muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/30211, Karar No: 2014/38241, Tarih: 20.11.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/30211 E.  ,  2014/38241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme, beraat, idari para cezası

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık.... bakımından yapılan incelemede;

O yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Sanık ... bakımından yapılan incelemede;

Sanığın, 30.04.2007 tarihinde vefat ettiği dosya içinde bulunan nüfus kaydından anlaşılmakla, TCK'nin 64. maddesi uyarınca sanık hakkında bir hüküm kurulması lüzumu,

3) Sanık ... bakımından yapılan incelemede;

a) UYAP'tan edinilen nüfus kaydına göre sanığın halen sağ olduğu görülmekle, hakkında ölüm nedeniyle düşme kararı verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

b) Olay yerinde yapılan keşif sonucu hazırlanan bilirkişi raporunda tarlanın etrafını çevirmekte kullanılan kestane kalasların, orman alanında bulunan 5 adet dikili kestane ağacının Haziran 2006 tarihinde balta ve motorlu testere ile kesilmesi sonucu elde edildikleri belirtilmesine göre sanığın dikiliden ağaç kesme suçundan mahkumiyetine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/241, Karar No: 2013/4454, Tarih: 25.03.2013

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2013/241 E.  ,  2013/4454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 22.04.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20.10.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden temlik alınan bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili isteğine ilişkindir.

Davacı, dava dışı arsa sahipleriyle davalı yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik aldığını ileri sürerek bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Davadaki istemin dayanağı, yüklenici ile dava dışı arsa sahipleri arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve yüklenicinin davacıya şahsi hakkını devretmesine ilişkin “alacağın devri” (temlik) sözleşmesidir.

Burada öncelikle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve bu sözleşmenin hüküm ve sonuçları üzerinde durulması gerekmektedir. Bir tanımlama yapmak gerekirse; arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, yüklenicinin finansını kendisi sağlayarak arsa maliklerine ait arsa üzerine bina yapımı işini yükümlendiği, arsa malikinin ise bedel olarak binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye geçirmeyi vaat ettiği sözleşmelerdir. Bu sözleşmelerde bina inşaatı sebebiyle yükleniciye ödenmesi gereken ücret (bedel), arsa sahibi tarafından ayın olanak ödenmektedir. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde ilk unsur “yüklenicinin bir inşaat (bina) meydana getirme borcu altına girmesidir.” Zira, bu tür sözleşmelerde yüklenici finansı sağlayarak sanat, beceri ve emek sarfıyla bir bina meydana getirmekle, buna karşılık arsa sahipleri de taşınmaz malda belli bir mülkiyet payını yükleniciye devretmekle yükümlüdür. Kural olarak da arsa sahibi

bu borcunu Türk Borçlar Kanununun 479. maddesi gereğince eserin teslimi anında yerine getirmekle mükelleftir. Ancak uygulamada, yükleniciye finans kolaylığı sağlamak amacıyla üzerine bina yapılacak taşınmazın kat irtifakı peşinen kurulmakta, daha inşaat meydana getirilmeden yükleniciye satış imkanı sağlanmakta, bu şekilde yükleniciye bir bakıma arsa sahibi tarafından kredi kullandırılmaktadır. Kuşkusuz, bu tür bir işlemle eser teslim edilmeden yükleniciye yapılan devirler bir bakıma arsa sahibinin yükleniciye yaptığı “avans ödemesidir”. Yine uygulamada görüldüğü üzere yüklenici, arsa sahibi tarafından kendisine yapılan avans ödemesinden yararlanarak ileride kazanacağı kişisel hakkını peşinen üçüncü kişilere devretmekte ve bu şekilde bina inşaatına finans (kaynak) sağlamaktadır.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden, sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin (davacının) arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Gerçekten, Borçlar Kanununun 167. maddesi gereğince; “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen borçlu, temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi Borçlar Kanununun 81. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Yukarıdaki açıklamalardan anlaşılacağı üzere, bu gibi davalarda arsa sahipleri ile yüklenici arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğunun kabulü gerekir. Dolayısıyla, inceleme ve araştırmanın arsa sahiplerinin de taraf olduğu bir davada yapılması gerekir. Bu durumda mahkemece, davacılara arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin arsa sahibi olan tarafları hakkında dava açmak üzere mehil verilmeli, açılırsa o dava eldeki dava dosyası ile birleştirilmeli, arsa sahiplerinin savunma ve delilleri toplanmalı, davacıların talepleri hakkında bundan sonra bir karar verilmelidir.

