muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7394, Karar No: 2022/2435, Tarih: 28.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/7394 E.  ,  2022/2435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali,

mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müşteki ... kolluk ifadesinde, suç tarihi olan 18.02.2014 günü ikametinde uyuduğu sırada saat 05:00 sularında dışarıdan gelen ses üzerine uyanıp dışarı baktığını, saat 07:00 sularında iş yerini açtığında hırsızlık olayını fark ettiğini belirttiği, suça sürüklenen çocuk ise savcılık ifadesinde suçu saat 05:30 sularında işlediğini belirttiği ve suç tarihi itibariyle güneşin 05:03’de doğduğu dikkate alındığında şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince müşteki ...’a yönelik nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarının gündüz vakti işlendiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 31/3, 151/1, 116/2, 31/3 (2 kez) maddelerine uyan nitelikli hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarının gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre; aynı Kanunun 66/1-e, 66/2, maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının karar tarihi olan 05.05.2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 28.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8071, Karar No: 2019/4951, Tarih: 11.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8071 E.  ,  2019/4951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay günü saat 09:10 sıralarında, sanık sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahalde, iki şeritli tek yönlü asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, istikametine göre sağ tarafından karşıdan karşıya geçmek isteyen katılan yayaya çarpması sonucu, katılanın 5. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda; sanığın 21.06.2014 tarihli ifadesinde, sol şeritte yaklaşık 80 km hızla seyir halinde olduğunu, sağ şeritte bir kalabalığın olduğunu gördüğünü, kalabalığı görünce hızını düşürüp bir yandan da kornaya basmaya başladığını beyan ettiği, olayı gören tanık beyanlarından da 50 km/h hız limiti olan yerde sanığın mahal şartlarının üzerinde bir hızla seyrettiğinin anlaşıldığı, Karayolları Trafik Kanununun 52. maddesinde, sürücülerin hızlarını, yol ve hava şartları ile aracının teknik özelliklerine ve trafik durumuna göre ayarlamaları gerektiğinin belirtildiği, sanık sürücünün olay sırasında meskun mahalde müteyakkız seyretmediği, etkili fren ve direksiyon tedbirine başvurmadığı, bu haliyle tali kusurlu olduğunun kabulü ile dosya kapsamında mevcut kaza tespit tutanağı ve bilirkişi raporlarına itibar edilmesi gerektiği anlaşılmakla, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

2-Katılana ait Adli Tıp Kurumu İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 20/10/2014 tarih ve 2014/14952 sayılı doktor raporuna göre; katılanın yaralanmasının duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde olup olmadığının belirlenebilmesi açısından, şahsın olay tarihinden bir yıl sonra yapılacak ortopedik muayene ve tetkiki gerektiği belirtilmesine rağmen, kat'i doktor raporu alınmadan eksik inceleme ile karar verilmesi,

3-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin yazılmaması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8039, Karar No: 2016/7360, Tarih: 16.06.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/8039 E.  ,  2016/7360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

KARAR

Davacı, mirasbırakan dedesinin kayıt maliki olduğu 667 ada 19 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında adının ve soyadının “....” olarak yazıldığını, nüfus kayıtlarına uygun şekilde adının ve soyadının “....” olarak düzeltilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar Dairece; " ... kayıt malikine ait nüfus kayıtlarının ... İlçe Merkez Nüfus Müdürlüğü'nde bulunamaması nedeniyle Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü'nden de araştırılması gerektiği, kabule göre de bu tür davalar da yasal hasım olan Tapu Müdürlüğü'nün yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı..." gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tapu kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalarda mevcut kayıtların nüfus kayıtlarına uygun şekilde düzeltilmesi esastır. Nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de, idari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu olarak dava açılan bu gibi durumlarda, tapu malikinin davacının murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmelidir.

