muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16640, Karar No: 2015/20176, Tarih: 22.10.2015

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan bu işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen satış priminin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırkbeş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi. Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, davacı son aylık ücretinin 2.150,00 TL net olduğunu iddia etmiş, davalı ise davacının son aylık ücretinin 1.300,00 TL net olduğunu savunmuştur. Dosyada mevcut sözleşme örneğine göre davacının 2013 yılında 1.300,00 TL aylık net ücretle çalışması kararlaştırılmıştır. Davacı bu sözleşmenin iradesi sakatlanarak imzalatıldığına dair somut deliller ortaya koyamamıştır. Bu konuda dinlenen davacı tanıklarının hepsi aynı işverene karşı aynı konuda ve aynı nedene dayalı olarak dava açmış kişiler olup, beyanlarından kendi lehlerine sonuç çıkacağı açıktır. Ayrıca, dosyada bulunan bordro örneklerinde davacıya FM1 ve FM2 adı altında tahakkuklar yapıldığı ve ek ödeme sütununda ayrı bir miktar daha tahakkuk ettirildiği görülmektedir. Mahkemece yapılacak iş, HMK'nun 31. maddesine göre hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında, davalı işverenden işyerinde düzenlenen bordro sistemi ve bordroda bulunan FM1, FM2 ve ek ödeme sütunları hakkında açıklayıcı bilgi alınmalı, işyerinin çalışma sistemi, davacının yaptığı iş, ocakta ya da sahada çalışıp çalışmadığı, açık alanda çalıştığının belirlenmesi halinde kış aylarında hava karardıktan sonra çalışmanın nasıl sürdürüldüğü hususları açıklığa kavuşturmalı, ayrıca davacının ücret seviyesi ile ilgili olarak davacının yaptığı iş, kıdemi, işçinin vasıfları, sahada ya da madende çalışıp çalışmadığı da belirtilerek ilgili meslek odasından emsal ücret araştırması yapılmalı, elde edilecek veriler ile yukarıda açıklanan ilkelere göre öncelikle alacakların belirlenen ücret seviyesine göre yeniden hesabının gerekip gerekmeyeceği, tahakkuk ettirilip varsa ödemesi yapılan fazla çalışma ve ek ücretler yönünden o ayların dışlanıp dışlanmayacağı hususları değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de, Mahkemece ücret içinde olduğu kabul edilen fazla çalışma ve ek ücret alacakları dışında davacının banka hesabına 2011 yılı Şubat ayı ve 2012 yılı Şubat ayında fazla mesai açıklamasıyla yapılan ödemelerin bulunduğu yönündeki davalı iddiasının değerlendirilmemesi de hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40876, Karar No: 2016/9602, Tarih: 27.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/40876 E.  ,  2016/9602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı bünyesinde stok kontrol müdürlüğünde çalıştığını, 18.09.2012 tarihinde iş akdinin davalı işverenlik tarafından feshedildiğini, çalıştığı süre içinde fazla mesai yaptığını, bazı milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya tüm haklarının ödendiğini, ödenmemiş alacağı bulunmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamı ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretleri konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Bilirkişi raporu doğrultusunda .... kayıtlarına göre hesap edilen alacaklar hüküm altına alınmıştır.

Davalı vekili, işyerine giriş çıkışın kartla yapıldığını belirterek davacıya ait 2004 yılından fesih tarihine kadar .... denilen kart basma kayıtlarını sunmuş davacı ise iş yerinde .... saatlerini gösterir kayıtlar olmasına rağmen elektronik ortamda tutulan bu raporların davalı işverenlikçe istenildiği zaman değiştirilebildiğini belirtmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda .... kayıtlarının gerçeği yansıtmadığı iddiasının somut delillerle ispatlanamadığı, kayıtların tanık beyanları ve yıllık izin günleri ile örtüştüğü değerlendirilerek .... kayıtları esas alınarak hesaplamalar yapılmış kayıt olmayan 17.12.2010 – 26.01.2011 tarihleri arasındaki hesaplamada ise tanık beyanları esas alınmıştır. Dosya kapsamında dinlenen ve iş yeri çalışanı olan taraf tanıkları iş yerine giriş çıkışa ilişkin kart basma kayıtlarından bahsetmemişlerdir. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda .... kayıtlarının gerçeği yansıtmadığı iddiasının davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesi ile kayıt olmayan dönem dışında .... kayıtları esas alınarak hesaplanan fazla mesai, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretleri hüküm altına alınmış ise de, bu gerekçe, yapılan araştırma ve inceleme yeterli değildir. Konusunda uzman bilirkişi katılımı ile mahallinde keşif yapılarak kayıtların muteber olup olmadığı, davacıya ait .... kayıtlarının değiştirilip değiştirilmediği belirlenmeli ve buna göre fazla mesai ücreti ve milli bayram ve genel tatil çalışma ücretleri varsa hesaplanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 27.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6807, Karar No: 2019/15139, Tarih: 11.07.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/6807 E.  ,  2019/15139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde, mağdurun yüzünden sabit iz niteliğinde yaralandığı aynı zamanda hayat fonksiyonlarını hafif (1.) derecede etkileyen kemik kırığının meydana geldiği olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi gözetilerek sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından ve Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 11.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5905, Karar No: 2017/15612, Tarih: 12.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/5905 E.  ,  2017/15612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, izin ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 03.12.2007-08.11.2012 tarihleri arasında en son şef garson olarak net 1.300,00 TL ücret ile çalıştığını, iş akdini 4857 sayılı Yasa’nın 24/II-e maddesi uyarınca 08.11.2012 tarihli ihtarname ile feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 03.12.2007 tarihinde müvekkili şirkette çalışmaya başladığını, çalıştığı süre boyunca tüm maaşlarının ve fazla mesai ücretlerinin eksiksiz olarak ödendiğini, haftalık ve yıllık izinlerini eksiksiz olarak kullandığını, davacının izin almaksızın 08.11.2012 ve devamı tarihlerde işyerine gelmediğini, devamsızlıklarına ilişkin olarak tutanak düzenlendiğini, devamsızlığına ilişkin mazeretini bildirmesi istenen 12.11.2012 tarihli ihtarnamenin keşide edilerek 3 günlük süre verildiğini, davacının verilen süre içerisinde mazeret bildirmemesi üzerine iş akdinin 4857 sayılı Yasa’nın 25/II-g bendi gereği haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davaya konu işçilik alacaklarına işletilecek faizin başlangıç tarihleri konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşverenin dava tarihinden önce temerrüde düşürülmesi durumunda, talep edilmek kaydı ile temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmelidir. Bunun dışında dava veya ıslah tarihlerinden itibaren talep edilen miktarlarla sınırlı olarak faize karar verilmelidir. Ayrıca, kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır.

2-Davaya konu işçilik alacaklarına işletilecek faizin başlangıç tarihleri konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşverenin dava tarihinden önce temerrüde düşürülmesi durumunda, talep edilmek kaydı ile temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmelidir. Bunun dışında dava veya ıslah tarihlerinden itibaren talep edilen miktarlarla sınırlı olarak faize karar verilmelidir. Ayrıca, kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının gönderdiği 08.11.2012 tarihli ihtarnamenin davalı işveren tarafından 27.11.2012 tebellüğ edildiği ve işverenin 28.11.2012 tarihinde temerrüde düşürüldüğü anlaşılmıştır. Davanın 22.11.2012 tarihinde açıldığı ve davalının dava tarihinden önce temerrüde düşürülmediği dikkate alındığında, talep edilen fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacakları yönünden dava ve ıslah ayrımı yapılarak faize hükmedilmesi gerekirken, bu alacakların tamamı için 28.11.2012 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, anılan yanlışların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK’nun geçici 3/2 maddesi yollaması ile HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 1. bendinin fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarına ilişkin paragraflarının tamamen çıkartılarak, yerlerine;

“Bilirkişi raporunda hesaplanan 12.348,00 TL’den %30 taktiri indirim yapılmak sureti ile bulunan 8.643,60 TL fazla mesai ücreti alacağının 5.000 TL’sinin dava tarihi olan 22.11.2012 tarihinden, bakiyesinin ise ıslah tarihi olan 27.01.2015 tarihinden itibaren işletilecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte,

Taleple bağlı kalınarak 2.266,00 TL hafta tatili ücreti alacağının 1.000,00 TL’sinin dava tarihi olan 22.11.2012 tarihinden, bakiyesinin ise ıslah tarihi olan 27.01.2015 tarihinden itibaren işletilecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte,

Bilirkişi raporunda hesaplanan 860,00 TL ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının 700,00 TL’sinin dava tarihi olan 22.11.2012 tarihinden, bakiyesinin ise ıslah tarihi olan 27.01.2015 tarihinden itibaren işletilecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte, davalıdan alınarak davacıya ödenmesine,” paragraflarının yazılmasına hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine, 12.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2634, Karar No: 2020/2669, Tarih: 07.09.2020

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2020/2634 E.  ,  2020/2669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının alacaklı olduğu Ankara 22. İcra Müdürlüğünün 2005/233 Esas sayılı takip dosyasında ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, ... Caddesi ... Sokakta imarın, 30948 ada 6 sayılı parselini teşkil eden 620 m² miktarda arsa üzerinde inşa edilen 3 kapı nolu binada borçlu ...'ın hissesinin belirlenmesi için Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesinin 14/01/2009 gün ve 2009/40 E. - 2009/9 K. sayılı dosyası ile izale-i şuyu davası açılması için karar verildiğini, taşınmazın mümkünse aynen taksimi, değilse satış suretiyle ortaklığın giderilmesine ve ... adına düşecek bedelin Ankara 22. İcra Müdürlüğünün 2005/233 Esas sayılı takip dosyasına gönderilmesine karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde 26/03/2014 tarihinde davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 06/05/2015 gün ve 2015/2727 E. - 2015/7628 K. sayılı kararı ile “Taşınmaz üzerindeki yapının Kat Mülkiyeti Kanununun 50/2. maddesi hükmüne uygun nitelikte olduğu görüldüğünden; mahkemece, öncelikle bilirkişi kurulundan zemin ve normal katlardaki bölümlerin başlı başına kullanılmaya elverişli bağımsız bölüm olup olmadığı ve niteliklerinin (mesken, işyeri, depo vs. gibi) ne olduğu da açıklattırılarak davaya konu taşınmaz üzerindeki yapının onaylı projesinin ve sonradan değişiklik yapılmış ise buna ilişkin tadilat projesinin bulunup bulunmadığının taraflara ve ilgili belediyeye sorulup etraflıca araştırılması, proje mevcut değilse, ilgili belediyeden alınacak ön bilgiye göre yapının mevcut haliyle imar mevzuatına ve bulunduğu yerin imar durumu ile fenne aykırılık oluşturmadığı veya imara veya projeye aykırılıklar giderildiği takdirde onay verilebileceğinin saptanması durumunda, öncelikle aykırılıkların giderilmesi daha sonra yapının fiilî durumunu yansıtan projenin hazırlattırılıp, ilgili imar müdürlüğünün onayının ve buna bağlı olarak oturma izin belgesinin alınması, ayrıca Kat Mülkiyeti Kanununun 12. maddesinde sayılan diğer belgelerin tamamlattırılması için kat mülkiyetine geçiş suretiyle ortaklığın giderilmesini isteyen davalı tarafa yetki ve yeterli süre verilmesi, bu hususlar eksiksiz yerine getirildiği takdirde de, dava konusu taşınmaz üzerindeki yapıda her bağımsız bölümün (konumu, yüzölçümü, kullanım amacı ve eklentileri yerinde incelenip irdelenerek) değeri ve bu değere göre özgülenecek arsa payı uzman bilirkişi aracılığıyla saptanıp varsa fiili taksime göre, taksim yoksa çekilecek kura ile önce her paydaşa birer bağımsız bölüm özgülendikten sonra arta kalan bağımsız bölümlerin pay oranları da gözetilmek suretiyle yine kura ile paydaşlara özgülenerek, gerekiyorsa bedel farkı nedeni ile ödenecek ivaz da belirlenmek suretiyle payların denkleştirilmesi, yönetim planı gibi belgeleri paydaşların (tanınan süreye rağmen) imzalamaktan kaçınması halinde bunların imzalanmış sayılması suretiyle araştırmanın tamamlanmasından sonra kat mülkiyeti kurulmak suretiyle ortaklığın giderilmesine; belirtilen koşulların oluşmaması durumunda ancak satışa karar verilmesi gerektiği"ne değinilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ... ili, ... ilçesi,... Mahallesi, ... Caddesi, 26. Sokakta imarın 30948 ada 6 sayılı parseli teşkil eden 620 m² miktardaki arsa üzerinde 3 kapı numaralı ana taşınmazın hissedarları arasında aynen taksimi mümkün olmadığından, üzerinde bulunan takyidatlarla birlikte satılarak hissedarlar arasındaki ortaklığın giderilmesine, satış bedelinin 27/10/2017 tarihli bilirkişi raporundaki tevzi tablosunda gösterilen oranda paydaşlara dağıtılmasına karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, dosya kapsamından her ne kadar dava konusu 30948 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerinde kat mülkiyeti kurulmasına elverişli kargir bir bina bulunsa dahi eldeki davanın 2009 yılında açıldığı ve mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde taraflara verilen sürelere rağmen kat mülkiyeti tesis edilmediği anlaşılmakla gelinen aşama itibariyle mahkemece yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 07/09/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.