muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/695, Karar No: 2014/220, Tarih: 29.04.2014

Bu hükmün de Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.10.2013 gün ve 182550 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın üzerine atılı yağma suçunu işleyip işlemediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

25.02.2002 günü saat 23.00 sıralarında mağdurun kullandığı ticari taksiye binen üç kişinin bir süre sonra aracı durdurarak sol arkada oturan şahıs ile sağ ön tarafta oturan şahsın silah çekerek mağdurun bir miktar parasını aldıkları, daha sonra araçtan indirip ellerini, ayaklarını ve ağzını koli bandı ile bantlayarak aracı da alıp kaçtıkları, bir süre sonra ellerini çözen mağdurun karakola giderek şikayetçi olduğu, ertesi gün aracın terk edilmiş vaziyette bulunarak mağdura teslim edildiği, araç üzerinde herhangi bir parmak izi tespit edilemediği,

26.02.2002 tarihli eşgal bilgi formunda, mağdurun kendisine karşı atılı suçu işleyenlerden bir kişinin eşgalini bildirerek 1.65-1.70 cm boyunda, 60-65 kg ağırlığında ve 20-25 yaşlarında erkek olarak belirttiği,

Bir başka olaya ilişkin olarak düzenlenen 20.03.2002 tarihli tutanağa göre, saat 04.00 sıralarında devriye gezen polis ekiplerince ticari taksi içerisindeki iki kişinin tedirgin hareketlerde bulunması üzerine ticari taksinin takibe alındığı, bir süre sonra taksi şoförünün flaşörlerini yakıp söndürmesi üzerine taksinin durdurulduğu, yapılan aramada sanık Selami'nin kimliğini gizleyerek isminin Akif olduğunu söylediği, üzerinde bir adet saklamaya çalıştığı bıçak bulunduğu, araçtaki diğer sanık Nuri ile birlikte yakalandığı, sanıkların ticari otoyu gasp etmeye çalıştıklarını doğrulamaları üzerine diğer sanık Veysi ile birlikte gözaltına alındıkları,

Mağdurun katıldığı ifadeli teşhis tutanağının; "huzurda gösterilen şahıslardan isimlerini burada sizlerden öğrendiğim S.. E.., V.. S..ve N.. K.. isimli şahıslar beni silah tehdidiyle etkisiz hale getirerek aracımı ve 150 Liramı gasp eden şahıslar olarak net ve kesin olarak tanıyıp teşhis ediyorum, arkada oturmakta olan S.. E.. kafama silah dayamak suretiyle paralarımı vermemi istedi, üzerimde bulunan 150 Lirayı önde oturan Nuri Kemik isimli şahsa verdim, daha sonra her üç şahıs beni arabadan indirerek ellerimi ve ayaklarımı bağlayarak ticari otomu gasp ettiler"şeklinde düzenlendiği,

Teşhis işlemi sırasında mağdura gösterilen şahısların beş kişi olduğu, bu şahıslardan ikisinin polis memuru, diğerlerinin ise sanıklar olduğu, fiziki bir farklılıkları bulunup bulunmadığının ise teşhis tutanağından anlaşılamadığı,

Teşhis işlemi sırasında mağdura gösterilen şahısların beş kişi olduğu, bu şahıslardan ikisinin polis memuru, diğerlerinin ise sanıklar olduğu, fiziki bir farklılıkları bulunup bulunmadığının ise teşhis tutanağından anlaşılamadığı,

Emniyet müdürlüğü yazısında, sanıkların, yakalanmadan önceki 10 günlük süre içerisinde 10 ayrı ticari oto sürücüsüne yönelik bıçakla yağma ve yağmaya teşebbüs eylemini gerçekleştirdikleri, bir turistin de fotoğraf makinesini çaldıklarını kabul ettikleri bilgisine yer verildiği,

Eyüp 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/468 esas, 2003/432 karar sayılı dosyasının incelenmesinde, Selami ile yaşı büyük olan sanıklar Nuri ve Veysi hakkında yağma suçundan kamu davası açıldığı, Selami'nin yaşının küçük olması nedeniyle çocuk mahkemesine görevsizlik kararıyla dosyasının gönderildiği, diğer sanıklar hakkında ise eylem sabit olmadığından beraat kararı verildiği, beraat kararının o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği ancak temyiz isteminin süresinde yapılmadığından Özel Dairece temyiz talebinin reddedildiği ve beraat kararının kesinleştiği,

Mağdurun 26.02.2002 tarihli kolluk ifadesinde; olay günü saat 23.00 sıralarında Şişli Pangaltı'da kullandığı ticari taksiye binen üç kişinin Eyüp' e geldiklerinde arka sol tarafta oturan uzun boylu 25 yaşlarında kumral tenli, traşlı şahıs arkadan silahı boynuna dayayarak “arabayı durdur, paraları çıkar” dediğini, sağ ön tarafta oturan toparlak suratlı kısa saçlı 22 yaşlarındaki hafif sivilceli kumral tenli şahsın da silah çıkararak karnına dayadığını, cüzdanını çıkartarak yanında oturan şahsa toplam 120 Lira verdiğini, arka sağ tarafta oturan şahsın yüzünü tam göremediğini, kendisini araçtan indirerek koli bandı ile ellerini, ayaklarını ve ağzını bantladıklarını, taksiyi alarak gittiklerini, ön tarafta ve arka sol tarafta oturan şahısları görse tanıyabileceğini, teşhiste bulunmak istediğini söylediği,

Duruşmada ise; kendisini gasp eden şahıslar ile ilgili emniyetteki teşhisini benzetmeye göre yaptığını, boy, saç ve kıyafetleriyle teşhis ettiğini, huzurdaki Selami ve Nuri'nin gasp yapan şahıslar olup olmadığı hususunda tereddütte olduğunu, Selami'yi biraz benzettiğini, zaten yanında oturan kişiyi ancak görebildiğini, diğer iki kişiyi göremediğini, teşhis esnasında kendisi gibi gasp edilen bir kaç kişi daha olduğunu, onlarla birlikte sanıkları tip itibariyle benzettiğini söylediğini ancak tutanağa nasıl yazıldığını bilmediğini, okumadan tutanağı imzaladığını, huzurdaki sanıkların kendisini gasp eden kişiler olduğunu kesin olarak söyleyemeyeceğini, herhangi bir tehdit ve baskı söz konusu olmadığını, sanıkları kesin teşhis etmiş olsaydı söyleyeceğini ifade ettiği, 27.09.2006 tarihli oturumda da bu beyanlarını tekrarladığı,

Hakkındaki beraat kararı kesinleşen sanık Nuri aşamalarda; mart ayı başında Adana'dan geldiğini ve arkadaşları olan Selami ve Veysi ile ticari oto gasp olaylarına karıştığını ancak mağdura yönelik gasp olayında Adana'da olduğunu, bu suçlamayı kabul etmediğini söylediği,

Hakkındaki beraat kararı kesinleşen Veysi aşamalarda; suçlamayı kabul etmediğini ifade ettiği,

Sanık Selami aşamalarda; suçlamayı kabul etmediğini, araçta parmak izlerinin olmadığını savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konusunda sağlıklı bir hukuki sonuca ulaşılabilmesi için, teşhis işlemi üzerinde durulması gerekmektedir.

Suç ve teşhis tarihinde ceza yargılaması hukukumuzda teşhise ilişkin açık bir düzenleme bulunmamakta olup, bu konu ilk kez yerel mahkemenin karar tarihinden sonra 02.06.2007 gün ve 5681 sayılı Kanunun 5. maddesiyle 2559 sayılı Polis Vazife ve Selahiyet Kanununun Ek 6. maddesinde yapılan değişiklikle mevzuatımıza girmiştir. Anılan maddede teşhis işleminin ne şekilde yapılacağı;

"Polis, olaydaki failin gözaltına alınan şüpheli ile aynı kişi olup olmadığının belirlenmesi bakımından zorunlu olması halinde, Cumhuriyet savcısının talimatıyla teşhis yaptırabilir. ...

İşleme başlanmadan önce teşhiste bulunacak kişinin faili tarif eden beyanları tutanağa bağlanır.

Teşhis işlemine tâbi tutulan kişilerin birden fazla ve aynı cinsten olması, aralarında yaş, boy, ağırlık, giyinme gibi görünüşe ilişkin hususlarda benzerlik bulunması gerekir. Teşhis için gerekli olması halinde şüphelinin görünüşü ile ilgili gerekli değişiklikler yapılabilir. Teşhis işlemine tâbi tutulan kişilerin her birinde teşhis sırasında bir numara bulundurulur.

Teşhiste bulunan kişi ile teşhis işlemine tâbi tutulan kişilerin birbirini görmemesi gerekir.

Teşhis işlemi en az iki kez tekrarlanır ve teşhiste bulunması istenen kişiye şüphelinin teşhis edilecek kişiler arasında yer almıyor olabileceği hatırlatılır.

Teşhis işlemine tâbi tutulan kişilerin, bu işlem sırasında birlikte fotoğrafları çekilerek veya görüntüleri kayda alınarak, soruşturma dosyasına konur.

Şüphelinin fotoğrafı üzerinden de teşhis yaptırılabilir. Ancak tek bir fotoğraf veya aynı kişinin farklı fotoğrafları üzerinden teşhis yaptırılamaz. Değişik kişilerin fotoğraflarının aynı büyüklük ve özellikte olmaları gerekir.

Teşhis işlemi tutanağa bağlanır" şeklinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Teşhis işlemine tâbi tutulan kişilerin, bu işlem sırasında birlikte fotoğrafları çekilerek veya görüntüleri kayda alınarak, soruşturma dosyasına konur.

Şüphelinin fotoğrafı üzerinden de teşhis yaptırılabilir. Ancak tek bir fotoğraf veya aynı kişinin farklı fotoğrafları üzerinden teşhis yaptırılamaz. Değişik kişilerin fotoğraflarının aynı büyüklük ve özellikte olmaları gerekir.

Teşhis işlemi tutanağa bağlanır" şeklinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Ceza muhakemesi hukukunda serbest delil sistemi geçerli olduğundan teşhis, uygulamada özellikle yağma gibi bir kısım suçlarda yaygın biçimde başvurulan beyana dayalı bir delildir. Yağma suçlarında eylemin sabit olup olmadığı hususu somut olayda da olduğu gibi, çoğu zaman yalnızca mağdurun anlatımlarından hareket edilerek ulaşılan delillerle belirlenebilmektedir. Bu nedenle mağdur anlatımlarının doğruluğunun, elde edilen diğer deliller de değerlendirilerek her türlü şüpheden uzak bir şekilde ispatı gerekir. Teşhise dayalı olarak sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi için teşhisin her türlü şüpheyi ortadan kaldıracak şekilde gerçekleştirilmesi zorunludur.

Suç ve teşhis işleminin yapıldığı tarihte 2559 sayılı Kanunun Ek 6. maddesindeki değişikliğin henüz yürürlüğe girmemiş olması nedeniyle teşhis işleminin gerçekleştirilme şekline ilişkin mevzuatımızda bir düzenleme yer almaması, teşhisin gelişigüzel yapılabileceği anlamına gelmemektedir. Dolayısıyla teşhis işlemi kesin bir kanaat oluşturacak şekilde yapılmalıdır.

Suç ve teşhis işleminin yapıldığı tarihte 2559 sayılı Kanunun Ek 6. maddesindeki değişikliğin henüz yürürlüğe girmemiş olması nedeniyle teşhis işleminin gerçekleştirilme şekline ilişkin mevzuatımızda bir düzenleme yer almaması, teşhisin gelişigüzel yapılabileceği anlamına gelmemektedir. Dolayısıyla teşhis işlemi kesin bir kanaat oluşturacak şekilde yapılmalıdır.

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemeli, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdurun soruşturma aşamasındaki ifadeli teşhis tutanağından sanık Selami'nin atılı yağma suçunu işlediği yolunda bir kanaat oluştuğu gözardı edilemez bir olgudur. Ancak bununla birlikte, mağdur soruşturma evresindeki ifadeli teşhis tutanağında; "beni gasp edenler S.. E.., N.. K.. ve V.. S..'dır, aracın arka tarafında oturan Selami kafama silah dayamak suretiyle paralarımı vermemi istedi" şeklindeki beyanlarından dönerek kovuşturma aşamasında; "teşhisi benzetmeye göre yaptığını, kendisini gasp edenlerin huzurdaki şahıslar olduğuna emin olmadığını, Selami'yi ön tarafta oturan kişiye biraz benzettiğini, her hangi bir tehdit ve baskı olmadığını" beyan etmesi, mağdurun ilk ifadesinde arkada oturan kişinin 25 yaşlarında olduğunu söylemesine rağmen, teşhiste 16 yaşı içerisinde olan Selami'yi göstermesi, yine iki kişiyi teşhis edebileceğini söyleyip teşhis sırasında üç kişiyi net ve kesin olarak teşhis ettiğini ifade etmesi, Selami'yi arkada oturan kişi olarak teşhis ettiği halde duruşmada ön tarafta oturan kişiye benzettiğini beyan etmesi ve olayı gören tanığın bulunmaması karşısında, kesin bir kanaat vermekten uzak ve çelişkilerle dolu olan teşhis işlemine, mağdurun sonradan döndüğü beyanlarına ve sanığın tüm aşamalardaki istikrarlı savunmalarına göre yağma suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi mümkün bulunmamaktadır.

Bu itibarla, atılı suçu işlediği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın beraatına ilişkin yerel mahkeme hükmü isabetli olup hükmün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Genel Kurul Üyesi; "Sanığın eyleminin sabit olduğu, dolayısıyla yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2013/208, Karar No: 2013/16843, Tarih: 06.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/208 E.  ,  2013/16843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19/12/2007 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19/12/2007 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22385, Karar No: 2019/20992, Tarih: 13.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/22385 E.  ,  2019/20992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile bir takım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının mazeret bildirmeden ve haber vermeden devamsızlık yaptığını, alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının hesaplanmasına ilişkindir.Somut olayda, dosya içeriğinden dava açıldıktan sonra 01.01.2016 tarihinde davalı işveren tarafından davacıya mesai açıklamasıyla 714,48 TL ödeme yapıldığı görülmektedir. Mahkemece yapılan bu ödeme dikkate alınmadan hüküm kurulmuştur. Yapılan bu ödemenin dikkate alınarak yapılan hesaplamaya göre hüküm kurulması gerekirken aksi yönde verilen karar hatalı olup bozma nedenidir. 3-Diğer yandan, dosya içeriğine göre davacı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız şekilde feshedildiğini ileri sürmüş olup, dosyadaki tüm bilgi ve belgelerden iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği görülmektedir. Bu durumda davacının ihbar tazminatı talebinin kabulü gerekirken reddi hatalı olmuş ise de karar davacı tarafından temyiz edilmediğinden temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma sebebi yapılmamıştır. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14091, Karar No: 2010/5856, Tarih: 25.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/14091 E.  ,  2010/5856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01.07.2008 tarih ve 2007/188-2008/195 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "Fileks Seramik" ibareli marka başvurusunun Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından reddedildiğini, yapılan itirazın davalı idarenin Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu tarafından reddedildiğini ileri sürerek, TPE Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu' nun 2007/M-715 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının başvurusunu yaptığı markanın kullanılacak malın cinsi ve vasfını bildirdiği, bu nedenle 556 sayılı KHK' nın 7/1-a ve 7/1-d maddeleri gereğince tescil edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.