muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15903, Karar No: 2015/28830, Tarih: 19.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/15903 E.  ,  2015/28830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2014

NUMARASI : 2014/52-2014/124

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi icra mahkemesine başvurusunda; kesinleşen taşınmaz ihalesi neticesinde icra müdürlüğünün 23.05.2014 tarihli tescil işlemine ilişkin kararının kaldırılması isteminde bulunmuş, mahkemece, ikinci kez takip edilmeyen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Şikayetçi borçlunun icra mahkemesine başvurusu İİK'nun 16.maddesi kapsamında şikayet olup, HMK. anlamında dava niteliği taşımaz. Şikayette yargılama usulü İİK'nun 18.maddesindeki hükümlere tâbidir.

İİK'nun 18. maddesinin 3. fıkrası; “Aksine hüküm bulunmayan hallerde icra mahkemesi, şikayet konusu işlemi yapan icra dairesinin açıklama yapmasına ve duruşma yapılmasına gerek olup olmadığını takdir eder; duruşma yapılmasını uygun gördüğü takdirde ilgilileri en kısa zamanda duruşmaya çağırır ve gelmeseler bile gereken kararı verir” hükmünü içermektedir.

Şikayetçi borçlunun geçerli bir mazeret bildirmemiş ve duruşmaya gelmemiş olması, HMK'nun 150/1.maddesine göre dosyanın işlemden kaldırılmasını ve sonuçta aynı maddenin 6. fıkrası uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesini gerektirmez.

Mahkemece, İİK'nun 18/3.maddesine göre, taraflar gelmeseler bile inceleme yapılıp şikayetin sonuçlandırılması gerekirken, olayda uygulama yeri olmayan gerekçe ile HMK'nun 150. maddesine göre davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5767, Karar No: 2019/10696, Tarih: 09.09.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/5767 E.  ,  2019/10696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12.03.1990 gün ve 1990/8-3-70, 09.10.2007 gün ve 2007/11-44-200, 17.06.2014 gün ve 658-330 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, dava konusu yapılan eylemin iddianamede açıkça ve bağımsız olarak gösterilmesi gerektiği, aksine uygulamanın hangi eylemden dolayı dava açıldığı ve hangi iddiaya karşı savunma yapılacağı hususlarında karışıklığa neden olacağı gözetildiğinde, 07.05.2008 tarihli iddianamede sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçuna ilişkin bir anlatım ve usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığı gibi bu eksikliğin de ancak yeni bir kamu davası açılması suretiyle giderilebileceği nazara alınmadan, sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de;

Mağdur beyanı, iddianamede unsurları gösterilen fiil, inkara yönelik savunma ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; iddianame kapsamından anlaşılan suçun TCK’nın 105/1. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan hüküm tesisi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7189, Karar No: 2019/130, Tarih: 15.01.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/7189 E.  ,  2019/130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.01.2019 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/7685, Karar No: 2013/6897, Tarih: 04.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7685 E.  ,  2013/6897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.02.2013 tarih ve 2011/51-2012/45 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "KOMET DENİZCİLİK HAVA/KARGO" ibaresinin marka olarak tescili için ...’ye başvuruda bulunduğunu, başvurunun 2009/64735 kod numarasını aldığını, ...’nin başvuruyu 1998/013318 sayılı ve "comet" ibareli markaya benzer olduğundan bahisle 556 sayılı KHK’nin 7/1-b bendi uyarınca reddettiğini, bu ret kararına itirazda bulunduklarını ve itirazlarının da ... ...’nun 2010-M-5200 sayılı kararı ile reddedildiğini, oysa ki bu kararın hatalı ve hukuka aykırı olduğunu, redde mesnet markanın kısmen hükümsüzlüğü istemiyle açtıkları davanın kabul edildiğini ve ret gerekçesinin ortadan kalktığını belirterek, ... ...'nun 2010-M-5200 sayılı kararının iptaline ve tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, redde mesnet markanın KHK’nin 7/1-b bendi anlamında benzer olduğunu, bu nedenle kurum tarafından yapılan işlemlerin hukuka uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, başvuru ile redde dayanak markanın aynı olmadığı gibi ortalama tüketicide bıraktığı genel intiba, görünüm, okunuş ve anlam olarak ayırt edilemeyecek derecede benzer olduklarından söz edilemeyeceği, zira asıl unsur olarak belirlenen her iki sözcüğün dilimizde bir anlamı bulunmadığının aşikar olduğu, önceki markanın dilimizde "Comet", davalı başvurusunun ise "Komet" olarak okunacağı, "C" harfinin bir kısım yabancı dillerde "K" olarak okunacağı argümanı ise ortalama ülkemiz tüketicilerinin büyük çoğunluğu için geçerli olmadığı gibi, bu kabul olunsa bile ancak KHK'nın 8/1-b bendi kapsamında değerlendirilebilecek bir iltibas gerekçesi olarak ele alınabilir. Oysa KHK'nın 7/1-b hükmü anlamında yapılan değerlendirmede bu yönde bir incelemeye dahi yer olamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile ... ...’nun 2010-M-5200 sayılı kararının iptaline, marka başvurusunun ilanı

ve tescili bir dizi idari işlemi gerektiğinden tescile dair fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

ve tescili bir dizi idari işlemi gerektiğinden tescile dair fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,... TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 04.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/11000, Karar No: 2022/17387, Tarih: 01.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/11000 E.  ,  2022/17387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince davacı idare vekilinin talebi yönünden reddine, davalı vekilinin talebi yönünden ise kabulü ile 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiş, Taşköprü Mahkemesinin 14.06.2022 tarihli, 2020/28 Esas, 2020/179 Karar sayılı ek kararı ile davacı idare vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiş olup, ek karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun "Kıyas Yoluyla Uygulanacak Hükümler" başlıklı 366 ncı maddesinde; "Bu Kanun'un istinaf yolu ile ilgili 343 ilâ 349 ve 352 nci maddeleri hükümleri, temyizde de kıyas yoluyla uygulanır" hükmüne yer verilmiştir.

Aynı Kanun'un "İstinaf Dilekçesinin Reddi" başlıklı 346 ncı maddesi; "İstinaf dilekçesi, kanunî süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme istinaf dilekçesinin reddine karar verir ve 344 üncü maddeye göre yatırılan giderden karşılanmak suretiyle ret kararını kendiliğinden ilgiliye tebliğ eder. Bu ret kararına karşı tebliği tarihinden itibaren bir hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilir. İstinaf yoluna başvurulduğu ve gerekli giderler de yatırıldığı takdirde dosya, kararı veren mahkemece yetkili bölge adliye mahkemesine gönderilir. Bölge adliye mahkemesi ilgili dairesi istinaf dilekçesinin reddine ilişkin kararı yerinde görmezse, ilk istinaf dilekçesine göre gerekli incelemeyi yapar" hükmünü içermektedir.

Yukarıda açıklanan kanun hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesinin yaptığı yollama nedeniyle 346 ncı madde hükmünün temyiz kanun yolunda da kıyasen uygulanacağı; buna göre, bölge adliye mahkemesi hukuk dairesi tarafından verilen karara karşı ilgili bölge adliye mahkemesine veya ilk derece mahkemesine verilen temyiz dilekçesinin, kanunî süre geçtikten sonra veya kesin olan bir karara karşı verilmesi halinde, kararı veren bölge adliye mahkemesi hukuk dairesinin temyiz dilekçesinin reddine karar vereceği ve ret kararını ilgiliye tebliğ edeceği, bu ret kararına karşı tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz yoluna başvurulması halinde ise, dosyanın kararı veren bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince Yargıtaya gönderileceği, Yargıtayın ilgili dairesinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin kararı yerinde görmemesi halinde, ilk temyiz dilekçesine göre gerekli temyiz incelemesini gerçekleştireceği açıktır.

Yapılan bu açıklamalar gözetilerek ilk derece mahkemesince Dairemize gönderilen dosya üzerinde yapılan incelemede; ilk derece mahkemesince verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince davacı idare vekilinin talebi yönünden reddine davalı vekilinin talebi yönünden ise kabulü ile 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilerek dosyanın ilk derece mahkemesine gönderildiği, bölge adliye mahkemesi kararına karşı davalı tarafından ilk derece mahkemesine temyiz dilekçesi verildiği, ilk derece mahkemesi tarafından temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesine gönderilmesi gerekirken, miktar itibarıyla kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine dair ek karar verildiği, bu ret kararına karşı temyiz yoluna başvurulması üzerine dosyanın ilk derece mahkemesi tarafından Dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz başvurusunun değerlendirilmesi ve gerekirse dosyanın Yargıtaya gönderme işlemlerinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi tarafından yapılması için dosyanın ilk derece mahkemesine İADESİNE, 01.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17370, Karar No: 2025/1488, Tarih: 04.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/17370 E.  ,  2025/1488 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/146 E., 2023/97 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I - Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Suç tarihi itibarıyla 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk Uğurcan Güneysu'yun eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-d, 66/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının, suça sürüklenen çocuğun sorgusunun yapıldığı 01.07.2015 tarihinden, 09.03.2023 olan karar tarihine kadar geçmiş bulunması nedeniyle düşme kararı verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, ancak bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II - Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan, suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1075, Karar No: 2019/7666, Tarih: 02.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1075 E.  ,  2019/7666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 08/11/2017 tarih ve 2017/145 E- 2017/1343 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 13/12/2018 tarih ve 2018/621 E- 2018/1523 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, taraflar arasında 15.10.2015 tarihinde akdedilen “Hisse Devri ve Ortaklığın Giderilmesi” sözleşmesiyle, davalı şirkette sahibi olduğu hisselerini davalı şahsa devrettiğini, sözleşmenin “Diğer Koşullar” başlıklı 2. maddesiyle, müvekkiline 15 yıl süreyle ABD ve Kanada’da bulunan şirketlere üretimini yaptığı bazı ürünlerinin satışını yapmama yükümlülüğü getirildiğini ve müvekkilinin rekabet etmemeye ilişkin bu hükme aykırı davranması halinde 1.000.000,00 USD cezai şart ödeyeceğinin öngörüldüğünü, ancak sözü edilen hükmün hukuka aykırı olduğunu zira, sözleşmenin kelepçeleme sözleşmesi niteliğinde olduğunu, ayrıca sözleşmeyle öngörülen cezai şartın ekonomik mahva sebep olacak düzeyde fahiş olduğunu, hükmün sadece müvekkili aleyhine düzenlemeler içerdiğini, davalılar aleyhine herhangi bir yükümlülük öngörmediğini, sözleşmenin bu haliyle edimler arasında aşırı düzeyde orantısızlık oluşturduğunu, sözleşmenin imzalanması sürecinde davalı yanın müvekkiline kendi fabrikasında ürettiği ürünleri satın alacağı yönünde şifahi olarak taahhütte bulunduğunu ancak bu taahüdünü yerine getirmediğini, sözleşmenin anılan hükmünün dürüstlük kurallarına aykırılık oluşturduğu için TBK’nın 27. maddesi gereğince mutlak butlanla batıl olduğunu ileri sürerek, anılan sözleşme hükmünün geçersiz olduğunun tespiti ile sözleşmeyle öngörülen cezai şartın iptalini, bu talep uygun görülmezse cezai şart miktarının tenziline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, davacıya taraflar arasındaki ticaretin devam edeceğine ilişkin herhangi bir taahhütte bulunulmadığını, basiretli bir tacir gibi davranması gereken davacının attığı imzanın sonuçlarını bilmesi ve katlanması gerektiğini, davacının iddiasının aksine sözleşmenin ahlaka ve adaba aykırı herhangi bir yönü bulunmadığını, sözleşme hürriyetinin Anayasa ve yasalar ile güvence altına alındığını, tarafların da özgür iradeleri ile davaya konu sözleşmeyi tanzim ettiğini ve bir kısım yükümlülükler altına girdiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşme özgürlüğü ilkesi gereğince, sözleşmeyi imza altına alan tarafların rekabet yasağına ilişkin düzenlemeler öngörebileceği ancak öngörülen yasağın geçerli olarak kabul edilebilmesi için rekabet etmeme yükümü altına giren tarafın çalışma özgürlüğünü kısıtlayacı nitelikte olmaması ve yasağın zaman, coğrafi bölge, üstlenilen edimin niteliği yada haksız rekabetin çeşidi gibi türlerde sınırlandırılmış olması gerektiği, aksi halin sözleşmeyi uygulamada ve doktirinde kelepçeleme sözleşmesi olarak adlandırılan bir sözleşme haline getireceği, davacının Amerika ve Kanada’ya sözleşmede belirtilen cam, mozaik, mermer ürünleri ithal eden bir şirketin hakim ortağı olduğu da göz önüne alındığında, belirtilen yerlere belirtilen ürünlerin ticaretini 15 yıl süreyle yasaklayan sözleşme hükmünün davacının ticari hayatını engeller nitelikte olduğu, ayrıca sözleşmeyle öngörülen sürenin ve coğrafi sınırların da çok geniş olduğu bu nedenle söz konusu hükmün geçersiz olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.