muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18783, Karar No: 2015/6632, Tarih: 22.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/18783 E.  ,  2015/6632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... Köyü 257 ada 114 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebeye esas alınan buğday, yan ürün saman, kabak (çerezlik) ve şekerpancarının 2014 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin,

2-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilen ağaçların (dut, armut, kayısı, ceviz, kavak) cins ve yaşları itibarıyla 2014 yılı rayiç değerlerinin,

...Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından ve yerindeliğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6629, Karar No: 2008/8538, Tarih: 07.07.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/6629 E.  ,  2008/8538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EYÜP 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanları V.'nin maliki olduğu 1918 parsel sayılı taşınmazdaki payını ölünceye kadar bakım akti ile davalıya mirastan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak temlik ettiğini ileri sürerek, tapu iptal ve pay oranında adına tescilini, olmaz ise tenkisini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan temlikin muvazaalı olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil ve tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tarafların miras bırakanı V.'nin 1918 parsel sayılı taşınmazda maliki olduğu 1/2 payı 16.4.1998 tarihli ölünceye kadar bakmak akti ile davalı oğluna temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; ölünceye kadar bakıp gözetme sözleşmesi, taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükleyen bir bağıttır. (B.K.m.5ll).Başka bir anlatımla ivazlı sözleşme türlerindendir.Bu sözleşme ile bakım alacaklısı, sözleşme konusu malın mülkiyetini bakım borçlusuna geçirme; bakım borçlu suda bakım alacaklısına yasanın öngördüğü anlamda ölünceye kadar bakıp gözetme yükümlülüğü altına girer.(B.K.m.5l4).Hemen belirtmek gerekirki, bakıp gözetme koşulu ile yapılan temliki işlemin geçerliliği için sözleşmenin düzenlendiği tarihte bakım alacaklısının özel bakım gereksinimi içerisinde bulunması zorunlu değildir. Bu gereksinmenin sözleşmeden sonra doğması,yada alacaklının ölümüne kadar çok kısa bir süre sürmüş bulunması da sözleşmenin geçerliliğine etkili olamaz.

Kural olarak bu tür sözleşmeye dayalı bir temlikinde muvazaa ile illetli olduğunun ileri sürülmesi her zaman mümkündür. En sade anlatımla muvazaa,irade ile beyan arasında kasten yaratılan aykırılık olarak tanımlanabilir.Böyle bir iddia karşısında, aslolan tarafların akitteki gerçek ve müşterek amaçlarının saptanmasıdır.(B.K.m.l8).Şayet bakım alacaklısının temliki işlemde bakıp gözetilme koşulunun değil de, bir başka amacı gerçekleştirme iradesini taşıdığı belirlenirse (örneğin mirasçılarından mal kaçırma düşüncesinde ise), bu takdirde akdin ivazlı (bedel karşılığı) olduğundan söz edilemez;akitte bağış amacının üstün tutulduğu sonucuna varılır.Bu haldede Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun l.4.l974 gün ve l/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararı olayda, uygulama yeri bulur.

Miras bırakanın,ölünceye kadar bakıp gözetme karşılığı yaptığı temlikin muvazaa ile illetli olup olmadığının belirlenebilmesi içinde, sözleşme tarihinde murisin yaşı, fiziki ve genel sağlık durumu, aile koşulları ve ilişkileri,elinde bulunan mal varlığının miktarı,temlik edilen malın,tüm mamelekine oranı,bunun makul karşılanabilecek bir sınırda kalıp kalmadığı gibi bilgi ve olguların gözönünde tutulması gerekir.

Yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, mahkemece murisin başka mal varlığı bulunup bulunmadığı, temlike konu taşınmazın tüm varlığına göre makul bir oranda olup olmadığı, taşınmazın niteliği gözetildiğinde yarı payı değil, daha cüz'i payını temlik etmek suretiyle aynı amacı elde edip etmeyeceği hususları üzerinde yeterince durulmamış eksik tahkikatla yetinilmek suretiyle sonuca gidilmiştir.

O halde davacının temyiz itirazı yerindedir.Kabulü iye oyçokluğu ile hükmü HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 7.7.2008 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali tescil olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Miras bırakan 1331 doğumlu V. K.’nün 9.7.2003 tarihinde vefat ettiği davacı oğlu A. E.ile davalı oğlu E.’den başka mirasçının bulunmadığı, murisin 88.70 m2 miktarlı 1918 parsel sayılı taşınmazdaki ½ payı bakımından 16.4.1998 tarihinde noterde ölünceye kadar bakma sözleşme düzenlendiği, davalının da bu sözleşme uyarınca, anılan payı 22.4.1998 tarihinde adına tescil ettirdiği kayden sabittir.

Bireylerin yaşlanma ve yaşlılıkta yalnız kalma korkuları ölünceye kadar bakma sözleşmesinin doğumuna yol açmıştır.Ölünceye kadar bakma sözleşmeleri ivazlı sözleşme türlerinden olup,nitelik itibarıyla güvence sağlayan akitlerdendir.

Bu tür akitlerin hedefi maddi bir destek elde etmek değil bakım alacaklısının sosyal durumuna uygun bir bakım elde etmektedir.

Borçlar Yasasının 511.maddesi bakımından alacaklıları yönünden gerçek kişi olması dışında özel bir nitelik öngörmemiştir.Bakım alacaklılarının akit sırasında özel bakıma muhtaç olmasını aramak yasada yer almayan bir unsuru ilave etmek olur.Bu ihtiyacın akitten sonra doğması yada alacaklının ölümüne kadar çok kısa bir süre sürmüş olması da akdin geçerliliğine etkili olmaz.

Öte yandan her nekadar evladın gücünün elverdiğince ebeveynine yardımcı olması özel bazı koşulların gerçekleşmesi durumunda yasal bir görev olabileceği düşünülebilirse de, bu yardım ve bakım genelde yasal zorunluluk olmaksızın daha çok insancıl yönü ağır basan, belki de evrensel bir ahlak kuralıdır.

Tüm bu açıklamalara karşın, kural olarak bu tür sözleşmeye dayalı temliklerin de muvazaa ile iletli olduğunun ileri sürülmesi mümkündür.

Öte yandan her nekadar evladın gücünün elverdiğince ebeveynine yardımcı olması özel bazı koşulların gerçekleşmesi durumunda yasal bir görev olabileceği düşünülebilirse de, bu yardım ve bakım genelde yasal zorunluluk olmaksızın daha çok insancıl yönü ağır basan, belki de evrensel bir ahlak kuralıdır.

Tüm bu açıklamalara karşın, kural olarak bu tür sözleşmeye dayalı temliklerin de muvazaa ile iletli olduğunun ileri sürülmesi mümkündür.

Somut olaya yukarıdaki ilkeler uyarınca baktığımızda; ölünceye kadar bakma akdinin yapıldığı, 16.4.1998 tarihinde miras bırakanın 83 yaşında olduğu, ileriki yıllarda yüksek tansiyon ve romatizma hastalıklarının ortaya çıktığı, yardımsız ve bastonsuz yürüyemediği hatta tuvalete yetişemediği için davalı oğlu tarafından sandalyeye monte edilen ve yatağının yakınına konulan oturakta tuvalet ihtiyacını giderdiği, bakım görevinin davalı tarafından yerine getirildiği, murisin akitten sonra beş yıl daha davalı oğlu ile birlikte yaşadığı çekişmeli ½ payı davalıya temlikinin makul sınırlar içinde kaldığı kuşkusuzdur.

Tüm bu nedenlerle ölünceye kadar bakma sözleşmesinin davacıdan mal kaçırma amacı ile yapılmadığı, sözleşmenin saklı pay kurallarını bertaraf etmeye de yönelik olmadığı, davanın reddine ilişkin hükmün onanması düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılamıyorum
Yargıtay — Esas No: 2014/11341, Karar No: 2015/723, Tarih: 15.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11341 E.  ,  2015/723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/01/2014

NUMARASI : 2013/217-2014/33

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı; davalı ile 02/06/2003 tarihinde evlendiklerini, bu evlilikten iki tane çocuklarının olduğunu, davalının 16/01/2013 tarihinde kendisini ve çocuklarını terk ederek başka bir kadınla yaşamaya başladığını, ev kirasının 300,00.TL olduğunu, herhangi bir geliri bulunmadığını öne sürerek, şahsına 300,00 TL, çocuklarına da 600,00 TL olmak üzere toplam 900,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, müşterek konuttan ayrıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacı kadın yararına aylık 300,00 TL, müşterek çocuklar yararına 300,00'er TL tedbir nafakasının dava tarihinden itibaren davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının davacı lehine hükmedilen tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece müşterek çocuklar lehine hükmedilen tedbir nafasına yönelik temyiz itirazına gelince;

TMK'nun 197.maddesi gereği ayrı yaşamakta haklı olan eş diğer eşten tedbir nafakası talebinde bulunabilir.

Ayrıca, TMK'nun 327/1 maddesine göre, çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından sağlanır.

Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder (TMK.md.328/1).

Küçüğe fiilen bakan ana veya baba, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir (TMK.md.329/1).

Nafaka takdir edilirken, tarafların ekonomik, sosyal ve mali durumları ile davacı ile çocukların ihtiyaçları gözönünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda; davacının iki çocuğuyla birlikte yaşadığı, bir işi olmadığı, ailesinin yardımı ile geçimini sağladığı; davalının minübüs şoförü olarak çalışırken bir süre önce işi bıraktığı; müşterek çocukların ise 2005 ve 2007 doğumlu oldukları anlaşılmaktadır.

Tarafların bu sosyal ve ekonomik durumları, müşterek çocukların yaşı itibariyle ihtiyaç durumları, nafakanın niteliği ve özellikle ekonomik göstergelerdeki değişim nazara alındığında müşterek çocuklar için takdir edilen miktarlar fazla olup, TMK’nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Tarafların bu sosyal ve ekonomik durumları, müşterek çocukların yaşı itibariyle ihtiyaç durumları, nafakanın niteliği ve özellikle ekonomik göstergelerdeki değişim nazara alındığında müşterek çocuklar için takdir edilen miktarlar fazla olup, TMK’nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18380, Karar No: 2014/19469, Tarih: 17.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/18380 E.  ,  2014/19469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2013

NUMARASI : 2012/503-2013/88

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili avukat P. Y.l ile davacı vekili avukat... gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kardeşi olan davalıya müşterek murislerinden kalan taşınmazı satması için vekaletname verdiğini, davalının bu yetkiye dayanarak taşınmazı sattığını, ancak miras payına isabet eden 97.000,00-TL'yi kendisine ödemediğini ifade ederek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile, 97.000,00-TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 97.000,00-TL'nin temerrüt tarihi olan 17.04.2011'den itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 97.000,00-TL'nin temerrüt tarihi olan 17.04.2011'den itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki davasında, kardeşi olan davalıya murislerinden intikal eden taşınmazı satması için vekaletname verdiğini, davalının bu vekaletnameye binaen davaya konu taşınmazı sattığını, satış bedelinden kendisine düşen kısmın ödenmediğini ileri sürerek talepte bulunmuştur. Davalı ise savunmasında, davacının talimatı doğrultusunda davaya konu taşınmazın satış bedelinden davacının hissesine düşen miktarı dava dışı diğer kardeşe ödediğini ifade ederek tanık deliline dayanmıştır. Mahkemece, “TBK'nın 508. maddesi gereğince, davalı vekilin, davacı vekalet verene hesap vermekle ve vekaletle ilişkili olarak tahsil ettiklerini ödemekle yükümlü olduğu, vekalet sözleşmesinden kaynaklanan yükümlülüğün ve borcun resmi şekilde gerçekleşen satış sözleşmesinden doğması nedeniyle davalının borcun ödendiğini veya herhangi bir nedenle borçtan kurtulduğunu yazılı delille ispat etmesi gerektiği, HMK'nın 203/1-a maddesinde öngörülen senetle ispat zorunluluğu istisnasına ilişkin kuralın, somut olayda uygulama yerinin bulunmadığı, davalının ikrar ettiği üzere satış bedelinden davacının payına 97.000,00-TL düştüğü, davalının bu parayı davacıya ödediğine dair yazılı delil ibraz edemediği” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa ki, davacı 09 Mart 2006 tarihli vekaletnameyi davalıya tapulu taşınmazın satışı için vermiştir. Özel vekaletname olmadan taşınmaz satılamayacağından, olayda (HUMK 290.) HMK 201. maddede öngörülen şartın aranmasına olanak bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, davacı ile davalı kardeş olduklarından, olayda tanık dinlenir. Hâl böyle olunca tarafların tanık dahil tüm delilleri toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 1.657.00 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 17.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13551, Karar No: 2023/2593, Tarih: 16.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/13551 E.  ,  2023/2593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

KARAR : Düzeltilerek esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Mersin ili, ... ilçesi, ... köyü 192 (ifrazla 1246) parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın müvekkili idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekilinin cevap dilekçesinde özetle; 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinde belirtilen süreler dikkate alınarak yargılamanın yapılmasını, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde kabul edilmesini, arazi olarak vasıflandırılması halinde kapitalizasyon faizi ile objektif değer artış oranının yüksek belirlenmesini, taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kısmı için değer azalışı bedeline hükmedilmesini ve kamu alacakları için öngörülen en yüksek oranda faize hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde Mersin İl Tarım Müdürlüğü verileri yerine, ... İlçe Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması gerektiğini, üretim masraflarının brüt gelirin 1/3'ü oranından fazla olmayacağı esas alınarak hesaplama yapılmasının doğru olmadığını, kapitalizasyon faiz oranının % 6 oranında uygulanmasını, kapitalizasyon faiz oranının belirlenmesinde dikkate alınan unsurların objektif değer artış oranının tespitinde de dikkate alınmak suretiyle mükerrer artışa sebep olunduğunu, müvekkili idarece yapılan sulama kanalı sebebiyle taşınmazın arta kalan kısmında meydana gelen değer artışının dikkate alınmasını ve müvekkili idarenin yargılamanın uzamasına sebebiyet vermediği gözetilerek tespit edilen bedele faiz işletilmemesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın konumu ve nitelikleri itibarıyla arsa vasfında değerlendirilmesi gerektiğini, arazi kabul edildiği takdirde kapitalizasyon faizin %3 oranında, objektif değer artışının en az %300 oranında uygulanması gerektiğini, münavebeye alınan ürünlerin verim ve fiyatının düşük, üretim giderlerinin yüksek alındığını, taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kısmı için değer azalışı bedeline hükmedilmesini, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığını ve tespit edilen bedelin Anayasa hükmüne aykırı olarak peşin olarak ödenmediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın konumu ve nitelikleri itibarıyla arsa vasfında olmadığı, arazi niteliğindeki taşınmazın yer aldığı ... ilçesinin, Mersin iline bağlı merkez ilçelerden biri olduğu gözetilerek Mersin İl Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı, taşınmazın sulu tarım arazisi vasfında olduğunun tespiti karşısında kapitalizasyon faizinin %4 oranında, taşınmazın bilirkişi raporundaki özellikleri uyarınca objektif değer artışının %50 oranında uygulanmasının yerinde olduğu, taşınmazın kamulaştırma öncesi de sulu arazi vasfında bulunması nedeniyle kamulaştırma sonucu sulamadan kaynaklı değer artışından söz edilemeyeceği gibi, kamulaştırmadan arta kalan kısmın büyüklüğü ve kamulaştırma nedeniyle geometrik yapısının da bozulmadığı nazara alındığında bu kısımda değer düşüklüğü oluştuğundan da bahsedilemeyeceği belirtilmekle beraber, münavebe ürün maliyetlerinin, brüt gelirlerinin 1/3'ü oranında alınmasının hatalı olduğu sonucuna varılarak 2018 yılı tarım verilerindeki işletme giderlerinin aynen esas alınması sonucu resen yapılan hesaplama ile yeniden belirlenen zemin metrekare birim değeri üzerinden hüküm kurulmak suretiyle tespit edilen kamulaştırma bedeli doğrultusunda davacı idare tarafından fazladan yatırılan bedelin iadesi, karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılan bedelin derhal ödenmesi, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi, davacı idarenin harçtan muaf olduğu gözetilerek aleyhine harca hükmedilmemesi ve ifraz sonrası oluşan yeni parsel numarası üzerinden hüküm kurulması yönlerinden hüküm düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasında kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.