muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6659, Karar No: 2015/6566, Tarih: 31.03.2015

2) Hileli davranışların mağduru aldatabilecek nitelikte olması,

3) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Hırsızlık suçu ise 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesinde; “Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma” biçiminde tanımlanmıştır.

Hırsızlık suçunda fail suça konu eşyayı zilyedinin rızası olmaksızın almasına karşın dolandırıcılık suçunda, mal sahibinin veya zilyedin rızasıyla teslim edilmektedir. Ancak bu rıza failin hileli davranışları ile elde edilmiş olduğundan geçerli bir rıza değildir.

Hırsızlık ve dolandırıcılık suçları 5237 sayılı TCK'nın onuncu bölümünde malvarlığına karşı suçlar başlığı altında düzenlenmiştir. Bu nedenle bu suçlar ile genel anlamda kişinin malvarlığı korunmaktadır. Her iki suçun mağduru da sonuçta malvarlığı itibariyle zarar görmektedir. Yine her iki suç yönünden fail, bir başkasının zararına, kendisine veya başkasına haksız çıkar sağlamaktadır.

Hırsızlık suçunda “taşınır malın alınması” unsurun gerçekleştirme biçimine ilişkin bir koşul öngörülmediği halde, dolandırıcılık suçunda failin “yarar sağlanması”, “hileli davranışlarla bir kimseyi aldatma” koşuluna bağlanmıştır. Başka bir ifadeyle dolandırıcılık suçunda “hileli davranış” olmazsa olmaz bir koşuldur. Bu nedenle dolandırıcılık suçunu hırsızlık suçundan ayıran en önemli

unsur “hileli davranış”dır. Ancak bu durum, hırsızlık suçunun “hileli hareket veya davranışlarla” işlenemeyeceği anlamına gelmemektedir.

unsur “hileli davranış”dır. Ancak bu durum, hırsızlık suçunun “hileli hareket veya davranışlarla” işlenemeyeceği anlamına gelmemektedir.

Dolandırıcılık suçundaki “hile” kavramıyla ilgili olarak Ceza Genel Kurulu 25.11.2014 gün ve 2013/15-655, 2014/515 sayılı Kararında; “Yerleşmiş uygulamalar ve öğretideki baskın görüşlere göre ortaya konulan ilkeler gözönünde bulundurulduğunda; hile, maddi olmayan yollarla karşısındakini aldatan, hataya düşüren, düzen, dolap, oyun, entrika ve bunun gibi her türlü eylem olarak kabul edilebilir. Bu eylemler bir gösteriş biçiminde olabileceği gibi, gizli davranışlar olarak da ortaya çıkabilir. Gösterişte, fail sahip bulunmadığı imkanlara ve sıfata sahip olduğunu bildirmekte, gizli davranışta ise kendi durum veya sıfatını gizlemektedir. Ancak sadece yalan söylemek, dolandırıcılık suçunun hile unsurunun gerçekleşmesi bakımından yeterli değildir. Kanun koyucu yalanı belirli bir takım şekiller altında yapıldığı ve kamu düzenini bozacak nitelikte bulunduğu hallerde cezalandırmaktadır. Böyle olunca hukuki işlemlerde, sözleşmelerde bir kişi mücerret yalan söyleyerek diğerini aldatmış bulunuyorsa bu basit şekildeki aldatma, dolandırıcılık suçunun oluşumuna yetmeyecektir. Yapılan yalan açıklamaların dolandırıcılık suçunun hileli davranış unsurunu oluşturabilmesi için, bu açıklamaların doğruluğunu kabul ettirebilecek, böylece muhatabın inceleme eğilimini etkisiz bırakabilecek yoğunluk ve güçte olması ve gerektiğinde yalana bir takım dış hareketlerin eklenmiş bulunması gerekir.”

Failin davranışlarının hileli olup olmadığının belirlenmesi noktasında öğretide şu görüşlere de yer verilmiştir: “Hangi hareketin aldatmaya elverişli olduğu somut olaya göre ve mağdurun içinde bulunduğu duruma göre belirlenmelidir. Bu konuda önceden bir kriter oluşturmak olanaklı değildir” (V. Ö. Ö./M.N. K./K. D./P. B./İ. Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara 2012, Seçkin Yayınevi, 4. bası s.650)” biçiminde, dolandırıcılık suçunda hilenin niteliğini ve her somut olaya göre belirlenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Hırsızlık suçunun hileli hareketlerle işlenmesinde ise, “hileli hareket” suçun unsuru olmadığı için, hileli davranışın belli oranda yoğun ve ustaca olması veya mağdurun yanılgıya düşürülmesi de şart değildir. Ancak bu yanıltma ve hileli hareketler sonucu mağdurun, eşya üzerindeki gözetim veya denetimi kısmende olsa azalmakta, fail bu durumdan yararlanarak hırsızlık eylemini daha kolay gerçekleştirmektedir.

Dolandırıcılık suçunun somut olayda unsurları itibariyle oluşup oluşmadığının belirlenmesi açısından, “hileli hareket ve niteliği ” çok önemli olmakla birlikte; dolandırıcılık suçu ile “hırsızlık suçunun hileli hareketlerle işlenmesi” durumunda bu iki suçun ayırt edilmesinde yeterli bir ölçüt veya kriter değildir. Bu iki suçu bir birinden ayıran en önemli ölçüt veya kriter; hileli

Dolandırıcılık suçunun somut olayda unsurları itibariyle oluşup oluşmadığının belirlenmesi açısından, “hileli hareket ve niteliği ” çok önemli olmakla birlikte; dolandırıcılık suçu ile “hırsızlık suçunun hileli hareketlerle işlenmesi” durumunda bu iki suçun ayırt edilmesinde yeterli bir ölçüt veya kriter değildir. Bu iki suçu bir birinden ayıran en önemli ölçüt veya kriter; hileli

hareketlerin hedefi veya yöneldiği alandır. Dolandırıcılık suçunda hileli hareketle, mağdurun iradesi hedef alınmak suretiyle özgürce karar vermesi etkilenerek, yanıltılmış iradesiyle malın teslimi (zilyetliğin devri) sağlanmak suretiyle haksız çıkar elde edilmektedir. Hırsızlık suçunda ise, hileli hareketler ile mağdurun mal üzerindeki denetim ve gözetimi zayıflatılmak suretiyle (zilyedin rızası olmadan) mal bulunduğu yerden alınmaktadır. Bu şekilde hırsızlık suçundaki “alma” eylemi yasaya uygun olarak fail tarafından gerçekleştirilmiş olmakta, dolandırıcılık suçu yönünden ise, suçun ana unsurunu oluşturan “hileli davranışlarla bir kimseyi aldatma” eylemi yasaya uygun olarak suçun faili tarafından gerçekleştirilerek, malın zilyetliğinin devri sağlanmak suretiyle haksız çıkar elde edilmektedir.

Özetle ifade edecek olursak; dolandırıcılık suçunda hileli hareketlerle mağdurun özgürce karar vermesi etkilenmekte, hırsızlık suçunda ise mal üzerindeki gözetim ve denetimi azaltılmaktadır. Dolandırıcılık suçunda, mağdurun yanıltılmış iradesiyle malın faile teslimi "zilyetlik devredilerek" sağlamakta, hırsızlık suçunda ise, mal sanık tarafından zilyedin rızası olmadan alınmaktadır.

Özetle ifade edecek olursak; dolandırıcılık suçunda hileli hareketlerle mağdurun özgürce karar vermesi etkilenmekte, hırsızlık suçunda ise mal üzerindeki gözetim ve denetimi azaltılmaktadır. Dolandırıcılık suçunda, mağdurun yanıltılmış iradesiyle malın faile teslimi "zilyetlik devredilerek" sağlamakta, hırsızlık suçunda ise, mal sanık tarafından zilyedin rızası olmadan alınmaktadır.

Yerleşik uygulama gözetilerek, hırsızlık suçundaki “taşınır malın bulunduğu yerden alınması” kavramı ile “malın elde bulundurulması” kavramlarının bir birinden farklı olduğunu belirtmek gerekir. Hırsızlık suçunda "malın bulunduğu yerden alınması" maddenin gerekçesinde: “almak fiilinden maksat, suçun konusunu oluşturan mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerinde zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hâle gelmesidir. Bu tasarruf olanağı ortadan kaldırılınca suç da tamamlanır.” biçiminde ifade edilmiştir. Malın elde bulundurulması durumlarında ise; suça konu mal, mağdurun bilgisi ve izniyle sanık tarafından eline alınmakta, ancak mağdurun veya zilyedin mal üzerindeki kontrolü ve denetimi devam etmektedir. Örneğin, telefon satın alma bahanesiyle işyerine giren sanık, müştekinin izniyle telefonu eline alıp incelemesi durumunda veya mağdurdan telefonunu geçici olarak kullanıp iade etmek üzere alan fail, suça konu telefonu bulunduğu yerden uzaklaştırmak suretiyle, zilyedin eşya üzerindeki gözetim ve denetimini sonlandırmadığı sürece “malı elinde bulunduran” durumundadır. Bu aşamada hırsızlık suçundaki “alma” eylemi de gerçekleşmemişdır. Örneğimizde yasal anlamda “alma” eylemi sanığın, mağdurun izniyle elinde bulundurduğu telefonu, hırsızlık amacıyla onun izni olmadan, denetim ve kontrol alanından çıkartması şeklinde gerçekleşmektedir. Böyle bir durumda sanık, suça konu malı mağdurun izniyle eline aldığı halde, yasal anlamda alma fiilini daha sonra ve mağdurun izni olmadan gerçekleştirdiğinden eylemi dolandırıcılık değil hırsızlık suçunu oluşturmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalarımızı örnek üzerinden irdeleyecek olursak; sanık işyerine müşteri gibi girip, 15 TL tutarında bir malı alacağını söyleyerek, müştekiye 100 TL verip 85 TL para üstünü alıp, henüz kasadan ayrılmadan malı beğenmediğini almaktan vazgeçtiğini söyleyerek, malı iade edip 100 TL geri isteyerek alıp, bu sırada aldığı para üstünü iade ederken 20 TL eksik iade etmesi durumunda, eylemi hırsızlık suçunu oluşturmaktadır. Çünkü sanık alışveriş işlemleri devam ettiği sırada, hileli harekelerle ve karşılıklı nezaket kurallarını suistimal etmek suretiyle müştekiye fark ettirmeden para üstünü eksik iade etmek suretiyle 20 TL çalmıştır. Suça konu para her ne kadar mağdur tarafından sanığa verilmiş ise de, alışveriş süresince gerek para gerekse alışverişe konu eşya üzerinde tarafların denetim ve gözetimi devam etmektedir. Dolayısıyla bu aşamada paranın zilyetliğinin devri henüz sözkonusu olmadığından, sanık suça konu parayı (20 TL) “elinde bulunduran” olarak tuttuğu sırada, mağdurun para üstündeki gözetimini zayıflatmak suretiyle hırsızlık eylemini gerçekleştirmiştir. Aynı örnekte, sanık malı almaktan vazgeçtiğini söyleyip almış olduğu malı ve 85 TL para üstünü iade edip, ancak mağdura, 200 TL verdiğini söyleyerek mağduru kandırıp 100 TL fazla para alması durumunda ise eylemi dolandırıcılık suçunu oluşturacaktır.

Yukarıdaki açıklamalar gözetilerek iki suç arasındaki farklılıkları ifade edecek olursak;

Dolandırıcılık suçunda fail, suça konu mal veya mağdur ile aynı yerde veya ortamda bulunmadan da, değişik iletişim araçlarını kullanmak suretiyle mağdurla irtibata geçilerek, mağduru aldatarak parasını veya malını alabilmektedir. Hileli harekelerle hırsızlık suçunda ise, çoğu zaman suçun faili, mağdurun yanında, üzerinde veya fiilen gözetim veya denetiminde olan para veya malı üzerindeki denetimi zayıflatarak çalmaktadır.

Dolandırıcılık suçunda mağdur, malı kendisi teslim edip, çoğu zaman dolandırıldığını sonradan fark ettiği halde, hileli harekelerle hırsızlık suçunda, çoğu zaman mağdur malının çalındığını sonradan fark etmektedir.

Dolandırıcılık suçu aldatma temeline dayanan bir suç olduğundan, daha çok zihinsel faaliyet öne çıkmakta, çoğu zaman maddi olmayan yollarla karşısındakini aldatan, hataya düşüren, düzen, dolap, oyun, entrika ve bunun gibi eylem sergilenerek, mağdurun, failin söylediklerinin veya davranışlarının doğru olup olmadığını denetleme olanağı elinden alınmaktadır. Hileli harekelerle hırsızlıkta ise, aldatıcı söz veya eylemler bu kadar yoğun olmamakta, ancak sonuçta mağdurun malı üzerindeki denetimi zayıfladığından malını koruyamamaktadır.

Dolandırıcılık suçunun konusunu, gayrimenkul mallar da oluşturabildiği halde, hırsızlık suçunun konusunu ancak menkul mallar oluşturmaktadır. Yukarıda kısaca değindiğimiz hususlardan ayrı olarak başka farklıklarda olabilir.

Dolandırıcılık suçunun konusunu, gayrimenkul mallar da oluşturabildiği halde, hırsızlık suçunun konusunu ancak menkul mallar oluşturmaktadır. Yukarıda kısaca değindiğimiz hususlardan ayrı olarak başka farklıklarda olabilir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayımızı kısaca değerlendirecek olursak; sanığın kaba yalan ile ve katılanın yaşlı olmasından da istifade ederek, yardım yapılacağını söyleyip parasını torbaya saklamak bahanesiyle eline alıp, parayı elinde bulundurduğu sırada torbaya koyuyormuş gibi yaparak alıp uzaklaşması biçimindeki eyleminde, katılan suça konu paranın zilyetliğini devretmediği gibi, para üzerindeki denetim ve gözetimini de kendi iradesiyle sonlandırmamıştır. Ancak sanık, hileli hareketlerle eline aldığı suça konu parayı katılanın rızasına aykırı olarak yanından uzaklaşarak zilyetliğini sonlandırmak suretiyle hırsızlık eylemini gerçekleştirmiştir. Bu nedenle eylem dolandırıcılık değil hırsızlıktır.
Yargıtay — Esas No: 2014/2757, Karar No: 2014/10877, Tarih: 15.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/2757 E.  ,  2014/10877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Konya 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 06/12/2013

Numarası : 2012/185-2013/791

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, temizlik işçisi olarak asıl işveren davalıya ait işyerinde 03/10/2001 tarihinde işe girdiğini, 01/01/2012 tarihinde son alt işverenin ihale sözleşmesi süresinin sona ermesi nedeniyle iş aktinin feshedildiğini ileri sürerek yıllık ücretli izin hakkının ve alacak miktarının tespiti ile kıdem ve ihbar tazminatını istemiş, ıslah dilekçesinde yıllık izin ücreti alacağını harçlandırarak istemiş, kıdem ve ihbar tazminatı miktarlarını arttırmıştır.

Davalı cevabında, davacının ihale ile işi yüklenen dava dışı şirketlerin işçisi olduğunu, sorumluluğun temizlik hizmeti alımı sözleşmesi yapılan dava dışı yüklenicilere ait olduğunu, işyerinin öğrenci yurdu olup yaz aylarında yurtların kapalı olması nedeniyle iki ay süre ile temizlik hizmeti alınmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş aktinin işveren tarafından haksız feshedildiği, gerekçesiyle bilirkişi tarafından 06/01/2003-31/12/2011 tarihleri arasında 8 yıl 11 ay 26 gün hizmeti karşılığı hesaplanan kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretine hükmedilmiştir.

Dosya kapsamından ve SGK Hizmet cetvelinden davacının dava dışı alt işverenlerin işçisi olarak asıl işveren davalıya ait öğrenci yurdu niteliğindeki işyerinde temizlik işçisi olarak 06/01/2013 tarihinden başlayarak 31/12/2011 tarihine kadar çalıştığı, ancak 2005-2006-2007-2009 ve 2011 yıllarında Temmuz ayının bir kısmında ve Ağustos aylarının tamamında çalışmadığı anlaşılmaktadır. Dava konusu alacaklar hesaplanırken çalışılmayan sürelerin dışlanması gerekir.

Anılan husus gözetilmeksizin, davacının çalışmadığı süreler dışlanmaksızın kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının hesaplanması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15/05/2014, gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14886, Karar No: 2009/15516, Tarih: 28.12.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/14886 E.  ,  2009/15516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan 125.000-YTL sabit eşit taksitli mortgace kredisi kullandığını, ilk taksidi ödedikten on gün sonra bakiye borcu nakden ve defaten ödeyerek krediyi kapattığını, borcun bulunmaması nedeniyle 25.04.2006 tarihinde davalı bankanın ilgili Tapu Sicil Müdürlüğü’ne ipoteğin fekki yazısı gönderdiğini, taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırıldığını, ancak davalı bankanın 26.12.2007 tarihinde 24. ve 25. taksitlerin ödenmediğine dair ihtarname, 21.05.2008 tarihinde ise kat ihtarı gönderdiğini ileri sürerek, kredinin ödenmesi nedeniyle davalı banka şubesine borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı banka, davacının 60 ay vadeli kredi kullandığını, ilk 23 taksidi ödediğini, diğer taksitlerin ödenmediğini, banka şube müdürü ve personelinin kusuru nedeniyle ipotek fek işleminin gerçekleştirildiğini, bu personel hakkında soruşturma yapıldığını ve ceza verildiğini, kredi sözleşmesinin 16. maddesi gereğince banka defter ve kayıtlarının delil olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, personelin usulsüz işlemlerinden bankanın sorumlu olacağı gerekçesiyle, davacı hakkında ... 10. İcra Müdürlüğü’nün 2008/5139 sayılı icra dosyası ile başlatılan icra takibinin İİK. m.72 gereğince durdurulmasına, davacının dava tarihi itibariyle davalı bankaya 86.720,60-YTL borçlu olmadığının tespitine, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

2009/14886-15516

Mahkemece, personelin usulsüz işlemlerinden bankanın sorumlu olacağı gerekçesiyle, davacı hakkında ... 10. İcra Müdürlüğü’nün 2008/5139 sayılı icra dosyası ile başlatılan icra takibinin İİK. m.72 gereğince durdurulmasına, davacının dava tarihi itibariyle davalı bankaya 86.720,60-YTL borçlu olmadığının tespitine, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

2009/14886-15516

Taraflar arasında 09.03.2006 tarihinde 125.000-YTL bedelli, 60 ay vadeli konut kredi sözleşmesi düzenlediği konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı, 25.04.2006 tarihinde kredi borcunu nakden ve defaten ödediğini ileri sürmüş, delil olarak bankanın aynı tarihli ipoteğin fekki yazısına dayanmıştır. Davalı ise, 23 taksitten sonraki taksitlerin ödenmediğini, kredi borcunun kapatılmadığını savunarak banka defter ve kayıtlarının incelenmesini istemiştir. Davalı bankanın ipoteğin fekki yazısı ibra yada tek başına borcun ödendiğine dair bir belge niteliğinde değildir. Taraflar arasında imzalanan kredi Sözleşmesinin 16. maddesinde, “Müşteri ve kefilleri, Banka ile aralarında çıkabilecek her türlü anlaşmazlıklarda bankanın defter, kayıt ve belgeleri ile bilgisayar raporları, mikrofilm ve mikrofişlerinin geçerli olacağını kabul eder. Bu madde, yazılı delil sözleşmesi niteliğindedir.” düzenlemesi mevcuttur. Bu durumda mahkemece, davaya konu borcun ödenip ödenmediğine dair yazılı delil sözleşmesi gereğince davalı banka kayıt ve defterleri üzerinde konusunda uzman bilirkişi yada bilirkişi heyeti incelemesi yaptırılmak ve tarafların delilleri değerlendirilmek suretiyle ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, 28.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7272, Karar No: 2022/2622, Tarih: 21.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/7272 E.  ,  2022/2622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, Maliye Bakanlığı ile anlaşması bulunan kişilerin basabileceği belgeleri, Bakanlık ile anlaşması olmadığı halde basma veya bilerek kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

Sanığa yüklenen “Defter, kayıt ve belgeleri gizlemek, Maliye Bakanlığı ile anlaşması bulunan kişilerin basabileceği belgeleri, Bakanlık ile anlaşması olmadığı halde basma veya bilerek kullanma” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 17.01.2014 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 21.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11853, Karar No: 2016/8327, Tarih: 26.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/11853 E.  ,  2016/8327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin abonelik sözleşmesine aykırı olarak, sözleşme tarihinden 01.01.2013 tarihine kadar kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen tutardan fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah ile talebini 77.678 TL'ye yükseltmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 77.678 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava dilekçesi içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı ve davacının 03.06.2015 havale ve harçlandırma tarihli dilekçesinin ise ıslah mahiyetinde olduğu gözönüne alınarak, kısmi alacak için açılan davada müddeabihin ıslah ile artırılan kısmına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, alacağın tümü için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının ikinci bendinde yer alan '' 77.678,00 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine'' ifadesinin karar metninden çıkartılarak yerine “1.000 TL alacağın dava tarihinden , 76.678 TL alacağın ise 03.06.2015 ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.