muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1859, Karar No: 2010/4261, Tarih: 22.07.2010

15.H.D.

2010/1859

2010/4261

Her ne kadar sözleşmede üzerine inşaat yapılacak taşınmaz aynen “33 pafta 2079 adadaki 10.0404 m2’lik gayrimenkul” şeklinde tanımlanmış ve dava sırasında arsa sahipleri 2079 parsel alanının esasen 11.040 m2 olup bu miktarın 1000 m2’sinin yüklenici kooperatife devrini amaçlamadıklarını ileri sürmüşlerse de, dosya kapsamında mevcut bulunan 29.07.1986 tarihli akit tablosundan arsa sahiplerinin tapuda “bizzat” 11.040 m2 miktarlı ... parseli kooperatife devretmeleri, yine sözleşmede taşınmazın kısmen devrinin kararlaştırıldığına ilişkin herhangi bir ifadeye yer verilmemiş olması, hatta taşınmaz üzerinde bulunan arsa sahiplerine ait müştemilatın gerektiğinde yıkılarak kendilerine inşaatın bitimine kadar bir dairenin kiralanacağının belirtilmesi karşısında anılan savunmanın yerinde olmadığı anlaşılmıştır.

Yanlar arasında düzenlenen ve uyuşmazlığın kaynağını oluşturan 25.06.1986 tarihli sözleşmede arsa devri karşılığında bağımsız bölüm teslimi taahhüt edilmiş olmakla hukuki niteliğince BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesidir. Bahsi geçen sözleşmelerin tapu devri taahhüdü içermeleri nedeniyle BK’nın 213, MK’nın 706, Tapu Kanunu’nun 26 ve Noterlik Kanunu’nun 60. madde hükümleri gereğince bizzat tapu memuru huzurunda veya noter aracılığı ile düzenleme şeklinde yapılmaları geçerlik koşuludur. 25.06.1986 günlü sözleşme bu geçerlik koşuluna uygun olmayıp adi yazılı şekilde düzenlendiği için ilke olarak geçersiz ise de arsa sahiplerince devri taahhüt edilen taşınmaz 29.07.1986 tarihinde kooperatif adına tescil edilmiş olduğundan artık şekil eksikliğinin ileri sürülmesi hakkın kötüye kullanılmasını teşkil edeceği için (MK.2.m.) Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 30.09.1988 T., 1987/2 E., 1988/2 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereği anılan sözleşmenin geçerli hale geldiğinin kabulü zorunludur.

Dosya kapsamındaki kanıtlara göre, arsa sahiplerine ait ve diğer tüm inşaatın durumu incelenmemiş olmakla beraber tapuları henüz arsa sahiplerine teslim edilmediğinden geçerliliği yukarıda saptanan sözleşmenin henüz ifa ile sonuçlanmadığı ve halen ayakta olduğu açıktır. Bu durumda gerek asıl, gerekse de birleşen davanın sözleşme hükümlerine göre değerlendirilip bir çözüme kavuşturulması gerekmektedir.

Dosya kapsamındaki kanıtlara göre, arsa sahiplerine ait ve diğer tüm inşaatın durumu incelenmemiş olmakla beraber tapuları henüz arsa sahiplerine teslim edilmediğinden geçerliliği yukarıda saptanan sözleşmenin henüz ifa ile sonuçlanmadığı ve halen ayakta olduğu açıktır. Bu durumda gerek asıl, gerekse de birleşen davanın sözleşme hükümlerine göre değerlendirilip bir çözüme kavuşturulması gerekmektedir.

Uyuşmazlığa sözleşme kapsamında ve öncelikle asıl dava konusu men'i müdahale ve ecrimisil istekleri yönünden bakıldığında; gerçekten de taraflar arasındaki akdi ilişki ifa ile sonuçlanmamış, altı adet dairenin tapuları arsa sahiplerine verilmemiştir. Arsa sahiplerinin sözleşme öncesinden beri ... parsel üzerinde bulunup daha sonra bu parselin ifrazı sonucu ... parsel üzerinde kalan yerleri için sözleşmede özel bir düzenleme öngörülmüş ve üçüncü paragrafta bu yerin inşaat nedeniyle yıkılması gerekirse inşaatın bitimine kadar mal sahiplerine yüklenici kooperatif tarafından bir daire kiralanacağı ifade olunmuştur. Belirtilen paragrafın yazılışından anlaşılacağı üzere bu yer, inşaat nedeniyle yıkılırsa arsa sahiplerine kiralık bir daire tahsis edilecek, yıkılması gerekmezse inşaatın bitimine kadar oturmaya devam edeceklerdir. Oysa somut olayda inşaatın bitirilmesi ve tapularının arsa sahiplerine verilmesi koşulları henüz yerine getirilmiş değildir. Bu durumda mahkemece, asıl davanın

15.H.D.

2010/1859

2010/4261

reddi yerine, davalı konumunda bulunan arsa sahiplerinin ... parselde kalan yerleri açısından 25.06.1986 günlü sözleşmenin satış sözleşmesi olarak nitelendirilip, satışın gerçekleştiği ve inşaatın bitimine kadar kendilerine geçici oturma izni verildiği, inşaatların da bitmesi nedeniyle artık bu yerden çıkmamalarının haksız olduğunun kabulü ile men'i müdahale ve ecrimisil istemlerinin kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-Birleştirilen davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece tapuda taşınmazın devir tarihi olan 29.07.1986 itibariyle 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de yukarıdaki bentte değinildiği gibi taraflar arasında bir taşınmaz satım sözleşmesi değil arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi akdedilmiştir. Nevar ki yüklenici kooperatif sözleşme ile yüklendiği edimlerini henüz yerine getirmiş değildir. Sözleşme ayakta olup yürürlüğü hala devam etmektedir. Bu itibarla zamanaşımının başlangıcını düzenleyen BK’nın 128. maddesinde öngörüldüğü şekilde muacceliyet olgusu henüz gerçekleşmemiştir. O halde yüklenici kooperatif vekilinin zamanaşımı def’inin reddi ile işin esasına girilerek tarafların iddia ve savunmaları ile ileri sürecekleri kanıtlar toplanarak bir hükme varılması yerine yazılı şekilde karar verilmesi de yerinde görülmemiştir.

Açıklanan sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

Açıklanan sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen dava davacıları arsa sahiplerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentler uyarınca hükmün davalı-birleşen dava davacıları arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, 625,00 TL duruşma vekillik ücretinin davacı ve birleşen davanın davalısı yüklenici kooperatiften alınarak Yargıtay duruşmasında kendilerini vekille temsil ettiren davacı ve birleşen dava davacıları arsa sahiplerine verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacılara geri verilmesine, 22.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13363, Karar No: 2013/1532, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13363 E.  ,  2013/1532 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.03.2012 gün ve 2010/599 Esas, 2012/110 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma ,duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19739, Karar No: 2013/31030, Tarih: 18.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/19739 E.  ,  2013/31030 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 2.000 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair, İstanbul 18. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/03/2013 tarihli ve 2011/1212 esas, 2013/626 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 28.05.2013 tarih ve 2013/8596 - 34218 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.06.2013 tarih ve 2013/199291 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 216. maddesi gereğince, 14/03/2013 tarihli karar oturumunda, duruşmada bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'a son sözünün sorulması gerektiği gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin 309. Maddesine göre kanun yararına bozma yoluna başvurulması için aranan ... unsur, karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunmasıdır. Dolayısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulması için,karar veya hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanılmalıdır. Hukuka aykırılık “hukukun zedelenmesi” olarak anlaşılmalı, hukuka aykırılık maddi hukuka ilişkin olabileceği gibi usul hukukuna ilişkin de olabilir.

Kanun yararına bozma olağanüstü ve istisnai bir kanun yoludur. Bu nedenle her türlü hukuka aykırılık için kanun yararına bozma yoluna başvurulmamalı,ancak giderilmesinde çok büyük fayda olan, hükmün esasına ve sonucuna etkili olan, ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıklar kanun yararına bozma konusu edilmelidir. Olağan kanun yolu için hukuka aykırılık sayılan her neden, kanun yararına bozma yoluna başvurmak için gerekli ve yeterli görülmemelidir. Bu gereklilik kesin hükmün otoritesinin sağlanması amacından kaynaklanmaktadır. Aksi durum; önemsiz görülmesi nedeniyle kesin nitelikte olduğu kabul edilen karar veya hükümlerin kanun yararına bozma yolu ile incelenmesine neden olur. Olağan kanun yoluna başvurulması yasaklanan hüküm veya kararların olağanüstü kanun yoluna başvurulması suretiyle incelenmesi sonucunu doğurur. Bu sonuç ise kesin hükmün otoritesinin korunması amacına aykırı düşer.

Delillerin tartışılmasında hazır bulunan taraflardan kimin hangi sıra ile söz alacağı, cevap haklarını nasıl kullanacakları ve duruşmanın en son kimin sözü ile bitirileceği CMK'nin "Delillerin tartışılması başlıklıklı" 216. maddesinde:

“1) Ortaya konulan delillerle ilgili tartışmada söz, sırasıyla katılana veya vekiline, Cumhuriyet savcısına, sanığa ve müdafiine veya kanunî temsilcisine verilir.

Delillerin tartışılmasında hazır bulunan taraflardan kimin hangi sıra ile söz alacağı, cevap haklarını nasıl kullanacakları ve duruşmanın en son kimin sözü ile bitirileceği CMK'nin "Delillerin tartışılması başlıklıklı" 216. maddesinde:

“1) Ortaya konulan delillerle ilgili tartışmada söz, sırasıyla katılana veya vekiline, Cumhuriyet savcısına, sanığa ve müdafiine veya kanunî temsilcisine verilir.

2) Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafii ya da kanunî temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir.

3) Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir” şeklinde düzenlenmiştir.

Buna göre; delillerin tartışılmasında ilk önce söz katılana veya vekiline, daha sonra Cumhuriyet savcısına ve en son olarak da sanığa ve müdafiine veya kanunî temsilcisine verilir. Görüldüğü üzere kanun koyucu, önce iddia, daha sonra da savunma makamını teşkil edenlerin söz alıp görüşlerini açıklaması gerektiğini kabul etmiştir. Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafii ya da kanunî temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir. Ancak, hükümden önce son söz mutlaka hazır bulunan sanığa verilmek zorundadır

5271 sayılı CMK'nin 216. maddesinin birinci fıkrasındaki delillerin tartışılmasındaki söz sırasına ilişkin kural ile üçüncü fıkrasındaki hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa ait olduğu kuralı nitelikleri ve kurala aykırılığın hukuki sonuçları itibari ile birbirinden farklıdır.

Delillerin tartışılmasındaki söz sırasına ilişkin kural gerek son oturumda gerekse ara oturumlarda uygulanması gereken genel bir kural iken, son sözün hazır bulunan sanığa ait olduğu kuralı delillerin tartışılması aşamasının tamamlanmasından sonra son oturumda sanığa tanınan bir haktır. Sanığın son söz hakkını kullanmasından sonra tekrar duruşmaya geri dönülmez ve artık hüküm kurulur.

Delillerin tartışılması sırasında sanık ister duruşmada hazır bulunsun isterse bulunmasın son sözün sanık müdafiine verilmesi gereklidir. Kanun koyucu söz sırasında sanık müdafiini sanıktan sonra saymıştır. Hükümden önce son söz hakkı ise kanunun açık ifadesinden de anlaşıldığı üzere sadece hazır bulunan sanığa aittir. Sanığın hükümden önceki son söz hakkı tıpkı ifade ve sorgu gibi şahsi bir haktır ve sanığın bizzat kendisi tarafından kullanılmalıdır. Sanık müdafii nasıl ki temsilcisi denilip sanığın yerine sorgulanamaz veya ifadesi alınamaz ise sanığın yerine son söz hakkını da kullanamaz.

Öğretide; Son sözün sanığa verilmesi ilkesi niteliği yönünden kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hak ve yetkidir, ancak sanık tarafından kullanılır. Bu hak ve yetkinin kullanılmasında bir teknik yardımcısı olsa da savunmana devri yerinde değildir. Yasa bu düzenlemesi ile kişisel savunmayı ön plana çıkarmış, duruşmanın sanığın sözleri ile bitmesini istemiştir. Sanığın olmadığı yerde, son sözün de olmaması gerekir (Erdener Yurtcan, Yargıtay Kararları Işığında Son Sözün Sanığa verilmesi, Yargıtay Dergisi, 1994/10, s.417) şeklindeki açıklamalarla benzer düşüncelere yer verilmiştir.

Son söz hakkının münhasıran sanığa ait ... bir savunma hakkı olmasının doğal sonucu olarak gerek yürürlükteki 5271 sayılı CMK’nda gerekse mülga 1412 sayılı CMUK'nda sanığın yokluğunda ya da beraberinde, duruşmada onu temsil eden sanık müdafiine de son söz hakkı verileceğine ilişkin bir usul kuralına yer verilmemiştir. 5271 sayılı CMK'nin ... alındığı kanunlardan olan Alman Ceza Muhakemesi Kanununda da durum 258. maddenin 2. fıkrasında "Savcılığın yanıt verme hakkı vardır; sanığın son söz söyleme hakkı bulunmaktadır" şeklindeki düzenleme ile hayata geçirilmiştir. Ayrıca CMK'nin sadece 216/3. maddesinde değil Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmemiş olması nedeniyle henüz yürürlüğe girmemiş olan temyizde duruşmaya ilişkin 300. maddesinde ve 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 319. maddesinde, 216. maddeye paralel biçimde duruşmada son sözün sanığa verileceği kabul edilmiş, ayrıca sanık müdafiine de son söz hakkı verileceğine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

CMK'nda "son söz" hakkının sanık müdafiine verileceğine ilişkin bir düzenlemenin bulunmaması kanun koyucunun bilinçli bir tercihidir. CMK'nin 216. maddesinin birinci fıkrasında delillerin tartışılmasında 1412 CUMK'ndan farklı biçimde sanıktan bağımsız olarak ayrıca sanık müdafiine de söz hakkı verilmesini kabul eden kanun koyucu son söz hakkına ilişkin üçüncü fıkrada benzer bir düzenleme yapmamıştır. 226/4. maddesinde ek savunma hakkına ilişkin olarak müdafiin sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanacağını kabul eden kanun koyucu, son söz hakkına ilişkin olarak da benzer bir düzenleme yapabilecekken, yapmamak suretiyle, son söz hakkının sanığa ait bir hak olduğunu göstermiştir. Ek savunmaya ilişkin hükmün kıyas yolu ile son söz bakımından da uygulanabileceği düşünülebilir ise de; son söz hakkının niteliği gereği bu mümkün değildir.

CMK'nin 216/1. maddesindeki sıralamaya aykırılık nispi bir hukuka aykırılık olup, hükmün mutlaka bozulmasını gerektirmez. 216/1. maddedeki sıraya riayetsizlik eğer kuralın koruduğu amaca bir zarar vermiyorsa, savunma hakkının hüküm için önemli olan noktalarda kısıtlandığını kabule imkân yoktur. (Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/3-1469 esas,2013/19 sayılı kararı)

CMK'nin 216/1. maddesindeki sıralamaya aykırılık nispi bir hukuka aykırılık olup, hükmün mutlaka bozulmasını gerektirmez. 216/1. maddedeki sıraya riayetsizlik eğer kuralın koruduğu amaca bir zarar vermiyorsa, savunma hakkının hüküm için önemli olan noktalarda kısıtlandığını kabule imkân yoktur. (Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/3-1469 esas,2013/19 sayılı kararı)

Yukarıda açıklanan bu nedenlerle Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görülmeyerek kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1139, Karar No: 2023/1130, Tarih: 12.04.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1139 E.  ,  2023/1130 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/178 E., 2022/138 K.

DAVA TARİHİ : 09.02.2015

KARAR : Davanın kabulü

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davalılar vekilleri

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalılar vekilleri tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davalı ... Kurumuna bağlı üniversiteye satımı gerçekleşen ve teslim edilen tıbbi mallara karşılık kesilen faturalar için tutulan cari hesap ekstresinin ilamsız takibe konu edildiğini, borçlu kurumca kendilerine herhangi bir ödemede bulunulmadığını, işin ifasıyla birlikte faturaların da karşı tarafa tebliğ edilmekle borcun muaccel hale geldiğini, sözleşmede ödeme günü ve süresiyle ilgili düzenleme yapılmadığı gerekçesiyle borcun ödenmemesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek, Bolu 1.İcra Müdürlüğünün 2014/2074E. sayılı dosyasına borçlu kurum tarafından yapılan haksız ve yersiz itirazın iptali ile takibin devamına, davalı kurumun %20’den aşağı olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini istemiş, 09.11.2021 tarihli dilekçeleri ile; iki fatura bedeli olan sadece 7.430,40 TL yönünden davadan HMK 307 gereğince feragat ettiklerini, davalarının feragat konusu yapılan tutar düşülmek suretiyle 269.923,60 TL için kabulüne karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı üniversite rektörlüğü vekili, taraflar arasında akdedilen 01.08.2013 tarihli sözleşme hükümleri doğrultusunda davacının alacağının henüz muaccel hale gelmediğini belirterek davanın reddini ve davacının %20'den aşağı olmamak kaydıyla tazminata mahkum edilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, ara karar doğrultusunda davacı vekili tarafından husumetin Kamu Hastaneleri Birliğine yöneltilmesine ilişkin dilekçe ibraz edildiği, Bolu ... Genel Sekreterliğine müzekkere yazılarak Üniversite Hastanesinin İdari Yönetiminin Döner Sermaye İşletme Müdürlüğünün Kamu Hastaneleri Birliğinden ayrılıp ayrılmadığının bildirilmesinin istenildiği, cevabi yazı ile Sağlık Bakanlığı Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğünün 01.03.2016 tarih ve E.132 sayılı yazısı ile protokolün iptaline dair işlemlerin başladığı ve protokol iptaline dair işlemlerin devam ettiğinin bildirildiği, dilekçenin Kamu Hastaneleri Birliğine tebliğ edildiği, davacı tarafından 05.03.2013 ile 20.02.2014 takip tarihleri arasındaki süre içinde davalıya 277.354,80 TL tutarında mal teslim edildiği, bu mallar için fatura düzenlendiği, faturaların defter kayıtlarında yer aldığı, faturalardan doğan davacı alacağı için icra takip tarihine kadar hiçbir ödeme yapılmadığı, taraflar arasındaki ilişkinin 2013 yılından önce var olduğu ve icra takibinden sonra da devam ettiği, davalı tarafça; davacıdan alınan mallar için vade belirlenmediği, sözleşme hükümlerine göre kasanın elverdiği ölçüde ödeme yapılmaya çalışıldığı ve dosyaya sunulan cari hesap listesine göre 245.022,46 TL ödeme yapıldığının savunulduğu, davalı tarafından yapılan ödemelerin tamamının icra takip tarihi ve dava tarihinden sonra yapıldığı, davalının icra takibine konu edilen borcu haricinde ve icra takibinden sonra mal almaya devam ettiği, bu alışlarının 245.022,46 TL'den fazla tutarda olduğu, davalı taraf ödeme belgeleri sunmadığından yapılan ödemelerde ödemenin hangi faturaya ait olduğu hususunda tespit yapılamadığı, bu belirlemenin olmaması halinde alacaklının tahsilatı dilediği alacağından mahsup hakkının olacağı, davalının kesin vade belirlenmediği iddiası ile ilgili olarak sözleşmedeki ödeme koşulları ve zamanı başlıklı bölüm gerekçe gösterilerek borcun muaccel olmadığı hususundaki itirazının sınırsız vade olabileceği şeklinde değerlendirilemeyeceği, 6102 sayılı TTK'nın 1530 uncu maddesi de nazara alındığında davalının icra takip tarihi itibariyle borcunun muaccel hale geldiğinin kabulünün gerektiği, davacının icra takip tarihi itibarıyla davalıdan 277.354,80 TL alacağının bulunduğu, davalının faturalan muhteviyata ilişkin malların teslimi hususunda bir itirazının bulunmadığı yönündeki bilirkişi raporu gerekçeli ve yeterli görülmekle hükme esas alındığı belirtilerek davacının davasının kabulü ile, Bolu 1.İcra Dairesinin 2014/2074E. sayılı dosyasında davalının itirazının kısmen iptali ile; takibin 269.923,60 TL üzerinden devamına, asıl alacağın %20'si oranında 53.984,72 TL inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, takipten sonra yapılan ödemelerin infaz sırasında dikkate alınmasına, karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Yargıtay(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi'nin 18.06.2019 tarih ve 2016/16786E., 2019/7392K. sayılı ilamıyla; bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmediği belirtilerek, mahkemece alınan 10.12.2015 tarihli bilirkişi raporuna göre, davacının icra takip tarihi itibarıyla davalıdan 277.354,80 TL alacağının bulunduğunun belirtildiği, davalı vekilinin, söz konusu raporda davacı defterinde kayıtlı olarak gösterilen toplam 7.430,40 TL bedelli 2 faturanın müdürlük ve saymanlık kayıtlarında olmadığı itirazı üzerine, davacı, davalının belirttiği muhasebe kayıtlarına girmiş 2 adet faturanın karşılığı olarak teslim edilen mal noktasında ispatlayacak belgeleri olmadığı için bu iki fatura toplamı olan 7.430,40 TL’nin hesap dışı tutularak 269.923,60 TL üzerinden itirazın iptaline karar verilmesini talep ettiğinin görüldüğü; mahkemece de, davacının davasının kabulü ile; Bolu 1.İcra Dairesinin 2014/2074 esas sayılı dosyasında davalının itirazının kısmen iptali ile; takibin 269.923,60 TL üzerinden devamına karar verildiği, davacının, iki fatura toplamı olan 7.430,40 TL yönünden vazgeçme beyanının, bu kısım yönünden davadan feragat mı yoksa davayı geri aldığı yönünde bir beyan mı olduğunu dilekçesinde açıklamadığı, mahkeme tarafından da bu beyanının kendisine açıklattırılmadığının görüldüğü, mahkemece, anılan 7.430,40 TL’lik vazgeçme dilekçesi dikkate alınmadan, açıklattırılmadan yargılamaya devam edildiği ve bu kısım yönünden herhangi bir karar verilmeden, takibin vazgeçilen kısmın dışında kalan miktar olan 269.923,60 TL üzerinden devamına karar verildiği, bu durumda davacı vekiline 7.430,40 TL’nin hesap dışında tutulmasını talep ettiği 07.03.2016 tarihli bilirkişi raporuna ve davalı yan beyanlarına karşı beyan ve itiraz dilekçesinin niteliğini açıklattırmak suretiyle, 2 fatura bedeli olan toplam 7.430,40 TL bedel yönünden vazgeçme beyanının HMK'nın 307 nci maddesine göre davadan feragat beyanı mı yoksa bu kısım yönünden HMK'nın 123 üncü maddesine göre davayı geri aldığı yönünde bir beyan mı olduğu açıklattırılması gerekirken, mahkemece, anılan vazgeçme dilekçesi dikkate alınmadan yargılamaya devam edilerek davanın esastan kabulüne karar verildiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar