muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3888, Karar No: 2023/2464, Tarih: 18.05.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı kadın vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 07.04.2021 tarih ve 2018/3131 Esas, 2021/692 Karar sayılı kararıyla; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 169 uncu maddesi hükmü uyarınca davacı kadın yararına, talep tarihinden boşanma hükmünün kesinleştiği tarihe kadar tedbir nafakasına hükmedilmesinde, tarafların tespit edilen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, günün ekonomik koşulları, kadının ihtiyaçları ve hakkaniyet ilkesi birlikte değerlendirildiğinde, hükmedilen nafakanın miktarında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı kadın vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V.BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ SÜREÇ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tarafından tedbir nafakası yönünden temyiz yoluna başvurulmuştur.

2.Dairenin, 30.09.2021 tarih, 2021/4834 Esas, 2021/6705 Karar sayılı ilamı ile; 4721 sayılı Kanunu'nun 169 uncu maddesine göre boşanma veya ayrılık davası açılınca hâkimin, davanın devamı süresince gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına, geçimine, eşlerin mallarının yönetimine ve çocukların bakım ve korunmasına ilişkin geçici önlemleri re'sen alacağı, erkek tarafından 15.12.2016 tarihinde kadın aleyhine boşanma davası açıldığı, dava tarihinden itibaren kadın eş yararına tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, 13.11.2017 tarihinden itibaren tedbir nafakasına hükmedilmesinin ... görülmediği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Son Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her ne kadar erkek tarafından evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebiyle boşanma davası açılmışsa da dinlenen tanık beyanları uyarınca evlilik birliğinin sarsıldığı ve taraflar arasında geçimsizlik bulunduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddi ile kadın yararına dava tarihinden karar kesinleşinceye kadar aylık 400,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı erkek vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan kusur belirlemesinin hatalı olduğu, kadının ortak konutu terk ettiği ve birlik görevlerini ihmal ettiği, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tam kusurlu olduğu ve davanın kabulü ile tarafları boşanmalarına karar verilmesi gerektiği, tedbir nafakasının şartları oluşmadığı, kadın yararına tedbir nafakasına hükmedilmesinin ve nafaka miktarının arttırılmasına karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilerek; hükmün tamamı yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi tarafından hükmedilen tedbir nafakası miktarının tarafından ekonomik ve sosyal durumu dikkate alınarak az olduğu belirtilerek; tedbir nafakası miktarı yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve hukuki nitelendirme

Uyuşmazlık, evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davasında; temyiz edilmeyerek veya bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşen yönlere ilişkin temyiz itirazlarının yeniden incelenip incelenemeyeceği, davalı kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası miktarının bozmanın amacına, hakkaniyete ve tarafların sosyal ve ekonomik durumuna uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ... ve 371 ... maddeleri, 4721 sayılı Kanunu'nun 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 169 uncu maddesi

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmadığı gibi bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin de yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla; taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

3.İlk Derece Mahkemesince verilen 14.03.2018 tarihli ilk hükme karşı davalı kadın vekili tarafından tedbir nafakası yönünden istinaf yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine de istinaf sebepleri ile aynı yönlerden temyiz yoluna başvurulmuştur. Hüküm, Dairenin 30.09.2021 tarihli bozma ilâmı ile tedbir nafakası yönünden kadın lehine bozulmuştur. İlk Derece Mahkemesince uyulmasına karar verilen bozma ilâmının kapsamı ile sınırlı olarak bir karar verilmesi gerekirken; kanun yolu başvurularına konu edilmeyerek kesinleşmiş olan boşanma, tazminatlar, harçlar, vekâlet ücreti ve yargılama giderleri yönlerinden yeniden hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Yukarıda (2) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davalı kadın vekilinin tüm, davacı erkek vekilinin ise diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2.Yukarıda (3) numaralı paragrafta açıklandığı üzere; İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1, 2, 4, 5 ve 7 numaralı bentlerinin hükümden çıkartılarak yerine "Kesinleşen hususlarda karar verilmesine yer olmadığına" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde yatıran davacıya iadesine,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

18.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7811, Karar No: 2019/4170, Tarih: 12.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7811 E.  ,  2019/4170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6222 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Spor müsabakalarını seyirden yasaklama koruma tedbiri uygulanan sanığın savunmasında ileri sürdüğü pazarcılık yaptığı, şehir dışına çıktığı, maçla ilgisi olmadığı, işleri nedeni ile ilgilenemediği yönündeki ifadelerin haklı ve kabul edilebilir bir mazeret olmaması karşısında; taraftarı olduğu profesyonel futbol takımının farklı tarihlerde oynanan spor müsabakalarının başlangıç saatinde ve bundan bir saat sonra bulunduğu yere en yakın genel kolluk birimine başvurmaması karşısında, sanığın eyleminin anılan Kanun'un 18/9. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı cihetle, dosya kapsamında yapılan araştırmada sanığın yasaklama kararının sebebini oluşturan eylemine ilişkin dava dosyanın akıbetinin tespit edilememesi nedeniyle, sanık hakkında koruma tedbirinin uygulanmasına neden olan dava dosyasının getirtilip, soruşturma veya kovuşturma neticesinde verilen kararın türü ve tarihi ile koruma tedbirinin kaldırılmasına karar verilmiş ise bu tarihin tespit edilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16121, Karar No: 2016/194, Tarih: 12.01.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/16121 E.  ,  2016/194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın gece vakti Antalya Barosu Kız Meslek Lisesi'nin etrafı duvarla çevrili ve kapısı kilitli bahçesine, bahçe duvarından atlamak suretiyle girerek bahçedeki spor alanındaki voleybol file demir direğini çaldığı olayda, okulun eklentisi olan etrafı duvarla çevrili ve kapısı kilitli okul bahçesine gece vakti izinsiz girerek iş yeri dokunulmazlığını ihlal ettiği magdur anlatımı, sanığın ikrarı ve görgü tespit tutanağı karşısında sabit olduğu halde mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ve tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/01/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19779, Karar No: 2013/3107, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/19779 E.  ,  2013/3107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyle rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyetine dair Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.10.2009 gün ve 2008/271 Esas, 2009/448 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun olarak sanığın işlediği kabul olunan reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 21.08.2004 tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 21.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2506, Karar No: 2011/5215, Tarih: 05.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/2506 E.  ,  2011/5215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/02/2008 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; verilen kararın dairece bozulması üzerine bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece verilen ilk kararın Dairemizce bozulması üzerine, bozmaya uyularak istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, annesi hakkında boşanma davası açan davalı babasının, yargılama aşamasında kendisi ile ablasının nesebinin reddi için açtığı davanın reddedildiğini, babası tarafından annesinin iffetsiz olduğunun, kendisinin inkar edilip yasal olmayan bir ilişkiden doğduğunun iddia edilmesinin ve boşanma davasına kanıt oluşturmak amacıyla nesebin reddi davası açılmasının kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek, davalı babasının 10.000,00 TL manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Yerel mahkemece davanın reddine ilişkin ilk kararın Dairemizce bozulması üzerine yerel mahkemece bozmaya uyulmuş ve davacı yararına 2.000,00 TL manevi tazminat takdir edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nısfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın özelliği, davalının haksız eyleminin ağırlığı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı azdır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek davacı yararına daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4687, Karar No: 2014/10932, Tarih: 13.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/4687 E.  ,  2014/10932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet, diğer suçtan beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur hakkında düzenlenen, 03.05.2013 tarihli adli görüşme ve değerlendirme raporunda, mağdurun ruh sağlığının olay nedeniyle olumsuz etkilenebileceği ve ruh sağlığının değerlendirilmesi için çocuk ve ergen psikiyatristince konsülte edilmesinin uygun olacağının belirtilmesi, mağdurun ruh sağlığına ilişkin muayeneyi reddettiğine dair açık beyanının bulunmayışı ve tüm dosya kapsamına göre, mağdurun çocuk ve ergen psikiyatristi ile görüşmesi sağlanıp, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanunun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumları veya birimlerine bağlı bir hastaneden görüş alınmak suretiyle, sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin tatbik olunup olunmayacağının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, Erciyes Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığınca düzenlenen 29.05.2013 tarihli rapordaki “mağdurun muayene için başvurusunun bulunmaması nedeniyle ruh sağlığı açısından değerlendirilme yapılamadığı” yönündeki tespitle yetinilmek suretiyle eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Sanığın öz oğluna karşı gerçekleştirdiği eylemlerini velâyet hakkını kötüye kullanmak suretiyle işlediği anlaşıldığı halde, aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık, sanık müdafii, katılan mağdur vekili, katılan ... ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7521, Karar No: 2016/4396, Tarih: 23.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/7521 E.  ,  2016/4396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet ve çeyiz eşyası alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 22-23 Haziran 2013 tarihinde yaşanan kavga ve davalının ölümle tehdit etmesi nedeniyle müvekkilinin hayatından endişe ederek ailesinin evine gitmesi ile ayrıldıklarını, sonrasında kişisel eşyalarını almak için eve döndüklerinde takıların evde olmadığını gördüklerini ileri sürerek davacıya düğünde takılan takıların ve çeyiz eşyalarının aynen iadesine mümkün olmadığı takdirde şimdilik 5.000 TL nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; takıların davacı tarafından evden ayrılırken beraberinde götürüldüğünü, davacının 27.06.2013 tarihinde kamyon ile gelerek beş saat süre ile evdeki eşyaları ve davalının bilgisayarını da götürdüğünün kamera kayıtları ile belirlendiğini, bu nedenle Çiftlik Polis Karakoluna şikayetçi olduklarını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tarafların davacının ayrılmak isteği ile anne evine gitmesi suretiyle ayrıldıkları, uyuşmazlığın davacıya ait müşterek hanedeki kasada saklanan takıların iadesi veya tazminine dair olduğu, tarafların takıların miktar ve cinsleri konusunda anlaşamadıkları, fakat tamamının birliktelik sırasında evdeki kasada saklandığı konusunda mutabık oldukları, 23 Haziran günü ayrılığın gerçekleştiği ve tarafların kendi ailelerinin yanlarına gittikleri, kamera kayıtları ve davacının kabulü doğrultusunda 27.06.2013 tarihinde davacı ve yakınlarının bir münübüs ile eve gelip çeyiz ve kişisel eşyaları aldıklarının belirlendiği, davacı vekilinin cevaba cevap dilekçesinin 7. maddesindeki kabul doğrultusunda talep edilen çeyiz ve kişisel eşyaların alındığı bildirildiğinden bu talebin reddinin gerektiği, takılar yönünden ise tanıkların beyanları dikkate alındığında çelişki olması nedeniyle net bir bilginin olmadığı, ancak altınların evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları beraberinde veya daha önce götürmesinin ve gizlemesinin mümkün olduğu, davacının evden ayrılarak birlikteliği sonlandırması dikkate alındığında altınların evdeki kasada değil davacının uhtesinde kaldığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı vekili, 17.12.2013 havale tarihli dilekçesinde, davalı uhdesinde kalan çeyiz eşyalarını liste halinde bildirmiş,bu eşyaların annesi ve davacı tarafından alındığını gösterdiğini iddia ettiği delillerini de dilekçesinde belirtmiştir. 14.08.2013 tarihli dilekçesinin 7. bendinde ise davacının 27 Haziranda kendi eşyalarını almak için, annesi, amcası ve iş yerinden bir arkadaşı ile müşterek eve gittiği, buradan kişisel eşyalarını, tencere tava yemek takımı gibi evlenirken getirdiği çeyizini ve kendi kredi kartıyla aldığı ipad'i aldığını başka birşey almadığını belirtmiştir.

Davalı vekili tarafından sunulan 17.12.2013 tarihli dilekçede; davacının ev eşyası olarak sadece oturma grubunu ve mutfaktaki perdeyi getirdiğini, bunları aynen teslime hazır olduklarını, diğer ev eşyalarının( beyaz eşyalar, TV, halılar ve diğerleri) davacıya ait olduğunu belirtmişlerdir.

Davalı vekilinin , davacının çeyiz eşyası olarak dava konusu yaptığı eşyalardan bir kısmının davacıya ait olduğunu ve evde bulunduğunu kabul ettiği, diğerlerinin ise evde bulunduğu ancak davacıya veya davalıya ait olup olmadığı tartışmalı iken mahkemece bu eşyaların davacı tarafça götürüldüğü kabul edilerek talebin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece, dava konusu yapılan çeyiz eşyalarına ilişkin taraf delilleri değerlendirilerek sonucu dairesinde karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.