muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4443, Karar No: 2010/1864, Tarih: 25.02.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/4443 E.  ,  2010/1864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/09/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/12/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hak ve nısfetle karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; tarafların konumu, olayların gelişimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 1.000,00 YTL manevi tazminat tutarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 2.000,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

2009/4443-2010/1864

2009/4443-2010/1864

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle gerekçesinde ve hüküm fıkrasının 1 nolu bendinde yer alan “…1.000,00…” biçimindeki sayıların silinerek yerine “…2.000,00…” sayılarının yazılmasına; harç alınmasın ilişkin 2 nolu bendinin tümden silinerek “Alınması gereken 108,00 YTL karar harcı, peşin alınan 675,00 YTL harçtan indirilerek artık 567,00 YTL’nin karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalının tüm, davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11433, Karar No: 2024/21681, Tarih: 02.07.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/11433 E.  ,  2024/21681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Kozan Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.12.2021 tarihli ve 2021/268 Esas, 2021/258 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 18 yıl 9 ay hapis ve 37.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile, sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükümlerdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek, hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 5. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine ilişkindir.

B. Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 5. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına ilişkindir.

C. Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

C. Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin

değerlendirilmesine, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmasına, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, sanıklar müdafilerinin mazeretlerini delillendirmemesi sebebiyle mahkemenin mazeretin reddine dair kararında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanıklar Osman, Muhammet ve sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararında sanıklar Osman, Muhammet ve sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kozan Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,02.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5561, Karar No: 2007/6328, Tarih: 02.07.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5561 E.  ,  2007/6328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili, karşı davada maddi hataların düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığının tespiti için belediye başkanlığına yazılan yazıya verilen cevapta, imar planı dışına isabet eden taşınmazın belediye mücavir alanı sınırları içinde olmakla birlikte belediye hizmetlerinden yararlanmadığı açıklanmış, harita mühendisi bilirkişinin dosyaya sunduğu raporda yerleşim merkezlerine 550 ve 1200 mt. mesafede bulunduğu saptanmış olduğu halde bilirkişi kurulu raporlarında taşınmaz arsa niteliğinde kabul edilerek değerlendirme yapılmıştır.

Oysa ki; Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde kabulü için uygulamalı (genelde 1/1000 ölçekli) imar planı ile iskan sahası olarak ayrılmış yerlerde bulunması esastır. Aynı karara göre, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için ise, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Nazım imar planı (1/5000 ve daha büyük ölçekli) içinde bulunan taşınmazların arsa sayılabilmeleri ise Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 Sayılı Kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı ve kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılığının yakın gelecekte var olmasına bağlıdır.

Saptanan durumu itibarıyla, kamulaştırma hukuku açısından yukarıda açıklanan arsa sayılabilme koşullarını taşımayan davaya konu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ve bu niteliğine göre değerlendirilmesi gerekirken, arsa niteliğinde değerlendirme yapılan bilirkişi raporlarına dayalı olarak karar verilmiş olması,

2-Kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili davasının niteliği gereği kendisini vekil ile temsil ettirmiş olan taraflar yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ücret takdirine yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili davasının niteliği gereği kendisini vekil ile temsil ettirmiş olan taraflar yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ücret takdirine yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 2.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2919, Karar No: 2024/8518, Tarih: 12.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/2919 E.  ,  2024/8518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3352 E., 2022/2595 K.

KARAR : Davalı yönünden esastan ret, davacı yönünden kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 23. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/636 E., 2021/669 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne İlk Derece Mahkeme hükmünün kaldırılarak esas hakkında yeniden davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Müvekkilinin "makina bakım ustası" olarak çalıştığını, 31.03.2017 tarihinde meydana gelen iş kazasında ağır kalıcı malûliyete uğradığını, olayın davalının ihmali ve kusurlu eylemleri nedeniyle olduğunu, davacının gerçek ücretinin bordrolara yansıtılmadığını belirterek 1.051.537,98 TL maddi tazminat ve 500.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Müvekkilinin "makina bakım ustası" olarak çalıştığını, 31.03.2017 tarihinde meydana gelen iş kazasında ağır kalıcı malûliyete uğradığını, olayın davalının ihmali ve kusurlu eylemleri nedeniyle olduğunu, davacının gerçek ücretinin bordrolara yansıtılmadığını belirterek 1.051.537,98 TL maddi tazminat ve 500.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin işe giriş tarihinden itibaren davacıya sürekli olarak iş güvenliği eğitimleri verdiğini, davacı ...'ün 01.04.2008 tarihinden itibaren yaklaşık 11 senedir müvekkili şirketin Çanakkale ili, Çan İlçesindeki seramik fabrikalarında değişik alt işverenlerde ''Makina Bakım Onarım Ustası'' olarak çalıştığını, davacının müvekkili şirkette çalışmaya başlamasından itibaren sürekli iş güvenliği eğitimleri verildiğini, verilen eğitimler sonrası davacıya Çalışma Düzeni İş Sağlığı ve Güvenliği İç Yönetmeliği Teslim Tutanağı ile iş sağlığı ve güvenliği konulu bir eğitim kitapçığı verildiğini, davacıya çalışmasında kullanılması için kulak koruyucu, naylon çizme, plastik eldiven, toz maskesi, baret, saydam gözlük, koruyucu ayakkabı gibi kişisel koruma ürünleri teslim edildiğini, müvekkili şirketin basiretli bir işveren gibi davrandığını ve çalışanlarının iş güvenliği için birçok eğitimi davacının da içinde bulunduğu tüm çalışanlara verdiğini ve iş güvenliğini arttırmak ve iş kazalarını azaltmak için elinden gelen tüm çabayı sarf ettiğini, bu hususları teşvik eden evrakları dosyaya sunduklarını, davacının kendi kusuru ve hareket eden banda müdahale etmesi sebebi ile kendi ağır kusuru ile iş kazası geçirdiğini, Makina bakım onarım ustası olması sebebi ile banta kayması problemi sebebi ile çağırıldığını, davacını arızalı banta müdahale ederken Bant Şasisi üzerinde bulunan merkezleme ayar gergi civatalarından ayarlama yapmadan önce koordineli olarak çalıştığı personele haber vermeden hareket eden banta kolunu sokarak müdahalede bulunduğunu, kaza sonrasında Çanakkale'den ambulans helikopter çağrıldığını, ambulans helikopterin gece uçamaması sebebi ile askeri ambulans helikopter ile davacının İzmir'e sevk edildiğini, bu süreçte zamanla yarışıldığını ve davacının hayatta kalması sağlandığını, maddi tazminat taleplerini kabul etmediklerini, davacı için tedavi sürecinde yapılan toplam 4.032,50 TL belgeli giderin, davacıya yapılan 16.861,90 TL avans ödemesi ve müvekkil şirketçe yaptırılan sigorta sebebi ile ... Sigorta Şirketi tarafından ödenen 60.000,00 TL'nin takdir edilecek maddi tazminattan mahsup edilmesini talep ettiklerini, davacı vekilince açılan davada müvekkili şirketten 500.000,00 TL manevi tazminat talep ettiğini, manevi tazminatın amacının çekilen acıyı dindirmek, yaşama arzusunu tazelemek ve manevi dengeyi yeniden sağlamak olduğunu, bu nedenle manevi tazminatın amacının özendirme ve zenginleştirme olmadığını, davacının tazminat talebinin fahiş miktarda olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle, iş kazasının oluşumunda davalı üst işverenin %80, davacının %10, dava dışı alt işveren ...'ın %10 oranında kusurlu olduğu , davacının davaya konu iş kazası nedeniyle %90 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kaldığı kabulünden hareketle;

"1-Açılan davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine,

2-874.564,14 TL net maddi tazminatın, kaza tarihi olan 31.03.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

3- 140.000,00 TL net manevi tazminatın kaza tarihi olan 31.03.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4- Fazlaya ilişkin istemlerin reddine, " şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; maddi tazminat hesabının hatalı olduğunu, hayat sigortası ödemesinin zarardan mahsup edilmesinin hatalı olduğunu, avans adı altında yapılan ücret ödemelerinin maddi tazminat ifasına yönelik olmadığından zarardan mahsup edilmesinin hatalı olduğunu, davalının %90 kusurlu olduğunu, bu nedenle manevi tazminat miktarının çok düşük olduğunu, davacının sol kolunu kaybettiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda belirtilen oranların hatalı olduğunu, davacıya %10 kusur oranı verilemesinin eylemi ile uyumlu olmadığını, ücret yatırılmadan bilirkişi raporunun düzenlendiğini, baz alınan davacı ücretinin yanlış olduğunu, iki raporda yanlış olarak belirtildiğini, TRH-2010 tablosuna göre bilirkişi hesabının ve buna dayanarak verilen mahkeme hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğunu, zira PMF-1931 tablosuna göre yapılan hesaplamada zararın daha az olduğunu, davacının emekli olduğu hususunun bilirkişice hatalı olarak değerlendirildiğini, aktif ve pasif dönemlerin hatalı olarak hesaplandığını, davacının kaza tarihinde emekli olduğunu ve halen müvekkil şirkette çalıştığını, müvekkil şirketçe ödenen masrafların zarardan düşülmesi gerektiğini, 140,000,00 TL manevi tazminatın fahiş olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "....31.03.2017 tarihli iş kazasında davacının sol kolunun koptuğu, davacının meslekte kazanma gücü kaybının %90 olduğu, kusur bilirkişi raporunda davalı işverenin %80, davacının %10, dava dışı alt işverenin %10 oranında kusurlu olduğu tespit edilmiştir. Kusura ilişkin raporlarda iş hukuku ilkelerine göre değerlendirme yapıldığı anlaşılmıştır. Mahkemece hükme esas alınan kusur ve hesap bilirkişi raporu gerekli hukuki ve teknik verileri içermekte olup dosya kapsamı ve oluşa uygun, denetime elverişlidir. Hükme esas alınan kusur ve TRH-2010 tablosuna göre hesap bilirkişi raporlarının gerekli hukuki ve teknik verileri içermektedir. Buna göre; tarafların karşılıklı iddia ve savunmaları, dayandıkları belgeler, dosya kapsamı, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesi, dava şartları, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçeler dikkate alındığında İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Gerek mülga Borçlar K’nın 47 nci ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nın 56 ncı maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.