muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/86, Karar No: 2010/6166, Tarih: 16.12.2010

Dava; düğünde davacıya takılan ziynet eşyaları ile evlendiği sırada birlikte götürülen çeyiz eşyaları ve evlilik sırasında birlikte alınan eşyaların aynen iadesine, olmadığı takdirde bedellerinin tahsiline, satılan 35 adet küçük altının parasının ... Gıda Markete ve ayrıca bilezikler ile bir setin satılarak Küçük Sanayi Sitesinde üye olunan kooperatifte alınacak dükkanlara yapılan harcama nedeniyle istenen değer artış payı alacağına ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin kurduğu hükmün kuruluş biçimi HUMK.nun 388 ve 389.maddelerine uygun düşmemektedir. Her şeyden önce kurulan bir hükmün infaza elverişli olması zorunludur. Çeyiz eşyaları ve şahsi eşyalardan söz etmiş, hüküm fıkrasında bunlardan bahsetmemiştir. Eşyaların aynen iadesinin mümkün olmaması halinde sadece uzman bilirkişi Mehmet Şeyhmus Önsiper’in 07.05.2008 havale tarihli raporunda A ve B bendinde belirtilen eşyaların bedellerinin ödenmesinden söz etmiştir. Birlikte alınan eşya arasında bir yatak odası halısı ve bir de büyük halıdan söz edilmektedir. Örneğin; büyük halı bilirkişi raporunda yer almamaktadır. Ziynet eşyalarının bedeli bakımından bilirkişi ...’ın 12.02.2008 havale tarihli raporuna atıfta bulunmuş, istekle bağlı kalınarak 2.000 TL için dava tarihinden, kalan için ıslah tarihinden faiz yürütülmesine karar verilmiştir. İstek 2.000 TL’den ıslahla 14.000 TL’ye çıkartılmıştır. 4.950 TL bedelin ne şekilde bulunduğu hiçbir bilirkişi raporunda yer almadığı gibi mahkemece, hüküm fıkrasında ve gerekçeli kararında da ne şekilde bulunduğu, hangi cins ve nitelikte eşyaların karşılığı olduğu konusunda bir açıklamada bulunulmamıştır. Bilirkişilerin raporuna atıfta bulunmak suretiyle ve genel anlam ifade eden kelimeler kullanılarak kurulan hükmün infaz edilme olanağı bulunmamaktadır. Şahsi eşyalar tabiri kullanılmakla, neyin ve hangi cins ve nitelikteki eşyaların kast edildiği açıklanmamıştır.

Öte yandan, davalı vekili Av.... 21.04.2009 tarihli dilekçesinin 2 nolu bendiyle, 22.05.2007 tarihli eşya listesinde bildirdikleri çeyiz eşyası ile ziynet eşyalarını ve cep telefonunu kabul ettiklerini ve aynen iadeye hazır olduklarını bildirmiştir. 22.05.2007 günlü (24.05.2007 havale tarihli) dilekçe üzerinde yapılan incelemede, kabul edilen eşyaların 1 adet fırın, 3 adet yorgan, 1 adet yer yatağı ve yastığı, 1 adet çift kişilik (uzun) yastık, 3 adet yolluk, 1 adet halı, 1 adet çaydanlık, 1 adet tencere seti, 1 adet sofralık, 1 adet gondol takımı, 1 adet oturma grubu, 1 adet 12 gr’lık bilezik, 5 adet küçük altın ve 1 adet sony ericcsson T10 model cep telefonu olduğu anlaşılmıştır. Hükümde atıfta bulunan ...’ın raporunda, 12 gr’lık bilezik ile 5 adet küçük altının yer almadığı görülmüştür. Halbuki bu eşyalar davalı tarafından kabul edilen ve iadeye hazır olan eşyalardır. Hal böyle olunca, bu eşyalarla ilgili iddia, kabul beyanı ile kanıtlanmış olup başka bir araştırma ve inceleme yapmaya gerek kalmamıştır. Böylece kabul edilen eşyalar ile kurulan hüküm arasında bir çelişki söz konusudur. Titiz bir şekilde yazılan ve hazırlanan karar olduğu söylenemez.

HUMK.nun 388.maddesinde, bir kararda bulunması gereken konular tek tek bentler halinde sayılmıştır. Aynı maddenin son fıkrasında; “Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” denilmektedir. Aynı Kanunun 389.maddesinde ise; “Verilen karar ile iki tarafa tahmil ve bahşedilen vazife ve haklar şüphe ve tereddütü mucip olmayacak surette gayet sarih ve açık yazılmalıdır” hükmüne yer verilmiştir. Şu halde kurulacak bir hükmün kesinkes sözü edilen maddelerin kapsamları göz önünde tutularak kurulmalı, taraflara yüklenen borçlar ve haklar açık bir biçimde belirtilmelidir. Genel deyimler kullanılarak hüküm kurulduğu takdirde bu durumda infazda zorluk çıkacağı bir gerçektir. Kurulan hükmün HUMK.nun 388, 389 ve devamı maddelerine açıkça aykırıdır.

Uyuşmazlık konusu yapılan ziynet eşyalarının kural olarak kadın eş tarafından korunması gereken eşyalar olup, kadına karşı cebir, şiddet veya benzeri bir olgu kullanılmadığı sürece ziynet eşyalarının kadının şahsında kaldığı kabul edilir. Ziynet eşyalarının bir kısmı görüldüğü üzere davalı vekili tarafından yukarıda belirtilen dilekçeleriyle kabul edilmiştir. Bundan ayrı çeyiz eşyaları da bir büyük halı hariç aynı dilekçelerle kabul edilmiş ve iadeye hazır olduğu açıklanmıştır. Evlilik sırasında birlikte alınan eşyaların ise, davalı tarafından evlilikten önce alındığı savunması söz konusudur. Kural olarak, tüm eşyaların alınışlarına ait fatura, makbuz ve benzeri belgelerle kanıtlanması gerekir. Belge olmadığı takdirde tanık ve yemin delilleriyle de söz konusu eşyaların kanıtlanması mümkündür. Davacı taraf dava dilekçesinde tüm kanuni delillere dayandığını açıkladığına göre yemin deliline de dayandığının kabulü gerekir. Bu durum karşısında HUMK.nun 344 ve devamı maddeleri gereğince davacı tarafın yemin teklif hakkını kullanmak isteyip istemediklerinin kendilerinden sorulması, kullanmak istedikleri takdirde bu sefer davalı taraftan yemin edip etmeyeceğinin sorulması, yemin teklifini kabul ettiği takdirde bu hakkın mahkemece taraflara kullandırılması gerekmektedir. Aynı biçimde 35 adet küçük altının satılıp markete harcanması, bilezikler ile bir setin 2003 yılında satılarak Küçük Sanayi Sitesindeki dükkana harcanıp harcanmadığı, davacının eşiyle birlikte markette çalıştığı dinlenen tanıklarca da kabul edildiğinden çalışmalarının karşılığında alınan paranın aynı Sanayi Sitesindeki dükkanlara aidat olarak ödenip ödenmediği konularında da yemin teklif ve kabul hakkı kullandırılabilir. Sözü edilen market ve dükkanlara davacı tarafından yaptığı katkının saptanması halinde buna göre “değer artış payının” hesaplanması da gözönünde tutulmalıdır. Hangi mal rejimi dönemine ait olduğunun anlaşılması için altın v.s.nin satılıp harcandığı tarihler ile cins ve nitelikleri, toplam karşılıkları, ödenen aidatların başlangıç ve bitiş tarihleri ayrıntılı olarak saptanmalıdır. Bu husus davanın ve isteğin nitelendirilmesinde önemli rol oynar. Bunun dışında kapalı kalan konularda mahkemece HUMK.nun 75, 213 ve 230. maddeleri gereğince tarafları her zaman isticvaba davet edebilir. Kural olarak; ziynet, şahsi, çeyiz, ev eşyası ile benzeri eşyalar mevcutsa aynen, değilse bedellerinin iadesine karar verilir. Bu yapılırken, eşyaların cinsi, adedi, nitelikleri, gramları ve bedelleri kabul ve red gözönünde tutularak tek tek hüküm fıkrasında belirtilmelidir. İcrada infaza konulanın karar olduğu ve bilirkişi ya da kişilerin raporu olmadığı bilinmelidir.

Manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarına gelince: Kural olarak, boşanmaya sebep olan olaylar nedeni ile TMK.nun 174/2.maddesine dayalı olarak açılan manevi tazminat davaları boşanmanın fer’i (eki) niteliğinde davalar olup, boşanma davası ile birlikte açılırlar. Ancak boşanma kararının kesinleşmesinden sonra TMK.nun 178.maddesi uyarınca 1 yıllık süre içinde de açılmalarında bir engel bulunmamaktadır (22.01.1988 tarih ve 1986/5 E., 1988/ 1 sayılı YİBK). Şu halde, manevi tazminat isteğine ilişkin dava, boşanma davasının eki bir dava olduğuna (TMK. 174/2, 178) tamamen mal rejimlerinden ayrı ve bağımsız bir dava olarak kabul edilmesi gerektiğine göre eldeki davadan ayrılmasına karar verilerek (HUMK.m.46) ayrı bir esasa kaydının yapılıp o haliyle davanın yürütülmesi gerekir. Mal rejimi ile ilgili davalar boşanmanın eki niteliğinde olmayan davalar olarak kabul edilmektedir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu bakımlardan yerinde bulunduğundan kabulü ile eksik araştırma ve inceleme ile verilen usul ve kanuna aykırı yerel mahkeme hükmünün HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 66,90 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 16.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2002/23213, Karar No: 2004/3515, Tarih: 25.03.2004

6. Ceza Dairesi 2002/23213 E., 2004/3515 K.

**6. Ceza Dairesi 2002/23213 E., 2004/3515 K.**

**- GÜVENİ KÖTÜYE KULLANMA SURETİYLE HIRSIZLIK

- TAKLİT ANAHTARLA HIRSIZLIK**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 491 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 493 ]

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçunndan Sanık Ahmet hakkında yapılan duruşma sonunda: TCK'nun 493/2, 522, 523, 59, 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin (Manavgat Asliye Ceza Mahkemesi)nden 29 11.2001 tarihi, hükmün Yargıca incelenmesi san.k taraf,ndan istenilmiş olduğundan dava evrak, C.Başsavc.lığından bozma isteyen 9 12 2002 tanhh tebliğname ile 30.12.2002 tarihinde daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

Diğer temyiz itirazlar, yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yakınlarının iş yerinde çalışan sanığın, bu kolaylıktan yararlanarak masa çekmecesinden aldığı anahtar ile para kasasın, açıp hırsızlık eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; TCK.nun 491/3. maddesi yerine 493/2. maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ahmet'in temyiz itiraz, bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi (BOZULMASINA), 25.3.2004 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1862, Karar No: 2018/27666, Tarih: 18.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/1862 E.  ,  2018/27666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının, davalı işveren tarafından işletilen teknede 08/05/2008-30/04/2014 tarihleri arasında aşçı ve gemici olarak çalıştığını, ağır çalışma koşulları neticesinde belinde rahatsızlık oluştuğunu, ... Devlet Hastanesi tarafından bel fıtığı teşhisi konulduğunu, rahatsızlığı nedeniyle işveren ile aralarında anlaşarak iş sözleşmesine son verildiğini, ancak davalının ödeme yapmadığını iddia ederek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'inde bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında sezonun açık olduğu döneme ilişkin fazla çalışma ücret alacaklarının hesaplanmasında hafta tatili günlerindeki çalışmalarının dahil edilip edilmeyeceği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davalıya ait teknede aşçı ve gemici olarak çalışmış olan davacının 1 Mayıs-30 Ekim sezon döneminde günlük 12 saat çalıştığı tespitiyle, 7 gün üzerinden fazla çalışma ücret alacağı hesaplaması yapılmıştır. Ancak, davacının hafta tatili ücret alacağı da bulunduğundan, aynı dönem için ayrıca hafta tatili ücret alacağı da hesap edilmek suretiyle, mükerrerliğe neden olunmuştur. Oysa,hafta tatili günlerinde yalnızca 7,5 saati aşan çalışmalar için fazla mesai alacağı hesaplanması gerekirken, bu hususa dikkat edilmeden mükerrer alacağa sebebiyet verecek şekilde yapılan hesaplama hatalı bulunup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacının sezon dışı dönemde fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacının sezon dışı dönemde fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda; davacı, davalıya ait teknede sabah 08:00, akşam 20:00-24:00 arası olmak üzere, yaz ve kış aylarında aynı şekilde çalıştığını ileri sürerek fazla çalışma ücret alacaklarına hükmedilmesini istemiştir. Karara dayanak alınan raporda, her ne kadar davacının sezon dışı bulunan 01 Kasım-30 Nisan arası dönemde günlük 08:00-17:00 saatleri arası haftanın 6 günü çalışarak, haftalık 3 saat fazla mesai yaptığı kabulüyle hesaplama yapılmış ise de, davacının sezon dışı dönemde teknede aşçılık veya bakım onarım işleri için haftalık yasal süreyi aşacak şekilde çalışmalarının bulunduğu hususu somut delillerle ispat edilememiştir. Kaldı ki, davalı tarafça dosyaya detaylı tekne bakımının haricen yaptırıldığına ilişkin fatura kaydı da sunulmuş olduğundan, davacının sezon dışı döneme yönelik fazla çalışma ücreti talebinin reddi yerine kabulü isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

4-Hafta tatili ücret alacağı için davacının ıslahla birlikte toplam talep etmiş olduğu tutar 7.980,00 TL olup, hükme dayanak alınan 26/10/2015 tarihli raporda alacağın 7.030,00 TL olduğu tespit edilmekle, neticede Mahkeme tarafından hakkaniyet indirimi ile birlikte 4.921,00 TL hafta tatili ücreti alacağına hükmedilmiştir. Buna göre ise 950,00 TL'nin hakkaniyet indirimi harici reddedildiği anlaşılmakta olduğundan, davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi de hatalı bulunmaktadır.

5-Davacı dava dilekçesiyle, kıdem tazminatı dışındaki alacak talepleri yönünden yasal faize hükmedilmesini istemiş, ıslahla birlikte ise tüm alacaklar için mevduata uygulanan en yüksek faiz oranında faiz talep etmiştir. Buna karşın, ücret alacakları için hem dava, hem de ıslah tarihinden itibaren mevduata uygulanan en yüksek faiz oranında faize hükmedilmesi isabetsiz bulunmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3564, Karar No: 2007/4415, Tarih: 13.11.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3564 E.  ,  2007/4415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 2. İcra Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... ...'in 5358 sayılı Yasa ile değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 337. maddesi uyarınca 10 ... disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına dair, Denizli 2.İcra Mahkemesinin 28.12.2006 tarihli ve 2006/1446-3629 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun'la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesindeki yaptırım, disiplin hapsi olarak belirlenmiş ise de, aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 5349 sayılı Kanun'la değişik 7.maddesi 1.fıkrasında, "Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür." şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7.maddesi nazara alındığında 5252 sayılı Kanun'un 7.maddesi 1.fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 04.06.2007 ... ve 29269 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 01.08.2007 ... ve K.Y.B.2007/136610 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; Borçlu sanık hakkında yürütülen icra takip dosyasında ödeme emrinin 04.05.2005 tarihinde usulüne uygun borçlu sanığa tebliğ edildiği, mal beyanında bulunmak için öngörülen 7 günlük süre geçtikten sonra 18.05.2005 tarihinde mal beyanında bulunduğu, suçun 12.05.2005 gününde işlendiğinin kabulü gerekmektedir.

Mal beyanında bulunmamak eylemi 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinin 1.fıkrasında, "müddeti içinde beyanda bulunmak üzere mazereti olmaksızın icra dairesine gelmeyen veya yazılı beyanda bulunmayan borçlular, alacaklının şikayeti üzerine, icra mahkemesi tarafından on günden bir aya kadar hafif hapis cezasıyla cezalandırılırlar. Borçlunun haczi kabil mallarını alacaklının bildiği veya bilmesi lazım geldiği takdirde yahut borcu karşılayacak miktarda malın haczedilmesi halinde borçluya ceza verilmez." şeklindeki düzenleme ile yaptırım altına alınmış iken, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun'un 7.maddesiyle değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinin 1.fıkrası, "müddeti içinde beyanda bulunmak üzere mazereti olmaksızın icra dairesine gelmeyen veya yazılı beyanda bulunmayan borçlu, alacaklının şikayeti üzerine, on ... disiplin hapsi cezası ile cezalandırılır. Alacaklının alacağını karşılayacak miktarda malın haczedilmesi veya borcun ödenmesi halinde, bu ceza düşer." ifadesi ile müeyyide altına alınmak suretiyle değiştirilmiştir.

Bu durumda 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 5349 sayılı Kanun'un 3.maddesi ile değişik 7.maddesinin 1.fıkrası ile "Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür........." hükmü ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7.maddesi gözönünde tutulduğunda 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanun'un 7.maddesi sanığın lehine olduğundan aynı maddenin 1.fıkra 1.cümlesi ve 5326 sayılı Kabahatlar Yasası'nın 24. ve 5252 sayılı Yasa'nın 9/3.maddelerine göre müeyyidenin İcra Mahkemesince idari para cezası olarak belirlenmesi gerekir.

Bu nedenle Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlendiği tebliğname yerinde görülmekle Denizli 2.İcra Mahkemesinin 28.12.2006 ... ve 2006/1446-3629 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMK'nun 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ... ...’in 5349 sayılı Yasa ile Değişik 5252 sayılı Yasa'nın 7., 5237 sayılı TCK'nun 52/2.maddeleri dikkate alınarak 10 ... karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20.00 YTL'den hesaplanarak sonuç olarak 200.00 YTL idari para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 13.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/635, Karar No: 2018/10070, Tarih: 09.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/635 E.  ,  2018/10070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6222 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın savunmasının askerlik adresinde talimat yoluyla alındığı ve sanığın kovuşturma aşamasında asker olduğu anlaşılmakla, 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu'nun 5530 sayılı Kanunun 7. maddesi ile değişik 20/1. maddesinde yer alan "Er ve erbaşlar ile yedek subayların askere girmeden veya silah altına çağrılmadan önce işledikleri yukarı haddi iki yıla kadar hapis cezasını gerektiren suçlara ait davalarda soruşturma ve kovuşturma işlemleri askerliklerini bitirmelerine kadar geri bırakılır." hükmü uyarınca, sanık hakkındaki kovuşturma işlemlerinin askerliğinin bitimine kadar geri bırakılması gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanması,

25/11/2012 tarihindeki müsabaka sırasında stadyum içerisinde 6222 sayılı Kanuna muhalefeti kapsamında başlatılan soruşturma gereğince derhal uygulamaya konulan spor müsabakalarını seyirden yasaklama tedbirinin gereklerine uymayan sanığın eyleminin anılan Kanun'un 18/9. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı cihetle, dosya kapsamında yapılan araştırmada sanığın yasaklama kararının sebebini oluşturan eylemine ilişkin dava dosyanın akıbetinin tespit edilememesi nedeniyle, sanık hakkında koruma tedbirinin uygulanmasına neden olan dava dosyasının getirtilip, soruşturma veya kovuşturma neticesinde verilen kararın türü ve tarihi ile koruma tedbirinin kaldırılmasına karar verilmiş ise bu tarihin tespit edilerek, ayrıca sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka davaların bulunup bulunmadığı araştırılarak başka davalar var ise; birleştirilmek suretiyle teselsül hükümlerinin gözönüne alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3049, Karar No: 2023/2161, Tarih: 04.05.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/3049 E.  ,  2023/2161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1586 E., 2022/482 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/864 E., 2019/132 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, karşı davanın feragat nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı karşı davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin müvekkiline fiziksel, cinsel ve ekonomik şiddet uyguladığını, yaklaşık iki sene önce ortak çocuklardan Ramazan`ın davalı erkeği internette başka kadınlarla yazışırken görmesi üzerine davalı erkeğin çocuğu bıçakla yaraladığını, tarafların ayrılmasına neden olan son olayda davalı erkeğin ilişki yaşadığı kadının davacı kadını arayarak kendisi ve davalı erkeğe ait olduğunu öne sürdüğü sesler dinlettiğini, müvekkilinin bu sesleri davalı erkeğe dinletmesi üzerine davalı erkeğin sinirlenip eline ne geçerse davacı kadına fırlattığını, çocuklardan Beytullah`ın araya girmesi ile fırlattığı bardağın çocuğun alnına gelip yaralanmasına sebep olduğunu iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin davacı anneye bırakılmasına, her bir çocuk için ayrı ayrı 200,00 TL tedbir-iştirak nafakası ile davacı kadın yararına 500,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasının davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine, 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminatın davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP