muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3518, Karar No: 2024/7102, Tarih: 25.12.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkin ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Ardahan ili, .... ilçesi, ..... köyü çalışma alanında bulunan 117 ada 3 parsel sayılı taşınmaz, Kasım 1938 tarih, 523 sıra ve Kasım 1961 tarih, 110 sıra numaralı tapu kayıtları dayanak alınarak 2.165,49 metrekare yüz ölçümü ve tek katlı kargir ev ahır ve arsası vasfıyla beyanlar hanesinde “bu parsel üzerindeki tek katlı kargir ev ve ahır ... oğlu ...’ya aittir.” belirtmesi ile 29.11.1996 tarihinde düzenlenen kadastro tutanağının edinme kısmında tapu maliklerinden ...,...,...,ve....’nün hisselerini 1948 yılında, ...’ın ise 1962 yılında ... ve .....’ya sattıkları, 1970 yılında ...’ın taşınmazı oğlu ...’ya hibe ettiği açıklanmak suretiyle ... adına tespit edilmiş, daha sonra 10.12.1996 tarihli şerh ile kayıt malikleri hayatta olmadıklarından ve alıcıların herhangi bir belge ibraz etmedikleri, yapılan satışın kanunen geçersiz olduğu belirtilerek malik hanesinin üzeri silinmek suretiyle revizyon gören tapu malikleri adına tespit edilmesi gerektiği belirterek şerhen düzeltilmiş ve ....,...,...,, ...ile .... adına yapılan tespit 17.04.1997 tarihinde kesinleşmiştir. .... 18.06.2015 tarihinde taşınmaz kamulaştırma nedeniyle ifraz edilmekle 117 ada 13 ve 14 parsel numarasını almış, 117 ada 14 parselin beyanlar hanesine Kars Karayolları 18. Bölge Müdürlüğü lehine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 7. maddesine göre belirtme yapılmıştır.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 247,70 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.12.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2711, Karar No: 2015/4775, Tarih: 30.06.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/2711 E.  ,  2015/4775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, 2.8.2008 günü geceleyin müştekinin ... sanayi sitesi içinde bulunan işyeri dış duvarına monteli haldeki 20-30 metre uzunluğundaki elektrik kablosunun kesilerek çalındığı, aynı gün başka bir mağdurun ikametinden hırsızlık olayı şüphelisi olarak yakalanan ve temyiz incelemesine konu olay bakımından hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ...'ın, ikametten hırsızlık yapmadıklarını fakat o gece saat 03.00 sıralarında kendisi, sanık ve ...'ın buluştuklarını, sanığın bir ara yanlarından ayrıldığını, ... sanayi sitesine doğru gittiğini, geri geldiğinde elinde kablolar olduğunu söylediği, bunun üzerine sanığın yakalandığı, sanığın atılı suçlamayı kabul etmediği, olay gecesi diğerleri ile birlikte oldukları ancak daha sonra evlerine gittikleri, kablo çalmadığı yolunda savunmada bulunduğu, yaş küçüklüğü nedeniyle davası ayrı görülen ...'ın, sanık ve ...'ın, ... 'a doğru giderek ellerinde kablolarla geri döndükleri, hırsızlık olayına kendisinin karışmadığı, hatta sanık ve ... 'nin, sanayi içinde bulunan şahıslarca kovalandığı yolunda beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında, ...'ın, kablo çalınması üzerine orada bulunan şahıslarca, sanık ve ...'ın olay yerinden kovalandığına ilişkin beyanı gözetildiğinde, ... sanayi sitesinde araştırma yapılarak bu iddianın doğruluğu üzerinde durulması ile kovalama olayını yapan şahısların tespit edilerek tanık sıfatıyla dinlenilmesi ve gerektiğinde sanıkla yüzleştirilmeleri yoluna gidilmesi ve sanığın aynı gece başka müştekilere yönelik işlediği benzer hırsızlık suçları nedeniyle açılan dava dosyalarının getirtilip incelenerek, mümkünse davaların birleştirilmesi yoluna gidilmesi aksi halde onaylı örneklerinin celp edilerek o dosyalara yansıyan delillerin birlikte değerlendirilmesi ile suça konu kabloların ele geçirilememesi de göz önüne alınarak elde edilecek sonuca göre sanığın hukuki durumunun tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.6.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4328, Karar No: 2024/15677, Tarih: 05.02.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/4328 E.  ,  2024/15677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/189 E., 2016/22 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Değişen suç vasfıyla kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanuna muhalefet suçundan mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: 1. 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanuna muhalefet suçu yönünden onama,

2. Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü

Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanığın 15.06.2015 tarihli eylemi hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanuna muhalefet suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Çorum Cumhuriyet Başsavcılığınca 04.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 37 inci maddesi, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi, 63 üncü maddesi ve 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarihli ve 2015/189 Esas, 2016/22 Karar sayılı kararı ile değişen suç vasfı nedeni ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrerliğe; 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasına ve mükerrerliğe karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz isteği özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Mahkûmiyet kararının verildiği 26.01.2016 tarihinden itibaren zamanaşımına uğradığı belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz isteği özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Mahkûmiyet kararının verildiği 26.01.2016 tarihinden itibaren zamanaşımına uğradığı belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

A. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı

süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

B. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin mahkûmiyet karar tarihi olan 26.01.2016 tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarih, 2015/189 Esas, 2016/22 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12021, Karar No: 2013/11361, Tarih: 13.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/12021 E.  ,  2013/11361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/05/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyizine gelince, Dava,haksız fiil nedeni ile manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin Didim Asliye Hukuk Mahkemesi kaleminde katip olarak çalıştığını, müvekkilinin görevini yaptığı sırada davalının müvekkiline hakaret ve tehdit ettiğini beyanla manevi tazminat istemiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının yersiz olduğunu ve manevi tazminat şartlarını taşımadığını, her gün mahkeme kalemine gelen gidenlerin bir çoğu ile davaya konu benzer durumlar yaşandığı, istenen tazminatın fahiş olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının, davacının çalıştığı mahkeme kalemine gelerek davacıya hakaret ettiği, davalının hakaret suçundan cezalandırıldığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile 7.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayın oluş biçimi ve gelişimi, olay tarihi ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır.Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11996, Karar No: 2025/2091, Tarih: 19.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/11996 E.  ,  2025/2091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/542 E., 2019/910 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme, bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasında; suç tarihlerinin, en aleyhe kabulle, 31.12.2008, 31.12.2009, 31.12.2010, 31.12.2011 ve 31.12.2012 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yargılama konusu eylemleri için, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 213 sayılı Kanun'un 359/b. maddesi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü ve zamanaşımı süresini kesen en son işlemin 09.12.2014 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, 09.12.2014 tarihli mahkûmiyet kararından hüküm tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereği gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/45153, Karar No: 2011/9951, Tarih: 10.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/45153 E.  ,  2011/9951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2006/326462

MAHKEMESİ : Kandıra Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/09/2006

NUMARASI : 2006/302

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan “değer azlığı” kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, somut olayda uygulanma olanağının bulunmadığının gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Adalet Bakanlığı Ceza Tevkif Evleri Genel Müdürlüğü Genelgeleri uyarınca ceza evlerinde televizyon ve su ısıtması ile ilgili kullanılan elektriğin odada kalan tutuklu ve hükümlüler tarafından karşılanacağının kararlaştırıldığına dair genelgelerin hangi genelgeler olduğu araştırılmadan ve genelge ile suç yaratılmasının mümkün olup olmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Cezaevi görevlileri tarafından düzenlenen suç tutanağı niteliğindeki 05.08.2005 tarihli tutanağının aslı yada onaylanmış sureti getirtilmeden hükme esas alınması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 209. maddesine aykırı davranılması,

3- Sanığın onaylı adli sicil kaydı getirtilmeden fotokopisi ile yetinilerek sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

4- Sanığa hükmedilen sonuç cezada taksit yapılırken uygulanan kanun ve madde numarasının kararda gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı (BOZULMASINA), 10.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12995, Karar No: 2018/14124, Tarih: 26.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/12995 E.  ,  2018/14124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gece vakti Arçelik fabrikasının içerisindeki kontak anahtarı üzerinde duran ambulansı çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 116/2-4, 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık dava zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 10.04.2014’ten inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Suça sürüklenen çocuğun Arçelik fabrikasının içerisinde kontak anahtarı üzerinde duran ambulansı çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1 -b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi uyarınca uygulama yapılması, her iki fıkradaki ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17602, Karar No: 2013/16440, Tarih: 01.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/17602 E.  ,  2013/16440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23.11.2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,