muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/8764, Karar No: 2008/10461, Tarih: 18.09.2008

Eldeki davada, üzerinde öncelikle durulması gereken sorun davalı arsa sahiplerinin sözleşmeye dayanarak yüklenici aleyhine Ankara 15.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/359 esasında kayıtlı davanın sonucudur. Çünkü, anılan dava dosyasında arsa sahipleri yüklenicinin 18.03.2002 günlü sözleşmedeki edimlerini eksik yerine getirdiğini, yapının sözleşmede kararlaştırılan sürede teslim edilmediğini ileri sürerek, yükleniciye bırakılması kararlaştırılan 8 ve 16 numaralı bağımsız bölümlerin satışına ve yapıdaki eksikliklerin Borçlar Kanununun 97.maddesi hükmünce kendileri tarafından giderilmesine, ayrıca kararlaştırılan teslim süresi geçtiğinden gecikme tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Gerçekten, Borçlar Kanununun 97.maddesi hükmünce “bir şeyin yapılmasına müteallik borç, borçlu tarafından ifa edilmediği taktirde alacaklı masrafı borçluya ait olmak üzere borcun kendisi tarafından ifasına izin verilmesini talep edebilir”. Yapıdaki eksiklikler ve varsa kira alacağından dolayı arsa sahibinin hakları anılan dava dosyasında giderileceğinden Ankara 15.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/359 esasında kayıtlı davanın eldeki dava sonucunu doğrudan etkileyeceği açıktır. Bu nedenle, mahkemece öncelikle sözü edilen dava sonucu beklenilmelidir.

Öte yandan, davalılar arasındaki 18.03.2002 günlü sözleşmenin 10.maddesi hükmünce “SSK prim borçlarından” yüklenicinin sorumlu olacağı kararlaştırıldığından, bu prim borçlarının miktarının ne olduğu ve yüklenicinin arsa sahibine olan diğer borçları, davalıların yüklenici aleyhine açtığı dava sonucuna göre saptanmadan hüküm kurulması da doğru değildir.

Yapılan bu saptamalara göre, mahkeme kararı eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğundan, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle ..., ... ve ...’ın temyiz dilekçelerinin REDDİNE, hükmün 2.bent uyarınca davalı arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, 18.09.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9374, Karar No: 2016/7697, Tarih: 14.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/9374 E.  ,  2016/7697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim nedeninin varlığı takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA oybirliği ile,

II-Sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCY’nın 145. maddesinde; “(1) Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılabileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir” hükmü yer almakta iken, anılan hüküm, 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Yasanın 16. maddesi ile; “(1) Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılabileceği gibi, suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir” şeklinde değiştirilmiştir.

Madde ile hırsızlık suçlarına, konu değerin azlığı nedeniyle yargıca, cezada indirim yapma veya ceza vermeme yönünde, geniş bir takdir yetkisi tanınmıştır.

Maddenin ilk metninden sonraki değişiklikte; “suçun işleniş şekil ve özellikleri göz önünde bulundurularak” ibaresinin, “cezada indirim” seçeneğinden sonra ve “ceza vermekten vazgeçilebilir” seçeneğinden önce yazılmasının, suça konu malın değerini farklılaştırmayacağı açıktır. Bu nedenle; “az ceza verme” seçeneğinde daha yüksek değerin aranacağı, “ceza vermekten vazgeçme” halinde ise daha az bir değerin aranmasının gerekli olduğu düşünülmemelidir.

Maddenin ilk metninden sonraki değişiklikte; “suçun işleniş şekil ve özellikleri göz önünde bulundurularak” ibaresinin, “cezada indirim” seçeneğinden sonra ve “ceza vermekten vazgeçilebilir” seçeneğinden önce yazılmasının, suça konu malın değerini farklılaştırmayacağı açıktır. Bu nedenle; “az ceza verme” seçeneğinde daha yüksek değerin aranacağı, “ceza vermekten vazgeçme” halinde ise daha az bir değerin aranmasının gerekli olduğu düşünülmemelidir.

Yargıç, bu değerlendirmenin yanı sıra her somut olayda, suçun işleniş şekli, mağdur veya sanığın konumu, olayın gerçekleştiği yer ve zamanı dikkate alacak, 5237 sayılı TCY’nın 3. maddesinde işaret edildiği üzere, “işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde bir cezaya hükmetmek suretiyle ceza adaletini sağlayacaktır. Görüldüğü gibi madde ile getirilen sistem, sadece malın değerinin objektif ölçütlere göre belirlenerek cezadan indirim veya ceza verilmemesinden ibaret değildir. Olayın özelliği, mağdurun konumu, failin kişiliği ve suçun işleniş şekli, her olayda değerlendirmeye konu edilecek, meydana gelen haksızlığa faili iten etkenler ve bu haksızlığın mağdur üzerindeki etkileri de gözetilerek, maddenin uygulanıp uygulanmaması ve özellikle ceza verilmeme haliyle ilgili seçeneğin, eylemin failine uygun düşüp düşmeyeceği belirlenecek ve takdirin gerekçesi de kararda gösterilecektir.

