muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2472, Karar No: 2015/3079, Tarih: 01.07.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/2472 E.  ,  2015/3079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A) Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde :

Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren, 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteğinin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

B) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Sanığın olay günü öğlen saatlerinde müştekinin oturduğu apartmanın bahçesine duvardan atlayarak girdiği ve tüm tanık anlatımlarına göre müştekinin ikamet penceresi önünde durduğu sırada, tanıklar tarafından görülüp uyarılması üzerine kaçmaya çalıştığı, bahçe içerisinde sıkıştırılmasına rağmen duvardan atlayarak kaçtığı ve sonradan kolluk tarafından yakalandığı, müştekinin kızı olan 'nin anlatımında, banyoda saçını düzeltirken sanığın kendisine camdan bakarken gördüğünü ve bunun üzerine babasına haber verdiğini söylediği, apartmanda oturan diğer tanıkların ifadelerinde de, sanığı müştekinin oturduğu dairenin penceresi önünde gördüklerini söyledikleri, ancak içeri girmeye çalıştığına dair somut bir anlatımlarının olmadığı, kolluk görevlilerinin görgü tespit tutanağında, müştekinin salon penceresi korkuluklarına ait iki demirin sert cisimle kırıldığının belirtildiği, ancak müştekinin ifadelerinde pencerede bir zarar meydana gelmediğini söylediği, bununla birlikte sanığın, bahçeye attığı tineri geri almak amacıyla girdiğini söylediği gibi, tanıkların da sanığın elinde tiner şişesi gördüklerini belirttikleri anlaşıldığından; sanığın bahçeye tiner şişesini almak amacıyla girdiğine ilişkin savunması dikkate alındığında, sanığın hırsızlık amacıyla müştekinin ikametine girmeye çalıştığına dair, her türlü kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9219, Karar No: 2014/19843, Tarih: 17.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/9219 E.  ,  2014/19843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Denizli 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 14.03.2014

No : 2010/622-2014/112

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleri uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dosyada davacının eski eşine davalı şirketin mali müşaviri tarafından talep konusu dönemde banka hesabına havaleler olması nedeniyle eski eşinin davalı şirketle işçi-işveren ilişkisi olup olmadığı, bu ilişkinin bulunmadığı kanısına varılırsa, yapılan ödemelerin kaynağının araştırılması, davacının işyeri önünde işyeri çalışanları ile fotoğraflarının bulunması, işyerinde sosyal güvenlik kontrol memurlarınca bir denetim yapılıp yapılmadığı, aynı çevrede faaliyet yürüten ve davacının çalışmasını bilebilecek durumda olan tarafsız nitelikte başka işverenler ve bordrolu çalışanlar yöntemince saptanarak tanık sıfatıyla dinlenilmeli, işçilik alacaklarına ilişkin dava dosyasının varlığı araştırılarak celbedilmeli ve işçilik hakları davasında dinlenen tanıkların anlatımları ile bu dosyada bilgi ve görgüsüne başvurulan tanıkların anlatımları karşılaştırılmalı, varsa çelişki giderilmeli, davacının kayıtlarda görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu, çalışmanın varlığı ve kesintili olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10745, Karar No: 2014/16963, Tarih: 22.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/10745 E.  ,  2014/16963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MUĞLA AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/235-2014/118

Taraflar arasında görülen iştirak nafakası artırımı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile; davalı ile müvekkilinin Muğla 2.Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatı ile) Mahkemesi'nin 23.11.2010 tarih ve 2007/466 E.-2010/601 K. sayılı kararı ile boşandığını, müşterek çocuklar 2000 doğumlu B.. N.. ile 2002 doğumlu B..'ın velayetlerinin müvekkiline verilerek, çocukların her biri için aylık 175,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, nafaka takdir edilirken, davalının yalnızca maaşının nazara alındığını, döner sermaye ücretinin gözetilmedini, nafakaların günün ekonomik koşulları, çocukların büyümesi ve ihtiyaçlarının artması karşısında yetersiz kaldığını öne sürerek, müşterek çocuklar için ayrı ayrı 600,00 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsiline ve nafaka miktarının her yıl hakkaniyete uygun oranda artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, çocukların ihtiyaçlarının üç yıl içerisinde olağanüstü artmasının beklenemeyeceğini, davacının laborant olarak çalıştığını, maaşının ve döner sermaye katkı payının kendisinden fazla olduğunu, artırım talebinin fahiş olduğunu beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile her bir çocuk için belirlenen 175,00 TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren ayrı ayrı aylık 300,00 TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelerden, tarafların 23.11.2010 tarihli karar ile boşandığı; 2000 ve 2002 doğumlu müşterek çocukların velayetinin davacı anneye verildiği, davacının hemşire olup aylık 2.000,00 TL-2.300,00 TL arasında gelir elde ettiği, davalı babanın ise sağlık memuru olup, aylık ortalama 2.400,00 TL maaş aldığı, tespit edilmiştir.

Yukarıda izah olunan nedenlerle; davada, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında; artırılan iştirak nafakası miktarı fazla olup, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

O halde mahkemece, yapılacak iş, tarafların ekonomik ve sosyal durumları değerlendirilerek, küçüğün giderleri ile nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı, annenin de çocuğun masraflarına katlanması yükümlülüğü dikkate alınarak hakkaniyet ilkesi de gözetilmek suretiyle uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9784, Karar No: 2013/13003, Tarih: 30.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/9784 E.  ,  2013/13003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ile vergi iadesi ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 15.02.2000-12.06.2008 tarihleri arasında çalıştığını, son ücretinin net 489,00 TL olduğunu, rahatsızlığı nedeniyle 10.12.2008 tarihinden itibaren istirahatlı olduğu iki gün sonrasında işe döndüğünde iş akdinin davalı tarafça feshedildiğini, 6 gün 08.00-18.30 saatleri arasında çalıştığını, yasal haklarının ödenmediğini iddia ederek son ücret alacağı, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, vergi iadesi, fazla mesai ücreti, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının 10.06.2008 ve 11.06.2008 tarihlerinde işe gelmemesi ve 12.06.2008 tarihinde de işe 1 saatten fazla geç gelmesi nedeniyle savunmasının istendiğini ancak davacının işyeri sorumlusuna bağırarak işyerini terk ettiğini ve bir daha işe gelmediğini, davacının işi bırakmak suretiyle iş akdini kendisinin sonlandırdığını savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işverenin yeterince bilgi ve belge ibraz edemediğinden davacının iş akdinin davalı tarafça haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, tanık beyanlarına göre davacının, haftanın 5 günü 08.00-19.30 saatleri arasında, Cumartesi günleri ise 08.00-13.00 saatleri arasında çalıştığı, davacı hafta içi günlük 11,5. saat süreyle çalışmakta olup yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda bu çalışma süresinden 1,5 saat ara dinlenme düşüldükten sonra günlük çalışma süresinin 10 saat olacağı gözetilmeden yarım saat ara dinlenme süresi düşülerek karar verilmesi hatalıdır.

3- Bazı ayların davacı itirazına uğramayan imzalı ücret bordrolarında genel tatil tahakkuku yapılmasına rağmen bu dönemler dikkate alınıp dışlanmadan genel tatil ücreti alacağının hesaplanması hatalıdır.

4- Davacı asilin 13.10.2010 tarihli duruşmada ilk iki yıl çalışmasında izin kullanmadığını, sonraki yıllar ise her yıl izin hakkının 2/3'ünü kullandığını beyan etmesine rağmen mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporunda davacının ilk 3 yıl hiç izin kullanmamış gibi hesap yapılması da hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19131, Karar No: 2015/8204, Tarih: 13.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/19131 E.  ,  2015/8204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca,...sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın, dava tarihi itibariyle imar planı içinde kalıp kalmadığının, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihinin, ölçeği ve türünün (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumunun, hangi amaçla plan kapsamına alındığının, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde ve beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan domates, buğday, buğday samanı ve sılajlık mısırın sulu ve kuru şartlarda, 2013 yılı itibarıyla dekar başına asgari ve azami verimini, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesini, ayrıca zeytinin kuru ve sulu şartlarda 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla dekar başına asgari ve azami verimini, ayrıntılı üretim giderlerini (üretim maliyet cetvelini oluşturan masraf kalemlerini -özellikle motopompla sulama gideri varsa bu giderleri- gösterir biçimde tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin ayrı ayrı gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7105, Karar No: 2014/12267, Tarih: 21.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/7105 E.  ,  2014/12267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/393692

Mahkemesi : Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 26/09/2013

Numarası : 2013/335 - 2013/317

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat talebi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat davasının dayanağı olan Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2000/331 esas, 2008/58 karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) Örgüt üyesi olmak suçundan tutuklu kaldığı, yargılama sonunda 28.02.2008 tarihinde beraatine hükmedildiği, hükmün temyiz incelemesi sonucunda onanmak suretiyle 27.05.2010 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 31.12.2010 tarihinde, tazminata esas olan işlem tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 466 sayılı Kanunun 2. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,

Bozma üzerine yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 17.01.2013 tarih, 2012/27727 esas, 2013/1440 karar sayılı bozma ilamında; "manevi zarar; tutuklanan şahsın sosyal çevresinde itibarının sarsılması ve hürriyetinden yoksun kılınması nedeniyle duyulan elem, ızdırap ve ruhi sıkıntılarının bir nebze de olsa giderilmesi amacına yöneliktir. Manevi zararın tümüyle giderilmesi olanaksız ise de; tayin edilecek manevi tazminatın kişinin acı ve ızdıraplarının dindirilmesine, sıkıntılarının azaltılmasına etken olacağı değerlendirildiğinde; manevi tazminata hükmedilen kişinin cezaevinde kaldığı süre, sosyal ve ekonomik durumu, toplumsal konumu, atılı suçun niteliği, tutuklanan şahsın üzerinde bıraktığı olumsuz etkiler dikkate alınıp zenginleşme sonucu doğurmayacak, adalet ve hakkaniyet ilkeleriyle bağdaşır bir miktar olmasına özen gösterilmelidir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

İncelenen dosya kapsamına göre;

Davacı lehine hükmedilen 85000 TL manevi tazminatın günümüz koşullarına göre makul bir miktar olduğu kabul edilebilir ise de; davacının tutuklandığı 1993 yılı itibariyle bugüne kadar işleyecek faizi dikkate alındığında davacıya ödenecek tazminatın mahkemece hükmedilen miktarın yaklaşık 7 katına tekabül ettiği de dikkate alındığında 1993 yılı esas alınarak hükmedilen 85000 TL'nin belirtilen ölçütlere uymayıp zenginleşme doğuracak kadar fazla olduğunun gözetilmemesi " nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiş ve mahkemece bozma kararına uyulmasına rağmen bozma ilamındaki bozma nedenleri gözetilmeden bozma kararını etkisiz hale getirecek şekilde davacı lehine hükmedilen 35000 TL manevi tazminatın, davacının tutuklandığı 1993 yılından tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar geçecek sürede geçerli faiz çarpanı dikkate alındığında, ele geçecek parasal değerin 234000 TL'ye tekabül edip, buna göre hükmedilen manevi tazminat miktarının dairemiz içtihatlarına uygun olmayıp çok fazla olduğunun tespiti karşısında manevi tazminatın hak ve nasafet kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine bu ölçütlere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.