muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/712, Karar No: 2014/185, Tarih: 15.04.2014

(6) Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması halinde, onbeş yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin altıncı fıkrasında çocuğun cinsel istismarı suçunun fiile bağlı neticesi sebebiyle ağırlaşmış halleri düzenlenmiş, fıkranın gerekçesinde; "suçun işlenmesi suretiyle mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulmasına neden olunması, daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektirmektedir" denilmiştir.

İlgili fıkranın uygulanabilmesi için cinsel istismar sonucuna bağlı olarak mağdurenin beden veya ruh sağlığında bozulma meydana gelmeli ve sanığın eylemi ile ortaya çıkan sonuç arasında illiyet bağı bulunmalıdır. Mağdurenin ruh veya beden sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda mutlaka adli rapor alınması gerekmektedir.

Bu aşamada ceza muhakemesinde bilirkişi incelemeleri üzerinde durulmasında yarar bulunmaktadır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun “Bilirkişinin atanması” başlıklı 63. maddesinde;

"1) Çözümü uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına re'sen, Cumhuriyet savcısının, katılanın, vekilinin, şüphelinin veya sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcinin istemi üzerine karar verilebilir. Ancak hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukukî bilgi ile çözülmesi olanaklı konularda bilirkişi dinlenemez.

2) Bilirkişi atanması ve gerekçe gösterilerek sayısının birden çok olarak saptanması, hâkim veya mahkemeye aittir. Birden çok bilirkişi atanmasına ilişkin istemler reddedildiğinde de aynı biçimde karar verilir.

3) Soruşturma evresinde Cumhuriyet savcısı da bu maddede gösterilen yetkileri kullanabilir” şeklindeki düzenlemeye yer verilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanununa Göre İl Adlî Yargı Adalet Komisyonlarınca Bilirkişi Listelerinin Düzenlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 3. maddesinde bilirkişi; "Çözümü uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde oy ve görüşünü sözlü ya da yazılı olarak vermesi için başvurulan gerçek veya tüzel kişi” şeklinde tanımlanmıştır. Bu tanımdan da hareketle denilebilir ki, sahip bulunduğu uzmanlık bilgisiyle mahkemeye bir ispat sorununda yardımcı olup, raporu delil değil, delil değerlendirmesi aracı olan bilirkişiye başvurmanın amacı, “çözümü uzmanlığı, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde görüş alınmasıdır”. Bununla birlikte ceza muhakemesinde bilirkişi kendiliğinden bir rol üstlenemeyecektir. Bir sorunun ne zaman uzmanlığı ya da özel veya teknik bir bilgiyi gerektirip gerektirmediğine, bilirkişi görevlendirmekle yetkili olan Cumhuriyet savcısı veya hâkim karar verecektir.

Anılan düzenlemeler uyarınca hâkim, çözümü ancak özel veya teknik bir bilgi gerektiren hallerde bilirkişi dinleyebilecek veya rapor isteyebilecektir. Hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bir bilgi ile çözümü mümkün bulunan konularda bilirkişiye başvurulamayacaktır. Kanun koyucunun uzmanlığa, özel veya teknik bir bilgiye ihtiyaç bulunduğunu baştan kabul ettiği akıl hastalığı, parada sahtecilik, moleküler genetik inceleme gibi hususlarda ise hâkimin bilirkişi raporu alma zorunluluğu bulunmaktadır.

Ceza muhakemesinin amacı, usul kurallarının öngördüğü ilkeler doğrultusunda, somut gerçeğin her türlü şüpheden uzak bir biçimde kesin olarak ortaya çıkarılmasıdır. Gerek 1412 sayılı CMUK, gerekse 5271 sayılı CMK, adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Bu nedenle ulaşılma imkanı bulunan bütün delillerin ele alınıp değerlendirilmesi gerekmektedir. Diğer bir deyişle adaletin tam olarak gerçekleşmesi için, maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edilebilecek tüm kanuni delillerin toplanması ve tartışılması zorunludur.

Diğer taraftan temyiz yargılama makamı olan Yargıtayın görevi, denetimini yaptığı hükümde hukuka aykırılık bulunup bulunmamasına göre hükmü bozmak veya onamaktır. Temyiz incelemesi sırasında Yargıtay, temyiz nedeniyle ortaya çıkan uyuşmazlığı çözecek nitelikte bir karar verecektir. Temyiz edilen hükümde hukuka aykırılık bulunmaması halinde hüküm onanacak, hukuka aykırılık bulunması halinde ise CMUK'nun 321. maddesine göre hüküm bozulacak ya da bozulan hüküm yerine aynı kanunun 322. maddesine göre Yargıtayca davanın esasına hükmedilecektir. Buna göre; Yargıtay temyiz dilekçesinde ileri sürülüp sürülmediğine bakılmaksızın son karara etkili olan tüm kanuna aykırılıkları inceleyip, aykırılık tespit etmesi halinde de bozma kararı verme hak ve yetkisine sahiptir. Bu konuyla ilgili olarak getirilen sınırlamalar, 1412 sayılı CMUK’nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin son fıkrasında yer alan, “Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” kuralı ile 05.03.1941 gün ve 50-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, katılanın münhasıran kendi şahsi haklarına hasrettiği temyiz istemi üzerine, sanık lehine bozma yapılamamasıdır. Bu iki istisna dışında, Yargıtayca incelenen ve kanuna aykırılık taşıdığı belirlenen bir hükmün, temyiz edenin sıfatı nazara alınarak, sanık lehine veya aleyhine bozulmasına bir engel bulunmamaktadır. Bununla birlikte CMUK'nun 326/3. maddesi uyarınca Yargıtayın bozma kararlarına karşı mahkemelerin direnme hakkı da bulunmaktadır.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın cinsel istismar suçundan cezalandırılmasına karar verilen, oluş ve kabul yönünden uyuşmazlık bulunmayan olayda, katılan vekilinin yargılama aşamasında suç nedeniyle mağdurenin psikolojik tedavi gördüğünü, bu nedenle mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğini ileri sürmesi, iddiasını doğrular şekilde mağdurenin tedavi gördüğüne ilişkin Bağcılar Araştırma ve Uygulama Hastanesi tarafından düzenlenen sağlık raporunda mağdurenin travma sonrası stres bozukluğu ve depresif nöbet tanılarıyla izlendiğinin belirtilmesi karşısında, yerel mahkemece sanığın işlemiş olduğu cinsel istismar suçunun fiile bağlı neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinden biri olan mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin olarak çözümü uzmanlık gerektiren bu konuda Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri uyarınca usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş yüksek öğrenim kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alınması gerekirken, iddianamedeki anlatım ve mahkeme gözlemi gerekçe gösterilip, bu konuda araştırma yapmaktan sarfınazar edilerek eksik araştırma ile karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Bu itibarla, isabetsiz bulunan yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.06.2013 gün ve 166-220 sayılı direnme hükmünün, mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri uyarınca usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş yüksek öğrenim kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerinden rapor alınmadan eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.04.2014 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6820, Karar No: 2015/680, Tarih: 12.02.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/6820 E.  ,  2015/680 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş davalı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yanlar arasında imzalanan 15.09.1998 tarihli sözleşmeye dayalı olarak ödenmeyen iş bedelinin tahsili istemiyle başlatılan icra takibine vâki itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr tazminatı istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı taşeron vekilinin tüm, davalı yüklenici şirket vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davalı yüklenici şirket vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; yanlar arasında 15.09.1998 tarihli sözleşmenin varlığı ihtilafsızdır. İhtilaf bu iş için davacı taşeron tarafından düzenlenen 05.11.1998 tarih ve 16.997,00 TL'lik faturadan kaynaklanmaktadır. Mahkemece yapılan defter incelemesinde anılan faturanın davalının defterlerine kaydedildiği anlaşılmıştır. Davalı yüklenici bu faturaya karşılık banka yoluyla ve nakit olarak toplam 14.863,00 TL ödendiği savunmasında bulunmuş, mahkemece belirtilen bankalara müzekkere yazılmak suretiyle ödeme iddiası araştırılmıştır. Ancak 3.978,00 TL'lik kısma ilişkin kayıtlara ulaşılabilmiş, kalan kısma ilişkin çek ödemelerinin kime yapıldığı tespit edilememiştir. Bunun sonucunda kesinleşen fatura miktarı olan 16.997,00 TL iş bedelinden yazılı delille ispatlanan ödeme tutarı olan 3.978,00 TL düşülerek itirazın 13.019,00 TL üzerinden devamına karar verilmiştir. Ne var ki davalı yüklenici vekilince mahkemece verilen 14.05.2004 tarihli cevap dilekçesinin deliller kısmında yemin deliline dayanmış olmasına rağmen 14.863,00 TL ödeme savunmasında 3.978,00 TL'lik ispatlanan ödeme dışında kalan kısım için davalı yükleniciye yemin teklif hakkı hatırlatılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılması gereken iş, yazılı delille kanıtlanamayan 14.863,00 - 3.978,00 TL = 10.885,00 TL yönünden davalı yükleniciye yemin hakkı hatırlatılıp sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Mahkemece yapılması gereken iş, yazılı delille kanıtlanamayan 14.863,00 - 3.978,00 TL = 10.885,00 TL yönünden davalı yükleniciye yemin hakkı hatırlatılıp sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle, davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davalı yüklenici lehine BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 12.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5266, Karar No: 2019/655, Tarih: 05.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2018/5266 E.  ,  2019/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar ... ve ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan en eski hava fotoğrafları ile 1990, 1995 ve 2000 yıllarına ait hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve ... bilirkişilerine tevdi ile hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazlar çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği ve kullanım durumu ile tasarruf sınırlarının belirgin olarak görünüp görünmediği belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 05/02/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2700, Karar No: 2019/4408, Tarih: 27.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/2700 E.  ,  2019/4408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Belediyenin Sağlık İşleri Müdürlüğüne bağlı ... Huzurevinde, ... ... Sendikasına bağlı kadrolu işçi sıfatı ile 1997-10.01.2011 tarihleri arasında 14 yıl boyunca aralıksız olarak 17.00-08.00 saatlerinde haftada 6 gün süre ile gece bekçisi olarak çalıştığını, toplu iş sözleşmesine göre gece çalışmalarında % 50 zamlı ücret ödenecek olmasına rağmen normal çalışma ücreti dışında ödeme yapılmadığını, ayrıca günde 15 saat çalışmasına rağmen fazla çalışma ücretinin de ödenmediğini belirterek, gece çalışma ücreti farkı ile fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının tüm alacaklarının ödendiğini ve başka bir alacağının da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasında davacının gece çalışma ücretinin doğru şekilde hesaplanıp hesaplanmadığı ve fazla çalışma ücreti alacağının bulunup bulunmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı işyerinde uygulanmakta olan Toplu İş Sözleşmesinin “Gece Çalışması ve Ücreti” başlıklı 28. maddesinde, gece saat 20.00'da başlayarak saat 06.00'a kadar süren 10 saatlik gün dönümü olduğu, gece çalışmaları için ödenecek ücretin normal çalışma ücretinin %50 fazlası olduğu düzenlenmiştir.

Davacı dava dilekçesinde Toplu İş Sözleşmesine göre gece çalışmalarında % 50 zamlı ücret ödenecek olmasına rağmen normal çalışma ücreti dışında ödeme yapılmadığını, ayrıca günde 15 saat çalışmasına rağmen fazla çalışma ücretinin de ödenmediğini belirterek, gece çalışma ücreti farkı ile fazla çalışma ücreti alacağı taleplerinde bulunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; gece çalışma ücreti alacağı olarak, davacının 20.00-06.00 saatleri arası 10 saat çalıştığı, 7.5 saati aşan 2,5 saat gece fazla çalışma yaptığı, haftada ise 15 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek gece çalışma ücreti alacağı hesaplanmış, fazla çalışma alacağının ise bulunmadığı belirtilmiş ise de, davacının talepleri dikkate alındığında bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli içerikte değildir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; gece çalışma ücreti alacağı olarak, davacının 20.00-06.00 saatleri arası 10 saat çalıştığı, 7.5 saati aşan 2,5 saat gece fazla çalışma yaptığı, haftada ise 15 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek gece çalışma ücreti alacağı hesaplanmış, fazla çalışma alacağının ise bulunmadığı belirtilmiş ise de, davacının talepleri dikkate alındığında bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli içerikte değildir.

