muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/6371, Karar No: 2010/2810, Tarih: 15.03.2010

Dava konusu olayda; davalının kusur durumu, davacının yaralanma derecesi ve iyileşme süreci ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 5.000,00 YTL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 10.000,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…5.000.00…” biçimindeki sayıların silinerek yerine, “…10.000,00…” sayılarının yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…71.60…” biçimindeki sayıların silinerek yerine “…341,60…” sayılarının yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 3 nolu bendinin tümden silinerek yerine 3 nolu bent olarak “3-Davacı tarafından karşılanan 203,80 YTL peşin harç ile kabul ve ret oranına göre hesaplanan 79,00 YTL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 4 nolu bendinin tümden silinerek yerine 4 nolu bent olarak “4-Karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince, kabul edilen maddi tazminat nedeniyle hesap ve takdir edilen 575,00 YTL, kabul edilen manevi tazminat nedeniyle hesap ve takdir edilen 1.200,00 YTL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalının tüm, davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6115, Karar No: 2021/953, Tarih: 04.03.2021

**5. Ceza Dairesi         2020/6115 E.  ,  2021/953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suça sürüklenen çocuk ...'ın, ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair, Bandırma Ağır Ceza Mahkemesince verilen 10/11/2010 tarihli ve 2008/298 Esas, 2010/200 sayılı Kararın suça sürüklenen çocuk müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 23/05/2011 tarihli ve 2011/2935 Esas, 2011/4022 Karar sayılı ilamı ile hükümlerin onanması yönündeki kararına karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 16/09/2020 tarihli ve 2020/62513 sayılı yazısı ile itiraz isteminde bulunulması ve suça sürüklenen çocuk (hükümlü) vasisinin 07/07/2020 tarihinde tahliye talepli dilekçe ibraz etmesi üzerine dosya Daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İddianame içeriğine, sevke, mahkumiyet hükmünde nitelenen suçlara, yaptırımı en ağır suçun ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı olmasına, 2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı Kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde uyarınca oluşturulan Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu tarafından hazırlanan ve Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girip 03/02/2020 tarihi itibarıyla uygulanmaya başlanan 23/01/2020 tarihli ve 2020/1 sayılı iş bölümü kararına ve bu kararda Yargıtay Ceza Daireleri iş bölümünü düzenleyen ortak hükümler 5. bendinde yer alan “Daha önce başka dairelerde görülmekte olup da dairesi değiştirilen dava dosyaları tekrar Yargıtaya gelmesi hâlinde mevcut hâlleriyle ilgili daireye/dairelere gönderilir ve bu dairece sonuçlandırılır. Bu iş bölümünün yürürlüğe girmesinden önce Yargıtay incelemesinden geçmiş ya da geri çevirme kararına konu olan dosyaların, tekrar Yargıtaya gelmesi hâlinde ya da olağanüstü yasa yollarından kaynaklanan taleplerde inceleme bu iş bölümüne göre görevli daire/daireler tarafından yapılır” düzenlemesine, tebliğname tarihine ve Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre; temyiz incelemesi yapma görevinin

Yüksek 14. Ceza Dairesine ait bulunduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, daha önceden görevsizlik kararı veren Yüksek 14. Ceza Dairesi ile Dairemiz arasında çıkan görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna GÖNDERİLMESİNE 04/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2185, Karar No: 2018/82, Tarih: 24.01.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2185 E.  ,  2018/82 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “menfi tespit” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Küçükçekmece 4. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 17.09.2013 gün ve 2011/49 E., 2013/487 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı ... Dağ. Paz. San ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 17.03.2014 gün ve 2014/1815 E., 2014/5130 K. sayılı kararı ile:

"... Davacı vekili, müvekkilinin oğlu davalı şirkete işe girerken davalı yanın zorlaması ile mecburen boş senet imzalayarak oğluna kefil olduğunu, müvekkilinin borcu olmadığı halde girişilen icra takibi neticesinde oturduğu evin satışa çıkarıldığını ileri sürerek müvekkilinin borçlu olmadığının tespiti ile %40 tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının oğlu müvekkili şirkette satış temsilcisi olarak çalışmakta iken topladığı tahsilatları müvekkili firmaya teslim etmediğini, davacının oğlunun da kabulünde olan 29.000 TL alacağın tahsili için icra takibine girişildiğini belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın tahsilini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde, dava dışı ...'e ait geçerli bir borcun varlığı her hangi bir belge ile ispatlanamadığından kefil sıfatı ile senedi imzalayan davacının sorumluluğunun bulunmadığı gerekçeleriyle davacının icra takip dosyasından dolayı borçlu olmadığının tespitine, davacının tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı, davacının kefili olduğu bononun asıl borçlusu ve davacının oğlu olan ...'in verdiği zararlar karşılığında bu senedi icraya koyduğunu bildirmiştir. Davalı vekili, ... imzalı “Bu müşterilerden ödemeleri tahsil ettim ama şirkete teslim etmedim ödemeler bendedir. 6.423,4845 YTL'lik tutar zimmetimdedir. Yukarıdaki rakamı kabul ediyorum” ibareleri bulunan belgeyi mahkemeye sunmuştur. Mahkemece bu belgenin doğruluğu ve bağlayıcılığı araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir..."

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle mahkemece yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki bilgi ve belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle mahkemece yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki bilgi ve belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı vekili müvekkilinin, oğlu (dava dışı) ...'in çalışmaya başlayacağı davalı şirketin zorlamasıyla oğlu tarafından davalı şirket lehine keşide olunan bedel hanesinde “nakden” yazan bonoya kefil sıfatıyla imza koyduğunu, oğlunun işten çıkması üzerine davalı yanca bononun doldurularak icra takibine konulduğunu ve taşınmazının hacziyle satış işlemlerine başlandığını; müvekkilinin davalı şirkete borçlu olmadığını ve davalı şirket kayıtlarında bu borca ilişkin bir ibare, fatura ya da düzenleme bulunmadığını ileri sürerek menfi tespite karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Dağ. Paz. San ve Tic. Ltd. Şti. vekili bononun tarafların özgür iradesiyle ve 50.000,-TL bedelle düzenlendiğini, davacının oğlunun müvekkili şirkette satış temsilcisi olarak çalıştığı sürede yaptığı tahsilatları şirkete teslim etmediğini, yapılan incelemede bu tutarın 29.000,-TL olduğunun saptandığını ve dava dışı ...'in bu borcu kabul ettiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre bononun keşide tarihinde davacı ile davalı arasında bir ticari ilişki bulunmadığı, davalının usulüne uygun tutulmayan ticari defterlerinde bononun kayıtlı olmadığı; bononun dava dışı ...'in işe girişi sırasında teminat olarak düzenlendiği ancak adı geçenin davalı şirkete borçlu olduğuna dair yeterli belgenin bulunmadığı, asıl borcun varlığının ispatlanamaması nedeniyle teminat bonosu altına kefil sıfatıyla imza koyan davacının da sorumluluğu cihetine gidilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının takipten dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Davalı ... Dağ. Paz. San ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazı üzerine karar, Özel Dairece yukarıdaki gerekçe ile bozulmuştur.

Yerel mahkemece gerekçesi açıklanarak önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararını davalı vekili temyiz etmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava dışı keşideci tarafından alt ilişki konusu borç kabulüne ilişkin olarak düzenlenen belgenin, bonoda keşideci lehine aval veren davacıyı bağlayıp bağlamayacağı; davacının borçtan sorumlu tutulabilmesi için başkaca bir ispat vasıtasına gerek olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce, temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, dolayısıyla temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce, temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, dolayısıyla temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Bilindiği üzere direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme, bozma kararından esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli, gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir.

Diğer bir deyişle mahkemenin yeni bir delile dayanmak veya bozmadan esinlenmek suretiyle gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması hâlinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olayda yerel mahkemenin direnme gerekçesinde bozma kararına esas alınan ve dava dışı kişinin tek yanlı imzaladığı belgenin davacı açısından bir bağlayıcılık taşımadığı, teminat borçlusu konumundaki davacının sorumlu tutulabilmesi için davalı yanın zararının varlığı, niteliği ve miktarını açıkça ispatlaması gerektiği, somut olayda davalı kayıtları ile dahi bu gerekliliğin yerine getirilmediği; belgenin sadece dava dışı kişiyi bağlayabileceği, bu belge dışında davacıyı sorumluluk altına sokabilecek bir delilin de bulunmadığı şeklindeki ibarelerin bozmada değinilen hususları karşılamaya yönelik açıklamalar ve daha önce dayanılmamış yeni bir gerekçe değil, hâkimin kararını güçlendiren ve önceki gerekçesini destekleyen ibareler olduğu, dolayısıyla ön sorun bulunmadığı oy birliği ile kabul edilerek işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

