muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11335, Karar No: 2014/91, Tarih: 06.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11335 E.  ,  2014/91 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/11/2012 tarih ve 2011/36-2012/427 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davanın konusu olan 27.03.2008 tarihli 4 numaralı kredi sözleşmesinde sözleşme tutarının 500.000 EU olduğunu, kredinin geri ödemesinin EURO cinsinden yapılmasının kararlaştırıldığı halde kredinin geri ödenmesi aşamasında müvekkili şirketin onayı haricinde ve açıkça karşı çıkmasına rağmen davalı bankanın EURO cinsinden olan borcu USD cinsi borca dönüştürerek ortaya çıkan kur farkı ile 5411 Sayılı Bankacılık Kanunun kredi sözleşmelerine ilişkin düzenlemelere, etik ilkelere ve müşteri haklarına ilişkin düzenlemeye aykırı şekilde ekspertiz, komisyon ücreti gibi abartılı tahakkuklarla ödenmesi gereken kredi borcunun üstünde para tahsil ettiğini iddia ederek fazlaya talep hakkı saklı kalmak koşuluyla 10.000,00 TL alacağın haksız tahsil tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili bankanın davacıya 12.01.2005 ve 27.03.2008 tarihli genel kredi sözleşmeleriyle muhtelif tarihlerde nakdi döviz kredileri kullandırdığını, bu davanın konusunun ise ... .. ... ../... tarafından davacıya 2 yıl vadeli olarak kullandırılan 375.000 bedelli USD işletme kredisi olduğunu, müvekkili bankanın davacının bu kredinin teminatı olarak söz konusu banka lehine keşide ettiği 16.04.2010 tarihli (26.04.2010 tarihli) 375.000 USD bedelli bonoya aval verdiğini, bu avalle müvekkilinin davacıya gayrinakdi kredi tahsis etmiş duruma geldiğini, teminat olarak verilen bu bono ile kredinin para cinsinin belirlenmiş olduğunu, kredinin USD cinsinden tahsis edildiği ve yine ayni para cinsinden tahsil edildiğini, davacının 19.04.2010 tarihli talimatında da açıkça USD cinsinden kredi kullandığını, ana para ve faiz tutarını 26.04.2010 tarihinde kapatacağını kabul ettiğini, krediyi geri öderken her hangi bir ihtirazi kayıtta bulunmadığını, neticeten müvekkilinin sözleşmedeki para cinsini davacının iradesi dışında değiştirmediğini, tacir sıfatını haiz olan müvekkilinin Türk Ticaret Kanunu'nun 22 maddesi uyarınca ticari işletmesiyle ilgili bir iş veya hizmet görmesi karşılığında münasip bir ücret isteyebileceğini,

alınacak masraf konusunda düzenleme yetkisi bulunan ... Bankası'nın 2006/1 sayılı tebliğinde bankaları tahsil edecekleri masrafların nitelikleri ve sınırlarını belirleme konusunda serbest bıraktığını, müvekkilinin bu karar gereğince belirlediği masrafları müşterilerine duyurduğunu,savunarak davanın reddini istemiştir.

alınacak masraf konusunda düzenleme yetkisi bulunan ... Bankası'nın 2006/1 sayılı tebliğinde bankaları tahsil edecekleri masrafların nitelikleri ve sınırlarını belirleme konusunda serbest bıraktığını, müvekkilinin bu karar gereğince belirlediği masrafları müşterilerine duyurduğunu,savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; kredi sözleşmesinin 33. maddesindeki “İşbu kredinin tarafımızca yapılacak anapara, faiz ödemelerinin kredinin açıldığı döviz cinsinden olacağı, ödemelerin döviz üzerinden yapılması” düzenlemesininin bulunduğu, kredinin USD üzerinden kullandırıldığı, dolayısıyla geri ödemenin de bu para cinsinden yapılması gerektiği, bankanın krediye uyguladığı vergi, komisyon ve ekspertiz ücretlerinin sözleşmeye uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15514, Karar No: 2010/3362, Tarih: 15.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/15514 E.  ,  2010/3362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar

vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan davalı işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, yapılan tahkim sözleşmesi uyarınca davanın özel görev yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini, görev yönünden dava reddedilmez ise davanın iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilmesi nedeniyle reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasında yapılan 31.12.2002 tarihli mutabakat Protokolünün 6.maddesinde iş güvencesine ilişkin ihtilafların özel hakeme götürülmesi gerektiğinin düzenlendiği gerekçesi ile davanın görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık tahkim şartının geçerliliği ve görev yönünde toplanmaktadır. Normatif dayanağı 4857 sayılı Kanunun 20. maddesidir.