Davacının gece çalışma ücreti farkı alacağına yönelik talebi yönünden; davacının davalı işyerinde gece bekçisi olarak haftanın 6 günü 17:00 - 08:00 saatleri arasında çalışmasının bulunduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 69. maddesinde çalışma hayatında "gece" en geç saat 20:00'de başlayarak en erken saat 06:00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemi kapsadığı, ikinci fıkrada ise bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabileceği üçüncü fıkrada ise işçilerin gece çalışmalarının yedi buçuk saati geçemeyeceği düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, belirtilen bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak ve gece çalışma ücretinin çalışma karşılığı ödenecek nitelikte olduğu da gözetilerek davacının 7,5 saat gece çalışması için ücretinin toplu iş sözleşmesine göre ödenip ödenmediğinin dosyadaki mevcut ücret bordroları incelenerek belirlenmesi ve buna göre gece çalışma ücreti farkı alacağının bulunup bulunmadığına karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Davacının fazla çalışma ücreti alacağı yönünden ise, haftalık çalışma süresi aşılmasa dahi 7,5 saatin üzerindeki gece çalışmalarının fazla mesai olarak değerlendirilmesi gerektiği İş Kanunu'nun 69. maddesinden açıkça anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının kabul edilen çalışma süresinden ara dinlenme süresi de düşülerek tespit edilen süreden 7,5 saati aşan kısım için fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır. Buna göre, fazla mesai ücreti alacağının bu bilgiler doğrultusunda ve toplu iş sözleşmesi düzenlemeleri, davalı tarafından sunulan ücret bordroları da gözetilerek bir değerlendirme yapılarak hesaplanıp hüküm altına alınması gereklidir.

3- Belirtilmesi gereken diğer bir hususta, somut olayda dava kısmi alacak davası olarak açılmış ve sonuçlandırılmıştır. Davacı vekili bilirkişi raporu sonrası 17.04.2013 tarihli dilekçe ile miktar bakımından davasını ıslah etmiştir. Islah dilekçesi davalı tarafa 22.04.2013 tarihinde tebliğ edilmiş olup, davalı taraf süresi içinde 29.04.2013 tarihli dilekçe ile ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Bu durumda, davacının hak kazandığı alacaklarının miktarının yöntemine uygun biçimde ileri sürülen ıslaha karşı zamanaşımı def'i değerlendirilerek belirlenmesi gerekmektedir. Davalı tarafın ıslah dilekçesine karşı süresinde ileri sürdüğü zamanaşımı defi değerlendirilmeksizin hüküm kurulması hatalı olup bozma sebebidir.

4-Ayrıca davacı ıslah dilekçesinde, brüt 24.500,00-TL gece çalışma zammı alacağı ile brüt 138.000,00-TL fazla çalışma ücreti alacağı olmak üzere toplam alacağının brüt 162.500,00-TL olduğunu belirterek hakkaniyet indirimi uygulamak suretiyle ve kesintiler de infazda dikkate alınmak üzere toplam 113,750,00-TL üzerinden karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda gece çalışma ücret alacağı brüt 31.351,17 TL olarak hüküm altına alınmıştır. Davacının ıslah dilekçesi ile gece çalışma zammı alacağı olarak talep ettiği miktar gözetilmeksizin söz konusu alacak yönünden talep aşılarak karar verilmesi hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 27/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/80, Karar No: 2025/3797, Tarih: 14.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2022/80 E.  ,  2025/3797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2144 E., 2020/1161 K.

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi,

Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarının temyiz incelemeleri sırasında temyiz kesinlik sınırlarının davacı açısından reddedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının toplamı üzerinden hesap edilmesi nedeniyle, hükmedilen manevi tazminat miktarının kesin olduğu gerekçesi ile yapılan kesinleştirme işleminin yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı nedeniyle ıslah ile 120.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, maddi tazminat yönünden reddi ile manevi tazminatın kısmen kabulü ile 4.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının, manevi tazminat miktarı 2.500 TL'ye indirilmek suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının üniversitede öğretim görevlisi ve aynı zamanda döner sermaye müdür vekilliği görevini yürütürken haksız soruşturma nedeni ile gözaltında kaldığına, gözaltına alındıktan sonra görevden uzaklaştırıldığına, daha sonra göreve iade edildiğine ancak döner sermaye müdürlüğü görevine yeniden görevlendirme yapılmadığına, bu görev sebebiyle maaşına ek olarak almış olduğu ücretten mahrum kaldığına, ayrıca gözaltında olduğu süreçte öğretim görevlilerine ödenen geliştirme ödeneğinin de kendisine ödenmediğine, davacının babasına yardımcı olarak fıstık toplama işini yaptığına, gözaltına alınması sebebiyle bu işleri de yürütemediğine, bahse konu nedenlerle mahrum kaldığı maddi kazançların maddi tazminat kapsamında değerlendirilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU