muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7476, Karar No: 2023/8800, Tarih: 21.09.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/7476 E.  ,  2023/8800 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/5019 Değişik iş

...

SUÇ : Silahla tehdit

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın kabulüne ilişkin

KANUN YARARINA BOZMA

...

Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin, 02.08.2022 tarihli ve 2022/5019 Değişik iş sayılı Kararı ile Sarayköy Sulh Ceza Hakimliğinin, 28.07.2022 tarihli ve 2022/425 Değişik iş sayılı Kararına vaki itirazın kabulüne karar verilmiş, verilen kararın kesin olduğu anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/62048 sayılı yazısı ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/62048 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/2. maddesinde yer alan, "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 173/1, 3 ve 6. maddelerinde yer alan "(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir. ... (3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir. ... (6) İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172 nci maddenin ikinci fıkrası uygulanır." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, Sarayköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09/06/2021 tarihli ve 2021/269 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın itiraz edilmeden kesinleşmesini müteakip, yeni delil ortaya çıktığından bahisle kamu davası açılmak üzere Sarayköy Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli hakkında bahse konu kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kaldırılmasının talep edilmesi karşısında, kaldırılması talep edilen kovuşturmaya yer olmadığı kararının itiraz merciinin Denizli Sulh Ceza Hakimliği olduğu, yeni delil ortaya çıktığında kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılarak kamu davası açılıp açılmayacağına ilişkin değerlendirme ve takdirin itiraz mercii Denizli Sulh Ceza Hakimliğince yapılması gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Sarayköy Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.06.2021 tarihli ve 2021/269 Soruşturma sayılı Kararı ile şüpheli hakkında, silahla tehdit suçunu işlediğine dair kamu davası açmak için yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

2.Sarayköy Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.07.2022 tarihli ve 2021/269 Soruşturma sayılı yazısı ile dosyaya ilişkin yeni delil elde edildiği ve şüpheli hakkında iddianame düzenleneceği belirtilerek ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılması için sulh ceza hakimliğinden talepte bulunulmuş, Sarayköy Sulh Ceza Hakimliğinin, 28.07.2022 tarihli ve 2022/425 Değişik iş sayılı Kararı ile talep görev yönünden reddedilmiş, O yer Cumhuriyet savcısının bahse konu karara vaki itirazı üzerine Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin, 02.08.2022 tarihli ve 2022/5019 Değişik iş sayılı Kararı ile itiraz kabul edilerek görevsizlik kararı kaldırılmıştır.

3.5271 sayılı Kanun'un 172 nci maddesinin ikinci fıkrasında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacağı belirlenmiştir. Aynı Kanun'un 173 üncü maddesi“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir. (2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir. (3) (Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir. (4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir..." hükümlerini içermektedir.

4.Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere somut uyuşmazlıkta şüpheli hakkında Sarayköy Cumhuriyet Başsavcılığının ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının kaldırılarak elde edilen yeni delil doğrultusunda iddianame düzenlenmesi talebi hususunda Denizli Sulh Ceza Hakimliğince karar verilmesi gerektiği anlaşılmakla kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin, 02.08.2022 tarihli ve 2022/5019 Değişik iş sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için soruşturma dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4077, Karar No: 2024/5126, Tarih: 28.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4077 E.  ,  2024/5126 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/2960 E., 2018/34 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27.11.2023 tarihli ve 2021/18259 Esas, 2023/7692 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.03.2024 tarihli ve 2 - 2018/15978 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 09.01.2018 tarihli ve 2017/2960 Esas, 2018/34 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.11.2023 tarihli ve 2021/18259 Esas, 2023/7692 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi hâlinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 09.01.2018 tarihli ve 2017/2960 Esas, 2018/34 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla usûlüne uygun ihtarat içeren tebliğin sağlanması için dosyanın iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanıkların temyiz taleplerinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 27.11.2023 tarihli ve 2021/18259 Esas, 2023/7692 Karar sayılı hırsızlık suçundan verilen temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 09.01.2018 tarihli ve 2017/2960 Esas, 2018/34 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/760, Karar No: 2023/463, Tarih: 17.05.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/760 E.  ,  2023/463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1640 E., 2022/4 K.

KARAR : İstinaf talebinin kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince dava ve karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf talebinin kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davacı-karşı davalı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde; eşlerin 28.04.1977 tarihinde evlendiklerini, bu evliliklerinden ortak üç çocuklarının bulunduğunu, kadının ortak çocuklardan...'ın evlenmesinden sonra sürekli olarak eşini evden kovduğunu, ortak çocukları müvekkilinden uzaklaştırdığını, komşuları ile akrabalarına müvekkili ile ilgili sürekli olarak iftiralarda bulunduğunu, müvekkilinin iş arkadaşları ile patronunu arayarak aile mahremiyetini paylaştığını, bu davranışlarından dolayı müvekkilinin birçok defa iş kaybı yaşadığını, mutfakta bulunan tüm yiyecek ve tabak çanakları toplayıp küçük bir odada kapı kilitli olacak şekilde sakladığını, müvekkilini sofraya kabul etmediğini, müvekkilinin temizlik ve yemek ihtiyaçlarını karşılamadan tek başına senelerce bir odada pislik ve sefalet içinde yaşamasını sağladığını, müvekkilini tehdit ettiğini, müvekkilinin manevi baskı ve eziyetlere evlilik birliğinin dağılmaması için yıllarca katlandığını, davalının müvekkiline sevgi ve saygısının kalmadığını ileri sürerek tarafların boşanmaları ile 100.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP VE KARŞI DAVA

II. CEVAP VE KARŞI DAVA

Davalı-karşı davacı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; davacının tüm iddialarını inkârla; karşı tarafın kusurlu davranışlarından dolayı evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını, erkek eşin evliliğin ilk günlerinden itibaren müvekkiline fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığını, müvekkiline herkesin içinde hakaret ettiğini, ortak çocuklara da psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, kadın eşin aldığı erzakları kendi odasında sakladığını, müvekkili ile ortak çocukların aç yattığı günler olduğunu, davacının evlilikleri süresince farklı cinsel isteklerinin bulunduğunu, evlilik süresi boyunca başka kadınlarla ilişkisinin olduğunu belirterek tarafların boşanmalarına, 70.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminat ile 500,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 06.02.2018 tarihli ve 2015/557 Esas, 2018/143 Karar sayılı kararıyla; kadın eşin davacıya küfür ve hakaret ettiği, yiyecekleri, mutfak eşyalarını ve çarşaf, havlu gibi eşyaları odaya kilitleyerek davacının kullanımına izin vermediği, aile mahremini anlatarak dedikodu yaptığı, buna karşılık erkeğin eşine şiddet uyguladığı, "ananı, avradını, kızkardeşlerini", "g...tüne, başına" diyerek küfür ettiği, evin ihtiyaçlarını karşılamadığı, yiyecekleri kilitleyerek davalının kullanımına izin vermediği, evlilik birliği her iki tarafın kusuruna dayalı olarak temelinden sarsıldığı, tarafların belirlenen mali ve içtimai durumlarına dikkate alındığında kadın eşin sürekli ve düzenli bir geliri bulunmadığından dolayı tedbir-yoksulluk nafakasının belirlendiği gerekçesiyle dava ve karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 300,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasına, yasal şartlar oluşmadığından maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 03.11.2020 tarihli ve 2019/1632 Esas, 2020/1193 Karar sayılı kararı ile; davacı erkeğin karara karşı istinaf talebi bulunmadığından dolayı mahkemenin kusur belirlemesine yönelik vakıaların erkek hakkında kesinleştiği, ... Anadolu 31. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/591 Esas, 2013/457 Karar sayılı kararı ile erkeğin eşine karşı basit yaralama suçundan dolayı adli para cezası ile cezalandırıldığı, ayrıca tanık anlatımlarından anlaşılacağı üzere erkeğin kadına karşı fiziksel şiddet uyguladığı ve küfür ettiği, evin ihtiyaçlarını karşılamadığı, kendine özel yiyecek malzemesi alıp kadına vermediği, kadının kızının yardımı ile geçimini sağladığı, buna karşılık kadının da erkeğe hakaret ettiği, ayrı odalarda kaldıkları, kadının erkeğin temizlik işlerini yapmadığı, bazı ev eşyalarını gizleyerek erkeğin kullanımına engel olduğu ve evde yaşananları çevrede anlattığı, bu vakıalar dikkate alındığında boşanmaya sebep olan olaylarda erkek eşin ağır kusurlu olduğu, kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği, yoksulluk nafakası miktarının tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına göre makul olduğu gerekçesiyle kadının yoksulluk nafakası miktarına yönelik istinaf talebinin esastan reddine, kusur tespiti ve reddedilen tazminat taleplerine ilişkin istinaf talebinin ise kabulü ile kadın yararına 40.000,00 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminata karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı vekilince temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"…1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; önceki kararda yer alan gerekçenin yanında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) ile benimsenen istinaf kanun yolu incelemesi sonrasında artık Yargıtayın tamamen bir hukuki denetim ve içtihat mercii olduğu, temyiz incelemesinde maddi vakıa ve delil değerlendirilmesine girilemeyeceği, sadece hukuki denetim yapılması gerektiği, HMK’nın 371 inci maddesi ile temyiz incelemesi kapsamının belirlendiği, bozma sebebi nispi nitelikte ise tespit edilen bozma sebebinin hükmü etkilemesi gerektiği, nitekim karara etki eden yargılama hatası veya eksikliklerin mevcut olması hâlinde bunların bozma sebebi sayılabilmesi için ayrıca hüküm sonucunu etkilemiş olmaları gerektiği, buna karşılık dava şartlarının bulunmaması veya taraflardan birinin davasını ispat için dayandığı delillerin yasal bir sebep olmadan kabul edilmemesi hâllerinin ise mutlak bozma sebebi olduğu, somut olaya gelindiğinde evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda az kusurlu bulunan kadın lehine koşulları oluştuğu için 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 174/1-2 maddeleri gereğince takdiren 40.000,00 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminata hükmedilerek direnme kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı vekilince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili; hükmedilen tazminat miktarlarının çok olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık;

1-Bölge adliye mahkemelerince takdir edilen maddi-manevi tazminat miktarlarına ilişkin temyiz talepleri hakkında, Yargıtayca yapılacak incelemenin niteliği ve tazminat miktarları yönünden Yargıtayın temyiz olunun kararı bozup bozamayacağı,

2- Somut olayda, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat ve hakkaniyet ilkesi dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının çok olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 174 üncü maddesi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 361, 362 ve 371 inci maddeleri

2. Değerlendirme

1. Ülkemizde iki aşamalı yargı sistemi uygulanmakta iken, 2004 yılında kabul edilen 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un yürürlüğe girmesi ve HMK ile istinaf kanun yolu hükümlerinin düzenlenmesi, bu düzenlemeye uygun olarak 20.07.2016 tarihinde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlaması ile üç aşamalı yargı sistemine geçilmiş bulunmaktadır.