muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13907, Karar No: 2010/10087, Tarih: 11.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13907 E.  ,  2010/10087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/07/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, ceza mahkemesince hakaret olarak nitelenen sözlerin tanık olarak söylenmiş olduğu gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 3.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 1.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…3.000…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…1.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin tümden silinerek yerine 2 nolu bent olarak “2-Alınması gereken 54,00 TL karar harcı peşin alınan 270,00 TL harçtan indirilerek artık 216,00 TL harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6811, Karar No: 2014/8618, Tarih: 30.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/6811 E.  ,  2014/8618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. Fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS.madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne - baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne - baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 29.11.2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.04.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6697, Karar No: 2023/5697, Tarih: 28.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/6697 E.  ,  2023/5697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/896 E., 2022/2064 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mağdure temsil kayyımı, sanığın mağdur ...'e yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan verilen beraat kararını da temyiz etmiş ise de, anılan hükmün Dairemizin 10.03.2022 günlü ilamıyla onanarak kesinleştiği gözetilerek incelemenin sanığın mağdure ...'ye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan direnme hükmüyle sınırlı yapılmasına karar verilmiştir.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 22.12.2022 tarihli ve 2022/896 Esas, 2022/2064 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 10.03.2022 tarihli ve 2021/25274 Esas, 2022/2186 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin direnme kararını temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çekişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkânın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunmayı kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının 17.04.2019 tarih ve 2019/40 sayılı iddianamesi ile sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.... Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2019 tarihli ve 2019/92 Esas, 2019/209 Karar sayılı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 22 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 23.01.2020 tarihli ve 2019/2891 Esas, 2020/193 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili, o yer Cumhuriyet savcısı ve mağdure temsil kayyımının istinaf başvurularının aynı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

4. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve mağdure temsil kayyımı tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin10.03.2022 tarihli ve 2021/25274 Esas, 2022/2186 Karar sayılı kararı ile, olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili ve soyut beyanları, şikayetçi anne ile bir kısım tanıkların birbirleriyle ve kendi içinde çelişen anlatımları, mağdurenin sanığın parmağını vajinal ve anal bölgesine soktuğuna dair beyanlarının adli raporla doğrulanmaması, savunma ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, ilk derece mahkemesinin kabulünde yer alan sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çelişmesi nedeniyle mahkumiyet kararının yerinde olmadığı gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 22.12.2022 tarihli ve 2022/896 Esas, 2022/2064 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili, o yer Cumhuriyet savcısı ve mağdure temsil kayyımının istinaf başvurularının aynı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

6. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.05.2023 tarihli ve 9-2023/40942 sayılı onama görüşlü Tebliğnamesi ile Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mağdure Temsil Kayyımının Temyiz İstemi

Sanığın mağdure ...'e yönelik eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğuna ve bu suçtan üst sınırdan ceza tayin edilmesine, sanığın mağdur ...'e yönelik eylemi sabit olduğundan mahkûmiyeti gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, mağdure hakkında tanzim olunan raporda cinsel istismara dair iz bulunmadığına, mağdure beyanlarının çelişkili olduğuna, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut herhangi bir delil bulunmadığından direnme kararının yerinde olmadığına ilişkindir.

C. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, mağdure hakkında tanzim olunan raporda cinsel istismara dair iz bulunmadığına, mağdure beyanlarının çelişkili olduğuna, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut herhangi bir delil bulunmadığından direnme kararının yerinde olmadığına ilişkindir.

C. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Sanığın atılı suçu işlediği hususunun şüpheli kaldığına, sanığın cezalandırılmasına yeterli delil olmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken mahkûmiyet kararına karşı yapılan istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bölge Adliye Mahkemesince ''Yüksek Yargıtay 9.Ceza Dairesi 10/03/2020 tarih 2021/25274 - 2022/2186 E. K. Sayılı bozma kararıyla sanığın kızı olan mağdureye karşı cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiği hususunda savunmanın aksine delil olmaması maddi deliller ile mağdurenin beyanlarının çelişmesi sebebiyle beraati yönünde karar verilmesi gerektiği belirtilerek dairemizce verilen kararın bozulmasına karar verilmiş olup Ceza Hukukunun temel gayesi maddi gerçeğin ortaya çıkarılması olup sanık ...'in adli sicil kayıtlarında mahkumiyet kararları incelendiğinde kızı olan ...'e karşı kasten yaralama , oğlu ...'e karşı kasten yaralama suçlarından dolayı mahkumiyetine karar verilmiş olup sanığın aile efradına karşı sert ve baskıcı tutum sergilediği yaşı küçük mağdure ...'in mevcut ev ortamında yetiştiği alınan SİR raporunda mağdure ...'in sanığın 7.çocuğu olduğu mevcut rapor tanzim edilirken tanık olarak beyanı alınan okul müdürü ... ...'un okul bahçesinde ...'i uyurken bulduklarını konuştuklarında babası ...'in evden kovduğu yönünde beyanının bulunduğu, mağdurenin şikayet tarihinde 10 yaşında olması aile efradına son derece acımasız ve kötü muamelede bulunan babaya karşı mağdurenin annesinin yönlendirmesi ile iftira atması , olayı kurgulamasının mümkün olmaması ayrıca 10/01/2019 tarihli C.Savcısı tarafından beyanı alınan mağdure ... amcası ...'in kendisi ve kardeşi ... 'i tehdit ettiğini amcasının kendisine " hapse girerse onu iki güne bırakmazlar öldürürler , sizi ... da bırakmam anneninizi öldürürüm " dediği ve bu sebeple babasının kendisine cinsel davranışı olmadığını belirtmiş olup söylenen sözleri ve içeriğini mağdurenin kurgulama imkanının mevcut olmaması sebebiyle mağdurenin ilk aşamada alınan beyanlarının hükme esas alınması gerektiği çocuk psikiyatri uzmanı tarafından tanzim edilen 18/01/2019 tarih 614 sayılı raporda da belirtildiği üzere mağdurenin aktif psikopatolojisinin bulunmadığı anlaşılmış olup mağdure ...'in babasının kendisine karşı eylemi olmadığı yönündeki 10/08/2018 tarihli beyanının alınması sırasında hazır bulunan psikolog mağdurenin " beyanlarının baskı ve yönlendirme sonucu verilmiş olduğunu" beyan etmesi sebebiyle Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 2021/25274 - 2022/2186 E.K. Sayılı bozma kararına uyulmasına yer olmadığı yönünde karar verilmesi gerektiği hususunda tam bir vicdani kanaate varılmış olup mağdurenin babası tarafından kendisine kötü niyetle cinsel organlarına dokunması ve bu durumu daha önce annesine anlatmasına rağmen annesinin geçiştirdiği mevcut davranışları babasının devam etmesi ve bu durumu annesine anlatması ve annesinin şikayetçi olun demesi üzerine babası hakkında şikayette bulunduğunu belirten beyanları hükme esas alınmış sanığın zincirleme şekilde 12 yaşını bitirmeyen kızına karşı önden ve arkadan sarılarak vajinal ve anal bölgesini okşayarak cinsel organını mağdur ...'nin muhtelif yerlerine sürtmek suretiyle cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiği hususunda tam bir vicdani kanaate varılmış olmakla ..

...'nin muhtelif yerlerine sürtmek suretiyle cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiği hususunda tam bir vicdani kanaate varılmış olmakla ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/92 -2019/209 E.K. Sayılı kararının düzeltilerek esastan reddine dair kararın usul ve yasaya uygun bulunması sebebiyle dairemizce verilen önceki kararda direnilmesi yönünde aşağıdaki karar tesis edilmiştir.'' şeklindeki gerekçeyle direnme hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin direnme kararı; Dairemizin ilk bozma ilamında belirtildiği üzere, olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili ve soyut beyanları, şikayetçi anne ile bir kısım tanıkların birbirleriyle ve kendi içinde çelişen anlatımları, mağdurenin sanığın parmağını vajinal ve anal bölgesine soktuğuna dair beyanlarının adli raporla doğrulanmaması, savunma ile tüm dosya kapsamı nazara alınarak yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle direnme kararı yerinde görülmediğinden, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli ve 2021/25274 Esas, 2022/2186 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4533, Karar No: 2010/108, Tarih: 18.01.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/4533 E.  ,  2010/108 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Irza geçme suçundan sanık ...'nın yapılan yargılanması sonunda; eyleminin reşit olmayan mağdureyle rızası ile cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetine dair, Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.06.2007 gün ve 2006/321 Esas, 2007/229 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.01.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı Gibidir. BAŞKAN

Yz.İş.Müdürü

...