muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16646, Karar No: 2015/20182, Tarih: 22.10.2015

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi. Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, davacı son aylık ücretinin 2.150,00 TL net olduğunu iddia etmiş, davalı ise davacının son aylık ücretinin 1.300,00 TL net olduğunu savunmuştur. Dosyada mevcut sözleşme örneğine göre davacının 2013 yılında 1.300,00 TL aylık net ücretle çalışması kararlaştırılmıştır. Davacı bu sözleşmenin iradesi sakatlanarak imzalatıldığına dair somut deliller ortaya koyamamıştır. Bu konuda dinlenen davacı tanıklarının hepsi aynı işverene karşı aynı konuda ve aynı nedene dayalı olarak dava açmış kişiler olup, beyanlarından kendi lehlerine sonuç çıkacağı açıktır. Ayrıca, dosyada bulunan bordro örneklerinde davacıya FM1 ve FM2 adı altında tahakkuklar yapıldığı ve ek ödeme sütununda ayrı bir miktar daha tahakkuk ettirildiği görülmektedir. Mahkemece yapılacak iş, HMK'nun 31. maddesine göre hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında, davalı işverenden işyerinde düzenlenen bordro sistemi ve bordroda bulunan FM1, FM2 ve ek ödeme sütunları hakkında açıklayıcı bilgi alınmalı, işyerinin çalışma sistemi, davacının yaptığı iş, ocakta ya da sahada çalışıp çalışmadığı, açık alanda çalıştığının belirlenmesi halinde kış aylarında hava karardıktan sonra çalışmanın nasıl sürdürüldüğü hususları açıklığa kavuşturmalı, ayrıca davacının ücret seviyesi ile ilgili olarak davacının yaptığı iş, kıdemi, işçinin vasıfları, sahada ya da madende çalışıp çalışmadığı da belirtilerek ilgili meslek odasından emsal ücret araştırması yapılmalı, elde edilecek veriler ile yukarıda açıklanan ilkelere göre öncelikle alacakların belirlenen ücret seviyesine göre yeniden hesabının gerekip gerekmeyeceği, tahakkuk ettirilip varsa ödemesi yapılan fazla çalışma ve ek ücretler yönünden o ayların dışlanıp dışlanmayacağı hususları değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de, Mahkemece ücret içinde olduğu kabul edilen fazla çalışma ve ek ücret alacakları dışında davacının banka hesabına 2011 yılı Şubat ayı ve 2012 yılı Şubat ayında fazla mesai açıklamasıyla yapılan ödemelerin bulunduğu yönündeki davalı iddiasının değerlendirilmemesi de hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3175, Karar No: 2019/14157, Tarih: 25.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3175 E.  ,  2019/14157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık,. İş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde cezadan indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin TCK'nın 168/1. maddesinin, yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin aynı Kanun'un 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK’nın 61/5. maddesine aykırı davranılması, sonuç ceza miktarını değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin lehe olan hükümlerin uygulanması talebinin, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesindeki ertelemeye ilişkin hükümleri de kapsadığı halde, bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/292, Karar No: 2014/6812, Tarih: 05.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/292 E.  ,  2014/6812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2013/14-2013/332

Taraflar arasında görülen kayıp kaçak bedelleri, sayaç okuma bedeli vs. iadesi istemi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline ait Etlik ve Sincan Hastaneleri ile Genel Müdürlük binasında kullanılan elektrik bedellerine ilişkin faturalarda yer alan kayıp kaçak bedeli, sayaç okuma bedeli, iletim bedeli, personel satış hizmet bedeli ve dağıtım bedellerinin hiç bir hukuki dayanağı bulunmaması sebebiyle iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan, Zorlu Elektrik AŞ. aralarındaki abone sözleşmesine göre İstanbul Mahkemelerinin yetkili olduğundan bahisle yetki itirazında bulunmuştur.

Diğer davalılar Anadolu Grup A.Ş. ve E.. A.. ise davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalılardan Zorlu A.Ş. ile yapılan sözleşmede İstanbul Mahkemelerinin yetkili kılındığı ve HMK'nun 17. maddesine göre bu yetki şartının kesin yetki olduğu gerekçesi ile davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm, süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, abone sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit ve istirdat isteminden ibarettir.

Mahkemenin yargı yetkisi dava konusuna bağlı bir sınırlama yanında, yer itibariyle de sınırlandırılmıştır. Mahkemelerin kendi yargı çevresi içindeki davalara bakabilme iktidarı yetki kuralına göre belirlenir.

6100 sayılı HMK.'nun genel yetkiyi düzenleyen 6. maddesininin 1.fıkrasına göre; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." Aynı yasanın 7. maddesinde de," davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabilir. Ancak, dava sebebine göre kanunda, davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan bir mahkeme belirtilmişse, davaya o yer mahkemesinde bakılır. Birden fazla davalının bulunduğu hâllerde, davanın, davalılardan birini sırf kendi yerleşim yeri mahkemesinden başka bir mahkemeye getirmek amacıyla açıldığı, deliller veya belirtilerle anlaşılırsa, mahkeme, ilgili davalının itirazı üzerine, onun hakkındaki davayı ayırarak yetkisizlik kararı verir." denilmektedir.

6100 sayılı HMK'nın “ yetki sözleşmesi “ başlıklı 17. maddesinde ise “Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.” hükmü düzenlenmiştir.

6100 sayılı HMK'nın “ yetki sözleşmesi “ başlıklı 17. maddesinde ise “Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece, HMK'nın 17. maddesi uyarınca yetkisizlik kararı verilmiştir. Oysa, HMK'nın yetkiyi düzenleyen maddelerinde kesin yetki halleri açıkça belirtilmiştir. 6100 sayılı HMK'nın 17. maddesinde tacirler ve kamu tüzel kişilerinin aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşme ile yetkili kılabilecekleri, taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça davanın sadece sözleşme ile belirlenen bu mahkemelerde görülebileceği şeklinde düzenleme yapılmıştır. Taraflar tacir olduğundan 6100 sayılı HMK'nın 17.maddesi uyarınca anılan yetki şartı geçerlidir. Ne var ki, yetki sözleşmesi ya da sözleşmeye konulan yetki şartı ile belli bir veya birden fazla mahkemenin yetkili kılınması hususu kesin yetki olarak değerlendirilemez. Zira, kesin yetki halleri 6100 sayılı HMK'nın yetki ile ilgili hükümlerinde açıkça belirtilmiştir. Örneğin anılan kanunun 11.maddesinde mirastan doğan davalarda, 12.maddesinde ise taşınmazın aynından doğan davalarda kesin yetki kuralı düzenlenmiştir. Kesin yetki bulunan durumlarda taraflar sözleşme ile başka bir mahkemeyi yetkili kılamazlar. Oysa, HMK'nın 17.maddesinde tarafların, yetki sözleşmesine rağmen sözleşmede belirtilen mahkeme dışındaki kanunda yetkili olduğu hükme bağlanan mahkemelerin de yetkilerinin devam edeceğini kararlaştırabilecekleri öngörülmüştür. Kesin yetki durumunda yetki sözleşmesi yapılamaz. Nitekim HMK'nın 18.maddesinde açıkça; " Tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri konular ile kesin yetki hallerinde yetki sözleşmesi yapılamaz." hükmüne yer verilmiştir. Tüm bu hususlar gözetildiğinde yetki sözleşmesi ya da yetki şartında yetkili olduğu belirtilen mahkemenin kesin yetkisinden söz etmek mümkün değildir.

HMK'nun 10. maddesine göre sözleşmelerden doğan davalarda yetki özel yetki kuralıdır. Sözleşmeden doğan uyuşmazlıklarda aktin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir (Kuru sf. 140-prg.8-9).

Bu açıklamaların ışığında, davalılardan Zorlu...A.Ş tarafından sunulan Enerji Satış Sözleşmesinin incelenmesinden; sözleşmenin 19.maddesi ile sözleşmeden doğan uyuşmazlıkların çözümünde İstanbul Mahkemelerinin yetkili kılındığı anlaşılmaktadır. Bu durumda sözleşmenin icra ve ifa yeri Ankara olduğundan davanın Ankara Asliye Ticaret Mahkemesinde de açılabileceği gözetilerek işin esasına girilip hasıl olan sonuca göre uygun bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6126, Karar No: 2018/2104, Tarih: 15.02.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/6126 E.  ,  2018/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanıklardan ... hakkında katılanlar ... ve ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, katılan ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki Kemalettin’e karşı işlemiş olduğu konut dokunulmazlığını ihlal, katılanlar ... ve ...’a karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme, katılan ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki Hale’ye karşı işlemiş olduğu konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından,

Sanıklardan ... hakkında katılanlar ... ve ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, katılan ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki Kemalettin’e karşı işlemiş olduğu konut dokunulmazlığını ihlal, katılanlar ... ve ...’a karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme, katılan ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki Hale’ye karşı işlemiş olduğu konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından,

Sanıklardan ... hakkında katılanlar ... ve ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, katılan ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki Kemalettin’e karşı işlemiş olduğu konut dokunulmazlığını ihlal, katılanlar ... ve ...’a karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar vermek,

Sanıklardan ... hakkında katılanlar ... ve ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık, katılan ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık, müşteki ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık, katılanlar ... ve ...’a karşı işlemiş olduğu hırsızlık,

Sanıklardan ... hakkında katılanlar ... ve ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık, katılan ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık, müşteki ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık, katılanlar ... ve ...’a karşı işlemiş olduğu hırsızlık,

Sanıklardan ... hakkında katılanlar ... ve ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, katılan ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki ...’e karşı işlemiş olduğu hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal, müşteki Kemalettin’e karşı işlemiş olduğu konut dokunulmazlığını ihlal, katılanlar ... ve ...’a karşı işlemiş olduğu hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar vermek, katılan ...’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıklar Rıdvan, İsmail, Fatih ve Özgür hakkında suçlara doğrudan iştirak etmeleri nedeniyle haklarında TCK’nun 37/1. maddesi gereği ceza verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu TCK'nın 39. maddesi uygulanmış ise de; aleyhe temyiz olmadığından bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıklar hakkında müşteki ...’e karşı işlemiş oldukları hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle haklarında ceza verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklar Mahmut ve Ramazan hakkında katılanlar ... ve ..., müşteki ... ile katılan ...’ye karşı işlemiş oldukları konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK’nın 61/6. maddesine aykırı olarak aynı Yasanın 119/1-c. maddesinin uygulanması sonucu cezanın 12 ay yerine 1 yıl olarak hükmolunması sonucu sanıklara fazla ceza tayini,

2-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53. madde 1. fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafii, sanık ..., sanık ..., sanık ..., sanık ... ve müdafii ile sanık ... ve müdafiinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerden “b” bendinin çıkartılması suretiyle ve sanıklar Mahmut ve Ramazan hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından sonuç cezanın 12 AY HAPİS CEZASINA İNDİRİLMESİ suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında müştekiler ... ve ...’e karşı işlemiş oldukları hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

II-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında müştekiler ... ve ...’e karşı işlemiş oldukları hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıkların hırsızlık yapmak için girdikleri müştekilere ait evde çalacak vasıf ve değerde eşya ya da para bulamadıkları için bir şey almadan olay yerinden ayrıldıkları iki eylemde; hırsızlık suçunun icra hareketine başlandığı, ancak tamamlanmadığı anlaşıldığından, anılan suçların teşebbüs aşamasında kaldığı düşünülmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/02/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5328, Karar No: 2015/1158, Tarih: 24.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/5328 E.  ,  2015/1158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Dosyada, davalı müflis kooperatifin iflas idaresi vekili olarak kararı temyiz eden Av. ...'ın vekaletnamesine rastlanmamış, dosyaya sunulan vekaletnamenin müflis .... iflas idare memuru ... tarafından verildiği anlaşılmıştır.

Adı geçen avukata müflis davalı şirket iflas idaresi verilmiş olan vekaletnamenin sunulmasının sağlanması, aksi halde gerekçeli karar, Av. ... tarafından verilmiş temyiz dilekçesi ve iş bu geri çevirme kararının davalı ... İdaresi'ne tebliğe çıkarılması, dosyada bulunan ... yazısına göre münferiden yetkili bulunun iflas idare memurlarından birine Tebligat Kanunu'nun 12. maddesi uyarınca bu kararların ve temyiz dilekçesinin usule uygun olarak tebliği edildiğinin tespiti halinde, temyiz süresi işlemeye başlayacağından, temyiz süresinin beklenilmesi; kararı münferiden temsile yetkili olan iflas idare memurlarından birinin kaleme alması gereken dilekçe ile temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi, temyiz etmemesi halinde temyize muvafakat edip etmediği hususunda temyiz süresi içinde imzalı yazılı dilekçe vermesi halinde usulüne uygun kimlik tespiti de yapılarak, bu hususun bir tutanak ile belirlenmesi, temyiz dilekçesinin ya da temyiz dilekçesini benimsediğini yazılı olarak beyan etmesi halinde bu dilekçenin davacı vekiline tebliği ile temyize cevap süresinin beklenmesi, için dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16876, Karar No: 2019/15283, Tarih: 07.10.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/16876 E.  ,  2019/15283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanığın, olay öncesi müşteki ... ile kavga etmiş olması, müştekilerin komşusu olan tanık ...'ın soruşturma aşamasında, sanığın o sırada evde bulunmayan müşteki Sinan'ın ismini söyleyerek ona yönelik tehdit ve hakaretlerde bulunduğunu belirttiği ifadesinde sanığın elinde bıçak olduğundan bahsetmemesi, müştekilerin akrabaları olan tanıklar ... ve ...'ın ise sanığın elinde bıçakla “sizi öldüreceğim” şeklinde bağırdığına dair ifadeleri karşısında, hangi tanık veya tanıkların ifadesine, hangi nedenle üstünlük tanındığı açıkça belirtilmeden, yetersiz ve yerinde olmayan gerekçeyle hüküm kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Olay tarihinden önce müşteki ...’ın, sanık ... .... ’ın babası ve kardeşi ile kavga edip onları yaraladığı ve bu durumun resmi makamlara yansıdığının taraflarca belirtilmesi karşısında, olayın başlangıç sebebi üzerinde durularak TCK’nın 29. maddesindek haksız tahrik hükmünün sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b) Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.