muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8867, Karar No: 2015/863, Tarih: 13.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8867 E.  ,  2015/863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının kooperatif üyesi olduğunu ve kooperatif genel kurullarınca toplanmasına karar verilen ödemeleri ihtarlara rağmen yatırmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak toplam 10.200,00 TL asıl alacak ve faizinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkilinin bağımsız bölümü arsa sahibinden satın alması sebebiyle peşin ödemeli ortak değil arsa sahibi olduğunu, kooperatifle arsa sahipleri arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde kooperatifin arsa sahibinden hiçbir şekilde para talebinde bulunulmayacağının ve arsa sahipleri haklarını üçüncü kişilere devrettiğinde bu kişilerin de arsa sahibi gibi aynı hakları haiz olacağının kayıt altına alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; kooperatifçe arsa sahiplerinden hiçbir şekilde para talep edilmeyeceğinin taahhüt edildiği, arsa sahibinden bağımsız bölümü devralan davalıdan yapılan sözleşme hükümlerine göre evinde sorunsuzca oturana kadar hiçbir aidat veya ortak gider talep edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23247, Karar No: 2013/18917, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23247 E.  ,  2013/18917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 22/05/1997 tarihinde anlaşmalı olarak sanık ... ile boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17239, Karar No: 2012/38999, Tarih: 20.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/17239 E.  ,  2012/38999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak:

İnfaz koruma memuru olan sanık hakkında CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilirken, aynı Yasanın 231/8-c fıkrası gereğince ''1 yıl müddetle okul ve yol gibi kamu hizmetlerinde ve orman var ise orman işlerinde temizlik ve diğer işlerde kamu hizmeti yapması'' şeklinde sanığın durumuna uygun olmayan tedbir belirlenip, sonrada adliye bahçesinde temizlik yapması tedbirine uymadığından bahisle hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3414, Karar No: 2006/5710, Tarih: 25.04.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/3414 E.  ,  2006/5710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapusuz olan taşınmazın tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Orman Yönetimi ve Hazine vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü ... mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın H.Y.U.Y.'nın 409/5. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davalılar Orman Yönetimi vekili ile Hazine vekili tarafından vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastro işlemi 1953 yılında yapılarak kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına kararın dayandığı gerekçeye ve davacı ... kişinin 12/07/2005 tarihli celseye mazeret bildirmeden gelmediği, davalı Hazine ve Belediye Başkanlığının dava dosyasının işlemden kaldırılmasını istemeleriyle, dava dosyasının işlemden kaldırılmasından sonra üç ... fazla süre geçtiği belirlenerek, dava açılmamış sayılmasına karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, Orman Yönetimi ve Hazinenin yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yönetimlerin her ikisine birden bir vekalet ücretine karar verilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle hüküm fıkrasının 3. bendindeki "175.00.- YTL" kelimesinin tamamen kaldırılarak, bunun yerine "175.00'... .- YTL." kelimesi yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 25/04/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7771, Karar No: 2019/276, Tarih: 16.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7771 E.  ,  2019/276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : İdari Para Cezası Verilmesine Yer Olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağına göre ele geçen emvâlin mahiyeti, niteliği ve cinsi itibarıyla 6831 sayılı Kanun'un 91/5. maddesi kapsamında kalmadığı, emvalin devrikten elde edildiğine dair dosya kapsamında bir delil bulunmadığı, bu itibarla kaçak olarak emvâl bulundurmak şeklinde gerçekleşen eylem nedeniyle sanığın 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesi uyarınca işlediği suçun sübuta erdiği ve 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun önödemeyi düzenleyen 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesine aykırılık suçunun önödeme kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla; sanık hakkında önödeme prosedürü uygulanarak, sonucuna göre hukukî durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11270, Karar No: 2017/8515, Tarih: 05.12.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/11270 E.  ,  2017/8515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar ... ve ... ile birleşen dosyanın davacısı ...'ın dayanağı olan tapu kayıtlarının tedavüllerinden olan 21.06.1947 tarih ve 6 numaralı tapunun gitti kaydında 03.05.1948 tarih 1 ve 5 numaralı tapu kayıtları gösterildiği halde, gelen tapu kayıtlarının 05.03.1948 tarih 1 ve 5 numaralı tapu kayıtları olduğu; birleşen dosya davacısının dayanağı olan 17.05.1982 tarih ve 5 numaralı tapu kaydının geldi kaydı 05.03.1948 tarih ve 5 numaralı tapu kaydı olarak gösterildiği halde bu kaydın gittisi görünen kayıtta sözü edilen (5 numaralı) kaydın gösterilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle dosya arasındaki tapu kayıtlarının birbiri ile irtibatı sağlanamamaktadır.

Açıklanan nedenle davacı ve birleşen dosya davacısının dayanak tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren intikal eden tüm payları gösterecek şekilde bilgisayar ortamında hazırlanmış sıralı olarak tüm tedavüllerinin ve varsa haritasının, kadastro sırasında revizyon görüp görmediklerinin, görmüş ise revizyon gördüğü taşınmazlara ait kadastro tespit tutanaklarının onaylı sureti ve varsa tespite dayanak kayıtlarının, tespitin kesinleşmediği ve davalı olduğu belirlendiği takdirde bu hususta düzenlenecek dosya inceleme tutanağının, hükmen kesinleşenlere ait mahkeme kararları ile Yargıtay ilamlarının onaylı örneklerinin getirtilerek dosyaya konulması, bu işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13940, Karar No: 2018/3099, Tarih: 12.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/13940 E.  ,  2018/3099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından; kusur belirlemesi, aleyhine hükmolunan tazminatlar ile reddedilen tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.03.2018(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/21419, Karar No: 2012/24857, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/21419 E.  ,  2012/24857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

K A R A R

Yokluğunda verilen kararın, “İstasyonaltı Mahallesi Yasa Sokak No:1 .../...” adresinde davalı ...’a tebligat yasasının 35.maddesi gereğince tebliğ edilmek suretiyle dosyanın temyiz incelemesine gönderilmiş ve aynı adreste dava dilekçesinin de tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de davalıya yokluğunda verilen kararın tebliğinin usulüne uygun olmadığı görülmektedir.

Tebliğ ile ilgili Yasa hükümleri tamamen şeklidir. Değinilen işlemler nedeniyle tebligat; bilgilendirme yanında belgelendirme özelliği de bulunan bir usul işlemidir. Gerek tebliğ işlemi ve gerekse tebliğ tarihi ancak yasada emredilen şekillerle tevsik ve dolayısıyla ispat olunabilir. Bu sebeple tebligatın usul yasaları ile ilişkisinde daima göz önünde tutulmalıdır. Hal böyle olunca, yasa hükümlerinin en ufak ayrıntılarına kadar uygulanması zorunludur. Kanunun belirlediği şekilde yapılmamış ve belgelendirilmemiş olan tebligatların geçerli olmayacağı Yargıtay içtihatlarında açıkça vurgulanmıştır.

7201 Sayılı yasanın 35. Maddesindeki düzenlemeye göre; “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.

Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.

Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır.”

Somut olayda yasanın aradığı bu şartların yerine getirilmeden 35.maddeye göre tebliğ yapıldığı anlaşılmaktadır. Gerçekten davalı ...’ın “... Mahallesi... Sokak No:11 .../...” adresinde oturduğu, dosya içerisindeki ekonomik durum araştırmasına ilişkin polisçe düzenlenen tutanak ile ceza davasına ait karar ve eklerinden açıkça belli olduğu gibi davalı ...’ın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi de “... Mahallesi... Sokak No:11 .../...” adresidir. Hal böyle olunca davalının dosya kapsamında adresi belli bulunduğu halde, dava dilekçesinin tebliğ olunduğu adreste Tebligat Yasası’nın 35. maddesine göre yokluğunda verilen kararın tebliğinin geçersiz olduğu açıktır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle: yokluğunda verilen kararın, davalı ...’a “... Mahallesi... Sokak No:11 .../...” adresinde yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/760, Karar No: 2012/2903, Tarih: 15.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/760 E.  ,  2012/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

-KARAR-

Dairenin 05.10.2010 tarih 2010-10685 Esas 2010/9832 sayılı ilamı ile davanın tazminat isteğine ilişkin olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiş ve dosya Yüksek 4.Hukuk Dairesine gönderilmiştir.

Ne var ki, anılan Dairece de 26.12.2011 tarih 2010/12003 Esas 2011-14143 Karar sayılı ilam ile davanın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması nedeniyle tapunun iptalinden kaynaklanan tazminat isteği olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiş ve dosya Yüksek Birinci Başkanlığa gönderilmesi gerekirken, görevsizlik kararıyla dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle Daireler arasında temyiz incelemesi yönünden ortaya çıkan uyuşmazlığın Hukuk Başkanlar Kurulunca giderilmesi için dosyanın Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına,15.03..2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/738, Karar No: 2012/3224, Tarih: 23.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/738 E.  ,  2012/3224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, “kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Bu durumda zorunlu savunman velev ki sanığın lehine gibi görünen bazı işlemler yapmış olsa; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” anlaşılması karşısında; İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/06/2006 günlü hükmünün, mahkemenin istemi üzerine atanan savunman Av. ... tarafından, 26450 sayılı 02.03.2007 tarihinde yayımı ile yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin, Görevlendirme Esasları başlıklı 6/3 maddesinin ''Baro tarafından müdafii veya vekil olarak atanan avukat, haklı mazereti halinde görevlendirilmesine ilişkin yazıya dayanarak başka bir avukata yetki verebilir.'' şeklindeki hükmüne aykırı olarak herhangi bir mazerete dayanmayan hukuken geçerliliği bulunmayan 17.06.2008 tarihli yetki belgesiyle yetkilendirilen Av. ... ...'ın yüzüne karşı verildiği ve atanan savunman Av. ... tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği ancak atanan yada geçersiz yetki belgesiyle yetklendirilen anılan savunmanlardan sanığın haberdar olmadığı anlaşıldığından, sanık ...'ya atanan savunmanın temyizine muvafakatı olup olmadığı sorulup, yokluğunda verilen kararın anılan sanığa tebliğine ilişkin belgeye de dosya içerisinde rastlanılamadığından varsa eklenmesi, yoksa tebliği ile bu belge ve sunarsa temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 23.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.