muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3015, Karar No: 2012/5940, Tarih: 09.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/3015 E.  ,  2012/5940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ...... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 16/02/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalı şirkete ait ...... Gazetesi'nin 19.02.2010 tarihli sayısında " ...... sanıkları ile buluşmadan ......'ya " ve " ...... Sanığı ...... ...... ile olan ilişkilerini anlatıyor, ......'da işi ...... halleder " başlıklı yayınlarda; ...... sanığı ...... ile olan yemek çıkışı fotoğrafı, ......'ın ajandasındaki not ve bazı ...... sanıkları ile...... Toplantılarına katılması konu edilerek, sanıkları himaye amacı ile ...... üyeliği görevinde icraat yaptığı ima edilmek suretiyle kişilik haklarına ağır saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek davalıların manevi tazminatla sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalılar, yazının basının haber verme hak ve yükümlülüğü gereğince, basın özgürlüğü ve hukuka uygunluk sınırları içinde olduğunu davanın reddini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece yayının görünürdeki gerçeğe, hatta somut gerçeğe de uygun olduğu, davalılarca savunulan, dava konusu haberin dayandırıldığı gazetede yayınlanan yemek çıkışı çekilen fotoğrafla, ......'ın not defterinden alınan ve yasal delil olabileceği tartışmaya açık notların, ayrıca 2009 yaz kararnamesine ilişkin ...... toplantı tutanaklarının, haberde ima edilen davacının ...... sanıklarını koruma amaçlı yargıdaki örgütlenme olarak nitelendirilen eylemlerini kanıtlamaktan uzak olduğu, haberde öz biçim dengesinin davacı aleyhine bozulduğu, bu haliyle davacının kişilik haklarını ihlal edici mahiyette olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; davaya konusu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının basına yansıyan fotoğraflarına da yer verilmek suretiyle, kamuoyunda ...... davası olarak bilinen davada yargılanan kimi sanıklarla çekilmiş fotoğrafları ve kamuoyuna kararname krizi olarak yansıyan olaya ilişkin haberlerin eleştirel biçimde kaleme alındığı, yazının dava açılmadan kısa süre önce vefat ettiği anlaşılan ve ...... sanığı olduğu bildirilen ...... Bakanlığı emekli müşaviri ......'ın 3. ...... iddianamesi eklerinde bulunan not defteri ve iletişim tespit tutanakları içeriğinden bahsedilerek hazırlandığı, bu itibarla davacı hakkındaki haberin görünür gerçeğe uygun olduğu, yargılama sonunda iddiaların doğru çıkmamasının yayın tarihindeki görünürdeki gerçekliği ortadan kaldırmayacağı ve davalıların da haber nedeniyle sorumlu tutulamayacağı kabul edilmelidir. Güncel bir konuya ilişkin, düşünsel bağlılığın korunduğu yazıda, çatışan yararlar dengesinin davacı aleyhine bozulmadığı ve davalı yönünden de hukuka uygunluk nedeninin gerçekleştiği benimsenmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalılarnın manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/04/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.09/04/2012
Yargıtay — Esas No: 2008/2271, Karar No: 2008/3392, Tarih: 19.06.2008

8. Hukuk Dairesi 2008/2271 E., 2008/3392 K.

**8. Hukuk Dairesi 2008/2271 E., 2008/3392 K.**

**- KAMU KURUMLARININ ZİLYETLİĞİ

- KAZANDIRICI ZAMANAŞIMI ZİLYETLİĞİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 58 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 713 ]

**"İçtihat Metni"**

Eski G... Belediye Başkanlığı ile O.... Elektrik Dağıtım A.Ş. aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair (Gediz Sulh Hukuk Hakimliğinden verilen 23.05.2007 gün ve 221/430 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı Belediye Başkanlığı vekili, Öncesi itibariyle trafo binası olarak kullanılan bu yerin, trafonun daha sonra başka yere taşınması üzerine Belediye tarafından bakım ve onarımı yapılmak suretiyle kiraya verildiğini, kazanma koşulları oluştuğu halde kadastro çalışmaları sırasında bu yerin Türkiye Elektrik Kurumu adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak, tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı O... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili, uyuşmazlığın 3533 sayılı Kanun hükümleri uyarınca hakem sıfatı ile görevli mahkemece çözümlenmesi gerektiğini belirterek, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, olağanüstü zamanaşımı nedeniyle kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

23,09 m2 yüzölçüme sahip dava konusu 315 ada 34 parselin kadastro tutanağında; Türkiye Elektrik Kurumu'nun trafo binası olarak 20 seneyi aşkın bir zamandan beri koşullarına uygun bir şekilde tasarruf edildiğinin muhtar ve bilirkişiler tarafından bildirilmesi üzerine 10.10.1995 tarihinde Türkiye Elektrik Kurumu Genel Müdürlüğü adına trafo binası niteliğiyle tespit edilmiş, tutanak 20.09.1996 tarihinde kesinleşmiştir. Dava konusu parsel halen Türkiye Elektrik Kurumu Genel Müdürlüğü adına tapuda kayıtlı bulunmaktadır. Türkiye Elektrik Kurumu Genel Müdürlüğü'nün 1993/4789 sayılı Bakanlar Kurulu kararıyla kaldırıldığı, yerine TEAŞ ve TEDAŞ isimli kurumların oluşturulduğu, Yüksek Planlama Kurulu'nun 17.03.2004 gün ve 3 sayılı kararı ile özelleştirme çalışmalarının sürdüğü, bu kapsamda davalı şirketin kurulduğu belirlenmiş, halefiyet durumu gözetilerek davalı şirkete yöneltilmek suretiyle dava yürütülmüş ve sonuçlandırılmıştır.

Davacı Belediye vekili, süresinde açmış olduğu dava ile trafo binasının başka yere aktarılmış olması nedeniyle bu yerin belediye tarafından koşullarına uygun olarak tasarruf edildiğini açıklayarak iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur. Dava dilekçesindeki nitelendirmeye göre istek, tespitten önceki zilyetlik hukuki sebebine dayalı olmaktadır. Görülmekte olan davada, öncelikle köy dışında kalan belediye ve kamu tüzel kişilerinin olağanüstü zamanaşımı yoluyla taşınmaz edinip edinemeyecekleri hususunun çözümlenmesi gerekir. Teoride tartışılan bu soruna Yargıtay uygulamaları olumlu cevap vermemektedir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, köy tüzel kişiliği dışında kalan diğer kamu kurum ve kuruluşlarının olağanüstü zamanaşımı yoluyla taşınmaz edinmeleri mümkün bulunmamaktadır. TMK'nın 48. maddesindeki "Tüzel kişiler, cins, yaş, hısımlık gibi yaratılış gereği insana özgü niteliklere bağlı olanlar dışındaki bütün haklara ve borçlara ehildirler" kuralı karşısında, belediyelerin de bu yolda taşınmaz edinmeleri mümkün olabilmelidir. Ne var ki, az önce de temas edildiği üzere, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre belediyeler ancak kanunla taşınmaz mal edinebilirler. Bu yolda Belediye Kanunu'nda herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. Ancak, yürürlükten kaldırılan 1580 sayılı Belediye Kanunu ile onun yerine geçen 5393 sayılı Belediye Kanunu'nda belediyelerin olağanüstü zamanaşımı yoluyla taşınmaz mal edinmelerini yasaklayan herhangi bir hüküm de bulunmamaktadır. Yargıtay'ın yerleşmiş ve süreklilik kazanan uygulamaları karşısında davacı belediyenin bu yeri kazandığı kabul edilemez. Tüm bu açıklamalar ve yerleşmiş uygulamaya göre, davacı belediyenin bu yoldan taşınmaz mal edinemeyeceği düşünülmeden kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru ve yerinde görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan, kabulüyle usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün HUMK'nın 428. maddesi uyarınca (BOZULMASINA) ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 19.06.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11624, Karar No: 2019/15595, Tarih: 11.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/11624 E.  ,  2019/15595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/05/2001-05/09/2013 tarihleri arasında davalıya ait...Otelde en son olarak aşçı başı olarak net 4.500,00 TL. maaşla çalıştığını, 05/09/2013 tarihinde davalının gerçek olmadığı halde müvekkilinin iş yerinde dedikodu yaptığından bahisle, müvekkiline ve ailesine küfürler ederek ve müvekkilini darp ve tehdit ederek iş yerinden kovduğunu, davacının bu olaydan sonra Manavgat Devlet Hastanesi’ ne ve Selimiye İlçe Jandarma Komutanlığı’na başvurduğunu, her ne kadar hastaneden rapor verilmediyse de, daha sonra tekrar hastaneye gidildiğinde vücutta dermatit tespit edildiğini, müvekkilinin 3600 gün prim ve 15 yıl çalışma şartlarını yerine getirmiş olmasına rağmen, işverenine bağlılığı nedeniyle çalışmaya devam ettiğini, davalının müvekkiline sürekli olarak ibraname imzalaması için de baskı yaptığını, davalı işveren tarafından davacıya gönderilen ihtarname ile işverenin iş akdini kendisin fesih ettiğini, kabul ettiğini, ancak bu beyanla çelişir şekilde davacının 3 gün üst üste işe gelmediğini söylediğini, davalının savunma istemiş gibi tutanak düzenlediğini, tutanakta imzası bulunan 2 şahsın neyi imzaladıkları konusunda yanıltıldıklarını, davalı işverenin jandarmada tanık olarak dinlettiği 3 kişinin mutfak görevlisi olmadığını ancak olayın mutfakta yaşandığını, müvekkilinin günde 12 saat mesai yaparak çalıştığını, davacının 2013 yılına kadar hiç haftalık izin kullanmadığını, 2013 yılında ise 8 gün kullandığını, müvekkilinin 2006 yılından itibaren yaz-kış çalıştığını ve hiç yıllık izin kullanmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştığını, müvekkilinin davalıya ihtarname göndererek alacaklarını talep ettiğini ancak davalının ödeme yapmadığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının maaşının 4.500,00 TL olmadığını, bordrolarda göründüğü şekilde sezonda 3.150,00 TL. sezon dışında ise 1.500,00 TL. olduğunu, delil listesindeki maaş belgesinde yazan rakamın net değil brüt olduğunu, davacının yıllarca müvekkili yanında çalıştığını, davacının bankalardan kullandığı kredi nedeniyle borç batağına düştüğünü, otelin sezon sonu kapanacağını duyunca kendisini işten attırmaya çalıştığını, davacının 05/09/2013 tarihinde müvekkiline ve ailesine küfür ettiğini, daha sonra davacının karakola giderek davalıyı şikayet ettiğini, davacının olmayan bir olayı raporlamaya çalıştığını ancak hastanenin davacıya rapor vermediğini, davacının bir tanıdığının bulunduğu 70 km ötedeki hastaneye giderek rapor almaya çalıştığını ve yine alamadığını, deri iltihaplanmasının darpla bir ilgisi bulunmadığını, Bölge Çalışma Müdürlüğü raporunun davacının aleyhine olduğunu ve evrakın ekte sunulduğunu, davacıya cevaben 10/09/2013 tarihinde noter aracılığı ile ihtarname gönderildiğini, İş Kanunu'nun 26/2 maddesi gereği tazminat hakkını saklı tuttuklarını, davalı işyerinde personelin mutfağa girmesinin yasak olmadığını, davacının bunu tanıkların ifadelerini geçersiz saymak için söylediğini, davacının 12 saat günlük çalışma iddiası ile ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin alacaklarını almadığı iddiasının gerçek olmadığını, davacının var ise yapmış olduğu fazla mesailerin, yine var ise çalıştığı hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ve kullanmadığı izinlerin ücretlerinin hesap pusulalarına yansıtılarak ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı delil listesinde tanık deliline dayanmış, bir kısım davalı tanıkları dinlenilmiştir.

Davalı tanığı Sakine'nin adresine yapılan tebligata rağmen duruşmaya gelmemesi üzerine zorla getirilmesine karar verildiği, zorla getirme kararında adı geçen tanığın yeni adresinin Ankara ili olduğunun bildirildiği, bunun üzerine davalı vekilinin Ankara adresine tanık için talimat yazılmasını talep ettiği celsede; ancak tanığı gösteren tarafın kesin süreye rağmen adres bildirmemesi veya ikinci defa bildirilen adresin de doğru çıkmaması halinde uygulama imkanı bulunan HMK'nın 240/3. maddesine istinaden mahkemenin tanığın dinlenilmesinden vazgeçtiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Yukarıda da açıklandığı üzere HMK'nın 240/3. maddesindeki şartlar bulunmadığı halde bu maddeye istinaden tanığın dinlenilmesinden vazgeçilmesi ve adı geçen tanık dinlenilmeksizin yargılamaya devam olunup karar verilmesi savunma hakkının ihlali niteliğinde olup kararın salt bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Yukarıda da açıklandığı üzere HMK'nın 240/3. maddesindeki şartlar bulunmadığı halde bu maddeye istinaden tanığın dinlenilmesinden vazgeçilmesi ve adı geçen tanık dinlenilmeksizin yargılamaya devam olunup karar verilmesi savunma hakkının ihlali niteliğinde olup kararın salt bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/09/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12108, Karar No: 2022/500, Tarih: 17.01.2022

**9. Hukuk Dairesi         2021/12108 E.  ,  2022/500 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARLARI ARASINDAKİ

UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE DAİR

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y K A R A R I

I. BAŞVURU

Başvurucu Avukat dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalıya ait işyerinde hemşire olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin işverence ‘işyerindeki iş sağlığı ve güvenliği hizmetlerinin ortak sağlık ve güvenlik biriminden alınmasına karar verilmesi’ sebebiyle feshedildiğini, feshin geçersizliği ve işe iade talebi ile açtıkları dava sonucunda mahkemece 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 6/a maddesinin “Çalışanları arasından iş güvenliği uzmanı, işyeri hekimi ve diğer sağlık personeli görevlendirir. Çalışanları arasında belirlenen niteliklere sahip personel bulunmaması HÂLİNDE, bu hizmetin tamamını veya bir kısmını ortak sağlık ve güvenlik birimlerinden hizmet alarak yerine getirebilir.” hükmünü içerdiği, madde ve madde Gerekçesi değerlendirildiğinde, Kanunun iş sağlığı ve güvenliği hizmetlerinin belirlenen sürelerle işyeri bünyesindeki personel tarafından verilmesini esas almakta olduğu, ancak işyerinde uygun vasıflara sahip personel bulunmaması halinde bu hizmetin işyeri dışındaki ortak sağlık ve güvenlik birimlerinden alınabileceğini belirttiği, işverenin ortak sağlık ve güvenlik biriminden hizmet alabilmesi için öncelikle görevlendirdiği ve kendi işçisi olan işyeri hekimi veya diğer personelin görev tanımı içinde belirtilen niteliklere sahip personel olmaması gerektiği, işverenin personelin bu niteliklere sahip olmadığını ortaya koyduktan sonra ortak sağlık biriminden hizmet alımına gidebileceği, davalı işverenin işyerinde yaptığı anketi bu hususta delil olarak gösterdiği ancak yapılan anketin davacı sağlık personelinin yeterliliğe sahip olmadığını gösterir nitelikte olmadığı gerekçesiyle feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verildiğini, bu karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesince; davalı işverenin almış olduğu işletmesel karar gereğince, asıl işine göre yardımcı iş niteliğinde olan ve bu kapsamda alt işverene devri mümkün olan iş sağlığı ve güvenliği hizmetini, 6331 Sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ve bu kanunun alt düzenlemelerine göre, ortak sağlık ve güvenlik biriminden alma yönünde karar aldığı ve bu karar doğrultusunda da işinin niteliği gereği iş yerinin farklı bir bölümünde istihdamı da fiilen mümkün olmayan davacının, iş akdinin geçerli nedenle feshedildiği sonucuna varılarak ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verildiğini, ancak ... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi’nin 07.10.2020 Tarih, 2020/265 E.ve 2020/1867 K. Sayılı Kararına konu olayda davacı ... tarafından benzer talepler ile işe iade davası açıldığını, ... 5. İş Mahkemesinin 2018/22 esas 2019/335 sayılı kararı ile davanın reddine karar verildiğini, davacı vekilinin istinaf başvurusu ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 24

... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi’nin 07.10.2020 Tarih, 2020/265 E.ve 2020/1867 K. Sayılı Kararına konu olayda davacı ... tarafından benzer talepler ile işe iade davası açıldığını, ... 5. İş Mahkemesinin 2018/22 esas 2019/335 sayılı kararı ile davanın reddine karar verildiğini, davacı vekilinin istinaf başvurusu ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi tarafından davacının 19 yıllık işyeri hekimi olarak iş sağlığı ile ilgili hizmeti verebilecekken davalının doğrudan OSGB (ortak sağlık ve güvenlik birimi) ile çalışmayı tercih etmiş olmasının feshin son çare olması ilkesine uyulmadığını gösterdiği sonucuna varılarak ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne dair karar verildiğini, Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri tarafından verilen ve kesin nitelikte olan kararlar arasında hakkın yerine getirilmesi bakımından mevcut bir çelişki ve uyuşmazlık bulunduğunun açık olduğunu” beyan ederek uyuşmazlığın 5235 sayılı Kanunun 35. maddesi çerçevesinde giderilmesini istemiştir.

II. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 9 Hukuk Dairesinin geri çevirme kararı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu 05.11.2021 tarih ve 2021/47 esas 2021/ 47 karar sayılı kararı ile;

“Her iki davada da fesihler sağlık hizmetinin ortak sağlık ve güvenlik biriminden alınması yönündeki işletmesel karara dayanılarak yapılmıştır. Dairelerin fesihlerin geçerli olup olmadığı yönündeki değerlendirmeleri ve ulaştıkları sonuçlar farklı olmuştur. Dolayısıyla Başkanlar Kurulunda yapılan değerlendirme sonucunda, dava konuları, davaların niteliği birlikte değerlendirildiğinde, oybirliğiyle alınan kararla, ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. ve 24. Hukuk Dairelerinin kesin nitelikteki kararları arasında 5235 Sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 35. maddesinin 3. bendinde belirtildiği şekilde uyuşmazlık bulunduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca toplantıda oyçokluğuyla, 25. Hukuk Dairesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu, uyuşmazlığın bu daire kararı doğrultusunda giderilmesi gerektiği konusunda görüş oluşmuştur.

SONUÇ:

... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesinin 16/1/2020 tarih 2019/1608 esas 2020/59 sayılı kararı ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesinin 2020/265 esas 2020/1867 sayılı kararları arasında uyuşmazlık bulunduğuna oy birliğiyle,

... Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kurulu 5235 sayılı Kanunun 35. ve Yargıtay Kanunu’nun 45. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesinin kararının kurulca benimsenerek her iki daire kararı arasında bulunan çelişkinin giderilmesi için dosyanın Yargıtay 9. Hukuk Dairesine gönderilmesine oy çokluğuyla ” karar verilmiştir.

III. BAŞVURU KONUSU UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE KONU KARARLAR

A. ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesinin 16/01/2020 tarih ve 2019/1608 Esas - 2020/59 karar sayılı dosyası;

1. İlk Derece Mahkemesi Kararında Özetle;

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 6/a maddesinin “Çalışanları arasında belirlenen niteliklere sahip personel bulunmaması hâlinde, bu hizmetin tamamını veya bir kısmını ortak sağlık ve güvenlik birimlerinden hizmet alarak yerine getirebilir.” hükmünü içerdiği, madde ve madde gerekçesi değerlendirildiğinde, Kanunun iş sağlığı ve güvenliği hizmetlerinin belirlenen sürelerle işyeri bünyesindeki personel tarafından verilmesini esas almakta olduğu, davalı işverenin davacının hemşire olarak görev yapamayacağını ve bu yönde niteliklere sahip olmadığını ortaya koyamadığı, bu nedenlerle feshin geçerli olmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi Kararında Özetle;