muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16793, Karar No: 2015/20829, Tarih: 16.06.2015

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel şartlarına uyduğunu içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli veya haklı sebebe dayandığını ispatlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme iş yeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli sebebini oluşturduğunu ispatlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma imkanını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Dosya içeriğine göre, davacının iş sözleşmesinin şirketin içinde bulunduğu ekonomik sıkıntılardan dolayı asliye ticaret mahkemesi tarafından tedbir kararı verildiği, bu karar ile uygulanacak olan proje neticesinde tasarruf tedbirleri ile ilgili kadro daraltılmasına gidileceği gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dosya içeriğine göre, davacının iş sözleşmesinin şirketin içinde bulunduğu ekonomik sıkıntılardan dolayı asliye ticaret mahkemesi tarafından tedbir kararı verildiği, bu karar ile uygulanacak olan proje neticesinde tasarruf tedbirleri ile ilgili kadro daraltılmasına gidileceği gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

İşverenin aldığı işletmesel kararın yerindelik denetimi yapılamamakla beraber söz konusu karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında hukuksal denetim mümkündür.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda işe alınan ve çıkan personelin sayısı tespit edilmiş ise de işe alınan personelin ve davacının görev tanımlarına ilişkin belgeler dosya içersinde bulunmamaktadır. Bilirkişilere gerekirse davalı iş yerinde yerinde inceleme yapma yetkisi verilerek konuyla ilgili bütün kayıt ile belgeler incelenmeli işe alınan ve çıkan personelin görev tanımları ve davacının görev tanımı nazara alınarak davacının değerlendirilebileceği bu pozisyonlarda alım yapılıp yapılmadığı, bu konuda işverence işçiye teklif yapılıp yapılmadığı hususları açıklığa kavuşturulmalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1059, Karar No: 2024/6165, Tarih: 21.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/1059 E.  ,  2024/6165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/776 Esas, 2023/1764 Karar

DAVA TARİHİ: 07.10.2016

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Gaziantep 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/139 Esas, 2023/34 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince ek karar ile süresinde verilmeyen istinaf başvuru dilekçesinin usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ek kararının davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı vekilinin istinaf dilekçesinin süre yönünden reddine illişkin İlk Derece Mahkemesinin ek kararına karşı yapılan istinaf itirazının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin 19.10.2023 tarihli kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 345 inci maddesi uyarınca ilk derece mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilir. İstinaf dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca istinaf dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın davalı vekiline 09.04.2023 tarihinde elektronik tebligat yöntemi ile tebliğ edildiği, bu tarihten itibaren 2 haftalık istinaf süresinin başladığı, istinaf dilekçesinin 08.05.2023 tarihinde UYAP avukat portalı üzerinden gönderildiği, böylece davalı vekilinin yasada belirtilen 2 haftalık süre geçtikten sonra istinaf dilekçesi verdiği gözetilerek İlk Derece Mahkemesince 09.05.2023 tarihli ek kararla süresinde yapılmayan istinaf talebinin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar 11.02.2023 tarihli Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile OHAL ilan edilen illerde yargısal sürelerin 06.04.2023 tarihine kadar durdurulmasına karar verilmiş, Gaziantep ili de bu kapsamda ise de, davalı vekiline tebligatın 06.04.2023 tarihinden sonra yapıldığı, ayrıca 10.04.2023 tarihli ve 32159 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinde OHAL ilan edilen bir kısım il ve ilçeler için sürelerin uzatıldığı, ancak Gaziantep il merkezinin bu kapsama girmediği anlaşıldığından yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı yapılan temyiz itirazının reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/44693, Karar No: 2013/31276, Tarih: 28.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/44693 E.  ,  2013/31276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ile genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... -...avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 01.04.2004 - 28.07.2009 tarihleri arasında tezgahtar olarak çalıştığını, işyerinde sabah 06.00-18.00 saatleri arasında bazen de gündüz 12.00 ile akşam 24.00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığını, fazla mesai ücreti ödenmediğini, belirterek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 500,00 TL kıdem tazminatı,500,00 TL fazla mesai ücreti, 500,00 TL genel tatil ücreti, 500,00 TL yıllık izin ücreti, olmak üzere toplam 2.000,00 TL alacağın faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının ... isimli işyerinde 15.08.2006-30.11.2008 tarihleri arasında çalıştığını, çalıştığı süre zarfında sigortasının eksiksiz olarak yattığını, işyerinde sabahçı olan işçinin sabah gelip öğlen gibi işi bırakmakta olduğunu, öğlenci ise öğlen vakti gelip akşam gibi işi bıraktığını, cadde üzerinde olmayıp fazla işlek olmayan bir ara sokakta bulunan işyerinde börek ve poğaça satışı yapıldığından iddia edildiği gibi gece 12.00 ye kadar işyerinin açık olmasının düşünülemeyeceğini, çünkü satışa sunulan mamullerin sadece sabah kahvaltısı ve ikindi ara öğünü açısından müşteriye hitap ettiğini, mamullerin erken bitmesi halinde erken çıkabildiğini, haftalık çalışma sürelerini aşan çalışmasının olmadığını, işyerinde sürekli olarak 2 kişinin bulunduğunu, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket ise davacıyı tanımadıklarını, şirketlerinde çalışmadığını belirterek husumet yönünden davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ...-... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ...-Ali Baran'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günde 12 saat çalıştığı 1 saat ara dinlenmesi yaptığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır.

Yukarıda ilke kararımızda belirtildiği gibi günde 12 saat çalışan davacının 1.5 saat ara dinlenmesi yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücretinin hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.11.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14136, Karar No: 2015/2898, Tarih: 17.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/14136 E.  ,  2015/2898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar ... ve ... vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 17.02.2015 Salı günü davacı ... vekili Av. ... ve davalılar ... ve ... vekili Av. ... geldi. Diğer davalı ... AŞ tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı ile davalı ... ve .. vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili; davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı oldukları aracın davacının kullandığı motosiklete çarpması sonucu meydana gelen kazada müvekkilinin yaralandığını ve iş gücü kaybı meydana geldiğini, davalı araç sürücüsünün tam kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiğini belirterek; asıl davada; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, geçici ve sürekli iş göremezlik ve tedavi gideri için 1.000 TL maddi, 35.000 TL manevi tazminatın; birleşen davada ise; bilirkişi raporu ile belirlenen 100.194,73 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili; davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve .. vekili; kazanın meydana gelmesine davacının kusurunun neden olduğunu, maddi ve manevi tazminat istemlerinin fahiş olduğunu öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu benimsenerek, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne, geçici ve kalıcı iş göremezlik bedeli 98.530,97 ve tedavi gideri 2.663,76 TL olmak üzere toplam 101.194,73 TL maddi tazminattan davacının %25 kusurunun mahsubu ile 75.896,04 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın davalı sigorta şirketinden asıl ve birleşen dava tarihlerinden, diğer davalılardan kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı davalı ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, birleştirilen davanın 2918 sayılı KTK.'nun 109/II. maddesi gereğince uzamış ceza zamanaşımı süresi içerisinde açılmış olmasına göre, davalı ... ve ...'ın yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalılar ... ve ..'den alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 4.400,66 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ve ...'dan alınmasına, 17.2.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5767, Karar No: 2020/2814, Tarih: 08.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/5767 E.  ,  2020/2814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, “2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; UYAP üzerinden yapılan araştırmada, sanığın kullandığı faturaları düzenlediği belirtilen .... İnş. Oto. Nak. Teks. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin suç tarihinde yetkilisi olan ... hakkında, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında, Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 21.06.2018 tarihli 2015/756 Esas ve 2018/439 Karar sayılı ilamı ile mahkûmiyet kararı verildiği ve bu kararın Dairemizin 04.12.2019 tarihli 2018/6736 Esas ve 2019/8763 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onandığının tespit edilmesi; Ticaret Sicil Müdürlüğü’nün 08.12.2016 tarihli cevabi yazısı uyarınca, ... isimli kişinin, .... İnş. Oto. Nak. Teks. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin ortağı ya da yetkilisi olmadığının anlaşılması, açık kimlik ve adres bilgileri tespit edilemeyen ...’un tanık olarak dinlenebilmesi için Mahkemece yeterli araştırmanın yapılmış olması; sanık müdafi tarafından dosyaya ibraz edilen ve faturalara konu malların ödemeleri hususunda delil teşkil ettiği bildirilen tahsilat makbuzlarının, farklı tarihlerde düzenledikleri görülmesine karşın, 08.12.2017 tarihli bilirkişi raporu ile seri numaraları ve düzenleme tarihlerinin uyumsuz olduğunun belirlenmesi, ayrıca sanık müdafinin 15.09.2017 ve 12.03.2018 tarihli dilekçeleri ile de malların aynı tarihte tek seferde alınmasına ve bedellerinin de nakit olarak tek seferde ödenmesine karşın, makbuz ve faturaların gelişigüzel olarak düzenlendiğinin açıkça belirtildiğinin görülmesi karşısında, 5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kuran Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Gerekçeli karar başlığında "24.11.2008-21.12.2008" şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin, "25.12.2008" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı artıran ve azaltan nedenlerin nitelik ile dereceleri takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11041, Karar No: 2015/18497, Tarih: 15.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/11041 E.  ,  2015/18497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2015

NUMARASI : 2013/311-2015/196

Davacı-Karşı davalı kesilen ölüm aylığının yeniden bağlanmasına, biriken aylıkların faiziyle tahsiline,

Davalı-Karşı davacı ise, ödediği aylıklar ve sağlık giderinin tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının boşandığı eski eşiyle birlikte yaşamaya devam etmesi ve muvazaalı boşanmış olması sebebiyle babasından almakta olduğu yetim aylığının durdurulması ve yersiz ödeme gerekçesiyle adına borç çıkarılmasına dair kurum işleminin iptali ve kesilen yetim aylığının yeniden bağlanarak birikmiş aylıklarının ödenmesi ve birleşen dosyada yersiz ödenen aylıkların davacıdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı tarafından açılan davanın kabulüne ve birleşen davanın ise reddine karar verilmiştir.

Hakkında verilen boşanma kararı kesinleşen davacıya ölü olan sigortalı babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca gerçekleştirilen işlemle 20/10/2008 tarihi itibariyle kesilerek yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk işleminin tesis edildiği anlaşılmakta olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda istem aynen hüküm altına alınmıştır.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası kanunun 56. maddesidir.

Somut olayda, davacı Erzurum Aile Mahkemesinin 09/09/2003 tarih 2003/224 Esas ve 2003/36 Karar sayılı ilamıyla boşanmıştır. Davacıya babası nedeniyle yetim aylığı bağlanmıştır. 12/01/2011 tarihli kontrol memuru raporunda yer alan, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin ettiği yönündeki tespit üzerine yetim aylığı 20/10/2008 tarihi itibariyle kesilerek, Kurumca, yapılan ödemeler borç kaydedilmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.