muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/754, Karar No: 2025/2372, Tarih: 20.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/754 E.  ,  2025/2372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1462 E., 2022/1569 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/58 E., 2022/39 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacının başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Konya ili Meram ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 42398 ada 1 parsel sayılı 1.069,05 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, arsa vasfıyla beyanlar hanesine "parsel üzerindeki yapılar ...'e aittir." şerhi yazılarak Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı; Konya ili Meram ilçesi ... Mahallesinde 1953 yılındaki kadastro çalışmaları sırasında kayıt dışı bırakılan Devletin tasarruf ve hükmü altında bulunan kısımda kalan evi, çardağı ve ekim dikim yaparak kullandığı bahçe olmak üzere 1 adet alanın kendi adına tescil edilmesine karar verilmesini istemiş; 22.03.2016 tarihli duruşmadaki beyanında; dava konusu taşınmazı 33 seneden beri ahır ve bahçe olarak kullandığını, ahırı yapalı 21 sene olduğunu, bahçeyi imar ihya edeli 5 sene olduğunu, dedesinin ... olduğunu, dedesinin mirasçılarının taşınmazda herhangi bir hakkı olmadığını, mirasçılarla aralarında sözlü olarak anlaştığını, onların da ...’de yerlerinin olduğunu, dava konusu yerde başka herhangi bir kişinin hak ve zilyetliğinin olmadığını beyan ederek davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili; 10 yıllık hak düşürücü süre içerisinde dava açılmadığını, davacının zilyetliğini ispatlaması gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle tespit dışı bırakıldığını, yapılan kadastro işlemine karşı davacının bir itirazının olmadığını, taşınmazın zilyetlik yoluyla kazanılmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davalı Belediyenin davanın tarafı olamayacağını, davanın sadece taşınmazın bulunduğu ilçe belediyesini ilgilendirdiğini, 10 yıllık hak düşürücü süre geçtiyse davanın bu sebepten reddi gerektiğini savunarak, öncelikle husumet yokluğundan, olmadığı takdirde davanın esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davalı Belediyenin davanın tarafı olamayacağını, davanın sadece taşınmazın bulunduğu ilçe belediyesini ilgilendirdiğini, 10 yıllık hak düşürücü süre geçtiyse davanın bu sebepten reddi gerektiğini savunarak, öncelikle husumet yokluğundan, olmadığı takdirde davanın esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinde dava devam ederken 04.10.2019 tarihinde 42398 ada 1 parsel sayılı kadastro tutanağı düzenlendiğinden yargılamaya Konya Kadastro Mahkemesinde kadastro tespitine itiraz davası olarak devam edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; dava konusu taşınmaza ait hava fotoğrafları ve uydu görüntüleri üzerinde yapılan inceleme sonrasında 1986 ve 1900 yıllarında davalı parsel üzerinde herhangi bir faaliyetin olmadığı, 1990-2009 yılı arasında hava fotoğrafı bulunmadığı, 2009 yılındaki uydu görüntüsünde ise üzerinde ev, ahır ve samanlık görüldüğü, 2021 yılı keşif tarihi itibarı ile parsel üzerinde ev, ahır, ardiye ve samanlık ile birlikte tarımsal faaliyet yapıldığının görüldüğü, davacının dava konusu yeri 1986 ve 1990 tarihlerinde kullanmadığı, 2009 yılında kısmen, 2021 yılında tamamını kullandığı, orman mühendisinin raporunda, orman amenajman planı haritasında (T) rumuzu ile gösterilen taşlık alan olarak güzüken ve keşif esnasında yapılan tespitlere göre ev, ahır, ambar, samanlık olarak kullanıldığı anlaşılan taşınmazların, memleket ve amenajman plan haritasında üzerinde orman bitki örtüsü bulunmayan ancak çeşitli yaş ve türlerde meyve ağaçlarının olduğu tespit edilen parselin tamamının, “orman sayılmayan yer” olarak gözüktüğünü belirttiği, ziraat mühendisi ek raporuna göre, dava konusu taşınmazda keşif tarihi itibarıyla içerisinde ev olduğu, önceki raporda da belirtildiği üzere yaşları 2 ile 5 arasında değişen muhtelif sayı ve çeşitte meyve ağaçlarının olduğu ve çeşitli sebze fidelerinin olduğu, sadece yaşlı ağaç olarak ortalama yaşı 45 olan alıç ağacı görüldüğü, alıç ağacının doğada kendiliğinden yetişebilen, doğal ortamda çoğalabilen, insan faktörü olmadan meyve verebilen ağaç çeşidi olduğu, keşif tarihi itibarıyla arazi içerisinde toprak sürümü ve gübreleme gibi kültürel faaliyetlerin yapıldığının görüldüğü belirtmiş olup, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerin, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 14 üncü maddesinde yazılı koşulların gerçekleşmesi hâlinde imar ve ihya yoluyla kazanılmasının mümkün olduğu, ancak taşınmaza tarım arazisi niteliği kazandırmayan ev, ahır ve samanlık yapmak gibi eylemler, uğraşlar, meydana getirilen eserler 3402 sayılı Kanun'un 17 nci maddesi kapsamında imar ve ihya olarak kabul edilemeyeceğinden (Hukuk Genel Kurulunun 24.02.1999 gün ve 1999/8-84 E., 1999/118 K. sayılı kararı) sonuç olarak dava konusu taşınmazın orman ve mera vasfında olmadığı, harita mühendisi ek raporu ve gerçeğin resmi olan hava fotoğraflarına itibar ederek ve ziraat mühendisi ek raporunda belirtilen taşınmaz içerisindeki meyve ağaçlarının yaşları dikkate alınarak, davacının 3402 sayılı Kanunu madde 14 ve 17'de aranan imar ve ihya ile çekişmesiz ve aralıksız 20 yıllık ekonomik amaca uygun zilyetlik şartlarını sağlamadığı gerekçesiyle davanın reddine, dava konusu Konya ili Meram ilçesi ... Mahallesi 42398 ada 1 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, dava konusu taşınmazın kadastro tutanağında boş bırakılan malik hanesinin bu şekilde doldurulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi hükmüne karşı, davacı tarafça istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebepler ile kamu düzenine ilişkin aykırılık bulunup bulunmadığı yönü gözetilerek yapılan incelemede; mahallinde yapılan keşif, beyanlar, uygulama, jeodezi ve fotogrametri mühendisinin 1986 ve 1990 yılı hava fotoğraflarına göre yöntemince yapılan inceleme ve ziraat mühendisi bilirkişinin raporu birlikte değerlendirildiğinde, eski tarihli hava fotoğraflarında dava konusu 42398 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde herhangi bir imar ihya veya tarımsal faaliyetin görülmediği, 2009 yılı uydu fotoğrafında ise üzerinde ev, ahır ve samanlık görüldüğü, tarımsal faaliyet görülmediği, ziraat mühendisi bilirkişinin raporunda ise dava konusu taşınmaz üzerinde 2 ile 5 yaşları arasında değişen muhtelif meyve ağaçlarının bulunduğunun belirlendiği, dava konusu taşınmazın 1999 tarihinde onaylanan imar planı kapsamında kaldığı ve imar planının onay tarihinden geriye davacı yararına 3402 sayılı Kanun’un 14 üncü ve 17 nci maddelerinde düzenlenen imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediği, Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacının temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

179,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 435,50 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3863, Karar No: 2010/3095, Tarih: 28.04.2010

**5. Ceza Dairesi         2008/3863 E.  ,  2010/3095 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve alıkoyma suçlarından sanık ...'nın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; alıkoyma suçundan beraetine, eylemin reşit olmayanla rızaen cinsel ilişkide bulunmak suçunu oluşturduğunun kabulü ile kamu davasının düşmesine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.06.2006 gün ve ../166 Esas, 2006/... Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer C.Savcısı ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun olarak sanığın işlediği kabul edilen reşit olmayanla rızaen cinsi münasebette bulunmak ve alıkoymak suçlarına yasada öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımı süresine tabi olduğu, mahkümiyet hükmünün kurulduğu 19.11.2003'den itibaren incelemenin yapıldığı tarihe kadar belirtilen sürenin dolduğu ve bu arada zamanaşımını kesen veya durduran sebep de bulunmadığı anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 28.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13434, Karar No: 2020/4440, Tarih: 03.02.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/13434 E.  ,  2020/4440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret ve iftira suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24/05/2017 tarihli ve 2017/41003 soruşturma, 2017/24793 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İzmir 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 27/10/2017 tarihli ve 2017/4762 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24/05/2017 tarihli ve 2017/41003 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın müştekiye tebliğ edilmeden bila tebliğ iade edildiği, tebliğ edildiği belirtilen 08/06/2017 tarihinin ise tebliğ evrakının İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına tebliğ edilemeden iade edildiği tarih olduğu, müşteki tarafından kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan haberdar olunmadan delil ibrazı için dosyaya sunulan 13/06/2017 tarihli dilekçenin ise itiraz dilekçesi olarak değerlendirilemeyeceği, buna göre merciince karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilip anılan kararın tebliğini müteakip, itiraz olunması halinde bu aşamadan sonra değerlendirilmesi için dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına iade edilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde esastan inceleme yapılmak suretiyle itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10.05.2019 gün ve 2019/4628 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2019 gün ve KYB/2019-52929 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi...ın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben 17.04.2017 tarihinde sunduğu şikayet dilekçesi ile şüpheli ...'ın hakaret ve iftira suçlarından cezalandırılması istemiyle suç duyurusunda bulunduğu, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2017 tarihli, 2017/41003-24793 soruşturma-karar sayılı kararıyla kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, söz konusu kararın şikayetçiye tebliğ edilmediği halde şikayetçinin adres değişikliğini bildirmek amaçlı sunduğu dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabul edilerek merciince kovuşturmaya yer olmadığı kararının esastan incelenerek reddedilmesi üzerine kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nda;

“Madde 160 - (1) Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.

(2) Cumhuriyet Savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.

(2) Cumhuriyet Savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.

Madde 170 - (1) Kamu davasını açma görevi, Cumhuriyet Savcısı tarafından yerine getirilir.

(2) Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler.

Madde 172 - (1) Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

Madde 173 - (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz edebilir.

(2)İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18.06.2014-6545 S.K./71. md) Sulh Ceza Hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet Savcısına gönderir. Cumhuriyet Savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik fıkra: 25.05.2005-5353 S.K./26.mad.) Sulh Ceza Hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet Savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz." şeklinde yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere; Cumhuriyet Savcısı kendisine yapılan suç duyurusu veya şikayet üzerine suçun gerçekten işlenip işlenmediğinin tespiti için hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yarayan tüm yasal yöntemlere başvurmalıdır. Toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açması, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermesi gerekmektedir.

Soruşturmaya konu olayda; İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24/05/2017 tarihli ve 2017/41003-24793 soruşturma-karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın şikayetçiye tebliğ edilmeden bila tebliğ iade edildiği, tebliğ edildiği belirtilen 08/06/2017 tarihinin ise tebliğ evrakının İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına tebliğ edilemeden iade edildiği tarih olduğu, şikayetçi tarafından kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan haberdar olunmadan adres değişikliği için dosyaya sunulan 13/06/2017 tarihli dilekçenin ise itiraz dilekçesi olarak değerlendirilemeyeceği, ilk tebligatın ise bildirilen adres değişikliğinden önceki adrese yapıldığı, buna göre merciince karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilip anılan kararın usule uygun şekilde şikayetçinin 13.06.2017 tarihli dilekçesinde belirttiği adrese tebliğ edildikten sonra itiraz olunması halinde değerlendirilmesi için dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına iade edilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde esastan inceleme yapılmak suretiyle itirazın reddine karar verilmesi,

Açıklanan nedenlerle Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden İzmir 3. Sulh Ceza Hakimliği'nin 27.10.2017 gün, 2017/4762 değişik iş sayılı itirazın reddine ilişkin kararının CMK.nun 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 03.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/448, Karar No: 2010/15274, Tarih: 05.10.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/448 E.  ,  2010/15274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 15.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 05.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7691, Karar No: 2022/4132, Tarih: 26.04.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/7691 E.  ,  2022/4132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : 1-..., 2-...

VEK. AV. ...,

3-...

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekilince temyiz, davalılar ... ve ... vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 26/04/2022 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalılar ... ve ... vekili Av. ... ve davalı ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 01/02/2005 tarihli kira sözleşmesi ile davalılara ait pansiyon niteliğindeki taşınmazı 10 yıl için kiraladığını, sözleşmenin 5. maddesinde kira dönemi bitmeden tahliye veya işletmenin engellenmesi halinde 600.000 TL bedelin kayıtsız şartsız ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalıların taşınmazı başkasına kiraya verdiğini ve işletmeye girmesini engellendiğini, 600.000 TL bedelin ödenmesi için davalılar hakkında takip başlatıldığını ancak takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek; takibe vaki itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece; davanın reddine dair verilen karar, davacının temyizi üzerine Dairece verilen 05/12/2017 tarihli ve 2016/10652 Esas, 2019/11183 Karar sayılı kararla; davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01/02/2005 tarihli ve on yıl süreli kira sözleşmesinin 5. maddesinde "Kira dönemi sonunda kiraya verenin yeri tahliyesi halinde tüm yaptığı ve aldığı tadilat, mefruşat, demirbaş türü şeyleri bırakmaya ve bir talepte bulunmamaya mecburdur. Kira döneminden önce herhangi bir şekilde tahliye veya kiralananın işletilmesinin engellenmesi halinde ise kiralayanın yaptığı işler karşılığı olan 600.000 TL meblağı kiraya verenler kayıtsız şartsız ödemeyi kabul ve taahhüt eder. " düzenlemesinin yer aldığı, kira sözleşmesinin 5. maddesindeki hükmün TBK'nın 179 ve devamı maddelerinde düzenlenen cezai şart niteliğinde olduğu, davacının özel belgede sahtecilik yapmadığı hususunun ceza yargılaması sonucunda belirlendiği, dava konusu taşınmazın 28/04/2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davalılar tarafından dava dışı üçüncü kişiye kiralandığı, bu durumda mahkemece, açıklanan ilkeler gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davacının yaptığını iddia ettiği işleri ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.