muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1958, Karar No: 2019/3957, Tarih: 16.10.2019

. maddede belirtilen şekilde ceza uygulayarak eksik ve kusurların giderilmesini bekler, ya da gecikme otuz günü geçerse ceza uygulamasına devam etmekle birlikte kusur ve eksiklikleri yüklenici hesabına kendisi giderir." hükmü bulunmaktadır. Şartname’nin 41. maddesi 6. paragrafta ise “Kabul komisyonunun tespit ettiği eksiklikler, belirlenen sürede yüklenici tarafından giderilmezse bu sürenin bitiminden sonra eksikliklerin giderilmesine kadar geçecek her gün için, giderilecek eksikliklerin durumuna göre sözleşmesinde “günlük gecikme cezası olarak yazılan miktarın belli bir oranında günlük ceza uygulanır” ve geçici kabul tarihi kusur ve eksikliklerin giderilmesi tarihine ötelenir. Ancak bu gecikme otuz günü geçtiği takdirde idare, yüklenici hesabına eksiklerin giderilmesini kendisi yaptırabilir. Bu takdirde de eksikler tamamlanıncaya kadar ceza uygulaması devam eder ve kabul tarihi ötelenir," hükmü bulunmaktadır. Delil sözleşmesi olan şartnamedeki hükümde “eksikliklerin durumuna göre” ve “sözleşmesinde günlük gecikme cezası olarak yazılan miktarın belli bir oranında günlük ceza uygulanır” ifadeleri cezanın eksik kalan imalât miktarı üzerinden belirleneceğini ortaya koymakta olup Dairemizin yerleşik uygulamaları da bu yöndedir. (Yargıtay 15. HD'nin 23.12.2004 gün 2004/2040 Esas 2004/6727 Karar, 16.10.2008 gün 2007/6731 Esas 2008/6047 Karar ve 15.06.2011 gün 2010/1876 Esas 2011/5348 Karar, 25.05.2017 gün 2017/841 E 2017/ 2298 Karar sayılı ilâmları ) Benzer şekilde Yargıtay 13 HD'nin 25.11.2009 tarihli 2009/8975 E 2009/13832 K sayılı ilamında da “...iş zamanında bitirilmediği/mal teslim edilmediği takdirde geçen her takvim günü için yükleniciye yapılacak ödemelerden sözleşme bedeli üzerinden %5 oranında gecikme cezası kesilecektir. Kesilecek toplam ceza tutarı hiçbir şekilde ihale bedelini aşamaz hükmü düzenlenmiştir. Maddede geçen “sözleşme bedeli” ifadesini, süresinde teslimi yapılan malzeme bedellerini de kapsayacak şekilde sözleşmenin tüm miktarı olarak değil, sadece sözleşmeye aykırı şekilde “teslimi geç yapılan malzemeye isabet eden bedel” olarak kabul etmek gerekir. “denilmek suretiyle Dairemizin kabulü şeklinde uygulama yapılmıştır.

Açıklanan bu gerekçeye göre mahkemece kalan imalât miktarının bedeli üzerinden ve teslimi gereken tarihten teslimin yapıldığı tarihe kadar cezanın hesaplattırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hüküm altına alınması gerekirken cezayı feshedilemeyen 60 günle sınırlayarak ilk derece mahkemesince kalan imalât üzerinden Bölge Adliye Mahkemesi tarafından da tüm sözleşme bedeli üzerinden cezanın hüküm altına alınması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi gereğince taraflar yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan, 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'ne, karardan bir örneğinin ise ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 16.10.2019 gününde kesin olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.

-K A R Ş I O Y-

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiş, verilen karar taraflarca temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 21.11.2014 tarihli sözleşme imzalanmış olup, sözleşmenin 26/6. maddesi gereğince, yükleniciye en fazla 60 günlük ek süre verilmesi, gecikilen her gün için muhammen bedel üzerinden onbindeüç tutarında ceza uygulanacağı kararlaştırılmıştır. İdare tarafından, yüklenicinin taahhüdünün süresinde ifa edilmemesi nedeniyle, gecikilen süre dikkate alınarak, sözleşmenin muhammen bedelinin 0,0003 bedelinin oranında toplam 1.494.423,00 TL para cezası kesilmiş, davacı yüklenici tarafından kesilen bu cezaya karşı menfi tespit isteminde bulunulmuştur.

Taraflar arasındaki sözleşme süresi dikkate alındığında, yüklenicinin işi 01.03.2015 tarihinde teslim etmesi gerekmekte olup 09.11.2015 tarihinde teslim gerçekleşmiştir. Bu tarihler arasında gecikme olduğu ve sözleşme gereğince kararlaştırılan cezanın kesilebileceği açıktır. Taraflar arasında eser sözleşmesi bulunmakta olup davacı tacirdir ve basiretli olarak hareket ettiği ön kabulü söz konusudur. TBK’nın 26. maddesi gereğince taraflar, bir sözleşmenin içeriğini Kanun da öngörülen sınırlar içinde özgürce belirleyebilirler. Dava konusu olayda da taraflar aralarında düzenlemiş oldukları sözleşmenin içeriğini özgür iradeleri ile belirlemişlerdir. Yine sözleşme içeriği dikkate alındığında TBK’nın 27. maddesindeki hükümsüzlük halleride söz konusu değildir. Taraflar arasındaki sözleşmenin 26/6 maddesinde gecikme durumunda gecikilen her gün için muhammen bedel üzerinden 0,0003 tutarında ceza uygulanacağı

kararlaştırılmıştır. Sözleşmede kararlaştırılan muhammen bedel ise, 19.767.500,00 TL’dir. Sözleşmenin 26/6 maddesi gereğince bu bedel dikkate alınarak idare tarafından hesaplama yapılmış ve 1.494.423,00 TL ceza taahhuk ettirilmiştir. Sözleşme gereğince gecikmenin sabit olduğu, gecikilen süre gereğince sözleşmede kararlaştırılan oranda cezanın kesildiği, hesaplamanın doğru olarak yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu hususlar dikkate alındığında, davanın tümden reddine karar verilmesi gerektiği düşüncemle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2022/6731, Karar No: 2022/8532, Tarih: 07.11.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/6731 E.  ,  2022/8532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki hakem heyeti kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması neticesinde davanın kısmen kabulüne dair kesin olarak verilen hükmün Adalet Bakanlığınca kanun yararına bozulması istenilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı tarafın eşi ...'ı 23/09/2020 tarihinde 2020-2021 Eğitim Öğretim yılı Lisansüstü Eğitim Enstitüsü Gastaronomi ve Mutfak Sanatları tezsiz yüksek lisans eğitimi için kayıt ettirdiğini, davalının bu kayıt nedeniyle üniversiteye 9.258,38 TL eğitim ücreti ödemesi yaptığını, sonrasında keyfi sebeplerle imkan tanınan süreden çok sonra kayıt sildirme talebinde bulunduğunu ve bu talebinin süresi geçmiş olduğundan haklı gerekçeyle kabul edilmediğini, davalının hakem heyetine başvurduğunu, hakem heyetince yüzeysel inceleme yapıldığını, tüketicinin talebinin kabul edildiğini, 06/06/2020-23/09/2020 tarihleri arası üniversitenin ön kayıt ve başvuru dönemi olduğunu, bu dönemde kaydını yaptırdığını, sözleşmenin tarafların serbest iradesini içerdiğini, davalı tarafın ön kayıt ve başvurular dönemi içerisinde kaydını yaptırdığını, erken kayıt ayrıcalıklarından faydalanmak istediğini ve erken kayıt ayrıcalıklarının kendisine sağlandığını, kesin kayıtların son gününün 16/10/2020 tarihi olduğunu, bu tarihe kadar kayıt kabul edilmekteyken davalının sırf erken kayıt ayrıcalıklarından faydalanmak için bu tarihten çok daha öncesinde kaydını yaptırdığını, sonraki süreçte davalının kayıt sildirme talebi dilekçesinde; alternatifleri olduğundan, başka üniversitelerden yedek listesinde yer aldığından ve başka bir üniversiteden yüksek lisans programı kazandığı bilgisini aldığından bahisle 27/10/2020 tarihinde kayıt sildirme talebinde bulunduğunu, taraflar arasında imzalanan sözleşme neticesinde davalının da bilgisi dahilindeki eğitim-öğretim dönemi başladıktan sonra kayıt sildirme talebinde bulunulması durumunda öğrenciye ücret iadesi yapılmadığını, davalının ücret iadesi talebine bu şekilde cevap verildiğini, davalıya gerekli bilgilendirmeyi yaptığını, tüketici hakem heyeti tarafından verilen kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek Eskişehir İl Tüketici Hakem Heyeti Başkanlığı'nın 007020210000064 nolu 22/02/2021 tarihli kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesi sunmamış ve duruşmalara da katılmamıştır.

Davalı, cevap dilekçesi sunmamış ve duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece, davacı eğitim kurumu tarafından yarıyıl eğitim öğretim döneminin başladığı, 20/03/2021 Tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliğinin "Ücretlerin iadesi" başlıklı 56/3-a bendinde: "Kurumlara yeni kaydolan öğrenci kursiyerlerden: a) Öğrenim ücretini yıllık olarak belirleyen okul önceki eğitim kurumu, ilkokul, ortaokul, özel eğitim okulu, ortaöğretim okullarında ve öğrenci etüt eğitim merkezlerinden öğretim yılı başlamadan ayrılanlara yıllık ücretin yüzde onu dışındaki kısmı iade edilir. Öğretim yılı başladıktan sonra ayrılanlara yıllık ücretin yüzde onu ile öğrenim gördüğü günlere göre hesaplanan miktarın dışındaki kısmı iade edilir. B) Öğrenim ücretini derse saati ücreti olarak belirleyen kurumlarda dönem başlamadan ayrılanlara öğrenim ücretinin yüzde onu ile öğrenim gördüğü ders saati sayısına göre hesaplanan miktarın dışındaki kısmı iade edilir. C)Öğretime başladıktan sonra ayrılan öğrenci veya kursiyerlerden alınacak ücret kurumun öğrenim ücretinden fazla olamaz." düzenlemesinin mevcut olduğu, davalının hizmet alamadığı, ancak yönetmeliğe göre yarıyıl eğitim öğretim dönemi başladığından %10 kesintinin davacıya iadesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının 15/09/2022 tarihli yazısında; davacı üniversite Yüksek Öğretim Kurumları Teşkilatı Kanunu gereğince kurulmuş, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununa tabi kamu tüzel kişiliğine haiz vakıf üniversitesi olup; Yükseköğretim Kanunu gereği değerlendirme yapılması ve hasıl olacak sonuca uygun hüküm tesis edilmesi gerekirken, mahkemece Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliğine dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı bulunduğu ileri sürülerek; kararın, 6100 sayılı HMK’nın 363 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kanun yararına bozulması talep edilmiştir.

Dava, üniversite kaydının silinmesi nedeniyle ödenen ücretin iadesine dair verilen tüketici hakem heyeti kararının iptali istemine ilişkindir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık dava konusu olaya uygulanması gereken mevzuatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Davalının eşini davacı üniversitenin Gastaronomi ve Mutfak Sanatları tezsiz yüksek lisans eğitimi için kayıt ettirdiği, davacı üniversitenin ise Yüksek Öğretim Kurumları Teşkilatı Kanunu gereğince kurulan ve 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununa tabi kamu tüzel kişiliğine sahip vakıf üniversitesi olduğu, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu hükümlerinin olaya uygulanması gerektiği, ancak mahkemece Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliğinin okul öncesi eğitim, ilköğretim ve ortaöğretim düzeyinde olan okullar ile özel eğitim okulları ve öğrenci etüt eğitim merkezleri için uygulanan 56/3-a maddesine göre değerlendirme yapılarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, davacı üniversitenin Yüksek Öğretim Kurumları Teşkilatı Kanunu gereğince kurulmuş olan 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununa tabi kamu tüzel kişiliğine sahip vakıf üniversitesi olduğu gözetilerek, Yükseköğretim Kanunu gereği değerlendirme yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, Adalet Bakanlığının bu yöne ilişen kanun yararına temyiz talebinin kabulü gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Adalet Bakanlığı’nın kanun yararına bozma talebinin kabulü ile kararın sonuca etkili olmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca gereği yapılmak üzere bozma kararının bir örneğinin ve dava dosyasının Adalet Bakanlığına gönderilmesine, 07.11.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5690, Karar No: 2020/4540, Tarih: 29.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/5690 E.  ,  2020/4540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : Mahkûmiyet: Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesi 'nin 12/02/2019 tarih, 2018/159 esas ve 2019/74 sayılı kararı

İstinaf başvurusunun esastan reddi ; Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi 'nin 08/05/2019 tarih, 2019/1070 esas ve 2019/1266 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesin'ce verilen hükümler, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süreleri, kararların niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1- Sanık ... ve ... hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde:

Temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasını gerektirir bir neden görülmediğinden, sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteğinin 696 sayılı KHK'nın 100. maddesi ve 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile, CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri temyiz nedenlerinin, CMK 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükümlerin hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebepler değerlendirilerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin

yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan hapis cezalarının süresi ile tutuklama tarihlerine göre, sanıklar hakkındaki tahliye taleplerinin reddine,

2- Sanık ... hakkındaki mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasını gerektirir bir neden görülmediğinden, sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteğinin 696 sayılı KHK'nın 100. maddesi ve 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği ve aşağıda belirtilen dışında istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği ve aşağıda belirtilen dışında istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-) Dosya kapsamına göre; sanık tarafından, ... isimli şahsa beş Türk Lirasına sarılı halde 1 parça olarak satılarak uyuşturucu madde ticaretine konu edinilen uyuşturucu maddenin, 12.04.2017 tarihinde düzenlenen olay, rızaen teslim, el koyma ve yakalama tutanağı içeriğine göre "esrar" olarak belirtilmesine rağmen, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2017/20170 soruşturma sayılı, 2018/5650 esas sayılı, 2018/982 iddianame sayılı, 10.04.2018 tarihli iddianame içeriğine göre "olay 1 " e ilişkin olarak tanzim edildiği belirtilen Ankara Polis Kriminal Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 18/01/2018 gün ve 00385 sayılı raporunda, söz konusu maddenin "0,33 gram eroin" içerdiğinin belirtilmesi karşısında, uyuşturucu maddenin niteliği konusundaki çelişki giderilmeden ve TCK'nın 188/4-a fıkrasının uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilmeden eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

2-) Sanığın uyuşturucu madde sattığı yerin TCK'nın 188/4-b maddesinde belirtilen okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunulan bina ve tesisler ile bunların varsa çevre duvarı, tel örgü veya benzeri engel veya işaretlerle belirlenen sınırlarına iki yüz metreden yakın mesafe içindeki umumi ve umuma açık yerlerden olup olmadığına yönelik mahallinde keşif yapılarak uyuşturucu maddenin satıldığı yerin belirtilen yerlere olan yürüme mesafesinin tespitinden sonra TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, uydu aracılığıyla çekilen fotoğrafa göre kolluk görevlilerince düzenlenen tutanak içeriği esas alınarak, uyuşturucu maddenin satıldığı yerin Karatay Belediyesi Şehitler parkına 45 metre mesafede olduğu kabul edilerek sanık hakkında verilen cezanın yarı oranında artırılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK’nın 307. maddesinin 4. fıkrası uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, tutuklama koşullarında değişiklik olmaması ve tutuklama tarihine göre sanık hakkındaki salıverilme isteğinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 29/09/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3100, Karar No: 2020/1236, Tarih: 10.03.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/3100 E.  ,  2020/1236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre; katılan ... ile daha önce de para karşılığında cinsel ilişkiye giren sanık ...’ın, olay günü saat: 04.45 sıralarında... üzerinde bekleyen mağdurun yanına gelip, ilişkiye girme hususunda konuşup anlaşması üzerine katılanı aracına aldığı, bir ara sokağa girdikten sonra duran aracın içinde konuşan taraflar arasında anlaşılamayan bir nedenle tartışma çıktığı ve sanığın, mağduru alınan doktor raporuna göre, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığının anlaşılması karşısında;

Sanık ...’ın eyleminin bir bütün halinde, TCK'nin 86/1. maddesi kapsamında kasten yaralama suçunu oluşturduğu düşünülmeden, yerinde yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10360, Karar No: 2010/4309, Tarih: 13.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/10360 E.  ,  2010/4309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mah.Sıfatıyla)

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ziynet eşyalarının aynen, olmadığı takdirde bedelinin tahsili davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının aynen olmadığı takdirde bedelinin tahsili isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının, evi terk etmeden bir gün önce davacıya ait ziynetleri kasaya koyma bahanesiyle aldığı ve ertesi gün evi terk ettiğini, davacının da baba evine döndüğünü bütün ziynet eşyalarının davalıda kaldığını belirterek ziynet eşyalarının aynen iadesi ya da bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili davacının evi terkederken ziynet eşyalarını yanında götürdüğünü belirterek davanın reddini savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını, ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını,ispat yükü altındadır.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını, ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını,ispat yükü altındadır.

Olayda, davacı kadın evi son terk ettiği tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha önce de götürme fırsatı elde edemediğini dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde “her türlü delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynetlerin elinden alındığı, götürülmesine engel olunduğu, davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.