muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1184, Karar No: 2024/5445, Tarih: 27.06.2024

V. KARAR

A. 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar veren 19.12.2022 tarihli ek karar usul ve kanuna uygun bulunduğundan ek karara yönelik temyiz talebinin reddiyle ek kararın Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 22.11.2022 tarihli ve 2022/2853 Esas, 2022/1784 Karar sayılı kararında sanık ve müdafileri tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda sanık ve müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.06.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2019/3136, Karar No: 2019/34482, Tarih: 12.09.2019

**7. Ceza Dairesi         2019/3136 E.  ,  2019/34482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşyayı, gümrük işlemlerine tâbi tutmaksızın ülkeye sokmak

HÜKÜM : Beraat, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 29.11.2018 tarih, 2018/13598 E., 2018/13101 Karar sayılı ilamı ile hükmün “...faturalar üzerinde inceleme yapılmasından sonra takıların satın alındığı belirtilen...Takı Firması’nın defterleri incelendikten, zincirleme menşei araştırması tamamlanıp temin edilecek tüm belgelerle birlikte konusunda uzman bilirkişiye tevdi edilip miktar, cins ve sair özellikleri itibariyle defter incelemesi ve ayniyet tespiti yapıldıktan, yine ele geçen takılar üzerinde işleme, motif, ayar ve benzeri özellikleri yönünden bilirkişiye inceleme yaptırılarak takıların menşei hakkında ayrıntılı rapor temin edilmesinin ardından sonucuna göre bir karar verilmesi” gerektiğinden bahisle bozulmuş olduğu cihetle; bozma ilamına uyulmasına karşın, yetersiz ve ilamda belirlenen hususları karşılamayan bilirkişi raporu ile yetinilmek suretiyle, dosyada başkaca yeni delil de bulunmadığı halde, bozma ilamının gereği yerine getirilmeden, yeniden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13562, Karar No: 2018/3216, Tarih: 24.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/13562 E.  ,  2018/3216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 31.10.2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; 72 parsel yönünden feragat nedeniyle davanın reddine, 73 sayılı parsel yönünden davanın kabulüne dair verilen 07.07.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 31.10.2014 tarihli dilekçesi ile 191 ada 71-62 ve 82 parsel sayılı taşınmazların maliki olduğunu, 71 sayılı parselin lehine davalılar adına kayıtlı 72 ve 73 nolu parsellerden geçit hakkı tesisini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davacıya ait 62 parsel sayılı taşınmazın genel yola cephesi bulunduğunu, ayrıca 72 sayılı parselin daha uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 62 parsel sayılı taşınmazının köy yoluna cephesinin bulunduğu ancak yapılan incelemede eğimli olduğu özellikle kış şartlarında geçmeye uygun olmadığı, dolayısıyla davacının nisbi geçit ihtiyacı içinde bulunduğu kabul edilerek, en kısa mesafe 73 parsel sayılı taşınmaz olduğu gerekçesiyle, davacının 191 ada 72 parsel nolu taşınmaz açısından açtığı davasının feragat nedeniyle reddine, 191 ada 73 parsel sayılı taşınmaz açısından davasının kabulü ile; davalılara ait ... İli ... İlçesi Çetmi Köyünde kain 191 ada 73 parsel sayılı taşınmaz aleyhine dosyada bulunan 22/06/2015 havale tarihli fen bilirkişi raporunda ve ekindeki krokide 3 metre genişliğinde 43.27 uzunluğunda yeşil renk ile gösterilen toplamda 119.01 m2'lik alanda davacının maliki bulunduğu Çorum İli Kargı İlçesi Çetmi Köyü 191 ada 71 parsel sayılı taşınmaz lehine geçit hakkı tesisine, depo edilen bedelin davalılardan ..., ... ve ...'a eşit hisselerle ödenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı 73 parsel sayılı taşınmazın paylı maliklerinden ... temyiz etmiştir.

Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine "mutlak geçit ihtiyacı" veya "geçit yoksunluğu", ikincisine de "nispi geçit ihtiyacı" ya da "geçit yetersizliği" denilmektedir.

TMK'nın "zorunlu geçit" başlıklı 747. maddesi gereğince taşınmazından genel yola çıkmak için yeterli geçidi bulunmayan malik, komşularından geçit hakkı tanınmasını isteyebilir. Bunun için yasa maddesinde belirtildiği üzere davacıların taşınmazlarından genel yola çıkmalarının hiç mümkün olmaması gerekir.

TMK'nın "zorunlu geçit" başlıklı 747. maddesi gereğince taşınmazından genel yola çıkmak için yeterli geçidi bulunmayan malik, komşularından geçit hakkı tanınmasını isteyebilir. Bunun için yasa maddesinde belirtildiği üzere davacıların taşınmazlarından genel yola çıkmalarının hiç mümkün olmaması gerekir.

Somut olayda; dosya içerisindeki pafta sureti ile 22.06.2015 tarihli bilirkişi raporu ve krokisine göre ve davacı adına tapuda kayıtlı olduğu belirtilen 191 ada 62 parsel sayılı taşınmazın sınırında kadastrol yola cepheli bulunduğu açıkça görülmektedir. Bu itibarla öncelikle 191 ada 62 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı getirtilerek davacı adına kayıtlı olduğu tespit edilmesi halinde davacı adına kayıtıl 191 ada 71 parsel sayılı taşınmazın 191 ada 62 parsel sayılı taşınmaza sınır komşusu olması ve 62 sayılı parsel üzerinden yola çıkışı mümkün olduğundan davacının subjektif arzusuna göre geçit güzergahı saptanıp buna ilişkin hüküm kurulması mümkün olmadığından mahkemece davacının geçit ihtiyacının bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Eğer 191 ada 62 parsel sayılı taşınmaz davacı adına kayıtlı değilse davacının 191 ada 71 parsel sayılı taşınmazı ile davalı 191 ada 73 parsel sayılı taşınmaz arasında kalan davacı adına kayıtlı olduğu belirtilen 181 ada 82 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı getirtilerek kesintisizlik ilkesi gereğince 22.06.2015 tarihli keşif krokisinde belirtildiği üzere 82 parsel sayılı taşınmaz üzerinden de akdi veya kazai geçit hakkı tesis edilmek suretiyle davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davalı ...'a iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3745, Karar No: 2008/5337, Tarih: 17.11.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/3745 E.  ,  2008/5337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

..

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davalı ... hakkındaki davanın reddine, davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca, davalıların malik ve sürücüsü oldukları itfaiye aracının tam kusurlu çarpması sonucu hasar meydana geldiğini belirterek, sigortalısına ödediği 3.400.00 YTL’nin kaza tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili, müvekkili idarece kazaya karışan aracın rutin bakımlarının yapıldığını ve kendilerine kusur izafe edilemeyeceğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., itfaiye aracının fren sistemindeki teknik bir arızadan dolayı kazanan meydana geldiğini ve kusurunun bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, olayda davalı sürücünün kusurunun bulunmadığı, itfaiye aracının fren sistemindeki bakım eksikliğinden kaynaklanan teknik bir arızadan dolayı kazanın meydana geldiği ve hasardan davalı idarenin sorumlu olduğu gerekçesiyle, davalı ... aleyhindeki davanın reddine; davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın kabulü ile, 3.400.00 YTL’nin 03.04.2000 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bu davalıdan tahsiline, ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2001/644 Esas, 2002/758 Karar sayılı dosyası

ile tahsilde tekerrür olmamasına karar verilmiş, hüküm davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, mahkeme hükmünün gerekçe kısmındaki faiz başlangıç tarihine ilişkin maddi hatanın mahallinde her zaman düzeltilmesinin mümkün olmasına göre, davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 183.60 YTL peşin harcın onama harcından mahsubuna 17.11.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13960, Karar No: 2016/10774, Tarih: 23.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/13960 E.  ,  2016/10774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Zamanaşımı nedeniyle düşme

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık hakkında açılan davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

24/01/2014 tarihinde icra edilen keşif sonrası düzenlenen inşaat bilirkişi raporunda, beton ve sıva yaşının bilimsel olarak bilinememesinden dolayı gözlemsel olarak yapının büyük bir kısmının 10 yıl ve daha öncesinden yapıldığının belirtildiği, raporun, yapıda kullanılan malzemelerin cinsi, yıpranma durumu, renk solmaları gibi teknik verilerden yoksun olarak sadece gözleme dayandığı anlaşılmakla,

Mahkemece, inşaat mühendisi bilirkişiler marifetiyle keşif icra edilip, yukarıda açıklanan şekilde teknik verilere dayalı bilirkişi raporu ile sanığın savunması alındıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22393, Karar No: 2018/9237, Tarih: 17.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/22393 E.  ,  2018/9237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.09.2018 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/1024, Karar No: 2016/10971, Tarih: 02.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1024 E.  ,  2016/10971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, milli bayram ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Evlenmek istediğini ancak büyüklerinin izin vermemesi nedeniyle kaçarak evleneceğini, iş yerindeki üstlerine sözlü olarak bildirerek işe gelmeyeceğini beyan ettiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ve milli bayram ücretlerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 01.02.2013-12.02.2013 tarihleri arasında mazeret bildirmeden işe gelmediği için Noterden keşide edilen ihtarname ile işe gelmeme nedenini bildirmesinin, aksi takdirde iş akdinin feshedileceğinin bildirildiğini, ihtarnameye cevap verilmediğini, iş akdinin 18.02.2013 tarihi itibariyle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının resmi olarak 11/02/2013 tarihinde evlendiği, evlenmeden önce çalıştığı birimde ustabaşı olarak görev yapan Azize isimli bayana evlilik nedeniyle gelmeyeceğini söylediği, davalı tanığı ... beyanı ile sabit olduğu, ayrıca yine davalı tanığı ...' ın beyanında davacının bir kaç gün işe gelmediğini farkedip sorduğunda davacının evlenmek için işten ayrıldığı ya da gelmediği gibi ifadeler duyduğunu beyan ettiği, ayrıca bunun davacı tanık beyanları ile de sabit olduğu, bu durumda davacının ailesinin evlenmesine izin vermemesi nedeniyle evlenmek amacıyla işe gelmeyeceğini beyan ettiği ve akabinde 11/02/2013 tarihinde resmi olarak evlendiğinden resmi evlilik tarihinden önce evlenmek amacıyla işe gelmeyeceğini belirtmek suretiyle iş yerinden ayrıldığı ve daha sonra işverene gönderdiği ihtarname ile evlilik nedeniyle işe gelmediğini ve yasal haklarının ödenmesini talep ettiği, ayrıca davacının çalıştığı süre de nazara alınarak yasal haklarını almayacak şekilde ve hiç bir gerekçe belirtmeden işe gitmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olacağından davacının evlilik nedeniyle iş sözleşmesini feshettiği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek, kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmış, ihbar tazminatı ve milli bayram çalışma alacağının ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin kadın işçi tarafından evlilik sebebiyle feshedilip feshedilmediği ve buna göre kıdem tazminatı hakkının doğup doğmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 120 nci maddesi yollamasıyla, halen yürürlükte olan 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin birinci fıkrasında, bayan işçinin evlendiği tarihten itibaren bir yıl içinde evlilik sebebiyle kıdem tazminatına hak kazanabilecek şekilde feshedebileceği hükme bağlanmıştır. Kadın işçinin evlilik sebebiyle fesih hakkı, evlilik tarihinden itibaren başlar. Bu hak, sadece bayan eşe tanınmış olup, resmi evlilik işleminin tamamlanmasından itibaren bir yıl içinde kullanılmalıdır.

Kadın işçinin evlilik öncesinde bu hakkını kullanması da olanaksızdır. Yine evlilik öncesi çeşitli işlemlerin yapılmasının işe devamsızlık noktasında geçerli mazereti oluşturup oluşturmayacağı her bir olay yönünden değerlendirilmelidir.

Kadın işçinin yasanın tanıdığı fesih hakkını kullanması halinde, kıdem tazminatı talep hakkı doğar. Feshin işverence kabul edilmesi gerekmez. Aynı zamanda işçinin işverene ihbar öneli tanıması zorunluluğu da bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, yerel Mahkemece her ne kadar davacının kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, davacının resmi olarak evlenme tarihi 11.02.2013 olup, davacının 01.02.2013 tarihinden itibaren (resmi olarak evlilikten önceki 01.02.2013-11.02.2013 tarihleri arasında) devamsızlık yaptığı dosya kapsamı ile sabit olup, iş akdinin devamsızlık nedeniyle işverence feshi, işveren açısından haklı nedene dayanmaktadır. Bu durumda, davacının kıdem tazminatı isteminin reddi gerekirken devamsızlıktan sonraki evliliğe itibar edilerek kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11309, Karar No: 2011/14202, Tarih: 27.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/11309 E.  ,  2011/14202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/07/2006 gününde verilen dilekçe ile rücuen alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/12/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; a-Dava, davacı idareye ait araç ile polislik vazifesi sırasında davalının neden olduğu trafik kazasından dolayı davacının ödemek zorunda kaldığı tazminatın öteki sorumlu olan davalıdan rücu yolu ile alınması istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, trafik kazasında yaralanan dava dışı üçüncü kişinin uğradığı zararın kendisinden ödetilmesine karar veren Ankara 5. AHM nin 2002/879 esas, 2005/48 karar sayılı dosyası uyarınca ödemek zorunda kaldığı tazminat tutarının tümünün davalıdan ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ise, kaza sırasında kullandığı aracın kara yoluna uygun olmayan zırhlı bir araç olduğunu, kazadan önce aldığı görev emri uyarınca yoğun yağışlı havada terörle mücadele için seyir halinde iken yol ve hava şartlarının elverişsizliği nedeni ile kazanın meydana geldiğini, gelirinin istenen tazminatı ödemeye imkan vermediğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu uyarınca istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden davalının sanık sıfatı ile yargılanıp mahkum olduğu ceza dava dosyasında, davalının meydana gelen trafik kazasında kusurunun 4/8 olduğu kabul olunmuştur. Davacı ise araç maliki ve işleten sıfatında bulunduğundan dava dışı üçüncü kişinin uğradığı zararın tümünden sorumlu tutulmuştur. Davalıya rücu edebileceği tutar ise ancak onun kusuru oranına isabet eden kısımdır. Davacı, dava dilekçesinde ödediği 4.525,00TL yargılama gideri ile 174.728,00TL tazminat tutarının rücuen tahsilini istediğine göre mahkemece bu miktarların ancak ½ oranına isabet eden kısmı hüküm altına alınabilir. Mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda hesaplanan 104.577,48TL nin ise kabaca bir hesap ile dahi bu oranı aştığı anlaşılmaktadır. Şu durumda davalının sorumlu olduğu tutarı fazla hesaplayan bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmiş olması isabetli olmamıştır.