muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13840, Karar No: 2010/241, Tarih: 20.01.2010

**14. Hukuk Dairesi         2009/13840 E.  ,  2010/241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 24.08.2009 gününde verilen dilekçe ile kıyı kenar çizgisinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.10.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanunun 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 20.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7446, Karar No: 2018/5081, Tarih: 11.09.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/7446 E.  ,  2018/5081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Irza geçme

HÜKÜM : Reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre sanığın eyleminin zamanaşımı süresi itibariyle lehe olup 765 sayılı TCK'nın 416/3. maddesinde düzenlenen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturup aynı Kanunun 102/4, 104/2. maddelerine göre yedi yıl altı aylık asli ve ilave dava zamanaşımına tabi bulunduğu ve sanık hakkında kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmesinden denetim süresi içinde işlenen ikinci suça kadar duran zamanaşımı da nazara alındığında suç ve karar tarihleri arasında bu sürenin geçtiği gözetilerek kamu davasının düşmesi yerine yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddeleri gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında görülen kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 11.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3787, Karar No: 2013/20686, Tarih: 08.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3787 E.  ,  2013/20686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulune karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de, özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dava dosyasına konu somut olayda; Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla; dava konusu dönemde aynı yörede komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler detaylı bir şekilde araştırılıp saptanarak yeteri kadarının bilgi ve görgülerine başvurulmalı; uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Yine, mahkemenin gerekçeli kararındaki hüküm fıkrasının 2. maddesinin 4. paragrafındaki harca ilişkin kısımda, dava ile ilgisiz, “... Apartman yöneticiliği” nden alınarak denilmesi yerinde bulunmamıştır.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan ...'ye iadesine, 08.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22196, Karar No: 2013/24830, Tarih: 26.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/22196 E.  ,  2013/24830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı tarihinin Türkiye içinde sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 10.01.1972 doğumlu davacının Almanya'da rant sigortasına girdiği 10.01.1990 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabulü istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının Almanya'da fiili çalışması bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının 05.03.1988-30.06.1999 tarihleri arasında "gebelik/analık koruması" ve "çocuk yetiştirmeden dolayı zorunlu prim süreleri" nedeniyle sigorta kapsamına alındığı, fiili (eylemli) çalışmasının 14.08.2000 tarihinde başladığı anlaşılmakla 10.01.1990 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabulü mümkün değil ise de "çoğun içinde az da vardır" ilkesi doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile 14.08.2000 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespitine karar verilmesi gerekirken yerinde olyaman gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26704, Karar No: 2014/4133, Tarih: 19.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/26704 E.  ,  2014/4133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 4.İş Mahkemesi

Tarihi : 12/09/2013

Numarası : 2012/856-2013/397

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş akdinin kıdem tazminatı hakkı verecek şekilde sona erdiğini belirterek fazla çalışma ve hafta tatili alacağı yanında diğer işçi alacaklarının da tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş akdinin kıdem tazminatına hak kazanamayacak şekilde haklı nedenle feshedildiğini, ayrıca davacı işçinin hak ve alacağı olmadığını öne sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatili alacağı bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda; davacı taraf dosyaya bir kısım nöbet çizelgeleri sunmuş, ayrıca dava dilekçesinde davalı işyerinde işe giriş ve çıkış kayıtlarına delil olarak dayanmış, dilekçe içeriğinde de işe giriş çıkışlarda 2011 yılına kadar imza dosyası, 2011 ila 2012 yılları arası ise parmak basma cihazı olduğunu açıklamıştır. Ne varki mahkemece davacının delil olarak dayandığı işyeri işe giriş ve çıkış kayıtları konusunda imza föyü veya parmak basma cihazı ile alınan işe giriş çıkış saatlerine ilişkin döküm ve belge getirilmeden karar verilmiştir.

Yapılacak iş davalı işyerine yazı yazılarak davacının işe giriş ve çıkış saatleri ve günlerini gösterir imza föyü, nöbet çizelgeleri ile başkaca bir bilgi veya belge bulunup bulunmadığı, ayrıca davalı işyerinde parmak basma cihazı olup olmadığı bulunmadığı var ise bu cihaza ait işe giriş ve çıkış saatleri ile yukarıda açıklanan nöbet çizelgeleri ve giriş çıkış kayıtları getirtmek, gerekirse yeniden uzman bir bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak davacının fazla çalışma ve hafta tatili alacağı bulunup bulunmadığı, var ise miktarı hesaplatılmak suretiyle yeniden değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar vermektir.

