muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4186, Karar No: 2015/15891, Tarih: 07.09.2015

Bunun yanında Sigortalının açtığı iş kazası maluliyeti nedenine dayanan maddi tazminat davalarında hesaplamanın iş kazası tarihinden hüküm tarihine en yakın tarihe kadar bilinen aktif dönem, 60 yaşının ikmaline kadar bilinmeyen aktif dönem, 60 yaşından sonra bakiye ömrü süresince bilinen son asgari ücret üzerinden pasif dönem hesabı yapılarak toplam gelirin belirlenmesi, yöntemince yapılan bu hesaplama sonucu tespit edilen toplam gelir üzerinden öncelikle kusur ve maluliyet indirimi yapılarak ortaya çıkan neticeden son olarak Kurum tahsislerinin düşülmesi gerekir. İşbu dosyada ise, hükme esas alınan hesap raporunda davacıların maddi zarar hesaplaması sırasında hesaplanan aktif ve pasif dönem zararlarından öncelikle Kurum tahsislerinin sonrasında ise kazalı işçi kusurunun indirildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca somut olayda, davacı sigortalının maddi zararının hesaplanması esnasında sıralama hatası yapılarak önce Kurum tahsislerinin tenzil edilip sonrasında ise kusur indiriminin yapıldığı bilirkişi raporuna itimat ile neticeye varılması hatalı olduğu gibi sigortalının sürekli iş göremezlik derecesi, tarafların sosyal ekonomik halleri, davalının kusur oranı ve kaza tarihi gözetildiğinde davacı lehine kararlaştırılan manevi tazminat fazladır.

Yapılacak iş; davacıların maddi zararının hesaplanması noktasında aktif ve pasif dönem zararlarından sırasıyla maluliyet ve kusur indirimi yapılıp ortaya çıkan neticeden Kurum tahsislerinin rücuya tabi kısmının tenzil edildiği yeni bir hesap raporu almak, bu hesap sonrası çıkacak neticeye göre tüm delilleri bir arada değerlendirip davacının ilk kararı temyiz etmemesine göre davalı yararını oluşan usuli kazanılmış hakkı da gözeterek maddi tazminat davası bakımından bir karar verilmek ve yine davacı lehine daha uygun bir miktarda manevi tazminata hükmetmekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.09.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7818, Karar No: 2021/12550, Tarih: 22.09.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/7818 E.  ,  2021/12550 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ...'na bağlı işletmede 12.02.2007-29.10.2015 tarihleri arasında aralıksız aşçıbaşı olarak çalıştığını, ihaleyi alan yeni şirketin çalışanlara baskı uyguladığını ve 29.10.2015 tarihinde müvekkil ve diğer işçilere başka ekip ile çalışacağı için işe gelmemelerini söyleyerek iş sözleşmesini haksız olarak sonlandırdığını, mesai saatlerinin yaz-kış fark etmeksizin 05.00-23.00 saatleri arası olduğunu, çalışmaların Cumartesi ve Pazar günleri aynı şekilde devam ettiğini, dini bayramlarda sadece 1. gün izin kullanıldığını, ulusal bayram ve resmi tatil günlerinde çalışmaya devam edildiğini, yıllık izin kullanılmadığını, davacının son iki aylık maaşının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve ödenmeyen ücret alacağının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, ... Kaymakamlığının davada taraf sıfatı olmadığını, dava konusu mülkiyeti Hâzineye ait 207 ada 6 parselde yer alan 177.575,78 m2 lik taşınmazın 24.06.2013 tarihinde 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu’nun 45. maddesi gereğince açık ihale usulüyle Açık Alan Çay Bahçesi ve Mesire Alanı olarak 3 yıllığına ...’a ihale edildiğini, daha sonra aynı yerin 02.07.2015 tarihinde diğer davalıya devredildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ... Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti. cevap dilekçesi sunmamıştır.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalılar arasında asıl işveren - alt işveren ilişkisi olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalılardan ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı Kurumun harçtan muaf olduğu halde harç tahsiline karar verilmesi ve hüküm fıkrasında fesih tarihi ile ıslah tarihleri belirtilmeksizin hüküm kurulmasının hatalı olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b.2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalılardan ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı Kurumun harçtan muaf olduğu halde harç tahsiline karar verilmesi ve hüküm fıkrasında fesih tarihi ile ıslah tarihleri belirtilmeksizin hüküm kurulmasının hatalı olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b.2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalılardan ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalılar arasındaki hukuki ilişki ve bu hukuki ilişkiye göre davalı ...'nın davacının işçilik alacaklarından sorumlu olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2 nci maddesinde, işveren bir iş sözleşmesine dayanarak işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ya da tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar olarak açıklanmıştır. O halde asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilmesi için öncelikle mal veya hizmetin üretildiği işyeri bulunan bir işverenin ve aynı işyerinde iş alan ikinci bir işverenin varlığı gerekir ki asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilsin. Alt işverenin başlangıçta bir işyerinin olması şart değildir. Alt işveren, işveren sıfatını ilk defa asıl işverenden aldığı iş ve bu işin görüldüğü işyeri nedeniyle kazanmış olabilir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işverene verilen iş, işyerinde mal veya hizmet üretiminin yardımcı işlerinden olmalıdır. Asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi durumunda ise, verilen iş işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olmalıdır.

