muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8432, Karar No: 2019/6424, Tarih: 10.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8432 E.  ,  2019/6424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki uyarlama ve menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, taraflar arasında ihale sonucu düzenlenen kira sözleşmesinin 24/12/2013 tarihinde sona erdiğini, 2013 yılında yapılan ihaleye, ihale bedeli yüksek olduğundan girilmediğini, davalının, sözleşmenin 14. maddesine göre ecrimisil ve kullanım bedeli talep ettiğini, aile hekimlerinin kamu hizmeti verdiğini, kiralanandan çıkıp istedikleri yerde bu hizmeti vermelerinin mümkün olmadığını, kamu hizmetinin aksamaması için aynı binada hizmete devam etmek zorunda olduklarını, kira sözleşmesinin 14 maddesinin TBK'nun 20 vd. maddelerine göre hükümsüz olduğunu, yine TBK'nun 346.maddesinde kiracı aleyhine düzenleme yapılamayacağının açıkça düzenlediğini belirterek ecrimisil ve kullanım bedeli olarak talep edilen alacakla ilgili yapılan talebin iptaline, emsal taşınmazların değerlendirlemesi suretiyle kullanım bedelinin tespitine, kira sözleşmesinin 14.maddesinin ve aleyhe olan diğer hükümlerin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacı kiracının sözleşmenin bitiş tarihini bilmesine rağmen ihaleye katılmadığını, sözleşme süresi bitmesine rağmen taşınmazı kullanmaya devam ettiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmelerinin 14.maddesine yer alan "kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmazın idareye teslim edilmeksizin geçen hergün için cari yıl kira bedelinin %1'i oranında ceza, itirazsız ödenir. Cezanın ödenmesi taşınmazın kullanılmasına ve tahliyesini geciktirilmesine neden olamaz. Sonradan sözleşmede yazılı hususlara yapılan itirazlar kabul edilmez." şeklindeki hükmün iptaline, bu cezai şart hükmü nedeniyle davacının davalıya borçlu bulunmadığının tespitine, davacının dava tarihinden itibaren kullanım bedelinin tespiti talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Taraflar arasındaki düzenlenen kira sözleşmesinin 2886 sayılı yasa gereği ihale ile yapıldığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmenin 10. maddesinde "Kiracı kira süresinin bitiminde derhal, sözleşmenin feshi halinde tebligatı müteakip 15 gün içinde taşınmazı tahliye etmek zorundadır. Kiracı taşınmazı tahliye etmezse, 2886 sayılı Kanunun 75. maddesine göre kiracının tahliyesi sağlanacaktır" ve 14. maddesinde '' Kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmazın idareye teslim edilmeksizin geçen her gün için, cari yıl kira bedelinin %1'i oranında ceza, itirazsız olarak ödenir '' hükmü bulunmaktadır.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4.fıkrasında; “Kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Bu madde ile tahliye konusunda bir ayrıcalık tanınmıştır. Yasal süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağı hüküm altına alındığından, 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil kabul etmek gerekir.

Somut olayda, kira sözleşmesi sona erdiği halde kiracı taşınmazı tahliye etmemiştir. Kira sözleşmesinin 14. maddesindeki hüküm, T.B.K'nın 179 ve devamı maddelerinde düzenlenen cezai şart niteliğindedir. Cezai şartı düzenleyen TBK.nun 179/1 maddesi; "Bir sözleşmenin hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi durumu için bir ceza kararlaştırılmışsa, aksi sözleşmeden anlaşılmadıkça alacaklı, ya borcun ya da cezanın ifasını isteyebilir." hükmünü içermektedir. Aynı kanunun 182/1. maddesinde; "Taraflar, cezanın mikarını serbestçe belirleyebilirler." denilmekte ise de bu serbestlik sınırsız değildir. Maddenin son fıkrasında yer alan; "Hakim, aşırı gördüğü ceza koşulunu kendiliğinden indirir." hükmü gereğince, hakim taraflarca kararlaştırılan cezai şart miktarının fahiş olup olmadığını re'sen incelemek, fahiş ise ceza miktarını tenkis etmekle (indirmekle) görevlidir. Ticari olmayan işlemlerde bu kuraldan dolayı borçlu ileri sürmese bile, hakim cezai şarttan indirim yapılıp yapılmayacağını kendiliğinden saptamalıdır. Buna karşılık, TTK’nun 22. maddesi gereğince tacir sıfatını haiz borçlu cezai şartın indirilmesini isteyemez ise de, kararlaştırılan ceza tutarı borçlunun iktisaden sarsılmasını, çöküntüye uğramasını mucip olacak ise indirim isteyebileceği uygulamada kabul edilmektedir.

Bu durumda, Mahkemece, kira sözleşmesinin 2886 sayılı Kanunun 75. maddesi gereğince süre bitimi itibariyle sona erdiği ve sözleşmenin 14. maddesinde yer alan taşınmazın idareye teslim edilmeksizin geçen her gün için cari yıl kira bedelinin %1' i oranında cezanın uygulanacağına ilişkin hükmün geçerli bulunduğu, tarafların serbest iradesi ile kararlaştırılan cezai şart geçerli olup tarafları bağladığından kiracının, kira sözleşmesinin 14. maddesinin iptaline ilişkin talebinin yerinde olmadığı ancak davacı kiracının tacir olmadığı nazara alındığında, hakimin aşırı gördüğü cezai şart bedelinden indirim yapılabileceği gözetilerek davacının borçlu olduğu alacak miktarı belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Ancak kiraya veren davalı tarafından, kiracı davacı aleyhine Mahkemenin 2014/844 Esas sayılı dosyası ile menfi tespit istemine konu alacağa ilişkin itirazın iptali davası açıldığı, söz konusu itirazın iptali davasında verilecek hükmün, temyize esas olan iş bu davada verilecek kararı etkiler nitelikte olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla; Mahkemece, bahsi geçen itirazın iptali davası derdest ise işbu dava ile birleştirilmek suretiyle yapılacak değerlendirme sonucunda hüküm verilmesi, aksi halde taraflar arasında görülen itirazın iptali davasında verilen kararın kesinleşmesi beklenilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11271, Karar No: 2022/20802, Tarih: 13.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/11271 E.  ,  2022/20802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet kararı kaldırılarak düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İlk derece mahkemesince sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 163/3, 168/5, 62. maddeleri gereğince 6 ay 20 gün hapis cezasına hükmedildiği, sanığın istinaf talebi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesinin mahkumiyet hükmü kaldırılarak sanık hakkında düşme kararı verildiği anlaşılmakla, hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka ayrılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılan vekilinin temyiz isteminin, “Dava açıldıktan sonra ancak hüküm verilmezden önce zarar giderildiğinden, sanık hakkında ancak ceza indirimine gidilebileceği, ceza kanunlarını bilmemenin mazeret sayılamayacağı, düşme kararı verilmesinin hatalı olduğuna” ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, davanın düşürülmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 13/12/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/48406, Karar No: 2013/6968, Tarih: 26.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/48406 E.  ,  2013/6968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreit, ulusal bayram genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davacının işe giriş tarihinin 18.08.2006 tarihi olduğunu, işe giriş bildirgesindeki imzanın davacının eli ürünü olduğunu, davacının fazla mesai, hafta sonu çalışma ücreti, resmi tatil günleri, yıllık izin ücreti alacağının bulunmadığını, davacının kendi rızası ile işten ayrıldığını, bu hususta ibraname verdiğini, bu ibraname gereğince davacının hiçbir hak ve alacağının kalmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının günde 10 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş. Ancak yukarıdaki ilke kararına aykırı olarak yarım saat ara dinlenmesi düşülmesi hatalı olup, mahkemece günde 1 saat ara dinlenmesi düşürülerek sonuca gidilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8559, Karar No: 2014/18316, Tarih: 30.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/8559 E.  ,  2014/18316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/216271