3- Ayrıca mahkeme tarafların talebi ile bağlı olup talepten fazlaya veya başka bir şeye hükmedemez. Davacı taraf 26.06.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile ıslah talebinde bulunmak suretiyle talebine konu alacak miktarlarını artırmıştır. Ne var ki ıslah dilekçesinin incelenmesinde davacı taraf faiz talebinde bulunmamıştır. Davacının ıslah dilekçesinde faiz talebinde bulunmamasına rağmen mahkemece talep aşılmak suretiyle ıslaha konu miktarlar yönünden de ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi isabetsiz olup kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5257, Karar No: 2015/7241, Tarih: 10.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/5257 E.  ,  2015/7241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı belediye ile aralarında imzalanan sözleşme uyarınca davalı belediyeye hizmet verdiklerini, işçilerin Üsküdar Belediyesi amblemli iş kıyafetleriyle belediyenin verdiği emir ve talimatlar doğrultusunda, belediye tarafından belirlenen bölgelerde çalıştıklarını, ihale konusu işte çalışan personelin hak ettikleri kıdem tazminatının davalı belediye tarafından hesaplanıp hak edişlerle birlikte kendilerine ödenmesi gerekirken ödenmediğini, kıdem tazminatlarının kendileri tarafından ödendiğini ileri sürerek ; işçilere ödenen kıdem tazminatları toplamı 298.805,03 TL nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,iş mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş hüküm;davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı belediye ile aralarında imzalanan sözleşme uyarınca davalı belediyeye hizmet verdiklerini, işçilerin tazminatlarının davalı belediye tarafından hesaplanıp hak edişlerle birlikte kendilerine ödenmesi gerekirken ödenmediğini, kıdem tazminatlarının kendileri tarafından ödendiğini ileri sürerek ; işçilere ödenen kıdem tazminatlarının tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık özel hukuk hükümlerine tabi ve taraflar arasında yapılmış bulunan hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Davanın niteliği itibariyle görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir. O halde mahkemece işin esasına girilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken aksine düşüncelerle ve yazılı şekilde İş mahkemesi görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3876, Karar No: 2011/3584, Tarih: 04.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3876 E.  ,  2011/3584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd vekili Avukat... tarafından, davalı... Hazır Beton San. ve Tic. AŞ ve ... aleyhine 29/05/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili, davalı... Hazır Beton San. ve Tic. AŞ vekili ve davalı ... taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin davacılar ile davalıların davacılardan ... ve ...’ye yönelik tüm temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer davacılar ..., ..., ..., ... ve ...'ye yönelik temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Dosya içeriğinden, 19.09.2005 günü meydana gelen trafik kazasında desteğin %75, davalı sürücünün ise %25 oranlarda kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Destek ile davalı sürücünün kusur oranları, faiz başlangıç günü ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, ölenin kardeşleri olan davacılar yararına takdir edilen 2.000,00’er TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı kardeşlerin her biri yararına 1.000,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “...2.000...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “...1.000,00...” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “...1.266,82.-...” ve “...389,32.-...” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla “...996,83...” ve “...119,33...” sayı dizilerinin yazılmasına; davacılar ile davalıların davacılardan ... ve ...'ye yönelik tüm temyiz itirazlarının ilk sayılı bentteki nedenle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 18.40 TL’sinin davacılara, 996.83 TL’sinin de davalılara yükletilmesine peşin alınan harçların bundan mahsubuna 04/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/20030, Karar No: 2009/6541, Tarih: 07.05.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/20030 E.  ,  2009/6541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava meslek hastalığı sonucu % 26,20 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

27.5.2008 tarihli dava dilekçesinden açıkça anlaşıldığı üzere davacı, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunurken, meslek hastalığının meydana gelmesinde hiçbir kusurunun olmadığını belirtmiş, giderek davalı işverenin tam kusuruna dayanmış yargılama devam ederken olayın kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği davacı vekili tarafından kabul edilmiştir.Mahkemece talep edilen miktardan bir miktar indirim yapılmak suretiyle manevi tazminatın belirlenmesi gerekirken isteğin aynen hüküm altına alınmış olması isabbetsiz olmuştur.

Davacı yararına 20.000,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken 21.000,00-TL’ sına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine;

“1-20.000,00-TL manevi tazminatın rapor tarihi olan 13.03.2008 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla talebin reddine,

2-Alınması gereken 1.080,00 TL ilam harcından peşin alınan 283,50 TL’nin indirimi ile kalan 796,50-TL ilam harcın davalıdan tahsili ile Hazine’ye gelir kaydına,

3-Davacı tarafından başvurma ve peşin harç olmak üzere yatırılan toplam 297,50-TL harç giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

4-Reddedilen ve kabul edilen miktarlar nazara alınarak, davacı tarafça yapılan toplam 25,30-TL yargılama giderinden takdiren 24.00 TL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye kısmın davacı üzerinde bırakılmasına

5-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına manevi tazminat miktarı üzerinden 2.300.00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4-Reddedilen ve kabul edilen miktarlar nazara alınarak, davacı tarafça yapılan toplam 25,30-TL yargılama giderinden takdiren 24.00 TL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye kısmın davacı üzerinde bırakılmasına

5-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına manevi tazminat miktarı üzerinden 2.300.00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

6- Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davalı yararına reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden 600.00-TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 60.00 TL temyiz başvuru harcı yatırılmış olduğu anlaşılmakla , aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 07.05.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3868, Karar No: 2014/13546, Tarih: 02.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/3868 E.  ,  2014/13546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (her iki sanık için), yağma (sanık ... için)

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, katılan vekili ve sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;

Sanığın hükümden sonra 20.09.2013 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, açılan kamu davası hakkında sanığın ölümüyle ilgili gerekli araştırma yapılarak 5237 sayılı TCK.nın 64/1. maddesi uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.