Asıl işveren - alt işveren ilişkisinin gerçekleşmesi için, asıl işverenin mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işi yada asıl işin bir bölümünü alt işverene vermesi gerekir. Verilen iş, mal veya hizmet üretimine ilişkin olmayan bir iş ise, bu tür bir ilişki doğmaz.

Alt işveren - asıl işveren arasındaki ilişki, niteliğine göre, eser, taşıma, kira gibi sözleşmelere dayanır.

Kira sözleşmesi ise, kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir. Hasılat kirası, ürün veren taşınır veya taşınmaz malların veya hakkın bir ücret karşılığında kullanılması ve semerelerinin toplanmasının dışında Ticari İşletmelerin ve hakların kiralanması halini de ifade etmektedir.

Alt işveren - asıl işveren arasındaki ilişki, niteliğine göre, eser, taşıma, kira gibi sözleşmelere dayanır.

Kira sözleşmesi ise, kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir. Hasılat kirası, ürün veren taşınır veya taşınmaz malların veya hakkın bir ücret karşılığında kullanılması ve semerelerinin toplanmasının dışında Ticari İşletmelerin ve hakların kiralanması halini de ifade etmektedir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı vekili müvekkilinin davalı ... Kaymakamlığına bağlı “...” isimli restoran işletmesinde aşçıbaşı olarak çalıştığını ve davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi olduğunu ileri sürerek işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir. Davalı ... ise dava konusu mülkiyeti Hâzineye ait 207 ada 6 parselde kayıtlı 177.575,78 m2 lik taşınmazın 24.06.2013 tarihinde 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu’nun 45. maddesi gereğince açık ihale usulüyle Açık Alan Çay Bahçesi ve Mesire Alanı olarak 3 yıllığına dava dışı ...’a ihale edildiğini, daha sonra aynı yerin 02.07.2015 tarihinde diğer davalı şirkete devredildiğini, Kaymakamlığın asıl işverenlik sıfatının bulunmadığını savunmuştur.

Dosyaya sunulan ihale evrakları ve kira şartnamelerine göre davacının çalıştığı çay bahçesi ve mesire alanı olarak kullanılan taşınmazın 09.07.2013 tarihinde dava dışı ...’a 3 yıllığına kiraya verildiği, bu sözleşmenin 26.06.2014 tarihinde davalı ... Tur. San. Ve Tic. Ltd. Şti. tarafından devralındığı ve akabinde de şirketle 02.07.2015 tarihinde yeni bir kira sözleşmesi aktedildiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kira sözleşmelerinden kaynaklanan kira bedelinin tahsilatına ilişkin yazışmalar ve muhasebe kayıtları da dosya kapsamında mevcut bulunmaktadır.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davalı Kaymakamlık çay bahçesi ve mesire alanı olarak kullanılan taşınmazı kira bedeli karşılığında son olarak davalı ... Tur. San. Ve Tic. Ltd. Şti.’ne vererek işletme hakkını tamamen devretmiştir. Bu itibarla, davalı Kaymakamlık ile diğer davalı ... Tur. San. Ve Tic. Ltd. Şti. arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi olmayıp kira ilişkisi olduğundan davalı Kaymakamlığa husumet yöneltilebilmesi mümkün olmamasına rağmen, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/2402, Karar No: 2011/5923, Tarih: 26.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2402 E.  ,  2011/5923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma, rızasıyla cinsi münasebette bulunma aralarında evlenme olmaksızın dini törenle evlenme suçlarından sanıklar ... ve ...’nın yapılan yargılamaları sonunda; reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatlerine, sanık ...'ın aralarında evlenme olmaksızın dini törenle evlenme suçundan beraatine, reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan sanıklar hakkında açılan kamu davalarının şikâyet yokluğu nedeniyle düşmesine dair Kumluca Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 26.04.2006 gün ve 2004/487 Esas, 2006/311 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

17.06.2005 tarihli duruşmada ''kimseden şikâyetim yoktur'' diyen 12.08.1987 doğumlu mağdure ...'ın davaya katılma ... bulunmadığı gibi mağdure vekilinin de duruşmalarda şikâyet ifade eden herhangi bir beyanı olmadığının anlaşılması karşısında, davaya usulen katılmayan ve katılan sıfatı almayan mağdure Hatice vekilinin hükmü temyize yetkisi bulunmadığından temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 26.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5866, Karar No: 2024/3915, Tarih: 28.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5866 E.  ,  2024/3915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2037 E., 2023/702 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulüyle kısmen yeniden esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/771 E., 2019/903 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına ve boşanmanın ferilerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulüyle kararın kaldırılarak yeniden kısmen esas hakkında hüküm kurulmasına, tarafların sair istinaf başvurularının ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; erkeğin maddî ve manevî baskı uyguladığını, küfür ve hakaretler edip hamileyken karnını tekmelediğini, annesine hakaret edip evden kovduğunu, kadını ve kardeşlerini ölümle tehdit ettiğini, birlikte aldıkları evi üzerine kaydettirip kadından habersiz satmaya kalkıştığını, bunu engellemek için koydurduğu aile konutu şerhini tehdit ederek kaldırmaya zorladığını, son olarak da evdeki eşyaları kendisinin bilmediği bir yere taşıdığını, sonra da kendisine mesaj atıp memleketi olan köye, ailesinin yanına gelmesini istediğini, aylardır eve gelmediğini, bulunduğu yeri sorduğunda da kadını terslediğini, çocukları kaçıracağı yönünde kadını tehdit ettiğini ileri sürerek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin kadına bırakılmasına ortak çocuklar ve kadın yararına aylık 500,00'er TL tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakası ödenmesine, sonraki yıllar için nafakalara memur maaşı artış oranında artış koşulu belirlenmesine, dava dilekçesinde belirtilen 66 kalem ev eşyaları ile ziynetler için 50.000,00 TL maddî, 250.000,00 TL manevî tazminatın erkekten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili ise cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; kadının annesinin evliliğe müdahalesine karşı çıkmadığını, birlik görevlerini yerine getirmediğini, asıl yüzle karşıladığını, erkeğe ve ailesine hakaret ve küfür ettiğini, erkeğin rahatsızlığı zamanında onu yalnız bıraktığını, tabak fırlattığını, erkeğin kök ailesiyle vakit geçirmediğini, ortak konuta geldiklerinde onlara iyi davranmadığını, sık sık evi terk ettiğini, aile sırlarını kök ailesi ile paylaştığını, ortak konutu değiştirip başka bir yere taşınma yönünde ortak karar aldıklarını ancak kadının bu karara uymayarak erkek hakkında uzaklaştırma kararı aldığını, ziynetlerin kadının annesine ait kasa hesabında olduğunu ileri sürerek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüyle 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, çocukların velâyetinin babaya bırakılmasına, çocuklar yararına aylık 500,00'er TL iştirak nafakası ödenmesine erkek yararına ise 100.000,00 TL maddî, 150.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesi ile asıl ve karşı davanın kabulüyle 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki tesisine, ortak çocuklar yararına aylık 250,00'şer TL tedbir ve iştirak nafakası ödenmesine, kadın yararına aylık 300,00 TL tedbir, 400,00 TL yoksulluk nafakası ödenmesine, nafakalara her yıl ÜFE-TÜFE ortalaması üzerinden artış uygulanmasına, tarafların tazminat taleplerinin reddine, kadının ziynet ve eşya alacağı talebinin kısmen kabulüyle 20.925,00 TL alacağın erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesiyle; İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, ortak çocuk ve kadın yararına hükmedilen nafakaların miktarı ile ziynet alacağı yönünden kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili istinaf dilekçesiyle; İlk Derece Mahkemesi kararının kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, velâyet düzenlemesi, kadın ve ortak çocuklar yararına hükmedilen nafakalar ile bunların miktarı, kadının kabul edilen ziynet ve eşya alacağı davası yönlerinden kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili istinaf dilekçesiyle; İlk Derece Mahkemesi kararının kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, velâyet düzenlemesi, kadın ve ortak çocuklar yararına hükmedilen nafakalar ile bunların miktarı, kadının kabul edilen ziynet ve eşya alacağı davası yönlerinden kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin, kadının annesini ortak konuttan kovduğu, ittiği, ortak konuttaki eşyaları kadının rızası olmamasına rağmen başka bir şehre taşıdığı, kadının ise annesinin evliliğe müdahalesine ve erkeğe karşı olumsuz davranışlarına engel olmadığı, erkeğin ailesini istemediği, kız kardeşlerine hakaret ettiği, sürekli olarak annesinin evine gittiği, en ufak tartışmada evi terk ettiği, İlk Derece Mahkemesinin boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları yönündeki kusur belirlemesinin doğru olduğu, bu nedenle taraftarın kusur belirlemesine yönelik istinaf taleplerinin kısmen kabulüne, taraflara yüklenen kusur oranları değişmediğinden gerçekleşen kusurlu davranışlar yönünden gerekçenin düzeltilmesine, ortak çocuklar yararına hükmedilen iştirak nafakası ile kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası miktarlarının az olduğu gerekçesiyle kadının bu yönlere ilişkin istinaf itirazlarının kabulüyle ortak çocuklardan her biri yararına aylık 500,00'er TL iştirak nafakası ile kadın yararına aylık 500,00 TL yoksulluk nafakası ödenmesine, nafakalara her yıl ÜFE oranında artış uygulanmasına, tarafların ev eşyası ve ziynet alacağına yönelik istinaf itirazlarının kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmek üzere dosyanın bu yönden İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, tarafların sair istinaf başvurularının ise esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin kadına ve ortak çocuğa haber vermeden bütün ev eşyalarını başka bir ilçeye taşıdığını, köyde yaşamaya mecbur ettiğini, kadına haber vermeden evi satmaya kalkıştığını, satamadığında kadına fiziksel şiddet uyguladığını, sofrayı devirdiğini, kadını ve ortak çocuğu sokağa attığını, erkeğin vinç operatörü olduğunu, maaşının düşük gösterildiğini ileri sürerek kararın kusur belirlemesi, kadın ve ortak çocuklar yararına hükmolunan nafakaların miktarı yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca karşılıklı olarak açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, tarafların kusur durumları ile ortak çocukların ihtiyaçlarına nazaran kadın ve ortak çocuklar yararına takdir edilen nafaka miktarlarının hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddei, 175 inci maddesi, 182 nci ve 330 uncu maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı- karşı davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,28.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11916, Karar No: 2012/9775, Tarih: 02.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/11916 E.  ,  2012/9775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

K A R A R

Tescil davasında Orman İdaresi ve Hazine taraf olup, uyuşmazlık konusu taşınmazın orman vasfında olup olmadığı yönünden değerlendirme yapılması gerekli bulunduğuna orman iddiasında bulunulmuş olması, çekişmeli taşınmazın sınırında ya da yakın çevresinde orman taşınmazı bulunması nedeni ile 6831 sayılı Kanunun 1.maddesi uyarınca orman sayılıp sayılmadığı yönünden inceleme yapılması gereği bulunan Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2012 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 18.02.2012 tarih 28208 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesine ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 02.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.