Taraf teşkili tam olarak sağlanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, yatırılan harcın istek halinde iadesine, 25.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/343, Karar No: 2020/81, Tarih: 14.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/343 E.  ,  2020/81 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalılardan ... Temizlik A.Ş. vekilince ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı işçi tarafından davacı asıl işveren kurum aleyhine ikame edilen işçilik davası sonucunda kurum tarafından ödenen işçilik alacaklarının davalı alt işverenlerden rücuen tahsili amacıyla icra takibi yapıldığını ancak davalıların takibe haksız olarak itiraz ettiğini öne sürerek itirazın iptali ile asıl alacağın %20’si oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirketlerden ... Temizlik vekili, davanın reddini savunmuştur. Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulü ile asıl alacağın %20’si oranında icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılardan ... Temizlik A.Ş. vekili ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Bir borçtan müşterek müteselsil sorumluluk ya kanundan kaynaklanır ya da taraflar arasında bu konuda sözleşme bulunmalıdır. Yüklenici işçisinin İş Kanunundan kaynaklı alacaklarından iş mevzuatı gereği işveren sorumlu olmakla beraber ödediği bu alacağı, sözleşme hükümlerine göre yüklenicilerden talep edebilir. Bu davada işçiyi değişik dönemlerde çalıştıran yükleniciler mecburi dava arkadaşı olmadıkları için yüklenicilerden tahsil edilecek bedel de ayrı ayrı belirlenmelidir.

Somut olayda hüküm altına alınan bedelden her iki davalının müteselsilen sorumluluğunu gerektirir şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı ... Temizlik A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5602, Karar No: 2022/8636, Tarih: 16.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/5602 E.  ,  2022/8636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma “ suçundan da kamu davası açıldığı halde, bu suçtan hüküm kurulmadığı anlaşıldığından; Mahkeme tarafından ayrıca hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ile müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 16.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4445, Karar No: 2018/12555, Tarih: 16.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/4445 E.  ,  2018/12555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemelerinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında, 21.07.2007 tarihinde işlenen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından 06.11.2009 tarihinde 5271 sayılı CMK'nın 231/6-son cümlesi hükmü uyarınca hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve bu kararların 21.12.2009 tarihinde kesinleştiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların kesinleşmesinden itibaren ve denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve 29.04.2014 tarihinde kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle 16.01.2015 tarihinde hükümlerin açıklandığı; böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 21.12.2009 ile deneme süresi içinde işlediği ikinci suçun suç tarihi olan 10.05.2011 tarihleri arasında dava zamanaşımının 1 yıl 4 ay 20 gün durduğu gözetilerek ve iş yeri dokunulmazlığı suçunun birden fazla kişiyle işlendiğinin mahkeme tarafından kabul edilmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 119/1-c maddesinin uygulanmamasının hatalı olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c, 142/1-b, 31/3. maddelerindeki suçların gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımı süresinin, duran 1 yıl 4 ay 20 günlük süre de eklendiğinde, suç tarihi olan 21.07.2007 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c, 142/1-b, 31/3. maddelerindeki suçların gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımı süresinin, duran 1 yıl 4 ay 20 günlük süre de eklendiğinde, suç tarihi olan 21.07.2007 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.10.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3994, Karar No: 2016/6159, Tarih: 21.06.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/3994 E.  ,  2016/6159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (suça sürüklenen çocuklar...), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (suça sürüklenen çocuk ...)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuklar...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, suça sürüklenen çocuk ...'ın ise beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetlerine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Nüfus kaydına göre suç tarihi itibariyle on dört yaşı içerisinde ve 15.04.1994 doğumlu olan mağdure, ... Devlet Hastanesinin 05.09.2001 tarihli doğum raporuna göre nüfusa kaydedildiğinden, ayrıca suça sürüklenen çocuk ...’in mağdureye ''konuşalım'' diyerek kandırıp hileyle inşaata götürdüğü, burada diğer suça sürüklenen çocuklarla birlikte eylemi gerçekleştirdiği anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, suça sürüklenen çocuklar... haklarında 5237 sayılı TCK'nın 103/2-3-4-6. maddeleri gereğince hükmedilen 15 yıl hapis cezasından aynı Kanunun 31/2. maddesine göre indirim yapılırken, 31/2-son. maddesi uyarınca verilecek hapis cezasının 7 yıldan fazla olamayacağı hükmüne aykırı olarak, 7 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesi ve bu ceza üzerinden aynı Kanunun 62/1. maddesi uyarınca indirim yapılarak, suça sürüklenen çocukların cezalarının 5 yıl 10 ay yerine 6 yıl 3 ay olarak fazla belirlenmesinde, mahkemece CMUK'nın 326. maddesi uyarınca kazanılmış hak ilkesi de nazara alınarak, neticeten suça sürüklenen çocuklar hakkında 5 yıl 10 ay hapis cezasına hükmedildiğinden ve sonuç ceza değişmeyeceğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/868, Karar No: 2019/2345, Tarih: 13.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/868 E.  ,  2019/2345 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, maluliyet aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamı incelendiğinde, mahkemece uyulan bozma ilamı sonrası Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu’ndan alınan raporda, 2013 tarihli Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliği’ne göre değerlendirme yapılarak maluliyet başlangıcının çocukluk çağlarından itibaren başladığının kabulünün uygun olduğuna dair karar verildiği anlaşılmış ise de; söz konusu hüküm eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır.

