muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3707, Karar No: 2025/1172, Tarih: 13.02.2025

Sanığın, hakkında İzmir 1. İnfaz Hakimliğince 03/01/2019 tarihinde verilen kapalıya iade kararına karşı yaptığı itiraz üzerine, anılan Hakimliğin 27/02/2019 tarihli ve 2019/22 esas, 2019/27 sayılı ek kararı ile sanığın 19/12/2018 tarihli denetimli serbestlik yükümlülüğünü sağlık mazereti nedeniyle yerine getiremediği ve anılan tarihli yükümlülüğü bakımından ihlal kastının bulunmadığı gerekçesiyle itirazın kabulüne, İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 03/01/2019 tarihli kararının kaldırılmasına ve hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle tahliyesine ilişkin İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 09/03/2018 tarihli kararının aynen sürdürülmesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında açılan kamu davasına dayanak teşkil eden İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 03/01/2019 tarihli kararı kaldırıldığından, unsurları itibari ile oluşmayan müsnet suçtan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/2-a. maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1. İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 09.03.2018 tarihli kararı ile kasten yaralama ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından ceza infaz kurumunda bulunan hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ve tahliyesine karar verildiği, hükümlünün denetim planına uymaması nedeniyle İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 03.01.2019 tarihli kararı ile denetimli serbestlik kararının kaldırılarak, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesinin 6-b bendi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verildiği, bu kararın bizzat hükümlüye 22.01.2019 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen hükümlünün en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına başvurmaması nedeniyle hükümlü hakkında İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 18.07.2019 tarihli iddianamesiyle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 292/1 uyarınca açılan davada yapılan yargılama neticesinde İzmir 29. Ceza Mahkemesinin 10.09.2020 tarihli kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A-8. maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun’un 292/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, söz konusu kararın, istinaf edilmeksizin 02.10.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir. Dosyada mevcut İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 27.02.2019 tarihli ek kararı ile hükümlünün sağlık mazereti nedeniyle yükümlülüklere ilişkin ihlal kastının bulunmadığı gerekçesiyle hükümlünün itirazının kabulüne, kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine ilişkin kararın kaldırılmasına, denetimli serbestlik yolu ile infaz rejiminin aynen sürdürülmesine ve tahliyesine karar verildiği ve bu kararın 07.03.2019 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği belirlenmiştir.

2. Yukarıda verilen bilgiler ışığında; hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle tahliyesine karar verilen ancak daha sonra denetim planına uymaması nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilen hükümlünün, bu karara karşı itirazı üzerine sağlık mazeretine binaen kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine dair karar kaldırılarak denetimli serbestlik yolu ile infaz rejiminin aynen sürdürülmesine dair ek karar verilmesi karşısında, sanık hakkında unsurları oluşmayan hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.09.2020 tarihli ve 2019/619 Esas, 2020/341 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden, hükümlü hakkında mahkemece hükmedilen bu CEZANIN KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7101, Karar No: 2019/28, Tarih: 07.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7101 E.  ,  2019/28 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen re'sen de temyize tabi hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ile müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tabi hükmün ONANMASINA, 07.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8735, Karar No: 2016/10148, Tarih: 27.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/8735 E.  ,  2016/10148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : 1-... VEK.AV....,

2-...

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; tarafların 1/3'er paydaşı olduğu taşınmazın ortaklığın giderilmesi davası sonucu satıldığını, davacının taşınmaza ceviz, armut, mandalina, erik, incir, ayva, nar, kayısı, zeytin, asma, dut, kavak ağacı dikip yetiştirdiğini, su kuyusu açtığını, boru döşediğini, dalgıç pompa ve motor yerleştirdiğini, evi, hayvan damını, müştemilatı yaptırdığını; faydalı zorunlu masrafların 60.000.00.-TL değerinde olduğunu; ortaklığın giderilmesi davası sonucu satılan taşınmazın bedelinin eşit olarak ödendiğini, davalıların sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak davalılardan 20.000.00'er TL alacağın yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir .

Davalı ... vekili, cevap dilekçesi ile; davanın reddini istemiştir.

Davalı ... keşif sırasında alınan beyanında; davacının meyve ağaçlarını diktiğini, yetiştirdiğini, hayvan damını yaptırdığını, sondaj kuyusu açtırdığını; evi ise, dayısının yaptırdığını belirtmiştir .

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 9.163,36 TL'nin dava tarihi olan 27/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...' dan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, 9.163,36 TL nin dava tarihi olan 27/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili ve davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, davaya konu taşınmaza, davacı tarafından yapıldığı iddia edilen faydalı ve zorunlu masrafların sebepsiz zenginleşme kuralına göre diğer paydaşlardan tahsili istemine ilişkindir. Temyize konu uyuşmazlık, davalıların, davacı aleyhine sebepsiz zenginleşip zenginleşmedikleri noktasında toplanmaktadır.

./..

-2-

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davaya konu taşınmazla ilgili olarak ...'ın ... ile ...'a ortaklığın giderilmesi davası açtığı, mahkemece, taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış yolu ile giderilmesine karar verildiği, taşınmazın satış dosyasındaki kıymet takdir raporunda arazinin, ağaçların, meskenin, damın toplam değerinin 77.125.00. TL olduğunun belirlendiği, açık artırma ilanına da tahmin edilen bedel olarak bu rakamın yazıldığı, taşınmazın açık artırma yolu ile 116.500.00.- TL bedel ile 30/05/2011 tarihinde dava dışı ...'a satıldığı, davacının eldeki sebepsiz zenginleşme davasını 27/09/2011 tarihinde açtığı anlaşılmıştır.

Mahkemece keşif yapılmış, keşfe katılan ziraat mühendisi bilirkişi hazırladığı ek raporda; ağaçların değerinin 7.050.00.-TL, sulama kuyusu için yapılan masrafların 15.000.00.-TL, ağaçlar için yapılan masrafların 1.190.10.-TL olduğunu belirlemiş, davalı vekili ek rapora itiraz etmiş, mahkeme ise kararın gerekçesinde satış dosyasında hayvan damının değerinin 4.250,00 TL olarak belirlendiğini, bu değerin esas alındığını, davacının söz konusu taşınmaza toplam 27.490,10 TL katkısı olduğunu (ek raporda belirtilen değer ile hayvan damının değerinin toplamı) belirtmiştir. Bu rakam üçe bölünerek üçte biri davacı üzerinde bırakılmış, kalanın davalılar tarafından ödenmesine karar verilmiştir.

Sebepsiz zenginleşme kurallarına göre, alacak talebinde bulunabilmek için fakirleşme ve zenginleşme anının gerçekleşmesi gerekir. Sebepsiz zenginleşme, ortaklığın giderilmesi yoluyla satışın yapıldığı ve satış bedelinin ödendiği tarihte gerçekleşir. Kural olarak davacı, davalılardan taşınmaz üzerinde yaptığı muhtesat ve faydalı giderler nedeniyle taşınmazın satış bedelinde bir artış olmuş ise, bu artan değerin davalıların paylarına isabet eden miktarını sebepsiz zenginleşme kuralları uyarınca isteyebilir.

Somut olayda, davaya konu taşınmaz, üzerindeki muhtesatlarla birlikte dava dışı kişiye satılmış, satış parası davacı ve davalılara eşit miktarda (35.853.01.'er TL) dağıtılmıştır. Artık davacı taşınmaza yaptığı masrafları diğer paydaşlar olan davalılardan sebepsiz zenginleşme hükümleri doğrultusunda isteyebilir.

Davacı, taşınmaza yapmış olduğu faydalı masraflar nedeni ile davalıların haksız kazanımının tahsilini istediğine göre; sebepsiz zenginleşmenin hesaplanmasında mahkemece izlenecek yol ise şöyledir: Konusunda uzman bilirkişi aracılığıyla davacı tarafından yapılan faydalı masrafların yapılmış olması ve yapılmamış olması halleri için ayrı ayrı olmak üzere taşınmazın ihale gününde ve aynı koşullarla satılmasından elde edilecek gerçek sürüm değeri belirlenmeli, bu şekilde elde edilecek değerler arasında bir fark meydana geldiğinde bunlar birbirine oranlanmalı, bu oran ihale ile yapılan satış bedeline uygulanarak, davacının yaptığı giderlerin ihale bedeline yansıma miktarı belirlenmeli, bulunacak bu miktardan davalıların payına isabet eden miktara hükmedilmelidir. Yok eğer giderlerin yapılmış olması hali ile, yapılmamış olması halinde belirlenen değerler arasında bir fark olmadığının anlaşılması durumunda, giderlerin satış bedeline etkisinin olmadığı, dolayısıyla davalıların bu giderlerin yapılması nedeniyle bir sebepsiz zenginleşmesinin bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmelidir.

./...

-3-

./...

-3-

Ayrıca, davaya konu taşınmazın satış dosyasında yer alan kıymet takdir raporunda arazinin, ağaçların, evin ve damın değerinin hesaplandığı, bulunan toplam değerin açık artırma ilanında tahmin edilen bedel olarak yazıldığı, anılan bu raporda sulama kuyusu masraflarından hiç söz edilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece satış dosyasında yapılan kıymet takdiri sırasında gözönüne alınmayan sulama kuyusu masraflarının da taşınmazın değerini artırıp artırmadığı, bu şekilde belirlenen kıymet takdir raporuna itiraz etmeyen davacı yanın bu davada bu bedeli talep edip edemeyeceği konularının tartışılıp gerekçelendirilmemesi de isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2004/13818, Karar No: 2005/11246, Tarih: 21.11.2005

11. Hukuk Dairesi 2004/13818 E., 2005/11246 K.

**11. Hukuk Dairesi 2004/13818 E., 2005/11246 K.**- 3095 S. KANUNİ FAİZ VE TEMERRÜT FAİZİNE İLİŞKİN KANUN [ Madde 4 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada Seyitgazi Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 27.01.2004 tarih ve 2001/19-2004/5 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait ve davalı şirkete makine kırılma sigorta poliçesiyle sigortalı ekskavatörün 24.10.2004 tarihinde hasarlandığını,ancak davalının hasar bedelini ödemediğini ileri sürerek kırılan boomun aynen teslimine yada parça bedeli olan 26.000 USD'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, 23.7.2004 tarihinde sigortalı ekskavatörün ana boomunda meydana gelen ilk çatlağın,makinenin ağır koşullar altında çalışması ve aşırı yüke maruz kalması nedeniyle malzemenin yorulmasından kaynaklandığını, uygun olmayan yöntemle saca kaynak yapıldıktan sonra makinenin kullanılmaya devam edilmesiyle diğer çatlakların oluştuğunu ve boomun tamir edilemez hale geldiğini,ihbarın geç yapıldığını, genel şartların 3. maddesinin h ve j,11.maddesinin a,b,c ve e bentleri gereğince hasarın ödenmesinin mümkün olmadığını,talep edilen meblağın fahiş olduğunu,döviz bazında talepte bulunulamayacağını ve müvekkilinin zarar gören parçayı aynen teslim borcu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve benimsenen 3.11.2003 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, dava konusu iş makinesinde meydana gelen hasarın 21.737,99 USD olduğu,davacının boomda ilk çatlak oluştuktan sonra hemen sigorta şirketine müracaat etmesi gerekirken bunu yapmayarak gelişigüzel şekilde kaynak yaptırması nedeniyle hasarın artmasına yol açtığı,dolayısıyla hasarın %50'sinden sorumlu olduğu,bakiye 10.868,99 USD'yi poliçe gereği davalının ödemesi gerektiği,taraflar arasındaki sigorta poliçesinde döviz cinsinden ödemenin kararlaştırıldığı gerekçesiyle BK'nun 83.maddesi de göz önüne alınarak davanın kısmen kabulüne, 10.868,99 USD'nin (veya fiili ödeme günündeki efektif alış kuru üzerinden Türk Lirası karşılığının) dava tarihinden itibaren devlet bankalarının bir yıllık Amerikan Doları mevduatına uyguladığı en yüksek mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve dava döviz bazında açıldığından 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince faiz istenmiş olduğunun kabulünün gerekmesine göre taraf vekillerinin yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava,makine kırılması sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.Karara esas alınan bilirkişi kurulu raporunda sigortalı ekskavatörün boomundaki ilk çatlamanın normal ömrünün %25'i oranında çalışmasından sonra oluştuğu,bu nedenle bu çatlağın malzeme yorulmasından, dolayısıyla hasarın makinenin normal işlemesinden ve mutad kullanılmasından doğan aşınma ve yıpranmanın sebebiyet verdiği tedrici bozulmalardan olmadığı, çatlağın çalışma şartlarından dolayı meydana geldiği ve teminat kapsamında olduğu, bu tip ekskavatörlerin boomlarında özel yüksek mukavemetli çelikler kullanıldığından bunların kaynağının da bu çeliklere uygulanan yöntem ve usullerle yapılması gerektiği, çatlağa yapılan kaynağın usulüne uygun ve bir kaynak mühendisinin refakatinde ısı kontrollü olarak yapılmamış olması nedeniyle daha sonraki çatlamaların meydana geldiği, ilk kaynağın gelişi güzel yapılmasının hasarı büyüttüğü ve hasarın büyümesinin tamamen davacının kusurundan kaynaklandığı belirtilmiştir. Bu tespite göre davalı sigorta şirketinin tazmin etmesi gereken gerçek zararın, 23.7.2004 tarihinde meydana gelen ilk çatlağa ilişkin hasar bedelinden ibaret olup, ilk hasarın oluşmasından sonra davacı sigortalı genel şartların 11.maddesinde belirtilen yükümlülüklerini yerine getirmediğinden diğer zararlardan davalının sorumlu olmadığı düşünülmeden ve bu miktar bilirkişiye tespit ettirilerek belirlenen meblağ üzerinden buna göre hüküm kurulması gerekirken toplam hasardan davacının %50 kusuruna isabet eden kısmının düşülmesiyle bakiye zarardan davalı sigorta şirketinin sorumlu tutulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte belirtilen nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün taraflar yararına (BOZULMASINA), ödedikleri temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edenlere iadesine, 21.11.2005 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11547, Karar No: 2016/14890, Tarih: 24.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/11547 E.  ,  2016/14890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde temizlik ihalesini alan alt işveren nezdinde temizlik işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.

Somut olayda, temizlik işçisi olan davacı ile aynı işi yapan aynı işyerinde çalışan bir işçinin açtığı davada işyerinde fazla mesai yapılmadığı Dairemizin 2015/6829 esas, 2016/12530 karar sayılı ilamı ile kabul edilmiştir. İşbu dosyada da bir sonraki gün yapılacak temizliğe hazırlanma gerekçesi ile fazla mesai yapıldığı iddiası yeterli inandırıcılıkta gözükmediğinden ve dosya kapsamına göre yeterli ve inandırıcı delillerle kanıtlanamadığı anlaşıldığından fazla mesai talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2023/8118, Karar No: 2024/7110, Tarih: 09.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8118 E.  ,  2024/7110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/705 E., 2023/1097 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/775 E., 2020/1166 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve kadın vekilinin temyize konu ettiği ziynet alacağı miktarı, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; kadın vekilinin ziynet alacağı davası yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının evlilik birliğinin gereklerini yerine getirmediğini, evlendiklerinden 1 ay sonra müvekkilinin ailesinin misafirliğe geldiği bir zamanda müvekkilinin davalıya el hareketi ile çay servisi yapmasını istemesi ile davalının müvekkiline ailesi yanında " uşağın mı var senin, kendine hizmetçi mi aldın" gibi söylemlerle müvekkilini zor durumda bıraktığını, taraflar arasında davalıdan kaynaklı sebeplerle veya ortada hiçbirşey yokken sürtüşmeler ve kavgaların yaşanmaya devam ettiğini, taraflar arasında yine bir seferinde olmadık bir sebepten yaşanan tartışma sonrasında müvekkilinin kendi ailesini ve davalının ailesini çağırdığını, kadının saygısız tutumlarına devam ettiğini ve kadının annesinin kızına kalk gidelim eşyalarını topla dedikten sonra kadının elinde bulunan su bardağını müvekkilinin babasına fırlattığını 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, 100.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap-karşı dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin evliliğin kendisine yüklediği tüm sorumluluklarını yerine getirdiğini ancak erkeğin evliliğin başından bu yana ilgisizliği, küçük düşürücü tavırları, psikolojik ve ekonomik şiddeti evlilik birliğinin görevlerini yerine getirmemesi evi terk etmesinin müşterek hayatı sürdürmeyi imkansız hale getirdiğini, taraflar daha yeni evli iken davacının kardeşinin tarafların evinde kaldığını, davacının müvekkilinin herşeyine kusur aradığını, yıkadığı çamaşırı dahi beğenmediğini, taraflar daha 1 haftalık evli iken erkeğin annesine olan düşkünlüğü nedeni ile müvekkilini zorla kendi annesinin yanına kalmaya götürmek istediğini ve istemeyen müvekkiline yapmadığını bırakmadığını, diğer yandan müvekkilini kendi annesine götürmediğini, yapılan akraba ziyaretlerinin hep erkeğin akrabalarına olduğunu, erkeğin müvekkiline soyadı nedeni ile duygusal şiddet uyguladığını ve yasal hakkı olmasına rağmen kullanmasına izin vermediğini, davacının müvekkiline soğuk davranarak cinsel ilişkiden kaçındığını, her akşam annesi ile telefon görüşmesi yaparak dedikodu yaptığını, evlendikten kısa bir süre sonra müvekkilinin çalışmasını isteyerek bu çalışmazsa ben buna bakmam şeklinde aşağıladığını 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, müvekkili için her yıl %10 arttırılarak 500,00 TL nafaka ile 60.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine, takı ve ziynet eşyalarının müvekkiline iadesine, mümkün olmaması halinde bedelinin iadesine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davacı-karşı davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI