muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/26465, Karar No: 2013/30673, Tarih: 27.12.2013

kurulunun üç sayılı karar ile davacının izne ayrılırken verdiği adreste bulunamadığı, işyerine bildirdiği telefonlarındanda ulaşılamadığı, savunmasının bu sebeple alınamadığı, davacının 15.06.2005 tarihinden beri göreve gelmemesi ve tüm aramalara rağmen adres ve telefonlarda bulunamaması sebebi ile işletme toplu iş sözleşmesinin 6. maddesi gereğince ihraç cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, davacının, yıllık iznini kullanmakta iken hastalanması sebebi ile ... Devlet hastanesine başvurduğunu belirterek 10.06.2005-17.06.2005 ve 03.07.2005-14.07.2005 tarihleri arasında yatarak tedavi gördüğünü gösteren raporları davalı işverene 08.08.2005 tarihli dilekçe ekinde gönderdiği ve işine başlatılmasını talep ettiği, sunulan raporların sahteliğine ilişkin ... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinde açılan 2007/264 sayılı dava ve yapılan yargılama sonucunda, suça konu raporların asıllarının temin edilemediği, bu sebeple iğfal kabiliyeti olup olmadığının araştırılamadığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesince raporların aldatıcılık kabiliyetinin bulunmadığı, sanığa isnat olunan suçun kanuni unsurlarının oluşmadığı, sanığın eyleminin suç teşkil etmediği gerekçesi ile beraat kararı verildiği, kararın temyiz edilmeksizin 24.11.2009 tarihinde kesinleştiği, ... Cumhuriyet Savcılığının 2006/1059 soruşturma nolu dosyası ile doktorlar hakkında soruşturma izni verilmediği, sahte rapor ve protokol numaralarının hayali olarak verildiği, polikilinik defterlerindede davacının muayenesinin yapılmadığı, doktorların rapor tarihlerinde poliklinik yapmadıkları, imzaların doktorlara ait olmadığı, kaşelerinin hastanenin birçok biminde bulunduğu, başkaları tarafından kolaylıkla kullanılabileceği, bu sebeplerle doktorların koğuşturmasına izin verilmemesine yönelik kararın usul ve kanuna uygun olduğu belirtilerek, kamu adına kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, raporlarda imzaları bulunan doktorların, raporlardaki imzaların kendilerine ait olmadığını, kaşenin kendilerine ait olmakla hastanede durduğunu, kaşeyi kendisinin basmadığını, kendi polikliniklerinden de numara verilmediğini beyan ettikleri, davacının Cumhuriyet Savcılığı beyanında, bir takım ruhi sıkıntıları sebebiyle Aydındaki işinden ayrıldığını, bir ay kadar işe gitmediğini, bu süre içinde yıllık izininide kullandığını, işverence iş sözleşmesinin feshi durumu ortaya çıkınca aile ve yakın çevresinin tekrar işe dönmesi için kendisine yardımcı olarak rapor almak istediklerini, kendisinin ruhi sıkıntıları sebebiyle rapor almak istemediğini, ancak yakın çevresinin kendisini hastaneye götürdüğünü, hastaneden rapor aldıklarını, bu raporları kimin ne şekilde düzenlediğini bilmediğini, bu raporları işyerine dilekçeye ekleyerek bildirdiğini, o dönemdeki ruhsal problemleri sebebiyle rapor düzenlemesinin mümkün olmadığını, suçlamayı kabul etmediğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının ceza dosyasındaki beyanına göre, devamsızlık yaptığı dönemlere ilişkin işverene sunulan raporları çevresinin almak istediği, kendisini hastaneye götürerek rapor aldıkları, raporu kimin düzenlediğini bilmediği anlaşılmaktadır. Davacı beyanında, raporlarda yatış görülmesine rağmen hastanede yattığından da bahsetmemiştir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 74. maddesinde kısaca, hukuk hakimin ceza ve hukuk yargılamasının kendisine özgü kuralları bulunması sebebiyle ceza mahkemesinde yapılan işlemler ve verilen kararlarla kural olarak bağlı olmadığı ifade edilmek istenmiştir. Ancak sözkonusu hükümlere dayanılarak ceza mahkemesince yapılan, maddi vakıaların tespiti ile sanığa yüklenen eylemin ... olup olmadığına ilişkin belirlemelerin hukuk hakimini bağlamayacağı söylenemez ise de, ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinde açılan 2007/264 sayılı dava ve yapılan yargılama sonucunda, suça konu raporların asıllarının temin

edilemediği, bu sebeple iğfal kabiliyeti olup olmadığının araştırılamadığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesince raporların aldatıcılık kabiliyetinin bulunmadığı, sanığa isnat olunan suçun kanuni unsurlarının oluşmadığı, sanığın eyleminin suç teşkil etmediği gerekçesi ile beraat kararı verildiği ortadadır. Buna göre, raporların hastane kayıtlarına girmediği ve raporlarda imzaları olan doktorların imzaların kendilerine ait olmadıklarının tesbit edilmesi, davacının ceza soruşturmasındaki beyanına göre davacının devamsızlığının belgeye dayalı olduğundan bahsedilemez. Toplu iş sözleşmesi hükümlerinde işçinin savunması alınmadan disiplin cezası verilmeyeceği belirtilmiş ise de, davacının işyerine bildirdiği adresi ve telefonlarından ulaşılamaması sebebiyle savunmasının alınmadığına dair tutanaklar tutulmuş olup, bu tutanakların aksi işçi tarafından ispatlanamamıştır. Bu durumda işçinin savunmasının alınamaması disiplin kurulu kararını geçersiz kılmaz. Öte yandan haklı sebeple yapılan fesihlerde yazılı bildirim şartıda yoktur. Hal böyle olunca, davacının mazeretsiz olarak ... süre işe gitmemesinin işyerini terk mahiyetinde olduğu, işçinin haklı sebep ve somut delil olmadan işe gelmeyerek iş sözleşmesini feshettiği dikkate alındığında, kıdem ve ihbar tazminatının reddi yerine kabulüne dair yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15767, Karar No: 2022/8719, Tarih: 14.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/15767 E.  ,  2022/8719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davasında İtiraz Hakem Heyetince verilen kararın taraf vekilleri tarafından süresi içinde temyizi istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili, 20/05/2017 tarihinde davalı ... şirketi nezdinde sigortalı olan araç ile davacının yolcu olarak bulunduğu aracın karıştığı trafik kazasında, davacının yaralandığını ve malul kaldığını belirterek sürekli işgöremezlik tazminatının temerrüt tarihinden faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince başvurunun kabulüne 107.455,00 TL tazminatın yasal faizi ile davalıdan tahsiline davacıya verilmesine karar verilmiş, hükme karşı davalı vekilince itiraz edilmiştir. İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeni ile maddi tazminat istemine ilişkindir.

1-Davacı vekilinin Uyuşmazlık Hakem Kararına karşı itirazda bulunmadığı, İtiraz Hakem Heyetince de yeni bir karar verilmediği, davalı tarafın itirazlarının reddedildiği anlaşıldığından, temyiz yoluna başvurmakta hukuki yararı bulunmayan davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-CMK'nun 253/17. bendinde; "Cumhuriyet savcısı, uzlaşmanın, tarafların özgür iradelerine dayandığını ve edimin hukuka uygun olduğunu belirlerse raporu veya belgeyi mühür ve imza altına alarak soruşturma dosyasında muhafaza eder.” hükmü CMK'nun 253/19. bendinde ise "... uzlaşmanın sağlanması halinde, soruşturma konusu suç nedeniyle tazminat davası açılamaz; açılmış olan davadan feragat edilmiş sayılır. Şüphelinin, edimini yerine getirmemesi halinde uzlaşma raporu veya belgesi,9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 38 inci maddesinde yazılı ilam mahiyetini haiz belgelerden sayılır." hükmü yer almakta olup, buna göre uzlaşmanın sağlanması halinde soruşturma konusu suç nedeniyle tazminat davası açılamaz, açılmış olan davadan feragat edilmiş sayılır.

6098 sayılı TBK’nın 166. maddesinin 3. fıkrası hükmüne göre; “Alacaklının borçlulardan biriyle yaptığı ibra sözleşmesi, diğer borçluları da ibra edilen iç ilişkideki borca katılma payı oranında borçtan kurtarır.” İbranin diğer müteselsil borçlulara etkisine ilişkin bu özel hükümle alacaklının sadece bir borçluyu ibra etmesi üzerine, ibra ettiği borçlunun iç ilişkideki payı kadar, diğer borçlulara karşı da alacak hakkını kaybedeceği hükme bağlanmıştır.

6098 sayılı TBK’nın 166. maddesinin 3. fıkrası hükmüne göre; “Alacaklının borçlulardan biriyle yaptığı ibra sözleşmesi, diğer borçluları da ibra edilen iç ilişkideki borca katılma payı oranında borçtan kurtarır.” İbranin diğer müteselsil borçlulara etkisine ilişkin bu özel hükümle alacaklının sadece bir borçluyu ibra etmesi üzerine, ibra ettiği borçlunun iç ilişkideki payı kadar, diğer borçlulara karşı da alacak hakkını kaybedeceği hükme bağlanmıştır.

20/05/2017 tarihinde çift taraflı trafik kazası gerçekleştiği, kazaya karışan araçlardan birinde yolcu olan davacının yaralandığı dosya kapsamıyla sabittir. Olaya ilişkin olarak açılan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/89042 sayılı soruşturma dosyasında, savcılık tarafından, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (CMK) 253 üncü maddesi kapsamında, uzlaştırma faaliyetlerinde bulunulmuş, kazadaki yaralanma nedeniyle 15/11/2017 tarihli uzlaştırma teklif formu düzenlenmiştir. Davacı tarafından uzlaşma teklifinin kabulü edildiği, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından uzlaşma sağlandığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği görülmüştür.

Şu halde davacının maddi ve manevi tazminat talebi olmaksızın dava dışı sürücü ile uzlaşmış olması, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan uzlaşmanın usulüne uygun olması, uzlaşmanın anlam ve sonuçlarının uzlaşma teklif formu ile usulünce davacıya açıklanması, davacının da bunu okuyup imzalayarak kabul etmesi, karşısında davalı ... şirketi hakkında tazminat davası açamayacağı gözetilmeksizin açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davacının başvurusunun kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülememiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz yoluna başvurmakta hukuki yararı bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (3) nolu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin sair temyiz itirazının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya ve davacıya geri verilmesine 14/06/2022 gününde oyçokluğuyla karar verilmiştir.

KARŞI OY

Sayın Çoğunluk ile görüş ayrılığı, ceza soruşturması sırasında edimsiz uzlaşma halinde başvuran tarafından ayrıca maddi tazminat istenip istenmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

KARŞI OY

Sayın Çoğunluk ile görüş ayrılığı, ceza soruşturması sırasında edimsiz uzlaşma halinde başvuran tarafından ayrıca maddi tazminat istenip istenmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay (Kapatılan) 21 Hukuk Dairesinin 2015/13528 Esas, 2016/6953 Karar sayılı ve 19/04/2016 günlü ilamında Karşı Oy da belirtildiği ve daha sonra 21 Hukuk Dairesinin 2016/16146 Easas ,2018/ 3263 Karar sayılı ve 03/04/2018 tarihli ilamında işaret eden Tarafımızca da benimsenen görüşe göre'' 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda, bazı suç tipleri için mağdur ile şüphelinin uzlaşması ile mağdurun zararlarının giderilmesi karşılığında suç faili lehine hükümler getirilmiştir. Trafik kazası bazı hallerde taksirle yaralama suçunu oluşturabilir. Taksirle yaralama suçu, Türk Ceza Kanununun 89. maddesinde düzenlenmiştir. Taksirle yaralamaya neden olma suçu, şikayete bağlı olsun veya olmasın uzlaşma hükümlerine tabidir. Ceza Muhakemesi Kanununda yer alan uzlaşma hükümleri (253., 254., 255. maddeler), aynı zamanda taksirle yaralama suçunun oluşması durumunda tazminat hukuku bakımından sonuçlar doğurucu niteliktedir. Uzlaşmanın sağlanması halinde yukarıda belirtilen uzlaşma hükümlerine göre, soruşturma konusu suç nedeniyle tazminat davası açılamaz, açılmış olan davadan feragat edilmiş sayılır. Ancak bu sonucun doğması için, mağdur taraf maddi ve manevi tazmin borcunun miktarını belirlemiş ve şüpheli ya da sanık da bu miktara razı olarak belirlenen borcu ödemiş olmalıdır. Türk Borçlar Kanununun 28 ile 30,36,37 maddelerinde düzenlenen yanılma, yanıltma, aldatma, korkutma, bilgisizlik deneyimsizlik parasal yönde sıkıntı içinde olma gibi iradeyi sakatlayan haller olmamalıdır. Bu halde, tazmin borcunun uzlaşma ile belirlenmesi ve belirlenen para borcunun ödenmesi, uzlaşmaya taraf olan şüpheli ya da sanık yönünden doğrudan kendi eyleminin sonucu olan borcun ifası anlamına gelecektir''. Başka bir ifadeyle, uzlaşmanını geçerli olması için mağdurun iradesini sakatlayan hiç bir hal olmamalı ve uzlaşmanın sonuçları hakkında mağdur aydınlatılmalıdır.

Kaldı ki, Karayolları Trafik Kanunu 111. maddesi '' Bu Kanunla öngörülen hukuki sorumluluğu kaldıran veya daraltan anlaşmalar geçersizdir. Tazminat miktarlarına ilişkin olup yetersiz ve fahiş olduğu açıkça belli olan anlaşmalar veya uzlaşmalar yapıldıkları tarihten başlayarak iki yıl içinde iptal edilebilir '' düzenlemesini içermektedir. Düzenleme ile trafik kazaları sonucu meydana gelen zararlar yönünden özel bir düzenleme getirilmiştir. Zarar veren ile yapılan yetersiz veya fahiş olduğu anlaşılan anlaşmaların geçersizliği iki yıllık hak düşürücü süre içerisinde ileri sürülebilir. Bu halde Türk Borçlar Kanununda düzenlenen irade sakatlığı hallerini aramaya dahi gerek yoktur.

Bu nedenlerle iki yıllık hak düşürücü süre içerisinde başvurulması halinde başvuranın talebinin incelenmesi gerektiğini düşündüğümden Sayın Çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/34364, Karar No: 2016/13355, Tarih: 06.06.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/34364 E.  ,  2016/13355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyete ve ceza verilmesine yer olmadığına dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın temyiz talebinin sadece kenisi hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararına, katılan sanık ...'in temyiz talebinin de kendisi ve sanık ... hakkında kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet kararlarına yönelik olduğu anlaşılmakla, sanık ... ve sanık ...'in kasten yaralama ile ilgili mahkumiyet hükümleriyle sınırlı olarak yapılan incelemede,

1) Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

Hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesi ve taksitlendirilmesi sırasında uygulanan yasa maddesinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ... ve katılan ...'in temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında müşteki ... karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

a) Müşteki ... 28/06/2013 tarihli ifadesinde, olay nedeniyle kendisinde yaralanma meydana gelmediğini, bu nedenle rapor alınmasını istemediğini beyan ettiği, suç tarihinden 7 gün sonra yapılan muayene sonucu .. Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 02/07/2013 tarihli geçici raporda ve ... Adli Tıp Şube müdürlüğü tarafından düzenlenen 19/12/2013 tarihli kesin raporda tespit

edilen diş kırığı esas alınarak, diş kırığının ne suretle meydana geldiği araştırılmadanve raporlardaki yaralanmanın sanık ... tarafından meydana getirildiği kesin suretle saptanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Hükmün gerekçesinde mevcut yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu kabul edildiği halde hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK'nın 86/1 maddesinin uygulanması suretiyle çelişkili karar verilmesi,

c) Hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesi ve taksitlendirilmesi sırasında uygulanan yasa maddelerinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/631, Karar No: 2015/2092, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/631 E.  ,  2015/2092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/956-2015/80

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/193 E. 2014/276 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/19221 E. 2014/26153 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.