muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/25588, Karar No: 2013/22795, Tarih: 17.09.2013

2- Yıllık izin süresinin yasaya aykırı olarak her yıl için 20'şer gün üzerinden hesaplanması hatalıdır.

3- ...... haricindeki davacı şahitlerinin haftanın 6 günü çalışıldığı Pazar günleri tatil olduğu yönündeki beyanları karşısında hafta tatili ücreti talebinin reddi yerine Cumartesi gününün hafta tatili çalışması sayılarak yapılan hesaplamaya göre karar verilmesi hatalıdır.

4- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi h...nde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması h...nde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması h...nde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması h...nde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama h...ni almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar ESAS NO : 2011/25588

verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, fazla mesai ücreti alacağının hesabında haftada kaç gün üzerinden ve ne sürelerde ara dinlenmesi ile hangi saatler arasında çalışma kabul edildiği, hafta tatili ve genel tatil günlerinin dışlanıp dışlanmadığı, günlük sabit 3 saat fazla mesai yapıldığı sonucuna nasıl bir hesaplama ile ulaşıldığı, dönemlere ait ücret meblağlarını nasıl belirlendiği hususlarında belirsiz ve denetime elverişsiz ve aynı zamanda yaz ve kış dönemlerinde hesaplamada farklılık gerekip gerekmediğini irdelemeyen bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsizdir.

Kabule göre, fazla mesai ücreti alacağında takdiri indirimine gidilip gidilmeyeceği tartışılmaksızın karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece yapılacak iş, yukardaki ilkeler doğrultusunda denetime elverişli bir bilirkişi raporunun temini ile hüküm kurmaktır.

5- Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 47 nci maddesinde, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 2 nci maddesinde ise, resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Buna göre; genel tatil günleri, 1 Ocak, 23 Nisan, 19 Mayıs, 30 Ağustos günleri ile Arife günü saat 13.00’da başlanan üçbuçuk günlük Ramazan Bayramı ve Arife günü saat 13.00’de başlayan dörtbuçuk günlük Kurban Bayramı günlerinden oluşur. Ulusal bayram günü 28 Ekim saat 13.00 ten itibaren başlayan 29 Ekim günü de devam eden birbuçuk gündür. 2429 sayılı Yasanın, 5892 sayılı Yasayla değişik 2 nci maddesi uyarınca da, 1 Mayıs genel tatil günüdür. İşçinin ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmayacağı toplu iş sözleşmesi veya iş sözleşmesiyle kararlaştırabilir

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması h...nde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması h...nde, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıt taşımaması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını yazılı delille kanıtlaması imkân dahilindedir.

Dairemizce son yıllarda, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması h...nde, hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği kabul edilmektedir. Ancak, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, genel tatil ücreti alacakğının hesabında bazı dönem ücretlerinin neye göre tespit edildiğinin anlaşılır olmayıp denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi hatalıdır. Mahkemece yapılacak iş, denetime elverişli bir bilirkişi raporunun temini ile hüküm kurmaktır.

Kabule göre, genel tatil ücreti alacağında takdiri indirimine gidilip gidilmeyeceği tartışılmaksızın karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

6- Fazla mesai ve genel tatil alacakları açısından ıslah talebine karşı süresinde yapılan zamanaşımı itirazının gözetilmemesi yerinde değildir.

7- Davacı tarafın iddiaları, davalı tarafın savunmaları ve davalı şahitlerinin beyanlarına göre iş aktini davacının feshettiği anlaşıldığından, Mahkeme'nin, davalı tarafın İş Kanunundaki 6 iş günlük süreyi geçirerek fesih yapması nedeni ile feshin geçersiz olduğu şeklindeki gerekçesi isabetli değildir.

6- Fazla mesai ve genel tatil alacakları açısından ıslah talebine karşı süresinde yapılan zamanaşımı itirazının gözetilmemesi yerinde değildir.

7- Davacı tarafın iddiaları, davalı tarafın savunmaları ve davalı şahitlerinin beyanlarına göre iş aktini davacının feshettiği anlaşıldığından, Mahkeme'nin, davalı tarafın İş Kanunundaki 6 iş günlük süreyi geçirerek fesih yapması nedeni ile feshin geçersiz olduğu şeklindeki gerekçesi isabetli değildir.

Mahkemece işçilik alacaklarının ve özellikle fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunup bulunmadığının yukarda açıklanan şekilde tespiti ile davacının iş aktini fesihte haklı olup olmadığının buna göre tespitinin gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedeni sayılmıştır.

