muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3338, Karar No: 2023/3309, Tarih: 16.10.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı kooperatifin ana sözleşmesinde belirtilen ortak olma şartlarını yitiren davacı üyelerin ortaklıktan çıkarılmasına karar verilmeden önce ihtar yapılması ve yitirilen şart yerine getirilmediği takdirde ihraç edilmesi gerektiği, haklarında çıkarılma kararı verilen ortakların ana sözleşmenin 9.maddesinde sayılan ortaklık şartlarından hangilerini yitirdiğinin açıkça belirtilmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile 05/03/2015 tarihli genel kurulda, ortakların ihracına ilişkin alınan kararın iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; ana sözleşmede ortaklık şartlarını yitiren üyelerin ortaklıktan çıkarılması için öncelikle ihtar yapılması ve eksikliğin giderilmesi için uygun bir süre verilmesi gerektiğine dair bir hüküm bulunmadığını, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğini istinaf sebepleri olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi’nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; ana sözleşmenin 9. maddesi nedeniyle ihraçlara karar verilmesine rağmen davacıların açıkça üyelikten çıkarma gerekçesinin ne olduğu genel kurul kararında da açıkça belirtilmediği, davacıların kooperatif üyeliğinden ihraç kararlarının usul ve yasaya keza iyi niyet kurallarına aykırı olduğu, bu nedenle ilk derece mahkemesince verilen davanın kabulüne dair kararının usul ve hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerektiğini, temyiz sebepleri olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacıların kooperatif üyeliğinden ihraçlarına ilişkin olağanüstü genel kurul kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 1163 Sayılı Kooperatifler Kanununun 14., 16., 27. maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dava, davacıların kooperatif üyeliğinden ihraçlarına ilişkin olağanüstü genel kurul kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 1163 Sayılı Kooperatifler Kanununun 14., 16., 27. maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23028, Karar No: 2022/5776, Tarih: 28.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/23028 E.  ,  2022/5776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan neticeten 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda suça sürüklenen çocuk hakkında CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından "suça sürüklenen çocuğun 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi çıkarılarak yerine "...suça sürüklenen çocuğun cezasının 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinin 8. fıkrasında, “Adlî para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” şeklindeki düzenleme gereğince adli nara cezasının gün üzerinden belirlenen rakamla çarpılması sonucu hesaplanması gerekirken, gün üzerinden belirlenen para cezasının kaç Türk lirası üzerinden paraya çevrildiği belirtilmediğinden, hükmün temyizi kabil olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK’nin 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 07.01.2014 günü itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 22.01.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15 yaşını doldurup 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuğun gündüz vakti müştekinin iş yerinin çatısına girmesi şeklindeki gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK’nın 116/2 ve 31/3. maddelerinde öngörülen iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, 18.04.2012 olan suç tarihinden 27.10.2020 olan ikinci mahkûmiyet tarihi arasında gerçekleştiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nm 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12977, Karar No: 2013/2183, Tarih: 05.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/12977 E.  ,  2013/2183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetine dair Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.12.2011 gün ve 2010/96 Esas, 2011/494 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında, 2009 yılı Ağustos ayı olan suç tarihinin 15.02.2010 olarak yanlış gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 27.04.2011 tarihli raporda mağdurenin ruh sağlığının Ağustos 2009 tarihinde mağduru bulunduğu olay nedeniyle bozulduğunun belirtilmesi, mağdurenin ve sanığın aşamalardaki beyanlarından, sanığın mağdureye yönelik basit cinsel saldırı eylemini 2009 yılı Ağustos ayı içerisinde gerçekleştirdiğinin anlaşılması, ... Doğumevince düzenlenen raporda mağdurenin 28.05.2010 tarihinde doğum yaptığının ve Adli Tıp Kurumu Biyoloji İhtisas Dairesince düzenlenen 07.02.2011 tarihli raporda mağdurenin çocuğunun babasının sanık ... olmadığının ifade edilmesi, mağdurenin doğum yaptığı tarihe göre 2009 yılı Ağustos ayı içerisinde kimliği belli olmayan bir şahsın nitelikli cinsel saldırısına maruz kaldığının anlaşılması karşısında, sanık ...'ın suçu ile kimliği belirlenemeyen kişinin suçunun farklı vasıfta olmaları ve birbirine yakın zaman dilimi içerinde gerçekleşmiş olmaları da gözetilerek, mağdurenin ruh sağlığının bozulmasına hamile bırakıldığı dava konusu olmayan olayın neden olup olmadığı, o olayla dava konusu olaydan hangisinin mağdurenin ruh sağlığının bozulmasında etken olduğu hususunun ayırt edilip edilemeyeceği konusunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden açıklayıcı rapor alınarak, sonucuna sanık hakkında TCK.nın 102/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde sanığın cezasının TCK.nın 102/5. maddesi ile artırılması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre sanık ...'ın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal salıverilmesinin mahalline en seri biçimde bildirilmesi için ilgili yerlere müzekkere yazılmasına, 05.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29287, Karar No: 2020/6019, Tarih: 08.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/29287 E.  ,  2020/6019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 17.12.2012 tarihinde acil tıp teknisyeni ünvanı ile çalışmaya başladığını, 08.07.2014 tarihinde haksız ve sebepsiz iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının www.eniyihekim.com adresine davalı hastane doktoru hakkında asılsız şikayetlerde bulunduğunu, hastanenin gereksiz yere muayene ücreti aldığı yönünden temelsiz şikayet ve ihbarda bulunarak davalı hastanede alanında tek çalışan doktoru ve haksız ücret alındığı yönündeki iddia ile davalı şirketi maddi manevi zarara uğratttığı, doğruluk dürüstlük kurallarına aykırı şekilde davalıya zarar vermek kastı ile ithamlarda bulunduğu iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip feshedilmediği kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanamayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.07.2010 tarih 2010/4 esas 2010/374 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü, Anayasa'nın 36. maddesinde, herkesin meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma hakkına sahip olduğu yer almıştır.

Anayasanın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın Temel Haklar ve Hürriyetlerin niteliği başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır.

İşte bu noktada, hak arama özgürlüğü ile kişilik hakları karşı karşıya gelmiş olabilir. Sorun bu değerlerden hangisine üstünlük tanınacağı noktasında toplanmaktadır.

İşte bu noktada, hak arama özgürlüğü ile kişilik hakları karşı karşıya gelmiş olabilir. Sorun bu değerlerden hangisine üstünlük tanınacağı noktasında toplanmaktadır.

Hak arama özgürlüğünün, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmadığı, diğer bir anlatımla kişi, istediği biçim ve koşulda ve salt başkasını zarara uğratmak için bu hakkı kullanamayacağı, aksi halde bu hakkı kötüye kullanmış sayılacağı kabul edilerek, Anayasa ve kanunların öngördüğü güvenceden yararlanamayacaktır.

Hak arama özgürlüğünün hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için, şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli delillerin olması zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir.

Somut olayda, 04.07.2014 tarihli fesih bildirimi ile davacının iş sözleşmesi, hatırlatıldığı halde yapmakla ödevli olduğu görevleri ifadan kaçındığı, hizmet akdi ile çalıştığı dönem içerisinde asılsız iddialar ile davalı işyeri hakkında ve davalı işyerinde çalışan doktor hakkında resmi mercilere ve internet sitesine asılsız şikayetlerde bulunarak maddi ve manevi zarara uğrattığı, doğruluk ve bağlılığa uymayan bu davranışlara haklı bir gerekçe gösteremediği gerekçesi ile tazminatsız ve önelsiz feshedilmiştir. Mahkemece davacının fark ücreti dışında ücret ödememesine rağmen ücret ödediği yönünde beyanda bulunması ve aynı işyerinde çalıştığı başka çalışan ve işyeri hakkında okuyanların yanlış izlenim edinebilecekleri şekilde beyanlarının sadakat borcuna uymayan davranış olarak kabul edildiği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatının reddine karar verilmiştir. Davacının www.eniyihekim.com adresinde davalI işyerinde çalışan doktor ile ilgili hasta değerlendirmeleri bölümünde 17.06.2014 tarihinde "Kardeşimi mide krampları şikayetiyle götürdüm, ... bey endoskopi yaptı ve ilaç yazdı, 3 ay sonra bir bakalım, kontrole gelin dedi. Kardeşim 17.09.2014 tarihinde gittiğinde fayda göremediğini söylediğinde "Ben sana gel demedim ki. Benim sana yapacağım birşey yok. Başka hastaneye git" diyerek kardeşimi muayene etmemiştir. Ama parasını almıştır. Tabi ki takdir size kalmış, ne kadar iyi doktor siz karar verin" şeklinde yazı yazdığı, doktor tarafından gerekli tetkik ve tedavinin yapıldığını fayda göremediğinin söylenmesi üzerine kendisine uygulayabileceği başka bir tedavi olmadığı için hata yapıyor olabileceğini düşünerek başka bir doktora muayene olmasını önerdiğini, bundan başka birşey yapılmadığını, çalıştığı hastanede hastadan para alınmasının sözkonusu olmadığını, üstelik hastanede çalışan bir personelin 1. derece yakını olup muayene ve endoskopinin ücretsiz yapıldığını yazı için ayrıca idari inceleme yaptıracağını belirterek cevap verdiği anlaşılmaktadır. Davacı savunmasında “muayene ücreti ödendiğini toplam 12 TL ücretin ilave ücret olmadığını ek ödeme yapılmadığını beyan etmiştir. Yargılama sırasında dinlenen tanıklardan ikisi davacının işten ayrılmasına ilişkin bilgisi bulunmadığını, bir tanık ise çalışma durumu ile ilgili Bimer'e yaptığı şikayetler sebebi ile işveren tarafından işten çıkarıldığını ifade etmiştir. Davacı Anayasa ile güvence altına alınan hak arama özgürlüğü çerçevesinde eleştiri ve şikayet hakkını kullandığı, işvereni salt zarara uğratmak amacıyla hareket ettiğine, hakkını kötüye kullandığına dair ya da ödevli olduğu görevleri yerine getirmediğine dair dosyaya yansıyan bir delilin bulunmadığı anlaşılmakla kıdem ve ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerekirken reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Somut uyuşmazlıkta; radyoloji teknikeri olarak çalışan davacı işe girdiği 17.12.2012 tarihinden itibaren ilk iki ay 08.30-17.30 arası sonrasında ise 08.30-15.30 arası çalıştığını, fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini iddia etmiştir. Dosya içerisinde İş ve Sosyal Güvenlik Öğretim görevlisinden alınan bilirkişi raporunda; davacının tanık beyanlarına göre ortalama 08.30-15.00/15.30 arası, cumartesi günleri ise 08.30-13.00 saatleri arası çalıştığı, dosya kapsamında yer alan PDKS kayıtlarına göre 17.12.2012- 04.07.2014 tarihleri arası ortalama olarak 08.00/08.30 –15.30/16.00/16.30 saatleri arasında çalışmanın tespit edildiği, davacının 17.12.2012- 17.02.2013 arası haftanın 5 günü günde 9 saatten 1 saat ara dinlenme düşülerek 8 saat, cumartesi günleri 4.5 saatten yarım saat ara dinlenme düşülerek 4 saat olmak üzere toplamda ise 44 saat çalışma yaptığı, 3153 sayılı Radyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun ile 06.05.1939 tarih 42013 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Nizamname uyarınca kanuni çalışma süresi olan 35 saat üzeri 9 saat fazla mesai 17.02.2013 tarihinden sonra ise 08.30-15.30 arası 7 saatten yarım saat ara dinlenme düşerek 6.5x5= 32.5 saat ve cumartesi günü 4.5 saat olmak üzere toplamda 36.5 saat çalışmanın tespit edildiği; 1.5 saat haftalık fazla mesaisinin olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Tarafların itirazı üzerine aynı bilirkişiden alınan ek raporda yeniden yapılan değerlendirme sonucu iki seçenekli hesaplamaya göre davacının günlük ortalama 8 saat çalıştığı 1 saat ara dinlenme ile 7x5=35 ve cumartesi dahil 39 saat çalıştığı, haftalık 4 saat fazla mesai yaptığı, 17.02.2013 sonrası ise 1.5 saat fazla çalışmanın aynen hesaplandığı belirtilerek net 2241, 55 TL ilk seçenek olarak belirtilmiştir. Kayıt ve tanıklara göre hesaplama kabul edilecekse 17.12.2012 -17.02.2013 arası 8 saat sonrası 7 saat çalıştığı kabulüne göre 1736.15 TL hesaplama yapılmıştır.

Ek bilirkişi raporuna yapılan itirazlar üzerine başka bir bilirkişiden alınan raporda ise davacının 35 saati aşan çalışma süresinin 58 saat 32 dk olarak hesaplandığı, 2014 yılı 6. ayında 4 saat fazla mesai ödemesinin mahsubu ile 54 saat 32 dk mesai karşılığı altı aylık dönemde 1/1.25 oranında 100.5 saatin serbest zaman olarak kullandırıldığı, haftalık 35 saat esasına göre işyeri mesai kaydı esas alındığında davacının fazla çalışma ücret alacağının bulunmadığına ilişkin kanaat bildirilmiştir.

Ek bilirkişi raporuna yapılan itirazlar üzerine başka bir bilirkişiden alınan raporda ise davacının 35 saati aşan çalışma süresinin 58 saat 32 dk olarak hesaplandığı, 2014 yılı 6. ayında 4 saat fazla mesai ödemesinin mahsubu ile 54 saat 32 dk mesai karşılığı altı aylık dönemde 1/1.25 oranında 100.5 saatin serbest zaman olarak kullandırıldığı, haftalık 35 saat esasına göre işyeri mesai kaydı esas alındığında davacının fazla çalışma ücret alacağının bulunmadığına ilişkin kanaat bildirilmiştir.

Mahkemece tanık beyanları ile sabit olan fazla çalışma ücretinin ödendiği noktasında ispat yükünün davalıda olduğu ve ispat ortaya konulmadığı gerekçesi ile fazla çalışma ücret alacağı 2241.55 TL olarak hüküm altına alınmış ise de, dosya kapsamındaki bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu ve bu çelişki giderilmeden karar verilmesinin yerinde olmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle iken, çelişkili giderilmeden diğer bilirkişi raporuna üstünlük tanıma nedeni açıklanmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması yerinde görülmemiştir. Denetime elverişli şekilde bilirkişi raporu alınarak çelişkiler giderilerek davacının söz konusu fazla çalışma ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı yönünde bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile yazıl şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Temyiz edilen kararın yukarıda belirtilen sebeplerden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 08.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.