muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/592, Karar No: 2013/16720, Tarih: 05.11.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden annesinden yetim maaşını alabilmek için eşi diğer sanık ... ile muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12768, Karar No: 2011/167, Tarih: 17.01.2011

18. Hukuk Dairesi 2010/12768 E., 2011/167 K.

**18. Hukuk Dairesi 2010/12768 E., 2011/167 K.**

**- KAT MÜLKİYETİ

- ONARIM VE TADİLATTA YETKİ**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 20 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 35 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde 15.000 TL güçlendirme masrafının kat maliklerinden tahsili, binanın güçlendirilmesinin yapılması için izin verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan Fatma, Tomris ve Mete vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; 1 numaralı bağımsız bölümün maliki olduğunu, binanın 40 yıl önce temelsiz olarak yapılması nedeniyle, meydana gelen deprem sonrasında duvarlarda ağır çatlaklar oluştuğunu, zeminin çöktüğünü, balkonların ana binadan ayrıldığını, üst kat pervaz betonlarının bahçeye düştüğünü, B... Belediyesi'nce hazırlanan raporda da binanın depreme karşı yüksek riskli olduğunun ve güçlendirilmesi gerektiğinin belirtildiğini, kat maliklerinin ise binanın güçlendirilmesine yanaşmadığını, bu sebeple; güçlendirme için gereken 15.000 TL'nin mahkemece belirlenecek tevdi mahalline yatırılmasına karar verilmesini ve ayrıca, güçlendirme için kendisine yetki verilmesini istemiş, mahkemece; davanın kısmen kabulü ile binanın bilirkişi raporu doğrultusunda güçlendirilmesi için yönetime 30 gün süre verilmesine, yapılmazsa davacı tarafından yapılmasına, 7.100 TL tutarındaki güçlendirme masrafının kat maliklerinden avans olarak tahsiline karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 19. maddesinin İkinci fıkrasında "...ortak yer ve tesislerdeki bir bozukluğun anayapıya veya bağımsız bir bölüme veya bölümlere zarar verdiğinin ve acilen onarılması gerektiğinin veya anayapının güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun mahkemece tespit edilmiş olması halinde, bu onarım ve güçlendirmenin projesine ve tekniğine uygun biçimde yapılması konusunda kat maliklerinin rızası aranmaz." hükmüne yer verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan bilirkişi kurulu raporunda; dava konusu anataşınmazın 12.06.1968 tarihli mimari projesine uygun olarak yapıldığı, davacıya ait 1 numaralı bağımsız bölümde yer döşemelerinde kırılmalar olduğu, duvarlarda çatlaklar oluştuğu, bu çatlaklar nedeniyle bazı duvarların askıda kaldığı, bazı kolon ve kirişlerin arasının açıldığı, bodrum katta ve üst katlarda hasar olmadığı, davacının bağımsız bölümündeki hasarın, inşaat sırasında arka cephedeki 4,6 metrelik kısmın dolguya oturtulup zamanla çökmesinden kaynaklandığı, binanın 2007 tarihli Deprem Yönetmeliği'nde belirlenen esaslar dairesinde deprem güvenliğinin belirlenmesine yönelik hesap ve tahkiklerin yapılması ve sonuçlarının İTÜ Döner Sermaye İşletmesi esaslarına göre hazırlanmış bir teknik raporla bildirilmesi işinin 7.100 TL'ye mal olacağı belirtilmiştir.

Yukarda açıklanan bilirkişi kurulu raporunda; binanın güçlendirilmesi için ne gibi işlemlerin yapılması gerektiği açıklanmadığı gibi, mahkemece bu güçlendirmeye ilişkin herhangi bir proje de çizdirilmemîştir. Kaldı ki, kat maliklerinden tahsiline karar verilen 7.100 TL, binanın güçlendirilmesi için yapılması gereken işlerin bedeli değil, deprem güvenliği ile ilgili hesap ve araştırmalara yönelik teknik raporun düzenlenmesi işi için İTÜ Döner Sermaye İşletmesine ve proje bürosuna verilecek bedeldir.

Bu sebeple mahkemece, deprem yönetmeliklerinin esas alınacağı güçlendirme projesinin hazırlatılması, bunun belediyeden onayının sağlanması, bilirkişi kurulunca proje kapsamında güçlendirme için yapılması gereken işlemler ve giderlerin hesap edilmesi, anataşınmazın korunması, onarımı ve bakımı işlerinin Kat Mülkiyeti Yasası'nın 35. maddesinin (d) bendi uyarınca yöneticinin görevleri arasında olduğu, yöneticinin bu işi kat maliklerinden toplayacağı avansla yapacağı dikkate alınarak, mahkemece, bilirkişinin saptadığı güçlendirme maliyetinin kat maliklerinden avans niteliğinde olarak, Yasa'nın 20/b maddesi uyarınca toplanması, yapım masraflarının daha fazla olması durumunda kalan kısmın da kat maliklerinden alınması suretiyle güçlendirme yapması hususunda öncelikle yöneticinin görevlendirilmesi, bunun için yöneticiye uygun bir süre verilmesi, yöneticinin yerine getirmemesi halinde davacının yetkili kılınması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11147, Karar No: 2006/249, Tarih: 25.01.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/11147 E.  ,  2006/249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.2.2005 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 2.6.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı idarece, kadastro tesbiti sonucunda 1133 parsel numarası almış bulunan mer’a nın (T148) harfleri ve rakamları ile gösterilen 1947,10 m2 lik bölümüne davalının sürmek suretiyle tecavüz ettiğini ileri sürülerek, bu yerlere vaki elatmasının önlemesini ve mahrum kalınan ot bedeli ile eski hale getirme bedellerinin faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiş, davalı bu yerlerin 36 nolu Toprak Tevzii Komisyonunun 37 nolu ve valilikçe onaylanmış kararı ile dağıtıldığını ve bu dağıtım kararına dayanarak yaklaşık 35 yıldır kullandığını, meraya tecavüz gibi bir niyetinin bulunmadığını iddia ederek davanın reddini savunmuştur.mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hükmü davalı temyize getirmiştir.

Mahkemece iddia ve savunma doğrultusunda yeterli araştırma ve inceleme yapılmamıştır.Öncelikle mahkemece mahallinde yapılan keşifde sadece dava konusu edilen tecavüzlü alan tesbit edilmiş ancak davacının talepde bulunduğu eski hale getirme bedeli konusunda uzman bilirkişi görüşüne başvurulmamış,doğrudan davacı tarafından talep edilen bedele hükmedilmiştir..Diğer taraftan davalının iddiası doğrultusunda da herhangi bir inceleme yapılmamıştır.Dosya içinde bulunanan 36 nolu Toprak Tevzi Komisyonunun 37 nolu kararı ile 4753 sayılı kanunun 39. maddesi gereğince 185 çiftçi ailesine toprak verilmesine karar verilmiştir.Davalı da bu dağıtım sonucu taşınmazı kullandığını savunduğuna göre Toprak Tevzii Komisyonunca yapılan işlemler sonunda dağıtım yapılmış ve davalıya taşınmaz verilerek tevzi cetveli valilikçe onaylanmışsa yapılan devir geçerli olacağından taşınmaz tapuya tescil edilmese bile davalı (Bu yer orman olarak saptanmamış ise) mülkiyet hakkını kazanır.Bunun için yetkili merciden 36 numaralı Toprak Komisyonunun dağıtıma ilişkin tevzii cetvelleri ve dayanağı haritalar getirtilmeli,davalıya dağıtımda yer verilip verilmediği,tevzii cetvellerinin Valilik onayı taşıyan temlik varsa haritaya bağlı olan bu yerin kapsamı tayin edilmeli,dava konusu edilen taşınmaz bölümünün bu yere göre neresi olduğu saptanmalı,bütün bunların dışında da taşınmazın 4342 sayılı Mera Kanunu çalışmalarına göre durumu belirlenmelidir.Bütün bu araştırma ve inceleme üzerinde durulmadan yazılı olduğu şekilde davanın kabulü doğru görülmemiştir.

Ayrıca; kuru ot bedeli meranın mutasarrıfı olan köy ya da belde tüzel kişiliklerine ait bir hak olup, davada mer’a nın mutasarrıfı bulunan köy tüzel kişiliği davacı safında yer almadığına göre istemin bu bölümün reddi yerine kabulü de yasaya aykırı olmuştur.

