muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9888, Karar No: 2014/1409, Tarih: 23.01.2014

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında nakliye sözleşmesi yapıldığını, 22.12.2005 tarihli nakliye sözleşmesine göre davalının, müvekkili şirkete ait inşaat ve şantiye malzemelerini Antalya Limanı'ndan Alger/Blida/Cezayir'e nakliyelerini üstlendiğini, Alger Limanı'nda söz konusu malların gemiden tahliyesinin yine davalı tarafından yapılacağını, Alger Limanı gümrüklemelerinin ve Alger-Blida iç nakliyelerinin de yine davalı tarafından gerçekleştirileceğini, ancak davalının yükümlülüklerini yerine getirmediğini ve müvekkili şirketin nakliye sözleşmesine konu mallarının gecikmesine sebep olmasının yanı sıra, müvekkili şirketten ek ücretler ve ödemeler talep ettiğini, müvekkili şirketin de Cezayir'de üstlendiği inşaat işinin daha fazla gecikmesine mani olmak amacıyla ve malların bir an evvel gümrükten çıkarılmasını teminen davalının ve davalının yardımcı şahıslarının talep etmiş oldukları masraf adı altındaki ek ücretleri ödemek zorunda kaldığını, müvekkilinin tüm belgeleri davalının talimatı doğrultusunda Cezayir'deki acentaya teslim edilmek üzere gemi kaptanına elden teslim ettiğini, geminin 06.01.2006 tarihinde Antalya Limanı'ndan ayrıldığını, geminin Antalya Limanı'ndan ayrılmasını müteakip 08.01.2006 tarihinde davalı şirket yetkilisinin, daha önce Cezayir acentası olarak bildirdikleri H&H Sari Maritime şirketinin değiştiğini, onun yerine Eurl Ayyıldız firmasından gümrükçü Tarık Özdemir'in gümrük işleri ile ilgileneceğini bildirdiğini, geminin 16.01.2006 tarihinde Alger Limanı'na yanaştığını, 29 ve 30 Ocak 2006 tarihli gümrük beyannamelerine rağmen mallar için verilmesi gereken teminatlarla ilgili bildirimlerin, davacının yardımcı şahsı ... tarafından 04.02.2006 tarihinde bildirildiğini, bunun üzerine talep olunan rakamlar doğrultusunda hazırlanan ve yine ... tarafından kabul gören bloke çeklerin, malların teminatı olarak ve gümrüğe verilmek üzere adı geçen şahsa 07.02.2006 tarihinde teslim edildiğini, bunun üzerine malların gümrükten çekilmesi gerekirken 13.02.2006 tarihinde yeni rakamlar bildirilmek sureti ile müvekkili şirketten yeniden teminat mektupları ve banka bloke çekleri talep edildiğini, bunun üzerine davalının 04.02.2006 tarihinde bildirmiş olduğu rakamların hatalı olduğunun anlaşıldığını, doğru rakamlarla hazırlanan teminat mektupları ve banka bloke çeklerinin, müvekkili tarafından 21.02.2006 tarihinde davalının yardımcı şahsına teslim edildiğini, yine, taraflar arasında akdolunan sözleşme, herşey dahil (vergi ve harçlar hariç) Blida şantiyesine kadar teslimi içermekteyse de müvekkili şirketten malları gümrükten çekebilmek için gümrük ordinosu, teknisyen ve

.../...

-2-

.../...

-2-

operatör, lowbed beklemesi, gümrük magazinaj, gümrük liman masrafları ve gümrük liman tam tespit masrafları olmak üzere 43.000 USD tutarında ek ödeme yapılmasının talep edildiğini, müvekkili şirketten talep edilen ve 6.500 USD tutarında olarak bildirilen gümrük liman tam tespit masrafı haricindeki tüm masrafların taraflar arasında akdolunan nakliye sözleşmesi hükümlerine göre davalının sorumluluğunda ve yükümlülüğünde olduğunu, müvekkili şirketin davalının bu talebine ilişkin itirazlarına rağmen davalının bu meblağın ödenmemesi halinde malzemelerin liman sahasından çıkamayacağını ve şantiyeye tesliminin mümkün olmayacağını belirttiğini, müvekkili şirketin taahhütname almak suretiyle söz konusu meblağı, 07.02.2006 tarihinde ödemek zorunda kaldığını, ancak ödenen bu meblağın içinde bulunan ''Gümrük liman tam tespit ücretinin'' (6.500 USD), sözleşmeye göre müvekkilinin sorumluluğu altında olduğundan davalıya yapılmış fazla ödeme miktarı 36.500 USD olduğunu, müvekkili şirketin zor durumda kaldığını gören davalı ... yardımcı şahısların 23.02.2006 tarihinde ek para gerektiği yönünde mesajlar gönderdiğini, bu mesajlarda Alger Gümrüğü'ne ödenmek üzere 2.031,739 Cezayir Dinarı talep olunduğunu ve bu meblağın da davalının sorumluluğunda olmasına rağmen müvekkili şirketçe Alger Gümrük İdaresi'ne malların bir an evvel gümrükten çekilmesinin temini gayesiyle ödendiğini, buna ek olarak 10.782.230 Cezayir Dinarı'nın da davalının acentası olarak bildirilen Translem'e çek olarak yine tüm yükümlülük davalıda olduğu halde ödendiğini, bunun üzerine malların, 2006 Nisan sonunda gümrükten en nihayetinde çekebildiğini, müvekkili şirketin fazladan ödediği bu meblağları davalının tazmin etmesi gerektiğini, davalıya 03.04.2006 tarihinde ihtar gönderildiğini, ancak davalının sorumlu olduğu miktarı geri ödemediğini ileri sürerek müvekkili şirketin fazladan ödediği ve malları zamanında teslim almaması sebebiyle uğramış olduğu ve uğrayacağı zararların karşılığı olmak üzere şimdilik 12.813.869 Cezayir Dinarı ile 36.500 USD'nin davalıdan aynen tahsiline, aynen tahsiline karar verilemiyorsa Merkez Bankası'nın fiili ödeme günündeki efektif satış kuru üzerinden Türk Lirası karşılığının tahsiline, hüküm altına alınacak tazminata temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmesine, faiz hesabında devlet bankalarınca Cezayir Dinarına ve dolara uygulanan yıllık en yüksek faiz oranının esas alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, geçici ihracat işlemlerinin yapılabilmesi bakımından davacının Blida Valiliği ile akdettikleri inşa sözleşmesini, Cezayir'de kurmuş oldukları şirkete ait evrakları tahliyesi yapılan emtianın yapım işlerinde kullanılacağına dair taahhütnameyi ilgili kişilere teslim etmesinin gerekli olduğunu, oysa davacının bu evrakları ilgili kişilere teslim etmediğini, buna rağmen görevli olan kişilerin zamanında müdahalelerle davacının bu açıklarını kapattığını, taşıma anlaşması uyarınca müvekkil şirketin görevinin davacı adına gümrükleme işlemlerini yapmak üzere bir ilgiliyi görevlendirmek ve ücretini ödemekten ibaret olduğunu, müvekkili şirketin bu görevlerini eksiksiz olarak yerine getirdiğini, bu çerçevede davacının ilgili kişiye gümrükleme işlemlerini yapmak üzere vekalet/yetki verdiğini, yani görevlendirilen bu kişinin davacının gümrükleme işlemlerini yapmak üzere bizzat davacı tarafça atanmış vekil olduğunu, geçici ithalat için verilecek teminatların mutlak surette banka teminat mektubu şeklinde olması gerektiğini belirtmelerine rağmen davacının bloke çek gönderdiğini, davacının banka teminat mektuplarını zamanında sağlayamadığı ve evrakları eksiksiz olarak teslim edemediği için gümrük formalitelerinin tamamlanamadığını ve dilekçelerinin ilk kısmında belirtilen 43.000 USD tutarındaki masrafların husule geldiğini, bu gerekliliğin Cezayir Hükümeti'nin gümrük işlemlerine ilişkin mevzuatının bir gereği

.../...

-3-

olduğunu, taraflar arasında akdedilen 22/12/2005 tarihli taşıma sözleşmesinin 6. maddesinde "Evrakların geminin varışından 3 gün önce Fransızca tercümeleri beraber Alger gümrük otoritelerine ulaştırılmasından işveren sorumludur." şeklinde düzenlemenin yer aldığını, yine aynı maddede "Evrakların eksik veya zamanında ulaştırılmamasından veya gümrük vergilerinin zamanında ödenmemesinden dolayı oluşabilecek ardiyeler, demurajlar, detenlion'ların işverene," yani davacıya ait olacağının açıkça kararlaştırıldığını, 2.031.739 Cezayir Dinarı ve 10.782.230 Cezayir Dinarı tutarında ödemeleri kime ve ne gibi talepler üzerine yaptığını açıklamadığını, aslında işbu davanın nedeninin davacı tarafça müvekkili şirkete eksik navlun ödemesi yapılmış olduğunu, davacı tarafın, bu sorumluluğunun bilincinde olduğundan ileride bir takas-mahsup imkanı sağlamak bakımından işbu davayı ikame ettiğini, eksik navlunun tahsili amaçlı yasal takibi yakın zamanda başlatacaklarını, davacının işbu dava ile müvekkili şirketten tahsil etmeye çalıştığı masrafların tamamen kendi hataları sonucunda oluşmuş olup, müvekkili şirketin herhangi bir sorumluluğunun mevcut olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma,toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının istem konusu alacaklarının tümünden davalının sorumlu olduğu, nitekim, tarafların arasında kurulan Sözleşme'nin 1. sayfasında yer alan navlun ile ilgili kayıtta, navlunun götürü usulde (Iump sum) belirlendiği, 2. sayfasında bulunan (6) sayılı kayıtta "nakliye ile ilgili tüm aktiviteler yukarıdaki navlunlar dahilinde nakliyeciye aittir" hükmüne yer verildiği, söz konusu hükümde açıkça sayılan sebeplerin dışında kalan gecikmelerden davalının sorumlu olduğu, inceleme konusu uyuşmazlıkta davalının bu hüküm çerçevesinde sorumlu tutulduğu gecikmelerin meydana geldiği, taraflar arasında kurulan 22/12/2005 tarihli Nakliye Sözleşmesi'nin (9) sayılı hükmüne göre, Tarık Özdemir'in davalının ifa yardımcısı konumunda olduğu, bu sebeple Tarık Özdemir'in... ile 12.813.869 Cezayir Dinarı ile 36.500 USD'nin dava tarihinden itibaren, Cezayir Dinarı ve USD’na devlet bankalarınca açılan bir yıl vadeli mevduat hesabına uygulanan en yüksek yıllık faizi ile birlikte fiili ödeme günündeki Merkez bankasının efektif satış kuru üzerinden belirlenecek TL karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 17.075,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

21.818,55 H

4.743,00 PH

17.075,55 BH

29.01.2014-M/U
Yargıtay — Esas No: 2024/16043, Karar No: 2025/3401, Tarih: 25.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/16043 E.  ,  2025/3401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1727 Esas , 2018/2067 Karar

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 15.03.2022 tarihli ve 2021/19878 Esas, 2022/4557 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.11.2024 tarihli ve 2 - 2024/92871 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 15.10.2018 tarihli ve 2018/1727 Esas, 2018/2067 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 15.03.2022 tarihli ve 2021/19878 Esas, 2022/4557 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanunun 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usûlüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi hâlinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 15.10.2018 tarihli ve 2018/1727 Esas, 2018/2067 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla usûlüne uygun ihtarat içeren tebliğin sağlanması için dosyanın iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 15.03.2022 tarihli ve 2021/19878 Esas, 2022/4557 Karar sayılı temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 15.10.2018 tarihli ve 2018/1727 Esas, 2018/2067 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30481, Karar No: 2021/6823, Tarih: 01.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/30481 E.  ,  2021/6823 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve basit yaralama suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/02/2019 tarihli ve 2018/38866 soruşturma, 2019/3475 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 11/07/2019 tarihli ve 2019/3156 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığınca müşteki şüphelilerin şikayeti ile ilgili olarak yürütülen soruşturma neticesinde müşteki şüphelilere karşı kamu davası açıldığı ve aynı olaya ilişkin mükerrer soruşturma yapılamayacağı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının bahse konu 2018/24937 soruşturma sayılı dosyası üzerinden yalnızca şüpheli ...'in müşteki ...'ye yönelik hakaret ve basit yaralama eylemlerine ilişkin soruşturma yürütüldüğü ve neticesinde 22/01/2019 tarihli ve 2018/24937 soruşturma, 2019/863 esas, 2019/795 sayılı iddianame ile yalnızca şüpheli ...'e karşı kamu davası açıldığı, yani karşılıklı hakaret ve basit yaralama şeklinde gerçekleşen olaya ilişkin ...'nin ...'e yönelik eylemi yönünden soruşturma yapılmadığının anlaşılması karşısında, mükerrer soruşturmadan söz edilemeyeceği, bahse konu soruşturma dosyasının celbi ile şüpheli ...'nin hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme yapılmak suretiyle kovuşturma yer olmadığına karar verildiği gözetilerek, itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I- Olay:

I- Olay:

Müşteki şüpheliler ... ve ... hakkında, karşılıklı hakaret ve basit yaralama ithamı ile soruşturma yürütüldüğü, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığınca, aynı konu hakkında Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/24937 soruşturma sayılı dosyası kapsamında da soruşturma yürütüldüğünden bahisle, 19/02/2019 tarihinde, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara yapılan itirazın da, İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğince reddedildiği, ret kararına karşı da kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK’nın 172/3. maddesinde ise; “Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın etkin soruşturma yapılmadan verildiğinin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmesi veya bu karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi üzerine, kararın kesinleşmesinden itibaren üç ay içinde talep edilmesi hâlinde yeniden soruşturma açılır.” denilmek suretiyle etkin soruşturma yapılması zorunluluğu vurgulanmıştır.

İncelenen dosyada; Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığınca müşteki şüphelilerin şikayeti ile ilgili olarak yürütülen soruşturma neticesinde, müşteki şüphelilere karşı kamu davası açıldığı ve aynı olaya ilişkin mükerrer soruşturma yapılamayacağı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının bahse konu 2018/24937 soruşturma sayılı dosyası üzerinden yalnızca şüpheli ...'in müşteki ...'ye yönelik hakaret ve basit yaralama eylemlerine ilişkin soruşturma yürütüldüğü ve neticesinde 22/01/2019 tarihli ve 2018/24937 soruşturma, 2019/863 esas, 2019/795 sayılı iddianame ile yalnızca şüpheli ...'e karşı kamu davası açıldığı, yani karşılıklı hakaret ve basit yaralama şeklinde gerçekleşen olaya ilişkin ...'nin ...'e yönelik eylemi yönünden soruşturma yapılmadığının anlaşılması karşısında, mükerrer soruşturmadan söz edilemeyeceği, bahse konu soruşturma dosyası getirtilerek şüpheli ...'nin hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme yapılmak suretiyle kovuşturma yer olmadığına karar verildiği gözetilerek, itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunduğundan kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 11/07/2019 tarihli ve 2019/3156 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına,

3- Dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 01/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.