muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23448, Karar No: 2013/12108, Tarih: 23.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/23448 E.  ,  2013/12108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, döner sermaye, nöbet, ikramiye ile havuz ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 06.08.1998 tarihinde davalı Kurumun Izmir Hastanesinde 01.01.1999 tarihli hizmet sözleşmesiyle çalışmaya başladığını, 02.05.2002 tarihinde daimi kadroya alındığını, Sosyal Güvenlik Kurumuna göre daha zayıf bir konumda olan müvekkilinin ağır şartlarda çalıştırıldığmı, imzalanan sözleşmenin 4857 sayılı İş Kanunu'nun amir hükümlerine aykırı olduğunu, müvekkilinin kadrolu personelle aynı işi yaptığını bu sebeple ücrette de kadrolu personel ücretinin esas alınması gerektiğini belirterek; döner sermaye ücretinden 500.000,00 TL nöbet ücretinden 500.000,00 TL, ikramiyeden 200.000,00 TL, havuz ücretinden 1 00.000,00 TL olmak üzere toplam 1.300.000,00 TL alacağın temerrüt tarihinden işleyecek faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumuna vekili işçi olması hukuken mümkün olmayan ve 506 sayılı Kanun'un 123. maddesine göre sözleşmeİi olarak istihdam edilen davacının işçilerin haiz olduğu haklardan yararlandırılmasına kanuni imkan bulunmadığını belirterek görev ve esas yönünden davanın reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekilinin dosyaya herhangi bir cevap bildirmediği anlaşılmıştır.

Mahkemece davacı vekilince döner sermaye parası, ikramiye ve havuz parası talep edilmiş ise de davacının bu tür alacaklarının bulunduğuna ilişkin dosya kapsamında bir delil bulunmadığı gibi imzalanan hizmet sözleşmelerinde de belirtilen alacaklara ilişkin ödeme yapılacağına dair bir düzenleme bulunmadığı davacının nöbet parası olarak talep ettiği alacağın fazla mesai alacağı olarak değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle fazla mesai alacağının kısmen kabulüne diğer alacak kalemlerinin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de davacının talep ettiği alacakların ait olduğu 06.08.1998-02.05.2002 tarihleri arasında bulunan zaman diliminde sözleşmeli personel olarak çalıştığı dosya kapsamından anlaşılmakta olup memur ve sözleşmeli personelin konumu statü hukukunu ilgilendirdiğinden, idare ile çıkacak olan uyuşmazlıklar iş mahkemeleri yerine idarî yargı yerinde çözümlenmelidir. Mahkemece bu yönler gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 23.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9603, Karar No: 2010/4715, Tarih: 21.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/9603 E.  ,  2010/4715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/10/2004 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, olay günü ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 10.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 5.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, olay günü ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 10.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 5.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin ilk paragrafında yer alan “…10.000,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…5.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafında yer alan “…337,50…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…67,50…” sayı dizisinin yazılmasına; yargılama giderine ilişkin dördüncü paragrafında yer alan “…25.00…”, “…237,60…” ve “…5,70…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…12,50…”, “…225,10…” ve “…11,34…” sayı dizilerinin yazılmasına; taraflar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin beşinci paragrafında yer alan “…1.200,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…600,00…” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7062, Karar No: 2023/1252, Tarih: 13.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/7062 E.  ,  2023/1252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/141 E. 2015/285 K.

SUÇLAR : Parada sahtecilik, güveni kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Beraat-Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red-onama

Sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 25.04.2014 tarihli ve 2013/83940 soruşturma, 2014/18043 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında parada sahtecilik ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 155 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2015 tarihli ve 2014/141 Esas, 2015/185 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereği beraat; güveni kötüye kullanma suçundan 155 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 15 ... hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 54 üncü maddesi gereği sahte paraların müsaderesine ve T.C. Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ...'ın temyiz isteği;

Herhangi bir nedene dayanmamıştır.

2. Sanık müdafiinin temyiz isteği;

Güveni kötüye kullanma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. OLGU VE OLAYLAR

1. Dava konusu olay, sanığın katılan ...'a ait işyerinden kiralamış olduğu ve katılan ... adına kayıtlı olan araçları kira sözleşmesi bitmesine rağmen teslim etmediği ve kiraladığı araçlara karşılık katılan ...'a 20 adet 100,00 TL'lik sahte banknot verdiği iddiasına ilişkindir.

2. Katılan ve tanık beyanlarına göre, sahte olduğu iddia olunan paraların, sanık tarafından araç kira sözleşmesi gereği katılan ...'a verdiği belirlenmiştir.

3. Güveni kötüye kullanma suçuna ilişkin uzlaşma hükümlerinin uygulanmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan ...'ın parada sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyizine ilişkin

2. Katılan ve tanık beyanlarına göre, sahte olduğu iddia olunan paraların, sanık tarafından araç kira sözleşmesi gereği katılan ...'a verdiği belirlenmiştir.

3. Güveni kötüye kullanma suçuna ilişkin uzlaşma hükümlerinin uygulanmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan ...'ın parada sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyizine ilişkin

Parada sahtecilik suçunun mağduru ... olup, bu suçtan doğrudan zarar görmeyen katılan ...'ın davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının bu suç yönünden kurulan hükmü temyiz hakkı vermeyeceği anlaşılmıştır.

B. Katılan ...'ın ve sanık müdafiinin güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükme yönelik temyizlerine ilişkin

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve bu maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen 5237 sayılı 155 ... maddesinin birinci fıkrası kapsamındaki güveni kötüye kullanma suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Katılan ...'ın parada sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyizine ilişkin

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle, parada sahtecilik suçundan doğrudan zarar görmeyen katılan ...'ın davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükmü temyiz hakkı vermeyeceği cihetle; katılanın temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan ...'ın ve sanık müdafiinin güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükme yönelik temyizlerine ilişkin

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle, başkaca yönleri incelenmeyen Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2015 tarihli ve 2014/141 Esas, 2015/185 Karar sayılı kararının, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12986, Karar No: 2019/5032, Tarih: 03.10.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/12986 E.  ,  2019/5032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 03.10.2019 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ..., Av. ... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Asıl davada davacı, mirasbırakan anneannesi ...’in maliki olduğu 685 parsel sayılı taşınmazını ( 32.650 m2’lik tarla ) 30.06.1965 tarihinde davalı torunu ...’e satış göstererek temlik ettiğini, yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, davalının çekişmeli taşınmazı 01.10.2013 tarihinde dava dışı şirkete 10.750.000,00 TL bedel karşılığı sattığını ileri sürerek, miras payına karşılık şimdilik 1.791.666,00 TL’nin 01.10.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Birleştirilen davalarda davacılar ayrı ayrı, mirasbırakan ...’in mirasçıları olduklarını beyan edip, asıl davadaki iddiaları tekrarlayarak miras payları oranında bedele hükmedilmesini istemişlerdir.

Davalı, dava konusu taşınmazın temlik tarihinde değersiz bir arazi olduğunu, mirasbırakanın satmak istemesi üzerine bedeli karşılığında aldığını, iddiaların gerçeği yansıtmadığını, temlik ve mirasbırakanın ölümü üzerinden çok uzun süreler geçtikten sonra çekişmeli taşınmazın değerlenmesi ile dava açılmasının 4721 sayılı TMK’nın 2. maddesinde düzenlenen hakkın kötüye kullanılması kapsamında olduğunu ve hukuk düzeni tarafından korunmayacağını belirterek, davaların reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakan tarafından yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunun kanıtlandığı gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davalar yönünden tazminat isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, mirasbırakan tarafından yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunun kanıtlandığı gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davalar yönünden tazminat isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu 32.650,00 m2’lik tarla niteliğindeki 685 parsel sayılı taşınmazın tamamı mirasbırakan ... adına kayıtlı iken, mirasbırakanın bizzat tamamını 4.000 ETL’ye davalı ...’e 30.06.1965 tarihinde satış suretiyle temlik ettiği, ...’nın anılan taşınmazın tamamını 01.10.2013 tarihinde dava dışı .... Tekstil Sanayi Tic. A.Ş.’ne 10.750.000,00 TL bedel üzerinden sattığı, 1890 doğumlu mirasbırakan ...’nin 23.11.1973 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak 29.09.1999 tarihinde ölen kızı ...’nın mirasçıları davacılar ..., ..., ..., ... ve ... ile 12.03.1971 tarihinde ölen kızı ...’in mirasçıları davacılar ... ve ... ile davalı ...’yı bıraktığı, dava dışı mirasçısının bulunmadığı kayden sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır. Somut olaya gelince; dosya kapsamındaki delillerden mirasbırakan ...’in mirastan mal kaçırmak amacıyla çekişmeli temliki yaptığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki, davacı tanıkları; murisin, torunu olan davalı ...’nın evlenmesini istediğini,..’nın ise bir tarlasının olması halinde evlenebileceğini bildirdiğini, bunun üzerine murisin evlenmesi amacıyla çekişmeli taşınmazı davalıya devrettiğini, o zamanlarda taşınmazların çok değerli olmadığını, murisin geçimini sürdürebilecek sabit bir gelirinin bulunmadığını, yüzünde bir şişlik oluşması üzerine Bacalı köyünde oturan bir kısım davacıların annesi olan kızı ...’nin yanına gittiğini,...’nin kocası ...’nin de ölmesi nedeniyle murisle ölünceye kadar beraber yaşadıklarını beyan ettikleri, davalı tanıklarının ise; dava konusu taşınmazın temlik tarihinde bir kısmının orman bir kısmının ekilebilir tarla olduğunu, davalı ...’nın ormanlık alanı ıslah ederek tarlaya dönüştürdüğünü, o zamandan beri de kullandığını, bu taşınmaz içerisinde koyunlarına baktığını, sonrasında Bursa il merkezine göçerek SKT isimli fabrikada işçi olarak çalıştığını, köyüne gidip gelmeye ve tarlayı ekip biçmeye devam ettiğini, temlik tarihinde taşınmazın bulunduğu bölgede arazilerin değersiz olduğunu, son 5-6 yıldır değerlenmeye başladığını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Davacı tanıklarından bir kısmı temlik tarihinde 11 veya 16 yaşlarında olup, o tarihlerde yaşanan olaylara görgüye dayalı tanıklık etmeyen, daha çok sonradan duyuma dayalı bilgileri olan kişilerdir.

Bilindiği üzere, 4721 sayılı TMK’nın 6. maddesi ile 6100 sayılı HMK’nın 190. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Davacı tanıklarından bir kısmı temlik tarihinde 11 veya 16 yaşlarında olup, o tarihlerde yaşanan olaylara görgüye dayalı tanıklık etmeyen, daha çok sonradan duyuma dayalı bilgileri olan kişilerdir.

Bilindiği üzere, 4721 sayılı TMK’nın 6. maddesi ile 6100 sayılı HMK’nın 190. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

O dönem iki kızı ile de iyi geçinen mirasbırakan...’nin mirastan mal kaçırmasını gerektirecek herhangi bir nedeninin olduğu ortaya konabilmiş değildir. Hatta bir kısım davacıların annesi ... ile muris ölünceye kadar beraber Bacalı köyünde yaşamışlar, muris de anılan köyde ölmüştür. Mirasbırakanın ölümüne kadar beraber yaşadığı kızından ya da onun altsoyundan mal kaçırması hayatın olağan akışına uygun değildir. Yine diğer kızı Şerife’nin çocukları olan davacılar ... veya ... ile muris arasında bir dargınlık, küslük vb. neden olduğu yönünde bir tanık beyanı yoktur. Öte yandan, temlik tarihinde ...’nın 28 yaşında olup, iş hayatına öncesinde atılmış, çekişmeli taşınmazda koyunlarına bakan, gelir elde eden bir kişi olduğu, çekişmeli taşınmazı alım gücünün bulunduğu davalı tanıklarının beyanları ile kanıtlanmıştır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ve somut olgular birlikte değerlendirildiğinde, davacıların iddialarını, yani mirasbırakanın mal kaçırma amaçlı olarak hareket ettiğini ispat edemedikleri anlaşılmıştır. Bu halde, 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının eldeki dava bakımından uygulanma olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, asıl ve birleştirilen tüm davaların reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11900, Karar No: 2009/20277, Tarih: 26.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/11900 E.  ,  2009/20277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra  takibi yapılmıştır. Borçlu vekili icra mahkemesine başvurarak takibe konu edilen bonodaki keşideci imzasının müvekkilinin eli ürünü olmadığını ileri sürerek imza itirazında bulunmuştur.

Konuyla ilgili İİK.nun 170/b maddesi göndermesiyle aynı Kanunun 68/a-2.maddesi aynen; "Senet altındaki imzayı reddeden borçlu, takibi yapan icra dairesinin yetki çevresi içindeyse, itirazın kaldırılması için icra mahkemesi önünde yapılacak duruşmada, mazeretini daha önce bildirip tevsik etmediği takdirde, bizzat bulunmaya mecburdur." Aynı maddenin 5.fıkrası ise; "Yapılacak duruşmada yukarıda yazılı mazerete dayanmaksızın borçlunun hazır bulunmaması halinde icra mahkemesince başka bir cihet tetkik edilmeksizin itirazın muvakkaten kaldırılmasına... karar verilir" yasal düzenlemesini içermektedirler.

Somut olayda, borçlu vekiline borçlu asilin hazır edilmesi ve mukayese imzaların bildirilmesi için süre verilmiş, yenilemeden sonra borçlu asilin hazır edilmemesi nedeniyle yazılı gerekçe ile sonuca gidilmiş ise de, vekilin, müvekkilini duruşmada hazır etmek gibi bir mecburiyeti bulunmamaktadır. Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeye aykırı şekilde borçlu asile meşruhatlı davetiye çıkarılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.