muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1295, Karar No: 2011/394, Tarih: 20.01.2010

Dava konusu olayın gelişim biçimi ve günü, davacı okul müdürü ile davalının velisi olduğu öğrencinin öğretmeni arasında yaşanan olaylar nedeniyle tarafların karşı karşıya gelmiş olmaları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 10.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 5.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “...10.000,00...” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “...5.000,00...” sayı dizisinin yazılmasına; yargılama giderine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “...304,60...” ve “...152,30...” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...19,00...” ve “...,4,75...” sayı dizilerinin yazılmasına; davalı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 5 nolu bendinde yer alan “...1200...” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “...600,00...” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 6 nolu bendinin silinerek yerine 6 nolu bent olarak “6-Kabul edilen tutar üzerinden hesaplanan 270,00 TL karar harcının davalıdan alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına, davacıdan peşin alınan 270,00 TL harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2989, Karar No: 2020/922, Tarih: 06.02.2020

**3. Hukuk Dairesi         2018/2989 E.  ,  2020/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 15. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : KAYSERİ 3. SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen itirazın iptali davasının kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı şirketin müvekkiline ait işyerinde 01/10/2009 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı olarak bulunduğunu, sözleşme bitmeden evvel kiralananı terk ettiğini; taraflar arasında yapılan kira sözleşmesine göre, kiracılık sıfatının 01/10/2017 tarihinde son bulacağını, davacının hiçbir ihtar göndermeden ve anahtar teslimi yapmadan kiralananı kullanılamaz halde terk ettiğini, hangi tarihte terk ettiğinin bilinmediğini; kiracı tarafından ödenmeyen 2012 yılı Ocak, Kasım ve Aralık aylarına ait bakiye kira bedelleri ile 01.04.2013-01.12.2013 tarihleri arasındaki kira bedelleri ve 01.10.2009-01.06.2013 tarihleri arasında ödenmeyen elektrik bedellerinin tahsili için yapılan takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek; davalının itirazının iptali ile icra takibinin devamına karar verilmesini, % 40 tan az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı vekili; kiraya konu yerin Mayıs 2013'de tahliye edildiğini, tahliyeden sonra Yeşilhisar SHM'nin 2013/3 Değişik iş sayılı dosyası ile tespit yapıldığını ve davacıya tebliğ edildiğini; davacının ise, aynı yerde Ağustos 2013' de Yeşilhisar SHM'inde 2013/8 Değişik iş dosyası ile tespit yaptırdığını ve iş yerinin tahliye edildiğini bildiğini, icra dosyasında talep edilen elektrik faturalarının' da kiraya konu yere ait olmayıp hemen bitişiğinde bulunan davacıya ait olan petrol istasyonuna ait olduğunu; müvekkilinin, kendisine ait olan elektrik faturalarını ödediğini, aylık kira bedelinin sözleşmeden sonra KDV hariç 2.500,00 TL olarak belirlendiğini, buna ilişkin faturanın ekte olduğunu, kiralananın erken tahliyesi halinde şartları var ise kira alacağı olarak değil tazminat olarak bedel talep edilebileceğini; özel bakım yurdu olarak kiraya verdiğini ancak, özel bakım yurdu için gerekli tamirat ve tadilatların yapılmadığını, bu yüzden müvekkilinin zorunlu olarak Sosyal Politikalar İl Müdürlüğü denetimleri neticesinde tadilat ve tamirat yaptığını, bu konuda Yeşilhisar SHM'nin 2013/3 Değişik iş sayılı dosyasında parasal değerinin tespit edildiğini savunarak; davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; 01/11/2011 tarihine yönelik takibe konu 360,00 TL kira alacağına, 01/11/2012 tarihine yönelik takibe konu 1.770,00 TL kira alacağına, 01/12/2012 tarihine yönelik takibe konu 1.770,00 TL kira alacağına, 01/04/2014 -01/09/2013 tarihlerine yönelik takibe konu aylık 4.720,00 şer TL kira alacağına yönelik davalı tarafça bir ödeme belgesi sunulmamış olduğu gözetilerek, bu dönemlere ilişkin kira bedellerinden davalı tarafın sorumlu olduğu, Yeşilhisar Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/8 değişik iş sayılı dosyasında 13/09/2013 tarihinde davacı tarafın talebi üzerine kiralanan taşınmaza girilerek tespit yaptırıldığı gözetildiğinde artık davalının kiralanana ait anahtarı teslim etmediği olgusunun dinlenilmeyeceği, makul sürenin 3 ay olarak belirlendiği, elektrik borcu bulunduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile, itirazın 59.160,06 -TL asıl alacak ve 2.028,04-TL işlemiş faiz yönünden iptaliyle takibin 61.188,10-TL üzerinden devamına, fazlaya yönelik talebin reddine, alacak likit olduğundan 61.188,10-TL'nin % 20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekili kiralananın 2013 yılı Mayıs ayında tahliye edildiğini savunmuş ise de, belirttiği tarihte kiralananı tahliye edip anahtarı teslim ettiğine dair yazılı bir belge sunamadığından, davacı kiraya verenin taşınmazda delil tespiti yaptırdığı 13.09.2013 tarihinin tahliye tarihi olarak kabulü gerektiği, bilirkişi incelemesinde bir usulsüzlük bulunmadığı gibi, kiralananda süzme sayacın bulunduğunun davalı tarafça kabul edildiği, buna ilişkin daha önceden ödeme yapıldığına, makul sürenin takipte istenilen aylar kirası ile sınırlı olarak hesaplanmasında da bir usulsüzlük bulunmadığına göre; mahkemece, yazılı şekilde karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir durum bulunmadığından, karara karşı davalı vekilinin istinaf kanun yolu başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalının elektrik bedeline ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

6100 sayılı HMK' nın 266. ve devamı maddeleri uyarınca çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hâkim bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. HMK' nın 278-279. maddelerine göre; bilirkişi raporu, Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir.

6100 sayılı HMK' nın 266. ve devamı maddeleri uyarınca çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hâkim bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. HMK' nın 278-279. maddelerine göre; bilirkişi raporu, Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir.

Dosyanın incelenmesinde; davacı kiraya veren tarafından davalı kiracı aleyhine ödenmeyen kira alacakları ile birlikte davalının kullandığı elektrik bedelinin tahsili amacıyla icra takibi başlatıldığı, dava konusu yerin elektrik aboneliğinin davacı adına kayıtlı olduğu, aynı zamanda aynı abonelikten davacının kullandığı petrol istasyonunun da yararlandığı, sayaçların ise farklı olduğunun belirtildiği, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarının ise uzman olmayan hukukçu bilirkişiler tarafından düzenlendiği görülmektedir.

O halde; mahkemece; dava konusu abonelik endeks bilgilerinin celbedilerek dosyanın elektrik alanında uzman bilirkişiye tevdi ile davacının talep edebileceği elektrik bedelinin belirlenmesinin ardından oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle, davalının, sair temyiz itirazlarının reddine; ikinci bentte açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK'nın 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371 inci maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 06/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2321, Karar No: 2021/6661, Tarih: 10.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/2321 E.  ,  2021/6661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - BEDEL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil ile tazminat istekli dava sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabul-kısmen reddine dair verilen kararın davalılar tarafından istinafı üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil ile tazminat isteklerine ilişkindir.

Davacı, davalılar ile baba bir kardeş olduklarını, mirasbırakan babası ...’nun, mirastan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak dava konusu 332 ada 16 ve 35 parsel sayılı taşınmazlardaki ½’şer payını 29.05.1992 tarihinde dava dışı ... ...’a, adı geçenin de 27.08.1992 tarihinde mirasbırakanın oğulları olan davalılar ... ile ...’a, davalıların da 01.10.2012 tarihinde dava dışı ... ...’na satış yoluyla temlik ettiğini, mirasbırakanın 194 ada 1 parsel sayılı taşınmazda bulunan 13 no’lu bağımsız bölümdeki payını da yine muvazaalı olarak 19.12.2012 tarihinde ölünceye kadar bakma sözleşmesiyle davalı oğlu ...’a devrettiğini ileri sürerek, dava konusu 332 ada 16 ve 35 parsel sayılı taşınmazlar yönünden miras payına karşılık belirsiz alacak davası şeklinde şimdilik 5.000 TL’nin faiziyle birlikte davalılardan tahsilini, dava konusu 194 ada 1 parsel sayılı taşınmazda bulunan 13 no’lu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiştir.

Davalılar, iddiaların asılsız olup, davacının dışlanmadığını, tüm satışların geçerli olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu 332 ada 16 ve 35 parsel sayılı taşınmazlar yönünden temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle tazminat isteğinin kabulüne, ölünceye kadar bakma sözleşmesine konu edilen ve iptal tescili talep edilen dava konusu 13 no’lu bağımsız bölüm yönünden ise iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; kararın davalılar tarafından istinafı üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince, dava konusu 13 no’lu bağımsız bölümle ilgili ret kararının davacı tarafından istinaf edilmemesi nedeniyle bu yönden inceleme yapılmadığı, kabul kapsamındaki dava konusu 332 ada 16 ve 35 parsel sayılı taşınmazların mirasbırakan tarafından bağış yoluyla davalılara devredilmesi nedeniyle muris muvazaası koşullarının oluşmadığı, tenkis isteğinin bulunmadığı da gözetildiğinde bu iki parça taşınmazla ilgili tazminat isteğinin reddi gerekirken kabulünün doğru olmadığı gerekçesiyle davalıların istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddi yönünde yeniden hüküm kurulmuştur.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1933 doğumlu mirasbırakan ...’nun 01.05.2017 tarihinde ölümü üzerine, ...’ten olma davacı kızı ..., dava dışı son eşi ... ve bu eşten olma dava dışı kızı ... ile önceki eşi ...’den olma çocukları davalılar ..., ... ve dava dışı ...’in mirasçı kaldıkları; dava konusu 194 ada 1 parsel sayılı taşınmazda kayıtlı 13 no’lu bağımsız bölümün ½ payı mirasbırakan adına kayıtlı iken, bu payını 19.12.2012 tarihinde ölünceye kadar bakma sözleşmesiyle davalı oğlu ...’a temlik ettiği, dava konusu 332 ada 16 parsel sayılı taşınmazın ½ payı mirasbırakan adına kayıtlı iken, bu payını 29.05.1992 tarihinde dava dışı ... ...’a satış yoluyla temlik ettiği, adı geçenin de mirasbırakandan edindiği bu ½ payı 27.08.1992 tarihinde eşit şekilde mirasbırakanın oğulları olan davalılar ... ve ...’a satış yoluyla temlik ettiği, bu taşınmazın dava dışı ½ payının ise dava dışı ... ... adına kayıtlı iken, 12.08.1983 tarihli bağış işlemiyle eşit şekilde davalılar ... ve ...’a devrettiği, davalıların bu suretle taşınmazın tamamına malik oldukları ve taşınmazın tamamını 01.10.2012 tarihinde satış yoluyla dava dışı 3. kişi ... ...’na devrettikleri; dava konusu 332 ada 35 parsel sayılı taşınmazın da 2/4 (½) payı mirasbırakan ... adına kayıtlı iken, bu payını 29.05.1992 tarihinde dava dışı ... ...’a satış yoluyla temlik ettiği, adı geçenin de mirasbırakandan edindiği bu ½ payı 27.08.1992 tarihinde eşit şekilde mirasbırakanın oğulları olan davalılar ... ve ...’a satış yoluyla temlik ettiği, bu taşınmazın dava dışı ½ payının ise dava dışı ... ... adına kayıtlı iken, 12.08.1983 tarihli bağış işlemiyle eşit şekilde davalılar ... ve ...’a devrettiği, davalıların bu suretle taşınmazın tamamına malik oldukları ve taşınmazın tamamını 01.10.2012 tarihinde satış yoluyla dava dışı 3. kişi ... ...’na devrettikleri anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dava konusu 13 no’lu bağımsız bölümle ilgili olarak İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair verilen kararın davacı tarafından istinaf edilmediği, istinaf edilmeyen bir hususun temyizde ileri sürülemeyeceği nazara alındığında, davacının dava konusu 13 no’lu bağımsız bölüme yönelik temyiz itirazlarının reddine.

Ancak, dava konusu 16 ve 35 parsel sayılı taşınmazların çekişmeye konu 1/2’şer payının mirasbırakandan dava dışı ... ...’a, ondan da davalılara ve davalılardan da 3. kişiye satış yoluyla temlik edildiği, bu taşınmazların çekişmeye konu edilmeyen 1/2’şer payının ise 12.08.1983 tarihinde bağış yoluyla dava dışı ... ...’ndan davalılara geçtiği anlaşıldığı halde, Bölge Adliye Mahkemesince bu hususun gözardı edilerek sanki çekişmeli paylar mirasbırakandan davalılara bağış yoluyla geçmiş gibi değerlendirme yapılarak tazminat isteği yönünden yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Hal böyle olunca, dava konusu 16 ve 35 parsel sayılı taşınmazların çekişmeye konu 1/2’şer payları yönünden davacının tazminat isteğiyle ilgili olarak işin esasının incelenmesi ve varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının değinilen yönden yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371/1-a maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK’nin 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesine gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.11.2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9679, Karar No: 2010/1281, Tarih: 02.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/9679 E.  ,  2010/1281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 17.12.2007 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol,su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskun olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18604, Karar No: 2018/1980, Tarih: 07.02.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/18604 E.  ,  2018/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanında katılana hitaben "neden dil çıkartıyorsun,senin dilini kopartırım" dediğini belirtmesi ve tanık ...'ın da olayı doğrulaması karşısında, sanığın tehdit kastının bulunmadığı biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

2-Kanıtlar değerlendirilip eylemin TCK'nın 106/1-1. cümlesindeki suçu oluşturduğunun kabulü halinde ise;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı ve katılan ...'nin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.