muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4718, Karar No: 2012/10602, Tarih: 07.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/4718 E.  ,  2012/10602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Cinsel saldırı, Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Kısmen mahkumiyet, Kısmen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Cinsel saldırı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında cinsel saldırı suçuyla ilgili olarak, 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca verilen ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına’ ilişkin karara karşı, aynı Yasanın 5271 sayılı CMK.nun 231/12. md. 06.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa ile ek fıkra maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup, sanık savunmanınca yapılan itirazın Alanya 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 08.07.2011 gün ve 2011/603 esas, 2011/608 sayılı kararı ile reddedildiği ve kararın kesin olduğundan sanık savunmanının bu konudaki temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince tebliğname gibi REDDİNE,

II- Kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

III- Yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve usul yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

III- Yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve usul yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay günü katılan ... ile kızı birlikte selpak mendil satmaya çalıştığı, saat 02.30 sıralarında İş Bankası yanından meydana doğru yürümekte iken İş Bankasını geçmeden ara sokak köşesinde sanığın katılanın önüne çıkarak katılanın iki elini birden bileklerine kadar tutarak "gel bakayım, buraya, ben komiser ..., sivil polisim, sen dilencilik mi yapıyorsun burada " diye sert sesle konuştuğu, katılanın sanığı polis sandığı ve "abi ben birşey yapmadım, mendil satıyorum" dediği, ancak sanığın kollarını tuttuğu katılanı sokağın karanlık tarafına doğru çekmeye başladığı, bunun üzerine katılanın sanığa "beni niye çekiyorsun, polis olabilirsin, kimliğini göster" dediği, sanığın herhangi bir kimlik göstermeyerek "gel bakalım benimle" diyerek katılanı tuttuğu iki bileğinden yaklaşık 10 mt. kadar ara sokağa çektiği, karanlık bir yerde katılanın bileklerini bıraktığı ve "üzerinde ne var" diyerek elleri ile katılanın yeleğinin ceplerini kontrol etmeye başladığı, katılanın yeleğinin bir cebindeki poşet içinde bulunan toplam 25 TL yi bulan bozuk para ile bir adet beyaz renkli plastik çakmağı, bir adet siyah renkli ipli boncuk bilekliği ve diğer cebinde bulunan Nokia 2100 marka cep telefonunu alması biçiminde gerçekleşen eylemde; sanığın eyleminin bir bütün halinde TCK'nun 142/2-f maddesindeki uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu halde, yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanı ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 07.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17049, Karar No: 2014/1975, Tarih: 31.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/17049 E.  ,  2014/1975 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 06.06.2013

No : 2008/51-2013/405

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulune karar verilmiştir.

Hükmün, her iki davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Dosyanın tetkikinde; Mahkemece, dinlenen tanıkların, davacının çalışma sürelerine ilişkin net bilgilerinin bulunmadığı, ihtilaflı dönemde, sitede güvenlik görevlisi olarak çalıştığı anlaşılan S.. Y..’ın mernis adresi dışındaki bir adrese yapılan tebliğin iade edildiği, bu nedenle dinlenilmediği, dava konusu dönemde sitede çalışan güvenlik görevlilerinin, sitenin güvenliğinden sorumlu S.. Turizm İnşaat Yönetim Güvenlik Sistemleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinden sorulmadığı anlaşılmakla, tanık S.. Y..’ın dinlenilmesi için mernis adresine tebliğ yapılmalı, diğer çalışan güvenlik görevlileri de araştırılarak bilgilerine başvurulmalı, sonradan dinlenen tanık beyanları ile, daha önce dinlenen tanık beyanları arasında çelişki oluşması halinde, bu çelişki giderilmeye çalışılmalı, böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

O hâlde, her iki davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan H.. D..'a iadesine, 31.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12913, Karar No: 2014/15752, Tarih: 13.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/12913 E.  ,  2014/15752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/220-2013/342

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı A.. A.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkilleri desteği Özgür'ün idaresindeki araçla karıştığı kazada vefat ettiğini belirterek destekten yoksun kalma nedeni ile fazlaya dair haklarını saklı tutarak her bir davacı için ayrı ayrı 500,00.-TL olmak üzere toplam 1.000,00.-TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle tahsilini talep etmiş, talebini ıslah dilekçesi ile arttırmıştır.

Davalı A.. A.. vekili, davalıya sigortalı araç sürücüsünün kusuruyla meydana gelen kaza sonucu davacıların tazminat talep etme haklarının bulunmadığını, davacıların 3. kişi sayılamayacağını, poliçe limiti ile sınırlı olarak, gerçek zarardan, kusuru oranında sorumlu olduklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulüyle destekten yoksun kalma nedeni ile davalı sigorta şirketinin poliçe limiti olan toplam 200.000,00.-TL, maddi tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı A.. A.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle davacıların ölenin salt mirasçısı sıfatıyla değil, destekten yoksun kalan üçüncü kişi sıfatıyla dava açtıklarına, ölüm nedeniyle doğrudan davacılar üzerinde doğan destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacılara yansıtılamayacağına, dolayısıyla araç sürücüsünün veya işletenin tam kusurlu olmaları halinde, desteğinden yoksun kalan davacıları etkilemeyeceğine, 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu ve Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’na göre, aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı davalı sigorta şirketi, işletenin üçüncü kişilere verdiği zararları teminat altına aldığına ve olayda işleten veya sürücü tam kusurlu olsalar bile, destekten yoksun kalan davacılar da zarar gören üçüncü kişi konumunda bulunduğundan, davalı sigorta şirketinin sorumlu olacağına (HGK'nun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 esas-411 karar, HGK'nun 22.2.2012 gün 2011/17-787 esas 2012/92 karar sayılı ilamları uyarınca) göre davalı A.. A.. vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Dava davacılar murisinin ölümü nedeni ile Borçlar Kanunu'nun 45. maddesi (6098 sayılı TBK m. 53) gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

2-Dava davacılar murisinin ölümü nedeni ile Borçlar Kanunu'nun 45. maddesi (6098 sayılı TBK m. 53) gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Bir insanın ölümü hukukî anlamda bir zarar olmamakla beraber, bu yüzden yine de bazı zararlar meydana gelmiş olabilir. İşte BK'nın 45/II. maddesinin (6098 sayılı TBK m. 53) öngörmüş olduğu hal, ölüm sonucu vukua gelen bir kısım zararların tazminini hükme bağlamaktadır. Bu hükme göre, ölenin yardımından faydalananlar, bu yüzden yoksun kaldıkları faydayı, tazminat olarak, sorumludan isteyebilirler. Buna “destekten yoksun (muinden mahrum) kalma tazminatı” denir. Yasa metninden de anlaşılacağı gibi destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir. Yani haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse BK'nın 45/II. maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir.

Destekten yoksunluk zararının hesabında müteveffanın gelirinin belirlenmesi tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır. Somut olayda mahkemece alınan bilirkişi raporunda müteveffanın (destek) geliri hesaplanırken, babasının taksisinde şoförlük yaptığı kabul edilerek asgari ücretin 2 katı gelir elde ettiği değerlendirilerek bu miktar üzerinden tazminat hesabı yapılmış ise de, dosyaya yansıyan davacının ticari taksi şoförlüğü yaptığına ilişkin somut her hangi bir belge eklenmemiş olduğu gibi dinlenen davacı tanıkları da desteğin servis şoförlüğü yaptığını beyan etmişlerdir. Ancak sözkonusu gelire ilişkin davacı tanıklarının desteğin servis şoförlüğü yaptığına ilişkin beyanları dışında objektif üçüncü kişileri bağlayıcı nitelikte her hangi bir resmi kayıt veya ispata yarar delilin de olmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Böyle bir davada gerçek zararın belirlenmesi için, desteğin gelirinin daha net ve ispata yarar somut delilerle ortaya konulması gerekmektedir.

Bu bakımdan müteveffanın gelirinin somut ve ispata yarar delillerle subuta ermediği dikkate alınarak, desteğin ticari taksi veya servis şoförlüğü yaptığının belirlenmesi halinde çalışma süresine göre yaptığı işte edindiği tecrübe gözönüne alınarak alabileceği ücretin meslek odasından sorularak belirlenmesi, bu iddiaların ispatlanamaması halinde ise asgari ücretin neti tutarında gelir sağladığının kabulü ile bu miktar üzerinden destek zararının hesaplanması gereklidir. Bu bakımdan desteğin elde ettiği gelirin belirlenmesi ile uzman aktüer bilirkişiden yeniden bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı A.. A.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı A.. A.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7514, Karar No: 2023/6968, Tarih: 01.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/7514 E.  ,  2023/6968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/162 E., 2022/477 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama

Kayden 17.08.1998 doğumlu olan ve İlk Derece Mahkemesinde ifadesinin alındığı 15.05.2014 tarihli duruşmada on beş yaşından büyük olan mağdurenin olaydan dolayı sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, mağdureye atanan vekilinin hükmü temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Aliağa Asliye Ceza Mahkemesinin 27.06.2014 tarihli ve 2013/546 Esas, 2014/740 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 06.12.2021 tarihli, 2021/1975 Esas, 2021/9595 Karar sayılı kararı ile; "Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;Tüm dosya içeriğine göre sanığın, cinsel istismar eylemlerini değişik tarihlerde birden fazla gerçekleştirdiğine dair mağdurenin soyut beyanları dışında her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden müsnet suçtan belirlenen temel cezanın zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı TCK’nın 43. maddesi ile arttırılması," gerekçesiyle bozulmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2022 tarihli ve 2022/162 Esas, 2022/477 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İstemi

3. Bozma üzerine Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2022 tarihli ve 2022/162 Esas, 2022/477 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İstemi

Mağdurenin kendisini öptüğüne, kendisinin mağdureye karşı herhangi bir cinsel yaklaşımının bulunmadığına, mağdurenin kendisinden şikâyetçi olmadığına, hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün hukuka aykırı olduğuna ve beraat etmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdure ile sanığın suç tarihinden yaklaşık beş ay önce internet ortamında tanışarak arkadaş oldukları, suç tarihinde mağdurenin evinden okula gitmek için ayrıldığı ancak okula gitmeyerek metro ile Aliağa'ya geldiği, sonrasında sanığı arayarak Aliağa'ya çağırdığı, sanığın akşam saatlerinde mağdurenin yanına geldiği, mağdure ile sanığın geceyi plajda geçirdikleri, bu sırada sanığın mağdurenin dudağından öptüğü, sanığın söz konusu eylemi gerçekleştirdiğini ikrar ettiği, dolayısıyla sanığın suç tarihinde on beş yaşından küçük olan mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği anlaşılmış ve atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Kayden 17.08.1998 doğumlu olan ve İlk Derece Mahkemesinde ifadesinin alındığı 15.05.2014 tarihli duruşmada on beş yaşından büyük olan mağdurenin olaydan dolayı sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, vakî temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Sanığın Temyiz İstemi Yönünden

Tüm dosya kapsamına göre olay günü sanığın, mağdurenin dudağından öpmesi şeklindeki fiziksel temas içeren eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı sarkıntılık düzeyinde kaldığı sonuç ceza miktarının değişmediği nazara alınıp, muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; sanığa isnat edilen suçun sanık tarafından işlendiğinin belirlendiği, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2022 tarihli ve 2022/162 Esas, 2022/477 Karar sayılı kararına yönelik mağdure vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanığın Temyiz İstemi Yönünden

V. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2022 tarihli ve 2022/162 Esas, 2022/477 Karar sayılı kararına yönelik mağdure vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanığın Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2022 tarihli ve 2022/162 Esas, 2022/477 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteğinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/32315, Karar No: 2020/2950, Tarih: 16.03.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/32315 E.  ,  2020/2950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Ceza Verilmesine Yer Olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Kesme ve açma eylemlerinin ayrı ayrı suç sayılmasının 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'da yapılan değişiklikle gerçekleştiği dikkate alınarak sanığın, anılan değişilikten sonra suça konu sahadan ağaç keserek açma yapması nedeniyle, eyleminin ayrıca 5728 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanun'un 91/1. maddesi kapsamındaki suçu da oluşturduğu gözetilmeden ağaç kesme eylemi açma suçunun unsuru olarak kabul edilip hatalı gerekçe ile mahkumiyet yerine yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18935, Karar No: 2018/5769, Tarih: 24.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/18935 E.  ,  2018/5769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki mülkiyet tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile iş makinesi ortaklığı konusunda sözleşme imzaladıklarını, sözleşmeye göre ½ hissesinin kendisine ait olacağını, finansal kiralama ile alınan makinanın davalı adına tescil edilmesinde engel kalmadığını, davalıyla yaşanan olaylar nedeniyle ticari bağlantısının bittiğini belirterek; iş makinesinin ½ hissesinin kendi adına tescili ile sözleşmenin 4. maddesine göre kendisine teslimine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı; dava konusu sözleşmenin sonraki protokolle sonlandırıldığını, buna göre mülkiyetin kendisine geçtiğini, davacının alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.Mahkemece; ortaklığın sözleşmeyle imza altına alındığı, davalının ibraz ettiği belgedeki imzanın davacıya ait olmadığı, davacının sözleşmeden kaynaklanan edimlerini yerine getirdiği, iş makinesinin ½ hissesinin davacıya ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu iş makinasinin ½ sinin davacı adına tesciline ve dava konusu makinenin davacıya teslimine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davalı tarafça temyiz edilmiştir.Dosyanın incelenmesinde; taraflar arasında iş makinesi üzerine ortaklık sözleşmesi imzalandığı, mülkiyetinin taraflar arasında ½ oranında paylaştırıldığı, iş makinesinin leasing ödemelerinin davalı tarafından yapılacağının kararlaştırıldığı, davacının ortaklık bedelini ödediğini belirlendiği görülmekle tarafların adi ortak oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.Adi ortaklığın varlığı belirlendiğine göre, mahkemece yapılacak iş; 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 620 ve devamı maddelerinde düzenlenen adi ortaklık hükümlerini dikkate almak ve 642. vd. maddelerindeki tasfiye hükümlerini taraflar arasındaki adi ortaklığa uygulamak olmalıdır. Zira, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 1. maddesi; “Türk