Sigortalı sayılanlar ve bunların bakmakla yükümlü oldukları veya hak sahibi çocuklarının çalışma gücü veya meslekte kazanma gücü kayıp oranlarının tespitine ilişkin, Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği 01.10.2008 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 11.10.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak; Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği ise 01.09.2013 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 03.08.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği belirgin olmakla, her ne kadar en son Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu’ndan rapor alınıp sonucuna göre karar verilmiş ise de, tahsis talep tarihinde yürürlükte olan 11.10.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği çerçevesinde ayrıca değerlendirme yapılmadığı belirgin olmakla, anılan yönetmelik çerçevesinde de değerlendirme yapılması ile birlikte Adli tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu tespitleri de gözetilerek maluliyet başlangıcının net bir şekilde belirlenmesi için Adli Tıp Üst Kurulundan rapor alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekmektedir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9224, Karar No: 2012/1093, Tarih: 27.01.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/9224 E.  ,  2012/1093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı Yasanın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği ile sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek somut olayda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCY’nın 145. maddesiyle indirim yapılması ve dosyadaki adli sicil kayıtlarına göre tekerrüre esas hükümlülükleri bulunan sanıklar hakkında anılan Yasanın 58.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 27/01/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5560, Karar No: 2007/6327, Tarih: 02.07.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5560 E.  ,  2007/6327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili karşı davada tazminat istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü, karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığının tespiti için belediye başkanlığına yazılan yazıya verilen cevapta, imar planı dışına isabet eden taşınmazın belediye mücavir alanı sınırları içinde olmakla birlikte belediye hizmetlerinden yararlanmadığı açıklanmış, harita mühendisi bilirkişinin dosyaya sunduğu raporda yerleşim merkezlerine 1000 mt. mesafede bulunduğu saptanmış olduğu halde bilirkişi kurulu raporlarında taşınmaz arsa niteliğinde kabul edilerek değerlendirme yapılmıştır.

Oysa ki; Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde kabulü için uygulamalı (genelde 1/1000 ölçekli) imar planı ile iskan sahası olarak ayrılmış yerlerde bulunması esastır. Aynı karara göre, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için ise, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Nazım imar planı (1/5000 ve daha büyük ölçekli) içinde bulunan taşınmazların arsa sayılabilmeleri ise Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 Sayılı Kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı ve kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılığının yakın gelecekte var olmasına bağlıdır.

Saptanan durumu itibarıyla, kamulaştırma hukuku açısından yukarıda açıklanan arsa sayılabilme koşullarını taşımayan davaya konu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ve bu niteliğine göre değerlendirilmesi gerekirken, arsa niteliğinde değerlendirme yapılan bilirkişi raporlarına dayalı olarak karar verilmiş olması,

2-Kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili davasının niteliği gereği kendisini vekil ile temsil ettirmiş olan taraflar yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ücret takdirine yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.