muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11248, Karar No: 2023/966, Tarih: 06.02.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/11248 E.  ,  2023/966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR :Esastan ret/ Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ: Lapseki Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddi ile kamu düzenine ilişkin olarak İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 156 ada 445 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; kamulaştırma işlemleri hakkında Danıştaya iptal davası açıldığını, tescil yönünden iş bu davanın bekleticisi mesele yapılmasını ve sonucuna göre karar verilmesini, davacı tarafından usulüne uygun bir kamulaştırma sürecinin yürütülmediğini, bahsi geçen Bakanlar Kurulu kararının müvekkiline ait parseli kapsamadığını, bu nedele davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, acele dosyasında ve kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen bedelin düşük olduğunu, bu değeri kabul etmediklerini, taşınmazın piyasa rayiçlerine göre değerinin belirlenmesine ve tamamının bedelinin müvekkiline ödenmesine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; emsal taşınmazın uygun olmadığını, idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu, taşınmazın kadastro yenilemesi sonrasında yüzölçümünde değişiklik olduğundan yeniden hesaplama yapılması gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; emsal taşınmazın hatalı olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirmeye alınan 17 nci sıradaki emsal dava konusu taşınmaza 50 metre mesafede olduğu halde, bu emsalin kıyasi emsal olarak değerlendirilmediğini, yine 1, 9, 11 ve 12 numaralı emsallerinde değerlendirmeye alınmadığını, kamulaştırma bedelinin düşük tespit edildiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki taşınmaza, mahallinde yapılan keşif sonucu emsal karşılaştırması yapılarak değer biçen, usul ve kanuna uygun olarak düzenlenen bilirkişi raporuna göre karar verilmesinin uygun olduğu gibi taşınmazın konumuna, büyüklüğüne, denize olan mesafesine ve imar avantajına göre belirlenen bedelin makul ve adil olduğunu, davalı tarafın taşınmaza en uygun başka emsallerin bulunmasına rağmen bunların emsal olarak alınmadığı yönündeki istinaf sebepleri yerinde olmamakla birlikte, yargılama aşamasında 3402 sayılı

Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Ek 1 inci maddesine göre taşınmazın yüzölçümünün değişmesi sonucu kamulaştırma alanının artması nedeniyle fark bedelin depo ettirilmek suretiyle kamulaştırma bedeli yönünden hüküm düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ayrıca kararda taşınmazın yüzölçümünün hatalı yazıldığını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ayrıca kararda taşınmazın yüzölçümünün hatalı yazıldığını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 156 ada 445 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesi, adil ve hakkaniyete uygun olarak tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine karar verilmesi yerindedir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre; taraf vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4. Hüküm fıkrasında dava konusu taşınmazın yüzölçümünün hatalı yazılması ile İlk Derece Mahkemesince karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba nemalandırılan fark bedele Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihine kadar faiz işletilmesi gerekirken İlk Derece Mahkemesi karar tarihine kadar faiz işletilmesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine,

2.Tarafların Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının;

3.(5) numaralı bendinde yer alan "368,40" ibaresinin çıkartılmasına yerine "368,48" yazılması,

4. (3) numaralı bendinde yer alan "ilk derece mahkemesi karar tarihi 24.12.2019" ibaresinin çıkartılmasına yerine "İstinaf karar tarihi olan 25.04.2022'ye" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19213, Karar No: 2018/7234, Tarih: 04.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/19213 E.  ,  2018/7234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.06.2018(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/4337, Karar No: 2014/19477, Tarih: 13.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/4337 E.  ,  2014/19477 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/222500

Mahkemesi : Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 29.04.2013

Numarası : 2012/322-2013/155

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, gazeteci ve yerel A.. Ş.. gazetesinin yazı işleri müdürü, katılanın ise, İsabeyli belde belediye başkanı olduğu, önceden tarafı oldukları başka soruşturma ve davalar nedeniyle taraflar arasında husumet bulunduğu, olay gecesi saat 00.10 sıralarında, sanığın, katılanın ikametinin bulunduğu siteye giderek, site girişini, katılanın evini, özel aracı ve resmi makam aracı ile kendisine engel olmaya çalışan katılanın görüntülerini fotoğraf makinesi ile çekerek olay yerinden uzaklaştığı olayda;

Sanık her ne kadar ifadelerinde, belediye başkanının, belediyeye ait resmi plakalı makam aracını makam şoförü olmadan kendi özel işlerinde kullandığı, aracı ikamet ettiği sitenin içerisine park ettiğinin telefonla bildirilmesi üzerine söylenenlerin haber niteliğini taşıdığını düşündüğünden siteye giderek çekim yaptığını beyan etmiş ise de; sanığın, habere ulaşma ve haber verme hakkından söz edilebilmesi için, olayın haber niteliğini taşıması, haber konusu olayın gerçek, güncel ve kamuya açıklanmasında toplumsal bir yarar bulunması gerektiği, Nazilli Kaymakamlığı İsabeyli Belediye Başkanlığı'nın 09.08.2011 tarihli yazısına göre, belediye başkanının mesaisi olmadığından belediye başkanlık makamına ait hizmet aracının 1 (bir) yıl süre ile mesai saatleri içinde veya dışında belediye başkanı olan katılana tahsis edildiği, Bakanlar Kurulu'nun 17.03.2006 tarih ve 2006/10194 sayılı “Taşıtları Sürebilecek Kamu Görevlilerinin Belirlenmesine İlişkin Esas ve Usuller Hakkındaki Karar” başlıklı kararının 6-1. maddesine göre, ikametgahının, görevli olduğu yerin belediye sınırları içinde olması kaydıyla, ikametgahına geliş veya gidişlerinde taşıt tahsis edilebilen kamu görevlilerinin 5 inci maddenin ( c ) ve (ç) bentlerindeki, taşıt sürmeyi kabul etmesi ve gerekli ve geçerli sürücü belgesine sahip bulunması şartlarını taşımaları halinde taşıtı kendilerinin sürebileceğinin belirtildiği somut olayda, katılanın, ikametgahına

geliş gidişlerinde makam aracını kullandığının açıklanmasında toplumsal yarar bulunmadığından, olayın haber niteliği taşımadığı ve dolayısıyla haber verme hakkının kullanılması hukuka uygunluk nedeninden yararlanamayacağı, sanığın, habere ulaşma ve haber verme hakkının sınırlarını aştığı ve katılanın sırf huzur ve sükununu bozmak amacıyla yaptığı eylemin bütün halinde TCK'nın 123/1. maddesine uyan kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturacağı anlaşılmakla, sanığın bu suçtan sorumlu tutularak cezalandırılması gerektiği gözetilmeden; suçun nitelendirilmesinde yanılgıya da düşülerek yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28810, Karar No: 2014/19858, Tarih: 02.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/28810 E.  ,  2014/19858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs, İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlığa teşebbüs suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 Sayılı TCK.nın 142/1.maddesinin (a) bendi yerine (b) bendi ile uygulama yapılması temel cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden,yargılamanın da kapalı yerine açık yapılması suretiyle 5271 Sayılı CMK.nın 182.maddesine aykırı davranılması telafi imkanı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen kararın temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk müdafii ile o yer C.Savcısının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

a- Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunmayan suça sürüklenen çocuk hakkında gerekçe gösterilmeden temel cezanın hapis cezası olarak tayin edilmesi,

b- Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 Sayılı TCK.nın 116/2 ve 119/1-c maddeleri gereğince hükmolunan hapis cezasından yaş küçüklüğü nedeniyle aynı kanunun 31/3.maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken 8 ay hapis cezası yerine sehven artırım yapılarak 1 yıl 4 ay hapis cezasına,buna bağlı olarak da 62.madde ile indirim yapılırken de 6 ay 20 gün hapis cezası yerine,1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafii ile o yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02.09.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/990, Karar No: 2015/4802, Tarih: 15.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/990 E.  ,  2015/4802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 16/09/2013 gün ve 2012/15312-2013/14308 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-) Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme istemleri reddedilmelidir.

2-) Davacının diğer karar düzeltme istemlerine gelince;

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalıların temyizi üzerine Dairemizin 16/09/2013 gün ve 2012/15312 esas, 2013/14308 karar sayılı ilamıyla istemin tümden reddine karar verilmesi gerektiği şeklindeki gerekçe ile bozulmuştur. Davacı kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dosya kapsamından, mahkemece dava konusu yayınlarda davalılar tarafından doğruluğu kanıtlanamayan iddiaların dile getiriliş biçimi itibariyle, davacının cinayet işlemeyi teşvik eden, bu işi organize eden bir kişi olarak gösterilmesinin kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olduğu kabul edilerek istemin kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemenin kişilik haklarının ihlal edildiğine yönelik bu belirlemesi doğrudur. Şu durumda, Dairemizin bozma ilamı kaldırılarak davacının karar düzeltme istemi ile birlikte davalının ilk temyiz itirazlarının değerlendirilmesine geçildi;

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu yayınların içeriği, gelişim biçimi, olay tarihi ile yukarıdaki ilkeler dikkate alındığında davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu 440-442 maddeleri gereği davacının karar düzeltme isteminin, yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle kabulüne, Dairemizin 16/09/2013 gün ve 2012/15312 esas, 2013/14308 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına ve kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davacının diğer karar düzeltme istemlerinin ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3176, Karar No: 2011/4094, Tarih: 11.07.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/3176 E.  ,  2011/4094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 04.02.2003 gün ve 260/18 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan Ünal Dadalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, davalıların miras bırakanları üzerinde kayıtlı 282 ada 3 parseli 14.09.1969 tarihli senetle bir kısım mirasçılardan satın ve devralındığını, satın alma tarihinden tespit tarihine kadar kesintisiz kullanıldığını açıklayarak tapu kaydının iptaliyle vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili ile davalı ... yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuşlar, diğer davalılar yargılama oturumlarına katılmamışlardır.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak taraf teşkili yapıldıktan sonra davanın kabulüne, 283 ada 3 parselin tapu kaydının iptaliyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarla niteliğindeki, 1764 m2 yüzölçüme sahip dava konusu 282 ada 3 parsel,1938 tarih 786 sayılı vergi kaydı kapsamında kaldığı 2 parselle birlikte ...ve ... tarafından kullanıldığı, taşınmazın 40-45 yıl kadar önce ifraz edilerek 2 parselin ..., 3 parselin ise ... tarafından tasarruf edildiği, ... mirasçılarının kendilerine isabet eden 282 ada 3 parseli 14.09.1969 tarihinde ...’a satarak devrettikleri, ...’ya isabet eden 2 parselin ise mirasçılar arasında yapılan taksim sonunda İsmail Dadalı’ya düştüğü ancak tarafların mirasçılık belgesi ibraz etmedikleri gerekçesiyle 23.12.1983 tarihinde 1/2 paylı olarak ölü ...ve ... adına tespit edilmiş, tutanağın 18.07.1986 tarihinde kesinleşmesi üzerine tapu kaydı oluşmuştur.

Dava; miras payının devri sözleşmesine dayalı iptal ve tescil isteğine ilişkindir. Davacı vekili dava konusu parselin 14.09.1969 tarihli senetle önceki maliklerin mirasçılarından satın ve devraldığını ileri sürerek talepte bulunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli değildir. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, taşınmazın davalıların miras bırakanı ... ve ...’dan kaldığı hususunda duraksama bulunmamaktadır. Dosyadaki mirasçılık belgesine göre taşınmazın maliklerinden ... 15.03.1926 tarihinde, ... ise 10.06.1331 (1915) tarihinde ölmüştür. Taşınmazın önceki malikleri 743 sayılı TKM.nun yürürlüğe girdiği 4 Ekim 1926 tarihinde önce öldüğüne göre 4722 sayılı Kanunun 17. maddesi gereğince olaya Medeni Kanun hükümlerinin uygulanması gerekir. Dolayısı ile önceki maliklerin terekesi elbirliği mülkiyet hükümlerine değil müşterek mülkiyet hükümlerine tabidir.1983 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında taşınmazın ...ve ... adına tespit edilmiş olması terekenin elbirliği mülkiyeti şeklinde olduğunu göstermez. Paylı mülkiyette, taşınmaz kim yada kimler tarafından tasarruf ediliyorsa onun mülkiyetinde sayılır. Böyle bir mülkiyet tipinde, bir veya bir kaç mirasçı tarafından taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik tüm mirasçılar adına sürdürülmüş sayılır. İlkesi uygulanmaz. O halde; dava konusu taşınmazın 14.09.1969 satış tarihinden önce satıcılar tarafından kullanılıp kullanılmadığının saptanması önem kazanmaktadır. Mahkemece, uzun süreli kullanımın taksime karine oluşturduğu görüşünden hareketle yazılı şekilde karar verilmiş ise de satış tarihi ile tespit tarihi arasında yaklaşık 14 yıllık bir süre geçmiş olup bu sürenin taksime karine oluşturduğu kabul edilemez. Yerleşik Yargıtay uygulamalarına göre ortalama bir insan ömrü kadar uzun süreli kullanım taksime karine olarak kabul edilmektedir. Somut olayda; satıcılar ve davacı tarafından taksime karine oluşturabilecek kadar uzun süreli tasarruf edildiği hususu yeterince açıklığa kavuşturulmamıştır. Bu nedenle yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli değildir. Mahkemece, HUMK.nun 258 ve 259.maddeleri uyarınca taşınmaz başında yeniden keşif yapılmak suretiyle yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazın satış tarihinden önce kimler tarafından kullanıldığı, satıcıların zilyetliği altında bulunup bulunmadığı, kimler tarafından tasarruf edildiği usulüne uygun olarak araştırılması, tanık beyanları arasında çelişki çıkması halinde usulüne uygun olarak giderilmeye çalışılması, (HUMK