muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4087, Karar No: 2022/12971, Tarih: 21.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/4087 E.  ,  2022/12971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte belge düzenleme ve kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.06.2022 tarihinde, 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle düşmesi gerektiğine dair Başkan vekili ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 21/06/2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme ve kullanma suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından açılan) kamu davalarının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 21.06.2022
Yargıtay — Esas No: 2010/2186, Karar No: 2010/2152, Tarih: 13.04.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/2186 E.  ,  2010/2152 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı Adana 4. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 12.02.2009 gün ve 646-73 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalıya haksız yere ödenen döner sermaye katkı payının tahsili istemine ilişkin olup kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 13.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20944, Karar No: 2015/1840, Tarih: 28.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/20944 E.  ,  2015/1840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan zarar görme ihtimali bulunan ... Belediye Başkanlığı'na, yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi takdirde CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak tebliği ile belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ektebliğname ve ayrıca sanık hakkında İmar Kirliliğine Neden Olma ve Kıyı Kanununa Muhalefet suçlarından hüküm kurulduğu ve katılan temsilcisi tarafından bu hükümlerin temyiz edildiği, ancak ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6638, Karar No: 2023/4791, Tarih: 25.09.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/6638 E.  ,  2023/4791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/290 E., 2022/1674 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret/Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bahçe Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/68 E., 2019/42 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının ... İlçesi, ... Köyü Köy içi mevkii 139 ada 15 parsel sayılı taşınmazı önceki maliki ... oğlu ... satın alarak tasarruf etmekte olduğunu, ancak yapılan kadastro işlemleri sırasında davalı adına tespit edildiğini, ileri sürerek tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, katıldığı duruşmada davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Bahçe Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.04.2019 tarihli ve 2018/68 Esas, 2019/42 Karar sayılı kararıyla; çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin 06.05.1988 tarihinde yapılmış olup 07.06.1988 tarihinde kesinleştiği, dava tarihi itibarı ile 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddi yönünde hüküm kurulmasının usul ve yasalara aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve 2020/290 Esas, 2022/1674 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazın kadastrosunun 06.01.1998 tarihinde yapıldığı ve 08.06.1998 tarihinde itirazsız kesinleştiği, dava tarihi itibariyle Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesindeki sürenin geçtiği, Mahkemece verilen kararın isabetli olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yineleyip kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yineleyip kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro öncesi hukuki nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesi .

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Somut olayda, dava konusu 139 ada 15 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 08.06.1998 tarihinde kesinleştiği davanın açıldığı 20.10.2018 tarihe kadar 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmaktadır.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, özellikle davacı vekilinin 04.04.2019 tarihli mazeret dilekçesinde yasal bir gerekçe belirtmediği, mahkemece yargılamaya devam edilip esas hakkında karar verilmesinin mazeretin zımnen reddedildiği anlamına geldiği gözetildiğinde davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK’nın 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 189,15 TL bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.09.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9634, Karar No: 2012/23824, Tarih: 13.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9634 E.  ,  2012/23824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 74/1-3 5237 sayılı TCK'nın 54 maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 Sayılı Kanuna Aykırılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilen eşyaların dosya kapsamından anlaşılan değerlerine göre, hükmün temyizi mümkün olduğu kabul edildiğinden tebliğnamade “red” kararı verilmesini öneren görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihinde yapılan ihbar üzerine olay yerine intikal eden güvenlik güçleri tarafından düzenlenen tutanak ile Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu'nun 20/12/1975 tarih ve 8821 sayılı kararı ile korunması gerekli anıtsal yapı olarak tesciline karar verilen Aya Yorgi Kilisesi'nin doğu kısmına bakan boş arazi üzerinde sanık ...'nın arazi yüzeyinde emanette kayıtlı dedektör ile arama yaptığının, diğer sanık ...'nın ise yanında bir adet kazma ve kürek bulunduğunun, ancak olay yerinde herhangi bir kazı çukuru mevcut olmadığının belirlendiği, fen ve arkeolog bilirkişi raporları ile sanıkların suçüstü yakalandıkları yerin Isparta ili, Doğancı mahallesi, Yokuşbaşı sokak, 201 ada, 26 parselde yer alan Aya Yorgi Kilisesinin doğusunda, sanık ...'ya ait konutun bitişiğindeki boş arsa olduğu, Aya Yorgi Kilisesi ve avlusunun korunması gerekli anıtsal yapı olarak tescilli olduğu, kiliseyi çevreleyen sokaklar için “korunması gerekli sokak” ya da “kentsel sit sınırı” kaydının bulunmadığı, suça konu yerin sit kaydının da mevcut olmadığı hususlarının tespit edildiği, 5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 74/2 ve değişiklik öncesi 74/3. cümlesinde düzenlenen suçun oluşabilmesi için araştırma eyleminin 2863 sayılı Kanunun 6. maddesinde belirtilen kültür ve tabiat varlıklarında, bunların koruma alanlarında, tespit ve tescil edilmiş sit alanlarında gerçekleştirilmesi gerekmekte olup, suça konu taşınmazın bu nitelikleri haiz bulunmadığı anlaşıldığından sanıkların üzerlerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı, bu itibarla beraatlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme sonucu sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de,

1) Sanıklar haklarında uygulanan ve suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 2863 sayılı Kanunun 74/3. cümlesinde düzenlenen izinsiz araştırma yapma suçunun ön ödemeye tabi suçlardan olduğu bu itibarla sanıklara ön ödeme önerisinde bulunularak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de,

1) Sanıklar haklarında uygulanan ve suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 2863 sayılı Kanunun 74/3. cümlesinde düzenlenen izinsiz araştırma yapma suçunun ön ödemeye tabi suçlardan olduğu bu itibarla sanıklara ön ödeme önerisinde bulunularak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan eşya niteliğinde bulunmayan emanette kayıtlı Nokta Mühendislik marka, ...'ya ait dedektörün, sanıklar tarafından sahibinin bilgisi ve izni dahilinde kullanıldığına dair dosyaya yansıyan delilin bulunmaması, tanık ...'nın da dedektörü eşinden çekindiği için emaneten babasının evine bıraktığını babası sanık ... tarafından kendisinden habersiz olarak kullanıldığını ifade etmesi nedeniyle, suça konu dedektörün, iyiniyetli 3. kişiye ait olduğunun kabulü ile sahibine iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilemeyerek müsaderesine karar verilmesi, yine emanette kayıtlı kazma ve küreğin sanıklar tarafından izinsiz araştırma yapma suçunun unsuru olmadığı gözetilmeksizin sanıklara iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/420, Karar No: 2022/4380, Tarih: 02.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/420 E.  ,  2022/4380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10.03.2020 tarih ve 2018/827 E. - 2020/224 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 31.05.2022 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 25/02/2010 - 25/01/2013 tarihleri arasında davacı şirkette çalışan davalının evlilik sebebi ile istifa ettiğini, davalı tarafından rekabet yasağı sözleşmesi ve gizlilik taahhütnamesi imzalandığını, böylece iş sözleşmesinin sona erdiği tarihten itibaren bir sene boyunca İstanbul'da davacı ile aynı iş dalında çalışmamayı taahhüt ettiğini, aksi takdirde 50.000,00 TL tazminat ödemeyi kabul ettiğini, davalının davacıya ait ticari sırları bildiğini, sözleşmesi sona erdikten sonra henüz bir sene bitmeden rakip firmada işe girdiğini, davalının rekabet etme yasağına uymadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 1.000,00 TL cezai şart alacağına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı şirkette 25/02/2010-20/01/2013 tarihleri arasında satın alma personeli olarak çalıştığını, rekabet yasağı sözleşmesinin MK m. 2'ye aykırı olduğunu, sözleşmenin tarafların ortak iradesini içermediğini, sözleşmedeki tazminat miktarının işverence sonradan doldurulduğunu, sözleşme hükümlerinin genel işlem koşulu niteliğinde olduğunu, çalışanın çalışma özgürlüğünün ihlal edildiğini, herkes tarafından bilinmesi mümkün bilgilerin davalı tarafından bilindiğini, davalının davacı şirkette hammadde alımı yaparken yeni işyerinde sipariş takibi, ithalat ve fabrikaya sevk işi yaptığını, davalının davacıya zarar vermediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamına göre, taraflar arasında geçerli bir rekabet yasağı sözleşmesi bulunduğu, davalı tarafın davacı şirketten ayrıldıktan sonra bir yıllık süre dolmadan benzer bir iş kolunda çalışmak suretiyle rekabet yasağını ihlal ettiği, taraflar arasındaki 25/02/2010 tarihli rekabet yasağı sözleşmesinin sonradan doldurulan işten çıkış tarihinin sözleşmenin geçerliliğine olumlu veya olumsuz bir etkisinin bulunmadığı ancak sözleşmenin sonradan doldurulan ceza miktarına ilişkin bölümünün davalı tarafça onanmadığından sözleşmeyi kısmen geçersiz kılacağı, yani davalı taraf rekabet yasağını ihlal etmekle rekabet etmeme yükümlülüğüne aykırı davrandığı ancak bir ceza sorumluluğu üstlenmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 3.815,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 28,10 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, 02/06/2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, rekabet yasağı sözleşmesinden kaynaklanan cezai şartın tahsili istemine ilişkindir.

Davanın kabulüne ilişkin yerel mahkemenin 2014/1002 Esas, 2016/427 Karar sayı, 07.06.2016 tarihli karar davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairenin 21.06.2018 tarihli kararı ile “... somut uyuşmazlığa konu sözleşmede davalı tarafça inkar edilen ve sonradan doldurulduğu belirtilen bölümlerin yer aldığı hükümlerin tarflar açısından bağlayıcı niteliğinin bulunup bulunmadığı, geçersizlik halinin sözkonusu olması durumunda ise bu halin 25.02.2010 tarihli sözleşmenin kısmen veya tamamen geçerli olup olmayacağı hususunda doğuracağı sonuçların mahkemece tartışılması suretiyle hasıl olacak sonuca gvre karar verilmesi...” gerekçesi ile bozulmuş,

Yerel mahkemece bozma ilamına uyularak, “ sözleşmedeki ceza miktarının sonradan doldurulduğu, davalı tarafından bu bölümün onanmadığı, sözleşmeyi kısmen geçersiz kılacağı, davalının ceza sorumluluğunun bulunmadığı” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen davalı tarafından da imzalanan rekabet yasağı sözleşmesinin, ihlal halinde ödenece cezai şarta ilişkin “50.000” YTL bölümünün sonradan yazıldığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Sorun, cezai şart miktarının sözleşmeye sonradan yazılmasının sözleşmenin sıhhatini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

Cezai şart miktarının sonradan sözleşmenin boşluk kısmına eklenmesi nedeniyle, senette çıkındı, kazıntı ve silintiye ilişkin hükümlerde uygulanması gereken HMK 207 maddesinin somut uyuşmazlık yönünden uygulama imkanı bulunmamaktadır.