muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25217, Karar No: 2014/22276, Tarih: 24.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/25217 E.  ,  2014/22276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Kovuşturmanın ertelenmesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

6352 sayılı Yasa'nın geçici 1/1-b maddesi gereğince verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararı davayı sona erdiren ve temyizi kabil kararlardan olmayıp, karara karşı itiraz yasa yoluna başvurulması mümkün bulunduğundan, temyiz dilekçesi itiraz mahiyetinde kabul edilerek, gereği mahallinde itiraz merciince değerlendirilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24.12.2014 günü oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalif (Muhalif)

KARŞI OY

6352 sayılı Yasanın geçici maddesi 1 de "31.12.2011" tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair DÜŞÜNCE ve KANAAT açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup...üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı,

a)......

b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c)......

Karar verilir şeklinde düzenlenmiş olup burda sadece düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş suçlar için düzenleme yapıldığı gözetilerek tekzipi yayınlama suçunu kapsamadığından somut olayda 6352 sayılı Yasa'nın geçici 1.maddesinin uygulanmayacağı görüşüyle C.G.K.nun 07.06.2011 gün ve 11/86 sayılı kararı da dikkate alınarak hükmün esastan incelenmesi yerine görüşüyle çoğunluğun tevdii kararına katılmıyorum.

...

Muhalif Üye

DEĞİŞİK GEREKÇE

İddia konusu tekzip kararının yayımlanmaması Basın Kanununun 18.maddesinde düzenlenen suçun unsurlarını oluşturduğundan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı kanunun geçici 1/1-b maddesi kapsamına girmemekte olduğu da Dairemizin 18.04.2013 gün ve 2011/6479 E, 2013/9667 K sayılı ilamı ile belirlendiğinden bu hususun tevdi kararına tenkit olarak yazılması gerektiğini düşünmekteyim.
Yargıtay — Esas No: 2010/9108, Karar No: 2010/9416, Tarih: 06.09.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/9108 E.  ,  2010/9416 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 09.03.2010

Nosu : 744-143

- K A R A R -

Uyuşmazlık, fazla ödenen döner sermaye payının geri iadesine ilişkin olup, kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 06.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı. ...
Yargıtay — Esas No: 2012/18980, Karar No: 2013/12046, Tarih: 31.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/18980 E.  ,  2013/12046 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu iş kazasının, parke taşı imalinde kullanılan makinenin önünde bulunup, harç malzemesinin döküldüğü yerin üzerine konulan ızgaranın kırık olması nedeniyle, ızgaraya basan sigortalının yaralanması şeklinde meydana geldiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, kırık ızgarayı değiştirmeyen davalı işverenin %100 kusurlu olduğu esas alınarak karar verilmiş; davalı işveren, kusur raporuna itiraz etmiştir. Sigortalının ve diğer çalışanların Kurum müfettişine verdiği beyanlardan, ızgaranın kırık olduğunu bildikleri ve kaza öncesinde ızgarayı değiştirmesi konusunda işvereni uyardıkları anlaşılmakta olup; Buna göre, sigortalının çalışmalarını yürütebilmek için ızgaraya basmasının zorunlu olup-olmadığı araştırılmalı; kırık ızgaraya basmasının zorunlu olmadığının anlaşılması durumunda, sigortalının da bir miktar kusurlu davranışının olacağı gözetilerek, yeniden alınacak bilirkişi raporu ile kusur oran ve aidiyeti belirlenip, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemenin yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 31.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2010/16830, Karar No: 2012/36314, Tarih: 06.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/16830 E.  ,  2012/36314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Taraflar arasındaki, fazla çalışma ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06.11.2012 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve fazla çalışma ücretleri hesabı noktalarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın 5 günü 08.00-20.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiş, bir gün ise nöbet sebebiyle 07.00-23.00 saatleri arasında görev yaptığı benimsenmiştir. Nöbette geçen süreden 3 saat ara dinlenmesi düşülmüş, günde 12 saat çalışılan haftanın 5 günü için ise ara dinlenme süresinin 1 saat olarak kabul edilmiştir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacının 12 saat çalışmasının olduğu, haftanın 5 günü için ara dinlenmesi süresinin 1 saat olarak düşülmesi hatalıdır. Yukarıdaki ilkelere göre ara dinlenme süresi 12 saatlik çalışma olan günler için 1.5 saat olarak düşülmeli ve buna göre fazla çalışma ücretleri belirlenmelidir.

Mahkemece fazla çalışma ücretinden yapılan indirim oranı da kararda gösterilmemiştir. Dairemizin kararlılık kazanmış uygulamalarına göre % 30 oranında bir indirime gidilerek istekle ilgili karar verilmelidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42053, Karar No: 2016/1886, Tarih: 02.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/42053 E.  ,  2016/1886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı ... İnş.Yapı San. ve Tic.Ltd.Şirketi vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 02.02.2016 Salı günü belirlenen saatte davalı ... İnş.Yapı San. ve Tic.Ltd.Şti. Vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan ve diğer davalı taraflardan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Davacı vekili, davacının her üç davalının ortak girişimi ile birlikte müteahhitliğini üstlenmiş bulundukları inşaat işyerinde 10/09/2001-10/10/2012 tarihleri arasında tam ve devamlı kalıp duvar ustası olarak çalıştığını, davalı işverenlerce haksız olarak işten çıkarıldığını, son günlük ücretinin net 85,00 TL olduğunu, davacının çalıştığı süre içerisinde onayı alınmadan sürekli olarak fazla mesai yaptırıldığını, haftanın 6 günü günlük çalışmasının kış aylarında 08.00-17.30 ve yaz aylarında ise 08.00-20.30 saatleri arasında olduğunu, ayda 3 pazar günü hafta tatilinde çalıştığını, yıllık izin kullandırılmadığını, davalılar arasında organik bağ bulunduğu gibi davacının işyeri devri kurallarına göre her üç işveren yanında çalıştığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... İnşaat Yapı San. ve Tic. Ltd. Şti vekili, davalılar arasında akrabalık ilişkisi bulunmasına rağmen aralarında iş anlamında bir ortaklık ve bağ bulunmadığını, kaldı ki davalı şirketlerin sahipleri olan ... ve ... ile...'in kardeş olmasına rağmen aralarında Sulh Ceza, Asliye Hukuk Mahkemelerinde devam eden davalar ve nizalar bulunduğunu, davacının davalı şirketlerde iddia edildiği gibi devamlı eleman olmadığını, davacının inşaat kalıp ustası olduğunu, davalılar yanındaki çalışmalarının geçici olduğunu, davacının yaptığı kalıp işinin bir inşaatta en fazla 3-5 aylık bir zamanda bitirildiğini, dolayısıyla davacının dönemsel ve geçici işçi olduğunu, kalıp işine göre davalı şirketlerde çalıştığını, inşaatın kalıp işi bittiğinde ise başka firmaların kalıp işlerinde çalıştığını, maaşının asgari ücret olduğunu, çalışma saatlerinin hafta içi 08.00-17.00 ve cumartesi günleri ise 08.00-14.00 arasında olduğunu, davacının çalışmasının belirli süreli ve 1 yılı doldurmadığından yıllık izne hak kazanmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalılar ... İnşaat Nakliye Turizm Gıda ve Oto.San.Tİc.Ltd.Şti. ve ... davaya cevap vermemişlerdir.

Davalılar ... İnşaat Nakliye Turizm Gıda ve Oto.San.Tİc.Ltd.Şti. ve ... davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece davacının 2007 yılındaki 9 günlük süre haricinde 2001-2012 yılları arasında aralarında organik bağ bulunan davalılar yanında çalıştığı, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde feshedildiği, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, günlük ücretinin net 80,00 TL olduğu, fazla mesai yapıp hafta tatillerinde çalıştığı, yıllık izinlerini kullandığının ispat edilemediği gerekçesi ile bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hizmet süresi ihtilaflıdır.

Davacı vekili davacının aralarında organik bağ, akrabalık ilişkisi bulunan ortak iş yapan davalılar yanında sürekli çalıştığını iddia etmiştir. Mahkemece bilirkişi raporundaki tespitler benimsenerek davacının 10.09.2001-10.10.2012 tarihleri arasında 06.12.2007-15.12.2007 arasındaki 9 günlük sürenin çıkarılması sureti ile ... 'na bildirilen aralıklı çalışmaların toplanması sureti ile 3567 gün çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak hizmet cetveline göre davacının 10.09.2001-30.04.2002 ve 01.05.2002-31.08.2002 tarihleri arasında çalıştığı ... Nakliyat Ltd. Şti.; 22.11.2002-23.12.2002 tarihleri arasında çalıştığı ... ; 24.12.2002-09.02.2003 tarihleri arasında çalıştığı ...,; 06.06.2003-31.08.2013 tarihleri arasında çalıştığı ... Ltd. Şti; 07.01.2008-31.03.2008 tarihleri arasında çalıştığı ... Şirketi; 24.06.2008-15.10.2008 tarihleri arasında çalıştığı ... Ltd.Şti isimli işverenlerin davalılar ile bağlantısı saptanmamıştır. Bu işverenlerin davalıların iş yaptığı işverenler olup olmadığı veya davalılar ile bağlantısı tespit edilmeli ve sonuca göre bu sürelerin hizmet süresine eklenip eklenmeyeceği belirlenmelidir.

Kabul şekli itibari ile de, 10.09.2001-10.10.2012 tarihleri arasındaki aralıklı hizmetlerin toplanması ve 06.12.2007-15.12.2007 tarihleri arasındaki 9 günlük sürenin çıkarılması halinde kıdeme esas hizmet süresi 3367 gün olmalı iken maddi hata sonucu 3567 gün olarak kabulü ve buna göre kıdem tazminatının hesaplanması hatalı olmuştur.

Öte yandan davacının ayda bir hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hafta tatili ücretinin hesap edilmesine rağmen 01.01.2012-30.06.2012 tarihleri arasında 15 hafta için hafta tatili ücreti hesap edilmesi doğru olmamıştır.

O halde davalı ... Ltd.Şirketi vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı Gültekinler Ltd.Şirketine iadesine, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı ... Ltd.Şirketi yararına takdir olunan 1.350,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 02/02/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7793, Karar No: 2015/16269, Tarih: 23.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/7793 E.  ,  2015/16269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/302066

Mahkemesi : Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 16/07/2014

Numarası : 2013/200 - 2014/880

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

20/01/2012 günü bıçakla yaralanma nedeniyle 112 ambulansı ile Yenimahalle Devlet Hastanesine getirilen E.. K..'nın burada görevli sanık doktorlar tarafından muayene ve tedavi işlemlerinin yapıldığı, E.. K..'nın aldığı alkolünde etkisi ile saldırgan tavırlar sergileyip kendi isteği ile hastaneden ayrıldığı, oğlu B.. K.. tarafından Sincan Nafiz Körfez Devlet Hastanesine götürüldüğü burada göreli doktorlar Ş.. K.., İ.. E.. ve B.. G.. tarafından tetkik ve tedavilerinin yapıldığı ve taburcu edildiği, aynı gün saat 17:47 sıralarında maruz kaldığı bıçakla yaralanma eylemi sonucu iç organ harabiyeti ve büyük damar yaralanması nedeniyle hayatını kaybettiği olayda;

Sincan Devlet Hastanesinde görevli doktor B.. G.. hakkında açılan kamu davasının Sincan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/820 E sayılı dosyası ile yargılamasının devam ettiği, her iki dosya arasında fiili ve hukuki irtibat bulunduğu ve yargı mercileri arasında aynı olaya ilişkin farklı kararların çıkmasını önlemek için her iki dosyanın, olayın ilk meydana geldiği yer olan Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinde birleştirilip, delillerin bir arada değerlendirilmesi sağlanarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/265, Karar No: 2006/335, Tarih: 31.05.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/7-265 E.  ,  2006/335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Birecik Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2004

Taraflar arasındaki “zilliyetliğin tespiti“ davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Birecik Asliye Hukuk Mahkemesince davanın davalı DSİ Genel Müdürlüğü yönünden reddine, davalı Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen 4.12.2001 gün ve 2001/110 E. 2001/929 K. sayılı kararın incelenmesi davacı ile davalılardan Belediye başkanlığı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 16.5.2003 gün ve 2003/1128 E. 1648 K. sayılı ilamı ile, (...Davacı A.. Y.. .. ada ..parsel sayılı taşınmazın Birecik Belediyesine ait olduğunu, Karkamış Barajı ve Hes kamulaştırma sahası içinde kaldığını, üzerinde bulunan mütemmim cüzlerin kendisine ait olduğunu öne sürerek Belediye ve D.S.İ. Genel Müdürlüğü aleyhine dava açmıştır. Belediye taşınmazın davacıya kiralandığını savunmuştur. Mahkemece D.S.İ. Genel Müdürlüğü açısından davanın reddine, Belediye açısından davanın kabulüne, ..ada ..parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 7 yaşında 13 adet çam, 5 yaşında 7 adet akasya, 20 yaşında 11 adet okaliptus, 4 yaşında 3 adet ateş dikeni, 4 yaşında 5 adet gül, 6 yaşında 6 adet nar, 3 yaşında 50 adet ligustrum, 8 yaşında 1 adet asma, 5 yaşında 1 adet dut ağacı ile 1248 m2 büyüklüğünde halı saha, 1 adet altıgen büfe, 1 adet duş odası, 1 adet ofis odası, iki tuvalet, 4 adet soyunma odasından oluşan tesis ve ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, 1.340.000.000.-TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı D.S.İ. Genel Müdürlüğüne verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı Belediye tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı taraf davasında Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünü hasım olarak göstermiş olup Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü de davada vekil ile temsil edilmiştir. Mahkemece Devlet Su İşleri aleyhine açılan davanın reddine ve kararda yazılı vekalet ücretinin Devlet Su İşlerinin yararına hükmedilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik olmamaktadır. Bu nedenlerle davacı A.. Y..'nın Devlet Su İşleri yararına takdir edilen vekalet ücreti yönünden yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, ilam harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

2-Davalı Belediye'nin temyiz itirazlarına gelince: Davacı ile davalı Belediye arasında kira sözleşmesi mevcut bulunmaktadır. Dava konusu taşınmaz halı saha olarak kiralanmıştır. Somut olayda taşınmaz Belediye tarafından kamulaştırılmamıştır. Yanlar arasında kira sözleşmesinden doğan alacak bulunmaktadır. Bu tür davaların mülkiyetin tespiti şeklinde değil eda davası veya kira sözleşmesinden doğan alacak davası olarak açılması gerekir. Bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanlışa düşülerek yazılı biçimde karar verilmesi isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı Belediye Başkanlığı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, zilyetliğin tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili; mülkiyeti davalı Belediye Başkanlığı’na ait 100 ada 1 parsel sayılı taşınmazın diğer davalı DSİ Genel Müdürlüğü’nce kamulaştırıldığını, ancak taşınmaz üzerinde bulunan bina, spor kompleksi, ağaç, halı saha ve diğer muhtesatın müvekkiline ait olduğunu ileri sürerek; müvekkilinin ileride doğacak mağduriyetinin önlenmesi için, taşınmaz üzerinde bulunan mütemmim cüzlerin müvekkiline ait olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Belediye Başkanlığı vekili, davacı ile müvekkili arasında aktedilmiş 6.3.2001 başlangıç tarihli kira sözleşmesi bulunduğundan, müştemilat yönünden davacının hiçbir hak talep edemeyeceğini savunmuş; diğer davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili ise, dava konusu müştemilatın kamulaştırma tarihinden sonra meydana getirildiğini cevaben bildirmiştir.

Mahkemenin, “kayden davalı Belediyeye ait olan taşınmazın kamulaştırma kapsamına alınmış olması sebebiyle, davacının müştemilat yönünden zilyetliğin tespiti davasını açmakta hukuki yararı bulunduğu, müştemilatın davacıya ait olduğunun da keşfen saptandığı” gerekçesiyle “davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü yönünden davanın reddine; davalı Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulü ile, taşınmaz üzerinde bulunan tesis ve ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine” dair verdiği karar, Özel dairece yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel mahkemece direnme kararı verilmiştir.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık; davacının, zemini davalı Belediyeye ait olan taşınmaz üzerindeki müştemilatın aidiyetinin tespitini istemekte hukuki yararının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümüne geçilmeden önce, tespit davasının şartları ve hukuki niteliği üzerinde durulmasında yarar vardır.