muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13963, Karar No: 2011/12258, Tarih: 06.07.2011

Vedia sözleşmesi uyarınca saklama ile yükümlü olan kişinin iade borcunu yerine getireceği yer, Kanunun “iade mahalli” başlıklı 468.maddesinde “vedia hıfzedilmesi lazım gelen yerde iade olunur ve iade masrafıyla iade zamanındaki hasar, mudia aittir” biçiminde düzenlenmiş ve bu konuda, “malın saklanması gereken yerde iade edileceği” kuralı kabul edilmiştir. Bu düzenleme dolayısıyla muhafaza edenin malı götürüp teslim etme yükümlülüğü bulunmadığından, malın muhafazası amacıyla teslim eden kişi, iadesini istediği malı, muhafaza edilen yerden teslim alacaktır (Doç.Dr.Mustafa Tiftik, Vedia Sözleşmesi, s.52). Bu bakımdan yasa uyarınca, muhafaza ili yükümlü olan kişinin malın iade edilmesi için, malı başka bir yere götürme, nakletme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Bu nedenle ancak, teslim edenin muhafaza edenin adresine başvurarak iadeyi istemesine karşın, yediemininin iade etmemesi durumunda yükümlülüğüne aykırı davrandığı söylenebilecektir. Vedia sözleşmesine ilişkin genel düzenlemelerin istisnasını oluşturan başka bir yasal hüküm bulunmadığı takdirde, malın muhafazasını üstlenen kişinin, iade yükümlülüğünün, muhafaza ettiği yerde olduğu kabul edilmelidir. Bu konuda 2004 sayılı İİY.nın 88 ve 358.maddeleri ile 6183 sayılı Yasanın 82, 83.maddelerinde de, hacizli malın muhafaza amacıyla kendisine bırakıldığı kişinin, malların icra dairesinden istendiği anda önceki durumuyla iade ile yükümlü olduğu belirtilmekle birlikte, iadenin şekli ve yeri hakkında bir düzenleme yapılmadığından, bu konuda genel hükümlerin uygulanması gerekmektedir. Esasen, bu konuda vedia sözleşmesi hükümlerine başvurulmasa dahi, yasada olmayan bir yükümlülüğün yediemine yükletilmesi olanaklı bulunmayıp, aksi yorumun benimsenmesi TCY.nın 2.maddesinde belirtilen “kanunilik ilkesine” aykırılık oluşturacaktır.

Açıklanan yasal hükümler uyarınca, yedieminin malı muhafaza ettiği yerde teslim etmekle yükümlü bulunması ve incelenen dosyada, icra dairesince sanığın adresine gelinerek hacizli malın iade edilmesi veya muhafaza atlına alınması için bir başvurunun yapılmaması karşısında, hacizli malların satış yerine götürülmemesi biçimindeki eylem, suçun maddi öğesini oluşturmaz”

Açıklanan ve son uygulamalarla istikrar bulan Dairemiz kararlarında kabul edilen (ve esasen sayın çoğunluğun da kabulünde olan) görüş ve gerekçelerin ortaya çıkardığı hukuki sonuçlar şunlardır:

1- Yedieminin hacizli malı satış yerine götürme yükümlülüğü bulunmamakta, aksine icra dairesince malın adrese gelinerek teslim alınması gerekmekte,

2-Yediemine hacizli malı satış yerine getirmesi için icra dairesince muhtıra tebliğine ilişkin işlem hukuka aykırı sayılmakta,

3- İcra dairesinin, hacizli malın satış yerine getirilmesine ilişkin muhtırasına karşın, mahcuzun satış yerine getirilmemesi eylemi, TCK 289. maddesindeki suçun, “teslim amacı dışında tasarrufta bulunma” biçimindeki hareket öğesini oluşturmamaktadır.

2-Yediemine hacizli malı satış yerine getirmesi için icra dairesince muhtıra tebliğine ilişkin işlem hukuka aykırı sayılmakta,

3- İcra dairesinin, hacizli malın satış yerine getirilmesine ilişkin muhtırasına karşın, mahcuzun satış yerine getirilmemesi eylemi, TCK 289. maddesindeki suçun, “teslim amacı dışında tasarrufta bulunma” biçimindeki hareket öğesini oluşturmamaktadır.

5271 sayılı CMK 225/1. madde de; “HÜKÜM ANCAK İDDİANAMEDE UNSURLARI GÖSTERİLEN SUÇA İLİŞKİN FİİL VE FAİL HAKKINDA VERİLİR” hükmü yer almaktadır.

Bu hükmün amacı; yargılamaya konu edilen fiilin ve failin kesin olarak belirlenmesi ve böylece yargılama konusunun sınırlandırılması, ‘davasız suç olmaz’ ilkesinin ihlal edilmesinin önlenmesidir. Diğer taraftan anılan hükmün yasaya konulmasının diğer birtakım önemli hukuki sonuçları da bulunmaktadır. Bu sayede, yargılanacak uyuşmazlığın başka bir davanın konusu yapılmasının (ne bis in idem ilkesinin ihlalinin) önüne geçilmesi, konunun aynılığının denetlenmesi ve aynı kişi ve eylemle ilgili olarak tekrar dava açılamayacağıyla ilgili hükmün uygulanabilmesine olanak sağlanmasıdır (Bkz; Prof. Dr. Nur Centel-Doç.Dr. Hamide Zafer, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7.Bası, İstanbul 2010, s. 552-555).

Buna karşın, Dairemizin görüş değişikliğinden önceki uygulamalarına dayalı olarak yapılan işlemler ve açılan davalar dolayısıyla temyiz incelemesine gelen dosyalarda ve incelemeye konu bu dosyada;

Alacaklı vekilinin şikayet dilekçesi ile, icra dairesinin satış gününü ve malın satış yerine getirilmesini isteyen yazısının tebliğine karşın, yedieminin malı satış yerine getirmediği belirtilerek cezalandırılması istenilmekte, dilekçede bundan ayrıca yedieminin mallar üzerinde amaç dışında tasarrufta bulunduğuna (malı sattığı, tükettiği, bozduğu, tahrif ettiği vb.) yönelik başka bir iddiadan da söz edilmemektedir. Bu dilekçe üzerine düzenlenen iddianamede de; “sanığa satış gününü içeren muhtıranın tebliğine rağmen … tarihli satış günü malları satış yerine getirmeyerek teslim amacı dışında tasarrufta bulunduğu” belirtilmek suretiyle kamu davasının açıldığı görülmektedir. Görüldüğü üzere şikayet dilekçesinde ve iddianamede suç teşkil ettiği ileri sürülen eylem; “malın satış günü satış yerine getirilmemesi nedeniyle amaç dışında tasarrufta bulunulduğu” iddiasıdır.

CMK.nın 170/2-h maddesi uyarınca yüklenen suç ve uygulanması gereken kanun maddeleri iddianamede gösterilmesi gerekmekte olup, aynı maddenin 4. fıkrasında da, iddianamede yüklenen suçu oluşturan olaylar mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır, denilmektedir. Yine CMK.nın 223/2-a maddesine göre, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması halinde beraat kararı verilmesi gerektiği açıklanmış bulunulmaktadır.

CMK.nın 170/2-h maddesi uyarınca yüklenen suç ve uygulanması gereken kanun maddeleri iddianamede gösterilmesi gerekmekte olup, aynı maddenin 4. fıkrasında da, iddianamede yüklenen suçu oluşturan olaylar mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır, denilmektedir. Yine CMK.nın 223/2-a maddesine göre, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması halinde beraat kararı verilmesi gerektiği açıklanmış bulunulmaktadır.

İncelenen dosyada da iddianamede açıklanan ve yargılama bakımından sınırlanan eylem yalnızca; … tarihinde hacizli malı satış yerine getirmemek suretiyle teslim amacı dışında tasarruf” etmektir. Yediemin olarak muhafaza görevi verilen kişinin satış yerine götürme görevinin bulunmadığını ve hatta icra dairesinin satış yerine getirme emrinin de hukuka aykırı bulunduğunu sürekli içtihatlarımızla kabul ettiğimize karşın, yediemin hakkındaki suç ihbarı sonucunda kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken, yersiz ve haksız biçimde kamu davasının açılmış bulunması karşısında benzer düşüncelerle mahkemece verilen beraat kararının onanması gerekirken, iddianame kapsamını aşar biçimde, “hacizli malın yedieminin elinde bulunup bulunmadığının keşfen veya zabıta araştırmasıyla tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği” şeklindeki sayın çoğunluğun yaklaşımı, ceza muhakemesi hukukunun ilkeleriyle bağdaşmamaktadır. Yapılan araştırma sonucunda örneğin, failin malı satış tarihinden aylar önce sattığı ortaya çıkarsa, bu iddianameye konu olmayan ve gerek suç tarihi ve gerekse hareket biçimi bakımından tümüyle başka bir eylem olacak, dolayısıyla ayrı bir iddianamenin konusunu oluşturacaktır. Başka bir anlatımla, sayın çoğunluğun yapılmasını istediği araştırma sonucunda örnekteki gibi bir durum ortaya çıksa dahi, yargılamamıza konu iddianamenin kapsamına girmediği açık bulunan bu eylem hakkında hüküm kurma olanağı bulunmamaktadır. Bu yeni olay için ayrı bir dava açılması gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle, mevcut dosyada yargılamaya konu eylem dolayısıyla derhal beraat kararı verilmesi gerektiği ve aleyhinde usule aykırı biçimde dava açılmış bulunan ve böylece AİHS’nin 6. maddesinde sözü edilen adil yargılanma hakkı da ihlal edilen sanığın mağduriyetinin bir an önce sona erdirilmesi amacıyla mahkemenin beraat hükmünün onanması gerekirken, hukuka aykırı bu durumun sürdürülmesi ve yasaya aykırı biçimde yerel mahkemeye araştırma yükümlülüğü getirilmesine ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edememekteyiz.
Yargıtay — Esas No: 2013/9559, Karar No: 2013/13550, Tarih: 30.10.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/9559 E.  ,  2013/13550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı Hazine,dava konusu taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında harman yeri olarak davalı ... adına tespit edildiği ancak harman yeri olarak kullanılmaması nedeniyle Medeni Kanun hükümleri gereğince çıplak mülkiyetin sahibi olan Hazine’ye devredilmesi gerektiğini ileri sürerek tapu iptali ve Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı ..., 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinde belirtilen hak düşürücü sürenin geçmesinden sonra dava açıldığını, ayrıca taşınmazın mevzuat hükümlerine uygun olarak adlarına tescil edildiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, on yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı Hazinenin temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda dava konusu taşınmazın harman yeri vasfını yitirdiği, taşınmazın 5393 sayılı Belediye Kanununun 79. maddesinde belirtilen taşınmazlardan olmadığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu 364 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında “harman yeri” niteliği ile yine kadastro parseli olarak davalı ... Belediyesi adına tespit ve tescil edildiği anlaşılmıştır.

5393 sayılı Belediye Kanununun “Belediye tasarrufundaki yerler” başlıklı 79. maddesi hükmüne göre “Diğer kanunlarla getirilen hükümler saklı kalmak üzere, mezarlıklar ile belediye sınırları içinde bulunan ve sahipsiz arazi niteliğinde olan seyrangâh, harman yeri, koruluk, dinlenme yerleri, meydanlar, bataklık, çöp döküm sahaları, yıkılmış kale ve kulelerin arsaları ve enkazı ve benzeri yerler belediyenin tasarrufundadır.

Belediye tarafından deniz, akarsu ve gölden doldurma suretiyle kazanılan alanlar, Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuata uygun olarak kullanılmak şartıyla Maliye Bakanlığı tarafından belediyelerin, büyükşehirlerde büyükşehir belediyelerinin tasarrufuna bırakılır.”

Belediye tarafından deniz, akarsu ve gölden doldurma suretiyle kazanılan alanlar, Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuata uygun olarak kullanılmak şartıyla Maliye Bakanlığı tarafından belediyelerin, büyükşehirlerde büyükşehir belediyelerinin tasarrufuna bırakılır.”

Somut olaya gelince; davacı Hazine, dava konusu taşınmazın harman yeri olduğunu 1580 sayılı Belediyeler Kanununun 159. maddesi uyarınca davalı adına tescil edilmiş ise de anılan kanun maddesinin taşınmazların davalı adına tesciline imkan vermediği sadece kullanım hakkını belediyeye verdiği iddiası ile tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuş ise de dosya içerisindeki 23.09.2010 tarihli fen bilirkişi raporunda toprak komisyonunun 02.02.1953 tarihli ve 1 no’lu mera norm kararı ekindeki mera tutanağında ... Mahallesi pafta 6 ada 1’deki meranın dava konusu parseli hudutları itibariyle kapsamakta olduğu belirtilmiştir. Her ne kadar dava konusu 364 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında “harman yeri” niteliği ile davalı ... Belediyesi adına tespit edilmiş ise de öncesinin mera olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece; öncelikle dosya içerisindeki mera norm kararı ve varsa dayanağı haritalar getirtilerek dava konusu 364 ada 1 sayılı parseli kapsayıp kapsamadığı keşif yapılmak suretiyle araştırılarak ve dava konusu taşınmazın öncesinin mera mı yoksa kadastro tespitinde olduğu gibi harman yeri mi olduğu belirlenmelidir.

Diğer taraftan dava konusu taşınmazların mera veya harman yeri olduğu belirlendikten sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi gereğince değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; dosya içerisindeki tapu kayıtlarının incelenmesinden; harmanyeri niteliğinde tapuda kayıtlı taşınmazın üzerinde çok sayıda haciz şerhleri bulunduğu, bu şerhlerin lehtarlarının davada taraf olmadan haciz şerhlerinin kaldırılmasına karar verildiği görülmüştür. Üzerinde haciz şerhi bulunan dava konusu taşınmazın haciz lehtarları usulünce davaya dahil edilmeksizin haciz şerhlerinin kaldırılmasına karar verilmesi de yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7719, Karar No: 2014/10488, Tarih: 25.09.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/7719 E.  ,  2014/10488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2011/480-2014/89

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından açılan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir olunarak karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekili dava dilekçesinde; davalıya ait taşınmazı fırın olarak işletmek üzere kiraladığını, taraflar arasında anlaşmazlık çıktığını, davalı belediyenin sözleşmenin 12. maddesine rağmen ilçeye dışarıdan ekmek getirilmesine engel olmadığını, satışların azaldığını, bu nedenle zarar uğradığını, davalının tahliye davası açtığını, bu nedenle taşınmazda bulunan Altıntop marka fırını taşınmazdan çıkarmak istediğini, davalı belediyenin buna engel olarak kepçe ile gelişigüzel şekilde fırını taşınmazdan çıkardığını, fırında zarar meydana geldiğini belirterek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak sözleşmenin 12. maddesine aykırılık nedeniyle 10.000 TL, fırına verilen zarar nedeniyle 10.000 TL olmak üzere 20.000 TL nin tahsilini istemiştir. Davalı vekili; davacı kiracının sözleşmeye aykırı hareket ettiğini, hakkında tahliye davası açıldığını, ekmek satışlarının azalmasından davacının sorumlu olduğunu, sözleşmenin 12. maddesinin rekabet ve mevzuata aykırı olduğunu, davaya konu fırına zarar verilmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile fırına verilen zarar yönünden 4.480 TL nin davalıdan tahsiline, sözleşmenin 12. maddesine aykırık nedeniyle tazminat isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan makine mühendisi Şimşek Yüksel 12.12.2013 havale tarihli raporu ile; kurulu olan fırının bulunduğu yerden sökülmesi, çıkartılması, araca yüklenmesi, tekrar indirilmesi gibi işlemlerden fırının zarar görebileceğini, fırında meydana gelen hasarın 4.480 TL, fırının diğer ekipmanları üzerindeki zararın ise 2.000 TL olmak üzere fırındaki toplam hasarın 6.480 TL olduğunu rapor altına almıştır. Mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulduğu halde 2.000 TL ekipman zararı yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 25.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1517, Karar No: 2012/1373, Tarih: 09.02.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/1517 E.  ,  2012/1373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili asıl ve birleştirilen davada davalının trafik sigortacısı olduğu aracın neden olduğu kaza sonucunda müvekkillerinin desteğinin hayatını kaybettiğini ileri sürerek ayrı ayrı 7.500,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre trafik sigortasının araç sürücüsüne yönelik sorumluluğu bulunmadığına ilişkin bir düzenleme yer almadığı ve araç sürücüsü olan davacıların desteğinin kusursuz olması nedeniyle oluşan zararın davalının sorumluluğunda olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkin olup, davalı ... şirketi davacıların desteğinin sürücüsü olduğu aracın trafik sigortacısıdır. Meydana gelen kazada her iki araç sürücüsü de hayatını kaybetmiştir. Mahkemece kusur durumunun belirlenmesi için alınan bilirkişi raporunda davacıların desteğinin kusursuz olduğu, tam kusurun şerit ihlali yapan diğer aracın sürücüsünde olduğu kabul edilmiş ve rapor mahkemece de benim-

senmiştir. 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 91. maddesi delaletiyle 85. maddesi nde aracın işletilmesi nedeniyle meydana gelen zararlardan araç işleteninin sorumlu olduğu ve işletenin bu sorumluluğunun karşılanması için trafik sigortası yaptırmasının zorunlu olduğu düzenlenmiştir. O halde trafik sigortası araç işletenin sorumluluğunu üzerine almış bulunmasına göre ancak işletenin zarardan sorumlu tutulabildiği hallerde zararı gidermekle yükümlüdür. Aynı yasanın 86. maddesinde araç işleteni, kazanın üçüncü kişinin ağır kusurundan kaynaklandığını kanıtlaması halinde sorumluluktan kurtulacağı belirtilmiştir. Dava konusu olayda dava dışı araç sürücüsünün tam kusurlu eylemi kazaya neden olmuştur. Bu nedenle araç işleteni ve trafik sigortacısının meydana gelen zarardan sorumlu tutulması mümkün değildir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 9.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4072, Karar No: 2019/5042, Tarih: 07.11.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/4072 E.  ,  2019/5042 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... vek. Av. ... ile davalılar 1-... 2-.... 3-... vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında İstanbul Anadolu 6.Asliye Ticaret Mahkemesi'nden verilen davanın kısmen kabulüne dair 2014/445 esas ve 2015/965 karar sayılı ve 25.11.2015 tarihli hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 2016/18300 esas ve 2018/3458 karar ve 21/06/2018 tarihli ilamına karşı davalılar vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- KARAR -

Davacı 247.824,00 TL intifa bedelinin bakiyesi ve 36.832,00 TL kalıcı yatırım bedeli olmak üzere toplam 284.656,99 TL alacak talebinde bulunmuştur. İntifanın bakiye bedelinin talep edilebilmesi için öncelikle intifanın kaldırılmış olması gerekir. Ayrıca intifanın terkinine ilişkin akit tablosunun da intifanın bakiye intifa bedeli yönünden ihtirazi kayıtla mı yoksa bedelsiz olarak kaldırıldığının denetlenmesi lüzum ifade eder. Ancak mahkemece intifanın tesisine ilişkin akit tablosu getirtildiği halde intifanın terkinine ilişkin akit tablosu getirtilmemiştir. Bu konuda mahkemece yapılması gereken iş intifanın kaldırılıp kaldırılmadığının araştırılması, kaldırılmışsa buna ilişkin akit tablosu getirtilip intifanın kaldırılış biçimi yukarıda açıklandığı gibi denetlenmelidir. İntifa bedelsiz olarak kaldırılmamış ise bu kere intifanın tesisi sırasında belirtilen intifa bedelinin davalıya ödenmiş olması kaydıyla intifanın kullanılmayan kısmına tekabül eden değer sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre herhangi bir güncelleme yapılmaksızın belirlenip hüküm altına alınmalıdır.

Davacı kalıcı yatırım bedelleri ile ilgili iki faturaya dayanmıştır. Bunlardan 30.11.2006 tarihli birinci fatura “akaryakıt tesisat bedeli, rogar kapak tadilatı” olarak yapılan ödeme, 10.12.2007 tarihli ikinci fatura ise “akaryakıt tank temizliği ve risk analizi” faturasıdır. Bu ikinci faturadaki hizmet istasyonun açılması sırasında mutlaka yapılması gereken bir iş olup kalıcı yatırım niteliğinde olmayıp bedelinin talep edilmesi mümkün değildir. Birinci fatura yönünden ise davalının sebepsiz zenginleşmesi yapılan keşifte alınan rapora göre 16.764,73 TL olarak belirlenmiştir. Bu durumda mahkemece sadece bu kalem yönünden talebin 16.764,73 TL yönünden kabulüne karar verilmesi gerekirken davacının talep etmediği istasyonun fiili durumunun tamamı yönünden saptanan değer üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi nedeniyle böylece hem talep aşımı yapılmış hem de davacının hak ettiğinden fazla miktara hükmedilmiştir.

Bu itibarla yerel mahkeme kararı eksik soruşturmaya ve hatalı değerlendirme nedeniyle mahkeme hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulması gerekirken yazılı şekilde bozma yapılması doğru olmadığından davalılar vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 2016/18300 esas ve 2018/3458 karar ve 21.06.2018 tarihli bozma kararının kaldırılarak hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 2016/18300 esas ve 2018/3458 karar ve 21.06.2018 tarihli bozma ilamının kaldırılarak yerel mahkeme kararının yukarıdaki gerekçelerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyen davalılara iadesine, 07/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.