muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2638, Karar No: 2019/6444, Tarih: 07.11.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2638 E.  ,  2019/6444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalı Hazine vekili ve davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu; ....... köyünde kain 3482,33 m2 yüzölçümlü 1965 parsel ve 661,06 m2 yüzölçümlü 1966 parsel sayılı taşınmazlar 20/11/2013 tarihinde tarla vasfı ile ... adına tespit edilmişlerdir.

Davacılar; .....mevkinde bulunan 1965 ve 1966 parsellerdeki zeytinlik vasfındaki yerlerde yapılan kadastro tespitinde hatalı olarak bu yerlerin ... ve ... adına tespit edildiğini, taşınmazların babaları çalılıktan temizleyerek ıslah ettiğini ve bu arazileri üzerine zeytin ağaçlarını diktiğini, yaklaşık 40 sene boyunca ağaçlarının bakımını yaptığını, babaları vefat ettikten sonra aralarında paylaştıklarını, bu paylaşım sonucunda 1965 ve 1966 parsel ile belirlenen yerleri 25 yıl boyunca dört kız kardeş olarak zilyetliklerinde kaldığını, bu süre içerisinde de zeytinliklerinin bakımını yaptıklarını, hatalı yapılan kadastro tespitinin iptal edilerek kendi adlarına kayıtlarının yapılmasını talep ve dava etmişlerdir.

Yargılama sonunda mahkemece; dava konusu 1965 ve 1966 parsel sayılı taşınmazların evveliyatının 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesi kapsamında orman sayılan yerlerden olan dava konusu taşınmazın zilyetlik ile mülk edinme şartları oluşmadığının ve taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının davacılara ait olduğu anlaşıldığından;

Davacı tarafından açılan ..... mevkii, 1966 parsel ve Köyaltı mevkii 1965 parsel sayılı taşınmazlara yönelik tespitin iptali ve tescil talebinin reddine,

1-Dava konusu ......, 1966 parsel sayılı taşınmazın, zeytinlik niteliği ile ... adına kayıt ve tesciline,

Tutanağın beyanlar hanesindeki zilyetlik şerhinin terkini ile; 3402 sayılı Kanunun 19. maddesi gereğince taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının davacılar Aynur Aysal, ..., ..., ...'e müştereken ait olduğunun tespit tutanağının beyanlar hanesine şerh verilmesine,

2-Dava konusu ....., 1965 parsel sayılı taşınmazın, zeytinlik niteliği ile ... adına kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm dahili davalı Hazine vekili ve davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 3116 sayılı Kanuna göre 1948 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 23/10/1978 tarihinde ilan edilip kesinleşen aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı Kanunla değişik 2. madde uygulaması ve 24/03/1988 tarihinde ilan edilerek kesinleşen aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B madde uygulaması vardır. 766 sayılı Kanuna göre yapılan tapulama çalışması ise 03/06/1965 ilâ 03/07/1965 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/11246, Karar No: 2014/11851, Tarih: 12.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11246 E.  ,  2014/11851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşların zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne - baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne - baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken vefat eden annesinden kalan sigorta maaşını alabilmek için 10.05.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde yasal olarak ayrıldığı eşiyle birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.06.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15460, Karar No: 2017/9175, Tarih: 27.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/15460 E.  ,  2017/9175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Belirlenen kamulaştırma bedelinden acele el koyma dosyasında bloke edilen bedel çıkarıldıktan sonra bankaya yatırılan ve ilk karar ile ödenmesine hükmedilen 254.973,75 TL kamulaştırma bedeline 07.04.2013 tarihinden ilk karar tarihi olan 11.07.2013 tarihine, bozma sonrası ödenmesine hükmedilen bedelden ilk karar ile ödenmesi hüküm altına alınmış olan bedelin mahsubu ile bulunan 22.052,25 TL kamulaştırma bedeline ise 07.04.2013 tarihinden ikinci karar tarihi olan 15.10.2015 tarihine kadar geçen süre için, yasal faiz yürütülmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Dava tarihinin 06.12.2012 olmasına rağmen karar başlığında 30.04.2015 olarak gösterilmesi,

3- Bozma sonrası ödenmesine hükmedilen bedelden ilk karar ile ödenmesi hüküm altına alınmış olan bedelin mahsubu ile bulunan 22.052,25 TL nin ödenmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde infazı zorlaştırıcı şekilde bedelin ödenmesine karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın;

1-Hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkartılmasına, yerine ( elirlenen kamulaştırma bedelinden acele el koyma dosyasında bloke edilen bedel çıkarıldıktan sonra bankaya yatırılan ve ilk karar ile ödenmesine hükmedilen 254.973,75 TL kamulaştırma bedeline 07.04.2013 tarihinden ilk karar tarihi olan 11.07.2013 tarihine, bozma sonrası ödenmesine hükmedilen bedelden ilk karar ile ödenmesi hüküm altına alınmış olan bedelin mahsubu ile bulunan 22.052,25 TL kamulaştırma bedeline ise 07.04.2013 tarihinden ikinci karar tarihi olan 15.10.2015 tarihine kadar geçen süre için, yasal faiz yürütülmesine,) bendinin yazılmasına,

2-Karar başlığı dava tarihi bölümünde yeralan (30.04.2015) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (06.12.2012) rakamlarının yazılmasına,

3-Hüküm fıkrasının 3. bendinde yeralan (ödenmesine) kelimesinden sonra gelmek üzere (ilk kararda ödenmesine hükmedilen bedel de dikkate alınarak) ibaresinin eklenmesine,

2-Karar başlığı dava tarihi bölümünde yeralan (30.04.2015) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (06.12.2012) rakamlarının yazılmasına,

3-Hüküm fıkrasının 3. bendinde yeralan (ödenmesine) kelimesinden sonra gelmek üzere (ilk kararda ödenmesine hükmedilen bedel de dikkate alınarak) ibaresinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12892, Karar No: 2014/16937, Tarih: 05.11.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/12892 E.  ,  2014/16937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYVACIK SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/331-2014/88

Taraflar arasında görülen tespit davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi,gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kayıt maliki ile murisin aynı kişi olduğunun tespiti isteğine ilişkindir.

Davacı, babası olan miras bırakanın 3/20 oranında paydaşı olduğu 197 ada 14 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında "Ali oğlu İ.. H.." olarak yazılı isminin nüfus kaydına uygun "İsmail oğlu A..H..." olarak tespitini istemiş;yargılama aşamasında son oturumda ise düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davacının murisinin doğum tarihinin 01.07.1913 olarak tespitine, 197 ada 14 parsel sayılı taşınmazın paydaşı "Ali oğlu İ.. H.."'ün tapu kaydında "İsmail" olan adının "Ali" ve "Ali" olan baba adının "İsmail" olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 197 ada 14 parsel sayılı taşınmazın 14.04.1966 tarih ve 16 sıra nolu tapu kaydına dayalı olarak 25.12.1989 tarihinde yapılan kadastro tespitinin kesinleşmesiyle 21.01.1991 tarihinde tapuya tescil edildiği tespit dayanağı tapu kaydında "İsmail oğlu A.. H..'ün elbirliği halindeki maliklerden birisi olduğu, bilahare taşınmazdaki 3/20 payın 18.08.1997 tarihinde "Ali oğlu İ.. H.." adına hükmen tescil ile oluştuğu, davacının paydaş "Ali oğlu İ.. H.." olarak yazılı tapu kayıt maliki ile babası muris "Ali oğlu 1913 doğumlu İ.. H.."' ün aynı kişi olduğunun tespitine karar verilmesi istemi ile eldeki davayı açtığı; 13.02.2014 tarihli son oturumda murisin tapuda "Ali oğlu İ.. H.." olarak yazılı isminin nüfus kaydına uygun "İsmail oğlu A..H.." olarak düzeltilmesini talep ettiği,davalı vekilinin son oturum duruşmasına mazeret dilekçesi verip duruşmanın başka bir güne ertelenmesini istediği halde mazeretin reddine karar verilerek aynı duruşmada davanın sonuçlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, 6100 sayılı HMK'nin 141. maddesi hükmü uyarınca taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler.Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir.Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır.

Somut olaya gelince,dava dilekçesiyle tapu kaydında düzeltim değil tapu kaydında malik gözüken kişi ile murisinin aynı kişi olduğunun tespitinin istendiği, ön inceleme aşamasından sonraki yargılama aşamasında ise tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesinin istendiği ancak davalı vekilinin son celseye mazeret sunarak katılmadığı (açık muvafakatının bulunmadığı) gibi dava dilekçesinin usulune uygun ıslah edilmediği anlaşılmaktadır.

Ne var ki,Mahkemece ad ve baba adının düzeltilmesi isteğinin kabulüne ve doğum tarihinin tespitine yönelik hüküm kurulduğu görülmektedir.

Yukarıda değinilen olgu ve 6100 sayılı HMK'nin 141. maddesi hükmü karşısında 13.02.2014 tarihli son oturumda ad ve baba adının düzeltilmesine ilişkin beyanın değerlendirmeye alınması düşünülemez.Bu durumda hükmün 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesi gereğince dava dilekçesindeki istekle bağlı olarak kurulması gerekeceğinde kuşku yoktur.

Öte yandan, bu tür davalarda mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı ve kayıt maliki ile ismi düzeltilecek veya aynı kişi olduğunun tespitine karar verilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir:

1-Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması veya tespiti istenen dava konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus müdürlüğünden, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak telep konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hâlâ kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında talebin kabulü yoluna gidilmelidir.

Talebin niteliği gereğince, yargılama harcı ve vekâlet ücreti maktu olarak belirlenmelidir.

apu müdürlüğü ilgili sıfatıyla yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden (ve yargılama giderlerinden olan vekalet ücretinden) sorumlu tutulmamalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme elverişli ve yeterli olduğu söylenemez.

Talebin niteliği gereğince, yargılama harcı ve vekâlet ücreti maktu olarak belirlenmelidir.

apu müdürlüğü ilgili sıfatıyla yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden (ve yargılama giderlerinden olan vekalet ücretinden) sorumlu tutulmamalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme elverişli ve yeterli olduğu söylenemez.

Şöyle ki özellikle,taşınmazın hükmen tescil edilmesine rağmen tescil dosyası veya kararı getirtilerek nüfus ve tapu kaydı arasında bağlantısı araştırılmadığı gibi taşınmazın 14.04.1966 tarih ve 15 sıra nolu dayanak tapu kaydı ilk tesisinden geriye doğru tüm tedavülleri ve dayanak belgeleriyle birlikte getirtilip incelenmediği görülmektedir.

Hal böyle olunca, yukarıda değinilen ilkeler ve olgular gözetilerek gerekli araştırma ve incelemeler yapılarak tapu kayıt maliki ile davacıların murisinin aynı şahıs olduğu yönünde tam bir kanaat oluştuğu taktirde davacıların miras bırakanı ile tapu kayıt malikinin aynı kişi olduklarının tespitine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de,13.02.2014 tarihli son oturumda ad ve baba adının düzeltilmesine ilişkin beyanı değerlendirmeye alındığı taktirde yeni Tapu Sicil Tüzüğünün Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girdiği 17.8.2013 tarihinden sonra 28.08.2013 tarihinde eldeki tespit davasının açıldığı ( 13.02.2014 tarihli son oturumda tapu kaydında düzeltme istendiği) gözetilerek Tapu Sicil Tüzüğü gereğince davacının öncelikle tapu müdürlüğüne başvurma zorunluluğu getiren yasal prosedür izlenmeden doğrudan dava açıldığından, davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olduğu gibi doğum tarihinin tespitine yönelik hükmün tapu kaydı belirtilmek suretiyle tesis edilmesi gerekirken infaz kabiliyeti taşımayacak şekilde hüküm kurulması da isabetsizdir.

Davalı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/237, Karar No: 2021/6691, Tarih: 20.05.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/237 E.  ,  2021/6691 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince davacı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın temyizen incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı Kurum, davalıya ait işyerinde meydana gelen iş kazası nedeniyle, vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan aylığın rücüan tahsilini istemiştir.

II-CEVAP:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davalı şirketin meydana gelen kazada kusurunun bulunmadığını, kazanın işçinin kusurundan kaynaklandığını beyanla, davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“1-Davanın kabülü ile,

Davalı şirketin kusur oranının %70 olduğu ve 130.698,51 TL alacağın davacı kurumca davalı şirketten rücuen talep edebileceğinin tespiti ile;

79.289,44 TL PSD gelirinin tahsis ve onay tarihi olan 28/10/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine,” dair hüküm kurulmuştur.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

Alınan hesap bilirkişi raporunun denetime elverişli olduğu ve yapılan hesaplamada gerçek zararın kurumun bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden düşük olduğu, bu nedenle davalı işverenin sorumluluğunun gerçek zarar miktarın üzerinden davalının kusur oranına göre hesaplanması gerektiği, mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olduğundan, davalının istinaf talebi kabul edilerek, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve dosyada mevcut delillerin hüküm kurmak için yeterli olduğundan tespit hükmü düzeltilerek davanın kabulüne dair yeniden esas hakkında karar verilerek, davacının davalıdan talep edebileceği ilk peşin değerli gelirin 119.461,51 TL olduğunun tespiti ile; 79.289,44 TL ilk peşin sermaye değerli gelirinin tahsis ve onay tarihi olan 28/10/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine, hükmedilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ

Davacı kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle, kusur ve hesap raporlarındaki değerlendirmenin hatalı olduğundan bahisle kararın temyizen incelenmesini istemiştir.