muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6034, Karar No: 2016/5513, Tarih: 07.03.2016

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; kabule göre günlük çalışma süresi 11,5 saat olarak belirlenmiş iken 1.5 yerine 1 saat ara dinlenme süresinin çalışma süresinden mahsubu hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14609, Karar No: 2017/10515, Tarih: 04.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/14609 E.  ,  2017/10515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Şikayetçi vekilinin 25/11/2013 havale tarihli beyan dilekçesinde İİK’nın 339. maddesinden cezalandırma talep edildiğini belirtmiş olmasına karşın şikayet dilekçesinde belirtilmemesi karşısında bu maddeden usulüne uygun şikayet bulunmadığı kabul edilerek yapılan incelemede,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık....hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede,

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Sanık .... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede,

A) İİK’nın 331/1 ve 332. maddelerinden kurulan hükümlere yönelik incelenmede,

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B) İİK’nın 345/a maddesinden kurulan hükme yönelik incelemede,

Şikayetçi vekilinin dilekçesinde “sermaye şirketinin iflasını istememek” suçundan yapılmış bir şikayet bulunmadığı halde, mahkemece bu suçtan dolayı da şikayette bulunulduğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

C) İİK’nın 333/a ve 337/a maddelerinden kurulan hükümlere yönelik incelemede,

Kanuna aykırı ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

C) İİK’nın 333/a ve 337/a maddelerinden kurulan hükümlere yönelik incelemede,

İİK’nın 337/a maddesinden kurulan hükme yönelik incelemede, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “ tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanununun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı kanunun 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı “ yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK'nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a ve 337/a maddelerinde düzenlenen suçlar yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8904, Karar No: 2018/8483, Tarih: 27.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2015/8904 E.  ,  2018/8483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 17/03/2014 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2014 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Davalı ...'in temyiz istemi yönünden;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ...'nun, diğer davalı eş ...'in evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, davalı eşin ise sadakat ve aile değerlerine bağlı kalma yükümlülüğünü ihlal ettiğini, davalıların eylemlerinin kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının eski eşi ... ile diğer davalı ... arasında, davacının eşi ile evli olduğu süre içinde duygusal birliktelik bulunduğu, eşin davacıya karşı sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, davalı ...'ın da davacının eşiyle özel ilişki gerçekleştirerek davacının aile değerlerine haksız saldırıda bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı ile davalı eş arasında, ... 13. Aile Mahkemesinin 2013/277 esasına kayden görülen anlaşmalı boşanma davasında davacı, "eşinden nafaka, tazminat, katkı payı, katkı alacağı, eşya alacağı, masraf ve benzeri hiçbir hak ve alacak talep etmediğini" beyan etmiştir. Aile Mahkemesince, tarafların birbirlerinden başkaca nafaka, tazminat vb. hiçbir hak ve alacak talepleri bulunmadığına ilişkin sulhun tasdikine karar verilmiş, hüküm temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir.

Şu halde; tazminat talep edilmeyeceği hususunda boşanma davasında taraflar arasında sulh gerçekleştiğinden, davalı eski eş ...'e yöneltilen davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davalının tazminatla sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2- Davalı ...'nun temyiz istemi yönünden;

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunmayacağı hususundadır.

2- Davalı ...'nun temyiz istemi yönünden;

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunmayacağı hususundadır.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E. - 2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Davacı, kişilik hakkı ihlallerini düzenleyen genel hükümlere yani TMK’nun 24-25 ve TBK’nun haksız fiil sorumluluğuna ilişkin temel düzenlemesi olan 49/1 (BK. 41/1) ve kişilik değerlerinin zedelenmesine ilişkin TBK 58. (BK 49.) maddelerine de dayanamaz. sözkonusu yasa maddeleri gereğince haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilmesi için, diğer şartların yanında ayrıca zarara sebep olan fiilin hukuka aykırı olması yani emredici bir hukuk normuna aykırı olması gerekir. Somut olayda, eş olmayan davalı yönünden fiilin hukuka aykırılık şartı gerçekleşmemiştir.

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle bir zarara yol açmaları durumunda müteselsil sorumluluğun sözkonusu olacağı düzenlenmiştir. Bu kapsamda sorumluluğa gidilebilmesi için, aldatan eş ile birlikte olan davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden, müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

Aldatılan eş yansıma yoluyla zarara uğradığını da iddia edemez. Zira, üçüncü kişinin aldatan eşe karşı herhangi bir hukuka aykırı eylemi ve verdiği herhangi bir zarar bulunmadığından, yansıma yoluyla istenebilecek zarar da sözkonusu olamaz.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yararına, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12147, Karar No: 2015/25373, Tarih: 13.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/12147 E.  ,  2015/25373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanık ile müştekinin, olaydan önce tanıştıkları ve olay günü birarada bulundukları esnada, sanığın müştekiden Nokia 6300 marka cep telefonunu bir görüşme yapmak amacıyla istediği, telefonu alan sanığın telefonu iade etmeyerek kayıplara karıştığı, böylece üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunu gerçekleştirdiği iddia edilen olayda; sanık savunması, katılan beyanı, ve tüm dosya bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanık hakkında mahkemece kurulan mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre o yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “180 gün”, “150 gün” ve “2.000 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “4 gün” ve “80 TL” adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/187, Karar No: 2017/463, Tarih: 20.02.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/187 E.  ,  2017/463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 29, 62, 53/1, 63. maddeleri uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın, maktul ...'ü kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin edilmiş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, takdire ilişkin cezayı azaltıcı nedenlerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; suç vasfına, meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Maktul ...’ün, olay sırasında aşırı alkollü olmasının da etkisiyle önce sanık ve arkadaşına küfür ettiği, sonrasında gelişen olayda da ele geçirilemeyen bıçağı çıkartarak onlara "boğazınızı keserim" şeklinde tehditlerde bulunup küfürlerine devam ettiği, bıçağı vurmak için sanık ve arkadaşına hamle yaptığı, bunun sonucunda sanığın maktule saldırdığı anlaşılmakla, tahrik nedeniyle sanığa verilen cezadan indirim yapılırken hak ve nesafet kurallarına uygun olacak şekilde makul oranda indirim yapılması gerekirken, yazılı şekilde asgari düzeye yakın indirim yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 20/02/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.

20/02/2017 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nın yokluğunda 23/02/2017 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2017/30042, Karar No: 2020/12205, Tarih: 15.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/30042 E.  ,  2020/12205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, O yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanık ...'nın suç tarihi itibariyle "M.K Temizlik" isimli firmanın sahibi olarak 2012- 2013 Eğitim yılında Bursa ili Zekai Gümüşdiş İlköğretim Okulu ve Er Samet Akdeniz İlköğretim Okulu Müdürlüklerinin temizlik işleri ihalesini aldığı, okullarda yaptığı temizlik işlerinin bedellerini İl Milli Eğitim Müdürlüğünden tahsil edebilmek amacıyla, düzenlenen hakedişleri alabilmesi için kendisinden SGK'ya borcu bulunmadığına dair bir belge istenmesi üzerine sanığın SGK'ya toplam 83.445,11 TL borcu bulunduğu halde, 31/10/2012 tarihli ve 07/12/2012 tarihli firmasının SGK 'ya borcu olmadığına dair belgeleri sahte olarak düzenleyerek iadereye verdiği İl Milli Eğitim Müdürlüğünün sanığın ibraz ettiği borcu yoktur belge asıllarını hakediş dosyasına koymasını istemesi üzerine, sanığın borcu yoktur belgelerinin SGK tarafından ücret karşılığı çıkarıldığını, her bir hakediş dosyasına borcu yoktur belge aslını koyduğu takdirde mağduriyetinin söz konusu olacağını söyleyerek, borcu yoktur belge asıllarını İl Milli Eğitim Müdürlüğündeki hakediş dosyalarına koymayıp, fotokopilerini ibraz etmek istemesi üzerine, idare tarafından katılan kurum ile yapılan yazışmalar neticesinde sanık tarafından sunulan belgelerin sahte olduğunun tespit edilerek hakediş ödemesi yapılmadığı bu şekilde sanığın atılı suçları işlediği iddia edilen olayda;

Sanık savunması, katılan kurum vekili beyanı, ilgili kurumların yazıları, ekspertiz raporu ile dosya kapsamından sanık hakkında mahkemece verilen beraat hükümlerinde bir isabetsilik görülmemiş olup 5510 sayılı yasanın 90. maddesi ile bu maddeye dayanak hazırlanan yönetmelik hükümleri ile ilgili idarenin sanık tarafından sunulan belgenin doğruluğunu denetleme olanığının bulunduğu sanık tarafından kurumun denetim imkanını ortadan kaldıracak şekilde bir hilesinin bulunmayıp usulsüzlüğünden de yapılan bu denetim neticesinde ortaya çıkartılması karşısında atılı suçların sübut bulduğuna dair tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanığa yüklenen suçların yasal unsurlarının oluşmaması gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, O yer Cumhuriyet savcısının sanığa atılı nitelikli dolandırıclık suçunun sübut bulduğuna dair, katılan vekilinin atılı suçların sübut bulduğuna ilişkin temyiz itirazının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 15/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12189, Karar No: 2012/14973, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/12189 E.  ,  2012/14973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bina içerisinde muhafaza edilen eşya hakkında hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay tarihinde sanığın müştekiye ait işyerinden 6 adet tüp çalarak olay yerinin ilerisindeki bir sokağa saklayıp fiili hakimiyet alanına soktuktan sonra, taşıtmak üzere anlaştığı tanığa ait kamyonete yüklediği, kamyoneti burada bekletip kendisi 7. tüpü çalarken vatandaşlar tarafından yakalanması şeklinde gerçekleşen eylemin tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Sanığın ilk eylemi tamamladıktan sonra aynı yerden hırsızlık yapmak için geldiği göz önüne alındığında sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması

3-Sanığın olay yerinde vatandaşlarca yakalandıktan sonra olay yerine gelen polis ekibine işlediği suçu ikrar ederek suça konu tüplerin ileride ara sokakta bir kamyonetin içinde olduğunu söyleyip ekiple birlikte kamyonetin yanına giderek tüplerin iadesini sağlamış olması karşısında hakkında TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanmaması,

4-Sanığın tekerrüre esas eski hükümlüğü bulunduğu halde, hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

5-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.