muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15597, Karar No: 2023/260, Tarih: 19.01.2023

1. Katılan mağdur vekilinin temyiz isteği; suç vasfına eylemin çocuğun cinsel istismarı suçu kapsamında kaldığına,

vesaire ilişkindir.

2. Sanıklar müdafilerinin temyiz isteği; suçun sübutuna, unsurlarına,

vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurenin okulunda öğretmenlik yapan sanık ... hakkında ... çocuğun nitelikli Esas No : 2021/15597

cinsel istismarı suçundan; sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İlk derece mahkemesince yürütülen yargılama neticesinde; sanıkların eyleminin ... olmayanla cinsel ilişki suçu kapsamında kaldığı belirtilerek, sanık ...'ın "... ... olmayanla cinsel ilişki suçundan" sanık ...' in "... olmayanla cinsel ilişki suçundan" cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Temyize konu olgular sübuta ve suç vasfına ilişkindir.

Olayın intikal şekli ve zamanı, aşamalarda alınan mağdure ve tanık beyanları, mağdureye ait cinsel muayene raporunda saptanan hymende eski yırtığa dair olgular, mağdurun maruz kaldığı iddia edilen cinsel istismar olayı sonrası ruh sağlığının bozulduğunu bildirir ............ alınan 13.07.2015 tarihli rapor içeriği, nazara alındığında sanıklar müdafilerinin sübuta, katılan mağdure vekilinin eylemin zora dayalı gerçekleştirildiğine yönelik sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın işlediği kabul edilen eylemin suç tarihi itibarıyla lehe olup 6545 sayılı Kanun değişikliğinden önceki 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen ... olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturup, öngörülen cezanın üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkemece mahkumiyet hükmü kurulmasının ardından 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma sebebine uygun olarak teliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

2. Bozma sebebine uygun olarak teliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.09.2015 tarihli ve 2014/93 Esas, 2015/190 Karar sayılı kararında sanıklar müdafileri ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9726, Karar No: 2014/4986, Tarih: 25.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/9726 E.  ,  2014/4986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2011/6-2012/424

Davacı L.. D.. vekili Avukat İ.. Ö.. tarafından, davalı S.. Ş.. aleyhine 05/01/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının temyiz itirazlarına gelince;

a)Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, yerel S.. P.. Gazetesi 01/09/2010 tarihli sayısında yayınlanan "Güçlü İttifak İle Haksız Uygulamalar" başlıklı yazı içeriğinde çocuk yuvası müdürü davacı ile sosyal hizmetlerden sorumlu vali yardımcısı arasında gönül ilişkisi varmış intibaı uyandırıldığını, bu durumun kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davaya konu yayın ve haberlerde davacının iddia ettiği gibi gönül ilişkisi bulunduğuna dair en küçük bir ima dahi bulunmadığını, haberde sürekli olarak yazılanların iddialardan ibaret olduğunun vurgulandığını ve basın özgürlüğü kapsamında kaldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, yayının içerik olarak davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir.Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; davacı ildeki çocuk yuvasında müdür olarak görev yapmakta olup yayın içeriğinde de buradaki icraatları eleştirilmiştir, davacının yürüttüğü kamu görevi ile ilgili eleştirilere katlanması gerekmektedir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, yayının tümü itibari ile eleştiri sınırları içinde kalması ve davacının kişilik haklarına yönelik bir saldırı bulunmaması nedeniyle istemin tümden reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerektirmiştir.

b)6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 266. (HUMK'nun 275) maddesi uyarınca mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgiyle çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz.

Somut olay, hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgi ile çözümlenebilir niteliktedir. O nedenle, bilirkişi düşüncesine başvurulması maddeye açık aykırılık oluşturmakta olup kararın bozulması gerekmiştir.

Somut olay, hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgi ile çözümlenebilir niteliktedir. O nedenle, bilirkişi düşüncesine başvurulması maddeye açık aykırılık oluşturmakta olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18219, Karar No: 2014/2547, Tarih: 20.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18219 E.  ,  2014/2547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYDIN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2012/81-2013/411

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde, davalının Devlet Hastanesinde fizik tedavi uzmanı olarak görev yaptığını, özel muayenehanesini 31.12.2004 tarihinde kapattığını bildirmesine rağmen, 06.09.2006 tarihinde davalı kurum görevlileri tarafından yapılan denetimde düzenlenen tutanak ile davalının özel muayenehanesinde hasta kabul ettiğinin tespit edildiğini, muayenehanenin kapatıldığını bildirdiği, 31/12/2004 tarihi ile, hasta kabul ettiğinin tespit edildiği 06/09/2006 tarihi arasındaki Şubat 2005 ile Ağustos 2006 dönemlerinde davalıya yapılan döner sermaye ödemelerinde mesleğini serbest olarak icra eden ve etmeyen uzman hekimler için öngörülen kat sayı arasındaki fark nedeniyle davalıya yersiz olarak döner sermayeden haksız olarak yapılan 27.226,64 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; davanın öncelikle zamanaşımı nedeniyle reddini, aksi takdirde aynı olay nedeniyle Ağır Ceza Mahkemesinde yargılandığını suç kastı bulunmadığı gerekçesiyle beraat ettiğini, davaya konu işlemin iptali için idari yargıda dava açıldığını, neticesinin beklenilmesini, davalının özel muayenehanesinde hasta kabul etmediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; döner sermaye ödemelerinin ay bazında yapıldığı, davacı kurumun Şubat 2005 - Ağustos 2006 arası dönemler için fazladan ödenen döner sermaye ödemelerini talep ettiği, davalının talep edilen dönemlerde mesleğini serbest icra ettiği hususunun belirlenemediği, Sağlık Müdürlüğü görevlilerince tutulan 06/09/2006 tarihli tutanağın ise sadece 2006 Eylül ayına ilişkin döner sermaye ödemelerini etkileyecek nitelikte olduğu, 2006 yılı Eylül ayı fazla ödemesinin ise dava konusu yapılmadığı, davalının Şubat 2005 - Ağustos 2006 arası dönemde serbest çalıştığı hususunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Şubat 2005 ile Ağustos 2006 dönemlerinde davalıya yapılan döner sermaye ödemelerinde mesleğini serbest olarak icra eden ve etmeyen uzman hekimler için öngörülen kat sayı arasındaki fark nedeniyle davalıya yersiz olarak döner sermayeden yapılan 27.226,64 TL'nin tahsili talebine ilişkindir.

Dava, Şubat 2005 ile Ağustos 2006 dönemlerinde davalıya yapılan döner sermaye ödemelerinde mesleğini serbest olarak icra eden ve etmeyen uzman hekimler için öngörülen kat sayı arasındaki fark nedeniyle davalıya yersiz olarak döner sermayeden yapılan 27.226,64 TL'nin tahsili talebine ilişkindir.

Davalının, devlet hastanesinde uzman doktor olarak görev yaptığı ve bu şekilde maaş aldığı halde özel muayenehanesinde hasta kabul ettiği gerekçesiyle kamu kurum ve kuruluşlarını dolandırmak suçundan Aydın 2.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2008/68 Esas sayılı dosyasında yargılandığı ve davalının görevini kötüye kullanmak ve kamu kurumunu dolandırmak kastının bulunmadığı gerekçesiyle beraatine karar verildiği, beraat kararının Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği sabittir. Öte yandan; davaya konu paranın ödenmesine dayanak teşkil eden idari işlemin iptali amacıyla davalı tarafından açılan davada ise,idare görevlilerince tutulan 06.09.2006 tarihli tutanak (davacının kapattığını beyan ettiği muayenenin apartman girişinde Dr.F.. Ç..'ya ait 15x15-20 cm ebadında bir tabela bulunduğu, ev olarak tanzim edilen mekanın bir odasında hekimin diplomalarının asılı olduğu, traksiyon masası ve ile üzerinde hekime ait kartvizitlerin yer aldığı bir adet masa ve 4 adet sandalye bulunduğu, alınan randevu üzerine eşi olduğu ifade edilen kişinin denetim ekibinin kabulünü yaparak muayanehaneye aldığı,davacının daha sonra gelerek hastanın kim olduğunu sorduğu....) irdelenmek suretiyle davacının mesleğini serbest olarak ta icra ettiği sonucuna varılarak döner sermaye ek ödemelerinin mesleğini serbest olarak icra etmeyen uzman hekim katsayısı yerine mesleğini serbest olarak icra eden uzman hekim katsayısı uygulanarak fazla ödenen döner sermaye ek ödemesinin yasal faiziyle tahsili için davacı adına borç çıkarılmasında hukuka aykırılık bulunmadğı gerekçesiyle talebin reddedildiği ve kararın Danıştay denetiminden geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, iş bu davaya dayanak yapılan idari işlemin hukuka aykırı bulunmadığı yönündeki esasa ilişkin kesinleşmiş idari yargı kararı ve davacı kurum görevlilerince tutulan aksi ispat edilemeyen tutanak içeriğine göre davalının mesleğini serbest olarakta icra ettiği kabul edilerek, sonucu dairesinde hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile, davalının Şubat 2005 - Ağustos 2006 arası dönemde serbest çalıştığı hususunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28020, Karar No: 2013/24780, Tarih: 15.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/28020 E.  ,  2013/24780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hüküm altına alınan fazla mesai ücreti bakımından temyiz bulunmadığından fazla mesai alacağı yönünden inceleme yapılmamış olup davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle sonuç bakımından doğru olan hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, 15.11.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece dava kabul edilmiş, davalı üniversite rektörlüğünün temyizi üzerine hüküm, Dairemizce oyçokluğu ile onanmıştır.

Davacı, ... bünyesinde Avcılar Öğrenci Yurdunda alt işverene bağlı temizlik işçisi olarak görev yapmıştır. Yerel mahkemece esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftanın 6 günü 07.30-16.30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiştir.

Asıl işveren üniversite rektörlüğü ile alt işverenler arasındaki hizmet alım sözleşmelerinde çalışma gün ve sürelerinin nasıl olduğu hususu mahkeme kararında tartışılmamıştır.

Öğrenci yurdunda haftasonları nasıl bir çalışma düzeni olduğu, öğrencilerin saat kaçta kalktıkları, davacının hangi temizlik işini yaptığı belli değildir.

Davacı tanıklarının soyut beyanları hükme esas alınmıştır.

Kamu kurumlarının avukatlarının temyiz dilekçelerinin yetersiz oluşu, gerçeğin ortaya çıkarılmasına engel teşkil etmemelidir.

Mahkemece, davacının fiilen hangi temizlik işinde haftada kaç gün çalıştığı, hizmet alım sözleşmelerine uygun olarak çalıştırılıp, çalıştırılmadığı, hizmet alım sözleşmesinde öngörülmeyen bir çalışma var ise bu fazla çalışma talimatını kimin verdiği, normal çalışma zamanında yapılmadığı için kalan işlerin mi sonradan yapıldığı, öğrenci yurdunda fazla çalışmayı gerektiren bir iş yoğunluğunun olup, olmadığı, temizlik elemanı sayısı dikkate alınarak saptanmalıdır.

Yerel mahkeme kararının fazla mesai alacağı yönünden, eksik araştırmaya dayalı olduğundan bozulması gerektiği kanısı ile sayın Daire çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum.15.11.2013
Yargıtay — Esas No: 2021/11692, Karar No: 2021/11088, Tarih: 09.11.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/11692 E.  ,  2021/11088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Kadastro sırasında, ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 154 ada 3 parsel sayılı 6.018,91 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, tarla vasfıyla davalılar ... ve ... adına tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmazın kayıp ve yitik kişilerden Hazineye intikal eden, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek, kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın adına tescili istemiyle Kadastro Mahkemesinde dava açmıştır. Kadastro Mahkemesince, tespit tutanağının kesinleştiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek dava dosyası Andırın Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, bu mahkeme tarafından verilen davanın reddine ilişkin hüküm, davacı Hazinece temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23/05/2013 tarih ve 2013/931-5969 Esas, Karar sayılı ilamı ile, ''taşınmazın kadastro tutanağı kesinleşmediğinden davaya bakma görevinin Kadastro Mahkemesine ait olduğu düşünülerek görevsizlik kararı verilmesi'' gereğine değinilerek bozulmuştur.

Sulh Hukuk Mahkemesinin bozma ilamı doğrultusunda verdiği görevsizlik kararı uyarınca dava dosyasının gönderildiği Kadastro Mahkemesinde yapılan yargılama sonunda; sübut bulmayan davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 09.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4910, Karar No: 2021/6720, Tarih: 30.09.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/4910 E.  ,  2021/6720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 30.09.2021 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/6558, Karar No: 2022/12709, Tarih: 16.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/6558 E.  ,  2022/12709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

Suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması ve 2010 takvim yılında en son faturanın 26.03.2010 tarihli olması nedeniyle suç tarihinin 26.04.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 16.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.