muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6937, Karar No: 2020/1941, Tarih: 11.03.2020

İlgilinin rızası cinsel saldırı suçu bakımından tipikliği kaldıran bir etkiyi gösterebilmesi için; ilgilinin rıza göstermeye ehil olması, rıza çerçevesinde hareket eden kişinin rızanın sınırı aşmayacak şekilde hareket etmiş olması, rızasının fiilin icrasından önce açıklanmış olması gerekmektedir.

Hukukumuz da 15 yaşından küçük çocuklar ile ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunanların (akıl hastaları) ayırt etme güçlerinin bulunmadığı bu nedenle bunların rızalarına itibar edilemeyeceği kabul edilmektedir. Cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar yönünden 15 yaşından küçük çocuklar için TCK'nın 103. maddesinde özel düzenlemeler yapılmıştır. Ancak, akıl hastaları için özel bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle 18 yaşından büyük akıl hastalarına karşı işlenen ve suç oluşturan eylemler TCK'nın 102. maddesi kapsamında değerlendirilmektedir. TCK'nın 102. maddesinin 1. Fıkrasındaki suçun oluşması için kişinin rızasının bulunmaması gerekir. Rıza suçu tipik hale getiren unsurdur. Rızanın bulunması tipikliği ortadan kaldırır. Doktrinde ve uygulamada akıl hastalarının rıza ehliyetlerinin bulunmaması nedeniyle akıl hastalarına karşı işlenen eylemlerde zor, cebir, şiddet ve tehdit bulunmasa bile rıza ehliyetinin yokluğu nedeniyle TCK'nın 102. maddesindeki suçun oluşacağı kabul edilmektedir. Bu durumda akıl hastalığı doğrudan suçun oluşumuna neden olmaktadır. Yani akıl hastalığı nedeniyle rıza kabul edilmediği için suç tipik hale gelmekte ve suçun unsurları itibariyle oluştuğu kabul edilmektedir.

Kanunun 102/3-a. madde ve fıkrasında beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak kişiler tanımlamasında beden bakımından kendini savunamayacak kişilere karşı işlenen rıza dışı eylemlerin cezasının artırıldığı ve bu konuda herhangi bir tartışmanın bulunmadığı açıksa da ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olanlar açısından bizatihi ruh sağlığının varlığı hususu suçun oluşumuna neden olduğundan, çifte değerlendirme sonucu doğurmaktadır yani akıl hastalığı nedeniyle hukuken geçerli rıza kabul edilmediğinden, akıl hastalığı hem suçun oluşumunu sağlamakta hem de cezayı artıran bir neden olarak kabul edilmektedir. Bu durumun sorunlu olduğu gayet açıktır.

Ruh bakımından kendini savunamayacak olan kişi akli melekelerinin eksiklikleri nedeniyle acz içinde olduğundan kendini idare edecek durumda değildir. Kendi hakkında rasyonel kararlar alamadığı, doğruyu yanlıştan ayırt edemediği için rıza ehliyetinin bulunmadığı kabul edilir ve rızasına hukuken itibar edilmez. Bu kişiler Medeni Kanunun 13. maddesine göre de ayırt etme gücüne sahip olmayan kişilerdir. Ve fiil ehliyetleri bulunmamaktadır. TCK'nın 102/3-a. maddesinde düzenlenen beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı eylemin gerçekleştirilmesi halinde cezanın artırılmasının nedeni beden ve ruh sağlığı bakımından kendini savunamayacak durumda olan kişilerin bu acziyetlerinin vermiş olduğu kolaylık nedeniyle eylemin gerçekleştirilmesi halinin ahlaki kötülüğünden dolayıdır. Ancak, aynı neden yani ruh bakımından kendini savunamayacak dolayısıyla rıza ehliyeti olmayan birine karşı zor kullanılmadan işlenen suçta ayrıca cezadan artırım yapılması sonucunu doğurmaktadır. Yani bir kimseye mağdurun akıl hastası olması nedeniyle suçun tipik hale geldiğinden bahisle ceza verdikten sonra yine aynı nedenle cezayı artırma yoluna gidilmektedir ki bu Ceza Hukukunun temel prensiplerine aykırı olduğu gibi normun düzenleniş şekline ve çocuklar hakkında düzenlenen TCK'nın 103. maddesindeki düzenlemeyle çelişki oluşturmaktadır.

Şöyle ki kanun koyucu 15 yaşından küçük çocuklara yönelik eylemlerde onların hukuken kabul edilmeyen rızalarıyla işlenen suçlar ile onlara karşı cebir, tehdit ve silahla işlenen suçlar hakkında ayrım yapmış ve zorla işlenen eylemlerin cezasını artırmıştır. Akıl hastaları için böyle bir ayrımın olmadığının kabulü düzenlemenin mantığına aykırılık oluşturur. 18 yaşından büyük akıl hastaları için de eylem hukuken kabul edilmeyen rızalarıyla işlenmişse yani suç zorla işlenmemişse artık bu nedenle TCK'nın 102/3-a. madde ve fıkrasındaki artırım hükmü uygulanamaz. Bu durumda sadece TCK'nın 102/1 ya da 2. Fıkranın uygulanmasıyla yetinilir.

Bunun yanında eylemlerin kötülüğü ve ağırlığı ile orantılı ceza düzenlemesi açısından da her iki maddenin karşılaştırılması halinde farklı yorumun ceza adaletine aykırı olduğu açıkça görülmektedir. Bu kapsamda 13 yaşında bulunan akıl hastası bir çocuğa karşı cebir, tehdit ya da silah kullanılmadan gerçekleştirilen eylemlerde faile verilecek ceza 16 yıl olurken,( çünkü çocuklar açısından akıl hastalığı artırımı bulunmamaktadır). 30 yaşında; daha önce evlenmiş, boşanmış bir kaç çocuğu bulunan fakat hafif-mental reterde olan ve bu nedenle ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı gerçekleştirilen eylem hakkında TCK'nın 102/3-a. madde ve bendinin uygulanmasıyla asgari 18 yıl ceza verilmesi gerekecektir. Yani akıl hastası 13 yaşındaki bir çocuğa karşı işlenen cinsel istismar suçunun cezası 16 yıl, 18 yaşını tamamlamış ancak akıl hastası kişiye karşı aynı suçun işlenmesi halinde suçun cezası 18 yıl olacaktır. Bu ceza orantısız olduğu gibi ceza adaletine de uygun değildir. Dolayısıyla kanun koyucunun TCK'nın 102. maddesinde ki düzenlemede muradının cebir, tehdit olmadan yani zor kullanılmadan gerçekleştirilen eylemler yönünden sadece TCK'nın 102. maddesinin 1 ve 2. fıkrasının uygulanması eylemin zor kullanılarak gerçekleştirilmesi halinde ise aynı maddenin 3-a fıkrasının uygulanması yönünde olduğu açıktır.

Bu açıklamalar ışığında akıl hastası olup yani kendisini ruh bakımından koruyup kollayamayacak kişiye karşı cebir veya tehdit veya zorlama olmaksızın eylemin gerçekleştirilmesi halinde TCK'nın 102/3-a madde, fıkra ve bendinin uygulanmasının, aynı nedenin hem suçun unsuru hem de cezayı artırıcı neden olarak kabul edilmek suretiyle çifte değerlendirme yasağına aykırı olması, bunun yanında kanun sistematiğine aykırı olduğu gibi TCK'nın 2. maddesinde düzenlenen geniş yorum yasağına ve TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen adalet ve kanun önünde eşitlik ilkelerine aykırılık oluşturması nedeniyle hükümde TCK'nın 102/3-a. maddesiyle artırım yapılamayacağı görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun kararın onamasına yönelik görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/393, Karar No: 2021/1800, Tarih: 30.03.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/393 E.  ,  2021/1800 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tebliğname başlığında ismine yer verilen sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz talebi bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde ... Vekili ve Döner Sermaye İşletmesi Müdürlüğü ... Mutemedi Şefi olarak görev yapan sanıkların, fakültenin 2009 yılı 2. Ürün mısır üretiminde elde ettiği 232.840 kg tane mısırın Döner Sermaye İşletme Yönetmeliğine aykırı şekilde görevlendirme yapılmadan ve yazılı şekilde satış sözleşmesi hazırlanmadan...a teslim edilmesine ve bu şekilde zarara sebebiyet vermek suretiyle görevlerini kötüye kullandıkları iddia ve kabul edilen somut olayda, sanıkların görev ve yetki kapsamları ile suça konu dane mısırlardan doğan alacağa ilişkin ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen davanın varlığı da gözetilerek, görevi kötüye kullanma suçunun norma aykırılık unsuru yanında objektif cezalandırma şartları olan kişi mağduriyeti, kamu zararı ve kişilere haksız bir menfaat sağlanması unsurlarının ne suretle oluştuğu ve sanıkların suç kastıyla hareket edip etmediği karar yerinde gerekçeleriyle gösterilip tartışılmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Sanıklar hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/1-a maddesindeki hak ve yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanıklar hakkında aynı Kanun'un 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümden sonra 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa'nın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi hükmüne aykırı

olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin

sanıklara ihtarına karar verilmesi,

Sanıklara ayrı ayrı yükletilen 16,00 TL yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması sebebiyle hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 30/03/2021 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 30/03/2021 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Olayda, ... Üniversitesi Ziraat Fakültesi çiftliklerinde yetiştirilen 232 ton tane mısırın, ... isimli kişiye satışı ve teslimi sırasında o tarihte Fakülte’de memur olarak çalışan sanıkların, yasal prosedüre uymadan anılan malın satış ve teslimini yaptıkları iddiasıyla haklarında yargılama yapılmış ise de;

Dosya kapsamına göre, 232 ton tane dökme mısırın cesameti itibariyle başka bir mala sehven karışma ihtimalinin bulunmadığı, araç şoförleri olan tanıkların beyanlarına göre mısırı, ...’un gösterdiği Işıklı Köyündeki Kooperatifin deposuna taşıdıkları, nakliye parasını...’tan bizzat aldıkları, kantar nakliye fişleri ile nakliye ödemelerinin şoförlerin beyanlarını doğruladığı, yargılanan sanıkların ifadelerine göre, faturayı teslim etmek üzere birlikte...’a bizzat gittikleri, ancak adı geçenin memurları oyalayıp faturayı teslim almadığı, 232 ton tane mısırı tek seferde götürmenin imkânsızlığı dolayısıyla kamyonlarla taşıma işi bittikten sonra düzenlenen teslim tesellüm evrakını, sanık ...’un savunmasına göre, ...’un bir gün sonra gelerek tutanağı aldığı, bilahare imzalayıp getireceğini söylediği, belgeyi sonra imzalayıp getirdiği anlatımları ile, 232 ton tane dökme mısırın çiftlik deposundan veya indirildiği depodan kolaylıkla çalınma veya kaybolmasının hayatın olağan akışına aykırı olması karşısında öncelikle kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçundan... hakkında soruşturma açılmış olup olmadığının ve sonucunun araştırılarak, etkin bir soruşturma açılmamış ise gereğine tevessül edilerek ilgili Köy Muhtarı, Kooperatif yöneticileri, depo sorumluları, bekçileri, kantar görevlileri, kantar tartımına ve teslime nezaret eden Fakülte görevlileri dinlendikten, soruşturma dosyasındaki delillerin yargılaması yapılan dosya içine konulması, kamu davası açılır ise dosyaların birleştirilmesine tevessül edilmesi, sanıkların hukuki durumunun kapsamlı bir kovuşturma ile tayin ve tespiti gerekirken eksik kovuşturma ile hüküm kurulduğu görüşü ile sayın çoğunluğun kararına muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2011/15252, Karar No: 2012/3659, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/15252 E.  ,  2012/3659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi sıfatıyla)

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, eşya ve ziynetlerin aynen ya da bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacıya düğünde hediye edilen ziynetlerin ve çeyiz eşyalarının davalı tarafta kaldığını, boşanmadan sonra davalılarca iade edilmediğini belirterek çeyiz eşyalarının ve ziynetlerin aynen iadesini ya da bedeli olan 2000 TL'nin tahsilini talep etmiştir. Davalı ... davacının belirttiği eşya ve ziynetleri kendisine teslim ettiğini ispatlamasını savunmuş diğer davalı eski eş ... ise her hangi bir cevap sunmamıştır.

1.Dosya kapsamına, toplanan delillere, mahkemece delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacının ziynet eşyaları ile ilgili temyiz itirazlarına gelince ;

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı kayınbaba talep konusu eşyaların kendisine teslim edilmediğini savunmuş davalı koca ise cevap vermeyerek davayı inkar etmiştir. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, bunların zorla elinden alındığını, ispat yükü altındadır.

Olayda, evlilik birliğinin devamı sırasında davacı kadının kocasının ailesi ile birlikte oturduğu çekişmesizdir. Davacı kadın dava konusu ziynet eşyasının zorla elinden alındığını, dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynetlerin elinden alındığı, davalı tarafta kaldığı konusunda davalılara yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: yukarıda, 2 nolu bentte yazılı nedenlerle hükmün 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3947, Karar No: 2014/20337, Tarih: 06.11.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/3947 E.  ,  2014/20337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve terkin

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının kabulüne dair ....Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 17.10.2012 gün ve 122/179 sayılı hükmün ...'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu Dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul, Kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince ... Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına 06.11.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davacı ... tarafından açılan dava ile, dava konusu.... İli, ....İlçesi, Merkez Mahallesi, ....Parsel sayılı 358,63 m2'lik taşınmazın 111,71 m2 lik bölümünün 3621 sayılı Kıyı Kanunu kapsamında kalan Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden kamu malı niteliğinde olduğu ve kişilerin mülkiyetinde kalamayacağını ileri sürerek; bu bölümün davalılar adına mevcut tapu kaydının iptaliyle kıyı olarak tapu sicilinden terkinine karar verilmesini istemiştir.

KARŞI OY YAZISI

Davacı ... tarafından açılan dava ile, dava konusu.... İli, ....İlçesi, Merkez Mahallesi, ....Parsel sayılı 358,63 m2'lik taşınmazın 111,71 m2 lik bölümünün 3621 sayılı Kıyı Kanunu kapsamında kalan Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden kamu malı niteliğinde olduğu ve kişilerin mülkiyetinde kalamayacağını ileri sürerek; bu bölümün davalılar adına mevcut tapu kaydının iptaliyle kıyı olarak tapu sicilinden terkinine karar verilmesini istemiştir.

Yerel Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucu 08.02.2009 tarihli kararla (Mahkemenin 1. kararı); mahkemece davanın 20,30 m2 lik bölümü hakkında davanın kabulü için iptal/terkin kararı verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir. O tarihte bu nitelikteki davalarla ilgili mahkeme kararlarının temyiz incelemesini yapmakla görevli olan ... 1.Hukuk Dairesi, temyiz edilen hükmü 19.04.2010 tarihli bozma ilamıyla (...’ın 1. bozma ilamı) “…davanın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesindeki 10 yılılk hak düşürücü sürenin geçirilmesi sebebiyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinin isabetsiz olduğu” gerekçesiyle bozmuş; yerel mahkemece bu bozma ilamına uyularak 04.05.2011 tarihli kararla davanın reddine yaptığı yargılama giderlerinin davacı ... üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir. (Mahkemenin 2. kararı). Bu 2. Kararın temyizi üzerine Y. 1. HD. tarafından ....03.2012 tarihli bozma ilamıyla (...’ın 2. bozma ilamı) “…3402 sayılı Kanunun 12/3.maddesindeki on yıllık hak düşürücü sürenin ... tarafından açılan davalarda da uygulanacağına ilişkin hükmün Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edildiği, iptal kararının ....07.2011 tarihli RG.de yayınlanarak yürürlüğe girdiği, derdest davalarda bu durumun gözetilmesi gerektiği,bu sebeple davanın esasının incelenerek bir karar verilmesi gerektiği…” gerekçesiyle tekrar bozulmuştur. Yerel mahkemece bu bozma ilamına da uyulması sonucu bu kez mahkemenin 17.10.2012 tarihli kararıyla (Mahkemenin 3. kararı) taşınmazın 20,30 m2 lik bölümü hakkında tapu iptali/kıyı olarak sicilden terkini kararı verilmiş; hükmü bu kez davalı temyiz etmiştir.

Şimdi Dairemizce temyiz incelemesi yapılan karar, işte yerel Mahkemenin belirtilen 17.10.2012 tarihli son ve 3. kararıdır.

17.04.2013 tarihinde kabul edilip 30.04.2013 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6460 sayılı Kanunla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK) nun 429/3.fıkrasından sonra gelmek ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) nun 373.maddesine 6.fıkrası olarak eklenmek üzere yerel mahkeme kararların temyizinde değişikliğe gidilmiştir. Bu değişikliğe göre; “davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın, önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine alt mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi her halde ... Hukuk Genel Kurulunca yapılır” hükmü getirilmiştir.

Medeni usul kanunlarıyla ilgili hükümler niteliği gereği “derhal yürürlük ilkesi”ne tabidir.Bu bakımdan temyiz incelemesi sırasında yürürlükte olan yukarıda anılan temyizle ilgili 6460 sayılı Kanunla getirilen usul kanunu değişikliğinin göz önüne alınması gerekir.

Yerel Mahkeme hükmü yukar da sözü edilen Y.1 HD.nin ....03.2012 tarihli bozma ilamıyla (...’ın 2. bozma ilamı), “bir önceki yine aynı Dairenin 19.04.2010 tarihli bozma ilamındaki (...’ın 1. bozma ilamı) “ önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulduğundan; yerel Mahkemece verilen son 17.10.2012 tarihli kararının temyiz incelemesini yapma görevi ... Hukuk Genel Kurulu'na aittir. Açıkladığım nedenlerle Dairemizin bu aşamada temyiz incelemesi yapma görevi kanun gereği bulunmamaktadır. O halde, temyiz incelemesinin yapılması için “gönderme kararı” ile dosyanın yüksek ... Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesi gerektiğini düşünüyor; çoğunluğun temyiz incelemesi yapmasına usul yönünden katılmıyorum.06.11.2011
Yargıtay — Esas No: 2015/10728, Karar No: 2015/9107, Tarih: 15.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/10728 E.  ,  2015/9107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2014

NUMARASI : 2013/136-2014/808

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.02.2013 gününde verilen dilekçe ile tespit istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı H.. A.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar N.. Ş.. vekili dava dilekçesiyle davalı yüklenici H.. A.. ile 4039 ada 10 parsel sayılı taşınmaz malikleri olan diğer davalılar arasında 17.04.2009 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, A Blok 3. Kat 5 numaralı bağımsız bölümün yükleniciye düştüğünü, yüklenicinin anılan bağımsız bölümü dava dışı N.. B...'ye temlik ettiğini, onun da yüklenici, arsa sahipleri ve davacı arasında düzenlenen 16.02.2010 tarihli adi yazılı sözleşmeyle davacıya devrettiğini ileri sürerek dava konusu bağımsız bölümün mülkiyetinin davacı adına tespitine, inşaat tamamlandığı takdirde davacı adına tesciline, tespit hükmünün 10 parsel sayılı arsa niteliğindeki taşınmazın beyanlar hanesine işlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı arsa sahibi A.. K.., temlik alan davacının talepte bulunabilmesi için yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesiyle üstlendiği edimi yerine getirmesi gerektiğini, yüklenici tarafından inşaat ruhsatı alınmadan kaçak olarak inşaata başlanması nedeniyle belediye tarafından 22.03.2010 tarihinde inşaatın mühürlendiğini, 20.11.2010 tarihinde yapı ruhsatı alındığını, açılmasına neden olmadıkları davanın reddini savunmuştur.

Bir kısım davalı ise duruşmada dava konusu bağımsız bölümün yükleniciye düştüğünü, inşaatın % 70 seviyesinde olduğunu, yüklenici bu şekilde kabul ettiği takdirde bir ihtilaf bulunmadığını beyan etmiştir.

Davalı yüklenici davaya cevap vermemiş, duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece dava konusu bağımsız bölümün yüklenici tarafından davacıya satıldığı anlaşıldığından davacıya ait olduğunun tapu kütüğüne şerh düşülmesine karar verilmiş, hükmü davalı yüklenici H.. A.. temyiz etmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.