muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/994, Karar No: 2015/2747, Tarih: 02.12.2015

Somut uyuşmazlık açısından; Öncelikle TİS protokolu uyarınca iş yerinde iş gruplandırılması yapılarak davacının kayıp kaçak bölümünde çalışan 200 işçiden biri olarak işe giriş tarihine göre skalası Ek 2 olarak belirlenmiş ücretleri bu skaladan ödenmiştir.31.5.2004 tarihli TİS protokolunün konusu 2003 Kasım-Aralık ayında işe alınan işçilerin ücretlerinin indirilmesi olmayıp TİS kapsamında çalışan işçilerin iş gruplarında hangi gruba gireceği ve alacağı ücretin ne olacağı noktasında olup davacının günlük ücretindeki düşüş TİS den kaynaklandığından 4857 sayılı Yasanın 22.maddesinin uygulama olanağı bulunmaz. Sorunun TİS uygulaması açısından ve 6356 sayılı Yasanın 36 .maddesinde ifadesini bulan yararlılık ilkesi kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Yararlılık ilkesinin, bireysel ve toplu iş sözleşmesindeki aynı amaca yönelik hükümlerinin gruplandırılarak yapılacak bir karşılaştırma neticesinde, işçinin bireysel iş sözleşmesine nazaran çok daha fazla avantajlı bir konuma gelerek %34.7 oranında bir kazanımı olduğu açıktır. Objektiflik ölçütü açısından da işçi yararına bir sonucun gerçekleştiği açıkça görülmektedir. Böyle olunca, işçinin bir yandan bireysel iş sözleşmesindeki günlük çıplak ücretinin esas alınmasını, diğer taraftan da toplu iş sözleşmesi ile öngörülen ücret kriterlerinin uygulanmasını istemesi mümkün değildir. Böyle bir talep, söz konusu maddenin (6356 S.K. md. 36) temel mantığı ile örtüşmediği gibi, hükmün uygulanmasına ilişkin bilimsel esaslara da uygun düşmediğinden, yerel mahkemenin kararının onanması gerektiği kanaatiyle, Yüksek Genel Kurulun çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2021/6008, Karar No: 2022/1360, Tarih: 23.02.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/6008 E.  ,  2022/1360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs

Hüküm : CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraat

Adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosyada; Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığının 04.05.2009 tarihli ve 2009/3702 sayılı iddianamesi ile sanığın sorumlu yazı işleri müdürü olarak görev yaptığı Taraf gazetesinin 26.03.2009 tarihli nüshasının 9. sayfasındaki “Bir numaralı sanık...”, 27.03.2009 tarihli nüshasının 13. sayfasındaki “O, bizim savaştığımız adam”, 15.04.2009 tarihli nüshasının 11. sayfasındaki “Rektörler sorguda” başlıklı yazılarda, Ergenekon davasında yargılananların ETÖ üyesi olarak nitelendirilmesinden dolayı sanık hakkında TCK’nın 288/1. maddesindeki adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs suçunu zincirleme şekilde işlediği iddiasıyla kamu davası açıldığı,

Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/740 esasına kaydedilen davanın yapılan yargılaması sonunda verilen 03.03.2011 tarihli, 2009/740-2011/165 sayılı beraat kararının mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesinin ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.09.2012 tarihli, 4-2011/370865 sayılı yazısı ile “...Hükümden sonra yürürlüğe giren 02.07.2012 tarih ve 6352 Sayılı Yasanın 77 ila 94 maddelerinde değişiklik yapan hükümlerin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması...” nedenine dayalı olarak dosyanın mahkemesine iade edilmesinin ardından, Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2012 tarihli, 2012/1413-2012/1393 sayılı kararı ile 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un geçici 1/1-b maddesi gereğince kovuşturmanın ertelenmesine dair karar verildiği,

