muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1799, Karar No: 2023/2189, Tarih: 13.04.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/1799 E.  ,  2023/2189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/3 E., 2022/213 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen muhdesatın aidiyetinin tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, Hazine’ye ait 201 parsel sayılı taşınmaza ağaç diktiğini ve istinat duvarı yaptığını, taşınmazın Ilısu Barajı kamulaştırma alanında kaldığını açıklayarak, 201 parsel sayılı taşınmazda bulunan muhdesatın davacıya ait olduğunun tespitine karara verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının işgalci olması nedeniyle kötü niyetli olduğunu, ağaçların dikilmesi, duvarın yapılmasında herhangi bir zorunlu giderin olmadığını, davanın hukuka aykırı olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 14.05.2015 tarih 2014/871 Esas, 2015/542 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne, 201 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin 14.05.2015 tarih ve 2014/871 Esas, 2015/542 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yapılan inceleme sonucunda; Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 2018/10555 Esas, 2018/13777 Karar sayılı ilamı ile; "davaya konu muhdesatların kamulaştırma alanında kalıp kalmadığının belirlenmesi ve hukuki yarar olgusunun bu tespitlere göre saptanmasının gerektiği, kabule göre ise tespitine karar verilen muhdesatın nelerden ibaret olduğunun hüküm kısmında gösterilmediği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da muhdesat olarak belirlenen ağaçların, sayısının, cinsinin tek tek belirtilmediği, yüzdelik oranlar verilmek suretiyle muhdesatdan bahsedilmediği, hükmün bu haliyle infaza elverişli olmadığı" gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

Mahkemenin, 19.11.2019 tarih 2018/1016 Esas, 2019/735 Karar sayılı ilamıyla; açılan davanın kısmen kabulü ile; ''kamulaştırma sahası dışında kaldığı'' gerekçesi ile 165 ada 5 parsel sayılı taşınmaz yönünden muhdesatın aidiyeti talebinin hukuki yarar yokluğu nedeni ile usulden reddine, "kamulaştırma sahası içinde kaldığı'' gerekçesiyle 165 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kapama meyve bahçesi olduğunun, taşınmazın içerisinde %20 oranında karışık meyve ağaçlarının, %10 oranında nar ağacının, %10 oranında incir ağacının ve %60 oranında üzüm asmasının olduğunun ve bütün meyve ağaçlarının davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin 19.11.2019 tarih ve 2018/1016 Esas, 2019/735 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 22.06.2021 tarih ve 2020/138 Esas, 2021/5369 Karar sayılı ilamı ile; "dava konusu 201 parsel sayılı taşınmazın ifraz ile 5 ve 6 nolu parsellere ayrıldığı, 5 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma alanı içinde, 6 parsel sayılı taşınmazın ise kamulaştırma alanı dışında kaldığının sabit olduğu halde, mahkemece 5 parsele ilişkin kamulaştırma sahası dışında kaldığı gerekçesi ile davanın reddine, 6 parsele ilişkin kamulaştırma sahası içinde kaldığından bahisle davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı kabule göre kamulaştırma sahası dışında kaldığı gerekçesi ile davanın reddine, 6 parsele ilişkin kamulaştırma sahası içinde kaldığından bahisle davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı, kabule göre de; tespitine karar verilen muhdesatın nelerden ibaret olduğunun hüküm kısmında gösterilmediği, ağaçların, sayısı, cinsi tek tek belirtilmediği, hükmün bu haliyle infaza elverişli olmadığı " gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

D. Mahkemece İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Son Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilamına uyularak gerekleri yerine getirildikten sonra mahkemece ''165 Ada 6 parsel sayılı taşınmaza yönelik davanın kamulaştırma sahası dışında kaldığı, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı '' gerekçesi ile reddine, '' 165 Ada 5 parsel sayılı taşınmaza yönelik davanın kamulaştırma sahası içinde kaldığı" gerekçesiyle kabulüne 165 ada 5 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 15-25 yaşlarında 320 adet nar, 15-25 yaşlarında 160 adet üzüm (tayfi), 20-30 yaşlarında 80 adet fıstık, 25-30 yaşlarında 11 adet İncir ve 15-25 yaşlarında 240 adet karışık meyve (elma, erik, kaysı, armut vb. nitelikte meyve) ağaçlarının davacıların mirasbırakanı ... tarafından meydana getirildiğinin ve muhdesatın aidiyetinin tespitine karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T gereği kabul edilen değer üzerinden hesaplanan 26.042,51 TL vekalet ücreti davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde; mülkiyeti Hazineye ait arazide tasaruufta bulunulmasının, kötü niyetli bir eylem olduğundan hukuki koruma kapsamına alınamayacağını, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufundaki taşınmazlardan olduğunu, muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin istenemeyeceğini, muhdesatlar yönünden bilirkişinin belirlediği değerin çok yüksek olduğunu, davanın açılmasına Hazinenin sebep olmadığından aleyhe vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini, davalı Hazine aleyhine nispi vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

C.Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, muhdesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkin olup uyuşmazlık, kararın eksik incelemeye ve hatalı değerlendirmeye dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 684 üncü, 718 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin aşağıdaki paragraf kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Davalı Hazine, davada yasal hasım olup aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle davalının yargılama giderlerinden sorumlu tutulması ve davalı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Ancak bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiş ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK'nın 438/7 nci maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

KARAR

Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

(3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle;

Ancak bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiş ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK'nın 438/7 nci maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

KARAR

Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

(3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, yerel mahkeme hükmünün 3 üncü bendinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine:“3-Davalı taraf, davada yasal hasım olması nedeniyle davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine yer olmadığına'' ifadelerinin yazılmasına, yerel mahkeme hükmünün 6 ncı bendinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine: ''6-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin, davalının yasal hasım olması nedeniyle davacı üzerinde bırakılmasına,'' ifadelerinin yazılmasına, hükmün HUMK'nın 438/7 nci maddesi gereğince bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Taraflarca HUMK'nın 440/I inci maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13432, Karar No: 2010/8006, Tarih: 25.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/13432 E.  ,  2010/8006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ve

26 günlük Ocak ayı ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece dava konusu alacakların miktar itibarı ile kesinlik sınırının altında kaldığı bildirilerek davanın kesin olarak reddine karar verilmiş ise de;

Davacı fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak kısmi dava açmıştır, alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde kesinlik sınırı dava edilen kısmi miktara göre değil alacağının tamamıma göre belirlenir.

Mahkemece bu esaslara aykırı olarak "kesin hüküm" saptamasının hukuki geçerliliğinin olmadığı anlaşılmakla karardaki "kesinlik" kararının ortadan kaldırılmasına temyiz incelemesinin yapılmasına oybirliği ile karar verilerek, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı iş sözleşmesinin haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile diger işçilik alacakları isteğinde bulunmuştur.

Davalı , davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen ibranamenin geçerliliği olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

İbra sözleşmesi, İsviçre Borçlar Kanununun 115. maddesinde düzenlendiği halde Türk Borçlar Kanununda bu yönde bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Bununla birlikte ibraname, bir borcun tam ya da kısmen ifa edilmeden sona ermesini sağlayan özel sukut nedeni olarak kabul edilmelidir. Bu noktada ibra sözleşmesinin ödeme yönünde bir anlaşma olmadığı, borcun sona erme şekillerinden biri olduğu belirtilmelidir.

İş Hukukunda ibra sözleşmesi ibraname adıyla yaygın bir uygulama alanı bulmaktadır. İbra sözleşmesinin tanımı, şekli ve hükümlerinin Borçlar Kanununda düzenlenmesi gerekliliğinin ötesinde, İş Hukukunun işçiyi koruyucu özelliği sebebiyle İş Kanunlarında normatif hüküm olarak ele alınması gerektiği açıktır.

İşçi, emeği karşılığında aldığı ücret ve diğer parasal hakları ile kendisinin ve ailesinin geçimini temin etmektedir. Bu açıdan bakıldığında bir işçinin nedensiz yere işvereni ibra etmesi hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. İş Hukukunda ibra sözleşmeleri dar yorumlanmalı ve borcun asıl sona erme nedeni ifa olarak ele alınmalıdır. Borcun sona erme şekillerinden biri olan ibra sözleşmelerine İş Hukuku açısından sınırlı biçimde değer verilmelidir.

İşçi, emeği karşılığında aldığı ücret ve diğer parasal hakları ile kendisinin ve ailesinin geçimini temin etmektedir. Bu açıdan bakıldığında bir işçinin nedensiz yere işvereni ibra etmesi hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. İş Hukukunda ibra sözleşmeleri dar yorumlanmalı ve borcun asıl sona erme nedeni ifa olarak ele alınmalıdır. Borcun sona erme şekillerinden biri olan ibra sözleşmelerine İş Hukuku açısından sınırlı biçimde değer verilmelidir.

Yeni Borçlar Kanunu tasarısında bu konuya değinilmiş ve 419. maddesinde, işçi ve işveren ilişkileri açısından ibra sözleşmesine dair bazı kurallara yer verilmiştir. Bahsi geçen düzenleme de, işçilik alacaklarını sona erdiren ibra sözleşmelerinin sınırlı biçimde ele alınması gerektiğini göstermektedir. Bu itibarla Borçlar Kanunun irade fesadını düzenleyen 23-31. maddeleri arasında düzenlenmiş olan irade fesadı hallerinin İş Hukukunda ibra sözleşmeleri bakımında çok daha titizlikle ele alınması gerekir. İbra sözleşmesi yapılırken taraflardan birinin esaslı hataya düşmesi, diğer tarafın ya da üçüncü şahsın hile ya da korkutmasıyla karşılaşması halinde ibra iradesine değer verilemez.

Öte yandan Borçlar Kanunun 21. maddesinde sözü edilen aşırı yararlanma (gabin) ölçütünün de ibra sözleşmelerinin geçerliliği noktasında değerlendirilmesi gerekir.

İş ilişkisinin devamı sırasında düzenlenen ibra sözleşmeleri geçerli değildir. İşçi bu dönemde tamamen işverene bağımlı durumdadır ve iş güvencesi hükümlerine rağmen iş ilişkisinin devamını sağlamak ya da bir kısım işçilik alacaklarına bir an önce kavuşabilmek için iradesi dışında ibra sözleşmesi imzalamaya yönelmiş sayılmalıdır.

İbra sözleşmesi, varlığı tartışmasız olan bir borcun sona erdirilmesine dair bir yol olmakla, varlığı şüpheli ya da tartışmalı olan borçların ibra yoluyla sona ermesi de mümkün olmaz. Bu nedenle işveren tarafından işçinin hak kazanmadığı ileri sürülen bir borcun ibraya konu olması düşünülemez. Savunma ile ve işverenin diğer kayıtları ile çelişen ibra sözleşmelerinin geçersiz olduğu kabul edilmelidir.

Miktar içeren ibra sözleşmelerinde ise, alacağın tamamen ödenmiş olması durumunda borç ifa yoluyla sona ermiş olur. Buna karşın kısmi ödeme hallerinde Dairemizin kökleşmiş içtihatlarında ibraya değer verilmemekte ve yapılan ödemenin makbuz hükmünde olduğu kabul edilmektedir.

Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise geçerlilik sorununu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi uygulanmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır (Yargıtay 9.HD. 27.06.2008 gün 2007/ 23861 E, 2008/ 17735 K.).

Somut olayda davalı işveren tüm alacaklarının ödendiğini belirterek, ibraname sunmuştur.

İbraname metni incelendiğinde iki parağraf arasında boşluk bulunduğu, imzanın da alt tarafta olduğu, ibraname düzenleme tekniğine uygun olmadığı görülmektedir.

Davalı işveren ibranameye konu alacaklara ilişkin ödeme belgeside sunmamıştır.

Somut olayda davalı işveren tüm alacaklarının ödendiğini belirterek, ibraname sunmuştur.

İbraname metni incelendiğinde iki parağraf arasında boşluk bulunduğu, imzanın da alt tarafta olduğu, ibraname düzenleme tekniğine uygun olmadığı görülmektedir.

Davalı işveren ibranameye konu alacaklara ilişkin ödeme belgeside sunmamıştır.

Tanıklar ibranamenin, ihale süresi bitmeden önce tüm çalışanlardan alındığını, imzalanmadığı takdirde ücretlerin ödenmeyeceğinin söylenerek imzalatıldığını beyan etmişlerdir.

Davacının davalı işverenden sonra, ara vermeden ihaleyi alan dava dışı şirkette çalışmaya devam ettiği, iş akdinin feshinin söz konusu olmadığı ve yazılış tekniği ve tanık beyanları karşısında ibranamenin geçerli olmadığı kabul edilerek; ihbar, kıdem ve yıllık ücretli izin alacağı dışında kalan istekleri yönünden alacağının bulunup bulunmadığı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddi hatalı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

NK
Yargıtay — Esas No: 2021/12755, Karar No: 2022/1610, Tarih: 01.03.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/12755 E.  ,  2022/1610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli Kasten Yaralama

HÜKÜMLER :1)... 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/04/2021 tarih ve 2020/440 Esas – 2021/206 Karar sayılı;

Sanık ...’in nitelikli kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 29/1, 62, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 27 ay 22 gün hapis cezası ile mahkumiyetine dair kararı,

2)... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 10/09/2021 tarih ve 2021/2099 Esas - 2021/1665 Karar sayılı;

“İlk derece mahkemesi tarafından 3 yıl 27 ay 22 gün hapis cezası olarak belirlenen sonuç cezanın 5 yıl 3 ay 22 gün olarak değiştirilmesi suretiyle istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine” dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 10/09/2021 tarih ve 2021/2099 Esas - 2021/1665 Karar sayılı kararının katılan ... vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle, bölge adliye mahkemesi kararının CMK’nin 286/2-a maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek ve dosya içerisinde bulunan görüntü kaydı izlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık ... ile katılan ...’nin önceden tanıştıkları ve birlikte iş yaptıkları bu nedenle olay öncesinde aralarında öldürmeyi gerektirecek herhangi bir husumetin bulunmadığı, katılan ...’nin alkolün etkisiyle katılan ...’in üzerine yürüyerek vurması sonucunda başlayan hareketli kavga ortamında sanık ...’in bıçakla katılan ...’yi hayati tehlike geçirir ve yüzde sabit iz oluşur nitelikte yaraladığı, katılan ...’nin yalnızca sol skapula altındaki 3 cm’lik kesi nedeniyle hayati tehlike geçirmesi karşısında, bıçak darbelerinden birisi nedeniyle oluşan tek bir yaranın hayati tehlikeye neden olduğunun anlaşıldığı, engel bir hal bulunmamasına rağmen sanık ...’in eylemine devam etmeksizin olay yerinden ayrıldığı anlaşılmakla, mahkemenin sanık ...’in hayati tehlike geçirir nitelikte kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına ilişkin kabul, gerekçe ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin dosya üzerinden verdiği 10/09/2021 tarih ve 2021/2099 Esas - 2021/1665 Karar sayılı “TCK'nin 29/1. maddesi uyarınca yapılan indirim sonucu belirlenen cezanın 5 yıl 16 ay 15 gün hapis cezası yerine 4 yıl 28 ay 15 gün hapis cezası ve aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca yapılan indirim neticesinde sonuç cezasının 5 yıl 3 ay 22 gün hapis cezası yerine, 3 yıl 27 ay 22 gün hapis cezası olarak eksik tayini hatalı olup, CMK'nin 280/1-2 cümlesi ve CMK'nin 303/1-f maddesi uyarınca yeniden yargılama yapılmadan bu hatanın düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığın sonuç cezasının 5 yıl 3 ay 22 gün hapis cezası olarak düzeltilerek belirlenmesi suretiyle” 5271 sayılı CMK’nin ve 303/1-f maddeleri uyarınca istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; katılan ... vekilinin, kararın gerekçesiz olduğuna, istinaf sebepleri hakkında değerlendirme içermediğine, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerekirken, kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verilmesini hatalı olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı bulunduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince tebliğnamedeki düşünceye aykırı TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1-a maddesi gereğince "... 17. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere" Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01/03/2022 gününde Üye ...'ın eylemin öldürmeye teşebbüs olduğuna ilişkin karşı oyu nedeniyle oy çokluğu ile karar verildi.

(Muhalif Üye

KARŞI OY

Tüm dosya kapsamına göre;

Sanık ile katılanın arkadaş olduğu, olay gecesi sanığın işyerinde tanıklarla birlikte alkol aldıkları, ilerleyen saatlerde sanık ile katılanın arasında alacak-borç meselesinden dolayı tartışma çıktığı, bunun üzerine dağılmaya karar verdikleri, kamera görüntülerine göre sanığın işyerinden çıkıp arabasına binmek üzere iken katılanın da işyerini kilitlediği ancak sözlü olarak tartışmaya devam ettikleri, katılanın sinirlenip sanığın yanına gittiği ve sanığa tokat attığı, bunun üzerine sanığın işyerinden çıkarkende elinde bulunan bıçakla katılanı yüz, boyun ve sırt bölgelerini hedef alarak defalarca bıçakladığı, tanığın araya girmesi ve katılanın geri çekilmesi üzerine olayın sonlandığı anlaşılmıştır.

Her ne kadar sayın çoğunluk sanığın eyleminin kasten yaralama olduğuna ilişkin kararın onanması gerektiğine hükmetmiş ise de, görüntülere göre oldukça büyük olan ve öldürmeye elverişli vasıta niteliğindeki bıçak ile başka bölgeleri hedef alma imkanı varken katılanın hayati bölgesi olan yüz, boyun ve sırt bölgelerini hedef almak suretiyle beş bıçak darbesi ile hayati tehlike oluşturacak ve yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığı, eylemine kendiliğinden değil tanığın müdahalesi ve katılanın geri çekilmesi sonucunda son verdiği ve aracına binerek olay yerinden ayrıldığı tanık ...’ın yardımları ile katılanın hastaneye götürüldüğü ve zamanında yapılan uygun tedaviler sonucunda ölüm neticesinin meydana gelmediği olayda, kasten öldürme suçunun tüm unsurlarının gerçekleştiği, sanığın kastının öldürme olduğu ancak elinde olmayan nedenlerle neticenin gerçekleşmediği, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşıldığından, TCK’nin 81, 35 ve 29. maddeleri gereğince cezalandırılması ve kararın bu yönüyle bozulması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun kararına muhalefet ediyorum. 07/03/2022

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2022/8301, Karar No: 2022/11342, Tarih: 03.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/8301 E.  ,  2022/11342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen İlk Derece Mahkemesi kararına karşı taraf vekillerince istinafa başvurulması üzerine; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm tesisi ile davanın kısmen kabulüne dair verilen Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi kararının taraf vekillerince temyiz edilmesi sonucunda kararın Dairemizce bozularak Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, 6100 sayılı HMK’nun 373/5. maddesi gereği temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R