muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5385, Karar No: 2023/12468, Tarih: 14.12.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş; ayrıca dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kısmının yola cephesinin kalmaması nedeniyle meydana gelen değer azalışının hesaplanmadığını, dava konusu taşınmaz için belirlenen bedelin düşük olduğunu, emsal alınan taşınmaz satışının eski tarihli olduğunu, ... Mahallesi 3976 ada 1 parselin 18.05.2016 tarihli satışının emsal alınması gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasında kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 ... Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 12 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki Mersin ili, Akdeniz ilçesi, ... Mahallesi 101 ada 96 parsel ... taşınmazın zeminine 2942 ... Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerinde bulunan ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1660, Karar No: 2016/279, Tarih: 09.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/1660 E.  ,  2016/279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 13. Hukuk Dairesi (İlk Derece)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 13. Hukuk Dairesince;

“Davacı, dava dilekçesinde davalı yanın Aliağa Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/365 Esas 2012/158 Karar sayılı dosyasında açılan davanın reddine karar verildiğini ancak davanın red edilmesine rağmen müvekkili aleyhine 600,00 TL vekalet ücretine hükmedildiğini belirterek öncelikle Avukatlık kanununun 169/1 ve Avukatlık Asgari Ücret tarifesinin 12/2 maddesi gereğince maktu ücretin asıl alacağı geçemeyeceği hükmüne rağmen açık hata sonucu 600,00 TL vekalet ücretine karar verildiğini ve bunun hatalı olduğunu belirtmiştir. Buna göre müvekkilinin açık yasa hükmünün ihlali nedeni ile 786,36 TL zarara uğradığını belirterek bu miktarın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, Hazine vekili açılan davanın reddini savunmuştur.

Aliağa Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/365 Esas 2012/158 Karar sayılı ilamında açılan itirazın iptali davasında davanın reddine karar verildiği, davalı lehine 600,00 TL vekalet ücretine karar verildiği ve bu kararın 27.03.2012 tarihinde kesin olarak verildiği incelenen evraktan anlaşılmıştır.

Eldeki davada davacı; 6100 sayılı HMK 46/(c) bendine aykırı karar veya hüküm verilmiş olduğunu ileri sürerek, davalı Hazine’den tazminat isteminde bulunduğuna göre, davanın dayanağı 6100 sayılı HMK’nun 46 ve 6110 sayılı Kanunla değişik 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununa eklenen 93/A maddesi hükümleri olup bu durum öncelikle, davanın dayanağını oluşturan hâkimlerin sorumluluğuna ilişkin ötedenberi kabul gören ilkelerin açıklanması, ardından hâkimin sorumluluk sebeplerini düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesi ile hakimlerin hukuki sorumluluğuna dair yeni genel düzenlemeler içeren 09 Şubat 2011 tarih ve 6110 sayılı “Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” hükümlerinin irdelenmesi gerekmiştir.

Yargı yetkisinin özellikleri; hâkimlerin kişisel sorumluluğunda, özel bir sorumluluk düzeninin uygulanmasını zorunlu kılmıştır. Zira, yargı görevinin bağımsızlık ve tarafsızlık içinde, aksatılmadan yerine getirilmesi esastır. Gerçekten, hâkimlerin diğer Devlet Memurlarının tabi bulundukları sorumluluk esaslarına bağlanmaları, yaptıkları her işlemin aleyhlerine bir tazminat davasına yol açabileceğini düşünmelerine ve bunun sonucu olarak tereddüt içinde kalmalarına yol açabilir.

Şu da belirtilmelidir ki; adaletin gerçekleşmesi, hâkim hakkında sorumsuzluk müessesesinin kabulünü gerektirmez. Ancak, hâkimin hukuki sorumluluk halleri benimsenirken, yargısal faaliyetten ibaret olan esas görevinin aksatılmamasına büyük özen gösterilmesi gerekir. Gelişigüzel bir sorumluluk sisteminin benimsenmesi, hâkimin bağımsızlığını ve tarafsızlığını tehlikeye düşürebilir.

Şu da belirtilmelidir ki; adaletin gerçekleşmesi, hâkim hakkında sorumsuzluk müessesesinin kabulünü gerektirmez. Ancak, hâkimin hukuki sorumluluk halleri benimsenirken, yargısal faaliyetten ibaret olan esas görevinin aksatılmamasına büyük özen gösterilmesi gerekir. Gelişigüzel bir sorumluluk sisteminin benimsenmesi, hâkimin bağımsızlığını ve tarafsızlığını tehlikeye düşürebilir.