Sanık hakkında 6352 sayılı Kanun'un geçici 1/1-b maddesi gereğince verilen 27.11.2012 tarihli kovuşturmanın ertelenmesine dair kararın 25.01.2013 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın, denetim süresi içinde 15.07.2013-21.08.2013 tarihinde TCK’nın 301/1-2. maddesindeki Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurum ve organlarını aşağılama suçunu işlediği ve İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2018 tarihli, 2017/88-2018/21 sayılı kararı ile bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği, hükmün 17.04.2018 tarihinde kesinleştiği ve anılan mahkemece ihbarda bulunulması üzerine, İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.07.2018 tarihli, 2012/1413-2012/1393 sayılı ek kararıyla Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2012 tarihli, 2012/1413-2012/1393 sayılı kovuşturmanın ertelenmesine dair kararının kaldırılmasına, Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2011 tarihli, 2009/740-2011/165 sayılı beraat kararına yönelik mahalli Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz istemlerine dayalı olarak temyiz incelemesi yapılabilmesi için dosyanın Yargıtay’a gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Özetlenen dosya kapsamına göre, her ne kadar tebliğnamede İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2011 tarihli, 2009/740-2011/165 sayılı beraat kararı yerine aynı mahkemenin 27.11.2012 tarihli, 2012/1413-2012/1393 sayılı kovuşturmanın ertelenmesine dair kararı temyiz edilen karar olarak yazılmış ise de, dosyada sadece 03.03.2011 tarihli, 2009/740-2011/165 sayılı beraat kararına yönelik mahalli Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz dilekçeleri olup, önceki temyize atfen dosyanın Yargıtay’a gönderilmiş olması karşısında, tebliğnamede yazılı temyize konu karar tarihi ve numarası, düzeltilmesi olanaklı maddi hata olarak değerlendirilerek, yapılan incelemede:

6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden önce hükme bağlanmış, temyiz talebi bulunan ancak henüz Yargıtay ilgili dairesine ulaşmamış ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca mahalline iade edilen dosyaların akıbeti ile ilgili olarak açık bir hüküm öngörülmemiştir. Sanık hakkında açılan kamu davasında kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi, kanun gereği durma mahiyetinde hüküm ve sonuçlar doğuran, sanığın 6352 sayılı Kanun'da belirtilen süre içinde yeni bir suç işlemesi halinde kovuşturmaya ve usul işlemlerine kaldığı yerden devam edilmesini ve yeni bir hüküm kurulmasını gerektiren bir usul işlemidir.

Mahkemece, 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 2. fıkrasındaki, “… Bu süre zarfında birinci fıkra kapsamına giren yeni bir suç işlenmesi hâlinde, bu suçtan dolayı kesinleşmiş hükümle cezaya mahkûm olunduğu takdirde, ertelenen soruşturma veya kovuşturmaya devam olunur.” hükmü uyarınca, duruşma günü belirlenip, hazır bulunması gereken kişiler de çağrılmak suretiyle kovuşturmaya devam edilmesi, mevzuat değişikliklerinin ve lehe kanun uygulamasının olup olmadığının araştırılması ve sanık hakkında yeni bir hüküm kurulması gerekirken, 03.03.2011 tarihli beraat kararına karşı sunulan temyiz taleplerinin incelenmesi için dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi kanuna aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle; ortada temyizi kabil bir hüküm bulunmadığı, mahkemece yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda kovuşturmaya devamla yeni bir hüküm kurulması gerektiği anlaşıldığından, esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1483, Karar No: 2023/5158, Tarih: 13.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/1483 E.  ,  2023/5158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Reşit olmayanla cinsel ilişki

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.09.2014 tarihli ve 2013/309 Esas, 2014/239 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.09.2014 tarihli ve 2013/309 Esas, 2014/239 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 04.11.2021 tarihli ve 2021/1598 Esas, 2021/8970 Karar sayılı kararı ile "Suça sürüklenen çocuğun soruşturma evresinde mağdurenin kendisine on sekiz yaşında olduğunu söylediği ve esasen facebook sayfasında da on dokuz yaşında olduğunun göründüğü yönündeki savunmaları, mağdure beyanları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda 5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra hükme varılması gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine muhalefet edilmesi'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2022/108 Esas, 2022/260 Karar sayılı kararı ile zamanaşımı sebebiyle SSÇ hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasının reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

3.İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2022/108 Esas, 2022/260 Karar sayılı kararı ile zamanaşımı sebebiyle SSÇ hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasının reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

SSÇ'nin mağdure ile biraraya geldiğinde gerçek yaşının on dokuz olmadığını açıkça anlayabileceği, SSÇ savunması dışında yaşta hataya düşüldüğüne dair somut bir tespit yapılamadığı, mağdurenin hastane doğumlu olduğu, dosyada mevcut bulunan adlî rapor içerikleri SSÇ'nin ilişkiye dair ikrara dayalı anlatımı birlikte değerlendirildiğinde, SSÇ'nin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin delaletiyle 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 43 maddesi uyarınca cezalandırılması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

"Mahkememizin 2013/309 Esas 2014/239 Karar sayılı ilamı ile "Sanık savunması, mağdur beyanı, sanığın nüfus ve adli sicil kayıtları, Emniyet Genel Müdürlüğü Kriminal Polis Laboratuvarları Dairesi Başkanlığı'nın 26.09.2013 tarih ve biy.2013/7078 uzmanlık no'lu raporu, Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu’nun 10.03.2014 tarihli raporu, sanık ve mağdur arasında husumetin bulunmayışı, olayın oluş seyri ve tüm dosya kapsamından, Sanığın araba galerisinin bulunduğu, mağdurenin abisi ile birlikte araba almak amacıyla sanığın galerisine gittiği ve bu şekilde tanıştığı, bir süre facebook üzerinden görüştükleri, daha sonra buluşup arabayla gezdikleri, bir süre sonra sevgili oldukları, olay günü sanığın mağdureyi araç ile Aydos ormanına götürdüğü, 15 yaşından küçük mağdure ile cinsel ilişkiye girdiği, cinsel ilişkinin değişik zamanlarda iki kez tekrarlandığı, mağdurenin bu ilişkilerden hamile kalıp 12/05/2013 tarihinde doğum yaptığı, Emniyet Genel Müdürlüğü Kriminal Polis Laboratuvarları Dairesi Başkanlığı'nın 26.09.2013 tarihli raporunda:bebek ... ... ...'nın ... ile sanık Muhammed ... ...'nun çocuğu olma ihtimali %99.99999 olduğunun bildirildiği, eylem nedeniyle mağdurenin ruh sağlının bozulduğu, bu ruh sağlığı bozukluğunun iddia edildiği gibi cinsel istismara bağlı ortaya çıkabileceği ancak bu psikiyatrik tablonun yaş farkı fazla olmayan mağdur ve sanığın hile, şiddet veya zorlama olmaksızın erken yaşta cinsel deneyim yaşamasına bağlı olabileceği gibi olay sonrası gelişen psikososyal stres ve çatışmalar nedeniyle de ortaya çıkabileceği, bunlar arasında tıbben ayrım yapılamayacağı anlaşıldığından sanık aleyhine 103/6 maddesi uygulanmayarak sanığın eylemine uyan cinsel istismar suçundan 5237 sayılı yasanın 103/2, 43/1, 31/3, 62. maddeleri gereğince cezalandırılmasına" karar verildiği,

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2021/1598 Esas, 2021/8970 Karar sayılı ilamında "... Suça sürüklenen çocuğun soruşturma evresinde mağdurenin kendisine on sekiz yaşında olduğunu söylediği ve esasen facebook sayfasında da on dokuz yaşında olduğunun göründüğü yönündeki savunmaları, mağdure beyanları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda 5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra hükme varılması gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine muhalefet edilmesi," gerekçesiyle bozulan ilam, Mahkememizin 2022/108 sayılı esasına kaydedilmiş olup, Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada,

Her ne kadar Mahkememizce bozma öncesi kurulan hükümdeki gerekçe ışığında SSÇ'nin organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği sabit görülerek SSÇ'nin atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiş ise de

5237 sayılı TCK'nın "Hata" başlıklı 30. maddesinde;

"Fiilin icrası sırasında suçun kanunî tanımındaki maddî unsurları bilmeyen bir kimse, kasten hareket etmiş olmaz. Bu hata dolayısıyla taksirli sorumluluk hâli saklıdır.

Maddenin birinci fıkrasının gerekçesinde; kast, suçun kanuni tanımındaki maddî unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir. Bu unsurlara ilişkin bilgisizlik, eksik veya yanlış bilgi sahibi olunması durumu ise, maddî unsurlarda hata olarak adlandırılır. Böyle bir hata kastın varlığına engel olur, açıklamalarına yer verilmiştir. SSÇ'nin sevgili gibi olduklarını, mağdure ile cinsel ilişki yaşadıklarını doğrulayarak samimi anlatımlarda bulunduğu, yine SSÇ'nin, mağdure ile facebook isimli sosyal medya platformundan tanıştıkları, kendisine yaşının 18 olduğunu söylediğini, zaten facebookda yaşının 19 olarak yazdığını, geçmişte uzun yıllara dayanan bir tanışıklıkları olmadığı , yani SSÇ'nin mağdurenin yaşını bilebilecek okul vs. gibi bir kurumda tanışmadıkları , eylem tarihi itibariyle mağdurenin 14 yaş 8 ay 7 günlük olduğu ve 15 yaşının tamamlamasına kısa bir süre kalmış olduğu,; SSÇ'nin mağdurun yaşı konusunda hataya düşmüş olma olasılığı gözetilerek , yaş konusundaki hatanın esaslı, diğer bir ifadeyle kabul edilebilir bir hata olduğu , bu suretle SSÇ'nin 5237 sayılı TCK'nun 30. maddesinin birinci fıkrası uyarınca suçun maddi unsurlarından olan mağdurun yaşına ilişkin bu hatasından yararlandırılması gerekeceği,

Çocuğun cinsel istismarı suçunun madde düzenlenmesinde kanun koyucunun 15 yaşından küçük ve 15 yaşını tamamlamış olmakla birlikte fillin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuklara yönelik cinsel eylemleri cezalandırığı buna karşılık 15-18 yaş grubu arasında bulunan çocuklara karşı ise, ancak"cebir, tehtit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak" gerçekleştirilen cinsel davranışlar söz konusu olduğunda çocukların cinsel istismarından söz edilebileceği yani 15 yaşını doldurmuş çocukların cinsel davranışa göstedikleri rızanın geçerli sayıldığı ve cinsel ilişki düzeyine varan bir fiilin varlığı durumunda da TCK m.104 hükmü uygulanabileceği gözetildiğinde; mağdurenin eylem tarihi itibariyle 15 yaşını tamamladığı kabul edildiğinde, söz konusu eylemin 15 yaşını tamamlamış mağdurenin rızası ile gerçekleştiği , bu haliyle eylemin 5237 Sayılı TCK'nin 104/1. maddesi kapsamında reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu, ancak 12/09/2012 tarihli suç için kanunda öngörülen 8 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin 12/09/2020 tarihinde dolduğu, SSÇ'nin üzerine atılı organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 Sayılı TCK'nin 30/1, 104/1, 66/1-e, 66/2 ve 5271 Sayılı CMK'nin 223/8 maddeleri gereğince kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE karar verilmiştir." şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya içeriği nazara alındığında yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmamış, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2022/108 Esas, 2022/260 Karar sayılı kararı o yer Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12260, Karar No: 2018/6111, Tarih: 19.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/12260 E.  ,  2018/6111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalının maliki ve sürücüsü olduğu araç ile sürücüsü ... olan motorsiklet arasında 28.07.2013 tarihinde maddi hasarlı ve ölümlü trafik kazası meydana geldiğini, kaza sonucu ...'in vefat ettiğini, kaza sonrası tanzim edilen kaza tespit tutanağında davalının kazanın oluşumunda 1. Derecede kusurlu olduğunun, ...'in 2. derecede kusurlu olduğunun belirtildiğini, kaza ile ilgili olarak ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/561 esas sayılı dosyası ile dava açıldığını, müteveffanın ailesinde telafisi imkansız maddi ve manevi yaralar oluştuğunu, kaza sonrasında davalı tarafın müvekkilleri ile hiçbir görüşme yapmadığını, bu nedenlerle müvekkillerinde oluşan yaraların bir nebze olsun hafifletilmesi ve ölüm sebebiyle uğranılan manevi kayıpların telafisi için müteveffanın annesi ... için 10.000,00 TL, kız kardeşi ... için 5.000,00 TL ve erkek kardeşi ... için 5.000,00 TL olmak üzere toplam 20.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak müvekkillerine verilmesine, yargılama giderleri ve ücreti vekaletin davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların iyi niyetli olmadıklarını, müteveffanın çocukları varken davacıların davayı açmalarının manidar olduğunu, müteveffanın davacılardan ayrı yaşaması nedeniyle davacılara maddi ve manevi anlamda yardım etmediğini, açılan davanın zenginleşmeye yönelik olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

SONUÇ: Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.297,89 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 19.6.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17685, Karar No: 2015/17455, Tarih: 01.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/17685 E.  ,  2015/17455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 15/01/2015

Numarası : 2013/548-2015/15

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı Muratpaşa Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Muratpaşa Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı Muratpaşa Belediye Başkanlığına yükletilmesine, 01/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8175, Karar No: 2019/10358, Tarih: 10.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8175 E.  ,  2019/10358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 10.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.