muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1858, Karar No: 2023/8771, Tarih: 11.10.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; objektif değer artış oranının yüksek olduğunu, kapitalizasyon faiz oranın yanlış uygulandığını, üretim masraflarının brüt gelirin 1/3'ünden fazla olamayacağı yönündeki görüşün yanlış olduğunu, münavebe ürünlerinin hatalı belirlendiğini, kamulaştırmadan arta kalan kısımda değer azalışı hesaplanmaması gerektiğini ve davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın arsa vasfında değerlendirilmesi gerektiğini, taşınmazın tarım arazisi olarak değerlendirilmesi halinde ise objektif değer artış oranının hatalı belirlendiğini ve yeterli inceleme yapılmadan karar verildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda uygulanan kapitalizasyon faizi ile objektif değer artış oranlarının taşınmazın nitelik ve konumuna uygun düştüğü, böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden doğru olduğunu, ancak 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin değiştirilen sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesi, 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile iptal edildiğinden karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilen kamulaştırma bedelinin işlemiş nemalarıyla birlikte davalıya derhal ödenmesi gerektiğinden, İlk Derece Mahkemesince tespit edilen bedelin idarenin kıymet takdir komisyonu tarafından tespit edilen bedelden yüksek olması sebebiyle fark bedelin üçer aylık vadeli hesaba yatırılmış olduğu ve bu fark bedelin Anayasa Mahkemesinin yukarıda bahsedilen iptal kararı ile istinaf karar tarihinde ödenebilir hale gelmesi ve fark bedelin 14.12.2020 günü ödendiği anlaşıldığından, tespit edilen bu fark bedele dava tarihini takip eden 4. ayın bitimi tarihinden ödeme tarihi olan 14.12.2020 tarihine kadar yasal faiz işletilmesi yönünde Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin iki numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu, 11 inci 12 nci maddeleri

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi, dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı, objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile ilgili hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18346, Karar No: 2014/456, Tarih: 16.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/18346 E.  ,  2014/456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2010/200-2012/440

Davacı M.. Büro Gereçleri San ve Tic. A.Ş vekili Avukat Ş..D..C. tarafından, davalı Ö.. İnşaat Taah. Hafr. Ltd. Şti vdl aleyhine 17/07/2002 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden yargı yolu bakımından davanın reddine, diğer davalılar yönünden husumetten reddine dair verilen 22/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili ve davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer davalılara yönelik temyiz itirazlarına gelince; dava haksız eyleme dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle reddine, diğer davalılar Anadolu Metro Ortaklığı, Y.. Proje Uluslararası A.Ş, L.. İ..., G.. A..., Başyazıcıoğlu İnşaat ve Ticaret Ltd.Şti., R.. A..., Ö..İnş. Taahhüt Harfiyat Ltd. Şti. haklarındaki davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm davacı ile davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların üstlendiği metro tünel inşaatı yapımı sırasında meydana gelen göçük sonucu işyerinin zarar gördüğünü, bir kısım malzemelerinin göçük nedeniyle kullanılamaz hale geldiğini ileri sürerek uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece; davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden yargı yolu bakımından, diğer davalılar yönünden husumetten davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki belgeler incelendiğinde; dava konusu metro tünel inşaatı çalışmasının, davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı ile davalı şirketler arasında yapılan sözleşme doğrultusunda, yüklenici durumunda olan davalı şirketler tarafından yapıldığı anlaşılmaktadır. Şu halde, davanın dayanağı olan eylem haksız fiil niteliğinde olduğundan,

dava konusu eylemi gerçekleştiren davalı yüklenici şirketlerin, mülga 818 sayılı BK'nun 41. maddesi uyarınca haksız eylemin faili olarak meydana gelen zarardan sorumlu oldukları ve taraf sıfatlarının bulunduğu gözetilerek, davalı şirketler yönünden işin esasının incelenmesi gerekirken davalıların husumetinin bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş olması yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

dava konusu eylemi gerçekleştiren davalı yüklenici şirketlerin, mülga 818 sayılı BK'nun 41. maddesi uyarınca haksız eylemin faili olarak meydana gelen zarardan sorumlu oldukları ve taraf sıfatlarının bulunduğu gözetilerek, davalı şirketler yönünden işin esasının incelenmesi gerekirken davalıların husumetinin bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş olması yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA. (1) nolu bentte gösterilen nedenle davacının davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na yönelik temyiz itirazlarının reddine, bozma nedenlerine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/01/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 16/01/2014
Yargıtay — Esas No: 2020/1051, Karar No: 2020/5493, Tarih: 16.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/1051 E.  ,  2020/5493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 16.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4521, Karar No: 2015/5883, Tarih: 03.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/4521 E.  ,  2015/5883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/165710

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2012

NUMARASI : 2007/197 (E) ve 2012/241 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Gerekçeli karar başlığına “17/03/2005” olarak yanlış yazılan suç tarihinin, belgenin ele geçirildiği “07/11/2006” tarihi olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I-Sanık hakkında sahte sürücü belgesi ile ilgili olarak İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.01.2007 tarih ve 2007/974 Esas sayılı iddianamesiyle İzmir 25. Asliye Ceza Mahkemesine resmi belgede sahtecilik suçundan açılmış bir kamu davası bulunduğu anlaşılmakla; mükerrer dava ve hüküm kurulmasının önlenmesi bakımından, kamu davalarının birleştirilmesi, mümkün olmaması halinde dosya özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren onaylı örneklerinin dosyasına aktarılması sağlanarak toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun taktir ve tayini yerine, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

II-Kabul ve uygulamaya göre ise;

1-) Suç tarihi itibariyle uygulama yeri bulunmayan 765 sayılı TCK'nun 350. maddesi gereğince ceza tayini,

2-) 765 sayılı TCK'nun 350. ve 5237 sayılı TCK'nun 62. maddeleri uygulanmak suretiyle karma uygulama yapılması,

3-) Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması;

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın ceza miktarı ve tekerrür uygulamaları yönünden kazanılmış haklarınının saklı tutulmasına 03.12.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan 'tekerrür müessesesinin' infaz hukukundan daha çok maddi ceza hukukuna ilişkin bir kurum olduğu görülmektedir. Hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle 5275 sayılı Yasanın 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında bu konuda karar alınması mümkün değildir. Hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığı, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığı, hükümlü hakkında kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve tekerrür nedeniyle hükümlünün ceza evinde kalacağı süreye eklenecek sürenin belirlenmesi için mahkûmiyet hükmünde açıkça hangi hüküm nedeniyle kişinin mükerrir sayıldığı ve hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekmektedir.

TCK’nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

TCK’nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir” hükümleri bulunmaktadır.

TCK’nun 58/6. fıkrasının ikinci cümlesinin açık anlatımından, sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yeterlidir. Mükerrir sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine de açıkça hükmolunmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde, bu husus 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi kapsamında değerlendirilemeyecektir. Zira mükerrir olan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması, hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin zorunlu bir sonucudur.

Ancak tüm bunlar mahkemece tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi halinde geçerli olup, tekerrür hükümlerinin hiç uygulanmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde ise artık “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Nitekim benzer husus Ceza Genel Kurulunun 17.04.2007 gün ve 71-98 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/8-364/180, 2012/3-1328/310, 2012/3-1372/329, 2013/8-54/307 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi;

““Reformatio in pejus” olarak adlandırılan ve doktrinde “cezayı aleyhe değiştirmeme ilkesi” veya “aleyhte düzeltme yasağı” gibi kavramlarla ifade edilen ilkenin amacı; hükmün aleyhe de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı olaylarda Yargıtay’a başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek, kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır. Bu kural, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlüğünü koruyan 326. maddesinin son fıkrasında;“Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” şeklinde ifade edilmiştir. Şu halde, “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmediği” durumda, “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmemiş olması ve aleyhe yönelen temyizin de bulunmaması halinde 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinde belirtilen, lehe temyiz davası üzerine cezanın aleyhe değiştirilmemesi kuralı uyarınca, hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliğinden bozulması mümkün değildir.”

Bu nedenlerle tekerrüre esas sabıkası olduğu halde mahkemece hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmeyen sanığın temyizi üzerine yapılan inceleme sonucunda sayın çoğunluğun 3 nolu tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişen bozma düşüncesine katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2012/10420, Karar No: 2012/25942, Tarih: 11.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/10420 E.  ,  2012/25942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının ... ve ... Belediye Başkanlıkları yönünden husumetten reddine, ... yönünden kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 11.12.2012 günü temyiz eden davalı ... vekili ile aleyhlerine temyiz olunan davacılar vekili ile davalı ... vekili Av. ....in yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davalı ... vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davacı, davalı ... ve ... vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ... ve ... Belediye Başkanlıkları hakkındaki davanın husumetten reddine, ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem bakımından doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın el atılarak yol haline getirilen 3736/7, 3734 ve 3736/10 sayılı sokakların ana arter niteliğinde olup olmadığı ve bu yolların bakım ve onarım sorumluluğunun hangi belediyeye ait olduğu araştırılmadan eksik inceleme sonucu yazılı gerekçelerle hüküm kurulması,

2-Taşınmaz üzerinde bulunan toprak yolların kimin tarafından açıldığı ve taşınmazdan geçen sokakların devamı niteliğinde bulunup bulunmadığı tespit edilip, bu yolların da bedeli ile terkinine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Dava konusu taşınmazın el atmadan arta kalan bölümlerinde değer azalışı olup olmayacağı hususu tartışılıp, buna göre hüküm kurulması gerekirken, taşınmazın imar planında jeolojik sakıncalı alanda kaldığından bahisle tamamının bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi,

4-Taşınmaz üzerinde daha önce ... ve .... Genel Müdürlükleri lehine tesis edilen irtifak hakları nedeniyle taşınmazın değerinde düşüklük olacağı ve bunun hesaplamada dikkate alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-Değerlendirme tarihi olan 2009 yılında, dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

5-Değerlendirme tarihi olan 2009 yılında, dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz eden davalı ... yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 900,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4024, Karar No: 2016/8012, Tarih: 24.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/4024 E.  ,  2016/8012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dilekçesinde; ikamet ettiği teras kattaki dairenin kendisine ait olduğunu, davalı ile yapılan sözleşme sonrasında ikametinde doğalgaz kullanmaya başladığını, binanın yapıldığı tarihte ortak kalorifer sistemi kullanılmakta iken ... iline doğalgaz geldikten sonra davalı kurum yetkililerince ikna edilmeleri neticesinde apartman olarak doğalgaza geçtiklerini, nitekim davalı kurum görevlileri tarafından yapılan keşif sonucu meskende doğalgaz kullanımının uygun olduğunun belirtilmesi üzerine de davalı kurum ile doğalgaz sözleşmesinin yapıldığını, 05.04.2014 tarihinden itibaren doğalgaz kullanmaya devam ettiğini, davalı kurum tarafından oturduğu meskenin niteliğini gösteren belgelerin eksik olduğu ileri sürülerek doğalgazın kesilip sayacın söküldüğünü, davalı kurumun şayet eksik belge var idi ise ilk başta sözleşmeyi yapmaması gerektiğini, 2 yıl sonra gaz kesintisi yapılmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek,davalının yaptığı uygulamanın haksız olduğuna karar verilmesi ile dava sonucunda sözleşmenin aynı şartlarda devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ikamet ettiği yapıya ilişkin mesken konut olduğuna dair tapu kayıtlarının bulunmadığını, davacıya gerekli evrakları tamamlaması için süre verildiğini ve davacının da gerekli evrakları tamamlamak üzere taahhütte bulunduğunu ancak taahhüdünü yerine getirmediğini, bu hususta kendisine ihtarname gönderildiğini, gerekli evrakları tamamlamadığından doğalgazının kesildiğini, tapu kayıtları olmayan bu yapıların kanunen kaçak yapı statüsünde olduğundan gaz arzının da sağlanamayacağını, nitekim bu yapıların 4646 sayılı Doğalgaz Piyasası Kanununda ve ilgili yönetmeliklerde yer almadığını, 3194 sayılı imar kanunu ve 634 sayılı kanuna aykırı bir yapılaşma sayıldığını, bu yasalara göre davacının oturduğu yerin kaçak yapı niteliğinde olduğunu, ... 'nın ileri sürdüğü ön şart gereğince hukuken konut olarak kabul edilmesi mümkün olmayan garaj

tapulu dairelerin ve kaçak olarak yapılan tapusu olmayan teras katların bireysel doğalgaz aboneliğine verilmesine imkan bulunmadığını, kanuna aykırı olarak yapılan yapılara gaz bağlantısı yapılamayacağını, doğalgaz sağlanabilmesi için yapının imara uygun olması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.