muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9315, Karar No: 2018/931, Tarih: 22.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/9315 E.  ,  2018/931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Belediyenin otobüs işletme müdürlüğünde otobüs şoförü olarak çalıştığını, 14.05.2012 tarihinde emekli olarak işten ayrıldığını, Toplu İş Sözleşmesi'nin 22. maddesine göre haftalık çalışma süresinin kırkdört saat olarak belirlendiğini, aynı sözleşmenin 18. maddesine göre vardiyalı işçilerin onaltı saat dinlendirilmeden çalıştırılamayacağını, otobüs işletmesinde çalışan şoförlerin işin gereği ara dinlenmesi verilmeden çalışılması halinde ileri bir günde mutlaka dinlendirilmesi gerektiğini, iki vardiya usulünde haftada en az 48 saat çalıştığını, buna göre toplu iş sözleşmesinin belirtilen 44 saatlik sürenin aşıldığını, ancak yapılan fazla çalışmanın karşılığının ödenmediğini, ara dinlenmelerde çalışılmasına rağmen bunun karşılığının da ödenmediğini belirterek fazla mesai alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, otobüs işletmesinde çalışan şoförlerin iki vardiya halinde çalıştıklarını, gün içinde altı ile sekiz saat arasında toplam haftalık kırk dört saat çalışma yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada vardiya dönüşümlerinde ara dinlenmesi süresi ve buna bağlı olarak davacının fazla mesaisi olup olmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Kanun'un 41. maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63. madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak şartı ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışılan günler yönünden günlük fiili çalışma süresi 14 saat kabul edildiğinden, bunun 11 saati aşan 3 saati fazla çalışmadır.

Somut olayda, davacı haftada 1 değişen vardiyalar halinde 2 vardiya usulü ile çalışıldığını 1 hafta boyunca 05.00-13.00 saatleri arasında ara vermeden çalıştığını diğer hafta 13.00-21.30 saatleri arası ara dinlenme vermeden bil fiil çalıştığını vardiya dönüşümlerinde örneğin 21.30 da biten mesainin ardından sabah 05.00 de mesaiye gelmek zorunda kaldığını bu nedenle ayda en az 2 kez 8 saat ara ile üst üste çalıştırıldığını ancak Toplu İş Sözleşmesinin 18. maddesi uyarınca vardiyalı işçilerin 16 saat dinlendirilmeden çalıştırılamayacağını belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftada 6 günü çalıştığını ve davacının birinci hafta 05:15-13:00 vardiyasında 39 saat 10 dakika çalıştığı, 13:00-21:15 vardiyasında ise 43 saat 30 dakika çalıştığı, bununla birlikte dinlenen davalı tanıkları ile de sabit olduğu üzere 13:00-21:15 vardiyasında ertesi gün dinlenmeden 05:15-13:00 vardiyasına geçildiğinden ayda iki defa bir gün 14 saat çalıştığı buna göre vardiya dönümü haftasında toplam haftalık çalışmasının 46 saat 25 dakika olduğunun anlaşıldığı ve Toplu İş Sözleşmesi gereği 44 saatin üzerindeki çalışma fazla çalışma olduğundan ayda iki defa 2 saat 25 dakika davacının fazla mesai yaptığı belirtilmiştir. Vardiya Usulü Çalıştırma başlıklı Toplu İş Sözleşmesinin 18. maddesi “İşin gerektirdiği hallerde işçiler iki veya Uç vardiya halinde çalıştırılabilirler. Bir işçi iki haftadan fazla gece vardiyasında çalıştırılamaz. Vardiya cetvelleri her ay liste halinde işyerinde ilan olunur. İki hafta böyle çalışan işçi takiben iki hafta gündüz çalıştırılır. Vardiyalı işçiler 16 saat dinlenmeden önce işe çağırılamaz.” şeklinde düzenlenmiştir. Dosya kapsamı ve tanık beyanlarına göre davacının iş yerinde haftalık değişen 8 saatlik vardiyalarda çalıştığı, ilk vardiyanın 21.15 te bitmesinin ardından davacının 05.15 te işe başlayarak Toplu İş Sözleşmesine aykırı olarak 16 saat dinlendirilmeden çalıştırıldığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla 16 saat yerine 8 saatlik bir ara vermeden sonra yeniden davacı işe başladığına göre 24 saatlik zaman diliminde yarım saat ara dinlenme ile 2 defa 7,5 saat çalışarak 15 saat çalışma yapmakta ve 11 saati aşan 4 saat kadar fazla mesai yapmaktadır. Ayda 2 kez vardiya dönüşümünde bu çalışma sistemi ile çalışıldığına göre davacının ayda 8 saat fazla mesai yaptığı anlaşıldığından hatalı bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1395, Karar No: 2015/3935, Tarih: 06.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/1395 E.  ,  2015/3935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :. İş Mahkemesi

