muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/32120, Karar No: 2018/1371, Tarih: 25.01.2018

Hesaplanan fazla mesai ücreti davalı işverenin sunmuş olduğu bilgisayar kayıtlarına dayalı olduğundan hesaplanan miktardan 1/3 oranında indirim yapılması hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasında uyuşmazlık fazla mesai ücreti hesabı yönünden ara dinlenme konusunda uyuşmazlık mevcuttur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir .

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, bozma sonrası Mahkemece hükme esas alınan ek bilirkişi raporunda hesaplanan fazla mesai sürelerinden herhangi bir ara dinlenme süresi düşülmediği görülmektedir. Fazla mesai süresi hesabında ara dinlenme süresinin gözönünde bulundurulmaması hatalı olup yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde ara dinlenme süresinin dikkate alınması gerekmektedir. Kaldı ki, taraf tanıklarının ifadelerinde öğle arasının 1 saat olduğu yönünde beyanlarının olduğu görülmektedir.

Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 25/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17478, Karar No: 2018/3150, Tarih: 05.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/17478 E.  ,  2018/3150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; beraat

Sanıklar ... ve ... hakkında; mahkumiyet

1-Sanıklar ... ve ... hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların, sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik ise katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin son olarak düzenlenen fatura tarihi olduğu, buna göre en aleyhe kabulle 2005 takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihinin 31.12.2005 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun, suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği 31.12.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış sanıklar ... ve ... ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında "2006, 2007 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların, sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik ise katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

A-Sahte fatura düzenlemek suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi 2006, 2007 ve 2009 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturaların asılları ya da suretlerinin dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, 2006 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan sahte faturaların dava zamanaşımı yönünden önemli olduğu da nazara alınarak, öncelikle 2006, 2007 ve 2009 takvim yıllarına ait fatura asıl ya da örneklerinden de kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaların temin edilmesinden sonra ise sanık ...'in savunmasında 23 Ağustos 2005 yılında askere gittiğini, askerden 2008 yılının Şubat ayında dönebildiğini, bu dönemde şirket ile ilgili bütün evrakların ... isimli kişide olduğunu, bütün işlemleri bu kişinin yaptığını belirterek suçlamayı kabul etmemesi ve 25.04.2013 havale tarihli dilekçesinde terhis belgesinin fotopisini sunması, sanık ...'ün savunmasında; sanıklar... ve... isimli şahısları güllükte mağazada tezgahtarlık yaparken tanıdığını, kozmetik firması çalıştırdıklarını, küçük bir dükkanlarının olduğunu, tanıştıktan bir müddet sonra sağlam bir kişiye ihtiyacı olduklarını Isparta'da açacakları şirkete hissedar aradıklarını, bana maaş bağlayacaklarını, kanunen 3. bir kişi bulmak zorunda olduklarını beyan ettiklerini, ilkokul mezunu olduğunu, söylediklerine inandığını, Ispartaya giderek noterde imza attığını, iki kez 100 tl civarında Ispartadan şoförle zarf içinde para gönderildiğini, suç tarihlerinde güllükte...'ye ait zafir ayakkabı isimli iş yerinde tezgahtar olarak çalıştığını belirtmesi, sanık ...'in ise söz konusu şirkette çalışmadığını, haberi yokken adına vekaletname çıkartıldığını, bu vekaleti kullanmadığını belirtmesine karşılık, dosyada mevcut 26.08.2005 tarihli yoklama fişinde sanığın şirkette işçi olarak çalıştığının yazılı olması, sanığın yoklama fişini imzaladığının anlaşılması ve mahkemece her ne kadar sanık hakkında verilen beraat hükmüne dayanak yapılmış ise de 12.07.2005 tarih, 11304 yevmiye nolu istifa içerikli belgede yer alan kişinin şirketin eski ortağı olan... olduğu sanık ... ile aynı kişi olmadıklarının anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti için, sanık ..

.08.2005 tarihli yoklama fişinde sanığın şirkette işçi olarak çalıştığının yazılı olması, sanığın yoklama fişini imzaladığının anlaşılması ve mahkemece her ne kadar sanık hakkında verilen beraat hükmüne dayanak yapılmış ise de 12.07.2005 tarih, 11304 yevmiye nolu istifa içerikli belgede yer alan kişinin şirketin eski ortağı olan... olduğu sanık ... ile aynı kişi olmadıklarının anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti için, sanık ... hakkında ilgili askerlik şubesinden sanığın askerde bulunduğu döneme ilişkin bilgilerin sorulması, suça konu faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanıklara ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, dosyada mevcut raporlardan suça konu faturaları kullanan şirket/kişiler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının ve sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde kararlar verilmesi,

B-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanıkların sadece kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihlerine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5927, Karar No: 2023/1852, Tarih: 29.05.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/5927 E.  ,  2023/1852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 03.07.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının, Sinop Cumhuriyet Başsavcılığınca başlatılan FETÖ/PDY operasyonu kapsamında 2016/2465 soruşturma sayılı dosya ile 30.07.2016 tarihinde göz altına alınıp 31.07.2016 tarihinde adli kontrol ile salıverildiğini, 02.08.2016 tarihinde tekrar göz altına alınarak bu tarihten itibaren 10.10.2016 tarihine kadar Sinop E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu kaldığını, Sinop Cumhnuriyet Başsavcılığının 2018/671 esas 2018/696 Karar sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, bu kararın 05.04.2018 tarihinde kesinleştiğini, davacının bu soruşturma sebebi ile başhekimlik görevinin sona erdiğini, maaşını eksik aldığını, avukatlık ücreti olarak 3.000,00 TL ödeme yaptığını, toplam 24.150,00 TL maddi zararı oluştuğunu, yaşadığı acı ve kederin derecesi ve izalesinin hiçbir şekilde, hiçbir vakit mümkün olamayacağı hususlarının bir bütün halinde göz önünde bulundurulması suretiyle hak ve nesafet ilkelerine uygun olacak biçimde toplam 750.000,00 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesini, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalı hazine üzerinde bırakılmasını talep etmiştir.

Davacı vekilinin 19.07.2018 tarihli dilekçesi ile maddi tazminat talebini 96.150,00 TL olarak ıslah ettiği anlaşılmıştır.

2. Davalı vekili 18.07.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini talep etmiştir.

3. Sinop Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.09.2018 tarihli ve 2018/184 Esas, 2018/272Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 22.02.2019 tarihli ve 2019/14 Esas, 2019/415 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) numaralı alt bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

4. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 22.02.2019 tarihli ve 2019/14 Esas, 2019/415 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) numaralı alt bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 22.09.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz talebinin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi;

1.Davacının alamadığı maaşların, döner sermaye gelirlerinin maddi tazminat kapsamında kabul edilmesi gerektiğine,

2.Hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna,

ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacı ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 314/2 maddesi kapsamında silahlı terör örgütüne üye olma suçlamasıyla Sinop Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma başlatıldığı, bu kapsamda davacının 31.07.2016 tarihinde gözaltına alındığı, Sinop Sulh Ceza Hakimliğinin aynı tarih ve 2016/152 sorgu sayılı kararı ile adli kontrol şartı ile serbest bırakıldığı, davacı hakkında yeniden tutuklama talep edilmesi sebebiyle davacının, Sinop Sulh Ceza Hakimliğinin 02.08.2016 tarih, 2016/168 sorgu sayılı kararı ile tutuklandığı, 10.10.2016 tarih ve 2016/1524 değişik iş sayılı kararı ile adli kontrol şartı ile yeniden serbest bırakıldığı, yürütülen soruşturma neticesinde Sinop Cumhuriyet Başsavcılığının 12.03.2018 tarih, 2018/671 soruşturma ve 2018/696 karar sayılı kararı ile davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın taraflara tebliğ edildiği ve itiraz edilmeyerek 06.04.2018 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının davacı vekili tarafından 03.07.2018 tarihinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 142 nci maddesinde öngörülen süre içinde, yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı tespit edilmiştir.

Davacının gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin fiilen infaz edildiği ve bu sürenin başka bir dosyadan mahsup edilmediği, davacı tarafından aynı kapsamda açılan başka bir davanın bulunmadığı, daha önce herhangi bir suçtan mahkumiyeti bulunmayan davacı hakkındaki soruşturmanın gizli tanık beyanına dayalı olarak başlatıldığı, takipsizlik kararının ise gizli tanığın soyut beyanları dışında dava açılmasına yeter delil elde edilememesi sebebiyle verildiği belirtilmiştir.

Davacının maddi tazminat talebi yönünden yapılan incelemede;

Davacının maddi tazminat talebi yönünden yapılan incelemede;

Davacının maddi tazminat talep kalemlerinin, gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği dönemler ile tahliyesinden sonra işine yeniden başlayana kadar geçen süreyi kapsar şekilde mahrum kaldığı ek ödeme ile döner sermaye gelirlerini ve soruşturma aşamasında kendisini müdafii ile temsil ettirdiğinden ödemek zorunda kaldığı vekâlet ücretini kapsadığı, davacının ek ödeme ile döner sermaye talepleri hususunda, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 141 ve devamı maddelerindeki tazminatın yalnızca koruma tedbirlerinden kaynaklanan zararları kapsadığı, bunun dışında kalan zararların idare hukukunun genel esasları çerçevesinde çözümlenmesi gerektiği yönündeki müstekar uygulamaları nazara alınarak davacının gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği dönemle sınırlı olarak yapılan incelemede, her ne kadar davacı tarafından ek ödeme talebinde bulunulmuşsa da kurum cevabi yazısı itibariyle ek ödemenin performansa dayalı olması, davacının çalışmadığı dönemde ek ödeme yapılamayacağının anlaşılması karşısında bu yöndeki talebin kabul edilmediği, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 2013/25729 esas ve 2014/13822 karar ve 2012/24145 esas ve 2012/26369 karar sayılı ilamları nazara alınarak döner sermaye geliri hususunda ilgili kuruma yazılan müzekkere itibariyle davacı hakkında koruma tedbirlerinin uygulandığı dönem itibariyle çalışamamasından kaynaklı döner sermaye gelir kaybının 20.709,10 TL olduğu görülmekle bu miktarın maddi zarar kapsamında dahil edildiği, davacının maddi tazminat yönünden faiz talebinin hüküm kurmaya elverişli olamaması karşısında davanın dördüncü celsesi itibariyle yaptırılan açıklama nazara alınarak bu miktara davacının gözaltına alındığı 31.07.2016 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiştir.

Soruşturma dosyasının incelenmesinde, müdafii ile temsil edildiği anlaşılan davacının dosyaya sunduğu vekâletname örneğinin hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan önce olduğu, davacı vekilinin soruşturma aşamasında davacının sorgu ve ifade gibi işlemlerine katıldığı, yine dosya arasına aslı alınan serbest meslek makbuzunun da kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan önceye ait olduğu, her ne kadar makbuz tarihi vekaletname tarihinden önceyse de davacı vekilinin davanın ilk celsesinde belirttiği üzere, davacının gözaltında olduğu darbe teşebbüsünü müteakip dönemde, cezaevi şartları itibariyle vekaletname çıkartılması işleminin beklenenden uzun sürdüğü, kendisinin bu süreyi beklemeden anlaştıkları meblağ üzerinden makbuz kestiği yönündeki beyanına oluş ve deliller nazara alınarak itibar edilmekle davacının bu yöndeki talebinin kabulü ile 3.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, tazminatın bu kısmına kovuşturma yer olmadığına dair kararın verildiği 12.03.2018 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiştir.

Davacının manevi tazminat talebi yönünden yapılan incelemede ise; yalnızca bir gizli tanığın muteber görülemeyecek bir beyanı ile soruşturulan davacının, delil durumu itibariyle ölçülülük ilkesine aykırı olarak çok uzun süre gözaltında ve tutuklulukta bırakıldığı, FETÖ/PDY örgütünün faaliyetleri itibariyle içinde bulunulan dönemde atılı suçtan soruşturulan ve/veya yargılanan kişilerin toplum nazarında diğer suçlardan yargılanan kişilere göre daha itibarsız hale geldiği, daha önce herhangi bir adli soruşturma geçirmediği anlaşılan davacının, yaşadığı ilde başhekim sıfatıyla görevde bulunması itibariyle toplum önünde ve oldukça bilinir olması da nazara alınarak davacının bu suçlama dolayısıyla duyacağı manevi ıstırabın çok daha fazla olacağı kanaatiyle hak ve nesafet kuralları çerçevesinde, dava dosyasına yansıyan gelir düzeyine sahip davacının sebepsiz zenginleşmesine de imkan vermeyecek şekilde ve manevi tazminat miktarının belirlenmesinde gözaltında ve tutuklukta geçen sürenin devamı boyunca duyulan ıstırabın, başlangıçtakine göre nispeten hafif olacağı da nazara alınarak manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 13.500,00 TL manevi tazminatın haksız gözaltı tarihi olan 31.07.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 142/9 maddesi ve karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hükmedilen toplam tazminat miktarı üzerinden davacı lehine hükmedilen nispi vekalet ücreti tarifede ağır ceza mahkemesinde görülen işler için ödenen asgari ücretin üzerinde kaldığından bu miktara çekildiği ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2007 tarih, 2007/8-2 esas ve 2007/63 karar sayılı ilamı nazara alınarak kısmen reddedilen talepler sebebiyle davalı hazine lehine avukatlık ücretine hükmedilmemesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince hükmedilen maddi tazminatın 3.000,00 TL'ye indirilmesi ve değişen vekâlet ücreti açısından düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin esasını oluşturan Sinop Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/671 soruşturma sayılı dosyası kapsamında davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 30.07.2016-31.07.2016 tarihleri arasında 1 gün gözaltında ve 02.08.2016-10.10.2016 tarihleri arasında 69 gün tutuklu kaldığı, yapılan soruşturma sonunda 12.03.2018 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, tutuklama arihi itibariyle davanın 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı anlaşılmıştır.