muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16707, Karar No: 2013/17176, Tarih: 05.06.2013

çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Yerel mahkemece yukarıdaki ilke kararları doğrultusunda 12 saat çalışmadan 1,5 saat ara dinlenme düşülmesi gerekirken 1 saat ara dinlenme süresi düşülmesi hatalıdır.

3- Bir kısım imzasız ücret bordrolarında tahakkuku yapılan fazla çalışma ücretlerinin, davacının banka hesabına yatırıldığı savunulduğuna göre, mahkemece ilgili bankadan hesap ekstreleri getirtilip, tahahukkuku yapılan ayların ücretlerinin ödendiğinin tespit edilmesi halinde, bu ayların fazla çalışma ücret hesabında dışlanması gerekirken, bu hususun gözetilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10101, Karar No: 2023/17956, Tarih: 04.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/10101 E.  ,  2023/17956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, görevi yaptırmamak için direnme

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan doğrudan zarar görmeyen ...'in davaya katılma hakkı bulunmadığı ve Mahkemece katılma kararı verilmiş olması da bu suçtan kurulan hükmü temyiz hakkı vermeyeceği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi, görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteğinin, kararın temyiz edildiğine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ...'in polis memuru olarak görev yaptığı, olay günü devriye görevini ifa ettiği sırada bir aracın kaldırıma çıkışı sağlayan engelli çıkış rampasını kapattığı yönünde haber merkezine gelen ihbar üzerine belirtilen adrese gittiğinde sanığın kullanımında bulunan aracın hatalı park ettiğini tespit edip kaldırılması için anons yapıldığı, bir süre bekledikten sonra idari para cezası işlemi başlattığı sırada sanık ...'ın aracın camına bırakılan uyarı belgesi ile birlikte katılanın yanına geldiği, katılanın sanıktan ehliyeti ve ruhsatı istediği, sanığın katılana "Ben sana yapacağımı bilirim." şeklinde sözler söyleyip katılanın işlemi devam ederken elinde bulunan makbuz koçanını almaya çalıştığı, ekip otosunun içerisinde bulunan ruhsatını ve makbuz koçanını alarak kendi aracına yöneldiği, katılanın gömleğinden tutarak iteklemeye ve boyunundan sıkmaya çalıştığı, katılanın bu sırada araca kafasını çarptığı ve yaralandığı iddia edilmiş, ancak Yerel Mahkemece trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, görevi yaptırmamak için direnme suçundan ise atılı suçun unsurlarının oluşmadığı kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan doğrudan zarar görmeyen ...'in katılma hakkı bulunmadığı ve mahkemece katılma kararı verilmiş olması da temyiz hakkı vermeyeceği anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. İddianame anlatımına göre, katılanın olay günü sanığın kullanımında bulunan aracın hatalı park ettiğini tespit edip idari para cezası işlemi başlattığı sırada sanığın geldiği, katılanın isteği üzerine ehliyet ve ruhsatını vermesinin akabinde katılan işlemini bitirmemişken, katılanın elinde bulunan ehliyet, ruhsat ve makbuz koçanını alarak kendi aracına yöneldiği, müdahale eden katılanın gömleğinden tutarak iteklemeye ve boyunundan sıkmaya çalıştığı, katılanın bu sırada sanığın aracına kafasını çarptığı ve yaralandığı anlatılarak, sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan cezalandırılması amacıyla dava açılmış, mahkemece katılan tarafından sanığa idari yaptırım uygulandıktan sonra, çekme işlemi yapılmadan sürücünün aracını olay yerinden almak üzere gelmesi halinde başkaca bir işlem yapılmamasının ve zabıtanın somut olayla ilgili işlem yapma ve eylemde bulunmaya yönelik olaya matuf görevinin son bulduğunun kabulü gerektiğinden, bu noktadan sonra katılanın sanığı çekme işlemi için bekletmeye yönelik eyleminin görevle ilgili olduğununun kabulüne hukuken olanak bulunmadığı belirtilerek görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarının oluşmadığından bahisle beraat kararı verilmiş ise de; katılanın tüm aşamalarda, sanığın yanına gelerek henüz cezai işlem uyguladığı sırada evraklarını ve zimmetinde olan makbuz koçanını alarak kendi aracına yöneldiği ve eylemlerini bu sırada gerçekleştirdiği şeklindeki anlatımının olay tutanağı ile doğrulanması, katılanın idari para cezası uygulamasının görev kapsamında olduğuna kuşku bulunmadığı, sanığın henüz işlem bitmeden ehliyet ve ruhsatı ile birlikte ceza makbuz koçanını alması ve aracına yönelmesi ile katılanın görevinin bittiğinin kabulünün de mümkün olmayacağı ve dinlenen tanıkların görevin devamı sırasında sanığın katılanı iteklediğini doğrulamaları karşısında, katılanın adli raporu da dikkate alındığında sanığın icra edilmek istenen kamu görevine karşı eylemde bulunduğu olayda, cebir suretiyle görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluştuğu gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2. Soruşturma evresindeki anlatımlardan olaya ilişkin görgüye dayalı bilgisi olduğu anlaşılan tanıklar ..., ... ve ... usulünce duruşmaya çağrılarak dinlenilmeden veya hukuki dayanağı gösterilip dinlenilmelerine gerek bulunmadığına dair bir karar da verilmeden, soruşturma evresinde verdikleri ifadeleri de duruşmada okunmayarak, 5271 sayılı Kanun'un 43, 206 ve 211 inci maddelerine aykırı davranılması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

2. Soruşturma evresindeki anlatımlardan olaya ilişkin görgüye dayalı bilgisi olduğu anlaşılan tanıklar ..., ... ve ... usulünce duruşmaya çağrılarak dinlenilmeden veya hukuki dayanağı gösterilip dinlenilmelerine gerek bulunmadığına dair bir karar da verilmeden, soruşturma evresinde verdikleri ifadeleri de duruşmada okunmayarak, 5271 sayılı Kanun'un 43, 206 ve 211 inci maddelerine aykırı davranılması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1617, Karar No: 2024/5723, Tarih: 06.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/1617 E.  ,  2024/5723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/866 E., 2023/696 K.

Mağdure Gamze'nin on beş yaşında iken kovuşturma evresinde alınan beyanında şikayetçi olmadığını bildirmesi karşısında mağdure adına barodan atanan vekilin temyize hakkı olmadığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında kurulan diğer hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında mağdurelere karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan mağdureler Fatma Nur ve Ruhiye Nur yönünden 5237 sayılı Kanun'un 103/1-a,3 ve mağdure Gamze yönünden aynı Kanun'un 103/1. maddesi uyarınca açılan davanın yapılan yargılaması sonunda 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan mağdureler vekilinin temyiz isteği: Mahkemenin mağdurelerin beyanlarının çelişkili olduğunu ve parmak soktuğu iddialarının rapor ile ispatlanmadığını söyleyerek beraat kararı verdiğine, oysa mağdurelerin okulda öğretmenlerine olayı aynı şekilde anlattıklarına, sokma eyleminin ne olduğunu bilmediklerine, sanığın mağdurelere dokunarak istismar ettiğine, mağdurelerin ifadeleri alındıktan sonra koruma altına alınmadıklarına ve anneleri ile aynı evde yaşadıklarına, annelerinin de kocasından şikayetçi olmadığına, bu nedenle mağdurelerin duruşmada beyanlarının yönlendirilmiş olması nedeni ile değiştiğine, sanığın cezalandırılması gerektiğine, hakkında beraat kararı verilmesinin yasal olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Mağdure Gamze Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

30.03.2023 tarihi itibari ile on beş yaşını ikmal eden mağdurenin, aynı tarihli celsede sanıktan şikayetçi olmadığını bildirdiği, bu itibarla 5271 sayılı Kanun'un 237/1 maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı, mağdureye Baro tarafından atanan vekilin de katılan vekili sıfatının bulunmadığı anlaşılmakla, mağdure vekilinin aynı Kanun’un 260/1 maddesi gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305/1 maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmıştır.

B. Katılan Mağdureler ....ve ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

B. Katılan Mağdureler ....ve ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Olayın intikal şekli ve süresi, sanığın aşamalardaki savunması, katılan mağdurelerin aşamalarda değişen beyanları, mağdurelere ait alınan tıbbi raporlar ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Mağdure Gamze Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararırına yönelik mağdure vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Mağdureler Fatma Nur ve Ruhiye Nur Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılan mağdureler vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2279, Karar No: 2018/7814, Tarih: 03.12.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2279 E.  ,  2018/7814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davalı ...'un davaya konu sitede aracını değişik tarihlerde yasak olan yerlere park ettiğini, bu nedenle KMK'nın 37. maddesini ihlal ettiğini, bu hususta KMK'nın 33. maddesi gereğince hakimin müdahalesi yolu ile davalının park yasağı ihlaline son verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece açılan davanın kabulü ile; davalı tarafın Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesi ve site yönetim planına ve geleneksel olan site yaşam kurallarına aykırılık teşkil edecek şekilde aracını gelişigüzel park etmesinden dolayı acil durumlar nedeni ile ambulans, polis aracı, itfaiye araçlarının geliş ve geçişlerinin engellemek sureti ile uygunsuz yerlere park etmelerinin HMK'nın 33. maddesi uyarınca önlenmesine, davalı taraf açıkça bu eylemi nedeni ile temerrüde düşülmediğinden dolayı davacı tarafın yargılama gideri ve vekalet ücreti talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, hakimin müdahalesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verildiğine göre, davada kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücreti takdir edilmemesi, davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline karar verilmemesi, doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 03/12/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7108, Karar No: 2014/8364, Tarih: 29.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/7108 E.  ,  2014/8364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21.12.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir

kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.