muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7879, Karar No: 2012/10824, Tarih: 05.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7879 E.  ,  2012/10824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı Yasanın 43, 62, 51. maddelerine göre 18 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve verilen cezanın ertelenmesine

Katılan vekilinin temyiz isteminin sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik olduğu anlaşılmakla inceleme bu suça hasren yapılmıştır.

1-27.06.2008 günlü iddianame ile sanık hakkında, vergi suçu ve tekniği raporlarına uygun olarak, 2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında birden fazla sahte fatura düzenlemek suçlarından kamu davası açıldığı halde, hükmün dava konusu edilmeyen sahte fatura kullanmak suçundan kurulmak suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 225. maddesine aykırı davranılması,

2-Kabule göre de; her bir takvim yılında işlenen suçların kendi içinde teselsül eden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı gözetilmeden ve hangi yıla ilişkin hüküm kurulduğu da gösterilmeden yazılı şekilde tek suçtan karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19403, Karar No: 2015/24213, Tarih: 08.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/19403 E.  ,  2015/24213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süreye ilişkin ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında feshin geçerli sebeple yapılıp yapılamadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşverenin mevcut olan işçi sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, “gizli, örtülü” işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda işletmesel kararın varlığı iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten çıkarılır. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi uyarınca işletmesel gereklere dayalı feshin söz konusu olabilmesi için varlığı şart olan açıkça işletmesel kararın varlığı yerine bir anlamda işverence fesih bildiriminde açıklanan sebep geçmektedir.

İşletmenin işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşir. İşletmesel karar çerçevesinde fesih işlemi değişen durumlara karşı işverenin tepkisidir. Bu kararlar işyeri ve işletme içi veya dışından doğabilir. Bu sebepler işçinin işyerinde çalışmaya devam etmesi gerekliliğini doğrudan veya dolaylı olarak ortadan kaldırıyorsa dikkate alınmalıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel şartlarına uyduğunu içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli veya haklı sebebe dayandığını ispatlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli sebebini oluşturduğunu ispatlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; işverenin aldığı işletmesel kararın yerindelik denetimi yapılamamakla beraber söz konusu karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında yargısal denetim mümkündür.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; işverenin aldığı işletmesel kararın yerindelik denetimi yapılamamakla beraber söz konusu karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında yargısal denetim mümkündür.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi 05.11.2014 tarihinde yeniden yapılanma çalışmaları ve tasarruf tedbirleri uyarınca feshedildiği, mahkemece, iş sözlşemesinin feshinde son çare olma ilkesine uyulmadığı, çıkarılacak işçilerin seçiminde objektflik kurularına uyulduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle feshin geçersiz olduğuna karar verilmiştir.

Davalı işyerinde söz konusu yeniden yapılanma ve tasarruf tedbirlerinin neler olduğu, davalının savunmasında geçen işçilik maliyetleri ve davalı işyerindeki mühendislerin verimli çalışmalarının fesihle bağlantılı olup olmadığı, bağlantılı ise davacıların durumu gereği var olan çalışma sistemine etkisinin olup olmadığının dosyadan tespiti yapılamamıştır. Davalı işyerinde, yeniden yapılanma sonrasında yeni çalışma düzeninde, davacının çalıştığı görevi itibariyle bu durumdan nasıl etkilendiği, davacının görevine ihtiyaç olup olmadığı ve mühendislerce davacının işinin yapılabilecek nitelikte olup olmadığı, iş gücü fazlası oluşup oluşmadığı, davalı tarafça alınan bu kararın tutarlı olarak uygulanıp uygulanmadığı konusunda yeterli araştırmanın yapılmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece, davalı işyerinin mali tabloları ve finansal kayıtlarınını değerlendirilmesi, kayıtlara göre organizasyon değişikliği ve iş gücü fazlalığının oluşup oluşmadığı yönünden somut olarak araştırma yapılmalıdır. Bunun için de davacının görev tanımı, çalıştığı bölümü gösteren kayıtlar, işletmesel karar gerekçesinde geçen mühendislerin görev tanımlamaları ve davacı ile bu görev alanının karşılaştırılması, yeniden yapılanma kararı öncesi ve sonrası davacıya duyulan ihtiyaç durumu, fesihten önce ve sonrasını kapsayacak şekilde işçi alımı ve çıkarılmasını gösteren işyeri SGK bildirgeleri getirilmeli, özellikle işletmenin faaliyet alanını ve iş organizasyonunu bilen üç kişilik uzman bilirkişi heyeti aracılığı ile mahkemesinde inceleme yapılmalı ve feshin yukarıda belirtilen ilkelere göre geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı belirlenmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3451, Karar No: 2009/3974, Tarih: 29.06.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3451 E.  ,  2009/3974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmış olup, davacı yüklenici şirket, sözleşme uyarınca kendisine devredilen arsa payı üzerine davalı arsa sahibi lehine konulan inşaat teminat ipoteğinin terkinini talep etmiş, davalı arsa sahibince davacının edimlerini yerine getirmediğinden talebin yersiz olduğu savunulmuş, mahkemece dava tarihi itibariyle davacı üzerine kayıtlı bağımsız bölüm kalmadığı, bu bağımsız bölümlerin daha önce ipotekle yüklü olarak satıldığı, dolayısıyla davacının artık ipoteğin terkini talebinde bulunmasında hukuki yararının olmadığı gerekçesiyle aktif dava ehliyeti yokluğundan davanın reddine karar verilmiş, verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 24.04.2001 tarihinde, düzenleme şeklinde taşınmaz mal satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığı çekişmesizdir. Anılan sözleşmenin 8. maddesi uyarınca, davacı yükleniciye arsa sahibince devredilecek arsa payı üzerine inşaat teminat ipoteği konulması kararlaştırılmış, daha sonra da kurulacak ipoteğin ne suretle kaldırılacağı ve aşamaları gösterilmiştir. Davanın tarafları belirtilen hükümle bağlıdırlar. Dosya kapsamında mevcut 07.07.2003 günlü ve tapuda düzenlenen resmi senetle yukarıda ifade edilen teminat ipoteğinin kurulduğu sabittir. Davacının kendisine isabet eden arsa paylarını satmış olması da davalı arsa sahibinin sözleşmeyle kendisine karşı yüklendiği edimleri ortadan kaldırmaz. Tapuların devredilmesi sözleşmenin de devri anlamına gelmez (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2007/15-296 E., 2007/289 K. 23.05.2007 T.). Davacı yüklenicinin tapuda arsa payı devri yaptığı kişilere sözleşmedeki hak ve borçlarını da devrettiği iddia ve ispat olunamadığına göre, davacının iş bu davayı açmakta hukuki yararının bulunduğu açıktır.

Şu halde mahkemece davacının aktif husumet ehliyetinin bulunduğu kabul edilerek, uyuşmazlığın esasına girilip, toplanacak deliller çerçevesinde sözleşmede öngörülen ipoteğin fekki koşullarının oluşup oluşmadığının incelenmesi ve sonucuna göre bir hükme varılması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 29.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16399, Karar No: 2019/6817, Tarih: 27.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/16399 E.  ,  2019/6817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın görevsizlik nedeniyle reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davacı şirketin sağlıklı konut paket sigorta poliçesi ile ... adresinde bulunan sigortalıya ait konutun 12.11.2014-12.11.2015 tarihleri arasında geçerli olmak üzere sigortalandığı, 13.03.2015 tarihinde sigortalı konutta hırsızlık yaşandığı, mahallin 180 müstakil konutlu olup davalı özel güvenlik firması tarafından korunduğu, sigortalı konutta ikamet eden ... 'ün ikametine ve siteye ait kamera kayıtlarının arıza olduğu için kayıt yapmadığını bildirdiği, hırsızlık hadisesi sonucunda 300.000,00 TL'nin sigortalıya ödendiği, davalı güvenlik şirketinin hırsızlık olayı nedeni ile ayıplı hizmet vermiş olduğu, Özel Güvenlik Sözleşmesinin 6. maddesi gereğince dışarıdan meydana gelecek hırsızlık olaylarından sorumluluğunun bulunduğu belirtilerek TTK'nin 1472.maddesi gereğince ve temlik hükümlerine göre sigortalının haklarına halef oldukları belirtilerek 300.000,00 TL tazminat alacağının rücuen davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Öz Sak Koruma ve Güvenlik Hiz. Ltd. Şti. vekili; hırsızlık olayının Cumhuriyet Savcılığında soruşturma konusu olduğu, davacının sigortalısına neye karşı ödeme yaptığının bilinemediği, ayıplı hizmet sunumunun bulunmadığı, işverenin site yönetimi olup dışarıdan gelen hırsızlıktan sorumlu olmadıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre; Mahkemenin görevsizliği nedeniyle HMK'nın 114/1c ve 115/2

maddesi gereğince davanın usulden reddine, ... Tüketici Mahkemesinin görevli olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'nden alınmasına 27/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1502, Karar No: 2014/13126, Tarih: 28.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/1502 E.  ,  2014/13126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/181615

MAHKEMESİ : Dikili Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2012

NUMARASI : 2010/77 (E) ve 2012/897 (K)

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İddianame kapsamından; kaplıcanın yan tarafında bulunan hurdalık alandaki şişe ve şişe kırıklarının, güneşin yansımasıyla ortamdaki kuru otların tutuşmasına sebebiyet verdiği için yangın çıktığının belirtildiği, mahkemece tayin edilen itfaiyeci bilirkişinin raporunda, sigara izmaritinin söndürülmeden atılması veya düşürülmesi sonucu çıkan kıvılcımın etkisiyle yangının çıkmış olabileceğinin, yangının çıkış yeri ve şeklinin net olarak tespit edilemediğinin belirtilmesi karşısında kaplıca şirketinin yönetim kurulu başkanı olan sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 28.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3850, Karar No: 2016/6231, Tarih: 02.06.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/3850 E.  ,  2016/6231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında dava konusu 1658 ada 1 parsel sayılı taşınmaz malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiş, 23.03.2000 tarihinde imar-ıslah uygulaması nedeniyle 10082 ada 5 parsel sayısını alarak 194,53 metrekare yüzölçümlü arsa niteliği ile davalı olarak tescili yapılmıştır. Davacı dava konusu taşınmazın malik hanesinin boş olduğunu ileri sürerek adına tapuya tescil istemi ile dava açmıştır. Yargılama sırasında ... ve arkadaşları miras yolu ile gelen hak ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli taşınmazın adlarına tescili istemiyle karşı dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, dava konusu 10082 ada 5 parsel sayılı taşınmazın açık olan malik hanesinin davacı adına doldurulmasına ve taşınmazın adına tapuya tesciline, dava konusu taşınmaz üzerindeki ... Sokağı ... kapı numaralı evin ... mirasçılarına, ... kapı numaralı evin ... mirasçılarına, ... Sokağı ... kapı numaralı evin ..., ... numaralı evin ...'e ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hükmün ... ve arkadaşları tarafından temyizi üzerine 30.11.2014 tarihli ek kararı ile temyiz süresinin geçtiği gerekçesi ile temyiz isteminin reddine karar verilmiş; verilen ek karar ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Her ne kadar hükmü süresi içerisinde temyiz etmediği gerekçesiyle davalı karşı davacı ... ve arkadaşları vekilinin "temyiz talebinin reddine" karar verilmiş ise de, Mahkeme kararı adı geçen davalılar vekiline 18.09.2014 tarihinde tebliğ edilmiş ve hüküm, temyiz süresinin son gününün kurban bayramı tatiline denk gelmesi nedeniyle tatil gününü takip eden ilk iş gününe denk gelen 08.10.2014 tarihinde temyiz edilmiştir. Temyiz süresinin son günü tatil gününe denk geldiğinden takip eden iş gününün temyiz süresinin son günü sayılacağı kuşkusuzdur. Hal böyle olunca tarih itibariyle Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432/1. maddesinde öngörülen temyiz süresinin geçmediği anlaşıldığından davalı karşı davalılar vekilinin anılan ek karara yönelik temyiz itirazları yerinde olup kabulüyle yerel mahkemenin "temyiz talebinin reddine" dair 30.11.2014 tarihli ek kararının BOZULARAK ortadan kaldırılmasına;

2- Davalı-karşı davacı ... ve arkadaşları vekilinin asıl karar hakkındaki temyiz itirazlarına gelince; bir davada birden fazla istemle dava açılması halinde mahkemece davaya konu edilen istemlerin tümü yönünden olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiği kuşkusuzdur. Somut olayda davacı tapu kaydında malik hanesi açık bulunan çekişmeli 10082 ada 5 parsel sayılı taşınmazın adına tescili istemiyle taşınmaz üzerindeki muhdesat sahiplerine karşı dava açmış, davalılar ... ve arkadaşları ise kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın kendi adlarına tescili istemiyle karşı dava açtıkları halde mahkemece karşı dava hakkında hüküm yerinde olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması isabetsiz olup davalı karşı davacı ... ve arkadaşları vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 02.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25391, Karar No: 2018/11626, Tarih: 22.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/25391 E.  ,  2018/11626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle toplanan delillerden davalı kadına kusur olarak yüklenen sadakat yükümlülüğüne aykırı davranışın bu boyuta ulaşmayan güven sarsıcı davranış niteliğinde olduğu, mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusur durumuna göre boşanmaya neden olan olaylarda davalı kadının tamamen kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.10.2018(Pzt.)