muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/356, Karar No: 2015/402, Tarih: 17.11.2015

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çocuğun cinsel istismarı suçundan sanıklar hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, taraflarca temyiz edilmeyen yerel mahkeme direnme hükmünün Ceza Genel Kurulunca incelenmesinin mümkün olup olmadığı hususunun Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle ele alınıp değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

06.03.2014 günlü direnme kararının katılan vekili ve suça sürüklenen çocuklar müdafiinin yüzüne karşı verildiği, re’sen temyize tabi olmayan bu hükmün taraflar ve Cumhuriyet savcısınca da temyiz edilmemiş olmasına karşın yerel mahkemece kendiliğinden Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderildiği anlaşılmaktadır.

Olağan kanun yollarından olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için bir temyiz davası açılmış olmalıdır. Temyiz davasının açılabilmesi için de, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 310. maddesine göre iki şartın varlığı gereklidir.

Bunlardan ilki süre şartıdır. Kanunun 310. maddesinde, genel kural olarak tarafların temyiz isteğinde bulunabilecekleri süre hükmün tefhiminden, tefhim edilmemişse tebliğinden başlamak üzere bir hafta olarak belirlenmiştir. Temyiz süresi 310. maddenin 3. fıkrasındaki farklı durum hariç olmak üzere, hükmün açıklanması sırasında hazır bulunanlar yönünden bu tarihte, yokluklarında hüküm verilenler yönünden ise gerekçeli kararın tebliği tarihinde başlar.

Temyiz davasının açılabilmesi için gerekli ikinci şart ise istek şartıdır. Yargılama hukukunun temel prensiplerinden olan "davasız yargılama olmaz" ilkesine uygun olarak temyiz davası kendiliğinden açılmaz, bu konuda bir isteğin bulunması gereklidir. 1412 sayılı CMUK’nun halen yürürlükte bulunan 305. maddesinin 1. fıkrası ile bu kuraldan uzaklaşılmış ve bazı ağır mahkûmiyetlerde istek şartından sanık lehine vazgeçilerek, temyiz incelemesinin kendiliğinden yapılması kabul edilmiş ise de, onbeş yıl ve daha fazla hürriyeti bağlayıcı cezalara ilişkin hükümler dışında kalan kararlarda, süre ve istek şartlarına uygun temyiz davası açılmamışsa hükmün Yargıtay’ca incelenmesi mümkün değildir. Yerel mahkemelerin direnme kararlarının temyizen incelenmesi bakımından da aynı şartlar geçerlidir.

Bu açıklamalar ışığında önsoruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Re'sen temyize tabi olmayan direnme kararı, katılan vekili ile suça sürüklenen çocuklar müdafiinin yüzüne karşı verilmiş olmasına karşın, taraflar ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmemiştir. Bu nedenle açılmış bir temyiz davası bulunmaması ve kendiliğinden de temyize tâbi olmaması nedeniyle direnme kararının Ceza Genel Kurulunca incelenmesi mümkün değildir.

Bu itibarla, yerel mahkeme de direnme kararına karşı açılmış bir temyiz davası bulunmaması ve kararın kendiliğinden de temyize tâbi olmaması nedeniyle dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.

Bu itibarla, yerel mahkeme de direnme kararına karşı açılmış bir temyiz davası bulunmaması ve kararın kendiliğinden de temyize tâbi olmaması nedeniyle dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... Çocuk Mahkemesinin ... gün ve ... sayılı direnme kararının, açılmış bir temyiz davası bulunmaması ve kendiliğinden temyize tâbi de olmaması nedeniyle, dosyanın İNCELENMEKSİZİN MAHALLİNE İADESİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.11.2015 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8196, Karar No: 2017/14689, Tarih: 27.11.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/8196 E.  ,  2017/14689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na 6572 sayılı Kanun'un 27. maddesi ile eklenen Geçici 14. maddesi gereğince 20/01/2017 tarih ve 2017/1 sayılı kararla Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

23/07/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60. maddesi gereğince, dosya kendisine gönderilen ilgili hukuk dairesi bir ay içinde yapacağı ön inceleme sonucunda işbölümü bakımından kendisini görevli görmez ise gerekçesiyle birlikte dosyayı görevli olduğu kanısına vardığı ilgili Hukuk Dairesine gönderecektir.

Somut olayda; davacı ...’ın, davalı S.S. ... ... Sahil Arsa Ve Konut Yapı Kooperatifinin yüklenici şirkete yetki vermesi ile ... ada ... parselde yapılan 13 nolu bağımsız bölümü su basman seviyesinde satın alıp inşaatı tamamladığını, ancak davalılar arasındaki uyuşmazlık sonucu inşaat sözleşmesinin feshedilerek kooperatif tarafından kendisine karşı açılan tapu iptal ve tescil davasının da aleyhine sonuçlandığını ileri sürerek 50.000,00 TL alacağın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili talebi ile açtığı alacak davası sonucunda; ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 09/05/2013 tarih, 2010/251 E. 2013/146 K. sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 25/11/2014 tarih, 2013/20297 E. 2014/ 18296 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleşmesi üzerine, alacaklı ... tarafından borçlu ... aleyhine ... 9. İcra Müdürlüğünün 2013/6862 Esas sayılı dosyası ile ilamlı icra takibi başlatıldığı; işbu icra takibinde, asıl alacağın dava tarihinden itibariyle işleyecek yasal faizi ile birlikte talep edilmesi gerekirken faizin sehven karar tarihinden itibaren hesaplanarak talep edilmesi üzerine, dava tarihi olan 09/08/2010 ile takip tarihi olan 12/06/2013 tarihleri arasında hesaplanan yasal faiz alacağının tahsili için alacaklı ... tarafından borçlu ... aleyhine ... 1. İcra Müdürlüğünün 2015/1169 Esas sayılı dosyası ile başlatılan ilamsız icra takibine borçlu ...‘nin itirazı üzerine, alacaklı ... tarafından ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/207 Esasına kayden itirazın iptali davası açtığı görülmektedir.

İnceleme konusu karar; itirazın iptali davası sonucu verilen ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 07/01/2016 tarih, 2015/207 E. 2016/23 K. sayılı kararı olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu İş Bölümü kararına göre, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60. maddesi gereğince dosyanın görevli Yargıtay 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 27/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10416, Karar No: 2015/4381, Tarih: 25.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/10416 E.  ,  2015/4381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Orman bilirkişileri tarafından keşifte uygulanan 1959 tarihli memleket haritasının yapımında kullanılan hava fotoğrafı bulunduğu yerden getirtilerek dosyasına konulduktan sonra, dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine tevdi edilerek getirtilen 1959 tarihli memleket haritasının yapımında kullanılan hava fotoğrafı ve memleket haritası ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelendiği ek rapor düzenlettirilerek dosyasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 25/05/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2260, Karar No: 2015/111, Tarih: 13.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/2260 E.  ,  2015/111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2010/553-2013/556

Davacı S.. Ş.. vekili Avukat Erdem tarafından, davalı N.. E.. aleyhine 22/12/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayda; yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat tutarı fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/01/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, evli olduğunu bildiği halde onunla duygusal ve cinsel ilişkiye girmek suretiyle kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat davasıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/01/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, evli olduğunu bildiği halde onunla duygusal ve cinsel ilişkiye girmek suretiyle kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat davasıdır.

Eşler evlenmekle birbirlerine karşı cinsel anlamda sadakat yükümlülüğü altına girerler. (MK.185/III) Bu yükümlülüğün ihlali halinde diğer eş TMK 161 maddesine dayalı olarak zina nedenine dayalı boşanma davası açar ve bu davada MK 174/2 maddesinde düzenlenen manevi tazminat isteminde bulunabilir. Böyle bir boşanma davası açarak eşinden tazminat alan kişinin manevi zararı karşılanmış demektir. Boşanma davası açmayan eş, sadakat yükümlülüğüne uymayan eşi affetmiş demektir. Affeden eş manevi tazminat isteminde bulunamaz. Diğer yandan boşanma davası açmakla birlikte hangi sebeple olursa olsun eşinden bu nedenle manevi tazminat istemeyen eşin durumuda aynıdır.

Davalı eş ile ilişkide olan 3. kişinin durumuna gelince; boşanma davasıyla eşinden manevi tazminat alan davacı manevi tazminatın "tekliği ve bölünmezliği" ilkesi gereğince 3. kişiden tazminat isteyemeyeceği gibi bu tazminatı "sadakat" yükümlülüğü olan eşinden istemeyen, istemeyi ihmal eden davacı elbetteki 3. kişiye yönelemez. Diğer yandan MK 2 maddesi gereğince "herkes haklarını kullanırken iyiniyet kaidelerine uymak zorundadır." Davacının eşinden manevi tazminat almışken ya da sadakat yükümlülüğü olan eşi yerine 3. kişiye yönelmesini hukuk düzeni koruyamaz. 3. kişinin bu eylemden dolayı davalı eş ile müteselsil sorumluluğu da kabul edilemez. Zira; sadakat yükümlülüğü sadece eşe aittir.

Belirtilen nedenler itibariyle çoğunluk görüşüne katılmam olanaksızdır.13/01/2015
Yargıtay — Esas No: 2016/17678, Karar No: 2018/5805, Tarih: 03.05.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/17678 E.  ,  2018/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi davalı kadının ... adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adrese tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan mernis adresinde tebligatın yapılması yapılan tebligatı usulsüz kılar. Bu nedenle mahkemenin gerekçeli kararı ile davacının temyiz dilekçesinin davalı kadına usulüne uygun olarak tebliğ edilerek temyiz ve cevap süresi de beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 03.05.2018 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2008/24030, Karar No: 2010/9619, Tarih: 06.04.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/24030 E.  ,  2010/9619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem,ihbar tazminatı, ücret, fazla çalışma, yıllık izin, vergi

iadesi, ceza olarak kesilen ücret, pasaport harcı, harç parası alacaklarının ödetilmesine

karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 06.04.2010 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı, hizmet sözleşmesini feshettiği sırada aylık net ücretinin 1700 TL olduğunu iddia etmiş; delil olarak tanık beyanı ve ayrıldıktan sonra çalışmaya başladığı işyerinden aldığı ücret miktarını gösteren bir belgeye dayanmıştır. Davalı ise aylık ücret miktarının brüt 550 TL olduğunu savunup imzalı ücret bordroları ibraz etmiştir. Davacının imzaya itirazı olmamıştır.Bordroların imzalı olması gerçek ücret miktarının bordroda belirtilmiş olan miktardan daha fazla olduğunun iddia edilmesine ve ispatına engel değildir. Ancak iddia edilen gerçek ücretin bordroda yazılı olan miktardan daha fazla olduğunun inandırıcı delillerle ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanması gerekir. Davacı tanıkları iddia edilen ücret miktarını doğrulamışlarsa da bu konudaki bilgileri duyuma dayalı olup kendi aldıkları ücret miktarları ve işyerinde bordrolarda gerçek ücret miktarının gösterilip gösterilmediği sorulmamış ve bu hususlarda beyanları alınmamıştır. Davacının ücreti hakkında bir açıklamada bulunmamış olan davalı tanıklarından da kendi ücretleri ve bordroların gerçek ücret miktarını yansıtıp yansıtmadığı sorulmamıştır.

Ticaret odasınca davacının asgari ücretin % 10 fazlasını alabileceği bildirilmiştir. Davacının ayrıldıktan sonra çalışmaya başladığı işyerinden aldığı ve yasal kesintileri göstermediği için bordro niteliğinde olmayan belge içeriğine göre yeni işyerinde davacının aylık ücretinin netinin değil brütünün 1700 TL olduğu anlaşılmaktadır. Tüm bu açıklamalara göre gerçek ücret miktarının tesbitine yönelik araştırma ve inceleme eksik, toplanmış olan deliller ise çelişkilidir. Mevcut deliller itibariyle davacının ücret miktarına ilişkin iddiasının sabit olduğunun (kanıtlandığının) kabulüne olanak bulunmamaktadır. Somut olayda gerçek ücretin saptanması bakımından taraf tanıklarının tekrar dinlenerek öncelikle işyerinde ücretlerin bordrolara aynen yansıtılıp yansıtılmadığının ve kendi aldıkları ücret miktarlarının sorulup beyanları tesbit edilmesi, davacı ile aynı işi yapanların meslek odası varsa oradan ücret miktarı sorulması, gerekirse, salt bu konuda bilirkişi görüşüne başvurulması bundan sonra tüm delillerin bir değerlendirmeye tabi tutulması icap etmektedir.

Açıklanan nedenlerle hükmün gerçek ücretin duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanması için araştırma ve incelemeye yönelik olarak bozulması gerektiğinden onama kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/11717, Karar No: 2014/2667, Tarih: 04.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/11717 E.  ,  2014/2667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Eylemin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçunu oluşturduğunun kabulüyle mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafii tarfından verilen 18.07.2013 havale tarihli süre tutum dilekçesinde, gerekçeli kararın tebliğinden sonra ayrıntılı temyiz dilekçesi verileceği belirtildiği halde, dosya içerisinde gerekçeli kararın sanık müdafiine tebliğ edildiğine dair bir bilgi veya belge bulunmadığı anlaşılmakla; gerekçeli karar sanık müdafine tebliğ edilmişse buna ilişkin tebliğat parçasının eklenmesi, aksi halde usulünce tebliği ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği taktirde gerekçeli temyiz dilekçesinin eklenmesinden sonra iade edilmek üzere incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2936, Karar No: 2014/7817, Tarih: 03.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2936 E.  ,  2014/7817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2014

NUMARASI : 2013/409-2014/8

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin üyesi olup, zemin katta bulunan bağımsız bölümün maliki olduğunu, projeye aykırı hatalı imalat sebebiyle zemin kat dairesinin yüksek zemin olma özelliğinin yok olduğunu, bu durumun da değer kaybına neden olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalı tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle dava değerini 40.000,00 TL'ye arttırmıştır.

Davalı vekili, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, şerefiye farkının tahsiline yönelik davacı taleplerinin hukuka aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının üyesi olduğu kooperatifte, kura çekimi sonucu davacıya düşen bağımsız bölümün site içerisinde bahçe dolgusu nedeniyle oluşan kot hataları yüzünden mimari projede belirlenmiş olan 0,50 metre su basman kotunun altına düşüldüğü bu itibarla zemin kat dairelerin yüksek zemin olma özelliğinin yok edilerek değerinin düşmesine sebebiyet verdiği, davanın zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı gerekçesiyle, tazminat talebinin kabulü ile 40.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dava, davalı kooperatif tarafından teslim edilen konutun onaylı projesine uygun yapılmamış olması nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davacı kooperatif ortağıdır. Bu açıdan uyuşmazlık, tarafları ve konusu itibariyle kooperatifler hukukundan kaynaklanmakta olup, taraflar arasında eser sözlemesi de bulunmamasına göre uyuşmazlığa TBK'nın 147/4 maddesinde belirlenen 5 yıllık zamanaşımı süresi uygulanacaktır. Bu süre ayıbın gizli veya açık olmasına bakılmaksızın konutun teslimi tarihinden başlar.

Davacı kooperatif ortağıdır. Bu açıdan uyuşmazlık, tarafları ve konusu itibariyle kooperatifler hukukundan kaynaklanmakta olup, taraflar arasında eser sözlemesi de bulunmamasına göre uyuşmazlığa TBK'nın 147/4 maddesinde belirlenen 5 yıllık zamanaşımı süresi uygulanacaktır. Bu süre ayıbın gizli veya açık olmasına bakılmaksızın konutun teslimi tarihinden başlar.

Somut olayda, Dava konusu bağımsız bölümün davacıya teslim tarihi, 10.09.2008 olup eldeki dava 05.08.2013 tarihinde açılmıştır. Bu itibarla davanını süresinde açıldığı konusuda bir uyuşmazlık yoktur ancak ıslah dilekçesinin verildiği, 13.12.2013 tarihinde ise yıllık sürenin dolduğu anlaşılmaktadır. Asıl dava ıslahla artırılan miktar yönünden zamanaşımını kesmez. Islah dilekçesi üzerine davalı tarafından zamanaşımı def'inde bulunulduğu da sabit olması nedeniyle ıslahla artırılan miktar yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.