muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/873, Karar No: 2014/4676, Tarih: 13.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/873 E.  ,  2014/4676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 13.04.1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin ONANMASINA, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14389, Karar No: 2010/1372, Tarih: 17.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/14389 E.  ,  2010/1372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY’nin 35/2. maddesinin aynı Yasanın 150/2.maddesinden önce uygulanması suretiyle anılan Yasanın 61/4-5.maddesine aykırı davranılması ceza miktarı bakımından sonuca etkisi bulunmadığından, 5237 sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasakoyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastıda gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle adı geçen sanıklar hakkındaki eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 17.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2879, Karar No: 2012/9097, Tarih: 28.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/2879 E.  ,  2012/9097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/05/2010 tarih ve 2007/285-2010/314 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı Erhan Nak. Gıda İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait bina ve eklentilerinin temizlik işlerinin davalılara verildiğini, sözleşme gereğince temizlik işinde çalışan işçilerin hak ve alacaklarının ödenmesinden davalıların sorumlu olduğunu, davalıların işine son verdiği işçilerin açtıkları davalar sonucu müvekkilinin ihbar, kıdem, fazla mesai tazminatları gibi tazminatları ödemek zorunda kaldığını, ödenen miktarlardan davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek 57.202.41 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi Ltd.Şti. vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Diğer davalılar vekili, davaya cevap vermemiştir.

Davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi Ltd.Şti. vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Diğer davalılar vekili, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davacı şirketin tazminat ödemiş olduğu işçilerin önce Pak Temizlik Taahhüt Ticaret ve Sanayi Ltd. Şti işçisi olarak çalışmaya başladıkları ve 05.11.1999 tarihinde aynı temizlik işlerinin davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'ne verildiğinden bu şirket işçisi olarak çalışmalarına devam ettikleri, 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 2.maddesi uyarınca alt işverenin işçilerine karşı olan borçlarından dolayı asıl işverenin de müteselsilen sorumlu olduğu, ayrıca davalı alt işverenler arasında davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'nin son işveren olup bu sıfatı ile devraldığı işçilerin tüm hak ve alacaklarından yine müteselsilen sorumlu olması gerektiği, kıdem tazminatı ile ilgili 1475 Sayılı İş Kanunu'nun 14'üncü maddesi uyarınca işi ilk önce alan ve davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'ne devreden işveren olan davalı Pak Temizlik Taahhüt Ticaret ve Sanayi Ltd. Şti'nin kendi çalışma dönemi ve ücrete isabet eden miktarlardan sorumlu olması gerektiği, davacı ...Ş'nin de asıl işveren sıfatı ile ödediği tüm tazminat miktarlarını alt işverenlerden isteyebileceği, davacı idare ile diğer davalı Nurtaş Turizm İşletmecilik Sanayi ve Ticaret Limitet Şirketi arasında ise herhangi bir sözleşmenin bulunmadığı, tazminat ödenen işçilerin bu davalı şirkette herhangi bir çalışmalarına rastlanmadığı gerekçesiyle davalı Nurtaş Turizm İşletmecilik Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. yönünden davanın pasif husumet ehliyeti yokluğu nedeniyle reddine, 57.202,41 TL'nin (davalı Pak Temizlik Taahhüt Ticaret ve Sanayi Ltd. Şti.'nin 7.530,37 TL miktarındaki kısmından, diğer davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.'nin ise 49.672,04 TL miktarındaki kısmından sorumlu olmak kaydıyla) bu davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir. Kararı davacı vekili ve davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı Erhan Nakliyat Gıda İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 2.101,05 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Erhan Nak.Gıda İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'den alınmasına, 28.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8712, Karar No: 2024/7009, Tarih: 08.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8712 E.  ,  2024/7009 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2033 E., 2023/1388 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/212 E., 2022/623 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı kaldırma kararından sonra yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını belirterek davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuk ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın asıl, cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin 05.03.2019 tarih ve 2018/5 Esas, 2019/218 Karar sayılı kararı ile davanın ispatlanamadığından reddine karar verilmiştir. Davacı erkek vekili tarafından davanın reddi yönünden istinaf yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesinin 08.02.2022 tarih ve 2020/1383 Esas - 2022/181 Karar sayılı kararı ile davacı tanığı dinlenmeden davanın reddine karar verildiği gerekçesiyle kararın kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

1.İlk Derece Mahkemesinin 05.03.2019 tarih ve 2018/5 Esas, 2019/218 Karar sayılı kararı ile davanın ispatlanamadığından reddine karar verilmiştir. Davacı erkek vekili tarafından davanın reddi yönünden istinaf yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesinin 08.02.2022 tarih ve 2020/1383 Esas - 2022/181 Karar sayılı kararı ile davacı tanığı dinlenmeden davanın reddine karar verildiği gerekçesiyle kararın kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dinlenen tanık beyanlarından tarafların yaklaşık 7-8 yıldır ayrı yaşadıkları, taraflar birlikte yaşarken kadının, erkeğe "sen adam mısın, orospu çocuğu, şerefsiz, eşekoğlu eşek" şeklinde küfür ve hakaretlerde bulunduğu, eşine fiziksel şiddet uyguladığı, kadının tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk ile baba arasında her ayın 2.ve 4. hafta sonları Cumartesi günü sabah saat 10:00 ila Pazar günü akşam saat 17:00 arasında, dini bayramların 2. günü sabah saat 10.00 ila 3. günü akşam saat 17.00 arasında, yarıyıl tatillerinin 1. günü sabah saat 10.00 ila 7. günü akşam saat 17.00 arasında, Temmuz ayının 1. günü sabah saat 10.00 ila 31. günü akşam saat 17.00 arasında kişisel ilişki kurulmasına, tarafların yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat talepleri bulunmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın asıl istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın asıl istinaf dilekçesinde; davanın kabulü, kusur belirlemesi, kişisel ilişki süreleri, iştirak ve yoksulluk nafakasına hükmedilmemesi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın asıl istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın asıl istinaf dilekçesinde; davanın kabulü, kusur belirlemesi, kişisel ilişki süreleri, iştirak ve yoksulluk nafakasına hükmedilmemesi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin fiziksel şiddet kusuruna dayanmadığı, küfür ve hakaret kusurunun ise sabit olduğu, kadının yine tam kusurlu olduğu, ortak çocuk yararına iştirak nafakasına hükmedilmemesinin hatalı olduğu, ortak çocuğun dikkat eksikliği ile hiperaktive ve öğrenme bozukluğunun olması ve eğitim hayatı boyunca özel eğitim desteği ile psikiyatri takibi ve ilaç kullanıma ihtiyacının bulunması, davacı babanın yurt dışında çalışması nedeniyle uzun süreli olarak yurt dışında kalması dikkate alındığında, müşterek çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişki süresinin fazla olduğu gerekçesiyle kadının kusur belirlemesi, iştirak nafakası ve kişisel ilişki sürelerine yönelik istinaf taleplerinin kabulü ile kararın hüküm kısmının ilgili bentlerinin kaldırılmasına, yerlerine yeniden hüküm kurulmasına, kararın gerekçesinin açıklandığı şekilde düzelitilmesine, ortak çocuk yararına aylık 5.000,00 TL iştirak nafakasına, çocuk ile baba arasında her ayın 2. ve 4. hafta sonları Cumartesi günü sabah saat 10:00'dan Pazar günü saat 17:00'e kadar, Ramazan ve Kurban Bayramların 2. günü sabah saat 10.00'dan 3. günü saat 17.00'e kadar, okulların yarıyıl tatillerinin 1. günü saat 10.00'dan 3. günü saat 17.00'e kadar, her yıl Temmuz ayının 1. günü saat 10.00'dan 10. günü saat 17.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına, kadının diğer istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın asıl temyiz dilekçesinde özetle; boşanma kararına kabul ettiğini, ortak çocuğun hiperaktivite ve öğrenme bozukluğu gibi rahatsızlığı nedeniyle ağır ilaçlar kullandığını, günde 2-3 kez nöbet geçirdiğini, annenin bu nedenle yanından bir an bile ayrılmadığını, babanın kurulan kişisel ilişki sürelerinde böyle bir bakım yapmasının mümkün olmadığını, bu nedenle kişisel ilişkinin her ay saatlik olarak gerçekleşmesi gerektiğini, iştirak nafakasının aylık 20.000,00 TL'ye yükseltilmesi gerektiğini belirterek kişisel ilişki süreleri ve iştirak nafakasının miktarı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kişisel ilişki süreleri ve iştirak nafakasının miktarı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kişisel ilişki süreleri ve iştirak nafakasının miktarı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 182 nci, 327 nci, 328 inci, 323 üncü, 324 üncü ve 330 uncu maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddeleri, Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12338, Karar No: 2010/13657, Tarih: 13.12.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/12338 E.  ,  2010/13657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iktisap ve işyeri ihtiyacı ve iki haklı ihtar nedeni ile tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın ve birleşen davanın kabulüne, kiralananın tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafıdan temyiz edilmiştir.

Silivri Sulh Hukuk Mahkemesince 15.07.2009 tarih 2009/364 esas 2009/672 sayılı karar ile davacılar ... ve ..., davalısı Özgür Tonga olan aynı taşınmazla ilgili iki haklı ihtar nedeni ile açılan tahliye davasının aralarındaki hukuki ve fiili irtibat nedeni ile HUMK 45.maddesi gereğince 2008/1521 esas sayılı bu dava dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.