Eksik inceleme ve araştırma ile hüküm verildiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 25.1.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6570, Karar No: 2015/1452, Tarih: 06.03.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6570 E.  ,  2015/1452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın HMK'nın 150/5. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin müflis şirketten 117.000,00 TL bedelle daire satın aldığını, bedelini ödemiş olmasına rağmen dairenin teslim edilmediğini, ayrıca daire satımına ilişkin sözleşmede teslimin gecikmesi halinde aylık rayiç kira bedelinin üç katı üzerinden gecikme cezası öngörüldüğünü, 450.000,00 TL dairenin rayiç bedeli ve 79.000,00 TL gecikme cezası olmak üzere toplam 529.000,00 TL'nin iflas masasına kaydı için yaptıkları başvurunun haksız olarak reddedildiğini ileri sürerek, bu meblağın iflas masasına kayıt kabulünü talep ve dava etmiştir.

Davalı iflas idaresi vekili, davacının müsbet zararının tazminini istediğini, bu husus yargılamayı gerektirdiğinden kayıt kabul talebinin reddedildiğini, alacağını somut belgeler ile ispatlayamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı vekilinin mazeret bildirmeksizin duruşmaya katılmaması nedeniyle dosyanın işlemden kaldırıdığı 28.12.2011 tarihinden itibaren 3 aydan fazla zaman geçtiği halde davanın yenilenmediği gerekçesiyle, HMK'nın 150/5. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle 11.10.2013 tarihli duruşma gününün davacı vekiline usulüne uygun olarak tebliğ edildiğinin anlaşılmış bulunmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7024, Karar No: 2023/138, Tarih: 16.01.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/7024 E.  ,  2023/138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Sarıkamış Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.05.2015 tarihli ve 2014/1373 Soruşturma numaralı iddianame ile; "mağdurların ikametgahlarında düzenlenen nişan töreni sırasında cep telefonlarının hırsızlandığı, suça konu cep telefonunun aynı gün sanık tarafından ağabeyi adına kayıtlı olan hat takılarak kullanıldığının tespit edildiği" iddiasıyla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b ve 53. maddeleri uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2016 tarihli ve 2015/253 Esas, 2016/176 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 168/2, 62. ve 53/1 maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istekleri;

1.Suça sürüklenen çocuğun olayda suç kastı bulunmadığına,

2.Suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken suç vasfında hata yapıldığına,

3.Suça sürüklenen çocuğun cezasında değer azlığı nedeniyle indirim yapılması gerektiğine,

4.Suça sürüklenen çocuğun cezasından yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mağdurlar ... ve ...'nin suç tarihinde ikametlerinde düzenlenen nişan töreni esnasında tespit edilemeyen zamanda mağdur ...'in mağdur ...'ya hediye ettiği telefonun çalındığı, telefonun IMEI numarası bilgilerinden hareketle BTK'ya yazılan müzekkereye verilen cevapta, söz konusu telefonun çalındığı gün suça sürüklenen çocuk ... (...)'ın ağabeyi olan tanık K. L. adına kayıtlı 0539 (…) (…) (…) numaralı telefon hattı ile kullanıldığının tespit edildiği, hem tanık K. L. beyanında hem de suça sürüklenen çocuk ... (...)'ın ifadesinde söz konusu telefon hattının suça sürüklenen çocuk tarafından kullanıldığını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

2.Suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki beyanlarında, 18 yaşını doldurmadığı için, ağabeyi olan tanık K. L. üzerine kayıtlı olan hat ile telefon kullandığını, mağdurlara ait telefona takıldığı tespit edilen hattını da kendisinin kullandığını, mağdur ... ile zaman zaman telefonlarını değiştirdiklerini, aralarındaki samimiyete dayanarak telefonu aldığını, nişandan sonra ...'a dönmek zorunda olduğu için telefonu aldığını söyleme fırsatı olmadığını, hırsızlık amacıyla telefonu almadığını beyan ederek inkâr içeren savunmada bulunmuştur.

3.Mağdur ... aşamalarda, nişan töreni bitmeden telefonuna bakmak istediğinde telefonu yerinde bulamadığını, daha sonra suça sürüklenen çocuk tarafından alındığının tespit edildiğini beyan etmiştir.

4.Mağdur ... aşamalarda, suça sürüklenen çocuğun teyzesinin kızı olduğunu, telefonun suça sürüklenen çocuk tarafından bulunduğu yerden alındığını öğrendiğini beyan etmiştir.

5.Tanık K. L. soruşturma aşamasındaki beyanında, suça konu telefonda takıldığı tespit edilen hattın kendisi adına kayıtlı olduğunu; ancak bu hattın kardeşi olan suça sürüklenen tarafından kullanıldığını belirtmiştir.

6.Suça sürüklenen çocuğun karar tarihinde, hüküm verilmeden önce mağdurların zararını giderdiği anlaşılmıştır.

8.Suça sürüklenen çocuğun yaşının tespiti amacıyla, UYAP sisteminden nüfus kaydı, dosya arasına alınmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Suç Kastı Yönünden

Suça sürüklenen çocuk tüm aşamalarda, mağdur ... tarafından mağdur ...'ye hediye edilen telefonu bulunduğu yerden kendisinin aldığını, telefona takılan hattın da kendisi tarafından kullanıldığını beyan etmiş olup; suça sürüklenen çocuğun eyleminin sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin suça sürüklenen çocuğun suç kastı bulunmadığına ilişkin itirazları yerinde görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Suç Vasfı Yönünden

09.04.2016 tarihli keşif sonrası aldırılan 19.04.2016 tarihli bilirkişi raporuna göre, suça konu yerin tek katlı, yanları yapı malzemesi ile örülmüş, üst kısmı kapalı, kap ve pencereleri bulunan bina niteliğindeki bir yer olduğu, yine telefonun çalındığı vitrinin kapalı ve sağlam olduğu, telefonun çalınmadan önce konulduğu yerin kapalı ve kısmen cam kapaklı olması nedeniyle içerisinin dışarıdan dikkatli bakıldığında görülebildiği, telefonu çalabilmesi için cam kapağın açılmasının gerektiği belirtilmekle; suça sürüklenen çocuğun eyleminin suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk müdafiinin suç vasfına ilişkin ilişkin itirazları yerinde görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Değer Azlığı Yönünden

C. Değer Azlığı Yönünden

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde mağdurların nişan töreni esnasında, mağdur ... tarafından kullanılan ve dosya arasında bulunan faturaya göre 1.633,00 TL değerindeki cep telefonunu çaldığı olayda; suçun işleniş şekli ve özellikleri, suç tarihinde paranın satın alma gücü ve ekonomik şartlar gözetildiğinde, suça sürüklenen çocuğun kastını özgüleyerek hırsızlık suçunun konusunu oluşturan 1.633,00 TL'nin değer bakımından az olarak kabul edilemeyecek olması dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuğun cezasından 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesi uyarınca indirim yapılmasının koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla; hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D.Yaş Küçüklüğüne İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

UYAP sisteminden temin edilen suça sürüklenen çocuğun nüfus kaydına göre; 13.11.1997 doğumlu olup suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezasından 5237 sayılı Kanun'un 31/3. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmediği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk müdafiinin buna dair itirazı yerinde görüldüğünden, hüküm bu yönüyle hukuka aykırı bulunmuştur.

E. Resen Tespit Edilen Hukuka Aykırılıklar

1. 5271 sayılı CMK'nın 196/2. maddesinde yer alan “Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, istinabe suretiyle sorguya çekilebilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin cezanın alt sınırının 5 yıl olması karşısında, suça sürüklenen çocuğun talimat ile başka mahkeme tarafından sorguya çekilemeyeceğinin gözetilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

2. Gerekçe bölümündeki (D) bendinde açıklanan aykırılığa bağlı olarak;

Nüfus kaydına göre, 13.11.1997 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını tamamlamadığı gözetilmeden 16.09.2015 tarihli duruşmanın ve suça sürüklenen çocuğun savunmasının alındığı 15.10.2015 tarihli talimat tarihli duruşmanın kapalı yerine açık yapılarak 5271 sayılı Kanun'un 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı Kanun'un 53/4. maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe başlığı altında (D) ve (E) bentlerinde açıklanan nedenlerle Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2016 tarihli ve 2015/253 Esas, 2016/176 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

V. KARAR

Gerekçe başlığı altında (D) ve (E) bentlerinde açıklanan nedenlerle Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2016 tarihli ve 2015/253 Esas, 2016/176 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7451, Karar No: 2014/164, Tarih: 14.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/7451 E.  ,  2014/164 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ..., beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanıklar ... ve ...’in yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair İzmir 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.02.2013 gün ve 2011/198 Esas, 2013/26 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.