muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12206, Karar No: 2012/41938, Tarih: 24.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/12206 E.  ,  2012/41938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'in'in,765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157/1 maddesi gereğince 2 yıl hapis ve 2000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Mardin 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12/02/2009 tarihli ve 2008/71 esas, 2009/14 sayılı karar aleyhine vaki temyiz istemi üzerine bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/06/2009 gün ve 2009/142119 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmiş,Dairemizin 30/05/2012 gün ve 2011/13928 Esas 2012/38155 sayılı kararıyla hükmün Bozulmasına karar verilmiştir.

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun yürürlüğe girmesi üzerine anılan kanunun 99. maddesiyle değişik 5271 Sayılı CMK.nın 308.maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından yapılan itiraz üzerine Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz dilekçesinde ileri sürülen düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Dairemizin 30/05/2012 gün ve 2011/13928 Esas 2012/38155 sayılı kararının KALDIRILMASINA YER OLMADIĞINA, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurul Başkanlığına sunulmak üzere Yargıtay C. Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 24.09.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy:

Mardin Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2008 tarihli iddianamesiyle, maaşını çekmek için bankamatik kartını Vakıfbank ATM'sine yerleştiren şikayetçinin şifresini yazdığı, işlem menüsü çıktığı sırada yanına gelen sanığın yardım etme teklifinde bulunduğu, tuşlara basma konusunda yönlendirdiği, daha sonra sanığın tuşlara basıp para olmadığını söyleyerek kartı şikayetçiye verdiği, şikayetçinin ATM'den uzaklaşmasından sonra ATM'den çıkan parayı aldığından bahisle TCK.nun 157.maddesi uyarınca cezalandırılması için açılan kamu davasında, mahkemece sevk maddeleri uyarınca mahkumiyet kararı verilmiştir. Uyuşmazlık konusu, sübutu kabul edilen eylemin 5237 sayılı TCK.nun hangi maddesindeki suçu oluşturduğunun saptanmasına ilişkindir.

5237 sayılı TCK.nun 245.maddesinin başlığı "Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması" şeklindedir. Başkasına ait bir banka veya kredi kartının, sahibinin rızası olmaksızın kullanılması durumu maddi vakıa olarak açıklanıp, "her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimse cezalandırılmaktadır.

5237 sayılı TCK.nun 245.maddesinin başlığı "Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması" şeklindedir. Başkasına ait bir banka veya kredi kartının, sahibinin rızası olmaksızın kullanılması durumu maddi vakıa olarak açıklanıp, "her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimse cezalandırılmaktadır.

Madde gerekçesinde ise, kart sahibinin rızası bulunmaksızın yani hukuka aykırı olarak kullanılması suretiyle failin kendisine haksız yarar sağlamasının suç olarak tanımlandığı, aslında hırsızlık, dolandırıcılık, güveni kötüye kullanma ve sahtecilik suçlarının ratio legis'lerinin tümünü de içeren bu fiillerin, duraksamaları ve içtihat farklılıklarını önlemek amacıyla, bağımsız suç haline getirildiği belirtilmektedir. 765 sayılı TCK.da bu maddenin karşılığı bulunmamaktadır. Bir suçun işlenmesi sırasında banka kartı veya kredi kartının "kullanılması" söz konusu olduğunda, suç tarihi 01.06.2005 tarihinden önce ise 765 sayılı TCK.nun (dolandırıcılık, bilişim, hırsızlık, güveni kötüye kullanma suçlarına ilişkin) değişik maddelerinin tatbiki gereken durumlar ortaya çıktığı halde, 01.06.2005 tarihinden sonra işlenen suçlar için Yasa Koyucu tarafından doktrin ve uygulamadaki yargısal farklılıkların giderilmesi amacıyla 5237 sayılı TCK.nun 245.maddesinde özel bir düzenleme yapılmıştır. Kısaca, suçun işlenmesinde "banka kartı veya kredi kartının kullanılması" olgusu varsa, artık hiçbir yorum yapılmaksızın 245.maddenin uygulanması gerekir.

Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 27.05.2008 gün ve 11-87/150 sayılı kararında özetle; "5237 sayılı TCY'nın 245.maddesinde düzenlenen "Banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması" suçu 765 sayılı TCY'nda bulunmayan bir suç türüdür. Maddenin getiriliş amacı gerekçede, "banka veya kredi kartlarının hukuka aykırı olarak kullanılması suretiyle bankaların veya kredi sahiplerinin zarara sokulmasını, bu yolla çıkar sağlanmasını önlemek ve failleri cezalandırmak" olarak açıklanmıştır. Sanığın, kredi kartının kullanılması suretiyle kendisine haksız yarar sağlaması eylemi daha ağır cezayı gerektiren başka bir suçu oluşturmadığından 5237 sayılı Yasanın 245/3.maddesinde düzenlenen suçu oluşturmaktadır. Sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği düşünülebilir ise de, yasakoyucunun banka ve kredi kartları için getirdiği ve miktar olarak daha ağır cezayı gerektiren özel düzenleme nedeniyle, 5237 sayılı TCY'nın 245.maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereker." şeklinde açıklamada bulunulmaktadır.

Somut olayda; katılan, banka kartını sanığa limitleri dalihinde kullanması için vermemiştir. Sadece, ATM'den para çekilmesi sırasında işlemler menüsünde tuşlara basma hususunda yardımcı olmasını talep etmiş ve en önemlisi ATM'nin verdiği paranın kendisine verilmesini istemiştir. Fakat sanık, bu kartı kendi amacı doğrultusunda kullanarak, katılanın parasını almıştır. Burada kart sahibinin rızasından söz etmek mümkün değildir. Ancak, rıza dışında para alınması genel hüküm niteliğindeki hırsızlık suçunu değil, Yasada özel olarak düzenlenen 245.maddesindeki suçu oluşturur. Bu gibi eylemlerde, "hırsızlık, dolandırıcılık, görevi kötüye kullanma ve sahtecilik" suçlarının tümünün unsurları bulunduğundan değişik yorumların ortadan kaldırılması için özel düzenleme yapılmıştır. Hırsızlık veya dolandırıcılık gibi başka suçların oluştuğunun kabulü halinde, madde gerekçesinde değinildiği üzere, 01.06.2005 tarihinden önce yaşanan yargıdaki düşünce farklılıkları devam edecek ve kanun koyucunun "içtihat farklılıklarını önlemek" amacı yerine getirilmemiş olacaktır.

Olaya net olarak şöyle bakmak gerekir, sanığın elde ettiği parayı bu kartı kullanmadan ulaşması olanaksızdır. Sanığın başlangıçtan beri suç kastı, kartı kullanarak para almaktır. Kartın, katılanın isteğinin yerine getirilmesi için değil, sanığın kendisine haksız yarar sağlama kastıyla kullanılması nedeniyle hukuka aykırılık durumu da oluşmuştur. Kart, katılan tarafından başlangıçta sanığa verilmemiş olsa bile sanık bu kart üzerinde tasarrufta bulunup işlem yapmakla, maddedeki "ele geçirilme veya elinde bulundurma" koşulu da gerçekleşmiştir. O halde, madde başlığı olan "kullanma" ile Yasanın 245.maddesinde tanımlanan suç oluşmuştur. Bu itibarla, sayın çoğunluğun eylemin hırsızlık olarak nitelendirilmesi gerektiği yönündeki görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/7517, Karar No: 2014/12555, Tarih: 11.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/7517 E.  ,  2014/12555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalılardan ...'a mahkeme kararı ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin tebliğ edilmediği anlaşılmıştır. İlgiliye mahkeme kararı ve davacı tarafın temyiz dilekçesi tebliğ edilip, temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden,

2-Dava konusu taşınmazın ilk tesisten itibaren üzerindeki şerh ve takyidatları da gösterir şekilde tedavüllü tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

3-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, ayçiçeği, kuru fasulye ve şeker pancarının 2013 yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına ortalama verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösterir veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

4-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında yer alan "... Asliye Hukuk Mahkemelerinin 2013/136 ila 2013/221 esas sayılı dosyalarında davalıdır" ibaresinde yer alan dosyaların, ilgili mahkemelerden araştırılmak suretiyle buna ilişkin bilgi ve belgelerin dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20935, Karar No: 2015/32689, Tarih: 17.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/20935 E.  ,  2015/32689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesi ile özetle;müvekkilin belirsiz süreli iş sözleşmesi ile 01/05/2009-02/09/2011 tarihleri arasında kesintisiz olarak iş verenin mekanik atölyesinde bakımcı olarak aylık 805,00 TL net ücret ile çalıştığı,müvekkilin haftanın 6 günü 08:00 ile 18:00 arası çalışmasına rağmen kendisine herhangi bir fazla mesai ücreti ödenmediği ,çalıştığı süre boyunca iş kanunun aradığı şartlar çerçevesinde yıllık izninin kullandırılmadığı ve kullandırılmayan bu yıllık izinlere karşılık herhangi bir ücret ödenmediği ulusal bayram ve genel tatillerde de işyerinde çalışıldığı, ancak bu çalışmalara ilişkin herhangi bir ücret ödenmediği müvekkile işveren tarafından yemek yardımı servis yardımı ve ramazanda erzak yardımında bulunulduğu iş aktinin işverence haksız olarak fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ulusal bayram ve tatil alacağı ücreti, fazla mesai ücret alacağı ,yıllık izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesi ile özetle; davacının işyerinde çalıştığı halde 30/08/2011, 31/08/2011 ve 01/09/2011 tarihlerinde gece vardiyasına hiçbir mazeret bildirmeden ve sağlık sorunu olmadığı halde gelmediği davacının gelmediğine dair tutanaklar düzenlendiği, davacının müvekil şirketten hiçbir fazla mesai alacağının olmadığı,kanuni izinlerini kullandığı,müvekkil şirkette asgari ücretle çalıştığı davacının mazeret olmadan 3 gün üst üste işe gelmediği ve müvekkil şirketin haklı nedenle iş sözleşmesini feshettiğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller,tanık beyanları,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde; davacı ile davalı arasında 30/04/2009 tarihinde iş sözleşmesi yapıldığı ve bu iş sözleşmesi ile davacının işyerinde çalışmaya başladığı davacının bir ara sabit vardiya daha sonra ise dönüşümlü vardiyada çalıştığı tanıkların ortak beyanı ile dönüşümlü vardiyada çalışanların çalışma vardiyasının dini bayram veya milli bayrama denk geldiğinde iş sözleşmesinin 12/c maddesi ile dini bayram ve resmi bayramlarda çalışmayı peşinen kabul ettiklerini sözleşmede yazıldığı davacının dini bayramlarda gelmediği bunun için rapor almadığı nazara alınarak davacı iş verence iş kanununun 44. maddesi ve iş kanununun 25. maddesinin a bendi doğrultusunda haklı olarak tutulan tutanak doğrultusunda iş sözleşmesinin fesh edildiği, işveren iş kanununun 25. maddesinde 3 gün üst üste gelmeyen işçinin iş sözleşmesini fesh edebileceği ancak bu düzenlemede işçinin gelmemesi haklı nedene dayanırsa işveren iş bu hükmü uygulayamaz ancak mevcut olayda davacının iş sözleşmesine aykırı olarak dini bayramlarda vardiyasının kendisine denk gelmesine rağmen haklı nedene dayanmayarak gelmediği ve buna karşılık işveren gelmediğine dair tutanak tuttuğu ,yukarıda açıklanan iş sözleşmesi ve İş Kanunu hükmü ile işverenin iş sözleşmesinin fesh etmesinin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla mesai,ulusal bayram genel tatil alacağı ve yıllık izin alacakları noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde kıdem tazminatı,ihbar tazminatı taleplerinin yanı sıra ulusal bayram, genel tatil alacağı, fazla çalışma ücret alacağı ve yıllık izin alacaklarını da talep etmiştir.

HMK'nın 297.maddesinde gerekçeli kararın nasıl oluşturulacağı ve gerekçesinde neleri içereceği açıkça yazılıdır.

Mahkemece davacının sadece kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı talepleri gerekçelendirilmiş diğer talepleri yönünden bir gerekçe oluşturulmamıştır.

Mahkemece davacının tüm talepleri değerlendirilmeden ve gerekçe oluşturulmadan karar verilmesi hatalı olup,yapılacak iş bilirikişi raporu bir değerlendirmeye tabi tutularak davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı talepleri dışında kalan ulusal bayram genel tatil alacağı,fazla çalışma ücreti ve yıllık izin alacakları hakkında bir karar vermektir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2373, Karar No: 2024/6477, Tarih: 13.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/2373 E.  ,  2024/6477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/136 E. 2023/395 K.

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kangal Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 1'er yıl 6'şar ay hapis ve 1.000,00'er TL adli para cezaları ile cezalandırılmalarına, hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmiştir.

2.Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesi tarafından anılan hükümlerin; uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerekliliği nedeniyle, bozulmasına karar verilmiştir.

3.Kangal Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2021 tarihli kararı ile sanıklar hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 1'er yıl 6'şar ay hapis ve 1.000,00'er TL adli para cezaları ile cezalandırılmalarına, hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmiştir.

4.Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükümlerin; basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle, bozulmasına karar verilmiştir.

5.Kangal Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2023 tarihli kararı ile sanıklar hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca basit yargılama usulü uygulanarak 1'er yıl 1'er ay 15'er gün hapis ve 740,00'ar TL adli para cezaları ile cezalandırılmalarına, hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmiştir.

6.Sanıklar müdafiinin itirazı üzerine duruşma açılarak Kangal Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2023 tarihli ve 2023/136 Esas, 2023/395 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37 ve 155 inci maddelerinin birinci fıkraları, 52, 53 ve 51 inci maddeleri uyarınca 1'er yıl 6'şar ay hapis ve 1.000,00'er TL adli para cezaları ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz isteği; hükümlerin usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanıkların atılı suçu işlediklerinin her türlü şüpheden uzak bir şekilde kanıtlanamadığına, haklarına beraat kararı verilmesi gerektiğine, koşulları mevcut olduğu halde lehe olan hükümlerin uygulanmadığına, zararın giderilmesi koşuluna bağlı erteleme kararının kabul edilemeyeceğine, delillerin takdirinde hata edildiğine, suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına, re'sen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece; sanıklardan Bayram'ın kullanmak için katılandan traktörünü istediği, katılanın 58...24 plakalı traktörünü işinin bitmesinden sonra iade etmesi şartıyla adı geçen sanığa verdiği, ancak iştirak halinde hareket eden sanıkların traktörü katılana iade etmedikleri ve böylece atılı suçu işlediklerinden cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2.Sanıkların üzerlerine atılı suçlamayı kabul etmedikleri belirlenmiştir.

3.Kolluk güçlerince tanzim olunan tutanaklar, araç tescil, satış vb. belgelerin örnekleri, kurumların cevabi yazıları, katılan ve tanıkların beyanları, sanıkların nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

4.Uzlaştırma işlemlerinin uygulandığı ancak uzlaşmanın sağlanamadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Mahkemece atılı suçtan sanıkların cezalandırılmalarına karar verilmiş ise de, sanıklar müdafiince dosyaya sunulan 08.03.2014 havale tarihli adi yazılı satış sözleşmesinin Mahkemece irdelenmediğinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya konulması bakımınından; anılan adi yazılı satış sözleşmesinde isim ve imzaları bulunan ..., ... ve ...'un tanık sıfatıyla duruşmaya davet edilerek beyanlarının alınması, sözleşme hakkındaki bilgileri sorulup, traktörün parasının kim tarafından ne şekilde ödendiğinin, sanıkların ödeme yapıp yapmadıklarının sorulması, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması,

2.Kabul ve uygulamaya göre de; sanıklar hakkında hükmolunan hapis cezalarının suça konu traktörün iadesi koşuluna bağlı olarak ertelenmesine karar verilmiş ise de, 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin ikinci fıkrasındaki "Cezanın ertelenmesi, mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi koşuluna bağlı tutulabilir. Bu durumda, koşul gerçekleşinceye kadar cezanın infaz kurumunda çektirilmesine devam edilir. Koşulun yerine getirilmesi hâlinde, hâkim kararıyla hükümlü infaz kurumundan derhal salıverilir" hükmünün, aynı zamanda etkin pişmanlık başlığı altında 5237 sayılı Kanun'un 168 inci maddesi gereğince cezadan indirim sebebi olduğu, kanuni bir indirim sebebinin aynı zamanda hapis cezasının infaz edilmiş sayılmasını gerektirecek şekilde erteleme şartı olarak belirlenmesinin mümkün bulunmadığının gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince sanıkların kazanılmış haklarının DİKKATE ALINMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9075, Karar No: 2010/9787, Tarih: 05.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/9075 E.  ,  2010/9787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 07/03/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi tarafların ekonomik ve sosyal durumları, tarafların kusur durumu ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, ölenin eşi olan davacı yararına takdir edilen 10.000,00 TL, çocuklarının her biri yararına takdir edilen 8.000,00'er Tl manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı eş yarına 6.000,00 TL, davacı çocukların her biri yararına 4.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…10.000,00…”, “…8.000,00…” ve “…34.000,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…6.000,00…”, “…4.000,00…” ve “…18.000,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…1.836,00…” ve “…1.228,50…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…972,00…” ve “…364,50…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “…3.800,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.160,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davalılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…1.320,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.160,00…” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.