muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2313, Karar No: 2023/1907, Tarih: 30.05.2023

3. Katılan bozma öncesinde "hatırladığım tek şey hızlı bir arabanın bana doğru geldiği şeklindeki sahnedir, ben bunun haricinde olayla ilgili bir şey hatırlamıyorum...yaklaşık 20.000,00 TL zararım vardır." şeklinde beyanda bulunmuştur.

4.Tanık ... K. "Olay günü ... ilinden Devrek ilçesine seyir halindeydik. ...'dan Devrek'e gelirken ... mevkiinde bir bayan karşıdan karşıya geçmek istedi. Olay yerinde yaya geçidi yoktu. Kırmızı ışıkta yoktu. Aracı süren damadım ... birçok defa kornaya bastı. Ancak şikayetçi kadın yola çıkmaya devam etti. En son bulunduğumuz ... şikayetçiye çarptı... aracın hızı yüksek değildi. Normal hızla seyrediyordu. Damadım birçok defa kornaya basmasına rağmen kadın yine yola çıktı. " şeklinde beyanda bulunmuştur.

5.Tanık Volkan S. "Ben olay günü ...'dan ...'a kendi aracım ile geliyordum. Yaklaşık 1 km önümde transit marka bir ... seyrediyordu, o mesafedeyken yola bir şeyin düştüğünü gördüm. Yaklaştığımda yerde bayanın yattığını gördüm... Ben nasıl çarptığını görmedim sadece aracın arkasından savurup yere düştüğünü gördüm... Şahıs ben vardığımda sağ şerittin ortasında yatıyordu. Ben mağduru karşıdan karşıya geçerken veya orada dururken görmedim, nereden nereye gittiğini bilmiyorum." şeklinde beyanda bulunmuştur.

6.25.05.2015 tarihli Adli Tıp Kurumu raporu içeriğine göre, katılanın hayati tehlike geçirecek, hayati fonksiyonlarına etkisi beşinci derece olan kemik kırığına neden olacak şekilde yaralandığı bildirilmiştir.

7.Olay tarihli kaza tespit tutanğı içeriğine göre, sanığın kullandığı münibüs ile ... Kızılcahamam istikametinde seyir halinde iken katılanın yolun bitiş çizgisi banket kısmında çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğinin tespit edildiği ve sanığın kavşaklara yaklaşırken hızını azaltmamak kuralını ihlal ettiği, katılanın ise; ışıklı işaret veya yetkili kişilerin bulunmadığı geçitlerde ve kavşaklarda yaklaşan aracın uzaklık ve hızını göz önüne almamak veya uygun zamanda geçmemek ihlalinde bulunduğu tespit edilmiştir.

8. 17.12.2015 tarihli bilirkişi rapor içeriğine göre, sanığın kazanın meydana geldiği yerin hemen önünde bulunan ana yol tali yol kavşak levhasını ve daha öncesinde kasisli yol ve 50 km hız tahtit levhasını görüyor olmasına rağmen hızını yeterince azaltmamak, yayayı yeterince ikaz edip seyirini daha dikkatli sürdürmeyerek gerekli dikkat ve özeni göstermedğinden ve oluş içerisinde nihai olarak kazanın yol şerit çizgilerinin dışında banket üzerinde tamamlandığının kabulü ile sanığın olayda asli kusurlu olduğu, katılanın ise kaza tespit tutanağındaki değerlendirmeye uygun olarak karşıdan karşıya geçerken gelen araçların hızını göz önüne almamak ve uygun zamanda geçmemek kuralını ihlal ettiğinden dolayı tali kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

9.Katılan vekilinin temyiz aşamasında sunduğu 29.12.2022 tarihli dilekçesiyle katılanın talimatı doğrultusunda şikayetten vazgeçtiklerini bildirmiştir.

IV. GEREKÇE

9.Katılan vekilinin temyiz aşamasında sunduğu 29.12.2022 tarihli dilekçesiyle katılanın talimatı doğrultusunda şikayetten vazgeçtiklerini bildirmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı taksirle yaralama suçunun 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında hükme bağlandığı ve aynı maddenin beşinci fıkrası gereğince birinci fıkrası kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, bilinçli taksir koşullarının oluşmadığı tespit olunan kazada yaralanan katılan vekilinin sunduğu 29.12.2022 tarihli dilekçesinde katılanın talimatı ile şikayetten vazgeçtiklerini bildirdiğinin ancak vekilin şikayetten vazgeçmeye dair vekaletnamesinde yetki bulunmadığının ve sanığın da zararı giderdiğine katılanla anlaşmaya vardıklarına dair temyiz sebeplerini bildirmiş olması karşısında, katılanın şikayetinden vazgeçip vazgeçmediğin tespit edilerek, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayinini gerekli kılması hukuka aykırı bulunmuş, sanığın temyiz sebepleri bu nedenle yerinde görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kahramankazan Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2022 tarihli ve 2021/316 Esas, 2022/687 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6383, Karar No: 2015/13639, Tarih: 08.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/6383 E.  ,  2015/13639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :..........Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 23/09/2013 tarihinde davacıya ait ......... marka .............plaka sayılı aracın sürücü Serkan Yılmaz yönetiminde seyir halinde iken sürücünün direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu meydana gelen kazada araçta büyük hasar oluştuğunu ve pert olduğunu, aracın davalı sigorta şirketine kasko poliçesi ile sigortalı bulunduğunu, araçta meydana gelen hasarın tazmini için davalı şirkete başvuru yapılmasına rağmen hasar bedelinin ödenmediğini, araçta meydana gelen zararın tespiti ile şimdilik 15.000,00-TL'nin ihbar tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalı sigorta şirketinden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 03/07/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 35.000,00-TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; davacının araç kiralama işi ile uğraştığını ve kaza sırasında da şoför koltuğunda kendisinin olmadığını, poliçede aracın rent-a car olarak kullanılmasının teminat dışı olduğunun açıkça belirtildiğini, aracın değerine göre hasar oranı yüksek olduğu için pert işlemi uygulanması ve çekme belgeli işlem görmesi gerektiğinin tespit edildiğini, bu belgenin hasar dosyasına sunulmasının istenmesine rağmen davacı tarafından ibraz edilmediğini, bu belge ibraz edilmeden araç sahibine sigorta tazminatı ödenmesinin mümkün olmadığını, TTK 1283. maddesi gereğince sigortacının, sigortalının uğradığı gerçek zararı tazmine mecbur olduğunu, pert işlemine tabi tutulan araçlarda hasarlı araç davacının tasarrufunda olduğundan,

sigorta şirketlerinin aracın kaza tarihindeki rayiç bedelinden sovtaj değerinin düşülmesi sonucu elde edilen meblağı

ödemekle sorumlu tutulabileceğini belirterek açılan davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 35.000,00 TL'nin (davalı sigorta şirketi poliçe limiti ile sınırlı sorumlu olmak üzere) 08/11/2013 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

SONUÇ:Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/616, Karar No: 2015/2077, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/616 E.  ,  2015/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/942-2015/38

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/631 E. 2014/295 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/19154 E. 2014/26086 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27773, Karar No: 2016/5343, Tarih: 25.02.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/27773 E.  ,  2016/5343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlunun takip dosyasında haczedilen taşınmazın, İİK'nun 82/1-12. maddesi kapsamında haline münasip evi olduğunu ileri sürerek haczin kaldırılması için şikayet yoluyla icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, borcun ödenmesinden sonra borçlunun haline münasip ev almasının mümkün olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK.nun 82/1-12. maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

O halde, mahkemece yukarıda belirtilen ilkelere göre inceleme yapılıp, dosyada mevcut bilirkişi raporları da gözetilerek, borçlunun meskeniyet şikayeti hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3140, Karar No: 2023/10554, Tarih: 09.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3140 E.  ,  2023/10554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/12 Esas, 2022/616 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/285 Esas, 2021/449 Karar

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacılar vekili Van 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/103 Esas sayılı dosyasında dava konusu Van ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 582 ada 20 ve 27 parsel sayılı taşınmazların kıyı kenar çizgisi sınırları içerisinde kalması nedeni ile Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı tarafından tapu malikleri aleyhine açılan tapu iptali davasında karşı dava dilekçesi ile 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması nedeni ile tescil harici bırakılması nedeni ile uğranılan zararın davalı Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığından tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece tefrik kararı verilerek eldeki dosyada yargılamaya devam edilmiştir.

2. Davacılar vekili 23.09.2021 tarihli dilekçesi ile dava etmek istedikleri kurumun Maliye Hazinesi olduğunu, Bakanlık da Hazine vekili tarafından temsil edilmekte olduğundan temsilde yanılma hâli söz konusu olduğunu, davanın Maliye Hazinesine yönlendirilmesine karar verilmesini talep etmiş, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 124 üncü maddesi uyarınca Hazine davalı olarak dosyaya eklenmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, taşınmaz bedelinin dava tarihi olan 08.07.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, taşınmaz bedelinin dava tarihi olan 08.07.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişsiz ve yetersiz olduğunu, husumet nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan alanın özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edilerek, emsal karşılaştırılması yoluyla değerinin tespit edilmesi ve tespit edilen bedelin değerlendirme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesi usul ve kanuna uygun olup istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde; bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişsiz ve yetersiz olduğunu, husumet nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalan alanın özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Sorumluluk” başlıklı 1007 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Tapu sicilinin tutulmasından doğan bütün zararlardan Devlet sorumludur.”

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli ve 2009/4 - 383 Esas, 2009/517 Karar sayılı kararında tapu işlemlerinin kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğu, tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulünün gerektiği, Devletin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bu işlemler nedeniyle zarar görenlerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilecekleri belirtilmiştir.