muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3825, Karar No: 2021/8392, Tarih: 19.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/3825 E.  ,  2021/8392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK’nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık zamanaşımının, 22.09.2012 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 19/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6894, Karar No: 2012/8121, Tarih: 09.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/6894 E.  ,  2012/8121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 01/09/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/11/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, destekleri trafik kazasında ölen davacıların manevi tazminat talebinden ibarettir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

a-Dosya arasında mevcut bilgi ve belgelerden, davalı sürücülerin tam kusuru ile meydana gelen trafik kazasında kazaya karışan davalı ...'ın idaresindeki araçta hatır uğruna taşınan desteğin hayatını kaybettiği anlaşılmıştır.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Olay tarihi ve davacının desteğe yakınlık derecesi yukarıda gösterilen ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Kararın daha yüksek miktarda manevi tazminata hükmedilmek üzere davacı yararına bozulması gerekmiştir.

b-Davacı, dava edilen manevi tazminattan davalıların kusurları oranında sorumlu tutulmasını talep etmiştir. Bu halde mahkemece davacı yararına hükmedilecek manevi tazminatın miktarı tespit edildikten sonra bu tazminattan davalıların kusurlarına göre sorumluluğuna karar verilmesi gerekeceğinden, kararın talep gibi karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir.

b-Davacı, dava edilen manevi tazminattan davalıların kusurları oranında sorumlu tutulmasını talep etmiştir. Bu halde mahkemece davacı yararına hükmedilecek manevi tazminatın miktarı tespit edildikten sonra bu tazminattan davalıların kusurlarına göre sorumluluğuna karar verilmesi gerekeceğinden, kararın talep gibi karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2a-b) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının 1 nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13101, Karar No: 2012/13214, Tarih: 18.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13101 E.  ,  2012/13214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.03.2012 gün ve 2010/208 Esas, 2012/156 Karar sayılı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu yönünden re'sen de temyize tâbi hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafileri tarafından istenilmiş ve incelemenin de sanık müdafii tarafından duruşmalı yapılması talep edilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle 12.12.2012 Çarşamba saat 13:30'a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine dosyadaki vekâletnameye dayanarak sanık ... adına gelen Av. ... huzura alınarak duruşmaya başlandı.

Duruşma isteğinin süresinde ve yerinde olduğu anlaşıldıktan sonra uygun görülen talep ve mütalaâ dairesinde sanık ... hakkında DURUŞMALI inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek tefhim olunduktan sonra işin açıklanmasına dair raportör üye tarafından düzenlenen rapor okundu.

Raportör üye rapora ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirdi.

Sanık müdafii temyiz layihasını açıklayarak savunmada bulunup müvekkili hakkındaki hükmün BOZULMASINI istedi.

Sanık müdafii 4 sayfalık savunma dilekçesi ve Kayseri 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 22.11.2011 tarihli karar fotokopisini sundu. Alındı, okundu, dosyasına konuldu.

Yargıtay Cumhuriyet Savcısı tebliğname içeriğini tekrar etti.

Son sözü sorulan sanık müdafii savunmasına ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirmekle dosya incelenerek karar verilip tefhim olunmak üzere duruşmanın 26.12.2012 Çarşamba günü saat 13:30'a bırakılmasına oybirliğiyle karar verildi. Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenip gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda, mağdurun özde değişmeyen samimi anlatımlarına ve tüm dosya içeriğine göre, olay tarihinde mağdurun ihtiyacını gidermek için caminin tuvaletine gittiği, arkasından sanığın da tuvalete girdiği, mağdura cinsel ilişkiye girmeyi teklif ettiği, mağdurun kabul etmemesine rağmen ensesinden aşağı eğip, iç çamaşırını indirip poposuna cinsel organını soktuğu, daha sonra tuvaletin duvarına boşaldığı ve mağdurun da olay yerinden ayrıldığı anlaşılmakla, sanığın mağduru cinsel istismar eylemlerini gerçekleştirdiği zaman zarfı dışında hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak, hürriyetinden yoksun bırakma biçiminde bir maksat ve eyleminin bulunmadığı gözetilmeyerek, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraati yerine mahkûmiyetine kararı verilmesi,

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurum 6. İhtisas Kurulunun 26.11.2011 tarihli raporu ile sanık ...'in eyleminden dolayı ruh sağlığı bozulduğu belirtilen mağdurun, bu dosya ile birleşen Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/317 Esas sayılı dosyasında birleşme kararından önce alınan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 26.11.2011 tarihli raporunda da hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen hüküm temyize gelmeyen ve eylemi uzun süre devam ettiği anlaşılan diğer sanık ...'ın eylemlerinden dolayı mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmesi karşısında, her bir sanığın eylemleri incelenip mağdurun ruh sağlığı bakımından değerlendirilmek suretiyle mağdurun sanıkların kendisine yönelik eylemlerinden dolayı ayrı ayrı ruh sağlığının bozulup bozulmadığının, bu raporlar ve ekleri nazara alınarak, kesin biçimde belirlenmesi için Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınması gerekirken, bu husus yerine getirilmeden eksik inceleme ile sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması,

Dosya içeriğine göre yargılama aşamasında herhangi bir olumsuzluğu saptanmayan sanığın, yargılamayı kolaylaştırma gibi kanuni bir yükümlülüğü olmadığı da gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle TCK.nın 62. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları ile duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü ve yazılı savunmaları bu itibarla yerinde görüldüğünden, nitelikli cinsel istismar suçu yönünden re'sen de temyize tâbi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.18.12.2012 tarihinde verilen işbu karar 26.12.2012 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından Enis Luş hazır olduğu halde sanık müdafiin gıyabında tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2016/823, Karar No: 2016/8148, Tarih: 13.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/823 E.  ,  2016/8148 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 15.11.2000 tarihinden itibaren bakım uzmanı olarak çalışmakta iken iş akdinin 30.10.2014 tarihli fesih bildirimi ile 21.10.2014 tarihinde saat 16:20 de mesai saatleri içerisinde ve işinin başında olması gereken saatte, kaynak atölyesinde kapısı kapalı ve kilitli vaziyette 15 dakika içeride bulunduğu, kapı defalarca çalındığı ve kendisine seslenildiği halde kapıyı tüm uyarılara rağmen açmadığı öncesinde de aynı tür davranışları nedeniyle uyarıldığı gerekçesiyle feshedilmişse de davacının çalıştığı atölyenin 12 m2 olup 3'ü daimi davacıyla birlikte 7 işçinin çalıştığını, fesih bildiriminde bahsedilen diğer tutanakların feshe neden oluşturmak amacıyla sonradan geçmişe yönelik düzenlendiğini, atölye kapısının güvenlik kamerasıyla izlendiğini, kışın kapalı tutulduğunu, davalının bir tek tutanağa dayanarak bu davranışın, davacının içeride ne yaptığı, işini ne şekilde aksattığı, işverene ne şekilde zarar verdiği, objektif olarak nasıl kendisiyle çalışması beklenemeyecek derecede tazminatsız feshine yol açtığını açıklamak zorunda olduğunu, davacının işyerinde performansı en yüksek kişiler arasında bulunduğunu, feshi gerektirir bir davranışının bulunmadığını belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının fesih bildiriminde belirtilen davranışı nedeniyle iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, öncesinde de yazılı ve sözlü uyarılmasına rağmen aynı davranışı sürdürmesi nedeniyle iş akdinin 4857 sayılı yasanın 25/II.maddesi uyarınca feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı hakkında 21/10/2014 tarihinde mesai saatleri içerisinde kaynak atölyesinin kapısı kapalı ve kilitli vaziyette içeride bulunduğu, kapının defalarca çalınmasına ve kendisine seslenilmesine rağmen kapıyı açmadığının tespit edildiğine ilişkin tutanak tutularak davacının savunmasının istendiği, davacının daha önce amirleri tarafından uyarılmasına rağmen aynı eylemi tekrar ettiği, bu durumun işveren açısından güven sorunu oluşturduğu işveren feshinin geçerli sebebe dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı ya da geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı ya da geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçi kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarına dayanan fesih, herşeyden önce, iş sözleşmesinin işçi tarafından ihlal edilmesini şart koşmaktadır. Bu itibarla, önce işçiye somut olarak hangi sözleşmesel yükümlülüğün yüklendiği belirlendiği, daha sonra işçinin, hangi davranışı ile somut sözleşme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin eksiksiz olarak tespit edilmesi gerekir. Şüphesiz, işçinin iş sözleşmesinin ihlali işverene derhal feshetme hakkını verecek ağırlıkta olmadığı da bu bağlamda incelenmelidir. Daha sonra ise, işçinin isteseydi yükümlülüğünü somut olarak ihlal etmekten kaçınabilip kaçınamayacağının belirlenmesi gerekir. İşçinin somut olarak tespit edilmiş sözleşme ihlali nedeniyle işverenin işletmesel menfaatlerinin zarar görmüş olması şarttır.

Davranış nedeniyle fesih, ancak, sözleşmeyi sona erdirmeye oranla daha hafif bir çare söz konusu olmadığında gerekli olur. Ölçülülük ilkesinin ihtardan başka diğer bir aracı da çalışma yerinin değiştirilmesidir. Çalışma yerinin değiştirilmesi feshe oranla daha hafif çare olarak gündeme gelen bir araçtır. Ancak bu tedbirin uygulanabilmesi, işveren açısından mümkün olması ve kendisinden haklı olarak beklenebilmesi koşuluna bağlıdır. İşçinin başka bir çalışma yerinde çalıştırılması imkânı söz konusu değilse ölçülülük ilkesi ve ultima ratio prensibi uyarınca İş Kanunu’nun 22.maddesi uyarınca değişiklik feshi düşünülmelidir.

Dosya içeriğine göre; davacının, davalıya ait işyerinde 14 yıl bakım uzmanı olarak çalıştığı, iş akdinin değişik tarihlerde mesai saatleri içerisinde atölye kapısını kilitli tuttuğu gerekçesiyle feshedildiği davacı hakkında tutulan tutanaklardan 21/10/2014 tarihli tutanak davacıya tebliğ edilip savunması istenildiğinde davacının içerde bulunduğu sürenin 4-5 dakika olduğunu belirtip kamera kayıtlarıyla olayın aydınlatılmasını talep ettiği, davacı hakkında 02.10.2014 ve 08.10.2014 tarihlerinde de aynı nedenle tutanak tutulup aynı kişilerin şahitliğinde savunma talebi, savunma vermekten imtina, ihtar, ihtar tebellüğünden imtinaya dair tutanaklar düzenlendiği bu tutanak ve ihtarlardan davacının bilgisi olmadığı anlaşılmıştır. Dosya kapsamından davacının feshi gerektirir bir davranışının bulunmadığı davacıya ölçülülük ilkesini aşan yaptırım uygulandığı, işveren feshinin haklı yada geçerli bir nedene dayanmadığı sabittir. Bu nedenle feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi isabetsiz olmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3. maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 29,20 TL harçtan peşin yatırılan 25,20 TL harcın tenzili ile bakiye 4,00 TL harcın davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına ,

6-Davacının yapmış olduğu 230,60 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

5-Alınması gereken 29,20 TL harçtan peşin yatırılan 25,20 TL harcın tenzili ile bakiye 4,00 TL harcın davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına ,

6-Davacının yapmış olduğu 230,60 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, 13/04/2016 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15763, Karar No: 2021/10491, Tarih: 19.10.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/15763 E.  ,  2021/10491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Terkin

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ : 01.10.2021

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, Kıyı Kanunu uyarınca açılan tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir. Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 02.07.2021 tarihli ve 211 sayılı kararı ile hazırlanan, 09.07.2021 tarihli ve 31536 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (1.) Hukuk Dairesinin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 19.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20170, Karar No: 2014/26185, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/20170 E.  ,  2014/26185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/258-2014/306

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.