muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1965, Karar No: 2025/905, Tarih: 05.02.2025

2.Sanık ... Müdafinin Temyiz İstemleri

Sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiğine, eksik inceleme yapıldığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanıklar hakkında edinilen istihbari bilgi üzerine yapılan fiziki takipte, sanık ...'in ikametine girip kısa bir süre sonra çıktıkları görülen tanıklar T., T. ve E.'nin kesintisiz takip sonucu durduruldukları ve içerisinde bulundukları araçta 6 paket eroin ele geçirildiği, akabinde arama emrine istinaden ihbara konu sanık ...'in ikametine girildiğinde, ikametinin bahçe kısmında depo olarak kullanılan oda içerisinde sanık ...'in elinde makas ile olduğu, önünde bulunan masada 1 paket eroin, hassas terazi ve alimunyum folyo parçası, şeffaf poşetler ile 1 adet alimünyum folyo rulosu ele geçirildiği, tanık T.'nin kollukta müdafii eşliğinde alınan beyanında uyuşturucu madde almak için sanık ... ile iletişime geçtikten sonra Edip'in ikametinde bulunan sanık ...'den suça konu eroinleri satın aldığını ifade ettiği, hassas terazi ile alimunyum üzerinde yapılan incelemede uyuşturucu kalıntılarının tespit edildiği olaya ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, olay tutanağı, istihbari bilginin içeriği, tanık beyanları, savunmalar ve kriminal rapora göre sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediklerine dair kabulde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 14.12.2022 tarihli ve 2022/3047 Esas, 2022/1962 Karar sayılı kararında sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1.maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12542, Karar No: 2018/7046, Tarih: 17.04.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/12542 E.  ,  2018/7046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde olay tarihinde mağdurdaki yaralanmanın, duyu ve organlarından birinin sürekli zayıflamasına neden olduğu ayrıca hayat fonksiyonlarını orta (2) derecede etkileyen omuz çıkığının meydana geldiği olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında TCK'nin 86/1 maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 61 ve TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından ve yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3387, Karar No: 2019/5693, Tarih: 23.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/3387 E.  ,  2019/5693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 01/04/2014 tarih ve 2013/328-2014/372 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı asil tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile, müvekkili ...'ın karşı taraf şirketin ortağı ve yöneticisi ...'ndan TEOL Dil Eğitim Merkezi Ordu Şubesi isimli işyerini bedelini ödemek suretiyle devir aldığını, karşı tarafın www.teol.biz adresinde de müvekkilinin işlettiği dil kursunun işyerinin adres ve telefonlarının yer almakta olduğunu, ancak karşı tarafın www.teol.com.tr internet sitesinde "Yasal duyurudur. Ordu ilinde TEOL markasını kullanan dil kursu firması TEOL DİL OKULLARI zincirinin şubesi değildir. Buraya gidecek öğrencilerin yaşayabileceği sorunlar içi teol markasının hukuki mesuliyet ve garantisi yoktur. Markamızı iznimiz dışında kullanan firma hakkında gerekli işlemler başlatılmıştır.” şeklinde yayın yapıldığını, TPMK'de TEOL'ün açılımı olan Teaching English On Line markasının müvekkili adına kayıtlı ve tescilli olduğunu, bu nedenlerle www.teol.com.tr adresinde Ordu Şubesi başlığı altında yayınlanan ve müvekkilinin ticari itibarını, güvenirliliğini ve kişilik haklarını zedelemeye yönelik yanıltıcı beyanların öncelikle yayınının ihtiyati tedbirden durdurulmasına ve neticeten bu haksız yayınların kaldırılmasına, yargılama sonunda aynı internet sitesinde hüküm kısmının yayınlanmasına, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa aidiyetine karar verilmesinin talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile, özetle, davaya ilişkin yetkili mahkemenin Trabzon mahkemeleri olduğunu, uyuşmazlığın her iki tarafının da tacir olduğunun, ticaret mahkemesi olduğunu, müvekkilinin devir sözleşmesinin tarafı dahi olmadığının, müvekkili şirkete ait bir Ordu şubesinin olmadığını, müvekkili şirket ile davacı yanın işyeri arasında hukuken bir bağlantı olmadığını, bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile, özetle, davaya ilişkin yetkili mahkemenin Trabzon mahkemeleri olduğunu, uyuşmazlığın her iki tarafının da tacir olduğunun, ticaret mahkemesi olduğunu, müvekkilinin devir sözleşmesinin tarafı dahi olmadığının, müvekkili şirkete ait bir Ordu şubesinin olmadığını, müvekkili şirket ile davacı yanın işyeri arasında hukuken bir bağlantı olmadığını, bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, 23/05/2007 tarihinde yürürlüğe giren İnternet ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkındaki 5651 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 1, 2, 3 ve 4 numaralı bentlerinde, yayın içeriği nedeniyle hakları ihlal edildiğini iddia eden kişi ya da kişilerin hangi usullerle ve hangi mercilere yayın durdurma talebinde bulunacakları aşamalarla belirlenmiş; belirlenen makam ve merciler arasında sadece yayına içerik sağlayıcısı ve yer sağlayıcısı ile sonraki aşamada Sulh Ceza Mahkemeleri görevli kılındığı gerekçesiyle açılan davanın 5651 sayılı Yasa'nın 9/1-2 maddeleri gereğince mahkemenin görevsiz olması nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı-asil temyiz etmiştir.

1-Dava, ticari itibarı, güvenirliği ve kişilik haklarını zedelemeye yönelik internet yolu ile yapılan duyurunun önlenmesi istemine ilişkindir. İddianın bu ileri sürülüş biçimi itibariyle TTK'nın 54 vd. maddeleri kapsamında değerlendirilip Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından davanın esasına girilerek karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan ve somut olaya uygulanması mümkün bulunmayan gerekçe ile görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8086, Karar No: 2024/1813, Tarih: 19.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8086 E.  ,  2024/1813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/619 Esas, 2023/892 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/362 Esas, 2022/660 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin ve ecrimisilin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun kabulüne İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin feragat dilekçesi nedeniyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen bedel Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı idare vekillinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davalı idareden peşin alınan karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/17679, Karar No: 2020/1580, Tarih: 23.01.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/17679 E.  ,  2020/1580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanık ...'nın, mağdur ...'ı kasten yaralama suçundan verilen düşme kararına yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)Sanık ...'in, müşteki ...'ü kasten yaralama suçundan verilen düşme kararına yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Müşteki ...'nın aşamalarda, sanığın, bıçak ile vurarak yaraladığını ifade etmesine, müştekiye ait adli muayene raporunda, ''sağ el 1.ve 2.parmak arasında V şeklinde kesi, sol el 3.ve 5.parmaklarda 2 cm.lik kesi mevcut olup, basit tıbbi müdahale ile giderilebilir'' şeklindeki tespitlere göre, sanığın üzerine atılı suçu TCK'nin 6/1-f maddesi kapsamında silahtan sayılan bıçak ile işlediği sabit olduğundan suçun takibinin şikayete bağlı olmadığı gözetilerek, sanığın, 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken; aşamalarda sanıktan şikayetçi olduğunu beyan eden müştekinin, şikayetinden vazgeçtiğinden söz edilerek yerinde olmayan gerekçe ile düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10355, Karar No: 2019/11435, Tarih: 26.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/10355 E.  ,  2019/11435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerektiği; somut olayda, sanığın aşamalarda değişmeyen savunması, tanık olarak ifadelerine başvurulan ... ve ...'un, cinsel taciz olayının yaşandığı dönemde okul öğrencilerinin rehberlik servisine sürekli gidip geldiklerini gördüklerini; ...'nun ise, okul müdürü hakkındaki cinsel taciz iddialarının doğru olmadığı yönünde katılanın öğrencilere telkinde bulunduğunu bizzat öğrencilerden duyduğunu belirtmesi karşısında, maddi vakalara dayanan sanığın şikayet ve beyanlarının Anayasanın 74. maddesinde yer alan Anayasal şikayet ve dilekçe verme hakkı kapsamında kalıp iftira suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5537, Karar No: 2010/911, Tarih: 18.02.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/5537 E.  ,  2010/911 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hüküm davacı vekili ile davalı Döner Sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat Tuğba Kayalı ile davalı Döner Sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğü vekili Avuka...ve davalı ... vekili Avukat ... .... Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ile davalı Döner Sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğü vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 750,00’şer TL duruşma vekillik ücretinin temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan ... İnşat Ltd.Şti. ile Döner Sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğü’ne verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan, bakiye 1.483,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Döner Sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğü’nden alınmasına, 18.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24277, Karar No: 2014/8395, Tarih: 09.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/24277 E.  ,  2014/8395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gemlik Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :26.06.2013

NUMARASI :Esas no:2012/483 Karar no:2013/656

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.04.2014 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2009/8258, Karar No: 2010/4035, Tarih: 07.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/8258 E.  ,  2010/4035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 04/01/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın oluş biçimi, davacının yaralanma derecesi, hakaretin karşılıklı olması ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 3.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 1.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle kararın hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…3.000…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…1.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 3 nolu bendinin tümden silinerek yerine 3 nolu bent olarak “3-Alınması gereken 54,00 TL harç, peşin alınan 135,00 TL harçtan indirilerek artık 81,00 TL harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…55…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…18,17…” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.