İşin esasının incelenmesinde: tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı ... Dağ. Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3'üncü maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429'uncu maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin

harcının yatırana geri verilmesine, tebliğ tarihinden itibaren on beş günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.01.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6878, Karar No: 2017/10736, Tarih: 19.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/6878 E.  ,  2017/10736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı ... vekili Av...., feri müdahil ... ve Ark. vekili Av. ..., asli müdahale talep eden ... vekili Av.... tarafından istenilmekle, tayin olunan 26/09/2017 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davacı vekili Av.... ve Av...., ... vekili Av...., davalı Orman Yönetimi vekili Av..., davalı Hazine vekili Av...., ... vekili Av..., ... vekili Av.... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

KARAR

KARAR

1989 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında ... köyü 101 ada 14, 15, 16, 23, 24, 32, 33, 34, 35, 38 ve 41 (37 parselin ifrazından oluşmuştur) tarla, zeytinlik ve hali arazi niteliğiyle; 39 sayılı parsel orman niteliğiyle Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. 101 ada 39 parsel hakkında gerçek kişilerin tapu kaydına dayanarak asliye hukuk mahkemesinin 1967/669 ve 670 sayılı dosyalarında açtıkları orman kadastrosuna itiraz davası, 6831 sayılı Kanunun 3373 sayılı Kanun ile değişik 11/1. maddesi gereğince kadastro mahkemesine aktarılarak 1989/71 sayısına kaydedilmiş, bozma kararlarından sonra kadastro mahkemesinin 2001/6 sayısını almıştır. Diğer taraftan orman kadastrosuna itiraz davasının konusu olan 101 ada 15, 39 ve 41 sayılı parsellerin 1989 yılında yapılan kadastro tespitleri davalı olmasına rağmen, yasa ve yönetmelik hükümlerine aykırı olarak kesinleştirildikten sonra, 27.09.1989 tarihli ise başlama tutanağı ile 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulamalarını yapmak üzere göreve başlayan 39 Nolu Orman Kadastro Komisyonu 101 ada 39 sayılı parselin çap sınırı içinde (VIII), (IX), (X), (XI), (XXII) poligon numarası verdiği yerleri nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartarak ilan edip kesinleştirmiştir. Orman rejimi dışına çıkartılan yerlerle ilgili olarak 2924 sayılı Kanun hükümlerine göre 1995 yılında yapılan ek kadastroda, 101 ada 39 sayılı parselden 2/B madde uygulamaları ile orman rejimi dışına çıkarılan (XIII) nolu poligona 101 ada 44, (IX) nolu poligona 101 ada 45, 51, (X) nolu poligona 101 ada 46, 52, 53, (XI) nolu poligona 101 ada 47, 54, 55, (XXII) nolu poligona 101 ada 49, 56, 57, 58 parsel numaraları verilerek Hazine adına tesbit ve tescil edilmiştir. (Bu parseller tescil edilirken 2/B madde parsellerinin yüzölçümü 101 ada 39 nolu orman parselinin yüzölçümünden düşülmüştür.) Davacı, 27.11.2006 tarihli dilekçesiyle, dava konusu parsellerin T.Sani 1298 tarih 17 nolu sicilden gelen Eylül 1956 tarih 73 nolu tapu kaydı kapsamında, orman sayılmayan yer olduğunu ve tapu maliklerinin bayiinden satın aldığını iddia ederek dava konusu parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile adına tescili istemiyle dava açmış, mahkemece keşif ve uygulama yapılıp bilirkişilerden rapor alındıktan sonra 3402 sayılı Kanunun 12/3. ve 6831 sayılı Kanunun 11/1. maddesinde yazılı hak düşürücü sürelerin geçirilmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 25/10/2010 gün ve 13069 E-12980 K. sayılı bozma kararı özetle : "Davacı vekili, 27.11.2006 günlü dava dilekçesi ile T. Sani 1298 tarih 17 sıra numaralı sicilden gelen Eylül 1956 tarih 73 nolu tapu kaydı kapsamında kalan ve tarla, hali arazi ve bir kısmı da 2/B madde alanı niteliği ile Hazine adına tapuda kayıtlı bulunan ... Köyü 101 ada 14, 15, 16, 23, 24, 32, 33, 34, 35, 38, 39, 41, 44, 45, 45, 47, 48, 49, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57 ve 58 sayılı parselleri,... ile ...'nun tapu maliklerinden satın alıp daha sonra da kendisine sattıklarını belirterek, satın aldığı kişilere husumet yönelterek 05.07.2002 tarihinde açtığı davanın, mahkemece hak düşürücü sürenin geçirilmesi nedeniyle reddedildiğini; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2006/6018-9530 sayılı kararı ile “iptali istenen tapu kayıtlarının davalı kişiler adına kayıtlı olmadığı, bu nedenle davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek hak düşürücü süre yönünden reddedilmesinin usulsüz olduğu, ancak sonuçta dava reddedilmiş olduğundan sonucu itibariyle doğru olan kararın düzeltilerek onanmasına" karar verildiğini, bu parsellere ilişkin daha önce açılmış dava olması nedeniyle 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmediğini, hak düşürücü sürenin kadastro mahkemesinin 10.10.2001 gün 2001/6-48 sayılı kararının 15.02.2002 tarihinde kesinleşmesinden sonra başlayacağını bildirerek dava konusu parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile adına tescilini istemiştir. Mahkemece, 3402 sayılı Kanunun 12/3. ve 6831 sayılı Kanunun 11/1. maddesindeki hak düşürücü sürelerin geçmesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dava konusu taşınmazların da içinde bulunduğu bitişik taşınmazların 1966 yılında yapılan orman kadastrosunda, orman sınırları içine alınması işleminin iptali için davacılar ... ve arkadaşları T. Sani 1298 tarih 17 nolu sicilden T.Sani 1927 tarih 57 ve daha sonra da Eylül 1956 tarih 73 numaraya gelen tapu kayıtlarına dayanarak 23.10.1967 tarihinde asliye hukuk mahkemesinin 1967/669 ve 1967/670 sayılı dosyalarında orman kadastrosuna itiraz davası açmışlar, tapu kayıt kapsamındaki davaya konu olan taşınmazların orman olmadığını iddia etmişler, taşınmazları davacılardan satın alan ... ve ... aynı iddia ile davaya katılmışlardır

... ve arkadaşları T. Sani 1298 tarih 17 nolu sicilden T.Sani 1927 tarih 57 ve daha sonra da Eylül 1956 tarih 73 numaraya gelen tapu kayıtlarına dayanarak 23.10.1967 tarihinde asliye hukuk mahkemesinin 1967/669 ve 1967/670 sayılı dosyalarında orman kadastrosuna itiraz davası açmışlar, tapu kayıt kapsamındaki davaya konu olan taşınmazların orman olmadığını iddia etmişler, taşınmazları davacılardan satın alan ... ve ... aynı iddia ile davaya katılmışlardır. 1989 yılında yapılan genel arazi kadastrosu çalışmasında, 1967 yılında açılan, orman kadastrosuna itiraz davasına konu olan 105 ada 297 ve 101 ada 15, 37 (41) ve 39 sayılı parseller ile bitişiğindeki diğer parsellere kadastro tespit tutanakları düzenlenmesi nedeniyle, 1967 yılında asliye hukuk mahkemesinde açılan 1967/669 ve 670 sayılı orman kadastrosuna itiraz davaları kadastro mahkemesine aktarılmış ve bu davaya konu olan bir kısım parsellere ait tespit tutanakları dava dosyası ile birleştirilerek orman kadastrosuna itiraz davası ile birlikte genel arazi kadastrosuna itiraz niteliğini de kazanan davanın yargılaması yapılarak Dairece bir kaç kez bozulmasından sonra Kadastro Mahkemesinin 10.10.2001 gün ve 2001/6-48 sayılı kararı ile sonuçlandırılmış, Yargıtay denetiminden geçerek 15.02.2002 tarihinde kesinleşmiştir. Sözü edilen davada Dairenin bozma kararlarından sonra 23.12.1996 ve 24.04.2001 günlü yapılan keşiflerde 101 ada 15, 39, 41 ve 105 ada 297 sayılı parseller üzerinde inceleme ve araştırma sonucu, o davanın davacıları olan ... ve ... vekilinin, 101 adada bulunan dava konusu parsellerin, temyize konu davanın davacısı ...'a satıldığını, bu nedenle 101 adada bulunan parseller hakkında davalarının bulunmadığını bildirmesi üzerine, 101 adada bulunan parsellerin 2001/6 sayılı davanın davacıları tarafından dava edilmediği belirtilerek hüküm kurmuştur. Halbuki; Dairenin 29.06.2006 gün ve 6018-9530 sayılı kararında açıklandığı gibi, 23.12.1996 ve 24.04.2001 tarihinde yapılan keşiflerde o davanın davacıları vekili 101 adada bulunan parseller hakkında baştan beri değil, daha sonra 29.09.1995 tarihli senetle davacı ...’a sattıkları gerekçesiyle 101 adadaki parsellerle ilgili kendi adlarına tescil edilmesi konusunda davalarının bulunmadığını açıklamıştır. Davacının delil olarak dayandığı kadastro mahkemesinin 10.10.2001 gün 2001/6-48 sayılı dosyası daha önce Dairede tapu uygulaması, orman araştırması ve kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi yönlerinden dört kez bozulmuştur. Dairenin sözü edilen 18.04.1995 gün ve 1995/1411-4761 sayılı ve 17.10

.09.1995 tarihli senetle davacı ...’a sattıkları gerekçesiyle 101 adadaki parsellerle ilgili kendi adlarına tescil edilmesi konusunda davalarının bulunmadığını açıklamıştır. Davacının delil olarak dayandığı kadastro mahkemesinin 10.10.2001 gün 2001/6-48 sayılı dosyası daha önce Dairede tapu uygulaması, orman araştırması ve kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi yönlerinden dört kez bozulmuştur. Dairenin sözü edilen 18.04.1995 gün ve 1995/1411-4761 sayılı ve 17.10.2000 gün 2000/7429-7975 sayılı bozma kararlarında: "orman tahdidine itiraz davası devam ederken arazi kadastrosunun yapıldığı, bu nedenle orman kadastrosuna itiraz davasına konu olan taşınmazlar hakkında düzenlenen tespit tutanaklarına karşı davanın taraflarınca yapılmış özel bir itiraza gerek olmadan kadastro tespit tutanaklarının itirazlı ve malik hanelerinin boş sayılacağı, tespit tutanakları kesinleştirilerek oluşturulan tapu kayıtlarının hukuken hiçbir değer taşımayacağı, mahkemece 3402 sayılı Kanunun 30/2. maddesi gözönünde bulundurularak 101 ada 39 sayılı parsel de içinde olmak üzere davaya konu parsellerin maliklerinin resen belirlenmesi ve gerçek hak sahipleri adlarına tescil edilmesi" gereğine işaret edildiği ve 101 adada bulunan dava konusu parsellerin bir kısımının da o davanın konusu olduğu ve o davanın davacıları 101 adada bulunan dava konusu parselleri temyize konu davanın davacılarının "...'a satmaları nedeniyle bu taşınmazlar hakkında davalarının bulunmadığını" bildirdikleri halde, mahkemece 3402 sayılı Kanunun 30/2. maddesi gözönünde bulundurularak gerçek hak sahibi adına tescil edilmesi gerektiği nazara alınmadan "101 adadaki parsellerin dava konusu olmadığı" gerekçesiyle verdiği 10.10.2001 gün ve 2001/6-48 sayılı karar 15.02.2002 tarihinde kesinleştiğine göre, somut olayda o davanın konusu olan parseller hakkında 3402 sayılı Kanunun 12/3. maddesi ile 6831 sayılı Kanunun 11/1. maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürelerin bu kararın kesinleşerek tapuya tescil edildiği tarihten itibaren başlayacağının kabulü gerekir. (Yargıtay H.G.K.'nun 15.03.1990 gün 1990/16-34-72 ve 24.02.1988 gün 1987/7-564-110 sayılı ve 20.10.1993 gün 1993/8-558-545 sayılı ve 29.02.1984 gün 1981/8-717-157 sayılı ve yine 1. H.D.'nin 05.11.1984 gün ve 11369 sayılı kararları) Kadastro mahkemesinin 2001/6 sayılı dava dosyasında Hazine ve Orman Yönetimi taraftır. Temyize konu davanın davacısı da, dava ettiği parselleri o davanın davacılarından satın almıştır. Bu nedenle; kadastro mahkemesinin 2001/6-48 sayılı dosyasında dayanılan tapu kayıtlarının uygulanması ve dava konusu parsellerin orman sayılan ve sayılmayan bölümlerine ilişkin bilirkişi raporları ile 101 ada 39 sayılı parselin kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığını belirleyen Jeomorfolog bilirkişi ... ve Harita Mühendisi ... ve arkadaşları tarafından düzenlenen 27.09