muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/128, Karar No: 2018/6210, Tarih: 10.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/128 E.  ,  2018/6210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... . Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/07/2016 tarih ve 2014/610-2016/366 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı ... İnşaat A.Ş. lehine müvekkili şirket nezdinde ... Sigorta Poliçesi ile sigortalı bulunan hidrolik kamyon vincinin 27/05/2013 tarihinde liman vinci ile yapılan tahliyesi sırasında hasarlandığını, zararın meydana gelmesinde davalının kusurlu olduğunu, hasar bedeli olan 23.906,80 TL’nin dava dışı sigortalıya ödendiğini ileri sürerek 20.260,00 TL'nin 27/06/2013 ödeme tarihi, 3.646,80 TL'nin ise 17/07/2013 ödeme tarihi itibariyle işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın taşınan makinenin taşıma yapmak için kullanılan bağlantı yerlerindeki metal yorgunluğu nedeniyle meydana geldiğini, zararda müvekkilinin kusuru olmadığını, zarar miktarının fahiş olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davacı ... şirketinin, dava dışı ... İnşaat Ticaret A.Ş'ye ait hidrolik kamyon vincini Nakliye ... Sigorta Poliçesi ile sigortaladığı, vincin davalı tarafça nakliyesi esnasında hasar gördüğü, bu hasarın davalının kusuru ile meydana geldiği ve bu nedenle sigorta şirketinin, sigortalısına 27/06/2013 tarihinde 20.260,00 TL, 17/07/2013 tarihinde 3.646,80 TL olmak üzere toplam 23.906,80 TL ödemede bulunduğu, bu ödemenin KDV dahil olmak üzere piyasa fiyatlarına uygun olduğu, davacının ödeme nedeniyle sigortalısının cüz'i halefi bulunduğu, bu kapsamda

rücuen tazmin talep hakkına sahip olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne 23.906,80 TL'nin 17/07/2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tazminine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.224,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 10/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5508, Karar No: 2020/5469, Tarih: 13.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/5508 E.  ,  2020/5469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1-) Mahkûmiyet; Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 31/05/2019 tarihli, 2019/20 esas ve 2019/301 sayılı kararı

2-) İstinaf başvurusunun esastan reddi; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi’nin 30/10/2019 tarihli, 2019/3088 esas ve 2019/2323 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 299/1-1. cümlesine getirilen değişiklik uyarınca; takdiren reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında 09.12.2018 tarihli tutanak ile .... plaka sayılı araçla Sefaköy civarında uyuşturucu madde sattığı yönünde ihbarda bulunulduğu, 11.12.2018 tarihli araştırma tutanağı uyarınca ... tarafından kiralanan bahse konu aracın sanık tarafından Kanarya mahallesi ve ara sokaklarında kullanıldığının kollukça görüldüğü ve sanığın Kanarya Mahallesi, Toy Sokak, No: 28/1 adresinde ikamet kaydı olmadan kaldığı ve bu eve toplu halde gelen uyuşturucunun sanık tarafından fişeklenerek satışa hazır hale getirildiği bilgisinin elde edildiği olayda;

Dosya içerisinde mevcut 11.12.2018 tarih ve saat 18:00’de düzenlenen “Telefonla Savcı Görüşme Tutanağı” ile nöbetçi Cumhuriyet savcısına gelen ihbar ve yapılan araştırma hakkında bilgi verildiği ve adı geçen tutanakta Cumhuriyet savcısı tarafından sanığın tespit edilen adresinde 11.12.2018 günü, 21:00 – 23:50 saatleri arasında arama yapılmasına ilişkin verilen sözlü talimatın 12.12.2018 tarihinde görüldü yapılmak suretiyle yazılı hale getirildiği anlaşılmakla; olayla ilgili CMK'nın 116, 117 ve 119. maddelerine uygun şekilde alınmış ''adli arama kararı'' veya ''yazılı adli arama emri'' bulunup bulunmadığı araştırılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'nin düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı hukuka aykırı bulunduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanığın tahliye talebinin reddine, dosyanın Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmesine, 13.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1402, Karar No: 2020/457, Tarih: 22.01.2020