Dava, 10.10.1994-02.04.2001 ve 02.10.2002-28.12.2003 tarihleri arasında geçen hizmetlerin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyarak davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi......... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dosyada, Mahkemece davacının 12.12.2000 tarihinden önceki talepleri yönünden vermiş olduğu red kararı isabetli ise de; 12.12.2000 tarihinden sonraki talepler yönünden verilen karar hatalı ve yanılgılı değerlendirme sonucu isabetsizdir. Şöyle ki; davacının hizmet cetvelinde davalı işyerine 12.12.2000’de giriş 01.02.2001 tarihinde çıkışının olması ve bu sürede işyerinden tam bildirim olması, davalı işyerinin borçlu olduğu 05.11.2003 tarihli haciz tutanağında davacının borçluya kefil ve güvenilir şahıs olarak imzasının olması, davalı işyerinin 01.06.1992 yılında kapsama alınmış ve faal olması, komşu bordro tanığın beyanı, davacı tanığı aynı

zamanda davalı Şirkete icra takibi yapan alacaklı vekilinin beyanı birlikte değerlendirildiğinde; davacının talep etmiş olduğu 12.12.2000 - 28.12.2003 tarihleri arasında askerlik yaptığı 02.04.2001 - 02.10.2002 arası dönem dışlanarak hizmet akdiyle çalıştığının tespitine karar verilmesi gerekirken, reddine karar vermesi usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davacıya iadesine, 06.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3203, Karar No: 2018/24, Tarih: 15.01.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/3203 E.  ,  2018/24 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında 24.09.2010 tarihinde Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi imzalandığını, davalı kooperatifin sözleşmeye aykırı davranmak suretiyle vekkiline gereken 208 m²'lik dükkanı vermediğini, bunun yerine küçük bir dükkan verdiğini ileri sürerek, sözleşmenin iptali ile köşe başında bulunan 208 m²'den ibaret dükkanın müvekkili adına tescil edilmesini, bunun mümkün olmaması halinde tazminat talebinin bulunmadığını beyan ederek binanın yıkılarak arsanın müvekkiline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmede 208 m²lik dükkanın davacıya verileceği yönünde bir ibare bulunmadığını, sözleşmede 65 m²'den az olmayacak şekilde ... caddesi ile.. İlköğretim sokağına den gelen bir dükkanın davacıya verileceğinin kararlaştırıldığını, davacının haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacıya verilen 3 no'lu dükkanın davadışı arsa sahibi olan kardeşi...'a verilen 4 no'lu dükkanın hemen yanındaki dükkan olduğu, davacının kardeşine verilen 4 no'lu dükkanın ... caddesi ile ... İlköğreti okuluna giden sokağın köşe başında bulunduğu, bu haliyle davacı ile kardeşi ...'ye sözleşmeye uygun olarak ... caddesi ile ... İlköğretim okuluna giden sokağın köşe başından 2 adet dükkanın verildiği, davacının tescilini talep ettiği 1 no'lu dükkanın ... caddesi ile ... İlköğretim okuluna giden sokağın köşe başında olmadığı gibi sözleşmede kararlaştırılanın aksine cephesinin 8,50 m olup, bu haliyle 1 no'lu dükkanın davacı adına tescil edilmesine yasal olanak bulunmadığı, ancak davacıya verilen 3 no'lu dükkanın 54,84 m² ve cephesininde 4,40 m olup, bu yönüyle sözleşmeye aykırı olmakla birlikte davacı tazminat talep etmediğinden bu hususa ilişkin bir inceleme yapılmadığı, tanık beyanlarına göre, davacıya kura ile verilen dükkanın köşeden ikinci, kardeşi ...'ye verilen dükkanın ise köşedeki dükkan olduğu anlaşıldığından bilirkişi ek raporuna uygun olduğundan itibar edildiği, sözleşmede "işylerlerinin 65 m²'den az olmayacakları" belirtilmekle, davacının kendisine 208 m² dükkanın verilmesi gerektiği iddiasını uygun delillerle ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1675, Karar No: 2012/1866, Tarih: 20.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1675 E.  ,  2012/1866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'nun bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyetine dair Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.03.2006 gün ve 2005/274 Esas, 2006/90 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve kabule göre, sanığın işlediği reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 24.10.2002 ve öncesi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8 maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3908, Karar No: 2024/633, Tarih: 17.01.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/3908 E.  ,  2024/633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/3505 E., 2020/1352 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.05.2019 tarihli ve 2018/380 Esas, 2019/297 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a- c, 62/1, 53, 63 üncü maddeleri uyarınca ayrı ayrı 9 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 30.06.2020 tarihli ve 2019/3505 Esas, 2020/1352 Karar sayılı karar ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Kararın usul ve aysaya aykırı olduğuna,

2. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

3. Haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaıs gerektiğine,

İlişkindir.

Katılan ... Politikalar Bakanlığı Vekilinin Temyiz Sebepleri

5237 sayılı Kanunun 62 nci. maddesi gereği indirim yapılmaması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Kararın usul ve aysaya aykırı olduğuna,

2. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

3. Haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaıs gerektiğine,

İlişkindir.

Katılan ... Politikalar Bakanlığı Vekilinin Temyiz Sebepleri

5237 sayılı Kanunun 62 nci. maddesi gereği indirim yapılmaması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılan ... ile sanık ...'in gönül ilişkisi olduğu, olay günü sanık ...'in katılanlar ... ve kızları ... ve ...'i gezdirmek için evlerinden aldığı, ... Köyü'ne geldiklerinde sanık ...'in aracı durdurarak araca fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettiği eşi olan sanık ...'yı aldığı, sanık ...'nın elinde bıçakla aracın arka koltuğuna bindiği "seni öldüreceğiz" diyerek elindeki bıçakla katılan ...'nin boynundaki altını keserek aldığı, kendisini engellemeye çalışan katılan ...'nin başparmağını kestiği, bu sırada sanık ...'in katılan ...'ye hitaben "seni öldüreceğim" dediği, bu arada ...'in aracı hareket ettirdiği, katılan ...'nin korkarak aşağı atladığı, araç yavaşlayınca katılan ...'in de kaçtığı, katılan ...'nin araçtan çıkmasının sanık ... tarafından bıçakla engellendiği, bu arada sanık ...'nın elinde bulunan sopa ile katılan ...'ye vurmaya başladığı, aracı durduran sanık ...'in de inerek katılan ...'ye yumruk atmaya başladığı, sanıkların aracın dışında da katılan ...'yi dövmeye devam ettikleri, olay yerine polis ekipleri intikal edince sanık ...'nın bıçağı fırlattığı, sopanın muhafaza altına alındığı, sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek katılan ...'ye karşı "Silahla ve birden fazla kişi tarafından birlikte yağma" suçunu işlediklerinin sabit kabul edildiği görülmüştür.

