muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11886, Karar No: 2014/12832, Tarih: 25.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11886 E.  ,  2014/12832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nin resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 01.03.2010 tarihinde eşinden muvazaalı olarak boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/830, Karar No: 2022/1591, Tarih: 24.11.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2022/830 E.  ,  2022/1591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “şirketin feshi” davasına ilişkin olarak mahkemenin vermiş olduğu 17.02.2015 tarihli davanın kabulüne ilişkin karar, davalı vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece verilen 03.12.2015 tarihli karar ile bozulmuştur.

2. Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına karşı davacı vekili ve asli müdahil vekili tarafından karar düzeltme kanun yoluna başvurulması üzerine mahkemece verilen 08.03.2016 tarihli ek karar ile anılan tarafların karar düzeltme taleplerinin reddine karar verilmiştir.

3. Davacı ve asli müdahil vekilinin karar düzeltme talepleri hakkında verilen ek karar sonrasında mahkemece verilen 05.04.2016 tarihli karar ile Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli bozma kararına karşı kısmen direnme kararı verilmiştir.

4. Mahkemece verilen kısmî direnme kararının davalı tarafça temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunca verilen 17.01.2018 tarihli karar ile; mahkemenin 05.04.2016 tarihli kısmî direnme kararı kaldırılarak davacı ve asli müdahil vekilinin karar düzeltme istemlerinin incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Dosyanın Özel Daireye gönderilmesi sonrasında Özel Dairece verilen 20.03.2018 tarihli karar ile; mahkemece verilen 08.03.2016 tarihli ek kararın kaldırılarak davacı ve asli müdahil vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

6. Bu karar sonrasında dosyanın gönderildiği mahkemece Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına uyularak verilen davanın reddine ilişkin 12.12.2018 tarihli karar, davacı ve asli müdahil vekillerince temyiz edilmiştir.

7. Temyiz üzerine Özel Dairece verilen 15.10.2020 tarihli karar ile; Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli kararına karşı karar düzeltme yolu açık olmasına rağmen 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 440 ve devamı maddelerinde öngörülen karar düzeltme kanun yoluna dair süreç tamamlanmaksızın Özel Dairece verilen 20.03.2018 tarihli karar ile mahkeme tarafından verilen 12.12.2018 tarihli kararın yok hükmünde olduğundan bahisle Özel Dairece verilen 20.03.2018 tarihli karar ile mahkemece verilen 12.12.2018 tarihli kararın bozularak ortadan kaldırılmasına, Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli kararının taraflara tebliği ile karar düzeltme istemlerine olanak sağlanmasına, bu yola başvurulması hâlinde karar düzeltme istemlerinin incelenmesi için dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi, bu yola başvurulmadığı takdirde ise Özel Dairenin vermiş olduğu 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına karşı davacı ve asli müdahil vekilinin karar düzeltme taleplerinin incelenmesi için Özel Daireye gönderilmesini teminen dosyanın mahkemeye iadesine karar verilmiştir.

8. Bunun üzerine mahkemece bozma kararına uyularak Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli kararı taraf vekillerine tebliğ edilmiş, anılan karara karşı davacı vekili ve asli müdahil vekilince karar düzeltme talebinde bulunulması üzerine verilen 15.04.2021 tarihli karar ile; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli kararına karşı karar düzeltme talebinin incelenmesi yönünden dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

9. Hukuk Genel Kurulunca verilen 21.12.2021 tarihli karar ile; davacı ve asli müdahil vekillerinin, yine Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli kararına karşı ileri sürdükleri karar düzeltme taleplerinin reddine karar verilmiştir.

10. Hukuk Genel Kurulunun bu kararı sonrasında dosyanın gönderildiği mahkemece verilen 24.05.2022 tarihli karar ile Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına karşı yeniden kısmî direnme karar verilmiş olup bu kararın, davalı vekili tarafından temyizi üzerine dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

11. Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

12. Gelinen aşamada mahkemece, Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına karşı kısmî direnme kararı verilmiş ise de; anılan ilk bozma kararına karşı karar düzeltme talebi, yine mahkemece verilen 08.03.2016 tarihli ek karar ile reddedilmiştir.

13. Belirtilen ek karar sonrasında mahkemece verilen 05.04.2016 tarihli ilk kısmî direnme kararının temyizine ilişkin olarak Hukuk Genel Kurulunca verilen 17.01.2018 tarihli kararda, 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına ilişkin karar düzeltme kanun yolunun usulüne uygun olarak kullanımı için mahkemenin 05.04.2016 tarihli ilk kısmî direnme kararının kaldırılmasına, dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmiştir. Zira HUMK’nın 440 ve devamı maddelerinde düzenlenen karar düzeltme kanun yolu tamamlanmaksızın direnme kararı verilmesi mümkün değildir.

14. Her ne kadar Özel Dairece, mahkemece verilen 08.03.2016 tarihli ek kararın kaldırılarak davacı ve asli müdahil vekilinin karar düzeltme istemlerinin reddine dair 20.03.2018 tarihli karar ile Hukuk Genel Kurulunca verilen 17.01.2018 tarihli kararda işaret edildiği şekilde işlem yapılmış ise de; Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli kararına karşı da karar düzeltme kanun yolunun açık olması sebebiyle Özel Dairece, anılan karar düzeltme kanun yolu tamamlanmaksızın karar verildiği anlaşılmıştır. Dolayısıyla mahkemece, karar düzeltme kanun yolu usule uygun olarak tamamlanmayan 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına uyularak verilen 12.12.2018 tarihli karar da bu yönüyle hatalıdır.

15. Bu itibarla mahkemece hatalı olarak verilen 12.12.2018 tarihli kararın davacı ve asli müdahil vekillerince temyizi sonrasında Özel Dairece verilen 15.10.2020 tarihli karar ile; yok hükmünde sayılan Özel Dairenin 20.03.2018 tarihli kararı ve mahkemenin 12.12.2018 tarihli kararının bozularak ortadan kaldırılmasına, 17.01.2018 tarihli Hukuk Genel Kurulu kararına karşı karar düzeltme kanun yolu aşamasının tamamlanması için dosyanın mahalline iadesine karar verilmiştir.

16. Sonrasında 17.01.2018 tarihli Hukuk Genel Kurulu kararına karşı karar düzeltme itirazlarının da yine Hukuk Genel Kurulunun 21.12.2021 tarihinde reddine karar verilmiş olup ilk bozma kararına karşı karar düzeltme kanun yolunun usulüne uygun olarak kullanılması için ilk direnme kararının kaldırılıp dosyanın Özel Daireye gönderilmesine dair verilen Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli bozma kararı kesinleşmiştir.

17. Yargılamanın geldiği aşama itibariyle, Özel Dairece verilen 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına karşı ileri sürülen karar düzeltme istemleri hakkında yine Özel Dairece verilen ve yok hükmünde olan 20.03.2018 tarihli kararın bozularak ortadan kaldırılması ile anılan ilk bozma kararına karşı ileri sürülen karar düzeltme talepleri hakkında Özel Dairece, usulüne uygun olarak bir karar verilmemiş olup bu eksiklik tamamlanmaksızın mahkemece ilk bozma kararına ilişkin olarak uyma yahut direnme kararı verilemez. Bu duruma aykırı şekilde mahkemece verilecek olan uyma yahut direnmeye dair kararlar, yukarıda belirtilen gerekçeyle yok hükmünde olacaktır.

18. Bunun yanında, ilk bozma kararına karşı karar düzeltme kanun yolu aşamasının tamamlanmamış olduğuna işaret eden 17.01.2018 tarihli Hukuk Genel Kurulu kararına karşı ileri sürülen karar düzeltme taleplerinin reddiyle de, ilk bozma kararına karşı Özel Dairece davacı ve asli müdahil vekillerince ileri sürülen karar düzeltme talepleri hakkında usulüne uygun olarak olumlu ya da olumsuz herhangi bir karar verilmemiş olduğu kesinleşmiştir.

19. Bu sebeple, karar düzeltme kanun yolu aşaması usulüne uygun olarak tamamlanmayan ve bu yönüyle kesinleşmeyen 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına karşı anılan eksiklik tamamlanmaksızın direnme kararı verilemeyeceğinden buna aykırı şekilde verilen direnme kararı da yok hükmünde olacaktır.

20. Yapılan tüm bu açıklamalar ışığında; Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına karşı ileri sürülen karar düzeltme itirazları hakkında herhangi bir karar verilmemiş olması, bu hususu işaret eden 17.01.2018 tarihli Hukuk Genel Kurulu kararına karşı ileri sürülen karar düzeltme itirazlarının da reddine karar verilmiş olması karşısında, Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ve karar düzelme kanun yolu aşaması usulüne uygun şekilde tamamlanmayan ilk bozma kararına karşı mahkemece verilmiş olan 24.05.2022 tarihli kısmî direnme kararı da yok hükmündedir.

21. Hâl böyle olunca; gelinen aşama itibariyle, hakkındaki karar düzeltme itirazları 21.12.2021 tarihli kararla reddedilerek kesinleşen Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli kararında da belirtildiği şekilde, 03.12.2015 tarihli ilk bozma kararına karşı ileri sürülen karar düzeltme talepleri hakkında bir karar verilmek üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı ve asli müdahil vekilinin, Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ve 2015/4504 E., 2015/12980 K. sayılı ilk bozma kararına karşı karar düzeltme talebi hakkında bir karar verilmek üzere dosyanın YARGITAY 11. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Karar düzeltme kanun yolu aşamasının, Hukuk Genel Kurulunun 21.12.2021 tarihli ve 2021/11-875 E., 2021/1735 K. sayılı kararıyla tamamlanmış olması nedeniyle karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.11.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7687, Karar No: 2024/854, Tarih: 23.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/7687 E.  ,  2024/854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/733 Esas, 2022/787 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Fethiye 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/197 Esas, 2019/310 Karar

Taraflar arasındaki taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptalinden kaynaklanan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu Muğla ili, Fethiye ilçesi, ... Mahallesi 1 ada 24 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptali nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının talebinin haksız ve mesnetsiz olduğunu, açılan tazminat davasının 1 ve 10 yıllık zamanaşımı süresinde açılmadığını, ayrıca taşınmaz ile ilgili olarak Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1980/887 Esas sayılı dosyası ile tapu iptal tescil davası açıldığını, dava konusu taşınmazın kayıtlarında tedbir kararı ve davalıdır şerhi bulunduğunu, davacının dava konusu taşınmazın davalı olduğuna ve kıyı kenar çizgisinde kaldığına vakıf olduğunu, bu nedenle davacının tazminat talep etme hak ve ehliyetlerinin bulunmadığını, yine dava konusu taşınmaz ile ilgili tedbir kayıtlarının tapuda şerh edildiği tarihten itibaren bir yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açılmayan davanın süre aşımı nedeni ile de reddinin gerektiğini, davacının dava konusu taşınmazı kendilerine devreden şahsa karşı davayı yöneltmeleri gerektiğini iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca davalı Hazineden tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca davalı Hazineden tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın Kanun'da belirlenen zamanaşımı ve hak düşürücü süreler içinde açılmadığını, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nu uyarınca kıyı çizgisi içinde kalan taşınmazın özel mülkiyete konu edilemeyeceğinden davanın reddedilmesi gerektiğini, davacının taşınmazı satın aldığı tarihte tapu kaydında "davalıdır" şerhi bulunduğundan tazminat talep edemeyeceğini, aksi kabul halinde taşınmazın değerinin belirlenmesine esas alınan somut emsalin uygun olmadığını, % 40 oranında düzenleme ortaklık payı kesilmesi gerektiğini, şerefiye payı eklenmesinin hatalı olduğunu, bedelin yüksek belirlendiğini, taşınmaz bedelinden hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki taşınmaza mahallinde yapılan keşif sonucu emsal karşılaştırması yapılmak suretiyle biçilen değerin rayiçlerine uygun olduğu, taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen toplam 6.875,94 m²lik kısmının kıyı çizgisi dışında kaldığı ve maliklerin kullanımında olduğu belirlenmiş, kıyı çizgisi içinde kaldığından tapu kaydı iptal edilen 143.340.00 m²lik kısmın imar uygulaması sonrasında 141.916,97 m² kaldığı anlaşıldığından, davacının bu kısma isabet eden pay karşılığının hesaplanmasının doğru olduğu, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptaline ilişkin kararın kesinleştiği tarih itibarıyla değerinin belirlendiği, bu durumun istinafa gelen tarafın sıfatı da gözetilerek uygun bulunduğu, her ne dava konusu taşınmazın m² birim değeri hesaplanırken % 40 oranında düzenleme ortaklık payı kesintisi yapıldıktan sonra 1,44 oranında şerefiye payı eklenerek m² birim fiyatının tespiti yapılmış ve bu hususta istinaf talebi bulunmakta ise de yapılan emsal karşılaştırması neticesinde dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu belirlenmiş olup aslında şerefiye payı adı altında yapılan bu artırımın dava konusu taşınmazın emsale karşı değer oranı olduğu, cüzi orandaki değer farkının da küsuratların sıfırlanmasından kaynaklandığı gerekçesiyle davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe