muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7364, Karar No: 2024/8988, Tarih: 23.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/7364 E.  ,  2024/8988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/68 E., 2023/681 K.

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Ankara 6. İş Mahkemesinin 18.05.2015 tarihli kararıyla davanın kısmen kabulüne verilmiştir.

Kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 22.12.2015 tarihli kararıyla; davaların her bir işçi için ayrı ayrı görülüp sonuçlandırılmasında zorunluluk olduğundan Mahkemece davaların tefrik edilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararı doğrultusunda dava ayrı esasa kaydedilmiş; yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

İşbu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

31.03.2011 tarihinde kabul edilip 14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 30 uncu maddesi gereğince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen geçici 3 üncü maddenin birinci fıkrasında; “Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” hükmü düzenlenmiştir.

07.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 2 ve 24 üncü maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihi itibarıyla tüm yurtta göreve başlaması nedeniyle bu tarih ve sonrasında verilen İlk Derece Mahkemesi kararları hakkında 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması olanağı kalmamıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince; daha evvel İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 22.12.2015 tarihli kararı ile tefrike yönelik bozulduğu dikkate alınarak davanın istinaf değil temyiz incelemesine tâbi olduğu gerekçesiyle dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş ve bunun üzerine İlk Derece Mahkemesince dosya incelenmek üzere Dairemize gönderilmişse de; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı tarihten sonra verilen bu Mahkeme kararının, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince incelenmesi gerektiği anlaşılmakla; istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İLK DERECE MAHKEMESİNE GÖNDERİLMESİNE;

23.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5590, Karar No: 2015/8066, Tarih: 17.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/5590 E.  ,  2015/8066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı Makbule ... aleyhine 08/08/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, resmi nikahlı eşinin davalı ile kendisini aldattığını, davalının kendisi ile evli olduğunu bildiği halde eşi ile birlikte olması eyleminin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı ise, davacının eşi ile aralarında iddia edildiği gibi bir ilişki olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının davacının eşi ile evli olduğunu bildiği halde birlikte olma eylemi nedeni ile davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı kabul edilerek istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda, olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5863, Karar No: 2020/1752, Tarih: 04.03.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/5863 E.  ,  2020/1752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdurlar ..., ...ile ...'e yönelik); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı (suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdurlar ..., ...ile ...'e yönelik)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocukların mağdurlar ... ile ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve mağdur ...'a yönelik çocuğun cinsel istismarı suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Hükmedilen ceza miktarları nazara alındığında suça sürüklenen çocuk ... müdafisinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve katılan mağdurlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.03.2020 tarihinde suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hüküm yönünden oy birliğiyle, suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hüküm yönünden ise üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı suça sürüklenen çocuk ... hakkında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda atılı suçtan

mahkumiyetine (mağdurlar ..., ...ile ...'e yönelik) dair kurulan hükümlerin onanmasına dair sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş ayrılığı zamanaşımı süresine ilişkindir.

KARŞI OY

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı suça sürüklenen çocuk ... hakkında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda atılı suçtan

mahkumiyetine (mağdurlar ..., ...ile ...'e yönelik) dair kurulan hükümlerin onanmasına dair sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş ayrılığı zamanaşımı süresine ilişkindir.

Şöyleki 5237 sayılı TCK'nın 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 103. maddesinin altıncı bendinde "Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması halinde, on beş yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur." yer alan düzenleme esas itibarıyla müstakil cezai yaptırım öngören bir hüküm değil, aynı maddenin birinci veya ikinci bentlerine girecek şekilde cinsel istismar eylemine maruz kalan mağdurun bu eylem nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun sağlık kurulu raporuyla tespiti halinde birinci veya ikinci bentlere göre belirlenip, koşulları varsa üçüncü veya dördüncü bentlerdeki ağırlaştırıcı nedenlere istinaden artırılan cezanın tekrar artırılmasına yönelik ve temel ceza miktarının asgari haddini sınırlayan bir düzenlemedir. Burada 5237 sayılı TCK'nın 66. maddesinde yer alan dava zamanaşımı süresine ilişkin düzenlemede ilgili suç için öngörülen temel cezanın alt ve üst sınırları arasında üst sınır esas alınıp, varsa aynı maddedeki ağırlaştırıcı hallerin de zamanaşımı süresinin belirlenmesinde nazara alınacağı kabul edilmiştir. Buna göre suça sürüklenen çocuk hakkındaki uygulama gözetilerek dava zamanaşımı süresi hesaplanırken 103/1. maddesinde yer alan temel cezanın 3 yıldan 8 yıla kadar hapis olup, üst sınır olan 8 yıl üzerinden 103/3. madde ile yapılan 1/2 oranındaki artırımla bulunan 12 yılın 103/4. maddesi ile 1/2 oranındaki tekrar artırılması neticesinde 18 yıl bulunması karşısında, mağdurun ruh sağlığının bozulması sebebiyle 103/6. madde ile tayin edilecek cezanın bu miktarı geçemeyeceği gözetilerek zamanaşımı süresinin tespiti yönünden de 18 yıllık süre esas alınıp, 66/1-d,66/2. maddelerine göre olağan dava zamanaşımı süresinin 7 yıl 6 ay, olağanüstü dava zamanaşımı süresinin ise 11 yıl 3 ay olduğu kabul edilerek adı geçen suça sürüklenen çocuk yönünden suç tarihi ile inceleme tarihi arasında bu sürenin geçmesinden dolayı mahkumiyet hükümlerinin bozularak, zamanaşımı nedeniyle kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerekirken, 103/6. maddede yer alan "15 yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur" düzenlemesinde yer alan hapis cezasının üst sınırının suça sürüklenen çocuk aleyhine aynı Kanunun 49. maddesine göre 20 yıl kabul edilerek TCK'nın 66/1-c, 66/2. maddelerine istinaden olağan dava zamanaşımının 10 yıl ve olağanüstü dava zamanaşımının ise 15 yıl olduğu fikriyle hükümlerin onanmasına dair oluşan sayın çoğunluğun görüşüne muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2014/19224, Karar No: 2014/26156, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19224 E.  ,  2014/26156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/186-2014/314

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2144, Karar No: 2017/3585, Tarih: 29.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/2144 E.  ,  2017/3585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yokluğunda verilen 14.11.2016 tarihli ek kararın, 5271 sayılı CMK'nın 35/son maddesine uygun bir biçimde 15.11.2016 tarihinde cezaevinde suça sürüklenen çocuğa tebliğ edildiği ve 16.11.2016 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Temyiz isteminin reddine dair, 14.11.2016 tarih ve 2012/228 E., 2013/206 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK’nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık zamanaşımının, kararın verildiği 05.03.2013 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 29.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/23512, Karar No: 2025/1865, Tarih: 06.03.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/23512 E.  ,  2025/1865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1064 E., 2024/1250 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A- İlk Derece Mahkemesi Kararı

1. Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2018 tarihli ve 2017/402 Esas, 2018/400 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B- Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

1. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 24.09.2019 tarihli ve 2019/1480 Esas, 2019/1623 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesinin beraat kararının kaldırılmasına, sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 15/1, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 06.06.2022 tarihli kararı ile ''basit yargılama usulünün değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine seri muhakeme usulüne göre işlem yapılmak üzere Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilen dosyada seri muhakeme usulünün uygulanamaması üzerine yapılan yargılamada Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2024 tarihli ve 2024/170 Esas, 2024/161 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 15/1, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 25.04.2024 tarihli ve 2024/1064 Esas, 2024/1250 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın Temyiz İstemi

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, olay tarihi itibarıyla suça konu aletin 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesinde belirtilen yasak niteliği haiz bıçaklardan olmadığına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığın, olay tarihinde müştekiye 6136 sayılı Kanun kapsamında bulunan bıçağı salladığı iddiasına ilişkin olarak;

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın Temyiz İstemi

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, olay tarihi itibarıyla suça konu aletin 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesinde belirtilen yasak niteliği haiz bıçaklardan olmadığına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığın, olay tarihinde müştekiye 6136 sayılı Kanun kapsamında bulunan bıçağı salladığı iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanığın müştekiye bıçak salladığını ikrar ettiği, Adli Tıp Kurumu'nun raporunda bıçağın sustalı çakı olması nedeniyle 6136 sayılı Kanun kapsamında değerlendirildiğinin belirtildiği anlaşıldığından, sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 25.04.2024 tarihli ve 2024/1064 Esas, 2024/1250 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 Sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 Sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4186, Karar No: 2015/15891, Tarih: 07.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/4186 E.  ,  2015/15891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2014

NUMARASI : 2013/501-2014/360

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyiz edenin sıfatı ile temyiz nedenlerine göre davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 09.11.2004 tarihli iş kazasında yaralanarak %11 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, 45.875,45Tl maddi, 15.000,00TLmanevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanununun 47 .maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalı yakınlarına verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez ve yine 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir.