muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4704, Karar No: 2010/7665, Tarih: 29.06.2010

Davacı, anılan temliki işlemlerin diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan m

uvazaa,niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan; ölünceye kadar bakıp gözetme sözleşmesi, taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükleyen bir bağıttır. (B.K.m.5ll).Başka bir anlatımla ivazlı sözleşme türlerindendir. Bu sözleşme ile bakım alacaklısı, sözleşme konusu malın mülkiyetini bakım borçlusuna geçirme; bakım borçlusuda bakım alacaklısına yasanın öngördüğü anlamda ölünceye kadar bakıp gözetme yükümlülüğü altına girer.(B.K.m.5l4).Hemen belirtmek gerekir ki, bakıp gözetme koşulu ile yapılan temliki işlemin geçerliliği için sözleşmenin düzenlendiği tarihte bakım alacaklısının özel bakım gereksinimi içerisinde bulunması zorunlu değildir. Bu gereksinmenin sözleşmeden sonra doğması ya da alacaklının ölümüne kadar çok kısa bir süre sürmüş bulunması da sözleşmenin geçerliliğine etkili olamaz.

Kural olarak, bu tür sözleşmeye dayalı bir temlikinde muvazaa ile illetli olduğunun ileri sürülmesi her zaman mümkündür. En sade anlatımla muvazaa, irade ile beyan arasında kasten yaratılan aykırılık olarak tanımlanabilir. Böyle bir iddia karşısında, aslolan tarafların akitteki gerçek ve müşterek amaçlarının saptanmasıdır.(B.K.m.l8). Şayet bakım alacaklısının temliki işlemde bakıp gözetilme koşulunun değil de, bir başka amacı gerçekleştirme iradesini taşıdığı belirlenirse (örneğin mirasçılarından mal kaçırma düşüncesinde ise), bu takdirde akdin ivazlı (bedel karşılığı) olduğundan söz edilemez; akitte bağış amacının üstün tutulduğu sonucuna varılır. Bu halde de Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun l.4.l974 gün ve l/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararı olayda, uygulama yeri bulur.

Miras bırakanın, ölünceye kadar bakıp gözetme karşılığı yaptığı temlikin muvazaa ile illetli olup olmadığının belirlenebilmesi içinde, sözleşme tarihinde murisin yaşı, fiziki ve genel sağlık durumu, aile koşulları ve ilişkileri, elinde bulunan mal varlığının miktarı,temlik edilen malın,tüm mamelekine oranı,bunun makul karşılanabilecek bir sınırda kalıp kalmadığı gibi bilgi ve olguların gözönünde tutulması gerekir.

Somut olaya gelince; miras bırakanın yapmış olduğu temliklerin muvazaa olgusunu kamufle etme amacı taşıyabileceği gözetilerek ve miras bırakanın paylaştırma kastıyla mı yoksa mal kaçırma kaçırmak amacıyla mı hareket ettiğinin netleştirilmesi bakımından tüm mirasçılarına temlik ettiği taşınmazların ve hakların değerleri tespit edilmemiştir.

Diğer taraftan; miras bırakanın sağlığında dava dışı mirasçı tarafından ölünceye kadar bakma akdine konu taşınmazlar bakımından açılan ve davanın reddi ile sonuçlanan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin Elazığ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.1.2002 tarih ve 2001/144 esas, 2002/60 karar sayılı dosyasında dinlenen miras bırakanın beyanının gözetilmesi ve değerlendirilmesi gerektiği gibi, miras bırakanın bir veya birkaç taşınmazını veyahut pay temlik etmek suretiyle bakım ihtiyacını karşılaması mümkün iken, 2 taşınmazının tamamı ile 2 taşınmazdaki paylarını temlik ederek bakımını temin etmesinin altında yatan gerçeğin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Hal böyle olunca; yukarda değinilen ilkeler doğrultusunda araştırma, soruşturma ve inceleme yapılarak, her bir mirasçıya temlik edilen taşınmazların ve hakların değerlerinin tespit edilmesi ve miras bırakanın temliklerdeki amacının netleştirilmesi, ölünceye kadar bakma akdinin gerçekten bakım karşılığı mı yapıldığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde saptanması, toplanan ve toplanacak olan delillerin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

O halde, davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükümet açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  29.6.2010  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9803, Karar No: 2022/13885, Tarih: 13.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/9803 E.  ,  2022/13885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

1- İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.03.2021 tarihli ve 2020/274 Esas, 2021/277 Karar sayılı kararı ile;

Kısıtlı adayının Ankara ili Gölbaşı adresinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

2- Gölbaşı (Ankara) Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve 2021/499 Esas, 2022/587 Karar sayılı kararı ile;

Kısıtlı adayının adresinin İzmir olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından kısıtlı adayının sabit bir adresinin olmadığı ve babasının beyanına göre hakkında kayıp ihbarında bulunulduğu anlaşılmaktadır. Kısıtlı adayının bilinen son yerleşim yeri adresinin İzmir olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun'un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12477, Karar No: 2018/8531, Tarih: 11.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/12477 E.  ,  2018/8531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1-Gerek doktrinde, gerekse uygulamada zincirleme suçun ya da aynı bölümde düzenlenen aynı neviden fikri içtimanın söz konusu olduğu durumlarda, suçların çokluğu söz konusu olduğu için ancak yasayla zincirleme suça özel bir sonuç bağlanması halinde bunlara tek bir sonuç bağlanacağı, bunun dışında zincire dahil olan suçların hepsinin ayrı ayrı bağımsızlıklarını koruyacağı hususunda herhangi bir duraskama bulunmamaktadır. Buna göre cezanın artırılması dışında (TCK m.43/1) dava zamanaşımının işlemeye başlaması (TCK m.66/6) ve yer bakımından yetkili mahkemenin belirlenmesi (CMK m.12/2) dışındaki; ceza yasalarının yer ve zaman bakımından uygulanması, af gibi yasada açıkça belirtilmeyen tüm durumlarda zincire dahil olan suçların bağımsız olarak değerlendirmeye tabi tutulacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Bu açıklamalar ışığında, TCK'nın 43/2. maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtimadan söz edebilmek için öncelikle birden fazla bağımsız suçun, yasada belirtilen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin, zorunlu bir ön koşul olarak karşımıza çıktığı görülmektedir.

Bu açıklamalar ışığında, TCK'nın 43/2. maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtimadan söz edebilmek için öncelikle birden fazla bağımsız suçun, yasada belirtilen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin, zorunlu bir ön koşul olarak karşımıza çıktığı görülmektedir.

İncelemeye konu ticareti terk suçu aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyeri için ancak bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerini yasada belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla terketmek mümkün değildir. Burada mağdur edilen müşteki sayısının fazlalığı temel cezanın tayini sırasında dikkate alınsa dahi, aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanması mümkün değildir. Zira suçun konusu tektir ve tek olan konu aynı işyeridir. 5237 sayılı TCK.nun 43/2 maddesinde aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesi için birden fazla bağımsız suçun yasada düzenlenen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin zorunlu olması aranırken, ancak bir kez terkedilmesi mümkün olan ticari işletmenin faaliyetini sürdürdüğü işyerinin kapatılması nedeniyle sırf birden fazla şikayetçinin zarar gördüğünden bahisle anılan suçu fikri içtima kapsamına dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hem de sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde Ceza Hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır. Zira Kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiç bir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanun'un 2. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan ticareti terk suçundan gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği husunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında daha önceden İ.İ.K'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan verilen cezanın kesinleştiğinin uyap kayıtlarından anlaşılması karşısında; İ.İ.K.'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan kesinleşen Antalya 1. İcra Ceza Mahkemesinin 2015/731 E. 2016/499 K. sayılı dosyası getirtilip, mahkumiyet hükmünün aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerine ait olup olmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek aynı ticari işletmeye ait olduğunun belirlenmesi halinde, temyiz incelemesine konu olan iş bu davanın reddine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanığa tebliğ edilen duruşma davetiyesinde İİK'nın 349. maddesinin 5. fıkrasına uygun olarak, duruşmaya gelmediği takdirde yargılamanın yokluğunda yapılabileceğine ilişkin açıklama yapılmadan sanığın yokluğunda yargılama yapılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Sanığa tebliğ edilen duruşma davetiyesinde İİK'nın 349. maddesinin 5. fıkrasına uygun olarak, duruşmaya gelmediği takdirde yargılamanın yokluğunda yapılabileceğine ilişkin açıklama yapılmadan sanığın yokluğunda yargılama yapılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7862, Karar No: 2012/7663, Tarih: 21.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/7862 E.  ,  2012/7663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

YRG.GELİŞ TARİHİ:04.06.2012

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali, sicilden terkini istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,21.6.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7767, Karar No: 2021/12648, Tarih: 23.09.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/7767 E.  ,  2021/12648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalılardan Dilovası Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı ve davalı ... Belediye Başkanlığı'nın yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 23/09/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2814, Karar No: 2019/3529, Tarih: 07.05.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2814 E.  ,  2019/3529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 10. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

A)Davacı İstemi :

Davacının, davalı işverenin ... ... Kasabasında bulunan işyerinde, 1996 yılı başlarından bugüne kadar kesintisiz olarak bekçi olarak geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

B)Davalı Cevabı :

Davalı kooperatif adına tasfiye memurları ... ve ... vekili cevap dilekçesinde; Hak düşürücü sürenin geçtiği, söz konusu Kooperatifte keşif yapıldığında görüleceği üzere, Kooperatifte sadece 12 tane ev bulunduğunu, yarım kalmış bir Kooperatif olduğunu, evlerin dahi tamamlanmadığını, bağımsız bölüm sahiplerinin kendi çabaları ile bir kısmının tamamlanıp bir kısmının da halen yarım vaziyette kaldığını, sadece üç tanesinde yaşandığını, dolayısıyla Kooperatifin fiilen bir bekçi ihtiyacının olmadığını, Kooperatif bulunduğu ... Köyünde doğal içme suyu kaynakları bulunmakta olup, davacının Muhtarlık adına Köydeki içme suyu ile ilgili işlemleri yaptığını, hatta şebeke suyu bağlanmadan Kooperatiften kullandığı karşılığında Köy Muhtarı adına paraları dahi davacının topladığını, köyün su işleriyle ilgilenip muhtarlık adına çalıştığı ve ücretini buradan aldığını, daha sonra, Köye şehir şebekesinden su bağlandığında da ... Su İdaresinin bu işlerin davacının yapabileceğini söyleyerek bu doğrultuda siteye su bağlanması işlerini müstakil olarak almış ücretler karşılığında davacının yaptığını, ancak hiçbir zaman Kooperatifin bünyesinde site bekçiliği yapmadığını, zaman zaman Kooperatifteki ev sahiplerinin zeytin toplattıklarını ve karşılığında ücretini ödediklerini, öte yandan, davacının kendi bahçesinin de bulunduğunu ve çiftçilik yaptığını, nitekim SGK tarafından yapılan soruşturmada dinlenen tüm köylülerin de bu hususu söylediklerini, bunun dışında, davacının Kooperatifte değil Köyde kendi evinde ikamet ettiğini, hiçbir zaman Kooperatifin çalışanı olmadığını, nitekim SGK Denetmen raporunda da davacının 5510 sayılı Kanunun 59/2.maddesi de göz önünde bulundurularak yaptığı işin sürekliliği ile ilgili bir kanaatin oluşmadığının açıkça belirtildiğini, Maliye Bakanlığı 22/09/2006 tarihli Yoklama Fişinin, 12/09/2012 tarihli fiili tespit tutanağının ve kayıt ve belge isteme tebligatının tebellüğ edildiği 09/10/2012 tarihleri itibariyle birer günlük olarak 3 gün sigortalı olarak kabul edilmişse de, bu belgelerin davacı tarafından imzalanmış olması dahi, aslında davacının bu Kooperatifte çalıştığının değil, Kooperatifte hiç kimsenin bulunmadığının, sitede ikamet edilmediğinin açık bir göstergesi olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı SGK vekili cevap dilekçesi ile; Kurumun ... s.s.numaralı sigortalısı olan davacının çalışmalarının dosyaya sunulan hizmet döküm cetvelinde görüldüğü gibi olup, davada 506 sayılı Yasanın 79/10.maddesinde öngörülen 5 yıllık hak düşürücü sürenin söz konusu olduğunu, davacının iddiasını yazılı belgeler bağlamında somut ve inandırıcı delillerle kanıtlaması gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacı ...’in tasfiye halinde ... Arsa ve Konu Yapı Kooperatifine ait ... sicil nolu işyerinde 01/04/1996 – 30/11/2012 ( dava tarihleri arasında ) hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle 6000 gün çalıştığının tespitine, karar verilmiştir.

İstinaf başvurusu :

Davacı vekili; Davacının tümden kabulüne karar verilmesi gerektiğinden bahisle kararın düzeltilerek onanmasını istemiştir.

Davalı ... Köy Arsa ve Konut Yapı Kooperatifi vekili; hak düşürücü süreye ilişkin itirazlarının incelenmediğini,davacının kooperatife ait iş yerinde 1996 yılından beri çalıştığına ilişkin iddialarının gerçek dışı olup kabulünün mümkün olmadığını beyanla, yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili; davacının iddia edilen dönemlere dair herhangi bir çalışmasına rastlanılmadığını, davanın hak düşürücü süreye uğradığını beyanla yerel mahkeme kararının ortadan kaldırılarak bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi :

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusu; Yargılama sürecinde toplanan kanıtlar ve dinlenen tüm tanık beyanlarına göre, davacının, davalı Kooperatife ait işyerinde çalıştığı ve kooperatifin işleriyle ilgilendiği açık olup, mevzuatta bir işçinin birden fazla işyerinde çalışmasına engel bir hüküm bulunmadığı hususu da gözetildiğinde, davacının köy muhtarlığı nezdinde geçen çalışmalarının Kooperatif nezdinde geçen çalışmasına engel teşkil etmediği, ayrıca Kooperatifin ihya edildiği ve henüz site yönetimine geçmediği anlaşılmakla, davalı Kooperatif nezdinde çalıştığına ilişkin kurulan hükmün isabetli olduğu, ayrıca, kamu düzenine ilişkin konularda da kararın esasına etkili bir aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından; taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

E)Temyiz :

Davalı ile davalı Kurum vekilleri; istinaf başvuru gerekçelerini tekrarlayarak ve davalı vekili ayrıca muhtarlıkça davacıya düzenli ödeme yapıldığından bahisle mahkeme kararının bozulmasını talep etmişlerdir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

E)Temyiz :

Davalı ile davalı Kurum vekilleri; istinaf başvuru gerekçelerini tekrarlayarak ve davalı vekili ayrıca muhtarlıkça davacıya düzenli ödeme yapıldığından bahisle mahkeme kararının bozulmasını talep etmişlerdir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesi bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.