muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11377, Karar No: 2023/4048, Tarih: 01.06.2023

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, büfe önünde bir kişinin tabanca satmaya çalıştığına yönelik ihbar sonrası olay yerine giden kolluk görevlilerinin sanığa kimlik bilgilerinin sorulması üzerine sanığın hızla uzaklaştığı, kolluk görevlilerinin sanığı takip ettiği, sanığın sokak üzerinde bulunan plastik kova içerisine suça konu silahı koyduğu bu suretle atılı 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçunun sanık tarafından işlendiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Kolluk görevlileri tarafından tutulan Olay Yakalama ve Muhafaza Altına Alma Tutanağının içeriği, bu içerikleri doğrular nitelikteki tutanak mümzilerinin kovuşturma aşamasındaki beyanları, sanığı takip eden kolluk görevlisi Z.Ö.'nün sanığı, suça konu silahın bulunduğu plastik kovaya bir şey koyarken gördüğünü beyan etmesi ve tüm dava dosyası dikkate alındığında, olay günü büfe önünde bir kişinin tabanca satmaya çalıştığına yönelik ihbar üzerine olay yerine kolluk görevlilerinin gittiği, büfe önünde bulunan kişilere kimliklerini sordukları, sanığa da kimlik bilgilerini sormak üzere seslendiklerinde sanığın hızla uzaklaşıp ara sokağa doğru girdiği, sanığı takip eden kolluk görevlisi Z.Ö.'nün sanığı sokakta bulunan plastik kova içerisine bir şey koyarken gördüğü ve hemen plastik kovanın yanına gittiğinde içerisinde suça konu yasak nitelikteki silahın olduğunu fark ettiği olayda, sanığın suça konu yasak nitelikte tabancayı taşıdığı anlaşılmakla, sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken, dosya kapsamı ile uyuşmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bir numaralı bozma kapsamına göre;

Anayasa Mahkemesi'nin, 02.08.2022 gün ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 gün ve 2020/87 Esas, 2022/44 sayılı kararı ile; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na (5271 sayılı Kanun) 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibaresinin "...seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına tevdii edilmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün birinci ve ikinci bentlerinde açıklanan nedenlerle Espiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2015/760 Esas, 2016/296 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9106, Karar No: 2008/10754, Tarih: 18.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/9106 E.  ,  2008/10754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat davası sırasında davalı taraf vekili 15.04.2008 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davalı vekili 15.04.2008 günlü dilekçesinde "Ceza mahkemesi dosyasının kesinleşmesi ve bekletici mesele yapılması konusundaki talebi hakkında karar verilmediği, davacının 9. kez mazeretini kabul ettiği, kesin mehile rağmen dosyanın bilirkişiye verilmesi ve tarafsız olmadığı" gerekçeleri ile Reddi Hakim talebinde bulunmuştur.

Red edilen Hakim ... ...... reddi hakim talebinin yerinde olmadığı görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci hakimliğince reddi hakim talebinin somut iddialara dayanmadığı ve kötü niyetli olarak yapıldığı gerekçeleri ile reddine ve H.Y.U.Y.'nın 36/4. maddesi gereğince 500.00.-YTL. İDARİ PARA CEZASININ red talebinde bulunandan alınmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

H.Y.U.Y.'nın 36/4. maddesi 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 Sayılı Yasanın 10. maddesi ile değiştirilmiş ve reddi hakim talebinin kötü niyetle yapıldığının anlaşılması ve esas yönden kabul edilmemesi halinde, talepte bulunana 500.-YTL.'den 5000.-YTL.'ye kadar İDARİ PARA CEZASI verileceği hüküm altına alınmıştır.

İncelenen dosya kapsamına göre, hakimin reddi için ileri sürülen olguların H.Y.U.Y.'nın 29. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden olmadığı, H.Y.U.Y.'nın 36/4. maddesinde yapılan değişiklik de gözönünde bulundurularak, reddi hakim talebinin kötü niyetle yapıldığı kabul edilerek yazılı olduğu gibi hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 18/07/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4831, Karar No: 2011/9297, Tarih: 21.09.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/4831 E.  ,  2011/9297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :25.11.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre hükmün esasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak 492 Sayılı Harçlar Yasasının mükerrer 138. maddesinin sonuna eklenen fıkra gereğince 31.12.2009 günlü Resmi gazetede yayımlanan Harçlar Yasasının Genel Tebliğinin 1 sayılı tarifesinin karar ve ilam harcı bölümündeki açıklığa ve artırma oranının taşınmazların satış bedeli üzerinden (binde 9.9) nisbi karar harcı alınması gerekeceği gözönünde tutulmaksızın (binde 9) harç alınması doğru değilse de bu yüzden hükmün bozularak yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden hüküm fıkrasındaki harç kısmının çıkartılarak yerine (binde 9.9) harcın payları oranında paydaşlara aidiyetine ibaresinin eklenerek HUMK.nun 438.maddesi gereğince hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 91.05.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 21.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2888, Karar No: 2021/549, Tarih: 01.03.2021

**15. Hukuk Dairesi         2020/2888 E.  ,  2021/549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R -

Dava, yükleniciden temlik alınan şahsi hakka dayalı tapu iptali ve tescil talebine ilişkindir. Davacılar, dava konusu bağımsız bölümü yükleniciden temlik alanlar, davalılar ise bağımsız bölümün eski ve yeni kayıt malikidir. Davacılar vekili, müvekkillerinin dava dışı yüklenici ile yaptıkları 20/03/2006 tarihli adi yazılı sözleşme uyarınca yükleniciye ait inşaatlarda çalışmaları karşılığında işçilik alacağı olarak 401 ada 5 parselde yapılan binanın 3. kat 6 nolu bağımsız bölümün yüklenici tarafından davacılara devredilceğinin kararlaştırıldığını, davacıların inşaatta çalışarak edimlerini yerine getirdiğini ve davacılardan ...'nın daireye zilyet olduğunu ancak tapu devrini alamadıklarını, dava konusu taşınmazın davalı ... tarafından 02/07/2013 tarihinde muvazaalı olarak satış adı altında davalı ...'a bedelsiz şekilde devredildiğini beyan ederek, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı ... vekili, müvekkilinin iyi niyetli üçüncü kişi olduğunu, taşınmazı kredi kullanarak satın aldığını, adi yazılı belge ile taşınmaz satışı gerçekleşmeyeceğini, yüklenicinin edimini ifa edip etmediğinin araştırılması ve yüklenici ile arsa sahipleri arasındaki fesih davasının sonucunun beklenmesi gerektiğini beyan ederek, davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, yüklenici tarafından davacıya temlik edilen dava konusu bağımsız bölümün arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve paylaşım gereğince yükleniciye bırakıldığı ancak yüklenicinin onayı ile arsa sahibi tarafından 22.01.2013 tarihinde davalı ...'e, ... tarafından ise 02.07.2013 tarihinde davalı ...'a devredildiği, temlikten doğan hakların ancak sözlemenin nispiliği ilkesi gereğince yükleniciye ya da arsa sahibine karşı ileri sürülebileceği, kötü niyeti kanıtlanamayan davalıların iyiniyetli 3. kişi konumunda oldukları, davalılara yapılan devrin davacıların alacağını bertaraf etmek amacı ile yapılmadığı bu nedenle muvazaalı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.İlk derece mahkemesi kararının davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi tarafından davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde arsa sahiplerinin temel borcu, üzerine bina yapılacak arsayı hukuki ayıptan ari olarak yükleniciye teslim etmek, yüklenicinin temel borcu ise, arsa sahiplerine ait arazi üzerinde imara, tasdikli ruhsat ve projesine sözleşmeye ve fen ve sanat kurallarına uygun bir yapı meydana getirerek arsa sahiplerine teslim etmektir. Kuşkusuz teslimden sonra yüklenicinin borcu ayıba karşı tekeffül borcu olarak devam eder. Diğer taraftan arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde meydana getirilen esere karşılık yükleniciye eser bedeli yapının bağımsız bölümlerindeki devri kararlaştırılan arsa paylarının temliki suretiyle ödenir.Yüklenici hak kazanacağı bağımsız bölümlerin tapusunu doğrudan arsa sahiplerinden talep edebileceği gibi şahsi hakkını üçüncü kişilere de devredebilir. Sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı mülga Borçlar Kanunu'nun 162. maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 183. maddesi) hükmünce sözleşmede yasaklanmadığı veya işin mahiyetinden aksi anlaşılmadığı sürece yüklenici üçüncü kişilere yasanın 163. maddesi (TBK m. 184) gereği yazılı olmak koşuluyla şahsi hakkı devredebilir.Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinden kaynaklanan bu tür uyuşmazlıklarda yükleniciden şahsi hakkını temlik alan üçüncü kişinin satışa ilişkin iddiasını yükleniciye karşı, temellük edilen şahsi hakkın kazanıldığı iddiasını ise arsa sahiplerine karşı ispat etmesi gereklidir. Çünkü, tescile ancak yüklenicinin arsa sahiplerine karşı edimlerini bütünüyle yerine getirmesi halinde karar verilebilir.Nihayetinde temliken tescil olarak adlandırılan bu davalarda, yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca edimlerini yerine getirerek bağımsız bölümleri talep etmeye hak kazandığının tespiti gerektiğinden tüm arsa sahiplerinin ve yüklenicinin davada yer alması zorunludur. (Emsal Y. 15. HD'nin 04.06.2020 T. 2020/623 E. ve 2020/1274 K. sayılı ilâmı.) Nihayetinde temliken tescil olarak adlandırılan bu davalarda, yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca edimlerini yerine getirerek bağımsız bölümleri talep etmeye hak kazandığının tespiti gerektiğinden yüklenicinin ve tüm arsa sahiplerinin davada yer alması zorunludur.Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacıların yükleniciden temlik aldığı şahsi hak, dava dışı arsa sahipleri ile yüklenici arasında akdedilen arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Öte yandan işbu davada verilecek karardan davada taraf olmayan arsa sahipleri ve yüklenicinin hukuki durumları etkileneceğinden ve davanın niteliğine göre taraf teşkili kamu düzenine ilişkin olup, mahkeme ve temyiz halinde Yargıtay tarafından da kendiliğinden gözetilecektir

. Öte yandan işbu davada verilecek karardan davada taraf olmayan arsa sahipleri ve yüklenicinin hukuki durumları etkileneceğinden ve davanın niteliğine göre taraf teşkili kamu düzenine ilişkin olup, mahkeme ve temyiz halinde Yargıtay tarafından da kendiliğinden gözetilecektir. Bu sebeple davada öncelikle yüklenici ve diğer arsa sahiplerinin de yer olması zorunlu olup davacılara, davada taraf olmayan yüklenici ve arsa sahipleri hakkında eldeki davayla birleştirilmek üzere dava açmak üzere süre verilmeli, açılacak dava birleştirilerek taraf teşkili tamamlandıktan sonra işin esasının incelenmesine geçilerek, yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile üstlendiği edimini yerine getirerek temlik edilen bağımsız bölüme hak kazanıp kazanmadığı ile yüklenicinin davacılara olan temlikinin geçerli olup olmadığı değerlendirilip sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar dikkate alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, bozma sebebine göre bu aşamada davacıların temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine, 01.03.2021 gününde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6240, Karar No: 2023/411, Tarih: 14.02.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/6240 E.  ,  2023/411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 28.09.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; doktor olan davacının irtikap suçu nedeniyle 21.04.2016 tarihinde gözaltına alınıp 22.04.2016 ile 28.04.2016 tarihleri arasında tutuklandığını, ... Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/240 sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucunda beraat ettiğini belirterek davacının döner sermaye alacağına ilişkin kayıpları olduğundan ve ceza davasında ödediği avukatlık ücreti nedeniyle 20.000 TL maddi, tutuklu kaldığı sürece ve dava süresince çektiği üzüntü nedeniyle de 200.000 TL manevi tazminatın 21.04.2016 tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 31.10.2017 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresinde ve yetkili mahkemede açılıp açılmadığının araştırılması gerektiğini belirterek yapılan işlemlerin yasal olduğundan, zarara yönelik belge sunulmadığından, talep edilen tazminat miktarının fazla olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. ... Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.04.2018 tarihli ve 2017/325 Esas, 2018/156. Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 16.01.2019 tarihli ve 2018/3370 Esas, 2019/120 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2021 tarihli 2019/38957 sayılı tebliğnamesi manevi tazminat miktarının düşük olduğundan bahisle kararın bozulmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi davacının döner sermaye alacağının maddi tazminat kapsamında ödenmesi gerektiğine, hükmedilen manevi tazminatın yetersiz olduğuna ve vekalet ücretinin yanlış olduğuna yöneliktir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi davacının döner sermaye alacağının maddi tazminat kapsamında ödenmesi gerektiğine, hükmedilen manevi tazminatın yetersiz olduğuna ve vekalet ücretinin yanlış olduğuna yöneliktir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tazminat talebinin dayanağı olan ... Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/240 Esas 2017/167 K sayılı ceza dava dosyası kapsamında rüşvet almak suçundan 21.04.2016-28.04.2016 tarihleri arasında gözaltında ve tutuklu kalan davacının kurum saymanlık yazısı ve dosya kapsamına göre gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süre içerisindeki çalışmış olduğu kurumdan alamadığı maaş, fazla mesai, döner sermaye ücretlerinin dava sonuçlandıktan sonra kendisine ödendiğinden bahisle maddi tazminat koşullarının oluşmadığından reddiyle, 2.000 TL manevi tazminatın 21.04.2016 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat istemin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince davacı lehine hükmedilen vekalet ücretinin 845,00 TL şeklinde düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağını oluşturan ... Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/240 Esas 2017/167 K sayılı ceza dava dosyası kapsamında davacının rüşvet almak suçundan 21.04.2016 - 28.04.2016 tarihleri arasında 7 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonucunda beraatine hükmedildiği, hükmün 24.06.2017 tarihinde kesinleştiği, gözaltına alınma ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinde öngörülen görevli mahkemeye süresinde davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Dairemizin yerleşik uygulamaları kapsamında, davacının tutuklu kaldığı döneme için döner sermayeye ilişkin ödeme tutarlarının performansa bağlı ödemeler olduğu ve ancak fiili çalışmaya dayalı olarak değişkenlik gösterir şekilde ödendiği dolayısıyla gerçek zarar olarak 5271 sayılı Kanun'un 141 vd. maddeleri kapsamında maddi zarar hesabına dahil edilemeyeceği anlaşıldığından maddi tazminat talebinin reddinde karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

15.08.2017 tarihli 694 sayılı KHK ile değişik, 01.02.2018 tarihli 7078 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesi ile aynen kabul edilen düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca, tazminat davaları nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbî avukatlık ücreti ödeneceği, ancak, ödenecek miktarın tarifede sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen işler için belirlenen maktu ücretten az, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten fazla olamayacağı anlaşıldığından Bölge Adliye Mahkemesince davacı lehine hükmedilen vekalet ücretinin 845,00 TL şeklinde değiştirilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarı, gözaltında ve tutuklu kalınan süre, davacının sosyal ve ekonomik durumu ile tazminat hukukun genel ilkeleri çerçevesinde Dairemiz uygulamalarına göre makul görüldüğünden kararda bu yönüyle de hukuka aykırılık bulunmamış, tebliğnamede manevi tazminat miktarının düşük olduğundan bahisle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 16.01.2019 tarihli ve 2018/3370 Esas, 2019/120 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6308, Karar No: 2020/1016, Tarih: 10.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/6308 E.  ,  2020/1016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama (mağdur ...'ya), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı (mağdur ...'ye), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı (mağdur ...'ya), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (mağdurlar ... ile ...'ye)

HÜKÜM : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (mağdur sayısınca ayrı ayrı) ve kasten yaralama suçlarından mahkumiyet, diğer atılı suçlardan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık müdafisi Av. ...'nın temyiz istemi ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Av. ...'nın atanan ya da vekaletnameli müdafi olmayıp, gerekçeli kararın sehven tebliği üzerine temyiz dilekçesi vermesi karşısında, esasen anılan hükmü temyize hakkı bulunmadığından, adı geçen müdafinin temyiz istemi ile 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL'ye kadar (3.000 TL dahil) para cezaları kesin nitelikte olup, sanık hakkında kasten yaralama suçundan doğrudan tayin edilen 2000 TL adli para cezasının miktarı itibarıyla kesin olmasından dolayı temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında mağdur ...'ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şeklide çocuğun cinsel istismarı ve mağdur ...'ya yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, mağdurların yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında mağdurlar ... ile Selma'ya yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Mağdurların aşamalardaki soyut, tutarsız ve başka delille desteklenmeyen beyanları, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, mağdurlar ile sanık ve müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.