muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13712, Karar No: 2020/496, Tarih: 16.01.2020

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı T.C. ... vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. Antalya Büyükşehir Belediyesi'nin tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece "Davalı şirket tarafından davacıya gönderilen 14.06.2013 tarihli Antalya 12. Noterliğinin ... yevmiye numaralı ihtarnamesinin incelenmesinde, davacının 10 gündür işe gelmemesi nedeni ile defaten davacıya ulaşılarak geçerli bir mazeret bildirmesi hususunda uyarıda bulunduğu halde işe gelmemeye devam etmesi ayrıca Bakanlık tarafından Biyodisal ürünlerin Kullanım Usul ve Esasları Hakkın Yönetmeliğin Altıncı Bölüm Geçici 2. Madde uyarınca uygulayıcı olarak çalışan kişilerin uygulayıcı sertifikası almak zorunluluğunun getirilmiş olmasına rağmen sertifikayı ibraz etmediği gerekçesi ile davacının iş akdine İş Kanununun 25.maddesi uyarınca haklı nedenle son verildiğinin bildirilmiş olduğu tespit edilmiş, davacının ilkokul diploması olmadığını bilen işverenin buna rağmen bu zorlayıcı nedene dayalı olarak sertifikanın olmamasını gerekçe gösterip ihtarname ile İş Kanununun 25.maddesi uyarınca haklı nedenle son verildiğinin bildirilmiş olması yasaya aykırıdır, bu itibarla davacının İş Kanununun 25/ 3 maddesinde belirlenen zorlayıcı nedenden dolayı işine son verilmiş olması nedeni ile kıdem tazminatını hak etmiştir.

İş akdinin ihbar tazminatına hak kazanamayacak şekilde sona erdiğini ya da erdirildiğini ispat yükü işverene aittir. Davacının iş akdinin Bakanlık tarafından zorunlu olan uygulayıcı sertifikası alma zorunluluğu getirilmiş olması ve davacının da ilkokul mezunu olmadığı için bu sertifikayı alamayacak olması nedeniyle İş kanununun 25/ 3 maddesi gereğince son verildiği, bu nedenle ihbar tazminatı alacağının bulunmadığı kanaatine varılmıştır." gerekçesiyle kıdem tazminatı talebini kabul etmiş, ancak ihbar tazminatı talebini reddetmiştir.

Mahkemenin davalı işveren tarafından iş aktinin feshinin haklı nedene dayanmadığını kabul ederek kıdem tazminatını kabul etmesi yerinde ise de, feshin işverence haksız yapıldığını kabul etmesine rağmen ihbar tazminatını reddetmesi, mahkeme gerekçesinde çelişki oluşturduğu gibi usul ve yasaya da aykırıdır.

Mahkemece ihbar tazminatına da hükmedilmesi gerekirken anılan gerekçe ile reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6665, Karar No: 2024/6457, Tarih: 26.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/6665 E.  ,  2024/6457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/658 E., 2023/669 K.

KARAR DÜZELTME İSTEYEN :Davacı erkek vekili

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/1052 Esas-2023/88 Karar

Taraflar arasındaki katılma alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 02.05.2024 tarihli, 2023/4264 E., 2024/3036 K. sayılı kararıyla hükmün onanmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Davacı erkek vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi talebinde bulunması üzerine İlk Derece Mahkemesince 03.06.2024 tarihli ek kararla karar düzeltme talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı erkek tarafından temyiz edilmekle kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

1.Karar düzeltme isteğinin reddi veya kabulüne dair karar verme yetkisi İlk Derece Mahkemesine değil Yargıtaya aittir. İlk Derece Mahkemesinin karar düzeltme dilekçesini değerlendirmesi usul ve kanuna aykırıdır. Bu sebeple İlk Derece Mahkemesinin 03.06.2024 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu`nun Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu`nun 26.09.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 444 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı düzenlemesine yer verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra anılan mahkemelerce verilen kararların temyizi üzerine Yargıtayca tesis edilen kararlar hakkında Hukuk Muhakemeleri Kanununda karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler kapsamında, Yargıtay kararlarına karşı tarafların karar düzeltme hakkı bulunmadığından davacı erkek vekilinin karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.İlk Derece Mahkemesince verilen 03.06.2024 tarihli ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davacı erkek vekilinin karar düzeltme talepli dilekçesinin REDDİNE,

İstek halinde karar düzeltme harcının ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15612, Karar No: 2016/9524, Tarih: 13.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15612 E.  ,  2016/9524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.05.2015 tarih ve 2014/450-2015/422 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 13.12.2016 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin murisi ...'nun 26/04/2002 tarihinde majör depresyon tedavisi sürürken intihar ederek yaşamına son verdiğini, müvekkilinin murisinin hastalığının tesiri ile yapılan baskılara dayanamadığını ve ölümünden bir ay önce 26/03/2002 tarihinde davalı şirketteki hissesinin yarısını ivasız olarak davalı ...'na devrettiğini, devrin murisin hür iradesine dayanmadığını ileri sürerek, hisse devrinin iptaline, müvekkillerinin murisi tarafından devredilen şirket hisselerinin müvekkillerinin miras hisseleri oranında iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hukuki sebebin ikrah olarak gösterildiğini, ehliyetsizliğine dayanılmadığını, davacının hukuki sebebi değiştirilmeyeceğini, davanın zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, Adli Tıp Genel Kurulu'nun davacıların murisi...'nun devir tarihi olan 26/03/2002 tarihinde hukuki işlem ehliyetine haiz olmadığını bildirdiği, davacının murisinin devir tarihinde ehliyetsiz olduğu, ehliyetsizlik hukuki işlemi baştan itibaren geçersiz kılacağından hisse devir işleminin geçersiz olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 26.3.2002 tarihinde davacıların murisi...'na ait ...'na devrilen 80.000 hissenin devrinin iptali ile davacılara mirasçılık belgesindeki hisseleri oranında davalı şirketin pay defterine tesciline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, anonim şirket hisse devir sözleşmesinin iptali ve davacılar adına tescili istemine ilişkindir.

6100 sayılı Kanun'un 184 ve devamı maddeleri uyarınca, yargıç tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan kanıtları inceledikten sonra duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, anonim şirket hisse devir sözleşmesinin iptali ve davacılar adına tescili istemine ilişkindir.

6100 sayılı Kanun'un 184 ve devamı maddeleri uyarınca, yargıç tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan kanıtları inceledikten sonra duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın

tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir. Taraflar tahkikatın tamamı hakkında açıklamada bulunduktan sonra, yargıç yeniden araştırma yapılmasını gerektiren bir husus kalmadığı sonucuna varırsa tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder. Anılan Kanunun 186. maddesi hükmüne göre, tahkikatın bitiminden sonra sözlü yargılama ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkartılacak olan davetiyede belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir. Ancak, taraflar duruşmada hazırsa bu bildirim sözlü olarak yapılır, tutanağa geçirilir ve taraflara imzalatılır. Sözlü yargılama aşamasında taraflara son sözleri sorularak hüküm tefhim edilir. Sözlü yargılama safhasında taraflar kanıt sunmadan kendisi ve karşı tarafın iddia ve savunmaları ile kanıtlarıyla ilgili hukuki değerlendirme yaparak neden haklı olduklarını açıklama hakkı elde ederler, yargıç da gerektiğinde salt hukuki değerlendirmeye esas olmak üzere taraflara soru sorma ve tereddütlü noktaları son kez açıklığa kavuşturma imkanına sahip olur.

Somut uyuşmazlıkta, 13.05.2015 tarihli celsede tahkikat aşamasının bittiği tefhim edildikten sonra davalı şirket vekili sözlü yargılama için süre verilmesini talep etmişse de, mahkemece şirketin yasal hasım olduğu gerekçesiyle sözlü yargılama için süre verilmesi talebi reddedilmiş olup yukarıda açıklanan hükümler çerçevesinde sözlü yargılama için taraflara süre verilmeden davanın kabulüne karar verilmiştir. Bu itibarla, mahkemece HMK'nın 184 ve devamı maddelerinde belirtilen usullere uyulmadan, tarafların iddia ve savunma hakkını kısıtlar şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalılar vekilinin diğer, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin diğer, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalılara verilmesine, 13.12.2016 tarihinde çokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞIOY

(M) (M)

KARŞIOY

6100 sayılı HMK'nın Geçici 3/2. maddesi delaletiyle temyiz incelemesinde uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'nın 5236 sayılı Yasa ile değişiklikten önceki 428/2. maddesi "Usulü muhakemeye muhalefetten dolayı bir hükmün nakzolunabilmesi mahkemeye ait vezaifte usulü muhakemenin ihlal olunmasına ve işbu kusur ve hatanın lahik olan hükmü tağyir edecek derecede bulunmasına veya müddei, yahut müddeaaleyh tarafından usulü muhakemenin tağyir ve ihlal olunduğunu ispat edecek derecede itiraz olunup da mahkemede tetkik edilmemiş olmasına mütevakkıftır." hükmünü içermektedir. Yerel mahkemece sözlü yargılama için duruşma günü belirlenip taraf vekillerine tebliğ edilmemiş olması, 6100 sayılı HMK'nın 184 ve 186. maddesindeki usul hükmünün ihlali niteliğinde ise de, yukarda anılan kanun hükmü doğrultusunda, tek başına bozma sebebi olarak kabul edilemez.

Bu nedenlerle, taraf vekillerinin diğer temyiz nedenleri üzerinde durularak esas yönünden bir karar verilmesi, esas yönünden yapılacak inceleme sonucunda bozma nedenleri ortaya çıktığı takdirde, usuli cihete ilişkin bu yönde de bozma nedeni oluşturulması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan Daire çoğunluğunun münhasıran usul bozmasına katılmaya olanak görmüyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2023/4315, Karar No: 2024/3517, Tarih: 15.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4315 E.  ,  2024/3517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/773 E., 2023/274 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küçükçekmece 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/203 E., 2019/508 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı kadın vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 10 gün süre ile evli kaldıklarını, kadının anlaşma fırsatı dahi vermediğini, evliliği maddiyat ve kazanç temini olarak gördüğünü, erkeği bu konuda yanılttığını, evlilik sonrası kadının ailesinin evine gittiklerinde takıların ne yapıldığının sorulduğunu, akabinde takıların getirilmemesi halinde eşini götüremeyeceğinin söylendiğini, bunun üzerine erkeğin takıları eşinin ailesine verdikten sonra eşini eve götürebildiğini, takıların geri getirileceği söylenmesine rağmen getirilmediğini, takılarla ilgili konuşma sırasında erkeğin eşini korkutmak amacıyla "takılar gelmezse boşanacağını" söylemesi üzerine kadının diğer takıları da alıp gitmek istediğini, alyansını attığını, akabinde polislerin geldiğini, şiddet uyguladığı şeklinde iftiralarda bulunduğunu bu nedenle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721Sayılı Kanun) 162 ve 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına erkek yararına 50.000,00'er TL maddî-manevî tazminata, 6 adet bilezik, 18 adet çeyrek altın ile 8.500 TL nakit paranın faiziyle kadından tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili, cevap-karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin fiziksel şiddet uygulaması nedeniyle kadının evi terk etmek zorunda kaldığını, düğün takılarını zor ve tehdit kullanarak kadının elinden aldığını, hakkında yapılan şikayet üzerine takıların erkekten alınarak müvekkiline teslim edildiğini, kadını bıçakla tehdit ettiğini, onur kırıcı davranışlarda bulunduğunu, ortak hayatın sürdürülmesinin imkansız olduğunu belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721Sayılı Kanun)162 ve166 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 1.500,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasına, yasal faiziyle 50.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata, çeyiz ve ev eşyalarına yönelik talep ve dava haklarının saklı tutulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, taraflar arasında düğün takıları ve paralarla ilgili tartışma yaşandığı, tartışma sonrasında ailesi izin vermediği için erkeğin tek başına paraları alarak evine döndüğü, sonrasında paraları kadının ailesine teslim ettikten sonra eşi ile geri döndükleri, bir kaç gün sonra takılar yüzünden çıkan tartışmada erkeğin kadını darp ettiği, karakolda polislere beraberinde getirdiği bilezikleri teslim ettiği, olay sonrası ayrılıp bir araya gelmedikleri, erkek hakkında tehdit, eşe karşı basit yaralama suçlarından ceza davası açıldığı, bu olaylara göre taraflar arasında ailelerin de etkisi ile düğünde takılan ziynet ve paralar nedeniyle başlayan sorunlarda erkeğin kadına şiddete yönelik eylem ve söylemlerde bulunduğu, bu sorunun çözümü için çaba göstermedikleri, çözüm odaklı hareket etmeyen tarafların her ikisinin de kusurlu olmakla birlikte boşanmaya neden olan olaylarda erkek daha ağır kusurlu kabul edilerek asıl ve karşı davanın kabulü ile ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721Sayılı Kanun)166 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, kadının tedbir-yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, kadın yararına 7.000,00 TL manevi tazminata, kadının maddî tazminat, erkeğin maddî-manevî tazminat taleplerinin reddine, erkeğin ziynet eşyaları ve paraya ilişkin talebi ile ilgili bu konuda harcı yatırmak suretiyle usulüne uygun olarak açılmış bir dava ve karşı dava bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı- davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; asıl davanın kabulü, 4721 sayılı Kanun'un 162. maddesine dayalı davalarının reddi, tedbir-yoksulluk nafakası ve maddî tazminat taleplerinin reddi ile manevî tazminat miktarı yönlerinden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf talebinde bulunmayan erkeğe yüklenen kusurların kesinleştiği, ancak erkeğe yüklenen bu kusurlar yanında kadını tehdit ettiğine ilişkin kusurun sunulan delillerle kanıtlandığı anlaşılmakla bu kusurun da erkeğe yüklenilmesi gerektiği, kararın kusur gerekçesinin düzeltildiği, kadının genel sebebe dayalı boşanma talebi dışında 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 162. maddesine dayalı boşanma talebi hakkında gerekçeli kararda bu talebin reddine karar verildiği açıklanmasına rağmen gerekçeli kararın hüküm bölümünde hüküm tesis edilmemesinin hatalı olduğu,erkek tarafından istinaf edilmeyerek kesinleşen genel sebebe dayalı karşı davanın kabulü ile boşanma hükmünün kesinleşmesi nedeniyle yeniden hüküm tesisi ile kadının konusuz kalan 4721 sayılı Kanun’un 162. maddesine dayalı boşanma talebinin esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek hükmün düzeltildiği, kadın yararına maddî ve manevî tazminata ilişkin yasal koşulların oluştuğu, mahkemece kadının manevî tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmesinin isabetli ise de, kadının maddî tazminat talebinin reddine karar verilmesi ile bu yöndeki karar gerekçesinin isabetli görülmediği, çalışmayan ve düzenli gelire sahip olmadığı anlaşılan kadının ihtiyaç içerisinde olduğu ve boşanma sonrasında da yoksul duruma düşeceği anlaşıldığından kadının nafaka taleplerinin reddine karar verilmesi de isabetli görülmediği, kadın lehine hükmedilen manevî tazminat miktarı da az bulunarak, aynı zamanda kadının tazminatlara yasal faiz yürütülmesi talebi hakkına olumlu veya olumsuz hüküm tesis edilmemesinin de isabetli görülmediği, tazminatların az olduğuna yönelik istinaf talebinin faize hükmedilmemesine yönelik istinaf isteğini de içermediği (Y 2. HD, 23.02.2022 tarih, 2021/10728 - 2022/1687E/K) kadın yararına daha uygun miktarlarda maddi ve manevi tazminata, irat şeklinde bir miktar tedbir nafakası ile toptan yoksulluk nafakasına hükmedildiği, açıklanan nedenlerle, davalı-davacı kadının kusur tespiti, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 162. maddesine dayalı boşanma talebi hakkında olumlu veya olumsuz hüküm tesis edilmemesi, lehine hükmedilen manevi tazminat miktarı, maddî tazminat ile tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi hükümlerine ilişkin istinaf taleplerinin kısmen kabulü ile bu yöndeki hükümler kaldırılarak erkeğe yüklenen kusurların niteliği yönünden kararın kusur gerekçesinin düzeltilmesine,kadının konusuz kaldığı anlaşılan 4721 sayılı Kanun’un 162. maddesine dayalı boşanma talebinin esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadın yararına dava tarihinden boşanma hükmünün kesinleşme tarihine kadar geçerli olmak üzere aylık 350,00 TL tedbir nafakası,boşanma hükmünün kesinleşme tarihinden itibaren 10.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasına, 15.000,00 TL maddî ve 10

. maddesine dayalı boşanma talebinin esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadın yararına dava tarihinden boşanma hükmünün kesinleşme tarihine kadar geçerli olmak üzere aylık 350,00 TL tedbir nafakası,boşanma hükmünün kesinleşme tarihinden itibaren 10.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasına, 15.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminatın boşanma hükmünün kesinleşme tarihinden işleyecek yasal faiziyle davacı-davalıdan alınarak davalı-davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, sair istinaf istemlerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1-Davacı- davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; kadın eşin tam kusurlu olduğunu,takılar yüzünden evi terkettiğini belirterek kusur, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

2-Davalı- davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; erkek eşin tam kusurlu olduğunu beyanla, erkeğin davasının kabulü, kusur, tazminatların ve nafakaların miktarı yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; erkeğin davasının kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, kusur tespiti, delillerin takdirinde hata edilip edilmediği,tazminatlar ve nafakalar ve miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 6 ncı, 166 ıncı maddesi, 169 uncu, 174üncü maddesi,175 inci ve 176 ncı maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,15.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.