muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2335, Karar No: 2011/23756, Tarih: 21.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/2335 E.  ,  2011/23756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : 2001 yılı için, 213 sayılı yasanın 359/b-1, TCK 62. maddelerine göre 1 yıl 8 ay hapis cezası,

2002 yılı için, 213 sayılı yasanın 359/b-1, TCK 62. maddelerine göre 1 yıl 8 ay hapis cezası,

2003 yılı için, 213 sayılı yasanın 359/b-1, TCK 62. maddelerine göre 1 yıl 8 ay hapis cezası,

I- Sanık müdafiinin 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında "sahte fatura kullanmak" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyizinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında "sahte fatura kullanmak" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği 26.01.2002, 26.01.2003 ve 26.01.2004 tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı yasanın 322 nci maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık müdafiinin 2004 takvim yıllarında "sahte fatura kullanmak" ve "defter ve belgeleri gizlemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyizine gelince;

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, gerekçe ve takdire göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun ilgili tüm hükümleri somut olaya ayrı ayrı uygulandığında verilen cezalar süre itibariyle aynı olmakla beraber 5237 sayılı Yasanın lehe kabul edilip uygulanmasında, kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak anılan yasanın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunluğuna da karar verilmesi gerekeceği, hükümde yer almasa bile infazda nazara alınacağı cihetle; 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı Yasa ile yapılan uygulamanın sonucu itibariyle aleyhe olacağı gözetilmeden anılan yasa hükümlerinin lehe kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 2001, 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin gelir vergisi ile katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanık hakkında "defter ve belgeleri gizleme" eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı ve 2004 takvim yılında "sahte fatura kullanmak" eylemi nedeniyle sanık tarafından dosyaya ibraz edilen Ankara 3. Vergi Mahkemesi'nin 03.05.2007 tarih, 2006/1898, 1899, 1900, 1901 esas ve 2007/876, 877, 878, 879 sayılı kararlarında "davacının defter ve belgelerinin çalınmış olmasıyla ilgili olarak mücbir sebep halinin varlığını kanıtlayamamış olması, kendisi hakkında yapılacak vergilendirmede gerçek durumun ortaya çıkarılmasını sağlayacak incelemelerin yapılmasına engel değildir.... davacının indirim konusu yaptığı KDV ile ilgili herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadan, salt defter ve belgelerin çalınması nedeniyle KDV indirimleri kabul edilmeyip eksik incelemeye dayalı olarak davacı adına salınan KDV ile kesilen vergi ziyaı ve özel usulsüzlük cezasında isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçe karşısında, anılan kararların kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, kesinleşmesi halinde katılan idarenin zararının ne olduğu açıkça belirlendikten sonra, sabıkası da olmayan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunda bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın halen kurum zararını ödemediğinden bahisle CMK'nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17218, Karar No: 2015/4358, Tarih: 23.06.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/17218 E.  ,  2015/4358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekinin evine hırsız girdiğini farkedip emniyete müracaatta bulunması üzerine, olay yerine intikal eden polis memurunun sanığa şüphe üzerine kimlik sorduğunda, sanığın kaçmaya başladığı ancak ara sokakta tuğlalar arasında saklanır vaziyette iken yakalandığı ve üzerinde müştekiye ait paranın bulunarak iade edildiği anlaşılmakla, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı halde bu yönde uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27953, Karar No: 2015/24952, Tarih: 10.12.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/27953 E.  ,  2015/24952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : KDZ.Ereğli 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 28/05/2015

Numarası : 2015/192-2015/129

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Kdz.Ereğli Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Kdz.Ereğli Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı Kdz.Ereğli Belediye Başkanlığından temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 10/12/2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8994, Karar No: 2012/42845, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/8994 E.  ,  2012/42845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...' un yokluğunda verilen hüküm 04.04.2008 tarihinde babasının imzadan imtina etmesi nedeni ile mahalle muhtarına bırakılıp, 2 nolu haber kağıdı kapıya yapıştırılmak suretiyle tebliğ edilmiş ise de; 7201 sayılı yasanın 21. maddesi gereğince tebligat yapılırken keyfiyetin haber verilmesi için mümkün oldukça en yakın komşulardan birine, varsa yönetici veya kapıcıya bildirilip, isim ve imzasının alınmaması karşısında tebligatın usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından sanığın 30.05.2008 tarihli temyiz isteminin öğrenmeyle ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanıkların, polis memurlarının rutin görevleri gereği ekip olarak bulundukları yere gelerek “devletin köpekleri, sizi sinkaf ederiz, sizi öldüreceğiz, sizden kan alacağız” dedikleri, bu olay nedeni ile göz altına alınmak istenirken ceplerinden çıkardıkları bıçakları rastgele polis memurlarına salladıkları, sanık ...' un elindeki bıçak ile polis aracına zarar verdiği olayda kamu malına zarar verme, hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Görevi yaptırmamak için direnme suçunun birden fazla polis memuruna karşı direnilerek hukuksal anlamda tek bir fiil ile gerçekleştirilmesi nedeniyle aynı nev'inde fikri içtimanın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, sanık hakkında anılan suçtan tayin olunan cezanın TCK'nın 43/2.maddesi ile arttırılması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3220, Karar No: 2020/6042, Tarih: 20.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/3220 E.  ,  2020/6042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge gizlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Şikayetçi vekilinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Duruşma gün ve saatini bildirir, içinde iddianame sureti de yer alan usulüne uygun şekilde düzenlenmiş "çağrı kağıdı"nın yine usulüne uygun biçimde 04/09/2014 tarihinde şikayetçi kurum vekiline tebliğ edildiği halde duruşmalara iştirak etmeyen, CMK'nin 237 ve devam eden ilgili maddeleri uyarınca kamu davasına katılmayan ve "katılan" sıfatını kazanmayan şikayetçi kurum adına vekilinin 29/11/2010 havale tarihli dilekçesiyle vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık müdafinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Koronavirüs (COVID-19) salgını ile mücadele kapsamında daha önce yasal sürelerin 7226 sayılı ve 25 Mart 2020 tarihli Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 30 Nisan 2020 tarihine kadar uzatıldığı, 30 Nisan 2020 tarihli Yargı Alanındaki Hak Kayıplarının Önlenmesi Amacıyla Getirilen Durma Süresinin Uzatılmasına Dair Cumhurbaşkanı Kararı ile yasal sürelerin durma tarihinin 15 Haziran 2020 tarihine kadar uzatıldığı dikkate alındığında sanık müdafinin temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki temyiz talebinin süre yönünden reddi gerektiğine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA, 20.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35869, Karar No: 2020/18243, Tarih: 14.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/35869 E.  ,  2020/18243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının, 05.09.2014-18.09.2015 tarihleri arasında tesisat ustası olarak davalı işyerinde çalıştığını, iş akdinin işverence hiçbir gerekçe gösterilmeden feshedildiğini, son ücretin net 2.100,00 TL olduğu, davacının ilk işe girdiği tarihten itibaren haftanın 7 günü 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını, haftanın 4 günü saat 21.00'e kadar mesaiye kaldığını, davalı işverence davacıya ait Mayıs-Haziran-Temmuz-Ağustos-Eylül 2015 aylarına ilişkin maaşının da ödenmediğini kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ücret alacağı olduğunu ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının davalı işyerinde: 05.09.2014 – 18.09.2015 tarihleri arasında çalıştığını, davacının görevini gereği gibi ifa etmediğini, gereken özeni göstermediğinden haklı nedenle iş akdinin sonlandırıldığını, davacıya ücret alacaklarının tamamının banka üzerinden ödendiğini, davalı firmada çalışan işçilerin günlük mesai saatlerinin 08:30-17:00 arasında olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabülü ile kıdem ve ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai alacaklarına karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Yasalarda aksine düzenleme bulunmadıkça mahkeme kararlarının taraflara tebliği gerekir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8'inci maddesine göre, iş mahkemelerinde verilen kararlara karşı temyiz süresi tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren sekiz gündür. Mahkemece karar yüze karşı tefhim edilmiş ise, tefhim edilen kısa kararın 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 383 ve devamı maddelerinde belirtilen şartları taşıması gerekir. Aksi takdirde usulüne uygun tefhimden söz edilemez. Bu durumda temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlayacaktır.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununda esaslı değişiklikler yapılmıştır.

Değinilen Yasayla eklenen 7/A maddesinin birinci fıkrasına göre, tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişiye, elektronik yolla tebligat yapılabilecektir. Söz konusu maddenin ikinci fıkrası gereğince, anonim, limitet ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlere elektronik yolla tebligat yapılması zorunluluğu getirilmiş, elektronik yolla tebligatın haklı bir sebeple yapılamaması hâlinde, bu Kanunda belirtilen diğer usullerle tebligat yapılacağı öngörülmüştür. Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılacaktır.

Tebligat Yasasının 10'uncu maddesi gereğince tebligat, tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bununla birlikte, kendisine tebliğ yapılacak kişinin müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması olanaklıdır. 6099 sayılı Yasayla bu maddeye eklenen ikinci fıkraya göre, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya herhangi bir nedenle tebligatın yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip tebligat buraya yapılacaktır.

Somut uyuşmazlıkta davalı vekili cevap dilekçesinde adresinin “Karabaş Mahallesi Şehit Musa Sokak No:10/2 İzmit” olduğunu belirtmesine rağmen; Mahkemece, tensip zaptı, bilirkişi raporu, davacının ıslah dilekçesi ve gerekçeli kararın davalı vekilinin adresi olmayan “Sahrayıcedit Mahallesi Omca Sokak Golden Plaza E Blok No:33 K:3 D:7-8 Kadıköy/İstanbul” adresine tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bu adrese yapılan tebligat usulsüz olup, davalı vekilinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Usule aykırı tebligat sonucunda davalı tarafın savunma hakkı kısıtlanmış olup kararın salt bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10325, Karar No: 2024/12439, Tarih: 25.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10325 E.  ,  2024/12439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/727 E., 2024/355 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 30.12.1997 tarihinde işe girdiğini ve hâlen çalışmaya devam ettiğini, davacının sendika üyesi olduğunu, davalı Belediye ile Genel-İş Sendikası arasında toplu iş sözleşmesi imzalandığını, alacaklarının toplu iş sözleşmesi hükümleri dikkate alınmaksızın eksik ödendiğini ileri sürerek fark fazla çalışma ve hafta tatili ücreti ile kıdem zammı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davanın belirsiz alacak ve kısmi dava olarak açılmasının mümkün olmadığını, davacının vasıfsız işçi kadrosunda çalıştığını, talep edilen alacakların toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 10.06.2021 tarihli ve 2019/1093 Esas, 2021/617 Karar sayılı kararı ile; davacının hâlen davalı işveren işyerinde çalışmasının devam ettiği ve sendika üyesi olduğu, davacının toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre kıdem zammı alacak ... bulunduğu, ücret bordrolarında davacıya kıdem zammı ödendiğine dair herhangi bir tahakkukun bulunmadığı, ücret bordroları, puantaj kayıtları ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca hesaplanan fark fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 09.02.2023 tarihli ve 2021/2703 Esas, 2023/238 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 09.02.2023 tarihli ve 2021/2703 Esas, 2023/238 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 04.10.2023 tarihli ve 2023/8396 Esas, 2023/13668 Karar sayılı kararı ile; arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra ihtilaf konusu olan 29.11.2019 son tutanak tarihi ile hesaplama yapılan 11.12.2019 tarihi arasında kalan dönem için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında bu dönem yönünden kıdem zammı alacağına ilişkin talebin dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasının hatalı olduğu, dosyada mevcut ücret bordrolarına göre davacıya hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir yevmiyenin ödendiği dikkate alındığında çalışılan dönemler için bir buçuk yevmiye üzerinden fark hafta tatili ücretinin hesaplanması gerekirken iki yevmiye üzerinden hesaplama yapan hatalı bilirkişi raporuna göre karar verilmesinin isabetsiz olduğu, 15.05.2018-14.06.2018 tarihleri arasındaki dönemde ücret bordrolarına göre davacıya 477,66 TL'lik ödeme yapıldığı dikkate alındığında fark fazla çalışma ücreti hesabı sırasında 477,66 TL yerine 63,48 TL’nin mahsup edilmesinin hatalı olduğu, davalının daha önce temerrüde düşürüldüğü de ispat edilemediğinden İlk Derece Mahkemesince söz konusu hüküm altına alınan alacaklara arabuluculuk son tutanak tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde bilirkişi raporuna atıfla hüküm kurulmasının hatalı olduğu, kısmen kabul kararı verilen eldeki davada arabuluculuk giderinin tarafların haklılık durumuna göre paylaştırılması yerine yazılı şekilde tamamının davalıdan tahsiline karar verilmesinin isabetsiz olduğu gerekçeleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaların hatalı olduğunu, yapılan ödemelerin dikkate alınmadığını, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme