muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/8250, Karar No: 2009/1248, Tarih: 03.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2008/8250 E.  ,  2009/1248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 06/03/2008

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, miras bırakan babaları A. S.’un 16906 ada 11 parsel (imar görmekle 32133 ada 5 parsel ) sayılı taşınmazını muvazaalı olarak davalı gelinine devrettiğini, bu durumun kesinleşen mahkeme kararıyla tespit edildiğini, ancak anneleri A. S.un o tarihte açılan davaya katılmayıp başka bir dava da açmadığını, annelerinin 2003 yılında vefat ettiğini, A. S. mirasçılarının onun hak ve alacaklarına halef olmaları nedeniyle dava açma hak ve yetkisinin kendilerine geçtiğini ileri sürerek, muris A.ye ait 1/4 payın iptali ile adlarına tesciline bu mümkün olmazsa tazminata karar verilmesi isteminde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunarak, dava konusu taşınmazda 3. kişiden de pay satın alarak kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince bina yapıldığını ve sözleşmeye göre zemin kat A2 ve 3.normal kat A10 nolu bağımsız bölümlerin mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğiyle dava açmış olup her iki dava birleştirilmiştir.

Mahkemece, M.A.nin sağlığında dava açmadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine; kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre anılan dairelerin davalıya ait olduğu gerekçesiyle birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 3.2.2009 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vs. vekili Avukat S. S.K. ile temyiz edilen vekili Avukat A. R. M.k geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi . . tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal, tescil, ıslah ile tazminat; birleşen dava taşınmaz üzerindeki muhdesatın mülkiyetinin tespiti isteklerine ilişkindir.

Mahkemece; asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 16906 ada 11 parsel sayılı taşınmazdaki miras bırakan A. S..adına kayıtlı payın 26.1.1989 tarihinde davalıya satış yolu ile temlik edildiği, anılan taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak 32133 ada 5 nolu parselde davalının paydaş kılındığı anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakanın yapmış olduğu temlikin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla gerçekleştirildiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 16906 ada 11 parsel sayılı taşınmazdaki miras bırakan A. S..adına kayıtlı payın 26.1.1989 tarihinde davalıya satış yolu ile temlik edildiği, anılan taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak 32133 ada 5 nolu parselde davalının paydaş kılındığı anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakanın yapmış olduğu temlikin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla gerçekleştirildiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakan A. S.7.2.1989 tarihinde ölmüş olup geriye eşi Ayşe ile birlikte mirasçıları R. F. M.ve A.nin kaldığı kayden sabittir.

Somut olaya gelince; miras bırakan A. S.7.2.1989 tarihinde ölmüş olup geriye eşi Ayşe ile birlikte mirasçıları R. F. M.ve A.nin kaldığı kayden sabittir.

Ne varki, daha önce Ankara 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1990/236 E. 1991/760 Karar sayılı dosyasında davacılar F.ve R.tarafından aynı sebebe dayalı olarak açılan davanın kabul ile sonuçlandığı ve kesinleştiği görülmektedir. Anılan, davanın açıldığı tarihte davacıların annesi Ayşe sağ olup sonradan 2003 yılında ölmüştür. Davacılar, bu defa annelerinden gelen miras hakkına dayanarak eldeki davayı açmışlar ve mahkemece ilk dava sırasında annenin sağ olması ve sağlığında muvazaaya dayalı bir dava açmadığı, buna göre onun ölümünden sonra mirasçılarının eldeki davayı açmalarına hukuken olanak bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, muvazaa ile illetli olarak yapılan temlikin yok hükmünde olduğu (baştan itibaren geçersiz olduğu) ve bu sebeple de miras bırakanın terekesinden çıkmayacağı, miras bırakanın ölümü ile de tüm mirasçıların taşınmazda mirastan kaynaklanan hak sahibi olacakları açıktır. Davacıların annesi olan A.'nin sağlığında muvazaaya dayalı olarak bir dava açmaması yok hükmünde bulunan temlik işlemini geçerli hale getirmeyeceği gibi ölümünden sonra mirasçılarının dava açmasına yasal olarak mani bir düzenleme de bulunmamaktadır. Kaldı ki, gerek Hukuk Genel Kurulu'nun gerekse dairenin yıllarca benimsediği ilke de bu yöndedir. Öte yandan, önceden açılan davada miras bırakanın yapmış olduğu temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu kesinleşen mahkeme kararı ile belirlenmiştir.

Öyle ise, mahkemece muris muvazaasına ilişkin davanın reddine karar verilmiş olmasının doğru olduğu söylenemez.

Ancak, davacılar HUMK'nun 83 ve devamı maddeleri uyarınca 20.4.2006 tarihli dilekçeleri ile ıslah talebinde bulunarak isteklerini bedele dönüştürmüşlerdir. Buna göre, bu isteğin gözardı edilmesine olanak yoktur.

Öte yandan, davalının çekişme konusu taşınmazda yapılandığı dosya kapsamı ile sabit olup, mahkemece bu husus gözetilerek taşınmaz üzerindeki yapıdaki 2 adet bağımsız bölümün mülkiyetinin davalıya ait olduğu yönünde birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa, taşınmaz üzerinde yapılan ve kat mülkiyeti kurulan binada davalının gerek miras bırakandan gelen payı ve gerekse dava dışı kişilerden edindiği paylara karşılık olmak üzere zemin kat A 2 ve 3.normal kat A 10 nolu bağımsız bölümlerin kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı K.ye özgülendiği görülmektedir.

Miras bırakandan gelen payın muvazaa ile illetli olduğu kesinleşen karar ile saptandığı gözetildiğinde mülkiyetin davalıya ait olduğu şeklinde kurulan hükümde muvazaa istekli dava kabul edildiğinde anılan bu kararın infazının olanaksız hale düşeceği kuşkusuzdur. O halde, anılan bağımsız bölümlerin mülkiyetinin birleşen davanın davacısına ait olduğu şeklinde kurulan hükmünde yasal olduğu söylenemez.

Miras bırakandan gelen payın muvazaa ile illetli olduğu kesinleşen karar ile saptandığı gözetildiğinde mülkiyetin davalıya ait olduğu şeklinde kurulan hükümde muvazaa istekli dava kabul edildiğinde anılan bu kararın infazının olanaksız hale düşeceği kuşkusuzdur. O halde, anılan bağımsız bölümlerin mülkiyetinin birleşen davanın davacısına ait olduğu şeklinde kurulan hükmünde yasal olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca; miras bırakan A. S.un davalıya yapmış olduğu pay temlikinin muvazaa ile illetli olduğu kesinleşen mahkeme kararı ile sübut bulduğu ve ayrıca tapu iptal ve tescil davasının da ıslah ile bedele dönüştürüldüğü gözetilerek, miras bırakan anne A.'nin 1/4 oranındaki payından davacıların miras payları oranında davanın kabulüne ve birleşen davanın ise reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.12.2008 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 625.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 3.2.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13540, Karar No: 2022/5989, Tarih: 07.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/13540 E.  ,  2022/5989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

A) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

15.03.2007 tarih ve 5604 sayılı Mali Tatil İhdas Edilmesi Hakkında Kanun'un 1. maddesinde, her yıl Temmuz ayının biri ile yirmisi arasında mali tatil uygulanacağının ve son günü mali tatile rastlayan sürelerin, tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzamış sayılacağının öngörüldüğü, defter ve belge isteme yazısının 24.06.2010 tarihinde tebliğ edilmesi ve 15 günlük sürenin mali tatil içinde dolması nedeniyle, süre tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzayacağından, karar başlığında “24.06.2010” olarak yanlış yazılan suç tarihinin "27.07.2010" olarak mahallinde düzeltilmesi ile TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Tekerrüre esas alınan ilamın 15.12.2011 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihinden sonra kesinleştiği anlaşılan ilamın tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu husustan aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından tekerrüre ilişkin bölümlerin çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 26.04.2009 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

C) 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

1) Sanığın suçlara konu olan faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a) Suçlara konu olan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında düzenlenmiş vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c) Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

d) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturayı düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının, kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı araştırılıp faturaları düzenleyen mükellefler ile kullanan mükellefin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2) Kabule göre;

a) 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Kanun'la değişik 359/b-1. maddesinde on sekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş iken 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında; sahte fatura kullanma suçunun cezasının alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

b) Her takvim yılı içinde kullanılan faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılı içinde farklı beyanname dönemlerinde kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Suçlara konu faturaların kurumlar vergisi indiriminde de kullanılması nedeniyle suç tarihlerinin 2009 takvim yılı yönünden "26.04.2010", 2010 takvim yılı yönünden “26.04.2011” olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığına "01.04.2010" ve “01.04.2011” olarak hatalı yazılması,

c) Suçlara konu faturaların kurumlar vergisi indiriminde de kullanılması nedeniyle suç tarihlerinin 2009 takvim yılı yönünden "26.04.2010", 2010 takvim yılı yönünden “26.04.2011” olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığına "01.04.2010" ve “01.04.2011” olarak hatalı yazılması,

d) Tekerrüre esas alınan ilamın 15.12.2011 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihlerinden sonra kesinleştiği anlaşılan ilamın tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinin uygulanması,

e) Hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 07.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11240, Karar No: 2016/9184, Tarih: 20.10.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/11240 E.  ,  2016/9184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-...

2-...

3-...

4-...

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 23.03.2010 tarihinde meydana gelen trafik kazasında davacı ...'ın yolun karşısına geçmek için beklediği sırada davalılardan ...'in sevk ve idaresindeki ... plakalı aracın, davalılardan ...'ın sevk ve idaresindeki...plakalı araca çarpması sonucu bu aracın davacıya çarptığını, davacının ağır yaralandığını, vücudunda kemik kırıklarının oluştuğunu ve başkalarının bakımına muhtaç hale geldiğini, olayın meydana gelmesinde davacının herhangi bir kusurunun bulunmadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik tedavi, refakatçi, yol gideri ve diğer masraflar için 1.000,00 TL maddi tazminat ile 25.000,00 TL de manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken müteselsilen tahsilini talep etmiş, ıslahla maddi tazminat talebini yükseltmiştir.

Davalılardan ... vekili, dava konusu kazanın meydana gelmesinde müvekkilinin kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre, davacının maddi tazminat talebi yönünden davasının kabulüne, 100,00 TL tedavi gideri, 100,00 TL yol gideri, 2.125,00 TL refakatçi giderinin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müşteken müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacının manevi tazminat talebi yönünden davasının kısmen kabulüne 15.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle

...

birlikte davalılardan müşteken müteselsilen tahsiline fazlaya ilişkin manevi tazminat isteğinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve özellikle, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki kusur dağılımının oluşa uygun olması sebebiyle benimsenmesinde, manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47. maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde karar verilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.178,35 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 20.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/1987, Karar No: 2011/679, Tarih: 26.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/1987 E.  ,  2011/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/10/2008 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan ... manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan ... manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu yayının içeriği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 5.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 3.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “...5.000,00...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “...3.000,00...” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “...270,00...” ve “...175,50...” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...162,00...” ve “...67,50...” sayı dizilerinin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “...600,00...” ve üçüncü satırında yer alan “...davacı...” biçimindeki sayı ve sözcüğün ayrı ayrı silinerek yerine sırası ile “...575,00...” ve “...davalı...” sayı ve sözcüğünün yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “...120,21...” ve “...21,00...” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...70,69...” ve “...42,63...” sayı dizilerinin yazılmasına; davacının tüm, davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.