SONUÇ: Açıklanan nedenler ile, temyiz edilen kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek h...nde ilgiliye iadesine, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7481, Karar No: 2012/9910, Tarih: 24.09.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/7481 E.  ,  2012/9910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, idare mahkemesince iptal edildiği bildirilen nazım imar planından önceki dönemde imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

2-Bilirkişi kurulu tarafından somut emsal alınan 278 ada 30 parsel sayılı taşınmazın emsal alınan 28.04.2010 tarihli satışının, satış tarihini, satış bedelini ve taraflarını gösteren tapu kayıt örneğinin tapu müdürlüğünden,

3-Davaya konu 278 ada 30 parsel sayılı taşınmazın ayrı ayrı 17.06.2011 ve 28.04.2010 tarihinden önce yapılan bir imar düzenleme çalışması sonucunda oluşmuş imar parseli olup olmadığı, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye başkanlığı imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden,

4-Davaya konu olan 278 ada 30 parsel sayılı taşınmazın belediyece belirlenen 2011 yılı emlak vergisine esas asgari arsa m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından,

Sorulması ve cevap yazıları ile ilgili belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iade edilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/902, Karar No: 2024/4334, Tarih: 27.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/902 E.  ,  2024/4334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/398 Esas, 2022/1034 Karar

HÜKÜM : Kararın kaldırılması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/113 E., 2019/634 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ...'ın sigortalı olarak, diğer müvekkili ... Sağlık Hizmetleri A.Ş.'nin sigorta ettiren olarak Yapı Kredi Sigorta A.Ş. ile Tıbbi Kötü Uygulamaya İlişkin 30.07.2011 tanzim, 30.07.2012 bitiş tarihli Zorunlu Mali Sorumluluk Poliçesi imzaladığını, dava dışı Marpfre Sigorta ile 23.11.2010 tanzim, 23.11.2011 bitiş tarihli Tıbbi Kötü Uygulamaya İlişkin Zorunlu Mali Sorumluluk Poliçesi imzaladıklarını, 04.08.2011 tarihinde gerçekleştirilen ameliyat nedeniyle doğan zarar sebebiyle aleyhine açılan dava neticesinde başlatılan icra takibinde dava dışı ... Sigorta A.Ş. tarafından teminat limiti dahilinde 300.000,00 TL'nin ödendiğini, davalı tarafından ödeme yapılmadığını, müvekkilinin icra tehdidi altında 35.000,00 TL ödeme yapmak zorunda kaldığını, aynı şekilde 11.11.2011 tarihlerinde gerçekleştirilen ameliyat nedeniyle başlatılan icra takibinde dava dışı ... Sigorta A.Ş. tarafından teminat limiti dahilinde 300.000,00 TL'nin ödendiğini ancak davalının ödeme yapmadığını, müvekkilinin icra tehdidi altında 128.988,79 TL ödeme yaptığını, bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 163.988,79 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; tıbbi kötü uygulamaya ilişkin zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesinin özelliğinin dava konusu hasarın meydana geldiği tarihi değil, poliçe vadesi içinde sigortalı veya müvekkili şirkete tazminat talebinde bulunması ile kapsama girdiğini, Dr. ... 23.11.2010 başlangıç tarihi olarak ... Sigorta A.Ş.'den tıbbi kötü uygulama poliçesi tanzim ettirdiğini, ... Sigorta'nın poliçe vadesi dolmadan şirketleri tarafından P-0051507901-1 numaralı 30.07.2011 başlangıç ve 30.07.2012 bitiş tarihli tıbbi kötü uygulama poliçesi tanzim edildiğini, dava dilekçesinde bahsedilen iki dosyaya ait hasarların müvekkili şirkete ve ... Sigorta A.Ş.'ye ihbar edilmiş olup hangi şirketin kapsamına girdiği tartışma konusu iken ... Sigorta A.Ş.'nin hasarın kendi poliçesi kapsamında olduğunu kabul ederek davacılar vekilinin de belirttiği üzere icra dosyalarına ödemeyi gerçekleştirdiğini, tıbbi kötü uygulama poliçeleri, trafik ve kasko poliçeleri gibi limitin aşılması halinde birbirini tamamlayıcı nitelikte olmadığını, tek bir hasar için tek bir taminat uygulanacağını bu sebeple ... Sigorta'nın yaptığı ödemelerin üzerinde kalan bakiye kısım için davalı şirketin sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ... ettiren ... Sağlık Hizmetleri A.Ş. tarafından 19.07.2011-30.07.2012 tarihleri kapsar şekilde sigortalı ... lehine tıbbi kötü uygulamaya ilişkin zorunlu mali sorumluluk poliçesi düzenlendiği, yine dava dışı ... Sigorta A.Ş.'ye sigorta ettiren ... Sağlık Hizmetleri A.Ş. tarafından 23.11.2010-23.11.2011 tarihleri kapsar şekilde sigortalı ... lehine tıbbi kötü uygulamaya ilişkin zorunlu mali sorumluluk poliçesi düzenlendiği, sigorta ettirilen menfaatin bu tarih aralıkları dikkate alındığında çifte sigorta durumu ortaya çıktığı, çifte sigorta halinde sözleşmelerin doğrudan doğruya geçersiz olmadığı, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 1467 nci maddesinde sonraki ve önceki sigortalıların onay vermeleri halinde riziko gerçekleştiğinde sigorta bedelinin ödenebileceği veya sigorta ettirenin önceki sigortadan doğan haklarını ikinci sigortacıya (... Sigorta A.Ş.) devir veya o haklardan feragat etmişse bu devir veya feragatin ikinci sigorta sözleşmesine yazılmasının şart olduğu, yazılmadığı halde ikinci sigorta sözleşmesinin geçersiz sayılacağının belirtildiği, davalı ... şirketi tarafından düzenlenen poliçede; anılan hüküm (e TTK 1286) kapsamında, sigorta ettirenin ilk sigortadan doğan haklarını ikinci sigortaya devrettiğine ya da ilk sigortadan doğan haklarından feragat ettiğine ilişkin ikinci sigorta sözleşmesinde her hangi bir hüküm bulunmadığından, ikinci sigorta sözleşmesinin geçersiz olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu tek bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verildiğini, rapora itiraz ettiklerini, doktrinde dahi tartışmalı olan bir konuda tek bilirkişi raporuna istinaden karar verilmesinin savunma hakkının kısıtlaması niteliğinde olduğunu, çifte sigortanın sorumluluk sigortalarında uygulanmasının mümkün olmadığını, poliçelerin tarihleri farklı olduğu gibi teminat miktarlarının da aynı olmadığını, ... Sigorta A.Ş.'nin teminat limiti dahilinde ödeme yaptığını, davalı ... şirketinin de kalan zararı teminat limiti dahilinde ödemesi gerektiğini, davalının ilk sigorta poliçesinden haberi olduğunu, bir kısım tarihleri ilk poliçe ile kesişecek şekilde poliçe düzenleyen davalının meydana gelen rizikoda tamamlayıcı rol üstlenmeyi zımnen kabul ettiğini, müşterek sigorta durumunun mahkemece dikkate alınmadığını, tüm bu hususlar dikkate alınmasa dahi davalı tarafından poliçenin iptal edilmediğini ve poliçe bedelinin de ödenmediğini, iki poliçenin teminat altına aldığı miktar farklı olduğundan aradaki farkı davalının karşılaması gerektiğini belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu Tıbbi Kötü Uygulamaya İlişkin Zorunlu Mali Sorumluluk Poliçesinin ihtiyari olmayıp yaptırılmasının zorunlu olduğu, bu sigorta poliçesinin niteliği itibariyle diğer zorunlu sigorta poliçelerine benzediği, davacının 30.07.2011 ile 23.11.2011 tarihleri kesişecek şekilde iki ayrı sigorta şirketine sigorta yaptırdığı ve primlerini de ödediği, her iki sigorta poliçesi aynı riskleri teminat altına aldığından, bu haliyle aynı menfaat iki kez sigortalandığından davacı yanın her iki sigorta şirketinden ayrı ayrı sigorta teminatını talep hakkı bulunmadığı, bu nedenle davacı yanın davalı ... şirketinin de sigorta teminat miktarı olan 400.000,00 TL ile sorumlu olduğu yönündeki iddiası yerinde olmasa da, dava dışı ilk sigortacı ... Sigorta A.Ş.'nin sigorta poliçesinde teminat altına aldığı miktar olay başına 300.000,00 TL iken, davalı ... şirketinin teminat altına aldığı miktar olay başına 400.000,00 TL olduğu ve ayrıca 10.000,00 TL hukuksal koruma teminatı verildiği, bu nedenle davalı ... şirketi ilk poliçede verilen ve dava dışı ... Sigorta tarafından hak sahiplerine ödemesi yapılan 300.000,00 TL'lik kısım yönünden sorumlu olmasa bile, olay başına 300.000,00 TL üstünde kalan 100.000,00 TL ile 10.000,00 TL hukuksal koruma teminatı yönünden davacı tarafa karşı sorumlu olduğu, davacının işbu davada, dava konusu poliçe teminatı kapsamında kalan olaylar nedeniyle dava dışı zarar gören kişilere Adana 4. İcra Müdürlüğü'nün 2017/43 E. sayılı dosyasına ödenmek zorunda kaldığı 35.000,00 TL ile Ankara 20. İcra Müdürlüğü'nün 2017/7316 E. sayılı dosyasına ödemek zorunda kaldığı 128.988,79.TL olmak üzere toplam 163.988,79 TL'yi davalıdan talep ettiği, davalının olay başına sorumluluğu yukarıda da açıklandığı üzere 100.000,00 TL ve 10.000,00 TL hukuksal koruma ile sınırlı olduğundan, davacının Ankara 20. İcra Müdürlüğünün 2017/7316 E. sayılı dosyasına ödemek zorunda kaldığı miktarının tamamını değil ancak toplam 110.000,00 TL'lik kısmını talep edebileceği, bu durumda mahkemece davanın (35.000,00.TL+110.000,00.TL=145.000,00.TL) için kabulüne, bakiye kısmının reddine karar verilmesi gerekirken davanın tümden reddine karar verilmesi doğru olmadığı gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusundan kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın kısmen kabulü ile 145.000,00 TL'nin dava tarihi olan 09.02.2018 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri