muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1424, Karar No: 2014/5071, Tarih: 15.04.2014

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davaya konu olayın temlik işleminin hukuki niteliği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yüklenicinin borçlarının neler olduğu ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızası alınması gerekmez. Temlik, hatta borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir. Kural budur. Şu hale göre temlik anına kadar borçlu temlikin dışında iken temlik anından itibaren evvelki alacaklı temlik işleminin dışına çıkmaktadır.

Temlikin temlik edenle, borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin, arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da yukarıda açıklandığı üzere ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmüne göre “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Temlikin konusu yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi Borçlar Kanununun 81. maddesinden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Burada yüklenicinin eser sözleşmesinden kaynaklanan borçlarının neler olduğuna ilişkin bazı açıklamaların yapılması gerekmektedir. Genel olarak eser sözleşmelerinde yüklenici, belli bir sonucu meydana çıkararak onu iş sahibine teslim etmeyi taahhüt eder. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin "eseri meydana getirme borcu" dayanağını Borçlar Kanununun 355. maddesinden alır. Anılan hükme göre; "İstisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder." Yasada “şey” olarak ifade edilen "eser"dir.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Somut olayda, davalı yüklenici şirket vekili davacının dayandığı sözleşmelere (temlik işlemine) karşı bir itiraz ileri sürmemiş, davacıya dava konusu iki adet (51 ve 52 no’lu) dairenin temlik edildiğini bildirmiş ne var ki daire bedellerinin sunulan delillere göre ödenip ödenmediği hususunun belli

olmadığını savunmuştur. Başka bir anlatımla, yüklenici şirketin savunmalarına göre davacıya yapılan temlik işlemi Borçlar Kanunu’nun 162. ve 163. maddeleri hükümleri karşısında geçerlidir.

02.02.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi davalı yüklenici şirket ile arsa maliki olarak M.. E.. ve dava dışı Mahmut Ercan arasında düzenlenmiştir. Sözleşmeye göre davalı M.. E..’ın maliki bulunduğu 622 ada 1 sayılı parsel ile dava dışı Mahmut Ercan’ın maliki bulunduğu .. ada 1 sayılı parsele sözleşmede belirtilen şekilde ayrı ayrı birer blok bina inşa edilmesi öngörülmektedir. Sözleşmenin 3. maddesinin (a) bendine göre arsa sahiplerinden M.. E..’a maliki olduğu .. ada .. sayılı parseldeki arsasına karşılık bu parselden % 30 oranında, maddede belirtilen 18 adet dairenin, (b) bendine göre de diğer arsa sahibi M... E..a maliki olduğu 621 ada 1 sayılı parseldeki arsasına karşılık bu parselden % 35 oranında .. adet bağımsız bölümün verileceği; sözleşmenin 6. maddesine göre 622 ada 1 sayılı parseldeki inşaatın bitirilme süresinin 30.06.2008, 621 ada 1 sayılı parseldeki inşaatın bitirilme süresinin ise 30.12.2009 tarihi olduğu, yine sözleşmenin “tapu ferağı verilmesi” başlıklı 7. maddesine göre de davalı yüklenici şirkete verilecek dairelerin ferağ zamanlarının her bir parsel yönünden ayrı ayrı hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

Bunların yanında, 622 ada 1 sayılı parseldeki inşaata ilişkin olarak dosya içerisindeki 16.11.2001 tarihli 19/84 no’lu yapı ruhsatında arsa sahibinin M.. E.., yapı müteahhidinin ise davalı yüklenici şirket dışında SS Atayurt Konut Yapı Kooperatifi olduğu, başka bir deyişle inşaat sözleşmesine konu 622 ada 1 ve 621 ada 1 sayılı parsellerdeki inşaatlar uyarınca tek bir yapı ruhsatı alınmadığı görülmektedir.

Her ne kadar 02.02.2006 tarihli ve “Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi” başlıklı sözleşme davalı yüklenici şirket ile iki ayrı arsa sahibi arasında birlikte düzenlenmiş ise de yukarıda yapılan tespitlere göre aslında davalı ve dava dışı arsa sahipleri ile davalı yüklenici şirketin iki ayrı parsele ilişkin olarak iki ayrı sözleşme düzenledikleri anlaşılmakta olup mahkemece sözleşmenin bir bütün olarak değerlendirilmek suretiyle yüklenicinin sadece.. ada ..sayılı parsele bir blok yapıp buna göre de ediminin % 50’lik kısmını ifa etmiş olduğu şeklindeki kabulü doğru görülmemiştir.

Diğer taraftan arsa sahibi ile yüklenici arasındaki 02.02.2006 tarihli sözleşmenin adi yazılı şekilde düzenlendiği görülmektedir. Sözleşme, içeriği itibariyle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesidir. Bu tür sözleşmeler, istisna (eser) sözleşmesinin bir türüdür. Bu sözleşmeyle, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklenmektedir. Burada biri diğerinden farklı iki ayrı hukuki müessese vardır. Bunlardan ilki geçerliliği bir şekle bağlı olmayan

inşaat yapım sözleşmesi (eser sözleşmesi) “yüklenicinin borcu”, diğeri ise kamu düzeni bakımından resmi şekilde yapılmadıkça hüküm doğurmayan taşınmaz malda pay mülkiyetinin devri “arsa sahibinin borcu”dur. Gerçekten, Borçlar Kanununun 213. ve Türk Medeni Kanununun 706. maddeleri hükümlerine göre, taşınmaz mülkiyetinin devrini amaçlayan sözleşmelerin geçerli olması resmi şekilde düzenlenmiş bulunmalarına bağlıdır.

Somut olayda olduğu gibi davalı yüklenici ile davalı arsa sahibi arasındaki sözleşme resmi şekilde düzenlenmemiş ise de sözleşmeye konu davalı M.. E..’a ait parsele yönelik olarak..ada .. sayılı parsel üzerine inşa edilen binanın tamamına yakınının bitmiş olduğunun görülmesi ve arsa sahibi tarafından bir kısım yükleniciye veya gösterdiği üçüncü kişilere tapu devrinin yapılmış olması karşısında artık bu aşamada sözleşmenin geçersiz olduğunun ileri sürülmesi hakkın kötüye kullanımı niteliğinde olduğundan sözleşmenin resmi şekilde yapılmadığından geçersiz olduğuna ilişkin ret gerekçesi de isabetli değildir.

Sonuçta, davacı yüklenicinin edimlerini yerine getirdiği iddiasını ispatlamak suretiyle tapu iptali ve tescil isteminde bulunabilir.

Yüklenicinin edimlerini yerine getirip getirmediği hususuna gelince;

Sonuçta, davacı yüklenicinin edimlerini yerine getirdiği iddiasını ispatlamak suretiyle tapu iptali ve tescil isteminde bulunabilir.

Yüklenicinin edimlerini yerine getirip getirmediği hususuna gelince;

Mahkemece 12.07.2013 tarihinde yapılan keşif sonrası sunulan 12.08.2013 tarihli bilirkişi kurulu raporunda dava konusu 622 ada 1 sayılı parseldeki 51 ve 52 no’lu dairelerin inşaat sözleşmesine göre davalı yükleniciye düştüğü belirtilmiştir. Bilirkişilerin inceleme konusu yaptıkları .. ada ..sayılı parselde yapılan 15 katlı binanın dosyada sadece 16.11.2001 tarihli yapı ruhsatı bulunmaktadır. Mahkemece, imar mevzuatına göre ruhsat tarihinden itibaren 2 yıl içinde inşaata başlanması ve 5 yıl içinde de binanın bitirilmesi gerektiği aksi halde binanın “kaçak yapı” durumuna düşeceği de göz önüne alınarak, 16.11.2001 tarihli yapı ruhsatının tadil ruhsatı ile yenilenip yenilenmediği veya binaya ilişkin yeni bir yapı ruhsatı bulunup bulunmadığı araştırılmadığı gibi binanın tamamlanma oranının da tespit edilmediği görülmektedir.

