muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1618, Karar No: 2013/2714, Tarih: 23.01.2013

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (... 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai alacağı hesabında ara dinlenmelerin düşülmemesi ve tanıkların beyanlarına tanıkların çalıştıkları dönemle sınırlı itibar edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9859, Karar No: 2012/495, Tarih: 24.01.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/9859 E.  ,  2012/495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davacı vekili Av.... ile davalı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday ve fiğin 2010 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin Gıda Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmazdan kömür madeni çıkartılması için ruhsat verilip verilmediği, verilmişse kapsadığı alan ile fiilen madenin çıkartılıp çıkartılmadığı hususu da belirtilmek suretiyle bu ruhsata ilişkin bilgi ve belgelerin taraflardan,

Sorulup alınacak yazı cevaplarının dosya içerisine getirtilmesinden ve yeterliliğinin hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11127, Karar No: 2013/11162, Tarih: 29.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11127 E.  ,  2013/11162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.01.2012 tarih ve 2008/220-2012/1 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; Bolu Köftecisi isimli işyerinde lpg hortumundan gaz sızması nedeniyle meydana gelen patlamada bir işyeri çalışanının hayatını kaybettiğini, işyerinde ve çevre işyerlerinde maddi hasar oluştuğunu, müvekkili şirketin patlayan tüpün sahibi BP Gaz A.Ş.'nin Tüp Gaz Zorunlu Sorumluluk Sigortacısı olup, poliçe kapsamında ölenin yakınlarına 80.000,00 TL, iş yeri sahiplerine de 7.994,44 TL tazminat ödediğini ileri sürerek, 87.994,44 TL'nin faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Orgaz Ltd. Şti. vekili; tüp hortumunun dava dışı Polimer Kauçuk A.Ş. firması tarafından üretildiğini, müvekkilinin bir sorumluluğunun bulunmadığını, hortumun üzerindeki kesiğin, kesici ve delici aletle meydana getirildiğini savunmuştur.

Davalı Hıdıroğulları A.Ş. vekili, patlayan tüpün olaydan bir kaç gün önce bağlantılarının yapılarak çalışır vaziyette teslim edildiğini, gerekli kontrollerin yapıldığını, tüp hortumunun müvekkilinden alınmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, gaz kaçağına neden olan hortumdaki yırtığın eskime, yıpranma ve sertleşme gibi etkenlerden meydana gelmeyip, dış etkenlerden kaynaklandığı,davalıların herhangi bir kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10997, Karar No: 2017/15536, Tarih: 08.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/10997 E.  ,  2017/15536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalının Devlet Hastanesinde fizik tedavi uzmanı olarak görev yaptığını, özel muayenehanesini 31.12.2004 tarihinde kapattığını bildirmesine rağmen, 06.09.2006 tarihinde davalı kurum görevlileri tarafından yapılan denetimde düzenlenen tutanak ile davalının özel muayenehanesinde hasta kabul ettiğinin tespit edildiğini, muayenehanenin kapatıldığını bildirdiği 31/12/2004 tarihi ile hasta kabul ettiğinin tespit edildiği 06/09/2006 tarihi arasındaki Şubat 2005 ile Ağustos 2006 dönemlerinde davalıya yapılan döner sermaye ödemelerinde mesleğini serbest olarak icra eden ve etmeyen uzman hekimler için öngörülen kat sayı arasındaki fark nedeniyle davalıya yersiz olarak döner sermayeden haksız olarak yapılan 27.226,64 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı; davanın öncelikle zamanaşımı nedeniyle reddini, aksi takdirde aynı olay nedeniyle Ağır Ceza Mahkemesinde yargılandığını suç kastı bulunmadığı gerekçesiyle beraat ettiğini, davaya konu işlemin iptali için idari yargıda dava açıldığını, neticesinin beklenilmesini, davalının özel muayenehanesinde hasta kabul etmediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 20.02.2014 tarihli ve 2013/18219 E., 2014/2547 K.sayılı ilamı ile; "...Davalının, devlet hastanesinde uzman doktor olarak görev yaptığı ve bu şekilde maaş aldığı halde özel muayenehanesinde hasta kabul ettiği gerekçesiyle kamu kurum ve kuruluşlarını dolandırmak suçundan ... 2.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2008/68 Esas sayılı dosyasında yargılandığı ve davalının görevini kötüye kullanmak ve kamu kurumunu dolandırmak kastının bulunmadığı

gerekçesiyle beraatine karar verildiği, beraat kararının Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği sabittir. Öte yandan; davaya konu paranın ödenmesine dayanak teşkil eden idari işlemin iptali amacıyla davalı tarafından açılan davada ise, idare görevlilerince tutulan 06.09.2006 tarihli tutanak (davacının kapattığını beyan ettiği muayenenin apartman girişinde Dr....'ya ait 15x15-20 cm ebadında bir tabela bulunduğu, ev olarak tanzim edilen mekanın bir odasında hekimin diplomalarının asılı olduğu, traksiyon masası ve ile üzerinde hekime ait kartvizitlerin yer aldığı bir adet masa ve 4 adet sandalye bulunduğu, alınan randevu üzerine eşi olduğu ifade edilen kişinin denetim ekibinin kabulünü yaparak muayanehaneye aldığı, davacının daha sonra gelerek hastanın kim olduğunu sorduğu....) irdelenmek suretiyle davacının mesleğini serbest olarak da icra ettiği sonucuna varılarak döner sermaye ek ödemelerinin mesleğini serbest olarak icra etmeyen uzman hekim katsayısı yerine mesleğini serbest olarak icra eden uzman hekim katsayısı uygulanarak fazla ödenen döner sermaye ek ödemesinin yasal faiziyle tahsili için davacı adına borç çıkarılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle talebin reddedildiği ve kararın Danıştay denetiminden geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece, iş bu davaya dayanak yapılan idari işlemin hukuka aykırı bulunmadığı yönündeki esasa ilişkin kesinleşmiş idari yargı kararı ve davacı kurum görevlilerince tutulan aksi ispat edilemeyen tutanak içeriğine göre davalının mesleğini serbest olarakta icra ettiği kabul edilerek, sonucu dairesinde hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile, davalının Şubat 2005 - Ağustos 2006 arası dönemde serbest çalıştığı hususunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozulmuş, davalı tarafın karar düzeltme istemi Dairemizin 27.01.2015 tarihli ve 2014/19505 E., 2015/1507 K. sayılı ilamı ile reddedilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne, 27.226,64 TL'nin 24.11.2015 tarihli bilirkişi kurulu ek raporunda düzenlenen tabloda 2005 yılı Mart ila 2006 yılı Ağustos dönemine ilişkin yapılan ödemelerden her bir döneme ait tabloda gösterilen net tutarın yine tabloda gösterilen ilgili faiz başlangıç tarihinden ödeme tarihine kadar işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline, karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Dava, davalıya yersiz yapıldığı iddia olunan ödemenin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi istemine ilişkindir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Dava, davalıya yersiz yapıldığı iddia olunan ödemenin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun konuya ilişkin 61 vd. maddelerindeki düzenlemelere göre, sebepsiz zenginleşme; geçerli olmayan ve tahakkuk etmemiş yahut varlığı sona ermiş bir nedene ya da borçlu olunmayan şeyin hataen verilmesine dayalı olarak gerçekleşebilir.

Sebepsiz zenginleşme, bunlardan hangisi yoluyla gerçekleşmiş olursa olsun, sebepsiz zenginleşen, aleyhine zenginleştiği tarafa karşı, geri verme borcu altındadır.

Diğer taraftan, sebepsiz zenginleşmeden doğan bir alacağa faiz yürütülebilmesi için alacağın muaccel olması yeterli olmayıp, borçlunun, yani sebepsiz zenginleşenin bir ihtar ile ya da aleyhine bir dava açılmak suretiyle temerrüde düşürülmesi gerekir.

Somut olayda, dosya kapsamındaki bilgi belgelerden; ... 1.İdare Mahkemesinin 13.12.2011 tarihli ve 2011/2087 E., 2011/2255 K.sayılı kararı ile; davacı ... tarafından fazla ödenen döner sermaye ek ödemesinden borç çıkarılmasına ilişkin işlemin iptali için açılan davada, davanın reddine karar verildiği, kararın temyizi üzerine Danıştay 11.Dairesinin 2009/1099 E., 2012/7455 K.sayılı ilamı ile onandığı, karar düzeltme isteminin Danıştay 11.Dairesinin 08.11.2013 tarihli ve 2013/3735 E., 2013/9754 K. sayılı kararı ile reddedildiği anlaşılmıştır.

Faizin başlangıcı tarihi olarak İdare Mahkemesinin kararının kesinleşme tarihinin esas alınarak, bu tarihten itibaren faize hükmedilmesi gerekmekte ise de, idari davada karar düzeltme isteminin 08.11.2013 tarihinde reddedildiği gözetildiğinde, iş bu davanın anılan tarihten daha önce 22.03.2012 tarihinde açıldığından, alacağa dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekmektedir.

O halde mahkemece; alacağa dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, ödeme tarihlerinden itibaren faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

O halde mahkemece; alacağa dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, ödeme tarihlerinden itibaren faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.bendindeki "24.11.2015 tarihli bilirkişi kurulu ek raporunda düzenlenen tabloda 2005 yılı Mart ila 2006 yılı Ağustos dönemine ilişkin yapılan ödemelerden her bir döneme ait tabloda gösterilen net tutarın yine tabloda gösterilen ilgili faiz başlangıç tarihinden ödeme tarihine kadar işleyecek" ifadelerinin hükümden çıkartılarak yerine "22.03.2012 tarihinden itibaren işleyecek" ifadesinin yazılmasına, hükmün davalı yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3443, Karar No: 2021/3153, Tarih: 29.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3443 E.  ,  2021/3153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, Defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Düşme, Beraat

1- Sanıklar hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan verilen düşme hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanıklara yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanıklar hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Sanıklara yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

3- Sanık ... hakkında “defter ve belge gizleme” suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Defter ve belge gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve 5 yıllık saklama zorunluluğu bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesi için istenmesi ve yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluşacağı, Dairemizin 28/05/2018 tarihli 2017/10852 Esas ve 2018/5007 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, dosya içerisinde isteme yazısı mevcut olmadığından, vergi dairesi başkanlığına bu hususta müzekkere yazılmış ise de; 17/01/2019 tarihli cevabi yazıda yalnızca tebliğ alındısının gönderildiği ancak isteme yazısının bulunamadığına ilişkin bir ibareye de yer verilmediği anlaşıldığından; ilgili kuruma yeniden müzekkere yazılarak, 30/09/2011 tarih ve VDENY-2011-1738/105 sayılı defter ve belge isteme yazısının mevcut olup olmadığının sorulması, bulunması durumunda aslı ya da onaylı bir suretinin getirtilip incelenerek, hangi yıla ilişkin defter ve belgelerin hangi amaçla istendiğinin tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 29/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2614, Karar No: 2018/3966, Tarih: 10.09.2018

**19. Hukuk Dairesi         2018/2614 E.  ,  2018/3966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı - karşı davalı ... vek. Av. ... ile davalı - karşı davacı ... vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında ... . Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 17/02/2017 gün ve 2011/705 E. - 2015/126 K. sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 21/02/2018 gün ve 2016/10537 E. - 2018/831 K. sayılı ilamına karşı davacı-karşı davalı tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu HUMK’un 440/3-I maddesindeki parasal sınır, 5236 sayılı Kanunun 19. maddesiyle HUMK’a eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2015 yılı için 12.690,00 TL’dir.

Davacı-karşı davalı vekili, taraflar arasındaki Distrübütörlük sözleşmesine aykırı davranışları nedeniyle 15.000,00 TL'nin davalı karşı davacıdan tahsilini talep etmiş ,mahkemece davanın kısmen kabulüne,davacının distribütörlük sözleşmesine bağlı olarak, bayilik oluşturmak üzere yaptığı masraflara ilişkin davasının ve davacının Distribütörlük sözleşmesi kapsamında faaliyet alanında davalı tarafından yapılan satışlar nedeni ile uğranılan prim kaybına ilişkin, davasının reddine,davacının Distribütörlük sözleşmesi nedeni ile alt bayiliklerden dolayı doğacak prim kayıpları nedeni ile uğranılan zarara ilişkin olmak ve fazlaya ilişkin hakları da saklı kalmak kaydı ile 5.000,00.-TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce verilen bozma kararına karşı davacı-karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

HUMK’un değişik 440/III-1. maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınırın altında olan davalara ait hükümlerin onanmasına veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna başvurulamaz.

Bu nedenlerle davacı- karşı davalının hükme bağlanan 10.000,00 TL’ye yönelik ilâm ile ilgili karar düzeltme isteminin reddi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı - karşı davalının karar düzeltme isteminin REDDİNE, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacı karşı davalı'ya iadesine, 10/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4688, Karar No: 2024/9479, Tarih: 06.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/4688 E.  ,  2024/9479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli, hırsızlık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun reddi, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adlîye Mahkemesi tarafından suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 279/1-b maddesi uyarınca “adlî para cezasının kesin nitelikte olduğunun anlaşılması” nedeniyle reddine karar verildiği, bahse konu kararın; aynı Kanun’un 279/1-Son maddesi uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu ve aynı Kanun’un 264/1. maddesinde yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşıldığından, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 268/3-e maddesi uyarınca, Tebliğnameye uygun olarak İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin ''beraat kararı verilmesi gerektiğine, suçun unsurlarının oluşmadığına' ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında Bölge Adlîye Mahkemesi'nce hırsızlık suçundan düşme kararı verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Sakarya Bölge Adlîye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kocaeli Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adlîye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.