muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30079, Karar No: 2018/4979, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/30079 E.  ,  2018/4979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde güvenlik personeli olarak çalıştığını, 21.04.2014 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeden ihbar süresi dahi verilmeden işinin sona erdirildiğini, güvenlik personellerinin 2 vardiya şeklinde sabah 07.00 akşam 19.00, akşam 19.00 sabah 07.00'ye kadar çalıştığını, çalışma usulünün 12 saat çalışıp 24 saat dinlenmek şeklinde olup, toplamda 2 haftalık süreçte 105 saat, haftada ortalama 52,5 saat çalışmalarına rağmen bu çalışmasının karşılığı olan fazla mesai ücretini alamadığını, bundan dolayı hak ettiği alacakların kendisine ödenmediğini, davalılar arasındaki Tip Hizmet Alım Sözleşmesinin 22. maddesi gereği, sözleşmenin mevzuatın kamu düzenine ilişkin emredici hükümlerine ve genel şartnamenin 6. bölümüne aykırı iş sözleşmesi kurulamayacağının belirtildiğini, 6772 sayılı Kanun gereği ödenmesi gereken yılda 2 maaş tutarı ilave tediyelerinin de ödenmediğini belirterek davalıdan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacakları, ücret alacağı ile ilave tediye alacaklarını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Başkanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma süresi, görev yerine göre 12/24 saat çalışma düzenine göre vardiyalı olarak saat 07.00 - 19.00 saatleri ile 19.00 - 07.00 saatleri arasında haftanın 5 günü günde 12 saat çalışılıp haftanın kalan 2 gününde ise istirahat ederek haftalık 60 saat çalıştığı, yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saati aşan haftalık 15 saatlik fazla çalışmasının bulunduğu, günlük fazla çalışmasının ise 3 saat olduğu sonucuna varılarak hesaplama yapılmıştır. Ancak fazla mesai alacağı hesabında çalışma saatleri yönünden dosyadaki belgelere göre isabetsizlik bulunmasa da haftalık çalışma bakımından ara dinlenme düşülmeden yapılan hesaplamanın kabulü yerinde olmamıştır. Davacının fazla mesaisinin, tespit edilen günlük oniki saat çalışma süresinden yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde bir buçuk saat ara dinlenme süresi indirilmek suretiyle hesaplanarak sonucuna göre hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai süresinin hesaplanmasında haftalık altmış saat çalışma yapıldığını kabul etmiş ise de, davacının talebi haftalık 52.5 saat çalışma yapıldığı yönündedir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca da taleple bağlılık kuralına aykırı olarak Mahkemece talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15114, Karar No: 2013/5011, Tarih: 25.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/15114 E.  ,  2013/5011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve eziyet suçlarından sanıklar ..., ..., ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.06.2006 gün ve 2005/575 Esas, 2006/257 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık ...'a tayin olunan cezanın miktarına göre ve süresi içinde yapılmayan sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklara atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükümlerin incelenmesinde;

Sanıkların, mağduru hürriyetinden yoksun bırakma şeklindeki eylemlerini işleme özellikleri, suçun yeri, zamanı ve sanıkların kasta dayalı kusurlarının ağırlığı ve TCK.nın 3/1. maddesinde öngörülen orantılılık dikkate alındığında sanıklar hakkında cezaların alt sınırdan belirlenmesi ve sanık ...'un mağdura tokatla vurmak, diğer sanıklara bağlaması için kablo temin etmek, mağduru araca bindirmek üzere götürülmesinde yardımcı olma şeklindeki eylemlerinin TCK.nın 37. maddesinde öngörülen doğrudan doğruya beraber işleme niteliğinde olduğu gözetilmeden aynı Kanunun 39. maddesinde öngörülen yardım etme biçimindeki sorumluluğunun hukuka aykırı olarak belirlenmesi nedeniyle sanık hakkında fazla ceza yerine az ceza belirlenmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık ... hakkında önceki yanılgılı uygulama nedeniyle ikinci kez yararına uygulama yapılmasına olanak bulunmadığından CMK.nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumundan yararlandırılması için bozma gerektiği yönünde tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye de iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklara atılı eziyet suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklara atılı eziyet suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıkların mağduru saat 23.15'ten ertesi gün saat 01.30'a kadar iki saatlik süre ile alıkoydukları sırada kablo ile bağlayıp vücuduna sigara basma ve vurma şeklindeki eylemlerinin sanık ...'ın çalıştığı şirketin parasını dolandırdığı gerekçesi ile ... adlı kişinin yerini söyletmek için işlendiği gözetildiğinde, eylemlerin sistematik ve devamlı olmaması karşısında eziyet suçu, hürriyetten yoksun bırakma amacıyla işlenmemesi nedeniyle ise TCK.nın 109/2. maddesinde öngörülen suçun unsurlarının oluşmadığı, eylemlerin TCK.nın 108. maddesinde öngörülen cebir suçunu ve sanıkların ... adlı kişinin yerini söyletmek için silahla ve ölümle birden fazla kişiyle birlikte tehdit etmelerinin TCK.nın 106/2 ve 3. maddelerinde öngörülen hükümlere aykırılık oluşturduğu gözetilmeden, ilgili maddelerden ek savunma verilerek mahkûmiyetleri yerine, sanıklar hakkında aynı Kanunun 96. maddesinde öngörülen eziyet suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sanıkların ceza miktarıyla kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22809, Karar No: 2017/27905, Tarih: 06.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/22809 E.  ,  2017/27905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 14.07.2010 tarihinde ...'nın temizlik işleri bölümünde işe başladığını, 31.05.2013 tarihinde işgöremez hale geldiğini ve işten ayrılma talebiyle ihtarname çektiğini, ihtarname çekilen ... Temizlik Firmasının ihtarnameye cevap vermediğini, ...'nın ise tazminat ödemesinin ... Temizlik Firması tarafından yapılması gerektiğini belirttiğini, sonraki firma olan ...Temizlik Firması tarafından da müvekkiline 05.06.2013 tarihinde işe gelmediği ve işe gelmesi konusunda ihtarname çekildiğini, müvekkilinin 14.07.2010 tarihinden ihtarnamenin çekildiği tarihe kadar kıdem tazminatı ödenmesi gerektiğini belirterek, kıdem tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekili, sözleşmeye göre davalı ... şirketinin davacının tüm özlük haklarını karşılamakla yükümlü olduğunu, dava konusu olayda asıl işveren alt işveren şartlarının gerçekleşmediğini, müvekkili Belediyenin ihale makamı olduğunu ve davacının Belediyenin işçisi olmadığından Belediyeye husumet düşmeyeceğini beyanla, davanın öncelikle husumet nedeniyle reddine, aksi halde davanın esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Ltd. Şti. vekili, davacının 01.06.2013, 02.06.2013 ve 03.06.203 tarihlerinde amirlerinden herhangi bir izin almaksızın veya bilgi vermeksizin işe gelmediğini, şirket tarafından keşide edilen Antalya 17. Noterliği'nin 05.06.2013 tarih ve 06065 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile davacıya işe gelmeme sebeplerini resmi olarak belgelendirmesi aksi halde iş akdinin feshedileceğinin ihtar edildiğini, davacının iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözleşmesini 31.05.2013 tarihinde sağlık sorunları nedeniyle haklı sebeple feshettiğinin kabulü ile çıkış tarihi itibari ile dava dışı ... Ltd Şti işçisi olduğundan davalı ... Ltd. Şti. hakkında açılan davanın reddine, diğer davalı belediye açısından ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... Belediye Başkanlığı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının iş sözleşmesini feshetmekte haklı olup olmadığı ve kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Temyiz:

Kararı davalı ... Belediye Başkanlığı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının iş sözleşmesini feshetmekte haklı olup olmadığı ve kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Genel olarak iş sözleşmesini fesih hakkı, karşı tarafa yöneltilmesi gereken tek taraflı bir irade beyanı ile iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren, bozucu yenilik doğuran bir haktır. İşçinin haklı nedenle iş sözleşmesini derhal feshi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinde sağlık sebepleri, ahlak ve iyiniyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri ile zorlayıcı sebepler ana başlıkları altında düzenlenmiştir.

Somut olayda, davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin 14.07.2010 tarihinde ...'nın temizlik işleri bölümünde işe başladığını ve o tarihten ihtarnamenin çekildiği tarih olan 31.05.2013 tarihine kadar davalı işyerlerinin personeli olarak çalıştığını, 31.05.2013 tarihinde müvekkilinin işgöremez hale gelmesi ve iş yerinden ayrılmak istemesi nedeniyle ilgili ihtarnameyi çektiğini ileri sürmüş, mahkemece de, davacının iş sözleşmesini 31.05.2013 tarihinde sağlık sorunları nedeniyle haklı sebeple feshettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamına bakıldığında, davacı tarafından davalıya gönderilen ihtar ile dava dilekçesindeki feshe ilişkin bayanların içerik yönünden farklı olduğu dikkat çekmektedir. Her ne kadar dava dilekçesinde davacının işgöremez hale geldiği ve işyerinden ayrılmak zorunda kaldığı iddia edilmiş ise de, yine dava dilekçesinde bahsi geçen 31.05.2013 tarihli ve 14919 yevmiye numaralı ihtarnamede " 14.07.2010 tarihinde 2601201005693 sicil numarası ile ...'nın temizlik işleri bölümünde işe başlamış ve o tarihten iş bu ihtarnamenin çekiliş tarihine kadar iş yerinizde çalışmış bulunmaktayım. 1475 sayılı İş Kanunun 14. maddesine göre 1 yıl süre zarfını doldurmam dolayısıyla kıdem tazminatına hak kazanmış bulunmaktayım. 14.07.2010 tarihinden bu yana temizlik işlerini yürüten firma değişiklik arz etmiştir. Ancak bilindiği üzere ilgili firmalar işçi alacaklarından müteselsilen sorumlu bulunmaktadır. Ayrıca Yargıtay kararlarında da belirtildiği üzere tazminat alacaklarından kaçmak amacıyla işçinin iş yerinden girdi çıktı yapılması işverenin kıdem tazminat alacağının oluşmadığı anlamına gelmez. Bu nedenle işe giriş tarihim olan 14.07.2010 tarihinden işbu ihtarnamenin çekiliş tarihi olan güne kadar kıdem tazminatımın hesaplanarak tarafıma ödenmesi gerekir. ... de üst işveren olarak tarafıma kıdem tazminatını ödemekle yükümlüdür. Belirtilen nedenle hesaplanacak tazminat miktarından ihtar edilenlerin müteselsilen sorumlulukları bulunmaktadır. İlgili yasa çerçevesinde iş sözleşmemizin dolması nedeniyle; iş sözleşmesinin sona ermesi sonucu doğmuş olan kıdem tazminatı alacağı vb. diğer alacaklarımın 10 gün içinde tarafımıza ödenmesini, aksi halde alacakların tahsili için yasal yollara başvuracağımızı, mahkeme masrafları ve vekalet ücretinin tarafınıza yükleneceğini ihtar ederim. " denilmek suretiyle iş akdinin sözleşme süresinin dolması nedeniyle davacı tarafça feshedildiği anlaşılmıştır.

Davacı tanıkları beyanlarında davacının rahatsızlığı nedeniyle işten ayrıldığını ifade etmişlerse de, söz konusu ihtarname içeriği dikkate alındığında sağlık sorunlarından hiç bahsedilmediği ve davacının bu ihtarname içeriği ile bağlı olduğu, işçinin kanunda sayılan haklı fesih şartlarını sağlamadığının kabulü ile, mahkemece davanın reddi yönünde hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3266, Karar No: 2018/4167, Tarih: 04.06.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/3266 E.  ,  2018/4167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Güveni kötüye kullanma ve dolandırıcılık suçlarından şüpheli ...hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18.12.2017 tarih ve 2017/88514 soruşturma, 2017/48610 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Adana 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06.02.2018 tarih ve 2018/212 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 17.04.2018 gün ve 94660652-105-01-3093-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.04.2018 gün ve 2018/34824 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Adana Sulh Ceza Hâkimliğince, itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” şeklindeki düzenleme karşısında, Sulh Ceza Hâkimliğince soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi ve Cumhuriyet savcılığınca söz konusu bu hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra şüpheliler hakkında itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18.12.2017 gün ve 2017/88514-48610 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine sulh ceza hâkimliğince, soruşturmanın eksik yapılmış olduğu gerekçesiyle itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de; öncelikle soruşturmanın genişletilmesi için dosyanın ilgili Cumhuriyet başsavcılığına gönderilmesi ve soruşturmanın tamamlanmasından sonra, şahsi cezasızlık nedenlerinin bulunup bulunmadığı da değerlendirilmek suretiyle itirazın kabulü veya reddi yönünde bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, bu süreç işletilmeden doğrudan itirazın kabulüne karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Adana 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06.02.2018 tarih ve 2018/212 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 04/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/462, Karar No: 2017/19439, Tarih: 04.10.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/462 E.  ,  2017/19439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar hakkında verilen beraat hükümleri katılan ... vekili ve müşteki ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

1- Müşteki ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

24.08.2012 tarihinde usulüne uygun olarak yapılan tebligatla davadan haberdar edilmesine rağmen duruşmalara herhangi bir mazeret bildirmeksizin katılmayan müşteki vekilinin, 5271 sayılı CMK.nun 234 ve devamı maddeleri uyarınca katılan sıfatı bulunmadığı, bu nedeniyle hükmü temyiz etme yetkisi olmadığı anlaşılmakla, vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİ,

2- Katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların fikir birliği içinde, yüksekten düşme nedeni ile... Üniversitesi Hastanesine kaldırılan ve olay tarihinde 18 yaşından küçük olan...’yı ...’un yeşil kartı ile muayene ettirip kamuyu dolandırdıkları iddia olunan olayda; yaşı küçük Selma’nın olay sebebi ile acil servisten giriş yaptığı, herhangi bir sağlık güvencesinin olmadığı, Sağlık Bakanlığının 11.05.2000 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Acil Sağlık Hizmetleri Yönetmeliğinin 37. maddesinde yataklı tedavi kuruluşları, acil sağlık hizmetlerinin bedelini hizmet sundukları kişinin ödeme imkanları çerçevesinde tahsil ederler hükmü ve Başbakanlığın 2008/13 ve 09/06/2010 tarihli 2010/16 sayılı genelgelerinde bildirilen ilkeler çerçevesinde sosyal güvencesi olmayan ve 18 yaşından küçük olan ...’nın sağlık ve tedavi hizmetlerinden faydalanması nedeni ile hizmet bedellerinin alınamayacağı, 18 yaşından küçük ve sağlık güvencesi olmayan her Türk Vatandaşının sağlık ve tedavi giderlerinin Türkiye Cumhuriyeti Devleti tarafından karşılanacağı, bu nedenle katılan kurumun herhangi bir zararının söz konusu olmadığı anlaşılmakla, mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, beraatine ilişkin hükmün ONANMASINA, 04.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.