Bu düşünceden hareketle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu, Hâkimin bağımsızlığı kadar tarafsızlığını da güvence altına almak amacıyla onun Hukuki sorumluluğunu sınırlı hallerde kabul etmiş ve aynı zamanda sorumluluğun tespitini özel bir usule tabi tutmuştur.

Hâkimlerin sorumluluğunu doğuran haller; mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ila 576. maddelerinde düzenlenmişti.

Burada dikkat edilmesi gereken husus, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun hâkimin sorumluluğundan kaynaklanan davalarda, dava sebepleri, görevli merciler ve yargılama usulüne dair 573 ve müteakip maddeleri, istisnai ve sınırlı bir alanla düzenlemede bulunduğundan kıyas yolu ile uygulama alanının genişletilmesi olanaklı değildir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 14.11.1970 gün ve 186/623 sayılı kararında da anılan usul hükümleri sıralanarak, "...Kanun bu gibi davalarda dava sebeplerini tahdit etmiş, görevli mercileri özel suretle belirtmiş, dava sabit olmadığı takdirde davacının para cezası ve tazminat ile sorumlu tutulmasını emretmiştir...” ifadeleriyle, hakimin hukuki sorumluluğunun sınırlı hallerde kabul edildiği ve sorumluluğun tespitinin özel bir usule tabi bulunduğu vurgulanmıştır.

Açıklanan hükümler, hâkimin vicdani kanaatindeki bağımsızlığını, yargı erkinin herhangi bir etki altında kalmamasını ve adalete güven duygusunun sarsılmamasını temin amacıyla Yasa’ya konulmuştur.

Bu amaçla, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren, 09 Şubat 2011 tarih ve 6110 sayılı “Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunla, hâkim ve savcıların bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri kararlar nedeniyle açılacak tazminat ve rücu davalarında yeni düzenlemeler getirmiş ve hâkimlerin hukuki sorumluluğu konusundaki davaların Devlet aleyhine açılacağı esası benimsenmiştir.

6110 sayılı Kanunla getirilen sistemde, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573. maddesinde tahdidi olarak sıralanan sorumluluk sebepleri yönünden her hangi bir değişiklik cihetine gidilmemekle birlikte, hâkimin sorumluluğundan kaynaklanan davalarda, görevli merciler ile dava dilekçesinin düzeni ve eklenecek belgeler için özel bir yöntem öngören 575. maddesinde yer alan düzenlemeye yer verilmemiştir.

6110 sayılı Kanunla getirilen sistemde, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573. maddesinde tahdidi olarak sıralanan sorumluluk sebepleri yönünden her hangi bir değişiklik cihetine gidilmemekle birlikte, hâkimin sorumluluğundan kaynaklanan davalarda, görevli merciler ile dava dilekçesinin düzeni ve eklenecek belgeler için özel bir yöntem öngören 575. maddesinde yer alan düzenlemeye yer verilmemiştir.

Nihayet, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nu ek ve değişiklikleri ile birlikte tümüyle yürürlükten kaldıran, 12.01.2011 tarih ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 01 Ekim 2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ve “Hakimin Hukuki Sorumluluğu” başlığı altında yer verilen düzenlemeyle, 46 ila 49. maddelerinde sorumluluk sebepleri, yargılamada görevli merci, dava dilekçesine dair özel yöntem ve davanın reddi halinde verilecek cezaya dair özel hükümler getirilmiştir. Bu cümleden olarak, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesinde yer alan sorumluluk sebepleri, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573/7 maddesindeki: “Memuriyet vazifesini yapmakta ihmal ve terahi gösterilmesi veya kanuna göre verilen emirlerin makbul bir sebep olmaksızın yapılmaması” şeklinde yer alan düzenleme hariç, tahdidi olarak sayılan sorumluluk sebeplerine paraleldir.

Madde gerekçesinde, “Hükümde, hâkimlerin sorumluluğunu gerektiren sebeplerin, genel olarak belirtilmediği, daha önce 1086 sayılı Kanunun 573. maddesinde olduğu gibi tahdidi olarak sayma yoluna gidildiği, böylece hâkimlerin daha ağır bir sorumluluk rejimiyle karşılaşmalarının engellenmek istenildiği” ifade edilmiştir.

Görüldüğü üzere; hakimlerin sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davası, normal bir eda davası görünümünde olmakla birlikte, az yukarıda açıklanan mülahazalarla taraflarına ve sorumluluk sebeplerine dair özel düzenlemelerin yanı sıra, görevli yargı mercii yönünden de özel yasal düzenlemelere tabi tutulmuştur.

Dava tarihinden önce yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun, “Hakimin Sorumluğu”nu düzenleyen İkinci Ayırımın “Dava Dilekçesi ve Davanın İhbarı” başlığı altında düzenlenen 48. maddesinde; “Tazminat davası dilekçesinde hangi sorumluluk sebebine dayanıldığı ve delilleri açıkça belirtilir; varsa belgeler de eklenir” hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıda da vurgulandığı üzere, hâkimin hukuki sorumluluğunda yargı yetkisinin özellikleri, öteden beri özel bir yargılama düzeninin uygulanmasını zorunlu kılmıştır. Zira, yargı görevinin bağımsızlık ve tarafsızlık içinde aksatılmadan yerine getirilmesi esastır.

Bu nedenle ihbar edilen hakimin somut olaya özgü hususları değerlendirerek karar verdiği, bu durumda da hukuki bir değerlendirme söz konusu olduğu gözetildiğinde HMK’nun 46/c maddesinde ki sorumluluk halinin gerçekleştiğini kabul etmek mümkün değildir.

Durum böyle olunca 6100 sayılı HMK 46/(c) bendine dayalı olarak açılan sorumluluk davasının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

H Ü K Ü M:

1- Açılan davanın REDDİNE,

Bu nedenle ihbar edilen hakimin somut olaya özgü hususları değerlendirerek karar verdiği, bu durumda da hukuki bir değerlendirme söz konusu olduğu gözetildiğinde HMK’nun 46/c maddesinde ki sorumluluk halinin gerçekleştiğini kabul etmek mümkün değildir.

Durum böyle olunca 6100 sayılı HMK 46/(c) bendine dayalı olarak açılan sorumluluk davasının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

H Ü K Ü M:

1- Açılan davanın REDDİNE,

2- 6100 sayılı HMK 333 maddesi uyarınca, hükmün kesinleşmesinden sonra yatırılan avanstan kullanılmayan kısmın davacıya iadesine,

3- Davanın reddedildiği dikkate alındığında, peşin alınan harcın mahsubu ile yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

4- 6100 sayılı HMK 49. maddesi gereğince 600,00 TL disiplin para cezasının davacıdan tahsiline,

5- A.A.Ü.T gereğince takdiren 786,36 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,”

Dair oybirliği ile verilen 25.02.2014 gün ve 2013/1-4 sayılı kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacı ... vekili, 24.07.2012 harç tarihli dava dilekçesiyle; “Aliağa Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/365 Esas 2012/158 Karar sayılı itirazın iptali dosyasında davanın reddine karar verildiğini, miktarın düşük olması nedeni ile kesin olarak verildiğini, bu nedenle temyiz edilemediğini, davanın reddedilmesi üzerine AAÜT 12/2. maddesine aykırı olarak müvekkili aleyhine 600,00 TL vekalet ücretine hükmedildiğini, bu durumunda Avukatlık Kanunu’nun 169/1 ve Avukatlık Asgari Ücret tarifesinin 12/2. maddesi aykırı olduğunu, vekalet ücretinin aleyhine icraya konulduğunu, borcu 833,36 TL olarak 05.06.2012 tarihinde yatırdığını, bu durumun HMK 46/1(c) bendine açık aykırılık teşkil ettiğini, iddia ederek açık yasa hükmünün ihlali nedeni ile 786,36 TL zararın davalıdan tahsilini” talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Hazinesi vekili, şartlar oluşmadığını, yapılan işlemde kusur ve kast bulunmadığını, açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir. Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

İşin esasına geçilmeden önce temyiz edilen miktar dikkate alındığında verilen kararın miktar itibarı ile kesin olup olmadığı tartışılmıştır.

Davacı 24.07.2012 tarihli dilekçe ile 786,36 TL zararın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Özel Dairece ilk derece mahkemesi sıfatı ile 25.02.2014 tarihinde istemin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir. Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

İşin esasına geçilmeden önce temyiz edilen miktar dikkate alındığında verilen kararın miktar itibarı ile kesin olup olmadığı tartışılmıştır.

Davacı 24.07.2012 tarihli dilekçe ile 786,36 TL zararın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Özel Dairece ilk derece mahkemesi sıfatı ile 25.02.2014 tarihinde istemin reddine karar verilmiştir.

Dava tarihi olan 24.07.2012 tarihinde yürürlükte olan 24/2/1983 tarih ve 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununa 93/A-4. fıkrasına göre kanun yoluna başvurulması için miktar veya değere ilişkin olarak öngörülen sınırlamalar, hâkim ve savcıların işlem, faaliyet veya kararlarına dayanılarak açılan her türlü tazminat ve rücu davalarında uygulanmamaktaydı. Ne var ki; 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununa 93/A maddesi 21.02.2014 gün ve 6526 sayılı Terörle Mücadele Kanunu Ve Ceza Muhakemesi Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 19. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. Yayım tarihinde yürürlüğe girecek olan 6526 sayılı Terörle Mücadele Kanunu Ve Ceza Muhakemesi Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun 06.03.2014 tarihinde yayımlanmıştır.

Görüşmeler sırasında azınlıkta kalan üyeler, 6526 sayılı Terörle Mücadele Kanunu Ve Ceza Muhakemesi Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un yayım tarihinde yürürlüğe girdiğine ve yayım tarihinin de Özel Daire kararının tarihi olan 25.02.2014 tarihinden sonra 06.03.2014 tarihi olduğuna göre kanun yoluna başvurulması için miktar veya değere ilişkin olarak öngörülen sınırlamaların uygulanmaması ve işin esasının incelenmesini gerektiği savunulmuş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğunca kabul edilmemiştir.

O halde, temyiz edilen miktarın temyiz kesinlik sınırı altında kaldığı kabul edilerek temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesin olması nedeni ile REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 09.03.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16348, Karar No: 2014/16783, Tarih: 09.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/16348 E.  ,  2014/16783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yenice (Çanakkale) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2014

NUMARASI : 2010/172-2014/57

Davacı A.. E.. tarafından, davalılar H.. Y.. vd aleyhine 04/08/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalıların diğer temyizleri yönünden;

Dava, maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların boşanmış olduğu eşi ve müşterek çocuğu olduğunu, boşanma gerçekleştikten sonra davalıların yıllarca tapuda adına kayıtlı evini kullandıklarını ancak hor kullandıklarını ve bakım yapmadıklarını, bu nedenle evinde ve müştemilatında büyük hasar ve zararlar meydana geldiğini belirterek bu zararlarının davalılarca giderilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece keşif yapılıp düzenlenenen bilirkişi raporları esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden; davalıların davacının boşanmadan önceki eşi ve çocuğu olduğu anlaşılmaktadır. Davalıların evi bilerek, kasten hor kullanarak zarar verdiklerine dair bir delil de yoktur. Boşanmadan itibaren 15 yıl gibi uzunca bir zaman geçmesinden dolayı evdeki ve bahçedeki bir kısım zararlar doğal olarak meydana gelmiş olabileceği gibi davacının bu süre içinde zararı engelleyici önlemlerinin olmaması da zararın meydana gelmesinde etkendir. Bu durumda davacının da müterafık kusuru vardır. O halde, mahkemece hükmedilecek tazminattan dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu 43 ve 44. maddeleri gereğince uygun bir indirim yapılması gerekirken bu husus nazara alınmadan karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5236, Karar No: 2021/549, Tarih: 28.01.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/5236 E.  ,  2021/549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı (mağdureler E... ile ...e yönelik)

HÜKÜM : Mahkumiyet (mağdure sayısınca)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında mağdure E...'ye yönelik atılı suçtan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 18.02.2015 günlü raporda mağdure E...'nin 22.04.2010 ve Ocak-Şubat 2011-16.02.2011 tarihleri arasında sanık ... ile mağdureye yönelik istismar suçundan dolayı başka bir dosyada yargılanan Servet'in eylemleri nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmesi karşısında, hangi sanığın eyleminden dolayı ruh sağlığının bozulduğu hususlarında raporda açıklık bulunmamasından dolayı sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 103/6. maddesinin tatbik edilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanık hakkında mağdure ...e yönelik müsnet suçtan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, tanık anlatımları, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12221, Karar No: 2012/20069, Tarih: 22.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/12221 E.  ,  2012/20069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde kısmen başka defterlere kaydetmek

HÜKÜM : Beraat

I- Katılan vekilinin 2005 takvim yılında “defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde kısmen başka defterlere kaydetmek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun olarak kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin suçun yasal unsurlarının oluştuğuna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Katılan vekilinin 2003 ve 2004 takvim yıllarında “defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde kısmen başka defterlere kaydetmek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen 2003 ve 2004 takvim yıllarında “defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde kısmen başka defterlere kaydetmek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 22.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.