muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7626, Karar No: 2022/2328, Tarih: 22.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/7626 E.  ,  2022/2328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil olmadığı takdirde tenkis istekli dava sonunda, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, davacıların istinaf isteminin HMK'nın 353/1.b.1. maddesi uyarınca esastan reddine dair verilen karar süresi içinde davacılar vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 22/03/2022 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı, dosya incelenerek gereği görüşüldü:

I. DAVA

Davacılar, mirasbırakanları ... ... 2410 ada, 65 parsel sayılı taşınmazdaki 6 no.lu bağımsız bölümü mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalı oğluna devrettiğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı, çalışarak ailesinin geçimini sağladığını, kardeşlerine yardım ettiğini, taşınmazın bedelinin kendisi tarafından ödendiğini, temlikin de bu nedenle yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İstanbul 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23/10/2020 tarihli, 2018/397 E., 2020/232 K. sayılı kararıyla; mirasbırakanın ev hanımı olup 1993 yılında dava konusu taşınmaz satın alınırken parasını ödeyecek gelirinin bulunmadığı, satış bedelinin davalı tarafından ödendiği, mirasbırakan tarafından yapılan temlik sırasında da davalının satış bedeli ödediği, temlikin "bir hakkı teslim duygusuyla" yapıldığı, iddianın kanıtlanamadığı, temlik ivazlı olduğundan tenkis de talep edilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; mirasbırakanın tek taşınmazını değerinin çok altında bedelle davalıya devrettiğini, tanıkların muvazaayı doğruladığını, mirasbırakanın taşınmaz satma ihtiyacının olmadığını, eşinin emekli olduğunu, kira geliri bulunduğunu, davalının alım gücünün bulunmadığını, davalı tanıklarının beyanlarının birbiri ile çeliştiğini, duyuma dayalı beyanda bulunduklarını, mirasbırakana temlik karşılığında ödeme yapılmadığını, satışa ilişkin dekont sunulmadığını, taşınmazın gerçek değeri ile satış bedeli arasında orantısızlık bulunduğunu, saklı payı ihlal hususunun araştırılmadığını, tenkis kuralları doğrultusunda uzman bilirkişiden rapor alınması gerektiğini belirterek, Mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15/06/2021 tarihli 2021/168 E. 2021/996 K., sayılı kararıyla; davalının ailesine ve kardeşlerine yardımcı olduğu, mirasbırakanın gelirinin az olduğu, davalının ...'den ev almak istediği ancak üzerine kayıtlı bir taşınmaz bulunmaması gerektiği için dava konusu taşınmazın mirasbırakan adına tescil edildiği, satış bedelinin ise davalı tarafından ödendiği, mirasbırakanın mal kaçırma kastıyla hareket ettiği iddiasının kanıtlanmadığı, temlik gerçek satış olduğundan tenkis talep edilemeyeceği gerekçesi ile davacıların istinaf isteminin HMK'nın 353/1.b.1. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

İstinaf dilekçesindeki taleplerini tekrar ederek verilen hükmün bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı pay oranında tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

3.2.2. Öte yandan, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Ancak semenin, bir başka ifade ile malın bedelinin mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emek de olabileceği kabul edilmelidir. Esasen muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının, mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinde kuşku yoktur.

3.3. Değerlendirme

Somut olayda, mirasbırakanın 09/02/2016 tarihinde öldüğü, geride davacı kızları ... ve ..., dava dışı kızı ... ile davalı oğlu ...’nin mirasçı olarak kaldığı, mirasbırakanın 2410 ada 65 parsel sayılı taşınmazdaki 6 nolu bağımsız bölümü 1993 yılında dava dışı 3. bir kişiden satın aldığı ve 29/05/2009 tarihinde 26.000-TL bedelle davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiği, dosyadaki delillerden ve tanık beyanlarından davalının 1997 yılında ilk evliliğini yaptığı, evlendikten sonra ilk eşi ile dava konusu taşınmazda oturduğu, mirasbırakanın eşinin 03/03/2012 tarihinde öldüğü ve Bağcılar ilçesinde eşine ait bir taşınmaz bulunduğu, bu taşınmazdan kira geliri elde ettikleri, mirasbırakan ve eşinin ekonomik durumunun iyi olduğu anlaşılmakta olup; davalı tarafından, ...’ye başvurabilmek için dava konusu taşınmazın 1993 yılında mirasbırakan adına tescil edildiği ancak bedelinin kendisi tarafından ödendiği savunulmuş ise de, davalı tanığı olarak dinlenen ...’in davalının ...’ye başvuru yapmadığını ifade ettiği, 1993 yılında 32 yaşında olan davalının yaşı ve ekonomik durumu da dikkate alındığında savunmasını usulünce kanıtlayamadığı, mirasbırakanın asıl irade ve amacının, tek oğlu olan ve ikinci evliliğini yapmayı planlayan oğluna dava konusu taşınmazı devrederek diğer mirasçılardan mal kaçırmak olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmekle kararın bozulması gerekmiştir.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1 maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 HMK'nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/11/2021 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden davacılar vekili için 3.815,00-TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilen davalıdan alınmasına, dosyanın kararı veren İstanbul 15. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın temyiz edenlere geri verilmesine, 22/03/2022 tarihinde oybirliğiyle kesin olmak üzere karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25099, Karar No: 2013/19039, Tarih: 19.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/25099 E.  ,  2013/19039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, dini bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 25.04.2007-15.11.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, haftanın 6 günü vardiyalı olarak kimi haftalarda 08.00-20.00, kimi haftalarda 07.00-19.00, kimi haftalarda 10.00-22.00 arasında 12 saat bilfiil çalışmak suretiyle günlük 4 saat fazla mesai yaptığını, davacının dini bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmasının karşılığında her bir tatil günü için ilave 1 günlük tatil ücretinin de ödenmediğini iddia ederek fazla mesai ve dini bayram-genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre,

günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda fazla çalışma ücreti hesaplanırken, 12 saatlik çalışmada ara dinlenmesinin 1,5 saat yerine 1 saat olarak indirilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç :

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34727, Karar No: 2013/12047, Tarih: 16.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/34727 E.  ,  2013/12047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik hükümleri uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

Sanığın sabıka kaydına konu 5941 sayılı Çek Kanununa aykırı davranmak suçunun yaptırımı 6273 sayılı Yasanın 3/1. maddesi ile değişik 5941 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca güvenlik tedbirine dönüştürülmesi karşısında, sanık hakkında CMK.nun 231/5. maddesindeki objektif koşullar yanında kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurulup, yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususu değerlendirilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda bir karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 16.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8648, Karar No: 2015/17833, Tarih: 12.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/8648 E.  ,  2015/17833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NİZİP 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/01/2015

NUMARASI : 2014/929-2015/18

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dilekçesinde; davacının Nizip Sağlık Başkanlığı görevinde iken 06.04.2004 tarihinde Nizip Devlet Hastanesinde kadrolu hekim görevine atandığını, halen kadrosunun Devlet Hastanesinde olmasına rağmen Sağlık Grup Başkanlığı görevini yürüttüğünü, bu göreve başladığı tarihten itibaren S.. B..na bağlı Sağlık Kurum ve Kuruluşlarında Görevli Personele Döner Sermaye Gelirlerinden Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmelik gereğince, davacıya ödemeler yapıldığını, Maliye Bakanlığı Muhasebat Başkontrolörü İsmail Kekeç imzalı rapora istinaden davacıya 9.844,70 TL'nin fazla ödendiği iddia edilerek, bu paranın iadesinin istendiği, davalı idare tarafından istenen 9.844,70 TL alacaktan borçlu olmadığının tespiti ile Gaziantep 2.İdare Mahkemesi'nin 2009/859 E.-1458 K.sayılı ilamıyla 17.03.2009 tarihinden itibaren eksik ödenmiş olan döner sermaye miktarlarının ödenmesine karar verildiği gerekçesiyle, şimdilik 10.000 TL'nin faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne dair verilen karar Dairemizin 06.02.2014 gün ve 2013/20133 E.-1679 K.sayılı kararı ile;"... temsilcide hata sonucu tüzel kişiliği bulunmayan Döner Sermaye İşletmesine husumet yöneltilerek açılan bu davada, Mahkemece yapılacak iş; S.. B..’na doğru olarak husumet yöneltilmesinin sağlanması; bakanlığa dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilerek cevaplarının alınması, göstereceği delillerinin toplanması ile, sonucu dairesinde bir karar vermek olmalıdır. Bu nedenle, usulüne uygun taraf teşkili sağlanmadan, savunma hakkının kısıtlanması suretiyle yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir." gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak, taraf teşkili sağlandıktan sonra davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı taraf vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 281. maddesinde, tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebililecekleri; mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Somut olayda, mahkemece bilgisine başvurulan ve Sayıştay emekli uzman denetçisi bilirkişi tarafından düzenlenen 24.04.2011 tarihli raporda, davalı idarenin işleminin mevzuata uygun olduğu, davacının katsayı farkı alacağı bulunmadığı açıklanmıştır. Bu raporun yeterli görülmemesi üzerine (avukat) bilirkişiden alınan 21.05.2012 tarihli bilirkişi raporunda ise; davacıya 17.592,72 TL eksik ödendiği belirtilmiş ve bu ikinci rapor mahkemece hükme esas alınmıştır. 24.04.2011 tarihli bilirkişi raporu ile hükme esas alınan hukukçu tarafından düzenlenen 21.05.2012 tarihli bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeni bir rapor alınması gerektiği kuşkusuzdur. Ne var ki, mahkemece; bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden ve tarafların raporlara ilişkin itirazları karşılanmadan hüküm verilmiştir. Öte yandan, hükme esas alınan ikinci raporu düzenleyen bilirkişi avukat, olup dava konusunda uzman değildir. Uzman emekli Sayıştay denetçisi başka bir bilirkişiden rapor alınarak çelişki giderilmelidir.

Hal böyle olunca, mahkemece; dosyanın dava konusunda uzman başka bir bilirkişiye verilmesi, sonradan alınan ve farklı sonuçlar içeren ikinci raporla ilk rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi konusunda rapor alınıp, hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm tesis edilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuş, bu husus bozmayı gerektirmiştir. Öte yandan, 492 Sayılı Harçlar Kanununun 13. maddesine eklenen (J) bendi uyarınca davalı harçtan muaf olduğundan, davalının harçla sorumlu tutulması ve davalı N.. İ..nin tüzel kişiliği olmadığından, davada taraf sıfatı bulunmadığı halde, gerekçeli kararda davalı olarak gösterilmesi de doğru görülmeyip, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4403, Karar No: 2011/4062, Tarih: 06.07.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/4403 E.  ,  2011/4062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2002 yılında işlenen suç nedeniyle: 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi,765 sayılı TCK.nun 59/2 maddesi gereğince sanıkların 15'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına.Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına. 2003 yılında işlenen suç nedeniyle: 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi,765 sayılı TCK.nun 59/2 maddesi gereğince sanıkların 15'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına.Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına. 2004 yılında işlenen suç nedeniyle: 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi,765 sayılı TCK.nun 59/2 maddesi gereğince sanıkların 15'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına.Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

2005 yılında işlenen suç nedeniyle: 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi,765 sayılı TCK.nun 59/2 maddesi gereğince sanıkların 15'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

I-Sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...’ın 2002 ve 2003 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarında;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanıklara yüklenen 2002 ve 2003 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği 12.08.2002 ve 29.12.2003 tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2 maddeleri uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

II-Sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...’ın 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıkların her takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenledikleri kabul edildiği halde, her eylem için zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.