muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1272, Karar No: 2013/10211, Tarih: 27.03.2013

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, fazla çalışma süresi tanık beyanlarına göre tespit edilmiştir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, fazla çalışma süresi tanık beyanlarına göre tespit edilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanlarına değinildikten sonra davacının günlük 5 saat fazla çalışma yaptığı belirtilmişse de bu rakamın nasıl ve ne şekilde bulunduğu yani hesap yöntemi denetime elverişli bir şekilde açıklanmamıştır. Kaldı ki aşağıda açıklanacağı üzere tanık beyanları dikkate alındığında bilirkişi tarafından yapılan, günlük 5 saat fazla çalışma yapıldığı tespitinin, hatalı olduğu anlaşılmıştır.

Tanık beyanlarına göre, davacı haftanın altı günü çalışmaktadır.Yine tanık beyanlarından, davacının haftanın 2 günü, günlük 08.00-17.00 saatleri arasında, 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile 8 saat (= 9 saat – 1 saat = 8 saat) çalıştığı, bu 2 gün için toplam çalışma süresinin 16 saat olduğu, haftanın 4 günü 08.00 – 21.30 saatleri arasında, 1,5 saatlik ara dinlenmesinin düşülmesi ile 12 saat (= 13,5 saat – 1,5 saat = 12 saat ) çalıştığı, bu 4 gün için toplam çalışma süresinin 48 saat olduğu, haftalık toplam çalışma süresinin 64 saat (= 16 saat + 48 saat = 64 saat ) ve haftalık fazla çalışma süresinin 19 saat (=64 saat – 45 saat = 19 saat ) olduğu açıkça anlaşılmaktadır.

Yukarıda yapılan tespitler kapsamında, davacının haftalık fazla çalışma süresinin 19 saat olduğu gözetilmeden hatalı bilirkişi raporuna itibarla davacının günlük 5 saat ve haftalık 30 saat fazla çalışma yaptığının kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17735, Karar No: 2013/19888, Tarih: 16.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/17735 E.  ,  2013/19888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vdl. aleyhine 31/10/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalılar ... ve ... yönünden açılan davanın reddine, davalı ... yönünden açılan davanın kabulüne dair verilen 26/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın davalılardan ... yönünden kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, .... yolu yapım çalışmaları sırasında kazı yapan araçlar tarafından su borusunun tahrip edilmesi nedeniyle işyerini su basmasından kaynaklanan zararının tazminini istemiştir.

Aynı olaydan dolayı aynı davacı tarafından ....İnş.... Ltd. Şti., ..... İnş. ... Ltd. Şti., .... A.Ş. ....Sigorta A.Ş. aleyhine de dava açıldığı ve ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/438 Esas, 2010/21 Karar sayılı dosyasında yargılama yapıldığı, bilirkişi raporları alınarak davaya konu su basma olayında dava dışı ...'nün kusurlu olması nedeniyle davanın reddine karar verildiği ve Yargıtay 17.Hukuk Dairesi'nin 2012/7233-13491 Esas-Karar nolu ilamıyla onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/438 Esas, 2010/21 Karar sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporu esas alınarak davaya konu zararın meydana gelmesinde davalı ...'nün kusurlu olduğu ve zarardan sorumlu olduğu kabul edilerek davalı ... yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak, ... o dosyada taraf değildir, o dosyada alınan rapor davalı ... yönünden bağlayıcı değildir. Şu halde, mahkemece yeniden kusur ve zarar konusunda bilirkişi incelemesi yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken başka bir dosyada alınan rapor esas alınarak karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA,davalı ...'nün diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25056, Karar No: 2017/4485, Tarih: 25.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/25056 E.  ,  2017/4485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 01.09.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması, 31.8.2010-27.4.2012 tarihleri arası ödenmeyen aylıkların, yersiz ödenen sigorta primi ve açılan hizmet tespiti davası nedeniyle yapılan masrafların faizi ile iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir

2-Yersiz ödenen primlerin iadesi yönünden davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 89. Maddesinin 3. fıkrasıdır. Yersiz olarak tahsil edilen primlerin iadesini düzenleyen anılan fıkrada “Yanlış veya yersiz alınmış olduğu tespit edilen primler, alındıkları tarihten on yıl geçmemiş ise, hisseleri oranında işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara veya genel sağlık sigortalılarına veya hak sahiplerine kanunî faizi ile birlikte geri verilir. Kanunî faiz, primin Kuruma yatırıldığı tarihi takip eden ay başından, iadenin yapıldığı ayın başına kadar geçen süre için hesaplanır. Ancak Borçlar Kanununun 65 inci maddesi hükmü saklıdır.” hükmü getirilmiştir. Bu yasal düzenleme karşısında davalı Kurumun yersiz tahsil ettiği belirlenen primlerin iadesinde primlerin yatırıldığı ayı takibeden aybaşından itibaren kanuni faiz ile sorumlu tutulması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu faizin başlangıç tarihinin, ödemenin yapıldığı tarih olarak belirlenmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 2. fıkrasında yer alan "..toplu ödeme tarihi olan 26.4.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte..." sözcüklerinin silinerek yerine "...ödeme tarihi olan 26.4.2012 tarihini takip eden ay başından iadenin yapıldığı ayın başına kadar işleyecek yasal faizi ile birlikte ...” sözcük ve rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.5.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/280, Karar No: 2019/9178, Tarih: 18.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/280 E.  ,  2019/9178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı ... Büyükşehir Belediyesi Sanat ve Meslek Eğitim Kurslarında İş Kanunu'na tabi usta öğretici olarak çalıştığını, asıl işverenin İş Kanunu'na tabi işçi statüsündeki davacıyı taşeron firmaların işçisi olarak ve her sene işe yeniden girip-çıkış yapmış gibi göstererek çalıştırdığını, davacının davalı yanında 7 sene 5 ay 81 gün çalıştığını, asıl işveren olan davalının zaman zaman davacının farklı taşeron firmalara giriş çıkışını yaparak kıdem ve ihbar tazminatı ve senelik izin haklarım ortadan kaldırmak istediğini, davacının işe başlama tarihinin 14.03.2006 işten çıkarılma tarihinin 21.08.2013, son ücretinin net 1.220,00 TL olduğunu, haftada 45 saat çalıştığını, her yıl Haziran ayında (sergi döneminde) bir ay boyunca günde 5-6 saat olmak üzere en az 100 saat fazla mesai yaptığını, Eylül aylarında kayıt döneminde de bir ay boyunca günde 3 saat ayda en az 60 saat fazla mesai yaptığını, davacının Haziran ayında sergi döneminde gece saat 24.00’a kadar çalıştığını, yıllık izin kullanmadığını, davalı işverenin yemek ve yol parası ödemediğini, davalı işverenlerin davacının iş akdini haksız olarak feshettiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, T.C. ... İnsan Kaynakları ve Eğitim Daire Başkanlığı Eğitim Müdürlüğü bünyesinde faaliyet gösteren T.C. ... Büyükşehir Belediyesi Sanat ve Meslek Eğitim Kursları (...) halkın talepleri doğrultusunda sosyal ve beşeri alanlarda kişisel gelişimlerini desteklemek ve yetişkinlere yönelik mesleki kurslar vermek amacı ile ...’un ... İlçesi hariç 38 ilçesinde ... Valiliği ve İl Milli Eğitim Müdürlüğü işbirliğinde faaliyetlerini hizmet alımı yolu ile yürütmekte olduğunu, ...’in Eğitim faaliyetleri ihale yolu ile ve ihale sözleşmesinde yer alan hükümlere göre tüzel kişiliği olan özel firmalara yaptırıldığını, davacının da bu çerçevede farklı firmalarda belirli süreli iş sözleşmesi ile ihale kapsamında çalıştığı, davacı ile davalı idare arasında herhangi bir işçi işveren ilişkisi anlamında hukuki bağın mevcut olmadığı, T.C. ..., ihale makamı olarak işi ihale yoluyla tüzel kişiliği bulunan firmalara vermekte olup bu hizmetlerin yürütülmesinde kendi işçilerini iş verdiği firmaların işçilerinin yanı sıra görevlendirmediğini, bu nedenle husumetin davacıyı çalıştıran firmalara yöneltilmesi gerektiğini, davalı idarenin davacıya yönelik olarak bu işlerde, ihaleyle iş verdiği firmalarla birlikte sorumlu olduğunu gösteren bir sözleşme veya benzeri belgenin de bulunmadığını, bu duruma göre davalı idarenin asıl işveren sayılmasının mümkün olmadığı, ihale yoluyla yaptırılmakta olan hizmetlerde işçilerin işe alınması ve işten çıkarılması, özlük haklarının belirlenmesi hususlarında davalının her hangi bir belirleyiciliği olmayıp, bu işlemlerin tamamen ihaleyi alan firma ile işçiler arasında gerçekleştiğini, davacının hizmet akdindeki maddelerden işçinin yararlanabilmesi için hizmet sözleşmesinin belirsiz süreli olmasının gerektiğini, ücret alacakları yönünden zamanaşımı definde bulunduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, 23/07/2015 tarihli bilirkişi raporundan; davacının davalı ...'ye ait ...'te usta öğretici olarak aksi ispat edilmeyen SGK kayıtlarına göre 14/03/2006-30/06/2013 tarihleri arasında çalıştığı toplam hizmet süresinin 7 yıl 3 ay 14 gün olduğu, emsal ücret araştırma sonuçları ile tarafların beyanları dikkate alınarak aylık net ücretinin 1.200,00TL brüt ücretinin ise 1.679,00TL olduğu, fazla çalışma ücret alacağı hususunda ispatın yapılmadığından bu kalem alacak talebinin reddinin gerektiği, yıllık izinlerinin kullanıldırıldığı veya ücretlerinin ödendiği hususunda ispat yükünün davalı işverende olduğu ancak yıllık izinlerinin kullandırıldığına veya ücretlerinin ödendiğine ilişkin herhangi bir belge sunulmadığından çalıştığı hizmet süresi boyunca 110 gün ücretli izin alacağının bulunduğu, yine kıdem ve ihbar tazminatı alacak iddialarına karşılık ispat yükünün davalı işverende olduğu, iş akdinin haklı nedenle feshedildiği hususunun ispatlanmadığı iş akdinin haklı bir neden olmaksızın ve bildirimde bulunulmaksızın davalı işveren tarafından feshedildiğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatını almaya hak kazandığı kanaatine varıldığı, dosyada sözleşmenin feshine ilişkin bir fesih bildirimi bulunmamakla birlikte SGK sigortalı işten ayrılış bildirgesinde işten ayrılma nedeni olarak iş bitimi gösterilmiş olması ayrıca davacının, işyerinde başka birimde çalıştırılmak üzere kendisine teklif yapılmadığı, bu nedenlerle davacının kıdem tazminatını hakettiği, taraflar arasında bulunan iş sözleşmesine göre sözleşmenin belirli süreli iş sözleşmesi olduğu dikkate alınarak ihbar tazminatı hakkının bulunmadığının anlaşıldığı, yapılan yargılamanın sonunda tarafların beyanları, sunulan özlük dosyası, bilirkişi raporu, SGK kayıtları ile tüm dosya münderecatından; yukarıda açıklanan gerekçeler doğrultusunda bilirkişi raporu da dikkate alınarak, davacının davalı bünyesinde 14/03/2006-30/06/2013 tarihleri arasındaki çalışmalarının karşılığında hakettiği alacakları hesap raporunda belirtilen miktarlar üzerinden davacı tarafça sunulan ıslah dilekçesi de gözetilerek davanın kısmen kabulüne hükmedildiği gerekçesi ile karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Mahkeme’nin gerekçeli karar başlığında davalının adının “T.C. ...” şeklinde yazılması gerekir iken gerekçeli karar başlığında davalı olarak "kursun" adının yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Somut uyuşmazlıkta, davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarına esas hizmet süresinin nasıl hesaplanacağı uyuşmazlık konusudur.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Somut uyuşmazlıkta, davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarına esas hizmet süresinin nasıl hesaplanacağı uyuşmazlık konusudur.

Davacının hizmet akti ve yapılan iş de dikkate alındığında taraflar arasındaki iş aktinin belirsiz süreli olduğu, ancak, kısmi süreli çalışma içerdiği görülmektedir.

Bu tür çalışmalarda hizmet süresi iş akitlerinde belirtilen tarihler arasındaki süredeki takvim gününe göre hesaplanmalıdır.

Örnek olarak, 01/09/2008-30/06/2009 tarihleri arası için kabul edilmiş bulunan iş aktindeki hizmet süresi 10 ay olup, bu tarih aralığı için 10 ay çalıştığı kabul edilmelidir.

Davacının iş akitlerinde belirtilen çalışma tarih aralığı içinde örnek olarak 1 gün içinde 1 saat de çalışmış olsa o gün tam çalıştığı kabul edilecektir. İş akitlerinde belirtilen çalışma tarih aralığı arasında hizmet döküm cetvelinde eksik bildirilen günler hizmet süresinden düşülmemeli, iş aktinde belirtilen tarih aralığında hizmet dökümünde bildirilen prim gün sayısı 30 günden az olsa da tam prim bildirilmiş gibi kabul edilmelidir. Tüm iş akitleri bu şekilde değerlendirilmelidir.

Ayrıca, hizmet döküm cetvelinde, davacının iş akitlerinde belirtilen çalışma tarih aralıkları haricinde davalı nezdinde çalışması bildirilmiş gün olup olmadığı kontrol edilerek var ise hizmet süresine eklenmelidir.

Yukarıda belirtilen hususlar gözetilmeksizin davacının işe giriş ve işten çıkış tarihleri arasında davacı aralıksız çalışmışçasına hesaplama yapılması hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/04/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2458, Karar No: 2018/5203, Tarih: 03.07.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2458 E.  ,  2018/5203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, müvekkilinin, ... ilçesi, ... mahallesi, 104 pafta, 409 ada, 7 parsel sayılı taşınmazda sonradan satın alma suretiyle kat maliki olduğunu, müvekkiline ait dairenin arsa payının olması gerektiğinden daha düşük gösterildiğini, yine aynı konum ve büyüklükteki bağımsız bölümlerin arsa paylarının farklı olduğunu ve kat mülkiyetine geçiş tarihindeki değerleri ile oranlı olarak arsa paylarının düzenlenmediğini, pay oranlarının tekrar düzenlenerek tapuya işlenmesine karar verilmesini, bütün bu nedenlerden dolayı dava sonuna kadar tedbir kararı verilmesi ve yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalılara yükletilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davacı tarafın kat irtifakı kurulurken kat maliki olmadığı, taşınmazı sonradan edindiği, tapuda davacının bağımsız bölümünün arsa payının ...400 olarak kayıtlı olduğu, bilirkişi raporunda 227/4000 olarak tespit edildiği, arsa payının artmış olması gözönüne alınarak dava açmada hukuki yararının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilerek yeni arsa payları tahsis edilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun .... maddesi hükmüne göre; "kat mülkiyeti, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir." Kanun gereğince; arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Sözkonusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır. Değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları nedenleriyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda dava konusu taşınmazda ........1969 tarihinde kat irtifakı 02.....1974 tarihinde kat mülkiyeti kurulduğu, bilirkişi raporunda kat irtifakına geçiş tarihi olan ........1969 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılmadığı belirtilmişse de; bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamış, ayrıca bağımsız bölümler tek tek gezilerek ölçümler yapılmamış ve bağımsız bölümlerin mevcut büyüklükleri hesaplamada dikkate alınmamıştır.

Dava konusu taşınmazda 1974 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 03/07/2018 günü oy birliği ile karar verildi.