Hal böyle olunca, dava konusu binaya ilişkin ilgili belediyeden tadil ruhsatı veya yeni yapı ruhsatının bulunup bulunmadığı, binanın kaçak yapı niteliğinde olup olmadığı sorularak tespit edilip mahallinde yeniden keşif yapılarak söz konusu binada proje ve ruhsatına aykırılıklar bulunup bulunmadığı, varsa giderilmesinin mümkün olup olmadığı, binadaki eksikliklerin neler olduğu, sözleşmenin “tapu ferağı verilmesi” başlıklı 7. maddesi ve davalı arsa sahibinin yüklenicinin edimine karşılık tapudan devretmiş olduğu arsa payları da değerlendirilerek ayrıca inşaat sözleşmesinde eserin "anahtar teslimi" yapılacağı öngörüldüğünden ve anahtar tesliminin

iskanı izni (oturma ruhsatı) şartını kapsadığı da göz önüne alınarak, davalı arsa sahibinin ileri sürdüğü defiler de birlikte değerlendirilerek tüm bunların sonucuna göre binanın fiziki ve hukuki tamamlanma oranı tespit edilerek gerekirse davacıya eksiklikleri tamamlamak ve iskan ruhsatı almak üzere uygun süre verilerek ve sonucu beklenerek bir karar verilmelidir.

Bütün bu anlatılanlara göre sözleşmenin arsa sahibi bakımından ifa ile sonuçlandırıldığı kanaatine ulaşılırsa başka bir ifade ile yüklenici ve yüklenicinin halefi olan davacının arsa maliki davalı M.. E..’dan talep edebileceği bir kişisel hak (bağımsız bölüm) mevcut olduğu sonucuna varıldığı takdirde dava kabul edilmeli, aksi halde bu aşamada davanın reddine hükmedilmelidir.

Eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı gerekçe ile hüküm tesisi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalı yüklenici şirket ve davalı M.. E..’dan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 15.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10492, Karar No: 2024/10610, Tarih: 07.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/10492 E.  ,  2024/10610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/159 E., 2024/223 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen 29.07.2019 tarihli yurt dışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının 29.07.2019 tarihi itibariyle yurt dışı borçlanmasının geçerli olduğunun tespiti ile aksine Kurum işlemlerinin iptalini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davacının yurt dışı borçlanma işlemlerini kanuni süresinde tamamlayamadığından borçlanmanın iptal edildiğini, Kurum işlemlerinin usul ve kanuna uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 13.07.2021 tarihli ve 2020/84 Esas, 2021/84 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekilince istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Daire kararında "...Kuruma borçlanma için başvuran sigortalının, Kurumun işlem yapmaması halinde makul süre içinde işlemin iptali için dava açması gerekir. Borçlanma işlemleri başlatan ancak makul sürede takip etmeyen sigortalının kusurlu bulunduğu açıktır.

Bu durumda Mahkemece, talep tarihi itibariyle geçerli bir yurt dışı borçlanmasının bulunmadığı gözetilerek, davacının da talep etmesi halinde, dava dilekçesinin geçerli bir borçlanma başvurusu olduğunun kabulü ile dava tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat kapsamında, davacının 4/1-b sigortalılık ve 18.06.2020 tarihinde geçerli ve yine davacı tarafından seçilecek asgari ya da azami prime esas günlük kazanç miktarı üzerinden borçlanabileceğinin tespitine karar verilmesi..." gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, dava dilekçesinin geçerli bir borçlanma başvurusu olduğunun kabulü ile dava tarihi olan 18.06.2020 tarihinde yürürlükte bulunan 3201 sayılı Kanun kapsamında, davacının 4/1-b sigortalılık ve 18.06.2020 tarihinde geçerli ve yine davacı tarafından seçilecek asgari ya da azami prime esas günlük kazanç miktarı üzerinden borçlanabileceğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, borçlanmanın süresinde tamamlanmasından müvekkilinin kusurlu olmadığını, yurt dışı borçlanmasının talep tarihi itibariyle geçerli olduğunun tespitine karar verilmesi gerektiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 29.07.2019 tarihli yurt dışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 3201 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4752, Karar No: 2017/14164, Tarih: 07.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/4752 E.  ,  2017/14164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Olayları açıklamak taraflara hukuki nitelendirme hakime aittir. Dava, davacının 1985 yılından evlenerek kurumdan ayrıldığı 30.12.1992 tarihine kadar Çocuk yuvası ve yetiştirme yurdunda kaldığının tespiti istemine ilişkindir. Tespit isteği 2828 sayılı Kanundan kaynaklanmaktadır. 2828 sayılı Kanun uyarınca çıkarılan Korunmaya Muhtaç Çocukların işe Yerleştirilmesine ilişkin Tüzüğün 7. maddesinde "bu tüzük hükümlerinden yararlanmak isteyenler, 18 yaşını tamamladıkları tarihten itibaren bu kurum ve kuruluşlarına kurum aracılığıyla başvururlar. Başvuru sahibinin geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenmemesi halinde, bu hususun tespiti mahkeme kararıyla olur" hükmü yer almaktadır. Bu hükümdeki "mahkeme" ibaresinin korunma kararının esasında yetkili olan mahkemeleri ifade ettiği açıktır. Mahkemelerin görevi kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 24.05.1983 tarihli ve 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu (SHK)' nun 22. maddesinde, korumaya muhtaç çocukların reşit oluncaya kadar bu kanun hükümlerine göre kurumca kurulan sosyal hizmetler kuruluşlarında bakılıp yetiştirilmeleri ve bir meslek sahibi edilmeleri hususundaki gerekli tedbir kararı 03.07.2015 tarihli ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununa göre yetkili ve görevli mahkemece alınacağını düzenlemiştir. Çocuk Koruma Kanununun 26/3. maddesinde mahkemeler ve çocuk hakiminin bu kanun ve diğer kanunlarda yer alan tedbir kararlarını almakla görevli olduğu düzenlendiğinden, 2828 sayılı Kanunun 22. madddesinde düzenlenen tedbir kararlarında da çocuk mahkemeleri görevli bulunmaktadır. ...' de

çocuk mahkemesi bulunmaktadır. Bu durumda, tespit kararının çocuk mahkemesinde verilmesi gerektiğinden, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasıyla ilgili yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir (HGK'nun 16.01.2013 tarih ve 2012/2-563 esas- 2013/69 karar sayılı kararı).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.12.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/6538, Karar No: 2023/3988, Tarih: 16.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/6538 E.  ,  2023/3988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1062 E., 2019/562 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Davalı vekilinin temyiz istemi yönünden; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen hükmün, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42 nci maddesi ile değişik 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin olduğu belirlenmiştir.

Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden; İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen hükmün; 6100 sayılı Kanun’un 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği hükmün temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 12.05.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkili hakkında Biga Sulh Ceza Mahkemesinin ait 2016/44 sorgu sayılı dosyası ile Fetö silahlı örgütüne üye olduğu, teröre finansman sağladığı, Bylock programı kullandığı gerekçesiyle tutuklama kararı verildiği, tutukluluk halinin 167 gün devam ettiğini, Çanakkale Emniyet Müdürlüğü'ne ait 23/01/2017 tarihli yazı ile müvekkilinin Bylock programını kullanmadığının tespit edilmesi üzerine, müvekkilinin salıverildiğini, 16/02/2017 tarihli takipsizlik kararı ile müvekkili hakkında CMK 172. maddesi uyarınca kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiğini, bu kararın itiraz edilmeksizin 03/03/2017 tarihinde kesinleştiğini, ancak kesinleşmeye ilişkin bildirimin kendisine veya müvekkiline yapılmadığını, müvekkilinin her yönden yıprandığını, İÇDAŞ'ta yıllarca başarılı bir şekilde ayda 5.000,00 TL brüt ücret ile teknisyen ile çalışan müvekkilinin performans düşüklüğü bahanesi ile 18/08/2016 tarihinde işine son verildiğini ve hemen ardından tutuklama kararı çıktığını, davacının salıverildikten sonra işe yeniden başvurduğunu, ancak talebinin cevapsız kaldığını, çevresinin, ailesinin ve çocuklarının da bu durumdan son derece etkilendiğini, müvekkili lehine fazlaya ilişkin hakları saklı tutulmak şartıyla 50.000,00 TL maddi, 600.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.