muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/20824, Karar No: 2019/5068, Tarih: 05.03.2019

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda, alınan bilirkişi raporuna göre yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Temizlik Hiz. Ve .... İnş. Loj. San. Tic. Ltd. Şti.’nin tüm, davalı ... Eğitim ve Sağlık Vakfı Okul İktisadi İşletmesinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davacı işçinin davalılar nezdinde geçen hizmet süresi ve davalıların sorumlu oldukları dönemin belirlenmesi taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 Sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur. Ancak asıl işverenin müteselsil sorumluluğu alt işverenin işçisinin asıl işverenin işyerinde özgülenmiş olarak çalıştığı süre ile sınırlıdır.

Somut olayda; davacı işçi davalı şirket nezdinde 27.07.2007 tarihinde çalışmaya başlamış ve 12.01.2015 tarihinde iş sözleşmesini feshetmiştir. Davalı vakıf cevap dilekçesi ve yargılamadaki beyanlarında davacının vakıf bünyesindeki işyerinde 01.09.2008 tarihinde çalışmaya başladığını, önceki çalışmalarından kendilerinin sorumlu olmayacaklarını iddia etmiştir. Mahkemenin davalı ... Vakfı’nı 12.12.2014-12.01.2015 tarihleri arasındaki çalışma döneminden sorumlu tutmaması yerindedir. Ancak, davalı ... Vakfı’nın, davacının 01.09.2008 tarihinden itibaren istihdam edilmeye başlandığı, dolayısıyla bu tarihten önceki çalışmalarından sorumluluklarının olmayacağına ilişkin savunmasının araştırılmaması hatalı olmuştur. Bu durumda davacının 27.07.2007-01.09.2008 tarihleri arasındaki çalışma süresinin ne surette müşterek müteselsil sorumluluğa esas alındığının araştırılıp karar yerinde tartışılmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 05.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2214, Karar No: 2021/6016, Tarih: 25.10.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/2214 E.  ,  2021/6016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakan ...’ın sağlığında kendi adına kayıtlı arsa üzerine ev yapabilmesi için Belediyeye başvurduğunu, davalı Belediyenin yol geçirilmesi için ... ve ... parsel sayılı taşınmazların bir kısmının bağışlanmasını istemesi nedeniyle murisin ... parsel sayılı taşınmazdan 70,00 metrekare ve 112 parsel sayılı taşınmazdan 120,00 metrekare yüzölçümündeki bölümleri Belediyeye bağışladığını, bağışlanan bölümler Belediye tarafından hiçbir zaman yol veya kamu hizmeti amaçlı olarak kullanılmadığı gibi, tapuda Belediye adına arsa olarak tescil edildiğini ileri sürerek, muris tarafından bağışlanan bölümlerin tapu kayıtlarının iptali ile muris adına tescilini istemişler, bilahare sundukları dilekçe ile ... ada ... ve ... parsel sayılı taşınmazların dava konusu olduğunu beyan etmişlerdir.

Davalı, davaya konu taşınmazların imar uygulamasına tabi tutularak ilan yapıldığını, murisin itirazının komisyon kararıyla reddedildiğini, davaya konu taşınmazların cephe aldığı sokağın kapatıldığını, taşınmazlardan düzenleme ortaklık payı kesintisi yapılmadığı gibi taşınmazın imar durumunun iki kattan beş kata çıkarıldığını, bu nedenle davacıların mağduriyetinin olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, Kamulaştırma Kanunu’nun 35. maddesi hükmü uyarınca davanın reddi gerekse de Anayasa Mahkemesinin yol şartıyla belediyeye terk edildikten sonra imar planında değişiklik yapılarak konut alanına dönüştürülen taşınmazın iadesi yolunda meşru beklenti sahibi olan önceki maliklerine iade edilmemesinin mülkiyet hakkına müdahale oluşturduğu yönünde kararının bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince murisin yola terk beyanında koşullu bağış bulunmadığı ve belediyenin yol için ayırdığı alanı özel mülke konu etmesinin tasarruf işlemi niteliğinde olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın reddine ilişkin yeniden karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, davacılardan harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 25/10/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21538, Karar No: 2020/11577, Tarih: 02.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/21538 E.  ,  2020/11577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Red, istinaf isteminin esastan reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 272-3.a maddesine göre istinaf yoluna başvurulamayacak olan kesin nitelikteki adli para cezaları ile ilgili olarak İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin istinaf isteminin reddine dair kararına karşı aynı Kanun'un 279/1-b maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna başvurulabileceğinden, suça sürüklenen çocuk müdafiinin mala zarar verme suçu ile ilgili kanun yolu başvurusu itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış

uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, mahkumiyete yeterli somut delil olmadığına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 02.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4204, Karar No: 2022/5923, Tarih: 20.12.2022

**6. Hukuk Dairesi         2022/4204 E.  ,  2022/5923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen davada tapu iptali ve tescil davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın husumetten reddine yönelik verilen hüküm süresi içinde davalı ... ve davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin de ortağı olduğu taşınmaz üzerinde inşaat yapılması konusunda davalılardan yüklenici ... ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, yüklenicinin edimini ifa etmemesi nedeniyle sözleşmenin geriye etkili olarak feshedildiğini, ancak yüklenicinin verdiği vekalet ile 31 no.lu bağımsız bölümün davalı ...'a devredildiğini ileri sürerek, 31 no.lu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, arsa sahipleri ile yüklenici davalı ... arasındaki sözleşmenin mahkeme kararı ile feshine karar verildiğini, kararda sözleşmenin geriye etkili olarak feshedildiğine dair bir kayıt bulunmadığını, inşaatın seviyesine göre feshin ileriye etkili fesih olarak kabulü gerektiğini, bu durumda yüklenicinin yapmış olduğu imalâtın belirlenmesi, buna göre kesin hesabın çıkarılması gerektiğini, buna bağlı olarak yüklenicinin hangi dairelerin mülkiyetini kazandığının tespit edilmesi gerektiğini ve dava konusu dairenin tapusunun davalıya bizzat davacı tarafından verildiğini, bu nedenle tapu iptâli istemeye hakkının olmadığını, davacının sözleşme gereği hak ettiği bağımsız bölümleri teslim aldığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece verilen kararın taraf teşkili yönünden bozulması üzerine bozmaya uyan mahkemece davacı dışında paydaş olan ve sözleşme imzalayan diğer arsa sahiplerinin de zorunlu dava arkadaşı olarak davaya katılmaları sağlanmış, taraf teşkili giderildikten sonra yargılamaya devam edilmiş, arsa üzerinde inşaa edilen bina tamamlanmış ve tüm arsa malikleri ile yapılan eser sözleşmesi ile kendi arsa paylarına düşen daireleri alıp, tapuda tescil ettirdiklerinden hiçbir arsa malikinin arsa payının karşılıksız kalmadığını, bu durum karşısında davacının arsa payına iadesine karar verilmesi halinde ortaya karmaşık bir durum çıkacağını, arsa payının iptali halinde sorunun çözülmeyeceğini, daha da karmaşık duruma ulaşacağı gerekçesiyle dava konusu 31 no.lu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tesciline, davalı ... yönünden açılan davanın husumetten reddine karar vermiştir.

Kararı, davalı ... ve birleşen davada ... ... temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... ve birleşen davada davalı ... ...’ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

Kararı, davalı ... ve birleşen davada ... ... temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... ve birleşen davada davalı ... ...’ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahibi ... tarafı olduğu arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine konu taşınmazda paydaştır. Sözleşme mahkemece feshedilmiş olup davacı buna göre devrettiği arsa payının kendisine iadesini istemektedir. Diğer arsa malikleri 31 no.lu bağımsız bölümde bulunan hisselerine ilişkin bir talepleri yoktur. Bu durumda mahkemece 31 no.lu bağımsız bölümde bulunan davacı hissesinin tesbiti ile iptaline karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile tüm arsa sahiplerinin hissesinin iptali ile davacı adına tescili uygun bulunmamış kararın bu gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı ... ve birleşen davada davalı ... ...'ın sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kabulüyle kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 ... içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 20.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15854, Karar No: 2015/11653, Tarih: 23.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15854 E.  ,  2015/11653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HATAY 3. ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/06/2014

