muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15346, Karar No: 2021/10859, Tarih: 03.11.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/15346 E.  ,  2021/10859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Kadastro sırasında, ...li İlçesi ...Köyü çalışma alanında bulunan 165 ada 15 parsel sayılı 19.143,03 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zaman aşımı zilyetliği nedeniyle ... adına "çayır" vasfıyla tespit edildikten sonra, tespit maliki ...’nun itirazı üzerine 19.11.2008 tarihli komisyon kararı ile cinsinin "fındık bahçesi" olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Davacı ..., iskan kaydına, irsen intikal ve kazandırıcı zaman aşımı zilyetliğine dayanarak, kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın murisi ... mirasçıları adına tescili istemi ile dava açmıştır.

Mahkemece, usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 31,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 27,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 03.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9960, Karar No: 2010/1286, Tarih: 02.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/9960 E.  ,  2010/1286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 17.12.2007 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol,su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskun olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6699, Karar No: 2014/706, Tarih: 22.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/6699 E.  ,  2014/706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/172575

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanıklar E.. K.. ve S.. A..'ın bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.02.2013 gün ve 2012/358 Esas, 2013/27 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Aralarında menfaat çatışması bulunan sanıkların ayrı ayrı müdafiler tarafından temsil edilmeleri gerekirken, aynı müdafii tarafından temsil edilmeleri suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 38 ve 5271 sayılı CMK.nın 152. maddelerine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddeleri uyarınca içinde çocuk psikiyatristi de bulunan heyetten mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı, bozulduysa hangi sanığın eylemi nedeniyle bozulduğu hususunda rapor alınıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine, içerisinde çocuk psikiyatristi ve hangi sanığın eylemi nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu konusunda açıklık bulunmayan rapora dayanılarak TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Cebir, tehdit veya hile, onbeş yaşını tamamlamış çocuklara karşı işlenen cinsel istismar suçunun unsuru olup, bu yaştan büyük çocuklara karşı, işlenen cinsel istismar suçu nedeniyle TCK.nın 103. maddesi gereğince hükmedilen cezanın aynı maddenin 4. fıkrasıyla arttırılamayacağı gözetilmeden, sanık Suat hakkında TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanması,

Sanıkların beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde zincirleme biçimde gerçekleştirdikleri eylemleri nedeniyle uygulamanın TCK.nın 61/4-5. maddeleri hükümleri de dikkate alınarak sanık Suat hakkında 103/1. maddesi uyarınca verilen ceza üzerinden, sanık Ersan bakımından ise 103/1 ve 103/4. maddeleri uyarınca tayin edilen ceza üzerinden 43. maddenin uygulanması sonucu bulunacak artırımın, 103/6. maddenin tatbikiyle tayin edilen cezalara ilave edilmesi suretiyle yapılması gerekirken, Suat yönünden TCK.nın 103/1, 43/1 ve 103/6. maddeleri sanık Ersan açısından ise 103/1, 4, 43/1, 103/6. maddeleri sırası ile uygulanarak eksik cezalara hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/35691, Karar No: 2017/15970, Tarih: 04.07.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/35691 E.  ,  2017/15970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin haksız olarak 03.08.2009 tarihinde feshedildiğini belirterek, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre, mahkemece bu yönde verilen hüküm işverence işe giriş-çıkış kayıtları ibraz edilmeyen süreler için de şahit beyanları değerlendirmeye tabi tutularak, fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması yönünden bir kez bozulduğu, mahkemece sadece kayıt sunulan dönemler yönünden fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması nedeniyle ikinci kez bozularak, işverence işe giriş çıkış kayıtları ibraz edilmeyen süreler için davalı şahit beyanlarına göre, işe giriş çıkış kayıtları sunulan dönem için ise kayıtlar esas alınarak fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanması, ayrıca, kayıtlara dayanarak yapılan hesaplama sonucu çıkan miktardan takdiri indirim yapılmaması gerektiğinin belirtildiği, ancak mahkemece tüm çalışma dönemi yerine sadece kayıt sunulan dönem esas alınarak fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması nedeniyle üçüncü kez bozularak, davacının tüm çalışma dönemi için (davalı tarafça ileri sürülen zamanaşımı defi dikkate alınmak suretiyle); işe giriş çıkış kayıtları sunulan dönem (15.05.2008-03.08.2009 tarihleri arasındaki dönem) için kayıtlar esas alınarak, işe giriş çıkış kayıtları ibraz edilmeyen dönem için ise, davalı şahit beyanlarına göre haftada altı gün, 08.00-18.00 saatleri arası ve günlük bir saat ara dinlenme ile çalışma yaptığının kabulüyle hesaplama yapılarak fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yargılama yapılmış ise de bozma ilamının gereklerinin tam olarak yerine getirildiği söylenemez. Bozma ilamında belirtilen hususlara dikkat edilmemiştir. Bozma ilamında, davacının tüm çalışma dönemi için (davalı tarafça ileri sürülen zamanaşımı defi dikkate alınmak suretiyle); işe giriş çıkış kayıtları sunulan dönem için kayıtlar esas alınarak, işe giriş çıkış kayıtları ibraz edilmeyen dönem için ise, davalı şahit beyanlarına göre hesaplama yapılarak fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanması gerektiğine değinilmiştir. Bozmaya uyulmakla bozma lehine olan taraf yönünden usuli müktesep hak oluşur ve mahkemece bozmaya uygun araştırma yapılması zorunluluğu doğar. Bu bağlamda bozma kararı doğrultusunda alınan bilirkişi raporunda, işe giriş çıkış kayıtları sunulan dönem için kayıtlar esas alınarak, işe giriş çıkış kayıtları sunulmayan dönem için ise davalı şahit beyanları esas alınarak yapılan hesaplama sonucu bulunan toplam miktara göre fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmesi gerekirken mahkemece işyeri kayıtlarına göre yapılan hesaplama sonucu bulunan miktar dikkate alınmaksızın salt tanık beyanlarına göre hesaplanan miktar esas alınarak fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 04.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4533, Karar No: 2014/6580, Tarih: 08.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/4533 E.  ,  2014/6580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının

zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık

duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...' in ... ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 15/03/1995 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık ...' in ... ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 15/03/1995 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16043, Karar No: 2019/2545, Tarih: 24.04.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/16043 E.  ,  2019/2545 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : MERSİN 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

11.02.2013 tarihinde saat 01.20 sıralarında devriye görevini ifa eden polislerin ... numaralı sokağa hızlı bir şekilde girip çıkan sanığı, durdurup üst aramasını yaptıkları sanığın kazağının cebinde bitki kırıntılarının ele geçtiği ancak tutanakta bu bitki kırıntılarını muhafaza altına alma ve el koyma işlemi yapılmadığı, sanığın girip çıktığı sokakta yapılan aramada ise asma ağacının dibinde ... içeren 10 adet hapın ele geçirildiği somut olayda, hiçbir aşamada suçu kabul etmeyen ve ele geçen uyuşturucu maddelerin bulunduğu poşetler ve sarılı olduğu materyaller üzerinde parmak izi bulunmayan sanığın, ele geçirilen suça konu uyuşturucu maddelerle ilgisinin olduğuna dair, maddi bulgularla desteklenmeyen, tutanak tanıklarının sanığın uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği sokağa girip çıktığına dair beyanları dışında, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 24/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/38, Karar No: 2018/113, Tarih: 20.03.2018

**Ceza Genel Kurulu         2018/38 E.  ,  2018/113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Özel belgede sahtecilik suçundan sanıklar ... ve ...'nin TCK'nun 207/1, 43/1 ve 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve ertelemeye ilişkin Ankara 34. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 27.09.2016 gün ve 942-777 sayılı hükümlere yönelik sanıklar müdafii ve katılan vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesince 21.02.2017 gün ve 14-253 sayı ile;

“...Yapılan yargılama, mağdur ...'nın çelişkili beyanları, sanıkların savunmaları, imza ve yazı incelemelerine dair bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında; sanıkların üzerlerine atılı özel belgede sahtecilik suçunu işlediklerine ilişkin mahkumiyetlerine yeterli kanıt bulunmadığı gibi, Dairemizce yapılan duruşmada incelenen suça konu 17.02.2011 tarihli abonelik sözleşmesinde, abone adı '...' olarak belirtildiği halde, sözleşmenin son kısmında abone adının 'Hakan Pekol' olarak gösterilip imzalanmış olması hususu dikkate alındığında, sözleşmeleri kabul ile görevli olanlar tarafından yapılacak basit bir incelemede sahteciliğin ilk bakışta anlaşılacağı, bu durumda söz konusu suçta aranan kandırıcılık öğesinin de mevcut olmaması nedeniyle suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı anlaşıldığından, ilk derece mahkemesinin 27.09.2016 gün 2015/942 esas, 2016/777 karar sayılı hükmünün kaldırılarak, sanıkların CMK’nın 223/2-a,e maddeleri uyarınca ayrı ayrı beraatlerine" karar verilmiştir.

Bu hükümlerin de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 20.11.2017 gün ve 14828-7937 sayı ile;

“5271 sayılı CMK'nun 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 298. maddesi uyarınca reddine" oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire Üyeleri A. İhsan Öztekin ve B. Savtok;

“5271 sayılı CMK’nın 286/1. fıkrasında bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümlerinin kural olarak temyizinin mümkün olduğu belirtildikten sonra, aynı maddenin 2. fıkrasında bunun istisnaları 10 bend halinde tahdidi olarak sıralanmıştır. Bu bentlerde temyizi mümkün olmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının neler olduğu konusunda gerek doktrinde gerekse uygulamada bir görüş ayrılığı bulunmamakla birlikte, özellikle bölge adliye mahkemelerinin CMK’nun 280/1-e maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar vererek duruşma açmak suretiyle beraat kararı vermesi durumunda bu kararın temyizinin olanaklı olup olmadığı konusunda görüş birliği bulunmamakta ise de; aşağıda izah ettiğimiz nedenlerle CMK’nun 286/2-b maddesi gereğince verilen beraat kararlarının temyizinin mümkün olduğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak olunmamıştır.