muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1548, Karar No: 2024/8960, Tarih: 20.11.2024

Davalı-davacı erkek vekilinin tüm, davacı-davalı kadın vekilinin diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; konutun bağımsızlığının sağlanmadığını, ekonomik anlamda her şeyin erkeğin ailesi ile birlikte olduğunu, davalının düzenli çalışmadığını, erkeğin sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını, müsrif olduğunu, kadının namusuna dil uzattığını iddia ederek asıl davanın kabulüne karşı davanın reddine pek kötü muamele ve onur kırıcı davranış nedeniyle aksi takdirde evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin kadına verilmesine, çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, kadın yararına 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili karşı dava dilekçesinde özetle; kadının iddialarının doğru olmadığını, kadının erkeğe hakaret ettiğini ve evi terk ettiğini iddia ederek asıl davanın reddine karşı davanın kabulüne, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velayetinin babaya verilmesine, erkek yararına yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin kadına psikolojik şiddet uyguladığı, kadının telefon görüşmesini kısıtlayarak yasaklar koyduğunu, erkeğin güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu bu yönüyle erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile asıl davanın kabulüne karşı davanın reddine, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklarla baba arasında kişisel ilişki tesisine, kadın yararına aylık 1.500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, ortak çocuklar ... ve ... yararına ayrı ayrı aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, ortak çocuk ... yararına anneye teslimi tarihinden itibaren aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, mevcut ve beklenen menfaatleri zedelendiği ve kişilik hakları ihlal edildiğinden kadın yararına 35.000,00 TL maddî ve 35.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur, velâyet, tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesi ve miktarları, hükmedilen tazminatlar ve miktarları, erkek lehine manevî tazminata hükmedilmemesi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin kabul ettiği kusurların ve asıl davanın kabulü karşı davanın reddinin doğru olduğu, ancak ortak çocuk ...'in 2022 yılının Kasım ayından bu yana, tarafların evlilik birliği içerisinde yaşadıkları evde (İstanbul'da), baba ile birlikte yaşadığı ve okula başladığı, eğitim hayatını babasının yanında sürdürdüğü, alıştığı yerleşik düzenin baba yanında kurulu olduğu, çocuğun da babası ile birlikte yaşamak istediğini beyan ettiği, annenin ise Konya'nın Ereğli ilçesinde yaşadığı, idrak çağında olan ortak çocuklar ... ve ...'un ise, her iki raporda alınan beyanlarında anneleri ile yaşamaktan memnun olduklarını, velâyetlerinin annelerine verilmesini istediklerini beyan ettikleri anlaşıldığından, davalı davacı erkek vekilinin istinaf talebinin ortak çocuklar ... ve ...'un velâyeti, bu çocuklar yönünden takdir edilen tedbir ve iştirak nafakası, kadın için takdir edilen tazminatlara, erkek lehine manevî tazminata hükmedilmemesi, kadın için yoksulluk nafakasına yönelik istinaf taleplerinin esastan reddine, ...'un velâyetinin babaya verilmesine, anne ile çocuk arasında kişisel ilişki düzenlenmesine, çocuk ... lehine takdir edilen tedbir ve iştirak nafakası talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı-davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; velayet düzenlemesi, tedbir, iştirak, yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminatlar yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

2.Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesini, velâyeti, tedbir-iştirak-yoksulluk nafakasına hükmedilmesini ve nafaka miktarlarını, kadın lehine maddî-manevî tazminata hükmedilmesini ve tazminat miktarlarını, erkek lehine manevî tazminata hükmedilmemesi yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

2.Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesini, velâyeti, tedbir-iştirak-yoksulluk nafakasına hükmedilmesini ve nafaka miktarlarını, kadın lehine maddî-manevî tazminata hükmedilmesini ve tazminat miktarlarını, erkek lehine manevî tazminata hükmedilmemesi yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; tarafların açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, maddî ve manevî tazminatlar ile tedbir ve yoksulluk, iştirak nafakalarına hükmedilmesi şartlarının mevcut olup olmadığı; mevcutsa miktarlarının hakkaniyete uygun olup olmadığı, velâyet düzenlemesi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 2 inci, 4 üncü, 6 ıncı ve 169 uncu maddeleri, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 182 inci maddesi, 327 inci maddesi, 328 inci maddesi, 330 uncu maddesi, 335 inci maddesi, 336 ıncı maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 50 inci ve 51 inci maddesi.

3.Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı-davalı kadın vekilinin, müşterek çocuklardan ... ve ... yararına hükmedilen tedbir ve iştirak nafakaları ile kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat miktarlarına yönelik temyiz dilekçesinin istinaf edilmeyen yön temyiz edilemeyeceğinden REDDİNE,

2.Davalı-davacı erkek vekilinin tüm, davacı-davalı kadın vekilinin diğer hususlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının Ayşegül'e yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Murat'a yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7248, Karar No: 2018/7719, Tarih: 21.05.2018

**18. Ceza Dairesi         2017/7248 E.  ,  2018/7719 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/03/2017 tarihli ve 2016/148192 soruşturma, 2017/23517 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 27/03/2017 tarihli ve 2017/1349 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, somut olayda, müştekinin ve şüphelinin ifadesinin alınması haricinde şüpheli hakkında şikayet konusu edilen eylemlere ilişkin leh ve aleyhine olabilecek deliller toparlanarak etkin bir soruşturma yürütülmeden, müştekinin telefonla rahatsız edilmesi iddialarının doğruluğu araştırılmadan, eksik soruşturmaya dayalı kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verildiği dikkate alındığında, ortada 5271 sayılı Kanun’a uygun bir soruşturmanın bulunmadığı bir durumda, anılan Kanun’un 160. maddesi ve diğer maddeleri uyarınca soruşturma yapılmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Denilmektedir.

I- Olay:

Müşteki ...’in 31/10/2016 havale tarihli dilekçesi ile şüpheli ...’nün kendisini telefonla aramak sureti ile rahatsız ettiği ve mesaj göndermek sureti ile hakaret ettiğini beyan edip şikayetçi olması üzerine İstanbul Anadolu Cumhuriyet başsavcılığında soruşturma başlatıldığı, müştekinin ifadesinde tanık olarak eşi...’i gösterip dinlenmesini istediği, ayrıca şikayete konu aramaları gösterir telefon ekran görüntülerinin çıktı olarak dosyaya ibraz ettiği, Cumhuriyet başsavcılığınca şüphelinin ifadesinin kolluk marifeti ile aldırıldığı, soruşturmanın bu şekilde neticelendirilip özetle yeterli şüphe olmaması nedeni ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara müşteki tarafından itiraz edilmesi üzerine itirazı incelemekle yetkili ve görevli İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hakimliğince itirazın reddine dair karar verildiği, merci kararının bozulması talepli kanun yararına bozulması talebinde bulunulmuştur.

II- Hukuksal Değerlendirme:

II- Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen dosyada; müştekinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, maddi gerçeğin tespiti için yapılması gereken araştırmalar ve toplanması gereken delillerden, müştekinin bildirdiği tanığın ifadesi alınmadan, ilgili kurumdan şikayete konu arama ve mesaj kayıtlarının tespiti için iletişimin tespiti talebinde bulunulmamış, dolayısıyla eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir. Hal böyle iken merci tarafından eksik soruşturma nedeni ile itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

III- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

III- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 27/03/2017 tarihli ve 2017/1349 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 21/05/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1543, Karar No: 2017/7315, Tarih: 26.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/1543 E.  ,  2017/7315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının otel işletmeciliği yaptığı, kış sezonunda otelin tadilat işlemleri sırasında, otelin önünde snakbar yapımı ve tadilatı işini... isimli işletmeye verdiği, tadilat sırasında... çalışanlarından olan ve sigortasız çalıştırılan işçinin 29.01.2009 tarihinde iş kazası geçirdiği, destek primlerinden yararlanan davacının 2010/7 ila 12 inci aylar ve 2011/1 ile 6 ıncı aylara ilişkin destek primlerinin kurum tarafından yersiz yararlandırıldığı gerekçesi ile iptali üzerine, davacı, ... ile arasındaki sözleşmenin eser sözleşmesi olduğunu ileri sürerek 31.5.2012 tarihli kurum işleminin iptalini istemiştir.

5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre aracı, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde, iş alan ve bu iş için görevlendirdiği sigortalıları çalıştıran üçüncü kişidir.

Asıl işveren taşeron ilişkisinin varlığı için öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına devredilen iş dolayısıyla sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de, tamamının bir bütün halinde, ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Aracı sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı sorumluluğun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması ya da anahtar teslim iş olduğu ibaresinin konulmuş olması; bu sözleşmenin tarafı olmayan kurumu bağlamaz.

Asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı sorumluluğun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması ya da anahtar teslim iş olduğu ibaresinin konulmuş olması; bu sözleşmenin tarafı olmayan kurumu bağlamaz.

İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, maddi anlamında bir alt işverenlik, dolayısıyla dayanışmalı sorumluluk söz konusu olmayacaktır. Benzer şekilde, işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek, ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı), asıl işveren olmayacağından, alt - asıl işveren ilişkisi de bulunmayacaktır. Burada önemli olan yön “devir” olgusudur. Devirden amaçlanan, yapılmakta olan işin, bölüm ve eklentilerinden tamamen bağımsız bir sonuç elde etmeye yönelik, işi alana bağımsız bir işveren kimliği kazandıracak bir işin devridir. Diğer iş yerlerinde sigortalı çalıştırması nedeniyle “işveren” sıfatına sahip olan kişi, devredilen iş dolayısıyla işverenlik sıfatına sahip olmadığı için asıl işveren olarak sorumlu tutulamayacaktır. Aynı şekilde, işi alan kişinin de işverenlik sıfatını, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırması sonucunda kazanmış olması aranacaktır. Alınan işte sigortalı çalıştırmayıp, tek başına işi yürüten kişi alt işveren olarak nitelendirilemeyecektir. Bu kimsenin diğer bir takım iş yerlerinde çalıştırdığı sigortalılar nedeniyle kazandığı işverenlik sıfatının sonuca etkisi ise bulunmamaktadır.

Alınan iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi veya yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Diğer bir anlatımla, bir işverene ait iş yerindeki üretim sürecine, başka bir işverenin dahil olması durumunda “aracıdan” söz edilebilecektir. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin yardımcı parçası olup olmadığıdır. İş yerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi durumunda aracıdan söz etme olanağı kalmayacak ve ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır.

İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ve maddi olay birlikte değerlendirildiğinde, halen faal olan otelin tadilat sürecine girmesi nedeni ile kendi faaliyet alanı dışında olan tadilat işlerini anahtar teslimi...'e devrettiği gözetildiğinde, aralarındaki ilişkinin istisna akdi olduğunun kabulü ile davanın kabulüne karar vermek gerekirken, davacının üst işverenlik sıfatının bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ve maddi olay birlikte değerlendirildiğinde, halen faal olan otelin tadilat sürecine girmesi nedeni ile kendi faaliyet alanı dışında olan tadilat işlerini anahtar teslimi...'e devrettiği gözetildiğinde, aralarındaki ilişkinin istisna akdi olduğunun kabulü ile davanın kabulüne karar vermek gerekirken, davacının üst işverenlik sıfatının bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2139, Karar No: 2016/4912, Tarih: 01.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/2139 E.  ,  2016/4912 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 01.03.2016 Salı günü belirlenen saatte davalı ... vekili Av.... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle mahkeme kararında haksız fesihten bahsedilmiş ise de davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğinin anlaşılmasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 01.09.2004 tarihinden iş sözleşmesinin feshine kadar aralıksız çalıştığını, haftanın 6 günü ayda iki pazar sabah 08.00 akşam 21.00 saatleri arasında dini bayramlarda 2 gün haricinde çalıştığını, haftalık 250,00 TL ücret aldığını davacının davalı işverenden ya haftalığına ek olarak 100,00 TL fazla mesai ücreti ödenmesini ya da mesaisinin akşam 17.00'a çekilmesini talep ettiğini, işverenin “işine gelirse böyle çalış yoksa s...k...t...r git “diyerek işten kovduğunu, yılda 15 gün izin kullandığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının bir işi için gönderildiği yerde yaptığı işle alakasız olarak kendi kusuru ile kolunu kırdığını, bu olaydan sonra 20.02.2014 tarihinden itibaren işyerine uğramadığını, işvereni haberdar etmediğini, hastanede de iş kazası ile ilgili bildirimi olmadığını, davacının 24.02.2014 tarihinden 12.04.2014 tarihine kadar rapor kullandığını, rapor parasını almak için ...'na müracaat ettiğini, davalının mevzuatı bilmediğinden davacının da rapor parasını almak için ısrarcı olması nedeni ile olayın iş kazası olduğunu kuruma bildirdiğini, davacının raporun bitmesinden sonra 2 gün çalıştığını, daha sonra işe gelmediğini, davalının davacıya işe gelmesi için ihtarname gönderdiğini, davacının ise dava açtığını belirterek cevap verdiğini, davacının devamsızlık yaptığını, bunun haklı fesih nedeni olduğunu, haftalık 250,00 TL aldığını, yıllık izinlerini her yıl 15 ila 45 gün arasında kullandığını, 09.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai yapmadığını, davacının işyerinde başkasına iş yaptığını, işyerinde işverenin kontrolünde çalışmadığını, çoğu zaman iş çıkışı işyerine uğramadan evine gittiğini, davalıya hala 963,00 TL malzeme borcu olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iş sözleşmesinin feshinin haksız olduğu belirtilerek bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.