muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8079, Karar No: 2016/19524, Tarih: 27.06.2016

1) İş Kanunu anlamında birisi asıl, diğeri alt olmak üzere iki işveren bulunmalı,

2) Alt işverene verilen iş, asıl işverenin işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı iş veya asıl işin bir bölümü olmalı,

3) Asıl işin tamamı değil, sadece belirli bir bölümü alt işverene verilmeli,

4) Alt işverene verilen asıl işin bir bölümü, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren iş olmalı,

5) Asıl işveren, alt işverene vermiş olduğu asıl işin diğer bölümünde İş Kanunu anlamında işçi çalıştırmalıdır.

Davaya konu olayda alt işverene verilen iş, ... yeraltı sahalarından kömür üretme işidir. Söz konusu üretim işi bir bütün halinde alt işverene verilmiştir. Asıl işveren söz konusu kömür üretim işinde işçi çalıştırmamaktadır. Bu hususta herhangi bir tartışma bulunmamakta ve mevcut durum mahkeme tarafından da kabul edilmektedir. Dolayısıyla alt işverenlik ilişkisinin veya sözleşmesinin iki temel kurucu unsuru somut olayda mevcut değildir.

Yukarıda yapılan açıklamalardan dolayı Mahkemece verilen kararın bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. 27.06.2016
Yargıtay — Esas No: 2011/2139, Karar No: 2012/6876, Tarih: 26.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/2139 E.  ,  2012/6876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik (nüfus cüzdanı, pasaport gibi belgelerde sahtecilik suçundan yürütülen davada değişen suç vasfına göre), Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 1)Değişen suç vasfına göre 765 sayılı TCK.nun 342/1, 80. maddeleri gereğince 2 yıl 4 ay hapis cezası,

2)765 sayılı TCK.nun 504/3, 522. maddeleri gereğince 1 yıl hapis ve 740,00 TL adli para cezası

Sanık müdafiinin 20.01.2006 tarihli dilekçesi ile vekillikten çekildiğini bildirmesine rağmen bu durumun sanığa tebliğ edilemediği, kararın aynı müdafiiye tebliği üzerine müdafii tarafından hükmün sanık lehine temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz talebinin kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın kendi fotoğrafını ibraz ile müşteki ... kimlik bilgilerine göre Ceyhan ilçesi Ulus Mahallesi Muhtarlığı’na 02.09.2003 günlü nüfus cüzdanı talep belgesi düzenletip, bu belgeyi kullanarak aynı gün nüfus idaresinden kayıp nedeniyle hüviyet cüzdanı aldığı, katılan bankaya bu kimlikle müracaat ederek müştekinin hesabındaki parayı çekmek suretiyle haksız yarar sağladığının iddia ve kabul olunması karşısında; suç tarihi itibariyle sahtecilik eylemine uyan ve lehe hükümler içeren 765 sayılı TCK'nun 350/1-3, 80. maddeleri yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşerek uygulama yeri bulunmayan aynı Yasanın 342/1, 80. maddeleri uyarınca ceza tayini ve sanığa yüklenen "hüviyet belgesinde sahtecilik" ile "nitelikli dolandırıcılık" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın Askeri Mahkemede sorgusunun yapıldığı 22.01.2004 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında anılan suçlardan açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22736, Karar No: 2012/15193, Tarih: 18.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/22736 E.  ,  2012/15193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK' nın 85/1, 62/1, 51.maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adli sicil kaydı olamayan olmayan sanık hakkında, ölenin yakınlarının şikayetçi olmadığı da gözetilerek, CMK' nın 231. maddesinin uygulanma ölçütleri irdelenmeden, ölenin yaşam hakkına son verildiği, bu durumda zararın giderilmesinin mümkün olmadığı belirtilmek suretiyle, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3090, Karar No: 2021/4566, Tarih: 07.06.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/3090 E.  ,  2021/4566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, erkek yararına hükmedilen tazminatlar, reddedilen tazminat talepleri ile nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi hukuk dairesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oybirliğiyle karar verildi. 07.06.2021 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2008/4684, Karar No: 2008/9972, Tarih: 07.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/4684 E.  ,  2008/9972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde yapılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamasına ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme, sonuçlandırma, sonuçların ilanına dair askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri ilgili orman sınır noktalarıyla birlikte gösterir orjinalinden çekilmiş onaylı ve denetime elverişli orman tahdit harita örneğinin,

2) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

bu dosya içine konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 07/07/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19510, Karar No: 2013/4737, Tarih: 14.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19510 E.  ,  2013/4737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; 14.07.2006 tarihinde oğlunu tedavi ettirmek amacıyla 9 Eylül Üniversitesi Hastanesine giden katılanın, işlemler nedeniyle beklediği sırada yanına yaklaşan sanığın, katılana sosyal güvencesi olup olmadığını sorduğu, katılanın da yeşil kartının olduğunu ancak yeşil kartın hastanede geçmediğini söylemesi üzerine be kez sanığın 9 Eylül Üniversitesi Hastanesi Döner Sermaye Bölümünde çalıştığını, yeşil kartı işleme koyabileceklerini belirterek güven telkin ettiği, 17/07/2006 pazartesi günü saat 10.00 sıralarında doktorların katılana oğlunu hastaneden taburcu edeceklerini çıkış işlemlerini yaptırması gerektiğini söylediği, katılanın çıkış işlemleri için uğraştığını gören sanığın, “Senin işlemlerini yaptırdım, 2150 TL olan borcunu 670 TL'ye düşürttüm, yeşil kartını işleme koydurttum" diyerek 670 TL'yi katılandan alıp evrakları tamamlayıp parayı yatıracağını söyleyerek ayrıldığı, 15 dakika sonra tekrar geri gelip “Senin işlemlerin tamam, ancak para yatırırken 60 TL daha borcun çıktı bunu da bana ödemen gerekiyor” diyerek 60 TL daha para aldığı ve inandırıcı olmak amacıyla bir kısım evrakı imzalattıktan sonra ortadan kaybolmak suretiyle katılandan toplam 730 TL haksız menfaat temin ettiği anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun subut bulduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2844, Karar No: 2019/8168, Tarih: 21.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/2844 E.  ,  2019/8168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesinde özetle; davacı ile arasında 24/03/2012 başlangıç tarihli 4 yıl 9 ay süreli aylık 1.000,00 TL bedelli kira sözleşmesi olduğunu, 23/06/2012 tarihinde kiralananı tahliye ettiğini, sadece 3 ay kiracı olarak kalmasına rağmen Samsun 5. İcra Müdürülüğü 2012/7661 E sayılı dosya ile hakkında kira alacağı ve tahliye talepli takip başlatıldığını, itirazı üzerine Samsun 3. İcra Hukuk Mahkemesi 2012/760 E ve 2012/841 K sayılı kararı ile hakkında tahliye kararı verildiğini ve bu karar neticesinde dava konusu aylara dair ödeme yapıldığını, 21.06.2013 tarihinde ihtarname göndererek 23.06.2012 tarihi itibariyle taşınmazı tahliye ettiğini bildirdiğini ve davacıya tebliğ edildiğini, Samsun 1. İcra Müdürlüğü 201475068 sayılı dosya ile 07/07/2014 tarihinde 24.09.2012-24.11.2013 tarihleri arası aylık 1000 TL'den 15 aylık 15000 TL alacak için takip başlatıldığını, takibe itiraz edildiğini, tahliyeye rağmen kira bedeli alacağı için hukuka aykırı olarak talepte bulunulduğunu, TBK 342. maddesine aykırı şekilde 20.00 TL nakit ve 32.580 TL bedelli senedin depozito olarak alındığını, depozito bedeli iade edilmediği gibi Samsun 1. İcra Müdürlüğü 2014/5069 E sayılı dosya ile hakkında takip başlatıldığını belirterek kira borcu olmadığının tespitine ve depotizo olarak verilen 50.000 TL'nin çıkartıldığı 20/06/2012 tarihi itibariyle işleyecek yasal faizi ile birlikte Euro olarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini, ya da icraya konulan ve kısmi ödeme olan senet bedelinin ve 20.000 TL nakitin faizleriyle birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde özetle; Samsun 1. İcra 2014/5069 E sayılı dosya bakımından Samsun 2. Asliye Ticaret Mahkemesince 2013/188 E sayılı menfi tespit davasının reddine karar verildiğini ve kesinleştiğini, borçlunun davalı hakkında yaptığı savcılık şikayetinin takipsizlik kararıyla sonuçlandığını, bu dosyada haciz tutanağındaki beyanıyla davacının borcu kabul ederek ödeme taahhüdünde bulunduğunu; Samsun 1. İcra Müdürlüğü 2014/5068 E sayılı dosya bakımından; daha önce o tarihe kadar olan dönem bakımından 5. İcra Müdürlüğü 2012/7661 E nolu icra dosyası ile kira alacağı talep edildiği ve davacının borca itirazının İcra Hukuk Mahkemesinin 2012/760 esas nolu kararı ile kaldırılarak kira alacağının kesinleştiğini ve 10.12.2013 tarihli tahliye tutanağı ile taşınmazın icraen tahliye edildiğini, dolayısıyla tahliyeye kadar kira bedelinden sorumlu olduğunu, bu nedenle davacının ihtarnamesine itibar edilemeyeceğini, cevabi ihtarnameye rağmen davalının anahtarı teslim etmediğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı kiracının iddia ettiği tahliye tarihini ispat edemediği gerekçesiyle menfi tespit talebinin reddine, depozito alacağı yönünden senet ve 20.000 TL olarak depozito verildiğinin kabulü ile 32.580 TL bedelli senet yönünden talebin kesin hüküm nedeniyle reddine, 20.000 TL ye yönelik talebin yasal şartları oluşmadığından reddine dair verilen karar, davacı tarafın temyizi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesi 2016/3887 E 2016/5760 K sayılı ilamı ile Samsun 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2013/188 Esas, 2014/35 karar sayılı dosyasında, davalı kiraya verenin savunmasında, hamamda bulunan demirbaşlar karşılığı 20.000 TL nakit ve 32.580 TL senet düzenlendiğini beyan ettiği, mahkemenin bu yönde kabulünün davalı kiraya veren tarafından temyiz edilmeden kesinleştiği, bu durumda 32.580 TL bedelli senet ile 20.000 TL nin hamamda bulunan demirbaşların teminatı olarak verildiği kabul edilmesi gerektiği, Samsun 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2013/188 Esas, 2014/35 karar sayılı dosyasında davacı kiracının senedin hile ile alındığı iddiasına dayanması, mahkemenin de senedin özgür irade sonucu verildiğini kabul ederek, davanın reddine karar verilmesi ile kesinleşen ilamın, davamızdaki depozito iadesi talebi yönünden kesin hüküm teşkil etmeyeceği ve kiraya verenin kira alacağı, demirbaş hasarı veya eksikliğinin bulunup bulunmadığı araştırılarak, depozito bedelinden mahsubu ile varsa bakiye kısım yönünden depozitonun iadesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; mahallinde keşif yapılıp bilirkişi raporu alınmış ve 20.000 TL nakit ile 32.580 TL bedelli senedin depozito bedeli olarak alındığının Samsun 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2013/188 Esas, 2014/35 karar sayılı dosyasında, davalı kiraya verenin savunması doğrultusunda kesinleşen mahkeme ilamıyla belirlendiği, depozito bedeli olan 20.000 TL nakit ve 32.580 TL senet bedelinden mahsup edilmesi gereken herhangi bir hasar ya da eksiklik iddiasının bozma öncesinde ya da sonrasında davalı tarafça ileri sürülmediği ve demirbaşlarda olağan kullanım sonucu ortaya çıkan eskime dışında hasar bulunmadığı, her iki taraf vekillerinin beyanları doğrultusunda davalının kira alacağının da olmadığı gerekçesiyle kira borcu olmadığının tespitine dair hükmün bozma kapsamı dışında kalması doğrultusunda kesinleşmesi nedeniyle bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına ve senet ile 20.000,00 TL'nin kira sözleşmesinde depozito olarak belirtilen 50.000,00 TL'nin karşılığı olduğunun anlaşılması karşısında davacının bu hususta ki davasının kabulü ile 20.000 TL nakit ve 32.250, TL senet bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Samsun 1. İcra Müdürlüğü' nün 2014/5069 Esas sayılı dosyası ile davalı kiraya verenin 07.07.2014 tarihinde davacı aleyhine 20.03.2012 tanzim, 30.07.2012 vade tarihli ve 32.580 TL bedelli bonoya dayalı olarak icra takibi başlattığı, ancak bedelin henüz tahsil edilmediği, bozma öncesi yargılama sırasında bu hususta tedbir kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, davacının senet dolayısıyla borçlu olmadığının tespiti kararıyla yetinilmesi gerekirken, davalı tarafça tahsil edilmemiş senet bedeli tutarının iadesine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK' ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK'un 428.maddesi uyarınca hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'un 440.maddesi gereğince tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1945, Karar No: 2021/9602, Tarih: 02.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2018/1945 E.  ,  2021/9602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Katılan vekilinin temyiz dilekçesinin içeriğine göre; temyizinin, 2007 yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu ayrıca 2007 takvim yılında en son aralık ayında matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle suç tarihinin, en aleyhe kabulle "31.12.2007" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 02.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/29309, Karar No: 2023/86, Tarih: 10.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/29309 E.  ,  2023/86 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama, hakaret

Sanık hakkında hakaret suçundan hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Yerel Mahkemece sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi uyarınca 3.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

B. Yerel Mahkemece sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

C. Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesi uyarınca 1.800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebinin mahkumiyet kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğuna, sübuta, cezaların haksız ve gerekçesiz olarak arttırıldığına, tehdit suçu bakımından 5237 sayılı Kanun’un 50 nci maddesinin uygulanması gerektiğine, vesaireye yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR