahiş olduğu iddiası ile cezai şarttan indirim yapılmasını isteyemez ise de davalıların ticari faaliyetine 29.06.2015 tarihinde son verdikleri ve bu tarihten sonra da ticari faaliyetini devam ettirdiğinin ileri sürülmediği, sözleşmede kararlaştırılan cezai şartın oldukça fahiş olup davalıların ekonomik mahvına sebebiyet vereceğinin açık olduğu, sözleşmeye konu yerin kurum tarafından yıkılması nedeni davalıların faaliyette bulunmadıkları hususları dikkate alındığında, cezai şart alacağından dosyaya yansıyan delil ve belgeler kapsamına göre %90 oranında indirim yapılarak 15.000,00 USD cezai şart alacağına hükmedilmesi gerektiği gerekçesi ile 283.367,23 TL katkı payı asıl alacağı+ 2.282,46 TL katkı payı faizi, davacı giderleri (ihtarname, delil tespiti vs) + 40,31 TL giderlerin işlemiş faizi + 15.000,00 USD cezai şart alacağı+80,54 USD cezai şart faizi=15.081,54 USD ve 286.777,51 TL üzerinden iptaline, alacağın likit olmaması nedeni ile icra inkâr tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.