İşçi ve işverenler arasındaki uyuşmazlıkların çözüm yeri 5521 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince İş Mahkemeleridir. Doğal yargıcı iş yargıcıdır. İşe iade davalarında 4857 sayılı Kanunun 20. maddesi gereğince ayrık hüküm getirilmiştir. "Taraflar arasında uyuşmazlık aynı sürede özel hakeme götürülür " tümcesi yeni bir yargı yeri getirmektedir. Başka bir anlatımla Yasa Koyucu "özel hakem" kurumunu feshe bağlı bir sonuç olarak görmüştür. Hükmün sözünden de bu anlaşılmaktadır.

İşçinin işveren karşısında ekonomik açıdan zayıf olduğu iş sözleşmesinin kuruluşunda ve devamında işverene hukuken bağımlı olduğu tartışmasızdır. İşçi işveren otoritesi altında ve onun emir ve talimatları ile iş görür. Denetim altındadır. İrade serbestliği yoktur. Ancak fesihle bağımlılık ortadan kalkar.

Gerek metodoloji gerek taraflar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği, işe iade davalarının özel hakeme götürülmesinin ancak iş sözleşmesinin feshinden sonra anlaşma - sözleşme ile mümkün olacağı sonucuna götürür. Aksi halde işçinin iradesi dışında kendisinin yabancı olduğu bir yargılama sürecine zorlanması söz konusu olur. Yasanın amacı dışında bir sonuç doğar. Hükmün bu fıkrasının önceki düzenlemesindeki "Toplu İş Sözleşmesinde hüküm varsa veya ..." tümcesinin Anayasa Mahkemesinin 19.10.2005, 2003/66 E - 2005/72 Sayılı Kararı ile iptal edilerek işçinin iradesine üstünlük tanınması yukarıdaki gerekçeyi doğrulamaktadır.

Somut olayda davacı davalı işyerinde uzun bir süre çalışmıştır. İşyerinde çalışırken özel hakem koşulunu içeren protokol imzalanmış, iş sözleşmesi protokolden çok sonraki bir tarihte feshedilmiştir. Yukarıda belirtildiği üzere iş sözleşmesi devam ederken yapılan özel hakem sözleşmeleri geçersiz olduğundan davanın esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1563, Karar No: 2016/2476, Tarih: 10.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/1563 E.  ,  2016/2476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve görevi kötüye kullanma suçlarından sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Barosuna kayıtlı avukat olarak görev yapan sanığın, 2.000 TL ücret karşılığında katılanın vekilliğini üstlendiği ve onun iş akdini fesheden işveren ... aleyhine ... İş Mahkemesinde 2003/1913 esas sayılı alacak davasını açtığı, bu davanın 12.02.2008 tarihli duruşmasına geçerli kabul edilmeyen mazeret bildirerek katılmadığı ve 3 ay içerisinde müracaata bırakılan dosyanın yenilenmesi için talepte bulunmayarak Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 409/5.maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına neden olduğu, ayrıca yargılama aşamasında davalı şirketten haricen aldığı 19.400 TL'nin 9.960 TL.sini katılana verip geri kalan kısmını uh desinde tutmak suretiyle atılı suçları işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın, katılanın bilgisi dahilinde, katılanın iş akdini fesh eden şirket ile haricen anlaştığı bu nedenle ... İş Mahkemesinde açılan davanın takibini yapmadığı, haricen karşı taraftan tahsil ettiği paranın ise 9.960 TL.sini katılana verdiği, anlaşmazlık konusu olan geriye kalan miktarın vekalet ücreti alacağı olduğunu, aynı zamanda bu dava haricinde katılan vekili olarak başka davaları da takip ettiği anlaşılmakla bu yönüyle uyuşmazlığın hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gerekçesiyle sanığın beraatine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların unsurlarının oluşmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın, sanığın tahsil ettiği parayı kendisinden sakladığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.03.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9299, Karar No: 2010/14271, Tarih: 12.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9299 E.  ,  2010/14271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... ve ... vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile davalılardan ... ve ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emal karşılaştırması yapılarak değerinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalıp davalılar üzerindeki tapusunun iptali ile terkinine karar verilen ve kamulaştırmaya konu alan içerisinde kalan 175,27 m²lik bölümü için davalıların genel mahkemelerde her zaman dava açma hakkı vardır. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın kısmen kamulaştırıldığı ve kıyı kenar çizgisi dışında kalan 196,30 m²'lik bölümünün bedelinin ödenmesine karar verildiği dikkate alınarak, bu bölümün terkinine karar verilmesi gerekirken, taşınmazın tamamının tapusunun iptali ile terkinine karar verilmesi,

2-Davalılar ... ve ...'nin kendilerini vekil ile temsil ettirdikleri dikkate alınarak davanın niteliği gereğince lehlerine maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)Terkine ilişkin birinci bendindeki (taşınmazın) kelimesinden sonra gelmek üzere (196,30 m²'lik bölümünün) kelime ve rakamlarının yazılmasına,

b)Hüküm fıkrasının sonuna ayrı bir bent olarak (Davalılar ... ve ... kendilerini vekil ile temsil ettirdiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 450,00-TL maktu vekalet üretinin davacı idareden alınarak, davalılara verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 12.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/46892, Karar No: 2014/37055, Tarih: 25.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/46892 E.  ,  2014/37055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevi yaptırmamak için direnme ve ruhsatsız silah taşıma suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda beraatine dair, ... (Kapatılan) 22. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 04/06/2009 tarih ve 2008/297 esas, 2009/458 karar sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 11.12.2012 tarih ve 2012/893 esas, 2012/30239 sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre temyiz isteğinin vekalet ücretiyle sınırlı olduğu gözetilerek yapılan incelemede:

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 163/5. maddesi uyarınca tarafların özgür iradeleriyle kurulan vekalet sözleşmesi şekle bağlı bulunmayıp, vekaletname ise fiilen kurulan vekalet ilişkisinden doğan temsil yetkisini gösteren bir belgeden ibarettir (YHGK 2.4.3003. 19-265/267). Vekalet ilişkisi kimi zaman CMK'nın 150 ve 234/3. maddelerde olduğu gibi yasadan kaynaklanabilir ve bu takdirde temsil yetkisini görevlendirme belgesi gösterir. Ceza muhakemesinde vekalet belgesi olmasa dahi müdafiin sanığın fiili olarak verdiği yetkiyle ve müvekkilleriyle birlikte bir kez duruşmaya katılmakla müdafi sıfatını kazanacaklarına yönelik müstakar (YİBK 20.10.1975, 7/9) uygulama ve 5271 sayılı CMK'nın 154. maddesinde müdafi yönünden aynı ilkenin yasa hükmü haline dönüşmesi ve mağdur ve şikayet edenler bakımından da yasanın silahların eşitliği ilkesi çerçevesinde kabul ettiği hakları (CMK'nın 233 ila 243 ve 234/3. maddeler) doğrultusunda aynı ilkenin mağdur ve yakınan tarafından atanan vekillerle ilgili olarak da kabul edilmesi icap etmekle; usulen hak etmeleri halinde de bu sebeple müdafi ve vekilin müvekkilleri lehine vekalet belgesi aranmaksızın vekalet ücretine karar verilmesi gerekeceği, ancak beraat eden sanık lehine CMK'nın 150. maddesi uyarınca yasa gereği atanan müdafi sebebiyle vekalet ücretine hükmedilemeyeceği (ve bu halde vekalet ücretinin ilgili yasa kapsamında baro tarafından bizzat avukata ödeneceği) hususları yasal gerekler içerisindedir.

İncelenen dosyada; tensip kararında sanığa soruşturma evresinde baroca atanan Av. ... 'a duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilmesine karşın, ilk duruşmaya Av. ...'ın katılması ve dosyada avukat hakkında bir görevlendirme yazısı veya vekalet belgesinin bulunmaması karşısında, hükmü de temyiz eden anılan avukatın sanık tarafından mı yoksa yasa gereği mi görevlendirildiği araştırılıp sonucuna göre, açıklanan yöntem çerçevesinde beraat eden sanık lehine vekalet ücreti hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, " karar verilmiştir.

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, " karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2013 gün ve 2009/289891 sayılı yazısı ile;

"4. Ceza Dairesi'nin kararının yerinde olmadığı zira hükmü temyiz eden avukatın sanık için baro tarafından mı görevlendirildiği veya vekaletnamesinin bulunup bulunmadığının tespiti için hükmün bozulmasının gerekli olmadığı düşünülmektedir. Daire hükmü temyiz eden avukatın sanık için baro tarafından atanıp atanmadığını yada vekaletnamesinin bulunup bulunmadığını dosyayı eksiğe göndererek tespit edebilirdi. Yine eğer Daire bu avukatın sanığı temsile yetkisinin bulunmadığını kabul ediyorsa temyiz isteminin reddine karar vermeliydi. Sadece vekalet ücreti yönünden temyiz edilen hükmün bu şekilde bozulmasının yerinde olmadığı anlaşıldığından bu karara karşı itiraz edilmiştir.

Sonuç ve istem : 1- İtirazımızın KABULÜNE,

2- Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 11.12.2012 gün ve 2012/893 Esas, 2012/30239 Karar sayılı bozma ilamının KALDIRILMASINA,

3- ... 22. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 04.06.2009 tarih, 2008/297 Esas, 2009/458 Karar sayılı hükmü için karar verilerek ve esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılmasına,

4-Yüksek Daireniz aksi kanaatte ise, itirazın incelenmesi bakımından 5271 sayılı CMK'nın 308/3. maddesi uyarınca dosyanın Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine,

Karar verilmesi, itirazen arz ve talep olunur." isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, görevi yaptırmamak için direnme ve ruhsatsız silah taşıma suçlarından sanık ... hakkında verilen beraat kararının bozulmasına dair, Dairemizin 11.12.2012 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

Dairemizin 16.01.2014 tarih ve 2013/9568 esas, 2014/1002 sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülerek, Dairemizin 11.12.2012 tarih ve 2012/893 esas, 2012/30239 karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verildiği ve ilgili avukatın vekalet ilişkisi ile mi seçildiği yoksa baro tarafından mı atandığı veya soruşturma safhasında baro tarafından atanan Av. ... ’ı temsilen mi duruşmalara katıldığının belirlenmesi için dosyanın mahalline iade edildiği, belirtilen araştırmanın yapılarak dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla,

... 22. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 04/06/2009 tarih ve 2008/297 esas, 2009/458 karar sayılı hükmün yeniden incelenmesi sonucu;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık ile Av. ... Bayraktar arasında düzenlenmiş bir vekaletname bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede:

Vekalet ücretine yönelik sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 25/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1806, Karar No: 2024/7739, Tarih: 16.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/1806 E.  ,  2024/7739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/1145 Değişik İş

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

KARAR : İtirazın kabulü

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2021 tarihli 2019/61 Esas, 2021/23 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis ve 600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmesi üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19.01.2022 tarihli ve 2021/2093 Esas, 2022/109 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği ve hükmün aynı tarihte kesinleştiği anlaşılmıştır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan "kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmamış" ibaresinin aynı bentte yer alan seri muhakeme usulü yönünden Anayasa'ya aykırı olduğundan bahisle iptaline dair Anayasa Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2020/787 Esas, 2022/44 sayılı Kararı üzerine oluşan yeni duruma göre; hükümlü ... yönünden lehe olan hükümlerin uygulanması ve infazın durdurulmasına yönelik talebin Dinar Ağır Ceza Mahkemesince kabulü üzerine Dinar Cumhuriyet Başsavcılığı Seri Muhakeme Usulü Soruşturma Bürosu tarafından hükmün Anayasa Mahkemesinin iptal kararı yürürlüğe girmeden önce kesinleştiğinden bahisle hükümlü hakkında aynı suçtan kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verilmiş ve anılan karara karşı yapılan itiraz üzerine Dinar Sulh Ceza Hakimliğinin 06.12.2022 tarihli kararıyla itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına kesin olarak karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.05.2023 tarihli ve 2022/33245 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/54140 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/54140 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Aynı olay nedeniyle 6136 sayılı Kanun'a muhalefet, nitelikli kasten öldürme ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından sanığın mahkumiyetine dair Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin 31/03/2021 tarihli ve 2019/61 esas, 2021/23 sayılı kararının, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19/01/2022 tarihli ve 2021/2093 esas, 2022/109 sayılı kararı ile 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmek suretiyle 19/01/2022 tarihinde kesinleşmesini müteakip, nitelikli kasten öldürme ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarının temyiz edilmesi üzerine, dosyanın Yargıtay'da temyiz incelemesinde olduğu gözetilerek yapılan incelemede,