muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10879, Karar No: 2014/11558, Tarih: 12.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/10879 E.  ,  2014/11558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Düşme

Gerekçeli karardan 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin de hüküm kurulduğu anlaşılmakla, gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihlerinin en aleyhe 31.12.2003, 31.12.2004 ve 31.03.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “2003, 2004, 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 12.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12999, Karar No: 2006/9304, Tarih: 02.10.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/12999 E.  ,  2006/9304 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     : Zonguldak 3.  İş Mahkemesi

Tarih               : 13.7.2006

Davacı meslek hastlığı  sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, nitelikçe meslek hastalığı nedeniyle meslekte kazanma güç kaybı oranının %  20.2 dan % 78 ’e çıkması nedeniyle %  57.8  fark malüliyet için manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı tarafından meslek hastalığı nedeniyle % 57.8 oranında meslekte kazanma gücünün kaybedildiğini belirleyen SSK Zonguldak Göğüs ve Meslek Hastalıkları Hastanesinin 26.5.2005 ve bozma üzerine alınan SSK Yüksek Sağlık  Kurumunun maluliyeti % 85 olarak belirleyen 11.4.2006 tarihli raporlarına itiraz edildiğine göre, davacının malüliyet nedeniyle  18.7.1967 tarihinde % 20,2 olarak belirlenen sürekli iş göremezlik oranının 19 yıl içerisinde % 64.8 artışla % 85 oranına ulaşmasının tıbben mümkün bulunup bulunmadığı da dikkate alınarak 506 sayılı Yasanın 109. maddesi çerçevesinde Adli Tıp kurumundan , ilgililerce buna itiraz olunması halinde, Adli Tıp Genel Kurulundan  rapor alınarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde meslekte güç kayıp oranının saptanmasından sonra davacının tazminatının belirlenmesi gerektiği açıktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde ve özellikle davalı vekilinin sürekli iş göremezlik oranına ilişkin itirazları usulünce araştırılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı ve davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının  incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 2.10.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4562, Karar No: 2023/3208, Tarih: 21.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/4562 E.  ,  2023/3208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/94 E., 2021/456 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89/1, 89/3-b, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 10.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Ankara Batı 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/07/2021 tarihli ve 2020/94 esas, 2021/456 sayılı kararının istinaf edilmeyerek 09.07.2021 tarihinde usulüne uygun olarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.03.2023 tarihli ve 94660652-105-06-28432-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40769 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40769 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 21/02/2020 tarihli ve 2019/14254 esas sayılı iddianamesi ile 19/02/2018 tarihli olay nedeniyle bilinçli taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanığın cezalandırılması istemiyle kamu davasının açıldığı, anılan Mahkemece yapılan yargılama neticesinde suçun taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma kapsamında kaldığı gerekçesiyle sanığın 5237 sayılı Kanunu’nun 89/1, 89/3-b, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 10.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmış ise de,

5237 sayılı Kanun'un 89/5. maddesinde yer alan "...(5) (Değişik: 6/12/2006 – 5560/5 md.) Taksirle yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlıdır. Ancak, birinci fıkra kapsamına giren yaralama hariç, suçun bilinçli taksirle işlenmesi halinde şikâyet aranmaz." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, suçunun takibinin şikayete bağlı bulunduğu, anılan Kanun'un 73. maddesine göre de şikayet süresinin “fiil ve failin öğrenildiği günden itibaren 6 ay” olduğu ve şikayetin süresi içerisinde yapılmasının yargılama şartı olarak kabul edildiği,

Somut olayda suç tarihinin 19/02/2018 olduğu, müşteki vekilince suç tarihinden itibaren 6 aylık yasal şikayet süresi geçtikten sonra 21/05/2019 tarihinde şikayetçi olunduğunun anlaşılması karşısında; süresinde yapılmış bir şikâyetin bulunmadığı gözetilerek düşme kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Somut olayda suç tarihinin 19/02/2018 olduğu, müşteki vekilince suç tarihinden itibaren 6 aylık yasal şikayet süresi geçtikten sonra 21/05/2019 tarihinde şikayetçi olunduğunun anlaşılması karşısında; süresinde yapılmış bir şikâyetin bulunmadığı gözetilerek düşme kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Olay tarihinde, Etimesgut Belediyesi sınırları içinde bulunan meskun alanların evsel atıkların toplanması, toplanan atıkların nakli, cadde, sokak, meydan ve pazar yerlerinin süpürülmesi işi hizmeti Etimesgut Belediyesi Temizlik işleri müdürlüğü tarafından sanık Melih Erdem'in yetkilisi olduğu Erçak Temizlik Hizmetleri Nakliye İnşaat Taahhüt Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. isimli firmaya verildiği, Erçak Temizlik firmasının ise aynı işin yapımını İMK ... Ltd. Şti.'ne sözleşme ile verdiği, Erçak temizlik isimli firmanın temizlik işinde kullanılacak araçların, makineleri belediyeye temizlik işlerinde kullanmak üzere kiraladığı, temizlik işinde çalışan katılan işçinin ise İMK temizlik isimli firma elemanı olduğu, temizlik işinde kullanılacak araçların sevk ve idaresi ile yönlendirilmesinin Etimesgut Belediyesinin temizlik işleri müdürü dava dışı ... tarafından belirlendiği, sanık ...'un olay tarihinde Etimesgut Belediyesi Temizlik işleri Park ve Bahçeler Müdürlüğü'nde bölge amiri olarak çalıştığı ancak olay tarihinden önce belediyeden olaya konu iş makinesini kullanan kişiler işten çıkartıldığı için olay tarihinde Etimesgut Belediyesi Temizlik İşleri Park ve Bahçeler Müdürlüğü'nde bölge amiri olarak çalışan ve bu iş makinesini kullanmak için operatör belgesi ve ehliyeti olmayan sanık ...'un bu iş makinesini kullanarak konteynerleri tır üzerinden indirmesi talimatının verildiği, bunun üzerine sanık ...'un iş makinesinin başına geçtiği ve 120 adet tırdan çöp konteynerlerini indirdiği sırada yük kaldırma iş makinasının müştekinin ayağının üzerinden geçmesi neticesinde katılan ...'ın sol bacağının diz altından kesilmesi nedeniyle yaralanmasının uzuv kaybı niteliğinde olduğu anlaşılan olayda;

1.Ankara Batı 11. Asliye Ceza Mahkemesinde, sanıklar ... ve Melih Erdem Kanoğlu hakkında, katılan işçi ...'ın yaralanmasına bilinçli taksirle neden olma suçundan dava açıldığı, Ankara Batı 11. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozmaya getirilen 01.07.2021 tarih, 2020/94 Esas ve 2021/456 sayılı kararı ile her iki sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89/1, 89/3-b, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararı istinaf edilmeyerek, 09.07.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleşmiştir.

2.Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararı istinaf edilmeyerek, 09.07.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleşmiştir.

3. Sanık Melih Erdem müdafiinin hükmü istinaf etmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesi 12.09.2022 tarih, 2021/1445 Esas, 2022/2036 karar sayılı kararı ile "...sanığın basit taksir düzeyindeki kusurlu davranışı ile katılanın yaralanmasına neden olduğu anlaşılmakla birlikte; sanığın üzerine atılı taksirle yaralama suçunun TCK'nın 89.maddesinde hükme bağlandığı ve aynı maddenin 5.fıkrası gereğince 1.fıkra kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, aynı Yasanın 73/1.maddesi gereğince şikayet hakkının 6 ay içerisinde kullanılması gerektiği, olayın 19/02/2018 tarihinde meydana geldiği, olayda ağır şekilde yaralanan katılanın 05/03/2018 tarihinde taburcu edildiği, hatta 04/04/2018 tarihinde noterde vekaletname verdiği, ancak; 6 aylık şikayet süresi geçmesinden sonra 21/05/2019 tarihinde vekili aracılığıyla şikayette bulunduğunun anlaşılması karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 280/1-a ve 303. maddesinin 1.fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilmek suretiyle mahkumiyet hükmünün kaldırılmasına ve TCK'nın 73. ve CMK'nın 223/8.maddeleri uyarınca kamu davasının düşürülmesine..." ayrıca "...İnceleme dışı sanık ...'in üzerine atılı taksirle yaralama suçunun TCK'nın 89.maddesinde hükme bağlandığı ve aynı maddenin 5.fıkrası gereğince 1.fıkra kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, aynı Yasanın 73/1.maddesi gereğince şikayet hakkının 6 ay içerisinde kullanılması gerektiği, olayın 19/02/2018 tarihinde meydana geldiği, olayda ağır şekilde yaralanan katılanın 05/03/2018 tarihinde taburcu edildiği, hatta 04/04/2018 tarihinde noterde vekaletname verdiği, ancak; 6 aylık şikayet süresi geçmesinden sonra 21/05/2019 tarihinde vekili aracılığıyla şikayette bulunduğunun anlaşılması karşısında; TCK'nın 73. ve CMK'nın 223/8.maddeleri uyarınca basit taksir düzeyindeki kusurlu davranışı sebebiyle adı geçen hakkındaki kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, mahallinde kanun yararına bozma yasa yoluna başvurulması olanaklı görülmüştür...." şeklinde 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 286/2-h. maddeleri uyarınca kesin KESİN olarak karar vermiştir.

4.Sanık ...'un olay tarihinde Etimesgut Belediyesi Temizlik işleri Park ve Bahçeler Müdürlüğü'nde bölge amiri olarak çalıştığı, ancak olay tarihinden önce belediyeden olaya konu iş makinesini kullanan kişiler işten çıkartıldığı için, bu iş makinesini kullanmak için operatör belgesi ve ehliyeti olmayan sanık ...'un bu iş makinesini kullanarak konteynerleri tır üzerinden indirmesi talimatının verildiği, iş makinesinin operatör belgesi bulunmayan ve iş makinesini kullanma hususunda yetkinliği ve ehliyeti olmayan sanık tarafından kullanılması sonucu, yük kaldırma iş makinasının müştekinin ayağının üzerinden geçmesi neticesinde meydana gelen olayda bilinçli taksir koşullarının oluştuğu anlaşılmakla; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89. maddesinin 5. fıkrasındaki "Taksirle yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlıdır. Ancak, birinci fıkra kapsamına giren yaralama hariç, suçun bilinçli taksirle işlenmesi halinde şikâyet aranmaz.” hükmüne göre, somut olayda katılanın yaralanmasının 5237 sayılı Kanun'un 89/3-b fıkrası kapsamında nitelikli olduğu ve bilinçli taksir koşullarının oluştuğu, bu nedenle 6 aylık şikayet süresi aranmayacağından, Ankara Batı 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2021 tarih, 2020/94 Esas ve 2021/456 K. sayılı kararında isabetsizlik görülmemiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15483, Karar No: 2014/18776, Tarih: 14.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/15483 E.  ,  2014/18776 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bolu İş Mahkemesi

Tarihi : 07/04/2014

Numarası : 2013/73-2014/141

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı K.. M..nün tüm, davacı ve davalı C.. A..'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır.

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer altı iş günü içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1)İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2)Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3)Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4)Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibitarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda davacı, elektronik teknisyeni olarak davalı C.. A.. işçisi olarak diğer davalı idare bünyesinde çalışmıştır.

Davalılar arasında akdedilen hizmet alım sözleşmesi incelendiğinde "otoyol, kavşaklar, otoyol bakım işletme şefliği tesisleri ve ücret toplama istasyonlarındaki aydınlatma, elektrik kameralı izleme ve bilgisayarlı yol bilgilendirme sistemlerinin bakım onarımı" işi olduğu görülmüştür.

K.. M..nün, 6001 sayılı K.. M..nün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanununun 4/ç bendi uyarınca " otoyollar ve bunların üzerinde bulunan bakım ve işletme tesisleri ile hizmet tesislerinin, diğer mal ve hizmet üretim birimleri ile varlıklarının yapımını ve/veya bakım ve onarımını ve/veya işletmesini yapmak veya yaptırmak ve denetlemek", 4/d bendi uyarınca " Karayollarının kullanılmasına, teknik emniyet ve korunmasına yönelik kurallar ile tüm karayollarındaki işaretleme standartlarını uluslararası uygulamaları da dikkate alarak tespit etmek, yayımlamak ve kontrol etmek", 4/e bendi uyarınca, " görev alanına giren karayollarında, uygun göreceği yol işaretlerini belirlemek, uygun yerlere koymak ve bu kapsama giren işleri yapmak veya yaptırmak" gibi görevleri bulunmaktadır.

Dolayısıyla söz konusu hükümler incelendiğinde davalı idarenin, belli bir teknoloji ve uzmanlık gerektiren aydınlatma, elektrik kameralı izleme ve bilgisayarlı yol bilgilendirme sistemlerinin bakım onarım işini yükleniciye ihale ile verdiği anlaşılmıştır.

Kaldı ki ihale edilen işin, ihaleyi alan şirket tarafından belirli süre içerisinde yerine getirilmesi zorunlu ise de söz konusu iş niteliği gereği sürekli bir iştir. Sadece belli bir zaman dilimi ile sınırlı olamaz. Bu hali ile de anahtar teslimi bir iş olarak kabulünün de mümkün bulunmadığı açıktır. Bu nedenle mahkemece davalılar arasındaki ilişkinin anahtar teslimi iş olduğu ve dolayısıyla davalı idarenin ihale makamı olarak sorumluluğunun bulunduğunun kabulü ile sonuca gidilmesi hatalıdır.