muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2599, Karar No: 2019/1484, Tarih: 14.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/2599 E.  ,  2019/1484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek, Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin temyiz isteminden vazgeçtiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemede:

A- Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

1- Sanık hakkında 2008 takvim yılı defter ve belgelerini ibraz etmediği iddiasıyla açılan dava sonucunda, her ne kadar mahkumiyet kararı verilmiş ise de, yapılan incelemede, dosyada mevcut vergi müfettişi ... Güzel tarafından düzenlenen ve sanığın da imzasının bulunduğu 31.05.2013 tarihli tutanakta, mükellefin 2008 yılı defter ve belgelerinin Kınık Vergi Dairesi Müdürlüğünde olduğunun tespit edildiği ve mükellefe ait defter ve belgelerin vergi dairesinden temin edilerek inceleme yapıldığının belirtilmesi karşısında, sanığın üzerine atılı defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeksizin atılı suça ilişkin ayrıntılı savunması da alınmaksızın yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

B- Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesine gelince;

1- Sanığın 2008 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; UYAP üzerinde yapılan kontrolde, sanığın yetkilisi olduğu aynı şirket hakkında aynı suç tarihine ilişkin Kınık Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/175-2014/10 Esas ve Karar sayılı dosyası ile yargılama yapıldığı ve mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmakla, sanığın aynı takvim yılında başka mükelleflere ait kullandığı sahte faturalara ilişkin tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceği cihetle; mükerrer yargılama yapılmaması ve eylemlerin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi açısından, söz konusu dosya ile varsa aynı şirket ve aynı yıllara ilişkin diğer dava dosyalarının da duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi durumda davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınmasından sonra sanığın eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının belirlenmesi ile sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasının yargılaması sırasında, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek, hiçbir şekilde sahte fatura kullanmadığını, işlerle kardeşi Ayhan ve babası ...'in ilgilendiğini, iş yeri yasal olarak üzerinde göründüğü için sorumlu tutulduğunu savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediği, dava açılıp açılmadığının araştırılması,sonucuna göre karşıt inceleme raporları ile dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenlerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirket ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve faturaları düzenleyen şahıs veya şirket yetkilileri dinlenmek suretiyle suça konu faturaları hangi hukuki ilişkiye istinaden kime verdikleri, sanığı ve savunmasında adı geçen kardeşi ve babasını tanıyıp tanımadıkları sorulduktan sonra, toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilip sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1932, Karar No: 2022/273, Tarih: 12.01.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/1932 E.  ,  2022/273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı, kasten yaralama

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan beraat, diğer atılı suçtan açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle düşmesi

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış düşme hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

28.12.2013 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesinde yer alan “Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir” şeklindeki düzenleme nazara alınarak kendisini vekaletnameli müdafi ile temsil ettirip, beraatine karar verilen sanık yararına vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına “Hüküm tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 3.000 TL maktu vekalet ücretinin hazineden alınarak kendisini vekaletnameli müdafi ile temsil ettiren sanığa verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6463, Karar No: 2015/8645, Tarih: 25.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/6463 E.  ,  2015/8645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/02/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... Gazetesi'nin 27/12/1998 tarihli sayısında yayınlanan ''...'' başlıklı haberde kendi ismine yer verilerek bir soruşturma kapsamında tutuklandığının belirtildiğini, oysa haberde belirtilen soruşturmayla ilgili olarak açılan ceza davasında beraat ettiğini ve haberdeki iddiaların gerçek olmadığını, haberin halen davalı gazetenin internet sitesinde yayınlanmakta olduğunu, haberdeki gerçek dışı iddialar nedeniyle kişilik haklarının zarar gördüğünü belirterek uğramış olduğu manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalı, haberin yayınlandığı tarihte görünür gerçeğe uygun olduğunu, dava konusu haberin bir arşiv haber olduğunu ve internette de arşiv haber olarak yer aldığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının haberde belirtilen olay nedeniyle açılan davada beraaat ettiği ve haberin davacının kişilik haklarını zedelediği gerekçesiyle istem kısmen kabul edilmiştir.

Davalı, haberin yayınlandığı tarihte görünür gerçeğe uygun olduğunu, dava konusu haberin bir arşiv haber olduğunu ve internette de arşiv haber olarak yer aldığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının haberde belirtilen olay nedeniyle açılan davada beraaat ettiği ve haberin davacının kişilik haklarını zedelediği gerekçesiyle istem kısmen kabul edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; haberin yayınlandığı tarihte yürütülen bir soruşturma kapsamında tutuklanan davalı ceza davası sonucu beraat etmiştir. Haberde soruşturmanın konusu hakkında çeşitli bilgiler okuyucu ile paylaşılmış ve bu kapsamda davacının tutuklandığı bilgisine yer verilmiştir. Haber yayınlandığı tarih itibariyle görünür gerçeğe uygun olup haberde kullanılan ifaderlerle özle biçim arasındaki denge bozulmuş değildir. Hukuka aykırılık içermeyen davaya konu haber nedeniyle davacının kişilik haklarının zarar gördüğünden söz edilemez. Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru görülmemiş ve bu yön bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA , davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine, (1) nolu bentle ilgili olarak oy çokluğu, (2) no'lu bentle ilgili olarak oybirliği ile karar verildi ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/06/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı gazetenin 27/12/1998 tarihli nüshasında “..." başlıklı haber yapıldığını, oysa kendisinin bu suçtan Devlet Güvenlik Mahkemesi'nin 2000/164 E. sayılı dosyası ile yargılandığını ve beraat ettiğini, aradan bunca yıl geçmesine rağmen internet arama motorlarına davacının adı yazılarak girildiğinde 1998 tarihli bu haberin çıktığını belirterek bu haberin internet sitesinden çıkarılmasına ve kişilik haklarına yapılan saldırı nedeniyle 10.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, ihtiyati tedbir kararı ile yayının kaldırılmasına ve nihai kararla da davacı yararına 2.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafça temyizi üzerine, davalının diğer temyiz itirazları reddedilerek (1. bent) 2. bentte gösterilen nedenle mahkeme kararı bozulmuştur.

İhtiyati tedbir kararlarının tek başına temyiz edilemeyeceği 21/02/2014 gün, 2013/1 E. 2014/1 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı ile kabul edilmiş ise de; bu kararların nihai kararla temyiz olunabileceği izahtan varestedir. İhtiyati tedbir kararına konu edilen haber 1998 tarihli olup, yayının yapıldığı tarihteki görünür gerçeğe uygundur. Yani dava konusu edilen haber güncel bir haber olmayıp, arşiv haberidir. Arşive girilmeden bu habere ulaşmak mümkün olmadığına göre, arşivde bulunan bilgilerin davacının kişilik haklarını ihlal ettiği de söylenemez. Nitekim, Dairemiz kararının 2 nolu bendinde haberin yayın tarihinde hukuka uygun olduğu, ve davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmeyeceği kabul edilmiştir.

Şu durumda, davalının ihtiyati tedbir kararına yönelik temyiz itirazlarının da kabulü gerektiği düşüncesiyle çoğunluk kararının 1 nolu bendine katılmıyoruz.25/06/2015
Yargıtay — Esas No: 2014/21173, Karar No: 2015/20238, Tarih: 22.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/21173 E.  ,  2015/20238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Konya 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 16/10/2014

Numarası : 2013/526-2014/710

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, iş sözleşmesinin haklı neden olmadan işverence fesih edildiğini ileri sürerek, fazla çalışma, hafta tatili , genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının fazla mesai yaptığı, hafta sonu ve resmi bayramlarda çalıştığı, bunların ücretlerinin ödenmediği hususunun kısmen doğru olduğunu, davacının ücret bordrolarını kayıtsız ve şartsız imzaladığını, ödemelerin banka aracılığıyla yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı taraf her ne kadar delil olarak banka hesap dökümlerine dayanmış ise de, bu delilini tensiple kurulan ve tebliğ edilen ara kararında verilen sürede ileri sürmediği, yargılama aşamasında ileri sürmesine rağmen belgelerin getirtilmesi için zorunlu giderleri dosyaya sunmaması nedeni ile delillerin toplanmadığı gerekçesi ile tavanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının işçilik alacaklarını ödenip ödenmediği noktasında toplanmaktadır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davalı ücret bordroları ile tahakkuk ettirilen fazla çalışma, resmi tatil ücretinin banka vasıtasıyla ödendiğini savunmuştur. Mahkemece davalı tarafından banka kayıtlarının celbi için gerekli giderlerin karşılanmaması nedeniyle anılan delil getirtilmeden karar verilmiştir. Ödeme defi yargılama sırasında her zaman ileri sürülebileceğinden mahkemece banka kayıtları getirtilerek tüm dosya içeriği ile bir değerlendirmeye tabi tutularak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/421, Karar No: 2014/16295, Tarih: 26.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/421 E.  ,  2014/16295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 24. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2013

NUMARASI : 2009/491-2013/467

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalı ile yapılan hastane bilgi yönetim ve veri tabanı sistemi hizmet alımı sözleşmesine göre 01.11.2006-31.12.2006 tarihleri arasında hizmet verdiğini,29.12.2006 tarihli yazıya istinaden uygulanan 30.000 TL cezai işleme konu eksik bildiriminin kendilerine 08.01.2007 tarihinde tebliğ edildiğini,ancak kurumda sürekli olarak çalışan M.Ç.ya firma adına 29.12.2006 tebliğ edilmiş gibi gösterilerek cezai işlem yapıldığını,cezai işlemin haksız uygulandığını ileri sürerek; haksız olarak tahsil edilen 30.000 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, 29.12.2006 tarihli yazı ile program eksikliklerinin bildirilmesine rağmen davacı tarafından giderilmemesi nedeniyle dava konusu cezai işlemin uygulandığın ve işlemin sözleşmeye uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı arasında imzalanan 30.10.2006 tarihli Hastane bilgi yönetim sistemi (HBYS) ve veri tabanı yönetim sistemi (VTYS) hizmet alım sözleşmesi ile davacı şirketin davalı kuruma 01.11.2006-31.12.2006 tarihleri arasında hizmet vermeyi taahhüt ettiği, sözleşmeye konu bu hizmetin yürütülmesi kapsamında davalı kurum yetkililerince Düzenlenen 29.12.2006 tarihli tutanak başlıklı belge ile maaş ve döner sermaye programında devam eden aksaklıklar 23 başlık altında tespit edilerek tutanak altına alındığı aynı tarih itibariyle davalı kuruma bildirim yapılmak üzere davacı şirkete üst yazı gönderildiği ve bu tutanağa istinaden sözkonusu eksikliklerin giderilmemesi nedeniyle teknik şartnamenin 14.1.1(c) genel koşullar ve tanımlar maddesine göre 3 günlük cezai şart uygulandığının 19.01.2007 tarihli cezai işlem bildirim yazısı ile davacıya bildirildiği tespit edilmiştir. Nitekim davacı şirket tarafından davalı kuruma gönderilen 17.01.2007 tarihli yazışma belgesinde 29.12.2006 tarihli tutanağa konu eksikliklerin davalı kurum tarafından daha önce kendilerine bildirilmesi üzerine 6-10 Kasım 2006 tarihinde giderildiğini belirtilerek,davalının bu eksikleri bildirme yükümlülüğünü sözleşmenin başında davacıya karşı yerine getirdiğinin davacı tarafından kabul edildiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasındaki sözleşmenin 9. maddesine göre sözleşmenin ekleri arasında yeralan teknik şartnamenin 14.maddesinde sözleşmeye konu hizmetin verilmesine ilişkin şartlar ve bu şartlara uyulmaması halinde uygulanacak müeyyideler tespit edilmiştir.Bu kapsamda, teknik şartnamenin 14.1.(a) maddesinde davacı yüklenicinin bakım onarım hizmetlerini yapmak üzere hastanede 1 sistem yöneticisi,1 tekniker ile HBYS-VTYS sistemi ile personel çalışma takiplerinden sorumlu olmak üzere 2 kişinin görevlendirileceği,bu görevlilerin mesai saatlerinde sürekli,mesai saati dışında ise anında müdahale imkanı olacak şekilde hazır olacakları,sistemdeki oluşabilecek sorunların yüklenici firma elemanlarına sözlü veya yazılı olarak bildirilebileceği ve bu elemanlarca giderilmesine çalışılacağı,davacı yüklenici firmanın oluşabilecek bu arıza ve sorunların giderilmesi ile ilgili olarak davalı kuruma garanti vermesi gereken hususlar sayılmış olup,davacının verdiği garanti kapsamında 14.1.1(c) bendinde “ HBYS-VTYS-donanım vb. Yerlerde oluşan problem hastanenin çalışmasını etkilemiyor fakat bazı fonksiyonları yerine getiremiyorsa; 4 saatte müdahale ve ertesi gün sonuna kadar çözüm garantisi verilecektir.Eğer yüklenici bu garantiyi bu maddede belirlenen süre içerisinde yerine getirmezse yerine getiremediği her gün için 10.000 TL ödemek zorundadır.....” şeklinde düzenleme yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davalı kurumun 29.12.2006 tarihli tutanağa konu maaş ve döner sermaye programındaki aksaklıkları 06-10.11.2006 tarihinde davacı şirkete bildirdiğinin Davacı şirkete ait 17.01.2007 tarihli yazı içeriği ile davacı tarafından kabul edilmesine rağmen davacının sözleşmeye göre üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirerek bu sorunları 29.12.2006 tarihli 2014/421-16295

tutanak öncesi ve cezai işleme konu 29-31.12.2006 dönemine ilişkin 3 günlük sürede çözdüğüne ilişkin hususu dosya kapsamı itibariyle ispat edemediği anlaşılmaktadır.Bu itibarla davalı kurum tarafından uygulanan cezai şarta ilişkin işlemin sözleşme hükümlerine uygun ve yerinde olduğu gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken,yazılı şekilde hatalı değerlendirmeye dayalı olarak hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup,bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.