muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12177, Karar No: 2018/11032, Tarih: 05.06.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/12177 E.  ,  2018/11032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali-tescil-tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 05.06.2018 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, şartlı bağışa konu olan taşınmazlarda koşulun yerine getirilmemesi nedeni ile açılan tapu iptali ile tescil ve tazminat isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...’ün verdiği vekaletname ile toplam 80/384 oranında paydaşı olduğu ..., ..., ..., ... ve ...parsel sayılı taşınmazları okul, cami, park ve çocuk bahçesi yapılmak üzere ... Köy tüzel kişiliğine bağışladığını, ancak davalının bağış koşulunu yerine getirmediği gibi imar düzenlemesi ile oluşan ... ada ... ve ... parsel sayılı taşınmaz dışındaki 4 adet imar parselini 3. kişilere satış suretiyle temlik ettiğini başka paydaşların davalı aleyhine açmış oldukları dava neticesinde şartın yerine getirilmediğini öğrendiklerini ileri sürerek davalı adına kayıtlı ... ada ... ve ... nolu imar parselinin miras payları oranında tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline; üçüncü kişilere temlik edilen ... ada ..., ... ada ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazlar yönünden ise, toplam satış bedeli olan 5.088.000,00 TL den paylarına isabet eden 1.060.000,00 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, hak düşürücü sürenin dolduğu gibi şuyulandırma işleminin ayakta olduğunu ve kamu yararı gözetilerek mevzuata uygun işlem tesis edildiğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikten bu yana geçen uzun zamana rağmen bağış koşulunun yerine getirilmediği, taşınmazların 3. kişilere satılması nedeniyle şartın yerine gelme imkanının da bulunmadığı gerekçesi ile satış bedelinden davacıların payına isabet eden miktar olan 1.060.000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacıların ölen babaları ...’ün ...'e verdiği vekâletnameler ile 80/384 oranında paydaşı olduğu ..., ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazları okul, cami, park ve çocuk bahçesi yapılmak üzere ... Köy tüzelkişiliğine 21.07.1988 tarihli ve 4846 yevmiye nolu akit ile bağışladığı, akte konu ..., ... ve ... sayılı kadastral parsellerin imar uygulamasına tâbi tutularak 14.08.1992 tarihinde ... ada

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacıların ölen babaları ...’ün ...'e verdiği vekâletnameler ile 80/384 oranında paydaşı olduğu ..., ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazları okul, cami, park ve çocuk bahçesi yapılmak üzere ... Köy tüzelkişiliğine 21.07.1988 tarihli ve 4846 yevmiye nolu akit ile bağışladığı, akte konu ..., ... ve ... sayılı kadastral parsellerin imar uygulamasına tâbi tutularak 14.08.1992 tarihinde ... ada

..., ... ada ..., ... ada ..., ... ve ... parsel olarak arsa vasfında ... Köy Tüzelkişiliği adına tescil edildikleri, ... ada ..., ... ve ... nolu imar parsellerinin ikinci kez imar uygulamasına tabi tutularak 12.05.1998 tarihinde ... ada ..., ... ve ... parsel olarak ... Köy Tüzelkişiliği adına tescil olundukları, ... ada ... nolu imar parselinin de ikinci kez imar uygulamasına tabi tutularak 11.08.2010 tarihinde ... ada ... parsel olarak davalı ... Belediyesi adına tescil edildiği, ... Köyünün önce ... Belediyesine, daha sonra davalı ... Belediyesine bağlandığı, ... Belediyesinin ... ada ... sayılı parseli 375.000,00 TL, ... sayılı parseli 600.000,00 TL ve ... sayılı parseli 650.000,00 TL bedelle 17.08.2007, davalı ... Belediyesinin ise ... ada ... parsel sayılı taşınmazı 3.463.000,00 TL bedelle 3. kişilere satış suretiyle temlik ettikleri, boş arsa vasfında ... ada ... nolu imar parselinin ise davalı ... Belediyesi adına kayıtlı olduğu, davacıların mirasbırakanı ...’in 06.07.1993 tarihinde öldüğü ve davacılar dışında mirasçısının bulunmadığı, dava tarihine kadar edimlerin yerine getirilmediği ileri sürülerek eldeki davanın 29.04.2014 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, bağıştan dönme (rücu) bağışlayanın tek yanlı, bağışlanana varması gereken beyanıyla geriye yürürlü (makable şamil) olarak hukuki ilişkiye son veren yenilik doğurucu bir haktır. Bağışlayan koşullu veya mükellefiyetli şekilde bağışta bulunmuşsa, bağışlanandan hukuka, ahlaka aykırı veya imkansız olmadığı sürece 818. sayılı Borçlar Kanunu'nun (BK) 241. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 291. maddesi uyarınca koşul veya mükellefiyetin yerine getirilmesini isteyebilir. Haklı bir neden olmaksızın yerine getirilmemesi halinde de BK. nin 244/3. TBK. nin 295. maddesine dayanarak bağıştan dönme hakkını kullanıp verdiğini geri isteyebilir.

Hemen belirtmek gerekir ki; bağış sözleşmesindeki koşul veya mükellefiyetin niteliğinin, kapsamının yerine getirilme zamanının tam olarak tespiti büyük önem taşır. Bu itibarla salt kullanılan sözlerin değil, tarafların gerçek iradelerinin ve bağışlayanın asıl amacının ortaya çıkarılması gerekir. Ayrıca amacın gerçekleşmeyeceğinin kesin biçimde anlaşılması tarihi ile bu tarihten itibaren BK. nin 246. TBK. nin 297. maddesine göre bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde bağıştan dönme (rücu) hakkının kullanılıp kullanılmadığının araştırılması da zorunludur.

Öte yandan BK'nin borçlunun temerrüdüne ilişkin genel hükümleri; koşullu veya mükellefiyetli bağışlarda da gözden uzak tutulmamalı, BK. nin 107. (TBK. nin 124.) maddede sayılan özel haller dışında, sözleşmeden dönme hakkının kullanılabilmesi için mütemerrit duruma düşen bağışlanana işin özelliğine ve hayatın olağan akışına uygun bir süre tanınmalıdır.

Somut olayda, davacıların miras bırakanının ölüm tarihi ve bağışlama tarihi nazara alındığında uygulanacak hüküm Borçlar Kanunu'nun 246. maddesidir. Buna göre mirasbırakanın sağlığında kullanmadığı bağıştan rücu hakkının mirasçılarına geçmesi söz konusu değildir.

Hâl böyle olunca, davanın mirascıların dava açma haklarının bulunmaması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,05.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12892, Karar No: 2017/668, Tarih: 14.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/12892 E.  ,  2017/668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın cezada arttırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin yetişkinlerde suç tarihinden itibaren en az oniki ay geçtikten sonra yapılması gerektiği gözetilmeden, 01.10.2013 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair Hacettepe Üniversitesince, olayın üzerinden anılan süre geçmeden 02.01.2014 tarihinde yapılan muayeneye istinaden düzenlenen 20.01.2014 günlü rapor esas alınarak sanık hakkında TCK'nın 102/5. maddesinin tatbik edilmesi,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3672, Karar No: 2011/2841, Tarih: 17.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3672 E.  ,  2011/2841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Mat. A.Ş ve diğerleri aleyhine 26/10/2004 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/12/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, şizofreni hastası olup akli dengesinin yerinde olmadığını, olay tarihinde ailesi ile tartışarak evden ayrıldığını, küçük ...’nın oynadığı yere giderek onu iteklediğini, bu olay nedeniyle Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2004/318 Esas sayılı dosyasında ırza geçmeye teşebbüs suçundan yargılanıp beraet ettiğini, 14.04.2004 günlü Hürriyet gazetesinin Akdeniz ekinde “Antalya’da 2 sapık yakalandı” başlığı altında fotoğrafı ve adına da yer verilerek yayımlanan haberin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu ileri sürerek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar ise, yayında davacıya yönelik hakaret kastı taşıyan hiçbir söz bulunmadığını, güncel haberin yayımlanmasında kamu yararı bulunduğunu, konu ile ifade arasında düşünsel bağ bulunan haberin görünür gerçekliğe uygun olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, kesinleşen ceza mahkemesi kararında şikayetçiyi sadece iteklediği kabul edilen davacının, gazetenin ilk sayfasında iri harflerle sapık olarak tanımlanmasının ve fotoğrafı ile adına da yer verilmesinin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle, manevi tazminat isteminin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa’nın 28. maddesi ve 5187 sayılı Basın Yasası’nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum, halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp yayında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Yasası'nın 24. ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu olayda; davacının, kemeri ve fermuarı çözülmüş olarak, dava dışı yakınan küçük ...'yı kovaladığı, küçüğün kaçarak tanık ...’in marketine sığındığı, çocuğu kendisine vermesini isteyen davacının küfür ve tehdit ettiği, çevreden gelenler tarafından yakalanan davacının dövüldüğü; 1995 doğumlu olan dava dışı yakınan küçük ...’ya yönelik ırza geçmeye teşebbüs suçundan iddianame ile hakkında kamu davası açıldığı ancak üzerine atılı ırza geçmeye eksik teşebbüs suçunu işlediğine ilişkin her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıt elde edilemediği gerekçeyle beraetine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacı hakkındaki haberin görünür gerçeğe uygun olduğu, yargılama sonunda davacı hakkındaki iddiaların doğru çıkmamasının yayın tarihindeki görünürdeki gerçekliği ortadan kaldırmayacağı ve davalıların da haber nedeniyle sorumlu tutulamayacağı benimsenip istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalıların kısmen manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olmaları usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9055, Karar No: 2019/11653, Tarih: 02.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9055 E.  ,  2019/11653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozma ilamına, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 02/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/754, Karar No: 2018/2887, Tarih: 15.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/754 E.  ,  2018/2887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali, takibin devamı ile %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işverenlikte 01/11/2001-04/06/2012 tarihleri arasında çalıştığını, sabit ücreti yanında 130 TL yemek kartı ve 200 TL yol ücreti aldığını, haftanın 5 günü 09:00-19:00, cumartesileri ise 09:00-17:00 saatleri arasında çalıştığını, çalıştığı sürece yıllık izinlerini kullanmadığını, işverenliğin iş aktini haksız olarak feshinden sonra davacının hesabına muhtelif tarihlerde kıdem tazminatı alacağı için 21.201,50.-TL, ihbar tazminatı için 3.244,50.-TL, izin ücreti alacağı için 3.200,25.-TL olmak üzere gerçek alacak miktarlarının çok altında ödemeler yapıldığını ileri sürerek, davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve işlemiş faiz için yaptığı icra takibinde ... 11. İcra Müdürlüğü'nün 2013/19176 Esas sayılı dosyasına vaki itirazın iptali, takibin devamı, icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, taleplerin zamanaşımına uğradığını, davacının 2012 yılında doğum izninden geldikten sonra çalışamayacağını beyan etmesi ve kendi isteğiyle ayrılmasına karşın uzun yıllar çalışması ve ekonomik olarak sıkıntıda olması sebebiyle iyi niyetle 21.201,50.-TL kıdem tazminatı, 3.413,00.-TL ihbar tazminatı ve 3.031,77.-TL izin ücreti ödendiğini, işten ayrılırken uhdesinde olan ve iade etmediği 3535 TL avansın davanın kabulü halinde takas-mahsubu gerektiğini, 12/06/2013 tarihli belgede davacı uhdesindeki avansın kıdem tazminatından mahsubunu kabul ettiğini, 01.11.2001 ile 04.06.2012 tarihleri arasında müvekkil işverenin hukuk bürosunda takip elemanı olarak çalıştığını, maaşı yanında yemek ücreti ödendiğini, yemek ücretinde davacının beyan ettiği 130-TL'nın esas alınmasını talep ettiklerini, izin defteri ile sabit olduğu üzere davacı yıllık izinlerinin büyük bir kısmını kullandığını, kullanmadığı izinlerin ücretlerinin de ödendiğini, müvekkil işverenin işyerinde çok sayıda ofis elemanı ve takip elemanı çalıştığını, haftalık çalışma süresinin 45 saat olup, çalışma saatlerinin hafta içi 09,00- 18.00 saatleri arasında, 1,30 saat ara dinlenmesi ile olduğunu, kış dönemi (ekim ayı başı, mayıs ayı sonuna kadar) iki haftada bir Cumartesi günleri 10.30 -16.00 saatleri arasında çalışıldığını, ara dinlenmesinin 1 saat olduğunu, yaz döneminde (Mayıs ayı sonundan ekim ayı başına kadar) Cumartesi çalışması yapılmadığını, davacının, müvekkile ait işyerinde takip elemanı olarak çalışmakta olup vazifesini adliyede –icra müdürlükleri nezdinde ifa ettiğini, işyerinde ofis elemanlarınca hazırlanan takiplerin icra dairesinde açılmasının, takipten sonraki safahatın takibinin, takip elemanı olan davacının görevi olduğunu, bu nedenle davacının mesai saatinin adliyenin çalışma saati ile sınırlılığı sonucunda fazla çalışma yapmasının mümkün olmadığını, davacı fazla çalışma yapmadığından, fazla çalışma ücreti isteme hakkı bulunmadığını, davacının fazla çalışma yaptığını kabul anlamına gelmemek koşuluyla davacının 06.12.2011-30.03.2013 tarihleri arasında doğum izni kullandığını, hesaplamada bu hususun nazara alınması gerektiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, bilirkişi ...'in hazırladığı rapor ve ek raporda belirtildiği üzere, davacı hamileliği sonrası doğum yaptıktan sonra davalı işveren tarafından iş akdinin feshedildiği, iş sözleşmesinin davacının kıdem tazminatı talep etmesine engel olacak şeklinde feshedildiği hususunun davalı işveren tarafından ispat edilemediği anlaşıldığından, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, davacının fazla çalışma yaptığını ispatladığı, davalınınfazla çalışma ücretlerinin tamamen ödendiğini ispatlayamadığı, fazla mesai ücreti alacağına hak kazandığı, davalının yıllık izin haklarının kullandığını veya karşılığının ödendiğini ispat edemediğinden ücretli yıllık izin alacağına hak kazandığı, bu nedenle kısmi ödemeler mahsup edilerek hüküm kurulduğu, işlenmiş faiz alacağı miktarının belirlendiği, icra takip dosyasına yapılan itirazda alacak miktarları uzmanlık gerektiren hesaplama sonucu belirlenebileceğinden davacı ve davalı tarafın icra inkar tazminatı taleplerinin reddine karar verildiği, davacının bilirkişi raporu doğrultusunda davasını ıslah ettiği, harcını yatırdığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, yıllık izin ücreti bakımından, davacının yaptığı icra takibinde talep edilen yıllık izin ücreti miktarı 3519 TL olupdava dilekçesinde yıllık izin ücreti bakımından itirazın iptali istenen miktar da aynen 3519 TL'dır. Davacı vekili ıslah dilekçesinde yıllık izin ücreti miktarını artırmış değildir. Bu durumda, dava dilekçesinde yıllık izin ücreti bakımından talep itirazın iptali ve takibin devamı olmasına rağmen Mahkeme'nin hüküm fıkrasında “4- Davacının yıllık izin ücreti alacağı talebinin KISMEN KABULÜ İLE net 1.984,05 TL nin icra takip tarihi olan 14/08/2013 tarihinden itibaren işleyecek ve hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine” şeklinde itirazın iptali ve takibin devamı şeklinde değil de eda davasının kabulü şeklinde hüküm kurulması hatalıdır.

3-Çalışma olgusunu işçi ispatlamalıdır.

Hesaba esas hizmet süresi bakımından, 2011/ Aralık ayında 5 gün, 2012/Mart ayında 2 gün prim günü bildirilmiş, 2012/Ocak ve Şubat aylarında hiç prim günü bildirilmemiştir. Hizmet dökümünde eksik gün bildirim kodu “1” olarak gösterilmiştir. Davalı vekili, davacının doğum izninden döndükten sonra ayrıldığını, 06.12.2011-30.03.2012 tarihleri arasında doğum izni kullandığını belirtmiştir. Davacı tanığının beyanında "doğumunda 6-7 ay kadar bir izin kullandı" yönünde ifade geçmektedir.