Somut olayda, dava konusu taşınmazın kayıt maliki hakkında Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü'ne yazılan müzekkereye cevaben davacının babası ....'in “ölü ...” olarak 1925 yılında yersel nüfus yazımı ile nüfus kütüğüne kaydedildiği, bu tarihte sadece sağ olanların kaydedildiği, daha önce ölmüş olanlara ait kaydın bulunmadığı, kayıt maliki olan ve davacının dedesi olduğu iddia edilen .... hakkında da herhangi bir kayda rastlanılmadığı belirtilmiştir. Diğer bir deyişle davacının dedesi...'e ait bir nüfus kaydı bulunmadığı gibi, 1925 yılında oğlu ... nüfusa kaydedilirken baba adı hususunda “ölü ....” şerhi düşüldüğüne göre, davacının murisinin Soyadı Kanunu'ndan da önce öldüğü açıktır.

Hemen belirtilmelidir ki, Soyadı Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önce ölen kişiler soyadı alamayacaklarından, bunlar yönünden asıl olan nüfus kayıtlarına göre tapu kayıtlarının düzeltilmesi ise de, bu kişilerin tapuda mirasçılarının adlarına intikal yaptırabilmesi açısından tapu kaydında adı geçenlerle aynı kişi olduğunun tespitinin istenilmesinde hukuki yarar bulunduğu kabul edilmelidir.

Hemen belirtilmelidir ki, Soyadı Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önce ölen kişiler soyadı alamayacaklarından, bunlar yönünden asıl olan nüfus kayıtlarına göre tapu kayıtlarının düzeltilmesi ise de, bu kişilerin tapuda mirasçılarının adlarına intikal yaptırabilmesi açısından tapu kaydında adı geçenlerle aynı kişi olduğunun tespitinin istenilmesinde hukuki yarar bulunduğu kabul edilmelidir.

Hâl böyle olunca mevcut duruma göre tapu maliki olarak görünen “....”'nin artık nüfus siciline tescili mümkün olmadığından ve dolayısıyla tapu kaydındaki kimlik bilgileri de nüfus kayıtlarına göre düzeltilemeyeceğinden, Soyadı Kanunu'ndan önce öldüğü de gözetilerek tespit kararı verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Davalı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedene hasren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9458, Karar No: 2024/3193, Tarih: 14.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9458 E.  ,  2024/3193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/159 Esas, 2023/1638 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/194 Esas, 2021/352 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare ve davalı şirket yetkilisi tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare ve davalı şirket yetkilisi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare ve davalı şirket yetkilisi tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Bursa ili, Karacabey ilçesi, ... Mahallesi 3181 (ifrazen 3681, 3682, 3683 ve 3684) parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle; davacının şirketlerine ait taşınmazı kamulaştırma bedeli ödemeksizin kullanmakta olduğunu, davacı tarafından pazarlık aşamasında teklif edilen bedelin taşınmazın konumuna, değerine göre çok düşük olduğunu, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin hiçbir surette davaya sebebiyet vermeyen davalıya yükletilmesinin hakkaniyet ve adaletle bağdaştırılamayacağını, davanın reddine, mahkemenin aksi kanaatte olması durumunda kamulaştırmaya konu taşınmazın gerçek değerinin kamulaştırma bedeli olarak tespiti ile bu bedelin kanuni faiz ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili ve davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili ve davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda kapitalizasyon faiz oranı içinde değerlendirilen unsurların objektif değer artışı içerisinde de değerlendirilerek mükerrer değerlendirme ile taşınmazın bedelinin fahiş derecede yükseldiğini, taşınmazın yola cephesinin olmadığını, şehre uzak olduğunu, idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek kararı istinaf etmiştir.

2. Davalı istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporu ile belirlenen m² birim bedelinin çok düşük olduğunu, dava konusu taşınmazın ilçenin en değerli mahallelerinden biri olan ... Mahallesinde bulunduğunu, kök rapor ile ek rapor arasında farklılıklar olduğunu, taşınmazın konumu gereği ...'a çok yakın bölgede olduğunu, bu unsurlar dikkate alınmadan hesaplanan objektif değer artışının düşük kaldığını, kararın miktar yönünden kaldırılarak yeniden karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza dava tarihinde geçerli olan resmi veri listesi esas alınarak, yöre koşullarına uygun münavebe ürünleri seçilmek suretiyle, kuru arazi için %5 oranında kapitalizasyon faiz oranı uygulanarak net gelir yöntemine göre değer biçilmesinin yerinde olduğu, taşınmazın konum ve özelliklerine göre uygulanan objektif değer artış oranının makul olduğu, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin doğru olduğu anlaşılmakla davacı vekili ve davalının istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili ve davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunda kapitalizasyon faiz oranında değerlendirilen unsurların objektif değer artış oranında da değerlendirilmesi nedeniyle bedelin fahiş şekilde arttığını, taşınmazın kadastral yola cephesinin bulunmadığını, davalı taraf lehine üçer aylık vadeli hesaba yatırılan tutara bankaca faiz ödemesi yapıldığından ayrıca faize hükmedilmemesi gerektiğini ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunda kapitalizasyon faiz oranında değerlendirilen unsurların objektif değer artış oranında da değerlendirilmesi nedeniyle bedelin fahiş şekilde arttığını, taşınmazın kadastral yola cephesinin bulunmadığını, davalı taraf lehine üçer aylık vadeli hesaba yatırılan tutara bankaca faiz ödemesi yapıldığından ayrıca faize hükmedilmemesi gerektiğini ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

2. Davalı temyiz dilekçesinde özetle; bilirkişi raporu ile belirlenen m² birim bedelinin çok düşük olduğunu, dava konusu taşınmazın ilçenin en değerli mahallelerinden biri olan ... Mahallesinde bulunduğunu, kök rapor ile ek rapor arasında farklılıklar olduğunu, taşınmazın konumu gereği ...'a çok yakın bölgede olduğunu, bu unsurlar dikkate alınmadan hesaplanan objektif değer artışının düşük kaldığını, kararın miktar yönünden kaldırılarak yeniden hüküm kurulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki Bursa ili, Karacabey ilçesi, ... Mahallesi 3681, 3682, 3683, ve 3684 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazların hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekili ve davalının yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12457, Karar No: 2012/40345, Tarih: 31.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/12457 E.  ,  2012/40345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan Didim Belediye Bakanlığı'nın yokluğunda verilen hükmün, suçtan zarar görme olasılığı bulunan Belediye Başkanlığı'na tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak Didim Belediye Başkanlığına tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 31.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7798, Karar No: 2015/87, Tarih: 12.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/7798 E.  ,  2015/87 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı 10/08/2012 tarihli dava dilekçesi ile özetle, müvekkilinin 2011 yılının Haziran ayından 05/07/2012 tarihine kadar davalı şirkette lojistik kısmında muavin olarak çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi, yıllık izin ücretlerinin kullandırılmaması, izin ücretlerinin ve bayram genel tatil ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdini 05/07/2012 tarihinde haklı olarak feshettiğini iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti alacağı, fazla mesai ücreti alacağı talebinde bulunmuştur.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili 10/09/2012 tarihli cevap dilekçesi ile özetle; davanın haksız olduğunu, davacının yıllık izin ücretlerinin kendisine ödendiğini, fazla mesai ücretlerinin her ay maaşına yansıtılarak ödendiğini, davacının 3 gün izinsiz olarak (06/07/2012 tarihinden 10/07/2012 tarihine kadar) işe gelmediğini, 10/07/2012 tarihli ihtarname ile işe gelmeme sebebinin bildirilmesi için ihtarname gönderildiğini, ancak davacının 05/07/2012 keşide tarihli ihtarname gönderdiğini, bu nedenle iş akdinin davalı tarafından haklı olarak sona erdirildiğini davacının maaşının banka hesabına yattığını, asgari ücret düzeyinde maaş aldığını, fazla mesai yapılmadığını, savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2. İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.