muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13017, Karar No: 2014/19089, Tarih: 22.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/13017 E.  ,  2014/19089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2010/109-2013/109

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların kat arası yenilemesi için kaynak çalışması yaptıkları sırada çıkan kıvılcımların sebebiyet verdiği yangında davacıya Yangın Sigorta Poliçesi ile sigortalı işyerinde hasar meydana geldiğini ve hasar bedelinin davacı tarafından ödendiğini ileri sürerek, 8.500,45 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre; olayın davacıya sigortalı işyerinin yangın güvenliği önlemlerini almamasından kaynaklandığı ve olayda davalı tarafın kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Yangın Sigorta Poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; yargılama sırasında yapılan keşif sonucunda alınan 10.9.2012 tarihli bilirkişi heyeti raporunda özet olarak yangının çıkış yeri, sebebi irdelenerek asansör boşluğunda biriken yüksek toz tabakasının yapılan kaynak çalışması sırasında tutuşarak yangına sebebiyet verdiği, sigortalı işyerindeki düzensiz mal istiflemenin olayda etkili bulunduğu, sigortalı işyerinin gerekli yangın koruma önlemlerini almadığı, raporun 4.sayfa-

sında kaynak çalışması yapanların da yangın ihtimaline karşı tedbir alması gerektiğinin belirtilmiş olmasına karşın, bilirkişi raporunda sigortalı işyeri ile davalı yanın olaydaki kusur oranları yönünden bir değerlendirme yapılmamış olup, raporun bu haliyle hüküm kurmaya elverişli olmadığı açıktır.

O halde, somut olayda davalı yanın sigortalı işyerinde yaptığı çalışma ile meydana gelen yangın olayı arasında illiyet bağı mevcut olduğundan, mahkemece dosyanın aynı bilirkişi heyetine tevdii ile meydana gelen yangında davacıya sigortalı işyeri ile davalıların kusur oranlarının belirlenmesi yönünden ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık ek bir rapor alınması, oluşabilecek çelişkilerin giderilmesi, ondan sonra dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli değildir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/135, Karar No: 2014/29117, Tarih: 08.12.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/135 E.  ,  2014/29117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/11547

MAHKEMESİ : Sakarya Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2012

NUMARASI : 2012/166 (E) ve 2012/474 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuklar müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocukların babası olan A. M.’ın 05.03.2012 hakim havale tarihli dilekçesinde oğulları olan suça sürüklenen çocukları ile birlikte Bolu iline dağda odun kesme işine gidip çalıştıklarını, bu nedenle de Sakarya denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünün çağrısına ve tedbir cezasının uygulanmasına riayet edemediklerini bildirmesi karşısında, bu husus kolluk marifetiyle araştırılıp, sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08.12.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8563, Karar No: 2018/16075, Tarih: 18.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/8563 E.  ,  2018/16075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının asıl işveren ... Büyükşehir Belediyesi tarafından, alt işverenlere ihale edilen ... Büyükşehir Kültür Dairesinde görevli sunucu olarak 12/02/2008 ila 05/09/2009 tarihleri arasında aralıksız olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ve buna bağlı olarak yasal hak ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının belediyeden ihale alan diğer davalı firma nezdinde çalıştığını, davacı ile aralarında herhangi bir şekilde iş akdinin kurulmadığını, davanın diğer davalı aleyhine ikame edilmesi gerektiğini, açılan davanın idare yönünden haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı .... Hiz. ...San. Tic. Ltd. Şti. davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin kıdem ve ihbar ödenmeyecek şekilde sona erdirildiğinin, ücretlerinin ödendiğinin, yıllık izin kullandırıldığının ya da ücretinin ödendiğinin davalılar tarafından ispatlanamadığı, tanık beyanlarına göre fazla mesai yaptığı ve ulusal bayram ve genel tatillerde çalışması olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ...'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde, fazla mesai yaptığını ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia etmiş ve iddiasını ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık ifadelerine dayanılarak fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma iddiasının ispatlanamadığı buna göre davacı beyanı dikkate alınarak hesaplama yapıldığı belirtilmiş olup, mahkeme gerekçesinde ise bu alacakların tanık beyanlarına göre ispatlandığı belirtilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık ifadelerine dayanılarak fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma iddiasının ispatlanamadığı buna göre davacı beyanı dikkate alınarak hesaplama yapıldığı belirtilmiş olup, mahkeme gerekçesinde ise bu alacakların tanık beyanlarına göre ispatlandığı belirtilmiştir.

Her ne kadar bu şekilde gerekçede çelişki yaratılmışsa da dinlenen davacı tanıklarından Aslı davacının kardeşi olup, diğer tanık ... ise davacının komşusu olup bu iki tanık işyeri çalışanı olmamakla davacının çalışma saatlerini bilebilecek konumda olmayan kişilerdir. Fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri işyeri çalışanı olmayan tanık beyanları dışında başka bir delil ile de ispatlanamadığından, bu alacak kalemlerinin reddi yerine, kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10603, Karar No: 2018/5410, Tarih: 23.05.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/10603 E.  ,  2018/5410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 07/06/2010 günü ... sevk ve idaresindeki aracın ... istikametinden ... istikametine seyri esnasında dikkatsiz ve tedbirsizlik sonucu direksiyon hakimiyetini kaybederek yoldan çıkarak gidiş istikametine göre yolun sol tarafında bulunan ağaca çarpması neticesinde trafik kazasının meydana geldiğini, kazada sürücü ... vefat ettiğini, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydı ile ... için 400,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile 100,00 TL cenaze ve defin gideri olmak üzere toplam 500,00 TL tazminatın temerrüt tarihinden işletilecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; dava konusu olayın 03/07/2008 tarihinde gerçekleşmesi nedeniyle davacının talep hakkının zamanaşımına uğradığını, öncelikle zamanaşımı itirazlarının kabulü ile davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; kazada tek taraflı ve vefatla sonuçlanması sebebi ile Savcılık tarafından 7.7.2010 tarihinde suç oluşmadığından takipsizlik kararı verildiği ve davanın 6.8.2014 tarihinde açıldığı, KTK'nın 109. maddesi uyarınca iki yıl zamanaşımı ve ceza davası açılması

halinde uzamış zamanaşımı söz konusu olduğundan ve olaydan dolayı ceza davası açılmaması sebebiyle ceza zamanaşımının söz konusu olmadığı, 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazası nedeni ile Borçlar Kanunu'nun 45. maddesi (6098 sayılı BK m. 53) gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 41. maddesinde haksız fiil tanımlanmış, 60. maddesinde de haksız fiilden zarar görenin bundan kaynaklanan maddi ve manevi zararın tazmini istemi ile açacağı davaların bağlı olduğu zamanaşımı süreleri özel olarak düzenlenmiştir. BK'nın 60. maddesinde üç türlü zamanaşımı süresi öngörülmüş olup bunlar, zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren 1 yıllık sübjektif ve nispi nitelikteki kısa zamanaşımı süresi, herhalde haksız fiil tarihinden itibaren 10 yıllık objektif ve mutlak nitelikte uzun zamanışımı süresi ile olağan üstü nitelikteki ceza zamanaşımı süresidir.

Buna karşılık, özel bir kanun hükmünün, özel olarak zamanaşımı süresi öngördüğü tehlike sorumluluklarında BK m. 60 uygulanmaz. 2918 sayılı KTK'nın 109/I. maddesinde "Motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler, zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak 2 yıl ve her halde, kaza gününden başlayarak 10 yıl içinde zamanaşımına uğrar" hükmüne, yine aynı kanunun 109/II. maddesinde ise, "dava, cezayı gerektiren bir fiilden doğar ve Ceza Kanunu bu fiil için daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörmüş ise, bu süre maddi tazminat talepleri için de geçerlidir" hükmüne yer verilmiştir.

Aynı fiil bazen, hem sorumluluğu gerektiren hem de ceza kanunlarına göre cezayı gerektiren bir fiil olabilir. Bu fiile göre Ceza Kanununun daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörüldüğü hallerde, tazminat davasının daha önce zamanaşımına uğraması tutarlı bir çözüm oluşturmaz. Zira cezalandırma, müeyyide olarak tazminattan daha ağırdır. Bu sebeple, kanun koyucu uyum sağlamak amacıyla ceza davası için öngörülen zamanaşımı süresince tazminat davasının da devamını temin bakımından genel olarak BK 60/II (6098 sayılı TBK m. 72/I), özel olarak da KTK 109/II. maddesinde düzenleme yapmıştır.

Burada üzerinde durulması gereken, 2918 sayılı KTK'nın 109. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen, ceza kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı süresinin, tazminat talebi ile açılacak davalar için de geçerli olabilmesinin, sadece fiilin Ceza Kanununa göre cezayı gerektiren bir fiil olmasının yeterli olması koşuluna bağlanmış bulunmasıdır. Söz konusu yasa hükmü, ceza zamanaşımının uygulanabilmesi için sadece fiilin cezayı gerektiren bir eylem olmasını yeterli görmekte; bunun dışında, eylemi gerçekleştiren fail hakkında soruşturma yapılmasını, ceza davası açılmış olması veya mahkumiyet kararıyla sonuçlanmış bir ceza davasının varlığı koşulu aranmamaktadır. Dahası, söz konusu hükümde, ceza zamanaşımının uygulanması bakımından sürücü ve diğer sorumlular (örneğin işleten veya Güvence Hesabı) arasında bir ayrım da yapılmamış, böylece kuralın bunların tümü için geçerli olduğu, hepsi için aynı zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüştür (HGK'nın 10.10.2001 gün 2001/19-652-705 ve HGK'nın 16.04.2008 gün, 2008/4-326-325 sayılı kararları ile uzamış ceza zamanaşımı benimsenmiştir).

Ayrıca ceza zamanaşımının uygulanması yönünden hukuk hakiminin tazminat davasını görürken, ceza hukuku kurallarıyla ve özellikle ceza mahkemesinin fail hakkında vermiş olduğu beraat veya mahkumiyet kararıyla bağlı olup olmadığı BK 53. maddesinde düzenlenmiştir. Sözkonusu maddede hukuk hakiminin ceza hukuku kurallarıyla bağlı olmadığı hükme bağlandığı gibi ceza mahkemesi kararlarıyla da bağlı olmadığı düzenlenmiştir. Bununla birlikte suçun işlendiğine veya işlenmediğine ilişkin ceza mahkemesinin kesin kararı varsa, hukuk hakimi bu kararla bağlıdır. Görüldüğü gibi ceza mahkemesince haksız eylemin suç niteliği saptanmamış ise hukuk hakimine bunu kendiliğinden ve özgürce araştırma ve sonucuna göre karar verme yetkisi tanınmıştır.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olay incelenecek olursa; kaza 07.06.2010 tarihinde gerçekleşmiş, davaya konu trafik kazası sonucunda davacının desteği ... vefat etmiştir. Yukarıda açıklandığı üzere KTK'nın 109/II. maddesinde öngörülen ceza zamanaşımı süresinin uygulanması için kamu davasının açılmış olması veya mahkumiyet kararı verilmiş bulunması aranmamakta olup cezayı gerektiren fiilin varlığı yeterlidir. Bir kişinin ölümü ile sonuçlanan sözkonusu trafik kazası da bu anlamda cezayı gerektiren bir fiil niteliğindedir ve sürücü davacı desteğinin vefat etmiş

olması sonuca etkili değildir.(HGK'nin 05.06.2015 tarih, ... E ve 2015/1495K. sayılı ilamı) Yasa koyucunun amacı Karayolları Trafik Kanunu uyarınca tehlike sorumluluğunu doğuran olaylarda sorumlulara karşı daha uzun zamanaşımı süresi içerisinde yönelmeyi sağlamaktır. KTK'nın 109. maddisinin 2. fıkrasındaki “cezayı gerektiren fiil” ifadesinin seçilmesi zamanaşımı yönünden yukarıda da açıklandığı gibi soruşturma veya kovuşturma yapılması koşullarının aranmadığı sonucunu doğurmaktadır. Buna göre eylem için kaza tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK 66. maddesinde öngörülen ceza zamanaşımı süresi(15 yıl)dikkate alındığında dava tarihinde zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır. Bu hale göre zamanaşımı süresinin dolmadığı dikkate alınmak suretiyle işin esasına girilip, tarafların delilleri toplanıp, sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7548, Karar No: 2011/8100, Tarih: 07.07.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/7548 E.  ,  2011/8100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Sigorta A.Ş ve diğerleri aleyhine 03/04/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince:

a-Dava, trafik kazası nedeni ile ölümden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı ... tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalı sürücü ...’ün kusuru ile meydana gelen trafik kazasında desteklerinin yaşamını yitirdiğini ileri sürerek uğradıkları maddi ve manevi zararın ödetilmesini istemişlerdir.

Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, benimsenen kusur ve hesap bilirkişi raporları uyarınca istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, davacılar desteğinin kaza gününde 84 yaşında olduğu anlaşılmaktadır. Başkaca bir kanıt ileri sürülmeden desteğin, kaza tarihinden yaklaşık dört yıl sonra yapılan zabıta tahkikatına göre ölmeden işçi olarak çalışması nedeni ile aylık 550,00TL kazancı bulunduğunun kabul edilmesi ile asgari ücretin 2,43 katına isabet eden gelir tutarı üzerinden hesap yapılması doğru olmamıştır. Söz konusu tahkikat raporu tek başına desteğin gelirini kanıtlar nitelikte bulunmadığından olay günündeki yasal asgari ücret esas alınarak hesap yapılmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

b-Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O

b-Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O

halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Somut olaya gelince, olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen 4.000,00erTL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

c-Davacı eş ... yararına desteğin ölümünden sonra aylık bağlandığı anlaşılmaktadır. Davacı ... yararına bağlanan aylığın rücuya tabi olup olmadığı Sosyal Güvenlik Kurumundan sorulmamıştır. Davacı yararına bağlanan aylığın rücuya tabi olup olmadığı sorularak varılacak sonuca göre destekten yoksun kalma nedeni ile maddi zararı bulunup bulunmadığı belirlenerek bir karar verilmesi gerekirken bu yönün düşünülmemesi de doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.

d-Davacı ... yararına karar altına alınan destekten yoksun kalma tazminatına, desteğin ölüm tarihi olan 16.02.2003 gününden itibaren yasal faiz uygulanması gerekirken, olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte hüküm altına alınması da doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda ( 2/a-b-c-d ) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, ilk bentteki nedenlerle öteki temyiz itirazlarının reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/678, Karar No: 2015/2139, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/678 E.  ,  2015/2139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/957-2015/79

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/189 E. 2014/333 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/19219 E. 2014/26151 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”