muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/359, Karar No: 2023/417, Tarih: 03.05.2023

22. Somut olayda, davanın reddine ilişkin olarak verilen ilk kararın, Özel Dairece, davanın kabulü ile davalının sorumlu olduğu borç miktarının tespit edilip bu doğrultuda bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu açıktır. Mahkemece, birinci bozma kararına uyularak davanın kabulüne dair verilen karar ise Özel Dairece bu kez davanın reddine karar verilmesi gerekirken maddi hataya dayalı Daire bozma kararına göre davanın kabul edilmiş olmasının doğru görülmediği gerekçesiyle bozulmuştur.

23. Tüm bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, Özel Dairenin ikinci bozma kararı önceki bozma kararını ortadan kaldıracak niteliktedir. Böyle olunca, yerel mahkemece verilen son kararın temyiz inceleme görevinin Özel Daireye değil, Hukuk Genel Kuruluna ait olduğuna oy birliğiyle karar verilmiş ve ikinci ön sorunun incelenmesine geçilmiştir.

24. İkinci ön sorun ise; Mahkemece birinci bozma kararına uyulmakla davacı yararına usulü kazanılmış hakkın oluşup oluşmadığı noktasına ilişkindir. Ancak, usulü kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya Mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir. Somut olayda ise davaların niteliği gereği böyle bir durumun oluştuğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle ikinci ön sorunun da bulunmadığına oy birliğiyle karar verilerek, işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

IV. GEREKÇE

25. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle sözleşme kavramının açıklanmasında fayda vardır.

26. Hukuki işlemden doğan borç ilişkilerinin başlıca kaynağı sözleşmedir. Her sözleşme, taraflar arasında bir hukuki ilişki meydana getirir, bu ilişkiye “sözleşmeye dayalı=akdi ilişki” denir. Doktrin ve uygulamada sözleşme yerine “akit”, “mukavele” veya “bağıt” kelimeleri de kullanılmaktadır. Sözleşme; hukuki bir sonuç doğurmak üzere, iki veya daha ziyade kişinin karşılıklı ve birbirine uygun irade beyanlarının uyuşmasını ifade eder.

27. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 12 nci maddesinin birinci fıkrasında herkesin kişiliğine bağlı, dokunulmaz, devredilmez ve vazgeçilmez temel hak ve hürriyetlere sahip olduğu düzenlendiği gibi, 48 inci maddesinin birinci fıkrasında da herkesin dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetinin bulunduğu kabul edilerek kişilerin irade özgürlüğüne sahip olduğu temel ilke olarak benimsenmiştir. Borçlar hukukumuza hâkim olan “sözleşme serbestliği” ilkesinin kaynağı da irade özgürlüğüne dayanmaktadır.

28. Sözleşme serbestliği ve özgürlüğünün; sözleşme yapıp yapmama, sözleşmenin karşı tarafını seçme, sözleşmenin içeriğini, tipini ve şeklini belirleme, sözleşmenin içeriğini değiştirme ve sözleşmeyi ortadan kaldırma gibi biçimleri bulunmaktadır.

29. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) “Sözleşme özgürlüğü” başlığı altında düzenlenen 26 ncı maddesinde (818 sayılı Borçlar Kanunu 19 uncu maddesi);

28. Sözleşme serbestliği ve özgürlüğünün; sözleşme yapıp yapmama, sözleşmenin karşı tarafını seçme, sözleşmenin içeriğini, tipini ve şeklini belirleme, sözleşmenin içeriğini değiştirme ve sözleşmeyi ortadan kaldırma gibi biçimleri bulunmaktadır.

29. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) “Sözleşme özgürlüğü” başlığı altında düzenlenen 26 ncı maddesinde (818 sayılı Borçlar Kanunu 19 uncu maddesi);

“Taraflar, bir sözleşmenin içeriğini kanunda öngörülen sınırlar içinde özgürce belirleyebilirler” şeklindeki hüküm ile tarafların kanunda öngörülen sınırlar içinde, sözleşmenin içeriğini özgürce belirleyebilecekleri kabul edilmiştir.

30. Sözleşmenin içeriği kavramından anlaşılması gerekenin ne olduğu Kanun’da açıkça belirtilmemiş olmakla birlikte doktrinde tarafların yapmış oldukları sözleşme kapsamında, üzerinde anlaşmaya vardıkları her şeyin sözleşmenin içeriğine dâhil olduğu ifade edilmektedir. Tarafların belirlediği edim veya edimler, bu edimlerin nerede ve ne zaman yerine getirileceği, yan edim ve yükümlülükler, sözleşmenin şekli, tarafların yapmaması gereken fiil ve davranışlar ile pek çok şey sözleşmenin içeriğine dâhildir (Hukuk Genel Kurulunun 15.04.2021 tarihli ve 2017/15-259 Esas, 2021/486 Karar sayılı kararı).

31. Tarafların özgür iradeleri ile oluşturup içeriğini serbestçe belirledikleri sözleşmenin kurulmasından sonra sözleşmeden doğan yükümlülüklerini kararlaştırılan şekilde ve zamanda yerine getirmek zorunda olmaları temel kural olup bu kurala “ahde vefa (söze bağlılık)” ilkesi denilmektedir. Latince “pacta sunt servanda” olarak ifade edilen ahde vefa ilkesi, insanların verdikleri sözleri tutması gerektiğini dile getiren ahlâkî bir prensiptir. Herkes sözleşme ile verdiği sözde durmalıdır ve sözleşme yapıldıktan, birtakım haklar ve yükümlülükler doğduktan sonra, tarafların özel durum ve ilişkilerinde ortaya çıkan değişikliklere bakılmamalıdır ve bu değişiklikler sözleşme ile verilen sözü etkilememelidir. Yani taraflar değişikliklere karşın, kendileri için zor da olsa verdikleri sözü yerine getirmelidirler (Türk Hukuk Lûgatı, Türk Hukuk Kurumu, Cilt I, Ankara 2021, s. 26-27). Aynı zamanda dürüstlük kuralının da bir görünümü olan “ahde vefa (söze bağlılık)” ilkesi gereğince kişilerin serbest iradeleriyle sözleşme ile verdikleri sözleri ve karşılıklı taahhütlerin, bu kişiler arasında bağlayıcı olduğu kuşkusuzdur.

32. Nitekim aynı hususlar Hukuk Genel Kurulunun 27.10.2022 tarihli ve 2021/3(13)-428 Esas, 2022/1390 Karar sayılı kararında da benimsenmiştir.

32. Nitekim aynı hususlar Hukuk Genel Kurulunun 27.10.2022 tarihli ve 2021/3(13)-428 Esas, 2022/1390 Karar sayılı kararında da benimsenmiştir.

33. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; taraflar arasında 01.04.2004 tarihli “Türkiye’de Lisansüstü Eğitim-Öğretim Yaptırılan Burslu Öğrenciler için Hizmet Sözleşmesi” başlığı altında sözleşme imzalandığı, sözleşmenin onuncu maddesinde “Burslu araştırma görevlilerinin yükümlülükleri” başlığı altında “Türkiye’deki Üniversitelerin Yüksek Lisans, Doktora veya diğer Lisansüstü eğitim programlarına göre öğrenimlerini tamamladıktan sonra Hoca Ahmet Yesevi Uluslar arası Türk-Kazak Üniversitesi’nde kendi uzmanlık sahasındaki bir görevde ve emsallerine uygun ücret ödenmek şartıyla öğretim görevlisi olarak en az beş sene çalışmak” hükmünün düzenlendiği, bu yükümlülük karşılığında davalıya burs verildiği taraflar arasında çekişmesizdir.

34. Dosya kapsamından, davacının verdiği burs ile davalının 10.05.2004 tarihinde Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Göz Hastalıkları Anabilim Dalında eğitime başladığı, Gazi Üniversitesinin davacıya yönelik 01.09.2008 tarihli yazısıyla beş yıl sürecek eğitim sürecinin Mart 2009’da sona ereceğinin belirtmesi üzerine davacı tarafından eğitim süresinin 31.03.2009 tarihine kadar uzatılmasına karar verildiği ancak daha sonra davacının, 05.09.2008 tarihi itibariyle davalının eğitiminin sonlandırılmasını ve mesleki eğitim aldığına dair belgenin düzenlenmesini talep ettiği, bunun üzerine Gazi Üniversitesinin 10.10.2008 tarihinde eğitim süresini sonlandırarak “Dr. ... Göz Hastalıkları Anabilim Dalında 10.05.2004-10.10.2008 tarihleri arasında mezuniyet sonrası teorik ve uygulamalı çalışmalar yapmış ve başarıyla tamamlamıştır” yazılı belgeyi verdiği anlaşılmaktadır.

35. Davalının uzmanlık eğitimini tamamlayamadığı ve uzmanlık belgesi alamadığı açıktır. Hayatın olağan akışına göre hiç kimsenin ve hatta bir doktorun dört yıl gibi uzun bir süreyi yalnızca bilgi ve görgü artırımı için harcamayacağının, ancak uzmanlık alabilmek adına bu emeğin sarfedilebileceğinin düşünülmesi gerekir. Davacının da bu kadar uzun süreli bursu yalnızca bilgi ve görgü artırımı için verdiğinin kabulü yine hayatın olağan akışına aykırıdır. Bu durumda, davalının bilgi ve görgüsünü artırmak amacıyla değil tıpta uzmanlık yapması için gönderildiğinin kabulü gerekir.

36. Davacı, taraflar arasında düzenlenen sözleşme hükümlerine bağlı kalmamış, davalının eğitim süresi bitmeden ilişiğinin kesilmesini talep etmiştir. Oysa taraflar arasında düzenlenen sözleşmede zorunlu hizmet yükümlülüğü eğitim programının bitmiş olması şartına bağlanmış; bu şart da davacının kusurlu davranışı ile gerçekleşmemiştir. Bu durumda davacı, taraflar arasındaki sözleşme gereğince, tamamlanmayan eğitim karşılığında zorunlu hizmet talebinde bulunamayacağı gibi, hizmetin verilmemesi durumunda yapılan masrafları da talep edemez.

37. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, davacının ödemiş olduğu bursun davalı tarafından ödenmesi, bu nedenle davanın kabulünün gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

38. Hâl böyle olunca, Mahkemece usul ve yasaya uygun olarak verilen karar onanmalıdır.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

6217 sayılı Kanun’un 30 uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440/III-1 inci maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03.05.2023 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7702, Karar No: 2016/5636, Tarih: 09.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/7702 E.  ,  2016/5636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davacı ...'ın kızı, diğer davacıların kardeşleri 'ın davalının trafik sigortacısı olduğu aracın çarpması sonucu hayatını kaybettiğini, kazanın oluşumunda sürücünün kusurlu olduğunu, davacıların desteksen yoksun kalma zararı olmak üzere maddi tazminat olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla her biri için 1.000 TL olmak üzere toplam 7.000 TL maddi tazminat ile maktulün cenaze ve defin masraflarını 3.000 TL, taziye masraflarının 8.000 TL olduğunu belirterek şimdilik toplam 18.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle (aksi halde yasal faiziyle) birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacılar tarafından dava açılmadan önce herhangi bir tazminat başvurusu yapılmadığından temürrüt tarihi olarak dava tarihinin esas alınması gerektiğini, davacıların yasal faiz dışında bir taleplerinin olamayacağını, sigortalısının kusuru oranında ve limitle sorumlu olduklarını, kusur ve hesap konusunda bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğini, davacıların ispatı mümkün olmayan soyut ve afaki cenaze ve defin masraflarını kabul etmediklerini, tarafından rücuya tabi bir ödeme yapılıp yapılmadığını araştırılması gerektiğini belirterek açılmış olan haksız ve hukuka aykırı olan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 1.805 TL destek zararının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'a verilmesine; 1.300 TL cenaze defin giderinin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak tüm davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davacılar vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı, cenaze ve taziye giderleri istemine ilişkindir.

Ölenin destekten yoksun kalanlara ne oranda yardımda bulunacağı her somut olayın özelliği içinde var olan olgulara göre belirlenmelidir; ölenin yardımda bulunduğu kişilerin sayısı, destek alanların ihtiyaçları ve varsa eylemli olarak yapılan yardımlar gözetilerek takdir edilmelidir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı, cenaze ve taziye giderleri istemine ilişkindir.

Ölenin destekten yoksun kalanlara ne oranda yardımda bulunacağı her somut olayın özelliği içinde var olan olgulara göre belirlenmelidir; ölenin yardımda bulunduğu kişilerin sayısı, destek alanların ihtiyaçları ve varsa eylemli olarak yapılan yardımlar gözetilerek takdir edilmelidir.

Davacıların desteği olan Büşra, kaza tarihinde 5 yaşındadır. Bilirkişi tarafından, evlilik öncesi 4 yıl %25, evlilik devresi 2 yıl %15 ve çocuklu devre 3,62 yıl %7,5 olarak yalnızca anne için destek payı aşamalı ve yıllara göre azalan oranda hesaplanarak rapor düzenlenmiştir. Ancak desteğin babasının olmadığı gözetilerek destek payı oranının daha fazla olması gerektiği halde bu husus değerlendirilmeden rapor düzenlenmesi bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca anne dışındaki diğer davacılar müteveffanın kardeşleridir. Mahkemece aldırılan raporda kardeşler için hesaplama yapılmadığı gibi neden yapılmadığının da gerekçelendirilmediği görülmüştür.

3-Destek Büşra, kaza tarihinde 5 yaşında olup destek oluncaya kadar annesi tarafından yetiştirilmesi için ayrılacak giderin tespiti bakımından desteğin içinde bulunduğu iktisadi ve sosyal durumun göz önünde bulundurulması gerekir. Hükme esas alınan aktüerya raporunda, %5 oranında yetiştirme gideri indirimi yapılmıştır. Davacılar vekiliinin iddia ettiği desteğin hayatta iken aldığı yetim maaşı, okul aylığı gibi gelirleri hakkında araştırma yapılıp ilgili bilgi ve belgeler merciilerinden istenerek buna göre bakım ve yetiştirme giderinin hesaplanması gerekmektedir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, bilirkişiden ek rapor alınarak davacıların babalarının olmamasına, desteğin evlenme ve çocuk sahibi olma olasılığına göre davacıların aşamalı olarak değişen destek payları değerlendirilerek, desteğin aldığı varsa yetim maaşı ve okul aylığı dikkate alınarak hesaplanacak bakım ve yetiştirme gideri sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 09/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6808, Karar No: 2021/6524, Tarih: 24.11.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6808 E.  ,  2021/6524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14.HUKUK DAİRESİ

VEKİLİ : AV. ...

DAVALILAR : 1 -...

VEKİLİ : AV. ...

: 2 -... ......

VEKİLİ : AV. ...

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20.04.2017 tarih ve 2016-757/256 sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne karar verilmesine yer olmadığına dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 01.06.2020 tarih ve 2019-139/450 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı satıcı ... ile diğer davalı ... arasında gayrimenkulün satışı için aracılık sözleşmesi imzalandığını, dava konusu gayrimenkulün satışı için davacı alıcı ile ... arasında imzalanan hizmet bedeli sözleşmesi ve diğer davalı ile ... arasında da imzalanan hizmet bedeli sözleşmesi uyarınca cayma bedeli olarak 150.000.-TL belirlendiğini, davalı satıcının sözleşmeden dönüp cezai şartı da ödemediğini, davacı tarafından kapora ödenmesine rağmen taşınmazın satıcı tarafından üçüncü şahsa satılarak devredildiğini belirterek, sözleşme ile kararlaştırılan 150.000.-TL cezai şart bedelinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Maksimum ... Gayrimenkul vekili, davanın öncelikle husumet yönünden reddi gerektiğini, çünkü davalının faaliyetinin aracılıktan ibaret olup talebin diğer davalı satıcıya yöneltilmesi gerektiğini, taşınmazın satılmasına ilişkin olarak sözleşmelerin alıcı ile satıcı arasında yapılmış olmasına rağmen diğer davalının, davacı şirket ile yaptığı aracılık sözleşmesinin üç aylık süresi bitmeden ve taşınmazı şirketin haberi dahi olmadan üçüncü bir kişiye satarak sözleşmeye aykırı hareket ettiğini, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanan tazminat davasında müvekkili şirkete husumet yöneltilemeyeceğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, diğer davalı ... Gayrimenkul ...Ltd. Şti. ile 17/10/2014 tarihli gayrimenkul satışına ilişkin aracılık sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme kapsamında vekil olarak hareket eden diğer davalının müvekkili yararına hareket etmediğini, taşınmazı almak isteyen müşterileri kendisine bildirmediğini, bu sebeple dava konusu gayrimenkulü dava dışı üçüncü kişiden teklif alarak gayrimenkulü bu kişiye satmak için kapora aldığını, bir an için cezai şarta ilişkin sözleşmenin davalı açısından bağlayıcı olması durumunda bile fesihte kusurlu tarafın davalı satıcı olmadığını, taraflar arasında geçerli bir sözleşme bulunmadığını, imzaladıkları sözleşmenin kargo yoluyla davalı ...'a gönderildiğini, davacıyla henüz sözleşme kurulmadan sözleşmeden dönme beyanını bildirdiğinden haksız davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davalı satıcı ile diğer davalı şirket arasında gayrimenkulün satımı hususunda vekalet ilişkisi kurulduğu, bu vekalet ilişkisi kapsamında davalı aracı şirketin davacı ile gayrimenkulün satımı hususunda 1.500.000,00 TL bedel ile anlaşmaya varıldığı, anlaşmanın 2. maddesi ile alım satımdan dönen tarafın 150.000,00 TL cezai şart ödemesinin kararlaştırıldığı, bu sözleşmeden sonra sözleşmeye aykırı olarak davalı satıcının gayrimenkulü üçüncü kişiye sattığı, davacı ile davalı arasında akdedilen hizmet bedeli sözleşmesinde imzası bulunan aracı davalı şirketin satıştan vazgeçen taraf olması sebebiyle cezai şarttan sorumlu olduğu, aracı davalı şirket ile diğer davalı satıcı adına, onun nam ve hesabına hareket ederek davacı ile hukuki ilişkiye girdiği, satıcı davalının da kendisi nam ve hesabına hareket eden diğer davalı aracı şirket taahhütlerininden sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 150.000.-TL alacağın davalılardan müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, işbu karara karşı davalılar istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 2016/757 esas ve 2017/256 2018/31 karar sayılı ve 03/06/2020 tarihli kararında, davalı ... Maximum ... Garimenkul...Şirketi istinaf başvuru harçlarını yatırmadığı nedeniyle başvurusu yapılmamış sayıldığından ve ilk derece mahkemesinin bu davalı hakkında verilen hükmü kesinleştiğinden, bu davalı yönünden yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davalı satıcı ... bakımından ise, davacı ile davalı ... arasında yapılan 20.11.2014 tarihli simsarlık sözleşmesi satıcı davalının imzası olmadığı, davacı ile davalı satıcı ... arasında simsarlık sözleşme ilişkisi bulunmadığından davacıya karşı, simsarlık sözleşmesinden doğan bir borcundan söz edilemeyeceği, davacı alıcı ile davalı satıcı ... arasındaki ilişkinin taşınmaz satış vaadi ilişkisi olduğu, taşınmaz satış vaadi sözleşmesinin resmi şekilde yapılması zorunlu olup bu şekil şartının geçerlilik şartı olduğu, taşınmaz satış vaadi resmi şekilde yapılmadığı için geçersiz olduğu, geçersiz sözleşmedeki ceza koşulunun da geçersiz olduğu gerekçesiyle davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının davalı ... yönünden kaldırılarak, bu davalı hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

İşbu karara karşı davacı vekili temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 24/11/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14248, Karar No: 2011/309, Tarih: 19.01.2011

**14. Hukuk Dairesi         2010/14248 E.  ,  2011/309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 02.05.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve kıyı olarak terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.08.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 19.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.