muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9621, Karar No: 2019/11226, Tarih: 24.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9621 E.  ,  2019/11226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında mağdurlar ...(...) ve ... ile ...'ya yönelik iki kere hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; iki farklı hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun işlediği suçların zamanını, olay günü saat 03.00'dan sonra olarak savunduğu, mağdurların ise hırsızlık olayını saat sabah 07.30-08.00 saatleri arasında fark ettikleri, olay gününde ise saat 06.07’ye kadar 5237 sayılı TCK’nun 6/e maddesine göre gece sayılan zaman diliminin yaşandığının anlaşılması karşısında, suçların işlendiği zaman dilimi konusunda, suça sürüklenen çocuğun beyanına başvurularak suç saatinin netleştirilmesi gerektiği gözetilmeden 5237 sayılı TCK’nun 143. maddesi ile uygulama yapılması,

2-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun mağdur ...'nın iş yerinden yaklaşık 10 Türk Lirası çalması biçimindeki eyleminde, suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur ...’ya yönelik hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nun 145. maddesi gereğince belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suça sürüklenen çocuğun ailesinin, mağdur ... (...) ve ...'ın zararlarını soruşturma aşamasında gidermeleri ayrıca suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında mağdur ...’nın iş yerinden çaldığı parayı cüzdanından çıkararak kendisi vermesi karşısında; mağdurlar ... (..) ve ...'a ait iş yerinden çalınan sigaralar arama kararı sonucu bulanarak teslim edildiğinden dolayı mağdurlar ... (...) ve ...'a ayrıca kısmi iadeye rızaları olup olmadığı da sorularak, mağdurlar ... (...) ve ... ile ...’ya ait iş yerlerinde gerçekleşen hırsızlık suçları sebebiyle suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nun 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9560, Karar No: 2008/12559, Tarih: 27.11.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/9560 E.  ,  2008/12559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davacının ... adlı kardeşi olmadığından nüfus kaydının iptalini istemiştir. Mahkemece dava dilekçesinin yetkisizlik nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı ...'ın yerleşim yerine ilişkin ikamet belgesinin dosyasına konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5758, Karar No: 2019/9977, Tarih: 28.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/5758 E.  ,  2019/9977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın katılanın cep telefonuna gönderdiği iddia edilen "Avukatımla konuştum bugün gidip baskıyla yalan ifade verdiğini söyleyip ifadeni geri almazsan.. Ağacı kestiğin fotoğraflarla hakkında suç duyurusunda bulunacak.. tercih senin ali..ya adam gibi ifadeni geri alırsın ya da ağacı kesmenin cezasını ödersin.." şeklindeki mesaj içeriğinde yer alan sözlerin TCK'nın 107/1. maddesinde düzenlenen şantaj suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları tartışma ve değerlendirme görevinin üst dereceli asliye ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın 5271 sayılı CMK'nın 7. maddesi de gözetilerek sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın 1412 sayılı CMUK'nun 323. maddesi uyarınca görevli o yer Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 28/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1316, Karar No: 2023/2020, Tarih: 24.05.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1316 E.  ,  2023/2020 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/2740 E., 2022/34 K.

...

HÜKÜM/KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/938 E., 2018/466 K.

Taraflar arasındaki fazla ödemenin istirdatı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili ile davalı arasında 30.06.2010 tarihli sistem kullanım anlaşması mevcut olduğunu, bu sözleşmeye istinadan müvekkili tarafından 31.08.2016 tarihli fatura düzenlendiğini, davalının verdiği sistem kullandırıma hizmetine fahiş artış uyguladığını, 2016 yılı ile yapılan artışın, TÜİK tarafından açıklanan yıllık enflasyon seviyesi ve TEFE-TÜFE oranını aştığını, davalı tarafından tanzim edilen fatura içeriğine süresi içerisinde Ankara 6. Noterliği'nin 20.09.2016 tarih 16639 yevmiye nolu ihtarnamesi ile itiraz edildiğini, itiraz edilen tutarın tamamının ise ihtirazi kayıt ile davalıya ödendiğini belirterek, davalıya fazladan ödenen 207.102,34 TL nin ihtar tarihi 20.09.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taraflar arasındaki sözleşmenin idari bir sözleşme olduğunu ve yargı yolu itirazlarının bulunduğunu, dava dilekçesindeki faturada bedellerinin mevzuata uygun olduğunu bildirerek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taraflar arasındaki sözleşmenin idari bir sözleşme olduğunu ve yargı yolu itirazlarının bulunduğunu, dava dilekçesindeki faturada bedellerinin mevzuata uygun olduğunu bildirerek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; " davaya konu faturada yer alan iletim sistemi kullanım ve işletim bedeli ile iletim ek ücretinin 6446 sayılı Kanun ile bu yasaya göre yürürlüğe konan yönetmelik, tebliğ ve EPDK kurul kararlarına dayandığı, 2016 yılında sistem kullanım ve işletim bedelinde ortaya çıkan olağandışı farklılığın fahiş düzeyde olduğu, ancak mevzuatta yapılan değişiklikle iletim sistemi kayıpları ile sıfır bakiye düzeltme giderinin davalı TEİAŞ gelir tavanına ilave edilmesinin sonucunda EPDK tarafından yürürlüğe konan tarifelerde yer alması nedeniyle ortaya çıktığı, 2016 yılı Mayıs ayından itibaren geçerli iletim tarifelerinin düzenleyici kurum olan EPDK'nın gelir düzenlemesi ve kurul kararına dayalı olduğu ve mevzuat hükümleri ile kurul kararlarının yürürlükte bulunduğu taraflar arasında akdedilen anlaşmada sistem kullanım bedellerinin tespitinde mevzuat hükümlerinin geçerli kılınması ve TEFE-TÜFE oranlarının uygulanması konusunda bir kararlaştırma bulunmaması nedeniyle davacının talebinin dayanaksız olduğu, 6719 sayılı yasa ile değişik 6446 sayılı yasanın 17. maddesi 10. fıkrası ile geçici 19. madde hükümlerine göre EPDK kurul kararları ve uygulamaya koyduğu tarifenin bağlayıcı olduğu, bu kapsamda davacının iletim sistem kullanım ve işletim bedelleri ile ilgili talebinin yasal düzenlemelere aykırı olduğu, davaya konu faturada iletim ek ücretinin hatalı olarak yer aldığı, davacının fazladan ödendiği KDV dahil 17,12 TL'yi ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte talep etme hakkı olduğu anlaşıldığından davanın kısmen kabulü ile 17,12 TL'nin ödeme tarihi 20.09.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine" şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; iletim kayıplarının karşılanması amacıyla Ocak 2016 ve devam eden dönemlerde oldukça bariz ve fahiş bir şekilde zam yapılması iletim kayıplarının davacı ve bu türden şirketlere yükletilmesinin hukuk devleti adalet ve şeffaflık ilkeleriyle ters düştüğünü, Aralık 2015 döneminde TÜFE yıllık %8,81 iken, Ocak 2016 ve devam eden dönem faturalarında sistem kullanım bedeli %36,58 artış, sistem işletim bedeli ise %1703 artış gösterdiğini, EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediğini, yerel mahkemenin yetkisinin sadece faturada yer alan bedellerin EPDK tarafından ilan edilen tarifelere uygun olup olmadığının denetlenmesi ile sınırlandırılmamış olduğunu, mahkemenin artış oranının fahişliği, faturalandırmanın haksızlığı gibi davanın esasına ilişkin yargılama yapmasının önünde hukuki bir engel olmadığını bildirerek, yerel mahkeme kararının kaldırılmasını istemiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; faturadaki bedellerin mevzuata uygun olduğunu, TEİAŞ'ın tarife tekliflerini EPDK onayına sunduğunu, artışların yıllık enflasyon oranına göre değil, TEİAŞ'ın bütçe harcamalarının finansmanını karşılayacak düzeyde olduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını , davanın tümden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, HMK m. 355/1 gereği incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp, re'sen gözetilmesi gereken, kamu düzenine herhangi bir aykırılığın da bulunmamasına, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğunun anlaşılmasına göre davacı vekilinin istinaf itirazları yerinde görülmediğinden HMK m. 353/1,b,1 gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerle birlikte istinaf mahkemesinin sadece davacının başvurusunu incelediğini, davalı talebi hakkında olumlu olumsuz karar vermediğini temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki sistem kullanım anlaşması gereğince verilen hizmet bedeline 2016 yılı ile yapılan artışın fahiş olduğu gerekçesiyle fazla ödenen bedelin iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki sistem kullanım anlaşması gereğince verilen hizmet bedeline 2016 yılı ile yapılan artışın fahiş olduğu gerekçesiyle fazla ödenen bedelin iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17.maddesinin dördüncü fıkrası, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

2.Davalı vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde; dosya içeriğine göre mahkemece davanın 17,12 TL üzerinden kısmen karar verilmiş olup, kabul edilen kısım Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırının altında kalmaktadır. Bu nedenle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

3. Davacı vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde; temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine,

Aşağıda yazılı harcın temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17542, Karar No: 2015/6892, Tarih: 01.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/17542 E.  ,  2015/6892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle 180.620,72 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 01/04/2015 Çarşamba günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı vekili Avukat... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 04.02.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının resmi evlilik sözleşmesi olmaksızın birlikte yaşadığı eşinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemenin manevi tazminatın takdirine ilişkin kararı isabetlidir. Maddi tazminat gelince: Davacının zararlandırıcı sigorta olayı sonucu ölen Ümit Damgacı’nın nikâhsız eşi olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Medeni Yasa uyarınca, evlilik bağı kurulmasa bile, karı koca diye birleşen, bu amaç ve duygu ile yaşamlarını sürdüren kadınlar için bakım yükümlülüğünü yerine getiren erkeğin destek sayılması gerektiği, doktrinde ve Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamaları ile kabul edilmiş bir olgu olduğu gibi, Dairemizin uygulamaları da bu yöndedir. Olay tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanunun 45. maddesinde de belirtildiği üzere “destek” kavramı hukuki bir ilişkiyi değil, eylemli bir durumu içerir. Mahkemece Medeni Yasa uyarınca evlilik bağı kurulmasa dahi fiili evlilik birliğinde olan davacının destekten yoksun kalma tazminatı isteyebileceğinin ve tazminat isteminde bulunanın nikâhsız eş olması, hesap tarihinde 18 yaşında ve çocuksuz bulunması ile sosyal durumu nazara alındığında, nikâhlı eşe nazaran evlenme olasılığının daha fazla olduğunun kabul edilmesi de isabetli olmuştur.

Maddi tazminat davalarının yasal dayanaklarından birini oluşturan ve gerek olay tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanunun 43. Maddesinde ve halen yürürlükte bulunan Türk Borçlar Kanunun 51. Maddesinde, maddi tazminatın belirlenmesinde, hakime, kimi görevler yanında, geniş bir takdir hakkı tanınarak gerçekçi ve adil bir sonuca ulaşmak amaçlanmıştır. Uygulamada, kabul edildiği üzere; maddi tazminat hesaplarında, bilinen bir takım doneler yanında, varsayımlara da yer verilerek bir sonuca ulaşılmaktadır. Gerçi, insan yaşamının kutsallığı, beden ve ruh sağlığının korunması ve bu alanda uğranılan zararların, hiç bir şekilde para ile karşılanmasının mümkün olmadığı düşünülebilirse de, hukuk sisteminin başka bir giderim yöntemi öngörmemiş olması karşısında, zorunlu bu tür bir hesaplama yoluyla, zarara uğrayanın tatmini sağlanmaya çalışılmaktadır.

İşte, hakim, bu tür davalarda, sonuca ulaşırken, hesaplamaya ilişkin, maddi unsurları, tarafların kusur durumlarını, sorumluluğa ilişkin temel hukuk ilke ve esasları hep birden değerlendirmek zorundadır.

Somut olayda, resmi evlilik sözleşmesi olmaksızın birlikte yaşayan nikahsız eşin; yaşı, sosyal durumu, yaşadığı ortam ve aile bağları gibi nedenlerle, desteğin ölümü ile nikahlı eş gibi, yaşama yaşının sonuna kadar, kocasının evinde yaşamını sürdüremeyeceği, güçlü olmayan aile bağı nedeniyle müşterek haneyi terk edeceği, kendisine yeni bir yaşamı tercih edeceği üstün olasılık içinde olduğu, giderek, bakım ihtiyacının nikahlı eşte olduğu gibi desteğin, bakiye ömrünün sonuna kadar devam etmeyeceği varsayımı göz önünde tutularak, gerek olay tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanununun 43. maddesi ve gerekse halen yürürlükte bulunan Türk Borçlar Kanunun 51. Maddesi gereğince belirlenen tazminattan hak ve adalete uygun bir indirim yapılması gerektiği de tartışmasızdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA,davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi. 01/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/501, Karar No: 2022/1740, Tarih: 14.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/501 E.  ,  2022/1740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekili ile davalı ... Gıda Temizlik Otomotiv İnşaat Turizm Nakliye Tekstil İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile davalı ... Gıda Temizlik Otomotiv İnşaat Turizm Nakliye Tekstil İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ... Gıda Temizlik Otomotiv İnşaat Turizm Nakliye Tekstil İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'ne yükletilmesine, 14/02/2022 gününde oybirliği ile karar verildi.