2. Katılan ... talimat ile alınan beyanında; "Olay kızlarımın anlattığı gibi olmuştur, ... araca binince bana bıçakla vurdu, seni öldüreceğim, bu bıçakla boynunu uçururum dedi, zorla boynumdaki altınımı aldı, seni yakacağım, külünü kimse bulamayacak dedi, ... kes sesini, şuracıkta seni odunla döve döve kafanı kırarım, can çekişmeni seyrederim, kızlarım arabadan atladıktan sonra ... beni çok dövdü, ağzıma yumrukla vurdu, ben felçli bir kadınım, hiç ses etmedim, tek ayağımı dışarı attım kaçayım diye ancak kaçamadım, ... bana çek ayağını içeri kırarım bacaklarını dedi, beni zorla arabada tutmaya devam ettiler, ... saçımı başımı yoldu, beni götürdükleri yerde arabadan indirdiler, ... bana soyun dedi, beni kuytu bir yere götürüyordu, bana kötü muamelede bulunacaklardı, ... soyunmamı istedi, Allahtan o anda polisler yetişti, polisi gördümü bana odunla çok vurdu, polis beni ...'nın elinden aldı, polisi görünce ... bıçağı attı, şikayetçiyim, davaya katılma talebim vardır, maddi zararım yoktur" şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. Sanıklar suçlamaları kabul etmemiş olup, sanık ..., katılan ...'nin sürekli kendisini aradığını, bu şekilde mesajlar attığını ve sürekli rahatsız ettiğini, olay günü için ise ''cinsel ilişkiye girelim'' tarzında cümleler sarf ettiğini ve bu durumu da eşine anlattığını belirtmiştir. Sanık ... da, olay tarihinde yaklaşık 20 gün kadar önce katılan ... ile karşılaştığında ...'nin kendisine ''sen nasıl insansın. Ben kocan ile seni aldatıyorum. Seni boşayacağım. Kocan ile ben evleneceğim kocan ile yattım'' şeklinde sözler sarf ettiğini, ...'nin ...'i sürekli aramaya devam ettiğini, bir gün dışarıdayken yine bir arama geldiğini, bunun üzerine ... ile konuşmaya karar verdiğini beyan etmiştir.

3. Tanık R. G. Bulancak Asliye Ceza Mahkemesinde talimat ile alınan beyanında; 21/03/2018 tarihli tutanak içeriği doğrudur, imza bana aittir, olay yerine gittiğimizde kadının biri elinde odun ile diğer kadına vuruyordu, vuran kadın, ''kocamın parasını yedin, şöyle ettin böyle ettin'' gibi sözler söylüyordu, bir daha böyle yapacan mı, edecen mi gibi sözler söylüyordu, altını döven kadından kendi rızası ile aldık, dövülen kadın boynumdaki altını çekti aldı dedi, biz de döven kadına sorduk, o da aldım dedi, kendi rızası ile verdi, biz üst araması yapmadık, tanıklık ücreti istiyorum, bilgim ve görgüm bundan ibarettir"şeklinde beyanda bulunmuştur.

4. Dosya arasında bulunan G.R.Ü.Prof. Dr. ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından katılan ... hakkında düzenlenen kati hekim raporunda ...'nin ''sol fibia orta hat posteriorda morluk şişlik, sağ göğüs ön duvarında 3,4,5 costalar lar isalarında hassasiyet, sağ 1 parmak 2 ci falansda posteromediyalinde 3 cm kesi, sol yanak kulak burun tarafında hassasiyet mevcut olduğu'', bu yaralanmasının ise 10.07.2018 tarihli kati rapora göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelik taşıdığı tespit edilmiştir.

5. 05.05.2019 tarihli teknik bilirkişi tarafından hazırlanan Bilirkişi Raporu dosya arasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 148 inci ve 149 uncu maddelerinde düzenlemeye göre; bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden yada mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır.

Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir.

Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; tüm dosya kapsamı, katılanın beyanı, katılanın beyanı ile uyumlu hastane raporu, sanıkların beyanları ve olay yerinde bulunan tanık polislerin beyanları birlikte değerlendirildiğinde eylemin sabit olduğu belirlendiğinden, araştırılacak başkaca bir hususun bulunmadığı yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanıkların eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi’nin 3006.2020 tarihli ve 2019/3505 Esas, 2020/1352 Karar sayılı kararında sanıklar müdafii ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re'sen incelenmesi gereken konular yönünden ve 5271 sayılı Kanun’un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

17.01.2024 tarihinde karar verildi.