muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7042, Karar No: 2014/8243, Tarih: 28.04.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 28/02/2005 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin ONANMASINA, 28/04/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20171, Karar No: 2012/24527, Tarih: 28.11.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/20171 E.  ,  2012/24527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 30.000 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkiline ait aracın kaza yapması nedeniyle tamir için davalı şirkete bırakıldığı, aracın sigorta şirketi tarafından hazırlanan iş emri uyarınca tamir edildiği belirtilerek davacıya teslim edildiği, fakat daha sonradan davalı şirket tarafından yapıldığı iddia edilen işlemlerin iş emrine aykırı olarak yapıldığının tespit edilmesi nedeniyle araçta meydana gelen zarar ve değer kaybının tahsilini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili tarafından cevap dilekçesi ile; davaya konu aracın kasko sigortalı olması nedeniyle husumet itirazında bulunmuş, ayrıca aracın sigorta yetkililerinin talimatları doğrultusunda eksiksiz tamir edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Somut olayda, 07.02.2012 tarihli bilirkişi raporunda, motor zinciri arızasının giderilmesi için tespit edilen bedelin 12.390 TL, zarar görmüş parçaların değerinin 1.867 TL, araçta meydana gelen değer kaybının 1.120,20 TL, toplam zararın 15.377,20 TL olduğu tespit edilmiş, oysa 27.04 .2012 tarihli 2.bilirkişi raporunda dava konusu olan parçaların toplam değerinin 5.437,29 TL olduğu ancak iş emri kapanış listesinde yer alan parçalar ve değerlerine göre servisin sigortadan aldığı bedelin 4.532,37 TL olduğu tespit edilmiştir. Mahkemece alınan iki bilirkişi raporu arasında açıkça çelişki bulunmaktadır.O halde mahkemece yapılacak iş, raporlar arasındaki çelişkiyi gidermek için konusunda uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulundan davaya konu araçta davalı tarafından yapılan tazminatın iş emrine uygun olup olmadığı, uygun değil ise bu nedenle araçta meydana geldiği iddia edilen zarar ve değer kaybının tespiti hususunda rapor alınarak tüm deliller birlikte değerlendirilmek sureti ile uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi olacaktır.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/39427, Karar No: 2013/6509, Tarih: 19.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/39427 E.  ,  2013/6509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanığın olay anında alkollü bir vaziyette köy meydanında gelişigüzel küfür ettiği, ilk haksız hareketin ... çalışıp yıllık izni için suç tarihinde köyünde bulanan katılan ...'in duyacağı şekilde ''Almancıların da anasını avradını sinkaf edeyim'' diyen sanıktan kaynaklandığı anlaşıldığından tebliğnamenin ''sanık hakkında tahrik hükümleri uygulanmalıydı'' şeklindeki bozma görüşüşüne iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

“5237 sayılı TCK’nin 53/1-a, b, c, d, e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, 53/1-c maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan 53/3 maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına” kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkralarının bu konu ile ilgili kısmının “5237 sayılı TCK’nin 53/1-a, b, c, d, e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum oldukları hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, 53/1-c maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan 53/3. maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına” şeklinde düzeltilmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2) Sanıklar ... ve ... hakkında verilen Beraat kararının incelenmesinde;

Tanıklar ..., ... ve ...'nun, sanık ... ve sanık ...'ın, diğer katılan ...'e vurdukları, itekledikleri yönündeki beyanlarına üstünlük tanınmaması sebepleri kararda tartışılmadan yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6004, Karar No: 2015/7620, Tarih: 14.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/6004 E.  ,  2015/7620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

15/12/2010 tarihinde suça sürüklenen çocuk .... ve sanık .... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların suça sürüklenen çocuk .... bakımından 11/04/2011 tarihinde ve sanık .... bakımından 22/12/2010 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde sürüklenen çocuk ....'ın 16/11/2011 tarihinde ve sanık ....'ın da 29/01/2012 tarihinde kasten yeni bir suç işlemeleri nedeniyle yargılanarak mahkumiyetlerine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

I-Sanık .... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Oluş ve dosya içeriğine göre; eylemin birden fazla kişiyle işlendiğinin anlaşılması karşısında TCK'nın 119/1-c. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık .... ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün kısmen istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk .... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan dolayı hapis cezasından çevrilen adli para cezasından ibaret mahkumiyet kararının temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

A-Mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15 yaşını doldurmuş olup da 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 15/12/2010 tarihli kararın kesinleştiği 11/04/2011 tarihinde duran ancak deneme devresinde ikinci suçun işlendiği 16/11/2011 tarihinde tekrar işlemeye başlayan 7 yıl 12 aylık zamanaşımının suçun işlendiği 12/06/2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

B-Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

B-Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dosya kapsamına göre; başka bir hırsızlık suçu nedeniyle olaydan iki gün sonra yakalanan temyiz dışı sanık ....'in eldeki dosyaya konu olayı da itiraf ederek diğer sanıklar ...., .... ve suça sürüklenen çocuk .... ile birlikte işlediklerini söylemesi ve sonrasında çalınan eşyalardan fotoğraf makinasının tanık......'e satmaya çalışanların sanıklar ...., ....ve .... olduğunun tespit edilmesi ve yine aynı fotoğraf makinasının tamir amaçlı sanık .... tarafından verilmesi sonrası tanık .....'da ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuk ....'ın tüm aşamalarda değişmeyen suçu işlemediğine ilişkin savunması ve sanık ....'ın suça sürüklenen çocuk aleyhine olan beyanı dışında, suça sürüklenen çocuk ....'ın yüklenen suçları işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre ise;

a-Oluş ve dosya içeriğine göre; iş yeri dokunulmazlığının ihlali eyleminin birden fazla kişiyle işlendiğinin anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 119/1-c. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK'nın 116/4 ve 31/3. maddeleri uyarınca tayin olunan 8 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 62. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılması neticesinde sonuç cezanın 6 ay 20 gün yerine 6 ay 10 gün ve yine aynı Kanun'un 50/3. maddesine göre paraya çevrilmesi sırasında 4.000, 00TL yerine 3.800, 00 TL adli para cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini,

c-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinden sonra TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksit aralıklarının belirlenmemesi,

d-İddianame içeriğine göre suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması talep edildiği halde ek savunma hakkı verilmeden uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ....'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 14/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16157, Karar No: 2015/410, Tarih: 15.01.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/16157 E.  ,  2015/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 06.12.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümün satın alındığı iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı arsa malikleri vekili, davacının dayandığı harici satış senedinin geçerli olmadığını, yüklenicinin 06.01.2006 tarihli ek sözleşme uyarınca inşaatı 30.06.2006 tarihine kadar tamamlaması gerektiği halde tamamlamadığını, iskan başvurusunda bulunmadığını, edimlerini yerine getirmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davaya konu olayın, temlik işleminin hukuki niteliği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yüklenicinin borçlarının neler olduğu ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızası alınması gerekmez. Temlik, hatta borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar ve hükümlerin hasıl eder. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir. Kural budur. Şu hale göre temlik anına kadar borçlu temlikin dışında iken temlik anından itibaren evvelki alacaklı temlik işleminin dışına çıkmaktadır.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin, arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da yukarıda açıklandığı üzere ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmüne göre “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Temlikin konusu yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi Borçlar Kanununun 81. maddesinden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Burada yüklenicinin eser sözleşmesinden kaynaklanan borçlarının neler olduğuna ilişkin bazı açıklamaların yapılması gerekmektedir. Genel olarak eser sözleşmelerinde yüklenici, belli bir sonucu meydana çıkararak onu iş sahibine teslim etmeyi taahhüt eder. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin "eseri meydana getirme borcu" dayanağını Borçlar Kanununun 355. maddesinden alır. Anılan hükme göre; "İstisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder." Yasada “şey” olarak ifade edilen "eser"dir.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez;

Yukarıda belirtilen ilkeler ve yapılan açıklamaların ışığında somut olayın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesine gelince;

Yukarıda belirtilen ilkeler ve yapılan açıklamaların ışığında somut olayın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesine gelince;

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin konusu inşaatın genel fiziki tamamlanma oranı % 96-97 olduğu anlaşılmaktadır. Ne var ki, bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan raporda eksik ve ayıplı işlerin parasal karşılığı hesaplanmadığından bilirkişi kurulundan eksik ve ayıplı işlerin bedeline ilişkin ek rapor alınmalıdır.

Ayrıca, davalılar arasındaki 26.01.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yapının “genel iskanının alınması” borcundan yüklenici sorumlu olduğundan davacılara genel iskan ruhsatı almak üzere yetki ve uygun bir süre verilmelidir. Gerektiği takdirde yapıya genel iskan ruhsatı verilmesinin mümkün olup olmadığı belediyedeki işlem dosyasından da yararlanılarak mahallinde keşif yapılarak bilirkişiye incelettirilmeli, bir engel bulunmadığı sonucuna varılırsa genel iskan giderlerinin ne olduğu yetkili mercilerden sorulmalı, bu bedel ve bilirkişi kurulunca daha önce oran olarak belirlenen eksik işlerin parasal karşılığı toplamı arsa sahiplerine ödenmek üzere davacılara depo ettirilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1412, Karar No: 2018/6206, Tarih: 23.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1412 E.  ,  2018/6206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Şikayetçi vekilinin sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat kararlarına ilişkin temyiz taleplerine yönelik incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ... müdafii ve şikayetçi vekilinin sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararına ilişkin temyiz taleplerine yönelik incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E. sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde: İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı geçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, keyfiyet Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete de ve alacaklarının bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilam masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı olarak İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,