MAHKEMESİ : İzmir 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2009

NUMARASI : 2009/4 (E) ve 2009/101 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay gecesi sanığın işyeri hasılatı ile evine gitmekte olan mağdurun karşısına çıkarak üzerinde korku oluşturarak parayı istediği, mağdur cebindeki 195 TL parayı sanığa verdiği, sanığın parayı saydığı ve daha sonra her iki elini paralar da olduğu halde arkasına götürdüğü, bu sırada mağdura fark ettirmeden paranın içerisinden 30 TL aldığı ve ellerini tekrar ön tarafa getirdiği, elinin içinde bulunan paradan 50 TL daha almak istediği, bunun üzerine mağdurun “50 TL alma ben sana 15 TL vereyim benden de başka para isteme” diyerek sanığa 15 TL parayı vermesi ve akabinde sanığın "Para aldığımı kimseye söyleme, seni döverim" biçiminde gerçekleşen eylemde, sanığın daha çoğunu alma olanağı varken değer olarak az miktardaki parayı alması, olayın oluş biçimi, sanığın özgülenen kastı değerlendirilerek, hakkında TCK'nın 150/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile anılan madde hükmünün uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. Y.. savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/957, Karar No: 2022/5662, Tarih: 09.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/957 E.  ,  2022/5662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 46. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ :

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen menfi tespit davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda;davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik karara süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 1936 doğumlu olduğunu, 2013 yılında 4 adet taşınmazı ile ilgili olarak varlığı ve miktarı tartışmalı olmakla beraber oğlu ... ... ...'ın borcu için davalıya ipotek verdiğini, bu ipoteğin taraf olmadığı borç yapılandırma sözleşmesi kapsamında verildiğini, söz konusu anlaşmada imzasının olmadığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte ipoteklerin dışında ek bir teminat/kefalet/garanti de öngörülmediğini, ipotek akit tablosunda yer alan kefalet kaydının geçersiz olduğunu, kefalet sözleşmesinin şartlarının oluşmayıp kefaletin akdinin kesin hükümsüz olduğu gerekçesiyle iş bu davayı ikame ettiklerini belirterek Bakırköy 7. İcra Müdürlüğünün 2016/8527 Esas sayılı dosyasında davalı tarafa borçsuz olduğunun tespitine, davalının takipte haksız ve kötü niyetli olması nedeniyle %20'den aşağı olmamak kaydı ile kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; İstanbul 12. İcra Hukuk Mahkemesinin 21/05/2018 tarih 2018/362- 2018/693 sayılı ilamı ile İstanbul 10. İcra Müdürlüğünün 2013/3370 Esas sayılı takip dosyasından davacı aleyhine verilen ... belgesinin iptaline karar verildiği, iş bu kararın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesinin 2018/3077- 2019/855 sayılı ilamı ile kesinleştiği, Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 02/12/2015 tarih 2015/7552 - 2015/16000 ilamında da belirtildiği üzere ''ipotekli taşınmazın maliki olan davacıya karşı başlatılan ipoteğin ... ile takipte taşınmazın satılarak bakiye alacak için davacı borçlu hakkında İİK'nin 152. maddesi hükmü uyarınca borç ikrarı niteliğindeki ... belgesinin düzenlendiği, bu belgeye dayanılarak ancak borçlu aleyhine takip yapılabileceği, davacı ...'ın tapu maliki ipotek veren olduğu, asıl borçlunun borcuna karşılık ipotek eden malik olarak üçüncü kişi konumunda olup, ipotek veren 3. kişinin sorumluluğunun ayni sorumluluk olduğundan ipotek konusu taşınmazın değeri ile sınırlı olduğundan ... belgesine dayanılarak 3. kişi aleyhine takip yapılamayacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının Bakırköy 7. İcra Müdürlüğünün 2016/8527 esas sayılı icra takibi ve takibe dayanak ... belgesinden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine,davacının kötüniyet tazminat isteminin reddine dair karar taraflarca istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; İstanbul 12. İcra Hukuk Mahkemesinin 21/05/2018 tarih 2018/362 - 2018/693 sayılı ilamı İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nin 18/04/2019 tarih 2018/3077- 2019/855 sayılı ilamı ile esastan ret kararı verildiği ve Yargıtay 12. Hukuk Dairesiinin 15/06/2020 tarih ve 2019/8832-2020/4702 sayılı kararı ile de istinaf kararının onandığı,davacı vekilinin bu dava da ... belgesinden ötürü borçlu olmadığının tespitini isterken ,davaya ilişkin dilekçesinde İstanbul 12. İcra Hukuk Mahkemesinin 2018/362-2018/693 kararına atıf ile ... belgesinin kendileri yönünden iptal edildiğini de açıklamıştır.Belgenin verildiği dosyadaki işlemin Yargıtay incelemesi sonucu kesinleşen karar ile iptal edilmesi karşısında menfi tespite konu bu davanın devamında hukuki yarar kalmadığı,davacı vekilinin ipotek akit tablosunun içinde yer alan kefalet hükümlerinin geçerli olmadığını ,Türk Borçlar Kanununun 584. maddesine uygun şekilde düzenlenmediğinden nazara alınamayacağını "yok" hükmünde olduğunu ileri sürdüğünü, ... belgesi ipotek akit tablosundaki kefalete dayanarak davacı hakkındada düzenlendiğinden ve neticeten dava ... belgesine dayalı takibe vaki borçsuzluğun tespiti istemine ilişkin olmakla; ..

. maddesine uygun şekilde düzenlenmediğinden nazara alınamayacağını "yok" hükmünde olduğunu ileri sürdüğünü, ... belgesi ipotek akit tablosundaki kefalete dayanarak davacı hakkındada düzenlendiğinden ve neticeten dava ... belgesine dayalı takibe vaki borçsuzluğun tespiti istemine ilişkin olmakla; ... belgesi de iptal edildiğinden takip dayanağı ortadan kalmakla, rehin açığına ilişkin kısmın menfi tespit istemi yönünden hukuki yarar ortadan kalkacağını artık kefalete ilişkin hükümlerin esasa ilişkin olması karşısında eldeki davada tartışma konusu yapılamayacağı,davacı tarafın, mahkeme kararının gerekçesinin bu yönde genişletilmesi talebinin dinlenmesine de bu sebeple olanak olmadığı,aynı zamanda icra memur muamelesi olan ... belgesini , icra dosyasında alacaklı talep etse de icra memur kararına dayandığından, bu belge ile bakiye alacak için takip açılmasında kötüniyet aranması mümkün olmadığından kötü niyet tazminatı talebi yerinde olmadığı,davalı vekilinin usuli itirazları değerlendiğinde ise,davanın konusuz kalıp kalmadığı tartışılmalı olduğu dava açıldığında asıl takip dosyasından verilen ve sonraki takip dosyasına konu olan ... belgesinin iptali davasında iptal yönünde karar verildiği dava yürürken de kararın kesinleştiğinin anlaşıldığını,bu durumda sonraki takibin temeli ipotek alacaklısı yönünden çökmüş ve borç doğuran belge ortadan kalktığını, menfi tespit davasının devamında hukuki yarar kalmadığını,hukuki yarar dava sonuna kadar mevcut olması gerektiğini belirterek davalının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak Bakırköy 7.İcra Müdürlüğünün 2016/8527 esas sayılı dosyasında davanın konusu kalmadığından bir karar verilmesine yer olmadığına,davacının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş;hüküm,davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.