muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/31501, Karar No: 2021/954, Tarih: 09.02.2021

2-Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Her ne kadar sanıkların, suçlamayı kabul etmemeleri ve çalıştıkları vakıf adına maddi durumu iyi olan kişilerden burs toplayarak ihtiyaç sahibi öğrencilere dağıttıkları, okuldan alınan suça konu bursların toplanan diğer burslar ile karışma ihtimalinin bulunduğu, savunmalarının aksinin ispatlanamadığı ve suç kastı ile hareket ettikleri konusunda şüphe bulunduğu, şüphenin kesin deliller ile yok edilemediği, bu nedenle eylemlerinin sabit olmadığı gerekçeleri ile beraatine hükmedilmiş ise de, mağdur ...'e burs hakkının özel okula kayıt ile kalktığının söylenilip katılan vekilinin hüküm tarihinden sonra temin ettiği ve 27/06/2014 tarihli ek temyiz dilekçesi ile dosyaya sunulan tarihsiz adi yazılı vekaletnameyi sahte olarak mağdur adına düzenleyip kullanarak bursları almaya devam ettikleri, bu nedenle suç kastı ve sanık eylemlerin sabit olduğunun, savunma ve mağdur beyanları ile mağdur adına düzenlenen tarihsiz adi yazılı sahte vekaletnameden anlaşılması karşısında, kovuşturmadan önce kamu zararını tamamen gidermenin TCK'nın 168. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına imkan vereceği halde hatalı değerlendirme sonucu sanıkların atılı nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyeti yerine yazılı gerekçeyle beraatlerine hükmedilmesi.

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8445, Karar No: 2016/5857, Tarih: 14.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/8445 E.  ,  2016/5857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin abonelik sözleşmesine aykırı olarak 01.01.2013 tarihinden dava tarihine kadar kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen tutardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah ile talebini 11.869,65 TL'ye yükseltmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 11.869,65 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava dilekçesi içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı ve davacının 30.03.2015 tarihli dilekçesinin ise ıslah mahiyetinde olduğu gözönüne alınarak, kısmi alacak için açılan davada müddeabihin ıslah ile artırılan kısmına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, alacağın tümü için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının birinci bendinde yer alan '' Davanın kabulüne, 11.869,65 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine'' ifadesinin karar metninden çıkartılarak yerine “Davanın kabulü ile, 1.000 TL alacağın 09.12.2014 dava tarihinden itibaren, 10.869,65 TL alacağın ise 30.03.2015 ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1898, Karar No: 2012/8593, Tarih: 06.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/1898 E.  ,  2012/8593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 22.06.2011 gün ve 8200-7895 sayılı bozma kararı özetle:"Davacı ..., ... köyü, 1367 ve 1374 parsel sayılı sırasıyla 39919,00 m2 ve 17056,00 m2 yüzölçümlü taşınmazların kendisi ve müşterekleri adına tapuda kayıtlı olduğunu, yörede ilk kez yapılan ve 12.08.2008 - 12.02.2009 tarihleri arasında ilan edilen orman kadastrosu sırasında, öncesi orman olmayan taşınmazların orman kadastro komisyonu tarafından orman sayılarak orman alanı içinde bırakıldığını belirterek, işlemin iptali ile taşınmazların orman alanı dışına alınmasını istemiştir.

Mahkemece, davacının davasının kabulüne ve Mersin ili, Silifke ilçesi, ... köyü, Kopcalı mevkii 1374 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişisi ...'in 10.06.2010 tarihli raporunda (B) harfi ile gösterilen 7946,50 m2 kısmının orman sınırları dışına çıkarılmasına, Mersin ili, Silifke ilçesi, ... köyü, Kopcalı mevkii 1367 parsel sayılı taşınmazın özel orman niteliği ile tamamı 64 pay kabul edilerek 8'er payın muris ...'ın çocukları Ahmet, Ali, ..., İsmet, Hüseyin ve Emine'ye; 2'şer payın ölü ... mirasçısı eşi ... ile ...'ın çocukları Yaşar, Doğan, Özgür ve ...'a; 1'er payın ...'ın çocukları ... (...), ..., Cengiz, Adil, Şevket ve ... adlarına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık askı ilan süresi içinde açılan orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinden önce 12/08/2008 tarihinde ilanı yapılıp eldeki dava nedeniyle kesinleşmeyen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır. Dava konusu taşınmazlar 1989 yılında yapılan arazi kadastro sırasında belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliğiyle davacı gerçek kişi ve müşterekleri adına tespit edilmiştir.

Mahkemece, dava kabul edilerek, dava konusu 1374 parsel sayılı taşınmazın kroki de (B) ile gösterilen 7946,50 m2 bölümünün orman sınırları dışına çıkarılmasına ve 1367 parsel sayılı taşınmazın özel orman niteliği ile davacı kişi adına tesciline karar verilmiş ise de, mahkemece varılan sonuç dosya kapsamı ile örtüşmemektedir. Şöyle ki; davacının dayandığı tapu kayıtları 1989 yılında kadastro sırasında senetsizden oluşmuştur. Mahkemece yapılan araştırmada, 1989 yılında yapılan arazi kadastrosundan önceki tarihli, 1987 yılı hava fotoğraflarından üretilmiş, 1990 tarihli memleket haritasında 1374 parselin yapraklı ağaç rumuzlu, 1367 parselin ise iğne yapraklı ağaç ve zeytinlik rumuzlu bölmelerde kaldıkları,

2012/1898 - 8593

2012/1898 - 8593

ayrıca, dava konusu taşınmazların üzerinde eylemli olarak kızılçam ağaçları ve seyrek olarak da maki türünde aşılanmış zeytin ağaçları (delice) ile kaplı ve eğimlerinin % 20 olduğu ve hudutları itibari ile devlet ormanı ile bitişik oldukları ve bu tür yerler devlet ormanı ile bitişik ya da içinde olması halinde tapulu olsa dahi orman sayılacağı, kaldı ki dayanak tapunun da 1989 yılında yapılan kadastro sırasında senetsizden, öncesi orman olduğu gözetilmeksizin yolsuz olarak oluşturulduğu, davalı kişinin 3573 sayılı Yasa kapsamında oluşmuş bir tapusunun da bulunmadığı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27/02/2008 gün ve 2008/20-157 Esas- 2008/194 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere delicelik ve yabani zeytinlerin aslı orman ağacı olup, ancak 3573 sayılı “Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Yasa" hükümlerine göre yetkili makamlarca karar verilmesi ya da verilen bu karar uyarınca tapu kaydı oluşturulması durumunda o yerin orman sayılmayacağı gözetildiğinde, dava konusu 1367 parselin tamamı ve 1374 parselin krokide (B) ile gösterilen bölümünün, eski tarihli belgelere göre ve eylemli olarak zilyetlik ile kazanılamayacak orman sayılan yerlerden oldukları anlaşılmıştır. Mahkemece değinilen yönler gözetilerek davacı gerçek kişinin davasının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Kabule göre de; 1367 parsel sayılı taşınmaz hakkında talep olmadığı halde tapuya tescil hükmü kurulması da doğru değildir. Kaldı ki; talep olsa dahi, kadastro mahkemelerinde görülen orman kadastrosuna itiraz davalarında, davanın kabulü halinde, taşınmazın orman kadastro sınırları dışına çıkarılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekmesine rağmen, 1367 parsel hakkında tapuya tescil kararı verilmesi ve ayrıca yine 1367 parselin kadastro sırasında oluşan tapu kaydı ile davacı kişi adına tapulu olduğu gözetilmeksizin 1367 parsel hakkında ikinci kez tapuya tescil kararı verilerek mükerrer kayıt oluşturulması da doğru değildir." şeklindedir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, davanın reddine, 1367 parselin tamamı ile 1374 parselin B işaretli 7946 m2 bölümünün orman sınırları içinde bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2435, Karar No: 2016/1230, Tarih: 28.01.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/2435 E.  ,  2016/1230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/04/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/10/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili ve davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının tedbirsizlik ve dikkatsizlik sebebiyle kolundan yaralanmasına sebep olduğunu belirterek, uğradığı maddi ve manevi zararların giderilmesini istemiştir.

Davalı, yaralanmanın mahiyeti itibariyle davacının çalışmasına engel olmadığını, istenen tazminat miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davacının gelir kaybına uğrayacak derecede yaralanmadığından maddi tazminat talebinin reddine; haksız fiilin taksirli eyleme dayanması, yaralanmanın mahiyeti itibariyle manevi zararın düşük oluşu, manevi tazminatın zarar gören açısından zenginleşme aracı olmaması gerektiği göz önüne alınarak davacı yararına 500,00 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47. (6098 sayılı TBK’nın 56.) maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Somut olaya gelince; dava konusu olayın tarihi, gelişim süreci, yaralanmanın niteliği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı azdır. Yerel mahkemece daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle davacı yararına BOZULMASINA; davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentteki sebeplerle reddine ve davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5366, Karar No: 2022/670, Tarih: 25.01.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/5366 E.  ,  2022/670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dava açıldığı halde bu suç yönünden bir karar verilmemişse de zamanaşımı süresi içerisinde her zaman karar verilebileceği tespit edilerek yapılan incelemede;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde değişiklik yapan 6545 sayılı yasanın 18/06/2014 tarihinde kabul edilip 28/06/014 tarihinde resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe girdiği gözetilerek suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/1-b. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden aynı yasanın 142/2-h maddesi ile uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 142/2-h, ve 143 maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 6 ay hapis cezasından TCK’nın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken 5 yıl hapis cezası yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilerek bu ceza üzerinden de TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 4 yıl 2 ay hapis cezası yerine 3 yıl 14 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın korunmasına, 25.01.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2318, Karar No: 2017/1514, Tarih: 06.12.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2318 E.  ,  2017/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Diyarbakır 1. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 19.01.2015 gün ve 2014/1283 E., 2015/66 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 30.11.2015 gün ve 2015/14740 E., 2015/23525 K. sayılı kararı ile;

"…1- Davacı, asıl işveren olan davalı şirket bünyesinde arıza bakım-onarım teknisyeni olarak işe başladığını, işe başlarken 200,00 TL yol, 300,00 TL yemek yardımı yapılacağının belirtildiğini iddia ederek yol ve yemek ücretlerinin ödenmesini talep etmiştir.

Davalı ise husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı asıl işveren, bu dosya ve aynı gün temyiz incelemesi yapılan diğer dosyalarda bazı alt işverenlere davanın ihbar edilmesi için dilekçe sunmuş, mahkemece ihbar dilekçeleri ilgili alt işveren firmalara tebliğe çıkarılmış, bir kısmına tebligat yapılmış, bazılarına ise çıkarılan tebligat bila ikmal iade edilmiş ya da tebligat parçaları dosyaya alınmamış, bazı dosyalarda ise davalı asıl işverenin ihbar talebinde bulunmamakla birlikte işçinin özlük dosyası ile ödeme belgelerinin alt işverenlerden getirtilmesini istediği halde bu talep mahkemece dikkate alınmamıştır.

6100 sayılı HMK'nun 61 vd maddelerinde düzenlenen davanın ihbarı ile taraflardan biri davayı kaybettiği taktirde, üçüncü kişiye veya üçüncü kişinin kendisine rücu edeceğini düşünüyorsa, tahkikat sonuçlanıncaya kadar davayı üçüncü kişiye ihbar edebilir.

İhbar yazılı olarak yapılır. İhbar sebebinin gerekçeleriyle birlikte açıklanması ve yargılamanın hangi aşamada bulunduğunun belirtilmesi gerekir.

Dava kendisine ihbar edilen kişi, davayı kazanmasında hukuki yararı olan taraf yanında davaya katılabilir.

Müdahale talebinde bulunan 3.kişi, yanında katılmak istediği tarafı, müdahale sebebi ve bunun dayanaklarını belirten bir dilekçeyle mahkemeye başvurur. Müdahale dilekçesi, davanın taraflarına tebliğ edilir. Mahkeme, gerekirse taraflarla birlikte 3.kişiyi de dinlenmek üzere davet eder, gelmeseler dahi müdahale talebi hakkında karar verir.

6100 sayılı HMK'nın yukarıda belirtilen ilgili hükümleri dikkate alındığında mahkemece, davalı asıl işverenin, davanın ihbarını talep ettiği bir kısım taşeron şirketler ile ilgili olarak ihbar dilekçesinin tebliğ edilmeksizin ya da tebliğ edildiğine dair tebligat parçaları dosyaya alınmaksızın ve özellikle de davalı şirket vekilinin ihbar dilekçelerinin dönüşünün beklenilmesini talep etmesine rağmen ara kararı ile ihbar dilekçelerinin eksiksiz olarak tüm alt işverenlere tebliği dahi beklenmeksizin karar verilmesi hatalıdır.

Yapılması gereken, ihbarı talep edilen tüm alt işveren şirketlere ihbar dilekçesi ve dava dilekçesinin tebliği sağlanarak ve tebliğ edildiğine dair tebligat parçaları eksiksiz dosyaya alınarak ihbar edilen taşeron şirket/şirketlerin, sunmaları halinde beyan dilekçeleri ile varsa delilleri toplanıp, ihbar olunan şirketlerin yargılamayı takip etmemeleri halinde ise asıl işveren olan davalı şirketin cevap dilekçesinde ve aşamalarda belirttiği üzere davacı işçiye ait özlük dosyası ile bordro gibi ödeme belgelerinin ve hizmet alım sözleşmelerinin birer suretleri alt işveren şirketlerden müzekkere ile istenerek getirtmek ve çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece eksik ve inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde ile karar verilmesi bozma nedenidir.

2-Kabule göre de; Seri halde Dairemize gelen dosyaların incelenmesi sırasında Diyarbakır 3. İş Mahkemesinin 2014/333 Esas ve 2015/624 Karar sayılı dosyasında 2011 ve 2012 yıllarına ait bordroların sunulduğu tespit edilmiştir. Bu bordroların incelenmesinde davacılara yıllara göre değişen miktarlarda yol ve yemek ücretinin ödendiği anlaşılmaktadır. Zaten bu dosyada davacı da iş akdinin feshinden önceki bir yıl, yol ve yemek ücretlerini ödendiğini kabul etmektedir. Bu durum karşısında yol ve yemek ücreti tahakkuklarının ve ödeme belgelerinin alt işverenlerden istenerek ödeme yapılıp yapılmadığı belirlenip, bordroların temin edilememesi durumunda işe sunulan bu bordrolardaki ücretler baz alınarak, ayrıca son bir yıl yemek ücretlerinin ödendiği hususunda dilekçesinde beyan bulunmayan davacılardan da ödeme yapılıp yapılmadığı sorularak açıklattırılıp, bordro sunulmayan dosyalarda 2011 ve 2012 yıllarına ait yol ve yemek ücretleri tahakkukları ve ödemeleri olduğundan bordroda adı bulunan davacıların alacak hesabının da bu ödemelerin mahsubundan sonra ödenmeyen miktarın belirlenmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır..."

gerekçesiyle karar bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı Dicle Elek. Dağ. A.Ş. vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili davalı şirket ile dava dışı firmalar arasında asıl-alt işveren ilişkisi bulunduğunu ve davacı işçinin arıza bakım ve onarım teknisyeni olarak çalıştığını ileri sürerek yol ve yemek ücretlerinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davacı işçinin yüklenici firma işçisi olduğunu, müvekkili şirketin sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi tarafından düzenlenen raporun dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.