muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2984, Karar No: 2023/3499, Tarih: 25.05.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sübuta ilişkindir .

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın kızı olan mağdure ...'un kardeşi ...'la birlikte sanığın işletmiş olduğu deniz ve av malzemeleri satan dükkanının yanına zaman zaman giderek oyun oynadıkları, mağdurenin 2013 yılı Ekim ayı içerisinde kardeşi ...'ı traş ettirmek için sanığın iş yerinin yanındaki berber dükkanına götürdüğü, traş için sıra bekledikleri esnada sanığın mağdurenin kardeşi ...'ı kek vermek için dükkanına götürdüğü, mağdurenin de arkasından gittiği, sanığın mağdure ... ve kardeşi ...'a kek verdiği, daha sonra mağdureyi yanına çağırıp oturttuktan sonra dudağından öperek cinsel istismarda bulunduğu, annesinin merak edeceğini ve eve gitmek istediğini söylemesi üzerine mağdureyi bıraktığı ve 5 TL para vererek " Sakın bunu kimseye söyleme " şeklinde tembihte bulunduğu, sanığın daha sonra 11.11.2013 günü okul çıkışında iş yerinin önünden geçmekte olan mağdurenin elinden tutarak iş yerine götürdüğü, mağdurenin arkasından gelen kardeşi ...'ı kovalayarak yanından uzaklaştırdıktan sonra iş yerinin arka tarafına su içmek için giden mağdurenin yanına gelip pantolonunu çıkarttığı, bilgisayarın karşısına oturduktan sonra mağdureyi kucağına aldığı , bilgisayardan bir porno filmi açarak mağdureye izlettirdiği ve bacağını, memelerini ve cinsel organını okşayarak cinsel istismarda bulunduğu, tanık Sevim'in katılanı telefonla arayarak olayı bildirmesi üzerine katılanın iş yerine gelerek çocuklarını alıp eve götürdüğü, Mersin Üniversitesi Sağlık araştırma ve uygulama merkezinin 13.08.2014 tarihli heyet raporu uyarınca bu olay nedeni ile mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu anlaşılmış; sanık hakkında zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, suça konu eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre; Tebliğnamedeki kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.10.2014 tarihli ve 2014/186 Esas, 2014/347 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

V. KARAR

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.10.2014 tarihli ve 2014/186 Esas, 2014/347 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.05.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2016/15048, Karar No: 2018/4615, Tarih: 05.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/15048 E.  ,  2018/4615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından, nafakalar ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.04.2018 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/33126, Karar No: 2013/23518, Tarih: 23.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/33126 E.  ,  2013/23518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ(İŞ)

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, izin ücreti fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait yatılı bölge okulunda temizlik görevlisi ve alt işveren işçisi olarak çalışırken haksız şekilde işten çıkarıldığını belirterek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar ... ve Ceylan Temizlik Şirketi vekilleri, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, okulun kapatılması nedeniyle iş sözleşmesinin önel verilmeden davalılar tarafından feshedildiği sonucuna varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu’nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi

en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu’nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün, 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanunu’na İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacının fazla çalışma ücreti alacağı, haftanın 6 gününde ve günlük 12 saat çalışıldığı kabul edilip, 1 saat ara dinlenmesi düşülerek haftada 21 saat olarak hesaplanmıştır.

Dairemizin yerleşik kararlarına göre ara dinlenmesi düşülerek süresi, günde 11 saate kadarki çalışmalarda 1 saat, 11 saatin üzerindeki çalışmalarda ise 1,5 saat olarak hesaplanmalıdır.

Mahkemece ara dinlenmesi süresini eksik hesaplayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 23.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15368, Karar No: 2014/2498, Tarih: 19.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/15368 E.  ,  2014/2498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/119313

MAHKEMESİ : Gaziantep 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/10/2008

NUMARASI : 2002/338 (E) ve 2008/931 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/12/2011 - 24/04/2013 tarihli tebliğnameleri ile Dairemize gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın 10.04.2002 günlü düzenlenmiş nüfus kayıt örneğinde 11.09.1986 tarihinde doğduğunun belirtilmesine karşın; UYAP’tan alınarak dosya arasına konulan 19.01.2009 tarihli nüfus kayıt örneğinde 11.09.1980 doğumlu olduğunun belirtildiği ve söz konusu kaydın açıklamalar kısmında Adana 1 Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 11.11.2003 gün, 2002/149 ve 2003/205 sayılı 28.06.2004 tarihinde kesinleşen ilamı ile doğum tarihi 11.09.1986 iken, 11.09.1980 olarak düzeltildiğinin belirtilmesi yine ayrıca sanığın Mahkemece ek savunmasının belirlenmesi için 31.10.2007 tarihli oturumda yapılan sorgusu sırasında doğum tarihinin 11.09.1980 olarak belirtildiği ve sanığın bu kayda itiraz etmemesi karşısında, 24.4.2013 günlü ek tebliğnamede, suçun zamanaşımı uğraması nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiğine ilişkin düşünce benimsenmemiştir.

Ancak;

Sanığın aşamalarda suçu kabul etmediği ve olaya ilişkin tek delil olan, kolluk tarafından düzenlenmiş 14.03.2002 günlü ‘Yakalama- Zaptetme ve Teslim Tutanağı” içeriğinde; gece 01.00 sıralarında, müştekiye ait otonun arka camını kıran üç kişinin, mahalle sakinlerinin kendilerini fark etmesi üzerine ara sokaklara doğru kaçmaya başladıklarının ihbarıyla gelen kolluk güçlerinin olay yeri incelemesini müteakip, sanıkların kaçış istikametlerine doğru yaya olarak aramaya giriştikleri ve yaklaşık 4 sokak sonra karşılaştıkları, sanığın yanındaki iki arkadaşının kaçmaya başlaması üzerine kovalamaca sonucu bu iki kişiyi yakaladıkları, yine sanığı da orada bulunan parkın içinde yakaladıkları, kaçan faillerden K.. K..’ın üzerinde bulunan tornavidayı attığını belirtmelerinin dışında, yakalanan kişilerin olay yerinden kaçan kişiler olduğuna ilişkin kanıtların neler olduğu gösterilip duraksamaya yer bırakmayacak şekilde ortaya konulmadan, hükmün gerekçesinde sanık ve arkadaşlarının, olay yerinden polisi görünce kaçtıklarına ve yapılan takip sonucu yakalandıklarına ilişkin dosya içeriğiyle bağdaşmayan açıklamayla yazılı biçimde hükümlülüğüne karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. A.. ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14776, Karar No: 2016/8301, Tarih: 26.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/14776 E.  ,  2016/8301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin abonelik sözleşmesine aykırı olarak, 01.01.2013 tarihinden dava tarihine kadar kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen tutardan fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah ile talebini 14.106 TL'ye yükseltmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 14.106 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava dilekçesi içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı ve davacının 26.06.2015 harçlandırma tarihli dilekçesinin ise ıslah mahiyetinde olduğu gözönüne alınarak, kısmi alacak için açılan davada müddeabihin ıslah ile artırılan kısmına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, alacağın tümü için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün birinci fıkrasında yer alan '' ...14.106,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine'' ifadesinin karar metninden çıkartılarak yerine “1.000 TL alacağın dava tarihinden , 13.106 TL alacağın ise 26.06.2015 ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8975, Karar No: 2015/13764, Tarih: 09.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/8975 E.  ,  2015/13764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/10/2014

NUMARASI : 2014/455-2014/530

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Eyüp Devlet Hastanesinde görevli davalı hakkında özel muayenehanesini kapatıp, tam zamanlı çalışmak istediğini bildirmesine rağmen muayenehanesini işletmeye devam ettiği ve bu süreçte tam zamanlı çalışma statüsü üzerinden döner sermaye ek ödemesi aldığı, hastane polikliniğine tedavi için müracaat eden hastalardan bazılarını özel muayenehanesine yönlendirdiği, hastanede ameliyatını gerçekleştirdiği bazı hastalardan ücret aldığı konularına ilişkin Sağlık Bakanlığı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu Denetim Hizmetleri Daire Başkanlığı tarafından düzenlenen 26/06/2012 tarih ve 69/02 sayılı tazmin raporunda, mevzuata göre davalının çalıştığı kurumdan habersiz özel muayenehanesinde hasta muayene ettiği halde kendisine toplam 44.700,45 TL tutarında fazla döner sermaye ek ödemesi yapıldığını ve davalının mevzuata göre hakkı olmayan parayı almak suretiyle menfaat temin ettiğini, ayrıca Eyüp Devlet Hastanesi'nin 05/06/2006 tarih, 3013 sayılı yazısında davalıya 01/05/2006 tarihinden 01/06/2006 tarihine kadar S. Ç.i Devlet Hastanesinde görevlendirildiğinin bildirildiğini, 2006 yılı Mayıs ayında ilgilinin döner sermaye ek ödemesinin S. Ç.Devlet Hastanesi tarafından düzenlendiğini ve davalıya full time üzerinden aldığı bu ödemenin part-time olarak alması gereken tutardan farkı olan 1.198,73 TL ve yine full time üzerinden ödenen maaşın farkı olan 39,24 TL fazla ücret aldığını, bu yolla kamu zararına sebebiyet verdiğinin anlaşıldığını, açıklanan gerekçeler ile fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydı ile toplam 45.938,42 TL alacağın ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Zamanaşımı defi ile birlikte, talep edilen bedelin ücret niteliğinde olduğunu, kamu zararının olmadığını, idarenin soruşturma izni talebine karşılık Bölge İdare Mahkemesinin soruşturma izni vermediğini, davalının muayenehanesi olduğu iddia edilen yerin 2006-2007 yıllarında adres kayıt sisteminde kayıtlı davalının evi olduğunu, soruşturma raporunda adı geçen kişilerin daha sonra alınan yazılı beyanlarında davalının muayenehanesinin olmadığının bildirildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davadaki talebin niteliği itibarı ile davalının emeği karşılığı elde ettiği ileri sürülen ücret benzeri dönemsel bir ödeme olduğu, Borçlar Kanunun 147/1 maddesine göre bu tür ödemelerin 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğu ve son döner sermaye ödenmesi tarihi 2007 Aralık ayı olup, 5 yıllık zamanaşımı dolduğu gerekçe gösterilerek; zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yersiz ödemenin sebepsiz zenginleşme nedeniyle istirdadına ilişkindir.

818 sayılı BK 66.maddesinde; sebepsiz zenginleşme davasının, hak sahibinin geri isteme hakkı olduğunu öğrendiği tarihten başlayarak 1 yılın geçmesi ile, 6098 sayılı TBK 82.maddesinde ise 2 yılın geçmesi ile zamanaşımına uğrayacağı düzenlenmiştir. 6098 sayılı TBK gibi 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı TBK Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 5/1.maddesinde; "TBK yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan hak düşürücü süreler ile zamanaşımı süreleri eski kanun hükümlerine tabi olmaya devam eder "düzenlemesi yeralmaktadır.

Somut olayda; yanılgılı hukuki nitelendirme yapılmak suretiyle, davadaki istemin sebepsiz zenginleşmeye dayalı olduğu gözardı edilerek, davacı idarenin emir vermeye yetkili makamının “iş bu davanın açılması için verdiği olur tarihi” araştırılmadan davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir. Davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinin ekinde sunulan, İstanbul Valiliği İl Sağlık Müdürlüğü'nün 03.10.2013 tarih 52044 sayılı yazısında bu davanın açılması için olur verildiği anlaşılmaktadır. Bu yazının veriliş tarihi incelendiğinde ise davacı tarafın 1 yıllık zamanaşımı süresi dolmadan iş bu davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Öyle ise mahkemece, bu ilkeler ışığında, işin esasına girilip bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9579, Karar No: 2013/602, Tarih: 31.01.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/9579 E.  ,  2013/602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar Hazine ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; 2006 yılında 4999 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 7. maddesi gereğince yapılan orman kadastrosu ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması (bu uygulamada orman parselinin tamamı komşuları ile birlikte görünmeli ve çekişmeli yer içinde dava edilen bölümler ayrı ayrı gösterilmelidir.),

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 31/01/2013 günü oy birliği ile karar verildi.