muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15483, Karar No: 2014/18776, Tarih: 14.10.2014

Kaldı ki ihale edilen işin, ihaleyi alan şirket tarafından belirli süre içerisinde yerine getirilmesi zorunlu ise de söz konusu iş niteliği gereği sürekli bir iştir. Sadece belli bir zaman dilimi ile sınırlı olamaz. Bu hali ile de anahtar teslimi bir iş olarak kabulünün de mümkün bulunmadığı açıktır. Bu nedenle mahkemece davalılar arasındaki ilişkinin anahtar teslimi iş olduğu ve dolayısıyla davalı idarenin ihale makamı olarak sorumluluğunun bulunduğunun kabulü ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

Davacı, yargılama süresince muvazaa iddiasında bulunmamış, bu yönde dosyaya delil sunulmamıştır. Davacı vekilinin yargılama sırasında belirttiği Ankara 10.İş Mahkemesinin 30.12.2011 tarihli ve 2010/919 E-2011/1613 K sayılı kararı ve bu kararın onandığı Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 12.06.2012 tarih ve 2012/20560 E-2012/21826 K sayılı kararı incelendiğinde, muvazaa tespiti yapılan taşeron şirketler arasında davacının çalıştığı davalı şirket ile bu şirketten önce ihaleyi üstlenen diğer dava dışı şirketlerin bulunmadığı da anlaşılmıştır.

O halde tüm bu düzenleme ve deliller ışığında davalı idare ile diğer davalı arasındaki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olduğu açıktır. Dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile davalı idarenin ihale makamı olduğunun kabulü ve bir kısım işçilik alacakları için davalı idare yönünden husumetten ret kararı verilmesi hatalıdır.

Mahkemece yapılması gereken iş, davalılar arasındaki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olarak kabulü ve buna göre dava konusu alacaklardan birlikte sorumlu olacakları şekilde hüküm kurmak olmalıdır.

3-Davacının fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmış ise de; dosyaya sunulan bir kısım bordrolarda fazla çalışma tahakkuku bulunduğu, dosyada bulunan banka dekontlarından da, tahakkuk eden bu bordro ücretlerinin eksiksiz bankaya yatırılmış olduğu görülmüştür.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu ayların hesaplama dışında bırakılıp bırakılmadığı anlaşılamamaktadır.

Dolayısıyla mahkemece, resen hesaplama yapılarak ya da yeniden bilirkişi raporu aldırılarak fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunan aylar hesaplama dışında bırakılıp, buna göre fazla çalışma alacağı belirlenip hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ile mevcut şekilde karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde davacı ve davalı C.. A..'a iadesine, davalı K.. M.. harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21467, Karar No: 2016/5999, Tarih: 30.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/21467 E.  ,  2016/5999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 77 parsel sayılı 2.756,25 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi yazılarak çalılık vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 101 ada 77 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının davacıya ait olduğunun tespiti ile taşınmazın beyanlar hanesine parsel üzerindeki ağaçların ...'e ait olduğuna dair şerh verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

30.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18126, Karar No: 2014/12829, Tarih: 02.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/18126 E.  ,  2014/12829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI : 2010/286-2013/298

Davacı C.. Ö.. vekili Avukat B.. Y.. tarafından, davalılar M.. K.. vdl aleyhine 15/06/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 27 Aralık 2009 tarihli S..Gazetesi’nin 6. sayfasında '' Mafya Hesaplaşması Bavulda İnfazla Bitti'' başlığı altında verilen haberde ad ve soyadının kısaltılarak hatta yanlış yazılarak "... C.. Ö. ' nün N.. ve arkadaşı P..'ı 16 milyon lira karşılığı PKK' lılara öldürttüğü ortaya çıktı..." ifadelerine yer verilerek kendisine iftira atıldığını, haber nedeniyle can güvenliğinin tehlikeye girdiğini ve kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın davalılardan tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davalılardan A.Ç..'a husumet yöneltilemeyeceğini, haberde davacının adının açıkça geçmediğini, haberin görünür gerçekliğe uygun olduğunu beyanla açılan davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, haberin gerçekle ilgisinin bulunmadığı, haber konusu cinayetle ilgili olarak davacıyla ilgili bir soruşturmanın da yapılmadığı ve haberin davacının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığı gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2010/20165 soruşturma sayılı iddianamesinden; müşteki Y.. N..'in 25/12/2009 tarihli ifadesinde "... N..Ö..’in öldürülmesinden sonra N.. Ö..’in kardeşleri olan M.. Ö.., E.. Ö.., M.. Ö.., R.. Ö.. ve C.. Ö..’in etrafa N.. Ö..’in öldürülmesi olayını C.. N..’in yaptırdığını yaydıkları, abisi C.. N..’in en son E... E.. ile birlikte olduğu, abisinin kendisine “bana bir şey olursa sorumluları E.. E., C.. Ö.. ve N.. Ö..’dür” şeklinde söylediği, kardeşinin beyanı dolayısıyla C.. Ö.., N.. Ö.. ve E.. E.. isimli kişiler hakkında şikâyetçi olduğu...” şeklinde beyanda bulunduğu, aynı şekilde diğer şikâyetçiler A.. Ö.., S.. N.. ve O.. N..’in de benzer iddialar ile davacı hakkında şikâyette bulunduğu anlaşılmaktadır. Soruşturma neticesinde, Üsküdar Ağır Ceza Mahkemesinde diğer şüpheliler hakkında kasten öldürme suçundan davacı hakkında ise suçu bildirmeme suçundan dolayı kamu davası açılmış ayrıca davacı hakkında kan gütme saikiyle kasten öldürmeden kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmiştir. Bu durumda; haber veriliş anı itibariyle görünür gerçeğe uygun olduğundan o anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından yukarıda belirtilen ilkeler de dikkate alınarak basın sorumlu tutulmamalıdır. Davacının kişilik haklarına saldırı bulunmadığından istemin tümden reddedilmesi gerekirken, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun bulunmamış, kararın bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11273, Karar No: 2018/5174, Tarih: 28.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/11273 E.  ,  2018/5174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 22.02.2005 – 03.10.2013 tarihleri arasında iki dönem halinde olmak üzere bakım onarım sorumlusu olarak çalıştığını, iş akdinin haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini, müvekkiline 07.10.2013 tarihinde keşide edilen ihtarnamede 04.10.2013-05.10.2013-07.10.2013 tarihlerinde mazeretsiz olarak işe gelmediğinin ifade edildiğini ancak müvekkilinin iş akdinin, eşi ile davalı işyeri insan kaynakları sorumlusu Sibel Şölenci arasında yaşanan olay nedeniyle 03.10.2013 tarihinde feshedildiği söylenerek mesai bitmeden işyeri dışına çıkarıldığını ve 04.10.2013 tarihinde mesaiye gitmesine rağmen işbaşı yaptırılmadığını, müvekkilinin iş akdinin davalı işveren tarafından haklı bir sebep olmadan feshedildiğini, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığını, müvekkilinin çalışma süresince yasal çalışma sürelerinin çok üzerinde çalıştırıldığını, bu çalışmaları karşılığı olan fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, müvekkilinin 2009 yılına kadar üretim bölümünde vardiya amiri olarak her pazar, 2009 yılından itibaren ise bakım onarım sorumlusu olarak ayda iki pazar çalışma yaptığını, ayrıca çalışma süresi içerisindeki tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, ancak hak etmiş olduğu ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve hafta tatili ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 27.07.2011 tarihinde kendi isteği ile istifa etmesi üzerine ibraname imzaladığını, bu ibranamedeki tüm çalışmaların işyeri kayıtlarında gerçek, tam ve doğru olarak kayıtlı olduğunu, bordrolarda yazılı olan dışında hiçbir fazla mesai alacağı olmadığını, davacının bu alacaklarını aldığını, çalışılan ve çalışılmayan ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatillerine ilişkin ücretlerini aldığını, her ne ad altında olursa olsun başka hak ve alacağının olmadığını, feshin işveren açısından haklı sebebe dayandığının kabulü ile tüm alacak taleplerinin reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g bendi gereğince haklı sebebe dayanılarak feshedildiğinden kıdem ve ihbar tazminatlarının reddine, davacının yapmış olduğu fazla mesai çalışması ücretlerinin ödendiği ve davacının imzalı bordrolarda yer alan ücretinden daha fazla, fazla mesai çalışması yaptığının eş değer yazılı belge ile ispat edemediğinden fazla mesai ücreti talebinin reddine, davacının 2009 senesinden öncesi için talep ettiği genel tatil ve hafta tatili ücreti taleplerinin zamanaşımına uğradığından genel tatil ve hafta tatili ücreti taleplerinin reddine, buna göre davacının davasının tümden reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin bulunup bulunmadığı noktasındadır.

Hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının ödendiği varsayılır.

Çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut olayda, Mahkemece, davacının 2009 yılına kadar hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanması talebinde bulunduğu değerlendirilmiş ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesinde düzenlenen "Taleple bağlılık ilkesi" gereğince 2009 yılı ve sonrası için değerlendirme yapılmamış, 24.03.2009 tarihinden öncesine ilişkin ise taleplerin zamanaşımına uğradığından bahisle hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacak kalemlerinin reddine karar verilmiştir. Ancak dava dilekçesi dikkate alındığında; davacının 2009 yılına kadar üretim bölümünde vardiya amiri olarak her pazar günü, 2009 yılından itibaren de bakım onarım sorumlusu olarak ayda 2 pazar günü olmak üzere ve çalışma süresi içerisindeki tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, kendisine bu çalışmaları karşılığı hak ettiği hafta tatili ücreti ile ulusal bayram genel tatil günü ücret alacaklarının ödenmediği iddia edilerek dava açtığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla mahkeme kabulü aksine, davacının yalnız 2009 yılına kadar değil 2009 yılı ve sonrası içinde söz konusu alacak kalemlerinin hesaplanarak tarafına ödenmesini talep ettiği görülmektedir. O halde Mahkemece, zamanaşımına uğrayan 24.03.2009 öncesi dönemin dikkate alınmayarak, bu tarihten sonrası dönem için de dosya içerisinde yer alan 27.07.2011 tarihli davacının imzasının yer aldığı ibranamenin de değerlendirilmesi suretiyle, davacı ile çalışma dönemleri aynı olan tanıkların beyanı yeniden değerlendirilmek suretiyle söz konusu alacak talepleri hakkında hüküm tesisine gidilmelidir. Bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

H.Y.D.
Yargıtay — Esas No: 2008/16575, Karar No: 2008/19861, Tarih: 13.11.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/16575 E.  ,  2008/19861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü : Borçlu adına çıkartılan örnek 49 ödeme emri tebligatına tebliğ memurunca; "... muhatabın adresi geçici kapalı olup çarşıya gittiği, imzadan imtina eden komşusu ismini de vermediği öğrenildi.Tebligat Kanununun 21. maddesi gereği G.yalı mahallesi muhtarına teslim edildi. 2 nolu haber kağıdı kapısına yapıştırıldı." Şerhi verilerek tebliğ işleminin tamamlandığı görülmektedir.Yapılan bu tebliğ işlemi Tebligat Kanununun 21. ve Tebligat Tüzüğünün 28. maddesine uygun bulunmaktadır.

Borçlu icra mahkemesine başvuru dilekçesinde; yurtdışında bulunduğu sırada icra dosyasının yenilenerek ödeme emri gönderildiğini, 25.11.2005 tarihinde Atatürk Havalimanından yurda giriş yaptığını, ödeme emrini 30.11.2005 tarihinde aldığını beyan ederek takibin durdurulmasını istemiştir. Borçlu vekilinin bu başvurusu İİK.nun 65. maddesi anlamında gecikmiş itiraz niteliğindedir.

HUMK.nun 76. maddesi gereğince hukuki tavsip hakime ait olacağından  mahkemece borçlunun yapmış olduğu şikayetinin gecikmiş itiraz mı, yoksa usulsüz tebliğe ilişkin mi olduğuna dair değerlendirme yapılarak gecikmiş itiraz olarak kabulü halinde İİK.nun 65. maddesi koşullarında gecikmiş itirazla ilgili mazeretini gösteren delillerle birlikte itiraz ve sebeplerine ve dayanaklarını gösterir belgeler istenerek gerektiğinde tanık dinlenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken tebliğ işleminin usulsüz gibi değerlendirilerek tebliğ tarihinin düzeltilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6971, Karar No: 2024/10043, Tarih: 16.09.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6971 E.  ,  2024/10043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/3517 Değişik iş

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 12.09.2022 tarihli ve 2022/55455 Soruşturma, 2022/45423 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Antalya 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 13.10.2022 tarihli ve 2022/3517 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 13.10.2022’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.10.2023 tarihli ve 2022/34044 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2023 tarihli ve KYB-2023/116606 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2023 tarihli ve KYB-2023/116606 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,