Buna karşılık 145. maddenin uygulanmasındaki en önemli kriter kuşkusuz değer ölçüsüdür ve bu değerin “ceza vermeme” halini de haklı saydıracak düzeyde az olmasıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Suç tarihinde, eniştesi olan müştekinin evine giden sanığın, evde bulunan çanta içerisinden müşteki ... adına düzenlenmiş nüfus cüzdan talep belgesini alarak bu belgenin üzerine kendi fotoğrafını yapıştırmak suretiyle Şahinbey Nüfus Müdürlüğünden sahte nüfus cüzdanı temin etmesinden ibaret eyleminde, hırsızlık suçunun konusunu nüfus cüzdanı talep belgesinin oluşturduğu ve suç konusunun mahiyeti ve değeri itibariyle sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi muhalif üye ...'ın suçun unsurlarının oluşmadığı ve beraat kararı verilmesi yönündeki değişik bozma gerekçesi ile,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14785, Karar No: 2012/2167, Tarih: 01.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14785 E.  ,  2012/2167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: YAHYALI ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/07/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı ile birlikte paydaşı olduğu 100 parsel sayılı taşınmazın tapuda tarla vasfı ile kayıtlı olduğunu ancak cinsinin bahçe olduğunu ileri sürerek, vasfının bahçe olarak tashihine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya karşı beyanda bulunmamıştır.

Mahkemece, taşınmazın bahçe vasfında olduğunun keşfen belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi   raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazın tapu kaydındaki  vasfının değiştirilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Bilindiği üzere; 18.5.1994 tarih ve 1994/5623 sayılı Bakanlar  Kurulu Kararı ile yürürlüğe giren Tapu Sicil Tüzüğünün  81 ve 85.maddelerine göre tapu kütüğündeki kaydın değiştirilmesi ve kütük üzerindeki düzeltmelerin, bir başka ifade ile tapuda cins ve vasıf düzeltilmesi işlemlerinin Tapu İdaresince yapılacağı ve idari bir görev olduğu tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, davanın görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  01.03.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2374, Karar No: 2010/3197, Tarih: 22.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2374 E.  ,  2010/3197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DATÇA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2008

Taraflar arasında görülen davada;Davacı Hazine, davalıların miras bırakanı ve dava dışı G.adına kayıtlı 1932 parsel sayılı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını, taşınmaz paydaşı G.yönünden açılan davanın daha önce kabul edilmiş olduğunu ileri sürerek, kıyıda kalan kısmın tapu kaydının iptali isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, yargılamaya katılmadıkları gibi yanıt ta vermemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığının belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini ile yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazın kadastro tespitinin 08.03.1979 tarihinde kesinleştiği ve davanın 06.06.2005 tarihinde açıldığı, önceden dava konusu taşınmazın 3621 Sayılı Yasa uyarınca iptal ve terkini için açılan dava sonucunda, eldeki dava davalılarının miras bırakanı olan B.Ö.ın ölü olması nedeniyle bu kişiye ait pay dışındaki 1/2 pay yönünden davanın kabulüne, eldeki davada dava konusu edilen 1/2 pay yönünden davanın reddedildiği, bunun üzerine eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki hukuk tekniği açısından; dava konusu taşınmazın 1/2 payı yönünden önceden verilen mahkeme kararının kesin hüküm oluşturacak olmasına karşın gerek taşınmazın niteliği, gerekse doğru sicil oluşturma zorunluluğuna dayalı olgular değerlendirildiğinde anılan mahkeme kararının infaz kabiliyetinin bulunduğu söylenemez.

Bilindiği üzere, 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" cümlesi ve aynı yasanın 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Yasaya " bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki geçici 10. madde eklenmiştir.

Öte yandan, 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup, kamu düzeni ile ilgilidir ve mahkemece davanın her aşamasında re’sen gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Öte yandan, 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup, kamu düzeni ile ilgilidir ve mahkemece davanın her aşamasında re’sen gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Diğer taraftan; hemen belirtilmelidir ki, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Bir taraf dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olduğu halde dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz. Anılan bu kural yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Bunun yanında, avukatlık ücreti de yargılama giderlerinden sayılır. (29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı).

Somut olayda, kadastro tespitinin kesinleştiği 08.03.1979 tarihinden itibaren dava tarihine kadar 10 yıllık sürenin geçtiği açıktır. Ne var ki davalılar yararına da 2644 Sayılı Yasanın 8, 9. maddelerinde öngörülen koşulların gerçekleşmediği ve belirlenen kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın tamamının, tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4. maddesinde yapılan, kıyıda kaldığı keşfen sabittir.

Hal böyle olunca; yukarıda değinilen yasal düzenlemeler ve ilkeler gözetilmek suretiyle gerek işin esası gerekse yargılama masrafları avukatlık ücreti ve harç yönünden bir değerlendirme yapılması ve sonucuna göre karar verilebilmesi için hüküm bozulmalıdır.

Davalıların temyiz itirazları yerindir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3082, Karar No: 2019/11215, Tarih: 01.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/3082 E.  ,  2019/11215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar), yağma (sanık ...)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yağma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin sanıklar müdafisi ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanıklar müdafisince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte gerçekleştirilen duruşmaya sanıklar müdafisinin katılmadığı anlaşıldığından, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna yardım eden sıfatıyla katıldığı anlaşılan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 37 ve 102/2. maddeleriyle uygulamaya başlanmış ise de, hakkında 5237 sayılı TCK’nın 39. maddesi uyarınca gerekli indirimin tatbik edildiğinin anlaşılması karşısında, bu husus sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve sanık ... hakkında ayrıca yağma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; sanıklara isnat edilen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin belirlendiği, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşılmakla, sanıklar müdafisi ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve yağma suçlarından hükümler kurulduğu sırada lehlerine olacak şekilde 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin tatbikiyle indirim yapıldığı halde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerde anılan maddenin uygulama dışı bırakılması suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafisi ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/2807, Karar No: 2022/12021, Tarih: 08.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2807 E.  ,  2022/12021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığında “10.10.2012” şeklinde yazılan suç tarihinin; 2009 takvim yılında en son 22.07.2009 tarihli olan faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle 25.08.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılı sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddelerinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 10.06.2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 08.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5662, Karar No: 2014/1781, Tarih: 27.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/5662 E.  ,  2014/1781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/81298

MAHKEMESİ : Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2012

NUMARASI : 2010/567 (E) ve 2012/24 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

29/12/2010 tarihli duruşmada tanık Ramadan .. in beyanları tespit edilmiş olduğu, ayrıca dosyada mevcut 12/03/2010, 16/03/2010 24/02/2010 tarihli raporlarda svap ve parmak izi incelemesi yapıldığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bu husustaki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Dosya kapsamından, katılanın kullandığı araç park halindeyken sol arka kelebek camı kırılarak içerisinden 20.000 euro, 20.000 dolar, 15.000 TL ve bir kısım evrak ve çeklerin çalındığı gün, dosyada mevcut 27/02/2010 tarihli cd izleme tutanağında katılanın olay günü bankadan çıktıktan sonra araç ile geçtiği güzergahta elde edilen kamera görüntülerinde plakası tespit edilemeyen beyaz renkli hundai marka bir aracın katılanın aracını park etmesine kadar hemen arkasından kamera görüntülerinde göründüğü, katılanın arıcyla Bedel sokağa girdiği ve araçtan ayrılmasından sonra bahsi geçen beyaz renkli aracın da aynı sokağa girdiği ve 5 dk sonra Bedel sokak ile Yüksel sokağın kesiştiği yerde bir şahsın sağa sola bakınarak şüpheli hareketlerde bulunduğunun tespit edildiği, şahsın 10 dakika sonra görüntüden çıktıktan sonra bahsi geçen beyaz renkli hundai marka aracın Bedel sokaktan çıkarak gittiğinin ve kamera görüntülerindeki araç ve şüpheli hareketlerde bulunan şahsın emniyet görevlilerince tanınarak sanık ve sanığa ait 34 AN 7826 pilaka sayılı araç olduğunun tespit edilmesi üzerine, sanığın evinde yapılan aramada bahsi geçen 34 AN 7826 pilakalı aracın sanığın evinin altında üç tekerleği sökülmüş

vaziyette bulunduğunun anlaşıldığı, soruşturma evresinde tanık olarak beyanları tespit edilen Behçet Sivrikaya ve Besim ..ile mahkemede dinlenen N.. B..' ın, sanığın, olayın gerçekleştiği günün ertesi günü bahsi geçen 34 an 7826 plakalı aracının 3 lastiğini söktürerek cantlarını boyattırdığını ve sanığın aracına ait cantlarla kamera görüntülerindeki cantların aynı olduğunu beyan ettikleri, ayrıca dosyada mevcut 24/01/2012 havale tarihli bilirkişi raporu içeriğide gözetildiğinde sanığın üzerine atılı hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını işlediği anlaşıldığından yükletilen suçlardan mahkumiyeti yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 27/01/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21443, Karar No: 2015/1352, Tarih: 12.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/21443 E.  ,  2015/1352 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 23/06/2014

Numarası : 2014/190-2014/517

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı üniversitenin hizmet alımı yaptığı şirketler aracılığıyla üniversite hastanelerinde işçi olarak çalıştığını ve Bölge Çalışma Müdürlüğünün yaptığı muvazaa tespiti nedeniyle kendisine ödenmeyen yasal ilave tediye alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kurumun işçisi olmadığı için ilave tediye alacağına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, muvazaa tespitine dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.