NUMARASI : 2012/511-2014/403

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı şirketin ... nolu elektrik abonesi olduğunu, davacının işletmesi aleyhine davalı şirket tarafından 09.11.2009 tarihinde ... nolu kaçak elektrik kullanma tespit tutanağı düzenlendiğini ve davacı hakkında şikayette bulunulduğunu, davalı şirketin daha sonra davacı aleyhine 11.11.2009 tarihinde 83.529,50 TL kaçak elektrik bedeli tahakkuk ettirdiğini ve bu bedelin 8 gün içerisinde ödenmesi için ihtarda bulunduğunu, bunun üzerine davacının 13.11.2009 tarihinde 22.401,32 TL, 14.12.2009 tarihinde 21.367,67 TL, 13.01.2010 tarihinde 21.859,82 TL, 15.02.2010 tarihinde ise 22.401,32 TL ödeyerek tahakkuk eden 83.529,50 TL'sini 88.030,13 TL olarak faizi ile birlikte ödediğini, davacı aleyhine kaçak elektrik hırsızlığı suçundan Hatay 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/145 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığını, mahkemece 02.03.2011 tarihli 2011/97 Karar sayılı karar ile davacı hakkında ölçüm dışı elektrik kullanılmadığından bahisle beraatine karar verildiğini, müşteki Tedaş'ın kararı temyiz ettiğini,ancak bu sırada 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı yasanın geçici 2/2 maddesi uyarınca mahkemenin 2012/1019 Esas 2012/1027 Karar sayılı 15.08.2012 tarihli kararı ile ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiğini,davalının davacıdan borçlu olmadığı bedeli kaçak elektrik kullandığı iddiası ile haksız olarak tahakkuk ettirerek 83.529,50 TL kaçak elektrik bedeli tahsil ettiğini, davacının ölçüm dışı elektrik kullanmadığının 28.02.2011 tarihli rapor ile tespit edilmiş olup ceza davasında da bu nedenle beraatine karar verildiğini belirterek davacıdan haksız olarak tahakkuk ve tahsil edilen 83.529,50 TL kaçak elektrik bedelinin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili 04.03.2014 tarihli tavzih dilekçesinde;dava dilekçesinde davacının davalıya yaptığı ödemeleri belirtirken maddi hata yaptıklarını belirterek maddi hatanın düzeltilmesi ile davalının davacıdan haksız olarak tahakkuk ve tahsil ettiği toplam 87.207,37 TL'nin taksit ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili 04.03.2014 tarihli tavzih dilekçesinde;dava dilekçesinde davacının davalıya yaptığı ödemeleri belirtirken maddi hata yaptıklarını belirterek maddi hatanın düzeltilmesi ile davalının davacıdan haksız olarak tahakkuk ve tahsil ettiği toplam 87.207,37 TL'nin taksit ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde;davanın süresinde açılmadığını,nitekim davacının haksız olduğunu iddia ettiği ödemeye muttali olduğu tarihten itibaren 1 yıl içerisinde davayı açması gerekirken bu süre içerisinde açmadığından davanın zamanaşımına uğradığını, esasa ilişkin olarak ise, davacı şirketin davalı kurumun .... nolu sanayi abonesi olduğunu, bu aboneliğinde yapılan kontrollerde aboneye ait ölçü bölümünün Tedaş mührünün var olduğu, abonenin elektrik sayacını besleyen ölçü gerilim trafolarına ait sigorta yerine takılan tellerin koparılmış olduğu, sayacın devre dışı olduğu ve tüketim katetmediğinin tespit edildiğini, bu nedenlerle davacı aboneye 09.11.2009 tarihli kaçak elektrik kullanma tespit tutanağının tanzim edildiğini, davacı aboneye 1600 kwatt kurulu güç üzerinden 25.10.2009 tarihinden kaçak tespit tarihine kadarki süre için 13 günlük kaçak enerji bedeli hesaplandığını ve toplam 249.600 kwatt /h'lık kaçak enerji faturası çıkarıldığını, hesaplamada ilgili yönetmelik ve EPDK kararlarının uygulandığını,herhangi bir haksız hesaplama yapılmadığını,davacı hakkında Hatay 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/145 Esas 2012/97 Karar sayılı dosyasında verilen beraat kararının kesinleşmediğini,sadece bedel ödendiğinden bahisle yasa gereği ortadan kaldırma kararı verildiğini, bu nedenle kaçak kullanımın olmadığı iddiasının kabulünün mümkün olmadığını, yine hukuk hakiminin ceza mahkemesi kararlarıyla da bağlı olmadığını, buna göre yeniden yargılama yapılarak davacının kaçak kullanımının olup olmadığının mahkemece sunulan deliller çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece;hükme esas alınan elektrik bilirkişisinin rapor ve ek raporu ve diğer delillere göre davanın kısmen kabulü ile, 10.189,96 TL'nin 15.02.2010 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş,hüküm süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Uyuşmazlık, davacı kurum tarafından kaçak elektrik kullanımı nedeniyle tahakkuk ettirilen faturadan dolayı davalının borçlu olup olmadığı, borçlu ise ne miktar borcu bulunduğu noktasında toplanmaktadır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Uyuşmazlık, davacı kurum tarafından kaçak elektrik kullanımı nedeniyle tahakkuk ettirilen faturadan dolayı davalının borçlu olup olmadığı, borçlu ise ne miktar borcu bulunduğu noktasında toplanmaktadır.

Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği 01.03.2003 tarihinde yürürlükten kaldırılmış ve Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği yürürlüğe girmiştir. Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi hükmünde, gerçek veya tüzel kişiler tarafından, yasal şekilde tesis edilmiş sayaçtan geçirilmeden mevzuata aykırı bir şekilde elektrik tüketilmesi, kaçak elektrik enerjisi tüketimi olarak kabul edilmiş, 15. madde hükmünde de, kaçak ve usulsüz elektrik enerjisi kullanımına ilişkin tespit, süre, tüketim miktarı hesaplama, tahakkuk, ödeme yöntemleri ile diğer usul ve esasların dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından belirleneceği açıklanmıştır.

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin uygulanmasına ilişkin olarak 1 Ocak 2006 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere, dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından uygulanacak “Kaçak ve Usulsüz Elektrik Enerjisi Kullanılması Durumunda Yapılacak İşlemlere İlişkin Usul ve Esaslar” hakkında 622 sayılı karar alınmıştır.

Bu bağlamda somut olaya bakıldığında,davalı Tedaş görevlilerince davacıya ait fabrikada kullanılan 380 numaralı abonede yapılan denetimde, ölçü gerilim trafolarına ait sigorta yerine takılan tellerin koparıldığının, sayacın devre dışı olduğunun tespit edilmesi neticesinde 09.11.2009 tarihli .... nolu kaçak elektrik kullanma tespit tutanağını tanzim ettikleri,kaçak elektrik tüketim tahakkuku belgesinde toplam 83.529,50 TL tahakkuk ettirildiği ve davacıdan faizi ile toplam 87.207,37 TL tahsil edildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece kaçak elektrik bedelinin hesaplanması için bilgisine başvurulan bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ve ek raporlarda, tutanak tarihinde yürürlükte olan yönetmelik hükümlerine göre hesaplama yapılmamıştır. Davacının sorumlu tutulabileceği kaçak elektrik bedeli, Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 41.ve 42. maddelerine göre hesaplanmış ve kaçak kullanım miktarı 77.017,41 TL olarak tespit edilmiştir.Oysa ki hesaplamanın tutanak tarihinde yürürlükte olan Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği hükümlerine ve 622 sayılı Kurul kararına göre yapılması gerekir.Bilirkişi raporu bu yönü ile Yönetmeliğe uygun değildir.

Yine ,Yargıtay HGK. nun (17.12.2014 günlü ve 2014/7-1884 E. 2014/1045 K. sayılı ilamıyla karar düzeltme kanun yolundan da geçen) 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararında; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, dağıtım şirketleri tarafından kurallara uyan abonelerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Yukarıda değinilen Yargıtay HGK. kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre; kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanılarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından ihdas edilen ikincil mevzuat (Yönetmelik, EPDK Kurul kararları ve tebliğleri) hükümleri uyarınca, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri, elektrik abonelerinden tahsil edilemeyecektir. Zira, TRT payında olduğu gibi bu bedellerde ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesindeki esas ve ilkeleri karşılayan bir kanun hükmüyle elektrik abonelerinden alınabilecektir.

Somut olayda ise; hükme esas alınan 25.12.2013 tarihli bilirkişi ek raporunda ise, kaçak elektrik tüketim ve kaçak ek tüketim bedellerinin; dağıtım, perakende satış hizmeti ve iletim bedellerinin ilave edilmesi suretiyle hesaplandığı, ayrıca hesaplanan bedellere, kayıp-kaçak bedelinin ilave edilip edilmediği hususunda bir açıklığın bulunmadığı, bu yönüyle de raporun hüküm vermeye yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan maddî ve hukukî olgular gözetilerek, mahkemece öncelikle dosyanın önceki bilirkişi dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kuruluna verilmesi ve somut verilere dayalı, gerekçeli ve denetime elverişli bilirkişi raporu alınması, daha sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek, hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.