**3. Hukuk Dairesi         2018/1402 E.  ,  2020/457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın reddine birleşen davanın konusuz kalması nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... ilçesinde bulunan ... Mahallesindeki 1 no.lu Aile Sağlığı Merkezi olarak kullanılmakta olan dava konusu taşınmazın, davalıya 17.02.2011 tarihinde, aile hekimliği hizmet alanı olarak kullanılmak amacıyla iki yıllığına kiralanarak, davalı ile kira sözleşmesi imzalandığını, davalının kira süresi boyunca taşınmazı kullandığını, kira süresinin bitiminde oluşturulan komisyon tarafından davaya konu Aile Sağlığı Merkezinin yeni dönem kira bedeli belirlendiğini, ancak dava konusu merkezde görev yapan davalının ihaleye davet edilmesine rağmen yeni kira bedelini yüksek bularak ihaleye katılmadığını ve yeni kira sözleşmesi imzalamadığını, buna rağmen kira süresinin bitiminden itibaren taşınmazı tahliye etmediğini ve geçerli bir kira sözleşmesi olmadan taşınmazı kullanmaya devam ettiğini, davalı ile imzalanan kira sözleşmesinin 17.maddesinde; kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmaz idareye teslim edilmezse, geçen her gün cari yıl kira bedelinin yüzde biri oranında cezanın itirazsız olarak ödeneceği hükmünün bulunduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 8.000,00 TL cezai şartın hakediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, birleşen davada ise; davalı tarafından kira süresi bitiminden itibaren sözleşmede belirtilen metre kare başına düşen ortak kullanım (elektrik, su, yakıt) bedellerine ilişkin de herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.745,97 TL ortak kullanım bedelinin hakediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; birinci basamak sağlık hizmeti sunmakta olup kamu hizmeti ifa ettiğini, kendisinin dava konusu kullanılan binalara mevzuat hükümleri mucibince ve kura yöntemiyle yerleştirildiğini, hizmetini kesintisiz olarak vermesi gerektiğinden kendisinden kira ve cezai şart talebinde bulunulmaması gerektiğini, kiraya yapılan zammın karşılıklı rızaya dayalı olarak yapılmadığını ve emsalinin çok üzerinde olduğunu, ayrıca talep edilen cezai şartın genel işlem koşulu niteliğinde olup son derece fahiş olduğunu, il halk sağlığı müdürlüğü tarafından daha evvel kendisinden tahliye talep edilmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece özetle; davacı kurum tarafından, davalının taşınmazdan tahliyesine yönelik olarak kira sözleşmesinin 13. Maddesine dayanarak herhangi bir girişimde bulunulmadığı, sözleşmenin 13. maddesinde; taraf iradelerine uygun olarak sürenin bitmesine istinaden taşınmaz tahliye edilmez ise, tahliyenin 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin 4. fıkrası gereğince kiralananın tahliye edileceği belirtildiği, 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin 4. fıkrasında da; işgal edilen taşınmaz malın, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülki amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edileceğinin belirtildiği, buna göre; İdarenin tahliyeye yönelik talebinin olmamasının, kiralananda davalının oturmasına zımnen rıza gösterildiği anlamına geldiği, hem tahliyeye yönelik olarak davacı kurumca bir girişimde bulunulmaması hem de tahliye edilmediğinden bahisle davalı taraftan cezai şart talep edilmesinin iyiniyet kurallarına aykırılık teşkil ettiği gerekçesi ile asıl dosyada; davacının cezai şart talebinin reddine, birleşen dosyada da; dava dilekçesinde belirtilen ortak kullanım giderlerinin davalı tarafından yargılama devam ederken ödendiğine dair ödeme makbuzları dosyaya kurum tarafından ibraz edildiğinden birleşen dosyada gider alacağı yönünden davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından, cezai şart talebinin reddine hasren temyiz edilmiştir.

Somut olayda; taraflar arasındaki 17/02/2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin 2886 sayılı yasa gereği ihale ile yapıldığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmenin 13. maddesinde "Kiracı kira süresinin bitiminde derhal, sözleşmenin feshi halinde tebligatı müteakip 15 gün içinde taşınmazı tahliye etmek zorundadır. Kiracı taşınmazı tahliye etmezse, 08/09/1983 tarihli 2886 sayılı Devalet İhale Kanunun 75. maddesine göre kiracının tahliyesi sağlanacaktır" ve 17. maddesinde '' Kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmazın idareye teslim edilmezse geçen her gün için, cari yıl kira bedelinin %1'i oranında ceza, itirazsız olarak ödenir '' hükmü bulunmaktadır.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4. fıkrasında; “Kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Bu madde ile tahliye konusunda bir ayrıcalık tanınmıştır. Yasal süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağı hüküm altına alındığından, 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil kabul etmek gerekir.

Somut olayda; kira sözleşmesinin süresi sona erdiği halde kiracı taşınmazı tahliye etmemiştir. Bu durumda yukarıda açıklanan 2886 sayılı yasanın 75. maddesi açık olup, kanun gereği; İdarenin tahliyeye yönelik olarak talebinin olmaması kiralananda davalının oturmasına zımnen rıza gösterildiği anlamına da gelmeyecektir.

Kira sözleşmesinin 17. maddesindeki hüküm, TBK'nın 179 ve devamı maddelerinde düzenlenen cezai şart niteliğindedir. Cezai şartı düzenleyen TBK’nın 179/1. maddesi; "Bir sözleşmenin hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi durumu için bir ceza kararlaştırılmışsa, aksi sözleşmeden anlaşılmadıkça alacaklı, ya borcun ya da cezanın ifasını isteyebilir." hükmünü içermektedir.

Bunun yanında TBK’nın 182/1. maddesinde; "Taraflar, cezanın mikarını serbestçe belirleyebilirler." denilmekte ise de bu serbestlik sınırsız değildir. Maddenin son fıkrasında yer alan; "Hakim, aşırı gördüğü ceza koşulunu kendiliğinden indirir." hükmü gereğince, hakim taraflarca kararlaştırılan cezai şart miktarının fahiş olup olmadığını re'sen incelemek, fahiş ise ceza miktarını tenkis etmekle (indirmekle) görevlidir. Ticari olmayan işlemlerde bu kuraldan dolayı borçlu ileri sürmese bile, hakim cezai şarttan indirim yapılıp yapılmayacağını kendiliğinden saptamalıdır. Buna karşılık, TTK’nun 22. maddesi gereğince tacir sıfatını haiz borçlu cezai şartın indirilmesini isteyemez ise de, kararlaştırılan ceza tutarı borçlunun iktisaden sarsılmasını, çöküntüye uğramasını mucip olacak ise indirim isteyebileceği uygulamada kabul edilmektedir.

O halde mahkemece; kira sözleşmesinin 2886 sayılı Kanunun 75. maddesi gereğince süre bitimi itibariyle sona erdiği ve sözleşmenin 17. maddesinde yer alan taşınmazın idareye teslim edilmeksizin geçen her gün için cari yıl kira bedelinin %1'i oranında cezanın uygulanacağına ilişkin hükmün geçerli bulunduğu ve davacı kiracının tacir olmadığı nazara alındığında, hakimin cezai şart bedelinden indirim yapması da gerektiği gözetilerek alacak miktarı belirlenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HMK'nun 428. Maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/22442, Karar No: 2012/16099, Tarih: 27.09.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/22442 E.  ,  2012/16099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yakınanın olay günü saat 18:30 sıralarında yanında tanık olarak da dinlenen ... isimli arkadaşı ile beraber yolda yürürken telefonunun çalması sebebi ile durduğu ;aynı mahallede oturmaları sebebi ile yakınan tarafından simaen tanınan ve daha önce de başkalarını dövdüğünü çevrede anlatması sebebi ile bu özelliği ile de yakınan tarafından bilinen sanığın yakınanın elinde telefonu görünce bakacağını söyleyerek istediği ,yakınanın ilk başta vermek istemediği ancak sanığın “vermezsen seni döverim” demesi üzerine telefonunu verdiği olayda; tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde bir başkasının kendisinin veya yakınanın hayatına vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden yada mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Cebir artı tehdit ile malın alınması veya teslime zorlanması söz konusudur. İcrâî hareketle işlenebilen bir suçtur. Yağma suçunun maddi unsuru hareket kısmıdır.Malın her ne sebeple olursa olsun bu şekilde alınması yağma suçunu oluşturur. Bilindiği üzere subjektif sorumluluğun ilk şekli olan kast 5271 sayılı TCK.nun 21. maddesinde yer almıştır. Kast suçun maddi unsurlarını bilerek ve isteyerek gerçekleştirmesi olarak tanımlanmıştır. O halde bilme ve isteme kastın unsurlarıdır. Kast kişi ile işlediği suçun maddi unsurları arasında psikolojik bağı da ifade etmektedir. Hareket ve kast birlikte olmalıdır. Failin iç dünyasını ilgilendiren kast failin olay öncesi failin iç dünyasını olay öncesi olay sırası veya olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir. Sanığı harekete geçiren etken saik psişik olgunun irade aşamasıdır. Sosyal ilişkilerin ve dışa vurmuş hareketlerin disiplini olan hukuk, ceza normunun ihlaline etki yapmadıkça faillin zihni ve ruhi durumu ile uğraşmaz. Suçun işlendiği zaman failin öngörü ve irade ile hareket etmiş olması yeterlidir. Failin iç dünyasını ilgilendiren kastın niteliğini belirlemeyi bilmesi için dış dünyaya yansıyan davranışlardan hareketle sonuç çıkarmak olanaklıdır. Bu bağlamda failin olay öncesi, olay sırasında ve olay sonrası davranışları kastın belirlenmesinde ölçü alınır. Bu açıklamalar ışığında yukarıda anlatıldığı şekilde olayın gelişimi dikkate alındığında sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğu düşünülmeden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından kazanılmış hakkın korunmasına, 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5477, Karar No: 2019/4508, Tarih: 18.06.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/5477 E.  ,  2019/4508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının süresi içinde temyizen incelenmesi davalı vekilince duruşmalı olarak istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 18/06/2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Avukat ... geldi başka gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

A)Davacı İstemi;

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin davalı...işçisi olarak diğer davalı ...'a taşeron iş yaptığını, davalı ...'ın ...Mühendisliğinde kontrol ve arıza ekibinde teknisyen olarak görev yaptığını, 12/02/2009 tarihinde elektrik akımına kapıldığını, davacının elektrik akımına kapılmasının nedeninin, merkezde bulunan hat kesici kolunun arızalı olmasından kaynaklandığını, iş kazası nedeniyle fazlaya ilişkin talep hakkı saklı 1.000,00 TL maddi tazminat ile 200.000,00 TL manevi tazminatın iş kazası tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

Islah dilekçesiyle maddi tazminat istemini 733.645,42 TL’ye artırdığı anlaşılmıştır.

B)Davalı Cevabı;

Davalı ... vekili mahkememize sunmuş olduğu cevap dilekçesinde özele; davacıların taleplerinin yersiz ve mesnetsiz olduğunu, davacıların davalı müvekkilinin kusurlu olduğunu ispat etmesi gerektiğini beyan etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı :

Islah dilekçesiyle maddi tazminat istemini 733.645,42 TL’ye artırdığı anlaşılmıştır.

B)Davalı Cevabı;

Davalı ... vekili mahkememize sunmuş olduğu cevap dilekçesinde özele; davacıların taleplerinin yersiz ve mesnetsiz olduğunu, davacıların davalı müvekkilinin kusurlu olduğunu ispat etmesi gerektiğini beyan etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı :

Gerekçede özetle, tüm dosya kapsamı, birlikte değerlendirildiğinde, müteveffa işçinin işyerinde geçirdiği iş kazası sebebiyle bilimsel ve denetlenebilir bilirkişi raporlarına itibar edilerek davalının %80 kusurlu olduğu, müteveffa işçinin %20 oranında kusurlu olduğu belirlenmiş, Yargıtay 21. Hukuk Dairesi’nin emsal kararlarında da belirtildiği üzere; maddi tazminat miktarı, işçinin rapor tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamına göre tayin edilmiş, zarar ve tazminatın hesaplanması yönteminde, işçinin yaşı gözetilmiştir. 11.09.2017 havale tarihli Tazminat aktüerya hesap raporunda bakıcı giderleri için yapılan hesapta toplam 677.256,59TL tespit edilmiş ve bilirkişi tarafından %35 takdiri indirim ile 40.216,78TL olduğu belirtilerek bu rakam üzerinden bu defa %76,00 işgöremezlik oranı uygulanmıştır. Mahkememizce bu hesaplama kabul edilmeyerek 677.256,59TL'ye %50 takdiri indirim uygulanarak 338.628,29TL bakıcı gideri olduğu kabul edilmiştir. SGK'dan gelen cevabi yazıda davacı işçi için peşin sermaye değerli gelir bağlandığı ve geçici iş göremezlik ödeneği ödendiği bildirilmiştir. Davacı işçiye bağlanan gelirlerde kusur oranına isabet eden miktar hesap bilirkişisi tarafından hesaplanan miktardan mahsup edilerek bakiye miktar üzerinden hüküm kurulduğu, 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir. Mahmekemmizce tarafların kusuru, kazazedenin yaşı, olayın ağırlığı, kazazedenin maluliyet oranı ve bakıma muhtaç oluşu, olayın tarihi ve uygulanacak faiz oranı nazara alınarak davacılar yararına toplamda 50.000,00TL manevi tazminata hükmedildiği, her ne kadar ıslah miktarı yüksek tutulmuş ise de mahkememizce bilirkişinin aksine %35 değil %50 takdiri indirim yapıldığından takdiri indirim kısmından oluşan ret miktarı üzerinden davlı lehine vekalet ve yargılama giderine hükmedildiği belirtilerek,

Maddi tazminat yönünden; Davacı lehine 699.577,87 TL, Manevi tazminat yönünden ise 50.000,00TL manevi tazminatın olay tarihinden 12/02/2009 itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı :