muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/415, Karar No: 2016/455, Tarih: 29.11.2016

Sanığın aşamalarda; mağdure ile ilişkiye girdiğini, ancak mağdurenin bakire olmadığını, mağdureye bu durumu sorduğunda iki yıl önce aynı köyde ikamet eden bir şahıs ile iki kez cinsel ilişkiye girdiğini anlattığını savunduğu,

Anlaşılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 103/6. fıkrası "Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması hâlinde, onbeş yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur" şeklindedir.

İlgili fıkranın uygulanabilmesi için cinsel istismar ya da saldırı sonucuna bağlı olarak mağdurun beden ve ruh sağlığında bozulma meydana gelmeli, sanığın eylemi ile ortaya çıkan sonuç arasında illiyet bağı bulunmalıdır.

Mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri uyarınca usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş yüksek öğrenim kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alınması gerekmekle birlikte, mağdurun birden fazla sanık tarafından istismar edildiği olaylara ilişkin alınan adli raporda her bir suç yönünden ayrı ayrı değerlendirme yapılması ve ruh sağlığındaki bozulmanın hangi sanığın eylemi nedeniyle gerçekleştiğinin tereddüte yer verilmeyecek şekilde belirlenmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdurenin aşamalarda suç tarihinden iki yıl önce aynı köyde ikamet ettiği Kasım Kolcu isimli şahıs ile iki kez cinsel ilişkiye girdiğini beyan etmesi karşısında; öncelikle mağdurenin beyanlarında adı geçen Kasım Kolcu hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan soruşturma veya kovuşturma yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılacak araştırmanın sonucuna göre Kasım Kolcu hakkındaki dosyanın getirtilip onaylı örneklerinin dava dosyası içerisine alınarak, hükme esas alınan raporun eylemler bakımından ayrı ayrı değerlendirme içermemesi sebebiyle yeterli olmadığı da nazara alınıp, dava dosyaları ile birlikte gerekmesi halinde mağdurenin de sevkinin sağlanarak, ruh sağlığının her bir suç yönünden ayrı ayrı bozulup bozulmadığına dair Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan rapor alınması ve sonucuna göre, sanığın eylemi nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulabileceğini öngörebileceği de gözetilerek, hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yetersiz rapora dayanılarak eksik araştırma ile sanık hakkında TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi isabetsizdir.

Diğer taraftan, sanığın eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturması nedeniyle TCK'nun 103. maddesinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin sanık lehine sonuç doğurmadığı anlaşıldığından, bu konuda lehe yasa değerlendirmesi yapılmasına gerek görülmemiştir.

3- Sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmasının isabetli olup olmadığı;

İncelenen dosya kapsamından

Diğer taraftan, sanığın eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturması nedeniyle TCK'nun 103. maddesinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin sanık lehine sonuç doğurmadığı anlaşıldığından, bu konuda lehe yasa değerlendirmesi yapılmasına gerek görülmemiştir.

3- Sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmasının isabetli olup olmadığı;

İncelenen dosya kapsamından

Sanığın adli sicil kaydında mevcut olup tekerrüre esas alınan Bigadiç Asliye Ceza Mahkemesinin 13.02.2002 gün ve 135–54 sayılı ilamı ile 765 sayılı TCK'nun 491/5 ve 59. maddeleri uyarınca sonuç olarak 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu cezanın 647 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca ertelendiği ve kararın 13.05.2003 tarihinde kesinleştiği, iş bu dosyaya esas suç tarihinin ise 03.01.2008 olduğu,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı Kanunun 58. maddesine göre;

Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmesinden sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanacaktır. Tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki hükmün kesinleşmesi ve ikinci suçun kesinleşmeden sonra işlenmesi yeterli olup, cezanın infaz edilmiş olmasına gerek bulunmamaktadır. Ancak kanun koyucu tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki cezanın infaz edilmesi koşulunu aramadığı halde, infazdan sonra belirli bir sürenin geçmesi halinde tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağını hüküm altına almıştır. Buna göre, beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, beş yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına mahkûmiyet halinde ise cezanın infaz tarihinden itibaren üç yıl geçmekle tekerrür hükümleri uygulanmayacaktır.

5237 sayılı Kanunun 58. maddesi uyarınca kişinin mükerrir sayılması için ilk hükmün kesinleşmesinden sonra ikinci suçun işlenmesi yeterli olup, ilk suçun 01 Haziran 2005 tarihinden önce veya sonra işlenmesinin mükerrirlik açısından herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

765 sayılı TCK'da tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi ise “… Tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesinin cezanın infaz edilmiş olması şartına bağlı tutulduğu, ertelenmiş ceza ise infaz edilmiş ceza olmadığına göre, tekerrür hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı” şeklindeki 20.05.1942 gün 31/14 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere; önceki mahkûmiyetin infazı koşuluna bağlanmış olup 647 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca erteli cezanın, "Cürüm ile mahkum olan kimse hüküm tarihinden itibaren beş sene içinde işlediği diğer bir cürümden dolayı evvelce verilen ceza cinsinden bir cezaya yahut hapis veya ağır hapis cezasına mahkum olmazsa, cezası tecil edilmiş olan mahkumiyeti esasen vaki olmamış sayılır. Aksi takdirde her iki ceza ayrı ayrı tenfiz olunur" şeklindeki 765 sayılı TCK’nun 95/2. maddesi gereğince aynen infazına karar verilip de infaz edilmediği sürece tekerrüre esas alınamayacağı kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK döneminde, anılan Kanunun 51/8. maddesi uyarınca, hakkında hapis cezasının ertelenmesine karar verilen hükümlünün, denetim süresini yükümlülüklere uygun ve iyi hâlle geçirmesi halinde, cezası infaz edilmiş sayılacaktır. Denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere aykırı davranması halinde ise, 5237 sayılı TCK’nun 51/7. maddesi uyarınca ertelenen cezanın kısmen veya tamamen çektirilmesine karar verilebilecektir.

765 sayılı TCK'nda ise erteli cezaların deneme süresi, önceki mahkûmiyetin kabahat niteliğinde olması durumunda hüküm tarihinden itibaren bir sene, cürüm niteliğindeki bir suça ilişkin olması hâlinde ise beş sene olarak belirlenmiştir.

765 ve 5237 sayılı TCK’nun tekerrüre ve ertelemeye ilişkin hükümleri birlikte değerlendirildiğinde;

647 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca ertelenen cezalar, 5237 sayılı TCK döneminde, deneme süresi doluncaya kadar tekerrüre esas alınabilecek, deneme süresi içerisinde yeni bir suçun işlenmemesi durumunda ise, 765 sayılı TCK’nun 95/2. maddesi uyarınca ertelenen mahkûmiyet, “esasen vaki olmamış” sayılacak ve bu durumda ortada mahkûmiyet hükmü kalmayacağından, tekerrür hükümlerinin uygulanması da sözkonusu olamayacaktır.

Mahkûmiyetin vaki olmamış sayılması sonucu 765 sayılı TCK açısından sözkonusu olduğundan, deneme süreleri bakımından 5237 sayılı TCK hükümlerinin değil, 765 sayılı TCK hükümlerinin göz önünde bulundurulması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan mahkûmiyet hükmünün, 647 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca erteli hapis cezasına ilişkin olması ve 647 sayılı Kanunun 6 ile 765 sayılı TCK’nun 95. maddeleri uyarınca, hükmün verildiği 13.02.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak olan beş yıllık deneme süresinin suç tarihinden önceki bir tarih olan 13.02.2007 günü dolması karşısında; sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması koşullarının oluşmadığı kabul edilmelidir.

Sonuç olarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme mahkûmiyet hükmünün sanığın, eylemi nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulabileceğini öngörebileceği de nazara alınarak, mağdurenin ruh sağlığının suç tarihinden iki yıl önce yaşadığı ilişki nedeniyle mi yoksa sanıkla yaşadığı ilişki nedeniyle mi bozulduğu hususunda araştırma yapılmadan ve buna bağlı olarak bu hususta rapor aldırılmaksızın eksik araştırma ile hüküm kurulması ve sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde tekerrür hükmünün uygulanması isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2-Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 17.02.2014 gün ve 2911-1762 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2-Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 17.02.2014 gün ve 2911-1762 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.12.2010 gün ve 34-389 sayılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mâhkumiyet hükmünün; sanığın, eylemi nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulabileceğini öngörebileceği de nazara alınarak, mağdurenin ruh sağlığının suç tarihinden iki yıl önce yaşadığı ilişki nedeniyle mi yoksa sanıkla yaşadığı ilişki nedeniyle mi bozulduğu hususunda araştırma yapılmadan ve buna bağlı olarak bu hususta rapor aldırılmaksızın eksik araştırma ile hüküm kurulması ve sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde tekerrür hükmünün uygulanması isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

4-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.11.2016 tarihinde yapılan müzakerede her üç uyuşmazlık yönünden oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1277, Karar No: 2019/4076, Tarih: 27.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1277 E.  ,  2019/4076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nun 61/5. maddesine aykırı olarak etkin pişmanlık hükmünü düzenleyen 168. maddesinin, yaş küçüklüğü sebebiyle indirim öngören 31. maddesinden önce uygulanması, sonuç ceza miktarını değiştirmediğinden bozma sebebi yapılmamıştır

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,eleştiri dışında,usûl ve kanuna uygun bulunan hükümlerin, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12890, Karar No: 2024/15002, Tarih: 21.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12890 E.  ,  2024/15002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR : Davanın kısmen kabulü

TEMYİZ EDENLER : Davacı vekili ile davalı asıl

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili ile davalı asıl tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili ile davalı asıl tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait ... Eczanesi isimli işyerinde 15.09.2009 tarihinden haksız olarak iş sözleşmesinin sona erdirildiği 14.04.2016 tarihine kadar eczacı kalfası olarak çalıştığını, davalı işyerinde rutin olarak haftanın 6 günü sabah 08.30 ile akşam 19.00 saatleri arasında ve ayrıca nöbetçi olunan günlerde sabah 08.30'dan ertesi gün akşam 19.00’a kadar olmak üzere çalışmış olmasına karşın fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, haftalık 400,00 TL olan ücretinin dönem dönem ödenmemesi nedeniyle 2013 yılına ait 2.000,00 TL, 2014 yılına ait 3.100,00 TL ve 2016 yılına ait Ocak, Şubat, Mart ve Nisan aylarına ait 15 haftalık ücret alacağının bulunduğunu, davalı işverenin davacının bilgisi dışında zaman zaman işten çıkışını verip sonra tekrar giriş yaptığının tespit edildiğini, davalı işverenin tüm bu haksız uygulamalarının düzelmemesi nedeniyle davacı tarafından 08.01.2015 tarihinde noterden gönderilen ihtarname ile ödenmeyen haftalık ücretleri, fazla çalışma ücretleri ile kullandırılmayan yıllık izin ücretlerinin ödenmesinin talep edildiğini, ancak işleyişte bir düzelme olmadığını, sigorta primleri gerçek ücret üzerinden yatırılmayan, fazla çalışma ücretleri ödenmeyen davacının çalışma koşullarının düzeltilmesi talebiyle yeniden davalı işverene başvurduğunu, bunun üzerine davalı işverenin 14.04.2016 tarihinde iş sözleşmesini feshettiğini davacıya sözlü olarak bildirdiğini, iş sözleşmesini sona erdirmesine karşın davalı işverenin Sosyal Güvenlik Kurumuna işten çıkış bildirgesi vermemesi üzerine davacının 21.04.2016 tarihli noter ihtarnamesi ile davalı taraftan işçilik tazminat ve alacaklarını talep ettiğini, yanı sıra henüz çalışma sürerken davalı işverenin talebiyle kendi adına kredi çekerek işverene veren davacının, davalının kredi taksitlerini ödememesi sebebiyle borcu ödemek zorunda kaldığını da ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ödenmeyen aylık ücret, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı asıl cevap dilekçesinde; davacının 02.12.2009 tarihinde çalışmaya başladığını, 24.08.2010 tarihinde askerlik nedeniyle ayrıldığını, askerlik dönüşü 25.03.2011 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını, davacının kendi sorunları nedeniyle sayısız kez işten ayrılıp sonra tekrar başladığını, davacının ücretinin Şubat 2016 ayından itibaren haftalık 400,00 TL olduğunu, davacının fazla çalışma ve ücret alacağının bulunmadığını, son haftalığı da dâhil olmak üzere tamamının elden ödendiğini, davacının Eczaneye 900,00 TL borcunun bulunduğunu, davacının yıllık izinlerini düzenli ve eksiksiz kullandığını, Eczanede her dönemde 3-5 kişinin çalıştığını, nöbette kalanların ertesi gün izinli olduğunu ve ayrıca nöbet ücreti aldığını, her sabah, öğle ve ikindi yemek molalarının bulunduğunu, işyerini taşıma işinden bir gün önce 14.04.2016 günü akşamüstü telefonla davacının işten ayrılmak istediğini bildirdiğini, tüm ısrara rağmen işe devam etmeyi reddettiğini, hesaplaşma ve tazminat ödeme teklifini de kabul etmediğini, 22.04.2016 tarihinde çekilen ihtarnameye de yanıt alamadığını, sonuç alamayınca 31.05.2016 tarihinde zorunlu olarak çıkışının yapıldığını, davacının gönderildiğini iddia ettiği 21.04.2016 tarihli ihtarnamesinin eline ulaşmadığını, davacıya kredi çektirilmesi gibi bir durumun söz konusu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 29.05.2018 tarihli ve 2016/466 Esas, 2018/283 Karar sayılı kararıyla; toplanan tüm deliller ve yapılan yargılama sonucunda davacının 15.09.2009 ile 24.08.2010 ve 25.03.2011 ile 14.04.2016 tarihleri arasında iki dönem olmak üzere davalı işyerinde kalfa olarak aylık brüt 2.397,89 TL ücretle çalıştığı, toplam 6 yıl 11 ay 10 gün hizmeti olduğu, davacının bir kısım işçilik alacaklarının ve ücretinin ödenmediği, davacının kendi adına davalı için 10.000,00 TL kredi çekmesi ve davalının ödememesi nedeniyle taraflar arasında anlaşmazlık çıktığı ve davalının davacının sigorta çıkışını verdiği, davacının çıkışının davalı işveren tarafından işten ayrılış bildirgesinde 04 kodu ile belirsiz süreli iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep bildirilmeden feshi olarak bildirildiği, ispat yükü üzerinde olan davalının haklı feshi ispat edemediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığının anlaşıldığı, ödendiği davalı işverence ispatlanamayan alacak kalemlerinin tespit ve hesabı yönünden denetime uygun 19.09.2017 tarihli bilirkişi raporuna itibar edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 04.12.2018 tarihli ve 2018/4253 Esas, 2018/2772 Karar sayılı kararıyla; davalı tarafın davadan haberdar olduğu ve çıkartılan tebligatların usulüne uygun bulunduğu, davacı tarafından çekilen ihtarname, dinlenen tanık beyanları ve dosya kapsamı itibarıyla iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından feshedildiği ve feshin haklı nedene dayandığı hususunun ispat edilemediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, bilirkişi tarafından hesaplanan alacakların ödendiğine ilişkin yargılama sırasında herhangi bir ödeme belgesi ibraz edilmediği dolayısıyla Mahkemece verilen kararda bir hatanın bulunmadığı gerekçeleriyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

2. Dairemizin 21.01.2021 tarihli ve 2020/4154 Esas, 2021/1823 Karar sayılı kararıı ile; dava dilekçesinde davalı tarafın “... ... Çayırlı (... Eczanesi)” olarak gösterildiği, İlk Derece Mahkemesi tarafından dava dilekçesi ve tensip zaptının yer aldığı tebligat zarfı üzerine davalı isminin yalnızca “... Eczanesi” olarak yazıldığı ve dava dilekçesinde belirtilen adrese tebliğe çıkartıldığı, tebligatın “... Eczanesi sahibi ...” imzasına tebliğ edildiği, davalının dosyaya el yazısı ile yazılı 03.08.2016 tarihli cevap dilekçesi ve işyeri şahsi sicil dosyasını ibraz ettiği, duruşma gününün aynı adrese gönderildiği ve yetkili olduğu belirtilen E.C. isimli kişiye tebliğ edildiği, bilirkişi raporunun yine aynı adrese gönderildiği, ancak bu defa adresten taşınıldığı gerekçesiyle tebliğ işlemi yapılamayarak İlk Derece Mahkemesine iade olduğu, bunun üzerine daha önce davalıya tebligat yapılmış olan dava dilekçesinde yazılı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 35 inci maddesine göre bilirkişi raporunun, ıslah dilekçesinin ve gerekçeli kararın tebliğ edildiği, davacı vekili tarafından 23.07.2018 tarihli dilekçe ile dava dilekçesinde davalı olarak “... ... Çayırlı” gösterilmesine karşın, gerekçeli kararda “... Eczanesi” şeklinde yazılı olduğu, bu durumun infazda sorun yaratacağı ileri sürülerek tavzih talebinde bulunulduğu, Mahkemece davacının tavzih istemi kabul edilerek,tavzih kararı ve gerekçeli kararın bu defa davacının adres kayıt sisteminde kayıtlı olan adresine tebliğe çıkartıldığı ve 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesine göre 06.09.2018 tarihinde tebliğ edildiği ve davalı tarafça bu tarihten sonra vekili aracılığı ile istinaf talebinde bulunulduğu, dosya kapsamına göre; her ne kadar dava dilekçesinin yer aldığı tebligat zarfı üzerinde davalı ismi yerine “... Eczanesi” yazması hatalı bulunmakta ise de dava dilekçesinin bizzat davalı ... ... Çayırlı tarafından tebliğ alındığı ve dosyaya cevap dilekçesi ile şahsi sicil dosyasının sunulmuş olduğu gözetildiğinde, davada taraf teşkilinin sağlanmış olduğu, ancak bundan sonrasında yapılan tebliğ işlemlerinde de aynı hatanın sürdüğü, gönderilen tebligat zarfları üzerinde davalı isminin yazmadığı ve gönderilerin davalı asıl tarafından bizzat tebliğ alınmadığı gözetildiğinde tebligatların usulüne uygun olmadığının ve davalının savunma hakkının kısıtlandığının kabulü gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin adresine usulüne uygun şekilde tebligat çıkartılarak bildirdiği deliller toplandıktan sonra yapılacak yargılamaya göre yeniden bir karar verilmesi için kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar