muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11680, Karar No: 2015/7150, Tarih: 16.11.2015

CGK'nun 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı Kararında, hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki diğer delillerin (somut olayda ikrarın) mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı konusu tartışılırken şu sonuca varılmıştır: "Hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği olayda; ... arama işleminin hukuka aykırı yapılması nedeniyle ele geçirilen ruhsatsız tabancanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmasından dolayı hükme esas alınmayacağı... başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır." Yargıtay CGK, 28.04.2015 tarih, 2013/464, 2015/132 sayılı Kararda da, arama işleminin, arama tanıkları (komşu veya ihtiyar heyetinden) kimseler hazır edilmeden yapılması sonucu elde edilen delillerin hukuka aykırı olduğunu belirtmiştir.

CGK 25.11.2014 tarih ve 2013/841 Esas, 2014/513 sayılı Kararda da önleme ve adli aramanın niteliği ve şartları öğretiden görüşlere de yer verilerek ayrıntılı olarak açıklandıktan sonra şu sonuçlara varılmıştır:

Arama yazılı bir karara veya emre dayanmak zorundadır. Sonradan yazıya çevrilmiş olsa bile sözlü emir ile arama yapılması mümkün olmayıp yazılılık şartı Anayasa'nın 20, 21 ve Ceza Muhakemesi Kanunun 116. maddelerinin amir hükmü gereğidir. Aramanın hukuka aykırı olmasının ceza muhakemesi açısından sonucu arama sonucunda elde edilen delillerin hükme esas alınamamasıdır (m. 217). CMK'nun 206/2-a. maddesinde ortaya konulmak istenen delilin kanuna aykırı olarak elde edilmiş olması halinde reddolunacağı ve hükme esas alınmayacağı belirtilmiş, 230/1. maddesinde ise mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi zorunlu tutulmuştur. Suç şüphesinin ortaya çıkmasından sonra 5271 sayılı CMK kuralları uygulanması gerektiğinden, arama işleminin önceden alınmış bulunan önleme araması kararına göre değil CMK kurallarına göre icra edilmesi gerekmektedir. ...sanıkla ilgili suç şüphesi ve emarelerinin ortaya çıkması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nun 2/e, 161 ve 2559 sayılı PVSK'nun Ek 6. maddeleri uyarınca derhal Cumhuriyet savcısına olayı haber verip Cumhuriyet savcısının emri doğrultusunda soruşturma işlemlerine başlanılması gerekirken, usulüne uygun adli arama emri veya kararı alınmadan mevcut önleme araması kararına istinaden aramanın yapılması açıkça hukuka aykırı olup bu arama sonucunda elde edilen delillerin hükme esas alınması mümkün değildir.

Anayasa Mahkemesi de, 19.11.2014 tarih ve 2013/6183 Başvuru Numaralı Kararında, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınarak adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi de, 19.11.2014 tarih ve 2013/6183 Başvuru Numaralı Kararında, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınarak adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir.

Açıklanan pozitif hukuk normları, Anayasa Mahkemesi ve CGK Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller hükme esas alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Haklari Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının gereğidir.

El koyma işlemi Kanun'un öngördüğü usullere uygun olarak gerçekleştirilmemişse, bu yolla elde edilen delil hukuka aykırı olduğu gibi suçun maddi unsuru olan ancak hukuka aykırı olarak elde edilen bu deliller sanığın önüne konulup, buna karşı diyecekleri sorularak alınan savunmanın dış müdahaleler olmaksızın, özgür iradeye dayanılarak yapıldığı söylenemez. Nasıl ki sanığın talep etmesine veya yasal zorunluluk bulunmasına rağmen müdafii atanmadan ya da yasal hakları hatırlatılmadan alınan savunması hukuka aykırı olup, bu şekilde alınan savunmada suçun ikrar edilip edilmediğine bakılamaz. Aynı şekilde hukuka aykırı biçimde elde edilip, "delil" olma özelliği bulunmamasına rağmen, suçun sübutuna en büyük delil olarak sanığa gösterilerek alınan savunmadaki "ikrar" özgür iradeye dayalı olmayacağından, değer atfedilmemelidir.

Usulsüz olarak gerçekleştirilen el koyma işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Cumhuriyet savcısı veya Hâkim, hukuka aykırı olarak elde edildiğini belirterek, suça konu eşya ele geçmemiş gibi sanıktan savunma yapmasını isteselerdi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile bu ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez.

Somut olayda, 27.10.2011 tarihli Tutanağa göre İl Denetim Komisyonu üyesi üç kişi 13.10.2011 tarihli tasnif tutanağına göre biri polis memuru) tarafından işyerinde yapıldığı belirtilen denetimde, bandrolsüz eser satıldığı gerekçesiyle suça konu eşyaya Cumhuriyet savcısının sözlü talimatı ile el konulmuş ise de, el koyma işlemi CMK'nun 127. maddesi hükmüne aykırı olarak gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir. CGK, Hakim kararı ile yapılan önleme araması sonucunda elde edilen delilleri açıkça hukuka aykırı kabul etmesi karşısında, idari denetim sonucu bulunup, Cumhuriyet savcısının sözlü talimatı ile el konulan suç eşyasının mahkumiyet kararına esas alınması düşünülemez.

4- Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu Madde göz önünde bulundurulur." “Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

Anayasının 141, CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine rağmen mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, ... delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir” iken, gerekçeli kararda bu hususlar hiç tartışılmamış, “Delillerin Tartışılması ve Değerlendirilmesi” bölümünde bir cümle ile “Hukuka aykırı toplanmış delil bulunmadığı” belirtilmiştir. Kararın bu yönüyle gerekçesiz olması/yeterli gerekçeyi içermemesi başlı başına hukuka kesin aykırılık nedeni (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g) ve adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir. Çünkü arama ve elkoyma işlemlerinin CMK'na aykırı gerçekleştirilmesi karşısında; suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınıp alınamayacağından, sanığın ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrara itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığı hususlarının gerekçeli kararda açıkça tartışılması gerekiyordu.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanığın mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların yerel mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesinin kararının bozulmasını gerektirdiğini düşündüğümden, sanığın mahkumiyetine ilişkin kararın onanmasına dair sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/1938, Karar No: 2020/2357, Tarih: 02.07.2020

**20. Hukuk Dairesi         2020/1938 E.  ,  2020/2357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davada ...... Hukuk Dairesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tazminat istemine ilişkindir.

......Dairesince Hakimler ve Savcılar Kurulunun 26/06/2019 tarih ve 230 sayılı kararı ile yargı çevresine ilişkin düzenlemenin 02/09/2019 tarihi itibari ile uygulanmasına dair kararı gereğince istinaf incelemesine konu .....ait 2017/190 Esas ve 2019/500 Karar sayılı kararın, 09/12/2019 tarihinde verildiği, karar tarihi itibariyle istinaf incelemesinin yapılacağı yerin Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi olduğu, nitekim mahkemece de "Kayseri Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf yolu açık olmak üzere" karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın görevli Kayseri Bölge Adliye Mahkemesinin ilgili dairesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine iadesine karar karar verilmiştir.

.....Hukuk Dairesince; en son verilen nihai karar da tekrar istinaf edildiğinden ilk derece mahkemesince dosya, ilk istinaf incelemelerini yapmış olan .....Dairesine gönderilmişse de bu Dairece verilen yetkisizlik/görevsizlik kararı nedeniyle dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldığından, iş bu dosyanın Dairemizin görevinin başladığı 02/09/2019 tarihinden önce iki kere yani ilk derece mahkemesince işbu dava dosyası yönünden verilmiş hem görevsizlik kararının hem de görevli mahkemedeki yargılamada verilmiş olan ara kararın istinafları nedeniyle...... Hukuk Dairesince iki kez istinaf incelemesinden geçtiği ve HMK'nın 353/1-b-1 maddesine göre her bir istinaf başvurusunun da esastan reddine dair kararlar verdiği görülmüştür. Bu nedenlerle 5235 sayılı Kanunun ek 1. maddesi gereğince, en son verilen 09/12/2019 tarihli nihai karara karşı yapılmış yeni istinaf başvurusunu incelemek yetkisi ve görevi ilk istinaf incelemelerini yapmış ola...... Dairesine ait olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 22. maddesi uyarınca "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına herhangi bir engel bulunduğu yahut iki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesinde tereddüt ortaya çıktığı takdirde, yetkili mahkemenin tayininde, ilk derece mahkemeleri için bölge adliye mahkemelerine, bölge adliye mahkemeleri için Yargıtaya başvurulur."

HMK'nın "Kanun Yolları" başlıklı sekizinci kısmının birinci bölümünde "istinaf” kanun yolu düzenlenmiş ve 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmünü içermektedir.

HMK'nın "Kanun Yolları" başlıklı sekizinci kısmının birinci bölümünde "istinaf” kanun yolu düzenlenmiş ve 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmünü içermektedir.

HMK'nın 391/3. ve 394/5. maddelerinde ihtiyati tedbire dair belirtilen (ilk derece) mahkeme kararlarına karşı kanun yoluna başvurulabileceği öngörülmüş; bu kanun yolunun ne anlama geldiği ise HMK'nın 341/1. maddesinde "ilk derece mahkemelerinden verilen ... ihtiyati tedbir ... taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmü ile istinaf olarak açıkça belirtilmiştir.

694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 136. maddesi ile 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanuna ek 1. maddenin 1. fıkrasında: "Bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinin 25. madde uyarınca değişmesi halinde, bu değişikliğinin uygulanması durumunda Resmi Gazete'de belirlenen tarihten önce ilk derece mahkemelerince verilen kararların istinaf incelenmesinde, karar tarihi itibariyle yetkili bölge adliye mahkemelerince yargı çevresinin değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilemez. Yargı çevresinin değiştirilmesinden önce istinaf incelemesinden geçen dosyalar, yeniden istinaf incelemesine konu edilmesi halinde de ilk incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince sonuçlandırılır.

Dosya kapsamında......26/02/2018 tarihinde verilen ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz taleplerinin kabulüne dair ara kararına karşı yapılmış itirazların kabulüne karar vermiştir. İş bu ara kararına karşı da davacı taraf istinaf kanun yoluna başvurulduğu,..... 06/07/2018 tarih 2018/1693 Esas - 2018/1304 Karar sayılı ilamı istinaf edilen ara kararının usul ve esasa uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince;.......kuk Dairesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 02/07/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/261, Karar No: 2018/1900, Tarih: 10.04.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/261 E.  ,  2018/1900 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BATMAN 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği ve mazeret de bildirmediğinden dosya duruşmasız olarak incelendi.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin aşağıda belirtilen dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay bozma ilamında belirtilen; sanığın adli sicil kaydında bulunan tekerrüre esas daha ağır cezayı içeren Küçükçekmece 12. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/100 esas, 2011/88 sayılı ilamının TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasında esas alınması yerinde ise de, CMUK'nın 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Hüküm fıkrasının tekerrüre ilişkin bölümünde yer alan “…tedbiri uygulanmasına” ibaresinden sonra gelmek üzere “ancak sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle infaz sırasında tekerrüre esas alınan cezası miktarının Küçükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/92 esas, 2012/165 sayılı ilamı ile hükmolunan 2 yıl 11 ay hapis cezası olarak dikkate alınmasına" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14935, Karar No: 2013/3793, Tarih: 26.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/14935 E.  ,  2013/3793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, Alanya Bahçeşehir Kolejinde 12.10.2007-13.09.2010 tarihleri arasında davalı alt işveren işçisi olarak çalıştığını, fesih tarihinde davalı şirket yetkililerinin Bahçeşehir Koleji ile davalı şirket arasındaki hizmet alım sözleşmesinin sona erdiğini, Bahçeşehir Kolejinde asıl işverene bağlı olarak çalışmaya devam etmek istedikleri takdirde daha düşük ücret ile çalıştırılacaklarını, davalı şirkete bağlı olarak Antalya Telekom Müdürlüğünde çalışmaya devam etmek istedikleri takdirde ise istifa ve işe başlama taahhütnamesi imzalamaları gerektiğini bildirdiğini ve aynı gün seçim yapmak zorunda bırakılarak istifa ve işe başlama taahhütnamesinin işçilere imzalatıldığını, ancak yeni görevlendirildiği işyerinin ikametgahından 135 km uzakta olduğunu ve ücretinin yeni işyerinin bulunduğu yerde ev tutmak için yeterli bulunmadığını ayrıca görevlendirildiği Antalya Türk Telekom ihalesinin de 3-4 ay gibi kısa bir süre sonra sona ereceğini, bu nedenle bu projede görev almak istemediğini çalışma koşullarında esaslı nitelikte değişiklik yapıldığından iş sözleşmesini haklı nedene dayalı işverence feshettiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının görev yaptığı Bahçeşehir Koleji projesinin sona ermesi nedeni ile davacıya yeni görev yeri teklif edildiğini, davacının el yazısı ile düzenlediği belge ile yeni görevlendirmeyi kabul etmesine rağmen yeni görev yerine gitmeyerek işe devam etmediğini, iş sözleşmesinin devamsızlık haklı nedenine dayanılarak feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1- Taraflar arasında, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı ve iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip edilmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1- Taraflar arasında, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı ve iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip edilmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesindeki, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21. madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme, çalışma koşullarındaki değişikliğin normatif dayanağını oluşturur.

Kanunun 22. maddesinin ikinci fıkrasında, çalışma koşullarının, tarafların karşılıklı uzlaşmaları ile değiştirilmesinin her zaman mümkün olduğu kurala bağlanmıştır. Çalışma koşullarında değişiklik konusunda işçinin rızasının yazılı alınması yasa gereğidir. Aynı zamanda işverence değişiklik teklifinin de yazılı olarak yapılması gerekir. İşçi çalışma koşullarında yapılmak istenen değişikliği usulüne uygun biçimde yazılı olarak ve süresi içinde kabul ettiğinde, değişiklik sözleşmesi kurulmuş olur. İşçinin değişikliği kabulü, sadece bu işlem yönünden geçerlidir. Bir başka anlatımla işveren işçinin bir kez vermiş olduğu değişiklik kabulünü, daha sonraki dönemlerde başka değişiklikler için kullanamaz.

Yapılan değişiklik önerisi, altı işgünü içinde işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmediği sürece işçiyi bağlamaz. İşçi çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır. Bu durumda işveren, değişiklik teklifinden vazgeçerek sözleşmenin eski şartlarda devamını isteyebilir ya da çalışma koşullarında değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak koşulu ile sözleşmeyi feshedebilir.

İşçiye, mümkünse, onun açısından en az olumsuzluk teşkil eden teklifte bulunulmalıdır. 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinde, çalışma koşullarında esaslı değişiklik sebebiyle işçinin iş sözleşmesini haklı olarak feshedebileceği öngörülmemiştir. Bununla birlikte çalışma koşullarının değiştirilmesi aynı zamanda koşullarının uygulanmaması anlamına geldiğinden, aynı Kanun'un 24. maddesinin (II-f) bendinde belirtilen hal, işçinin haklı fesih nedenleri arasında sayılmıştır.

İşçiye, mümkünse, onun açısından en az olumsuzluk teşkil eden teklifte bulunulmalıdır. 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinde, çalışma koşullarında esaslı değişiklik sebebiyle işçinin iş sözleşmesini haklı olarak feshedebileceği öngörülmemiştir. Bununla birlikte çalışma koşullarının değiştirilmesi aynı zamanda koşullarının uygulanmaması anlamına geldiğinden, aynı Kanun'un 24. maddesinin (II-f) bendinde belirtilen hal, işçinin haklı fesih nedenleri arasında sayılmıştır.

Somut olayda, davacı işçinin görev yaptığı Bahçeşehir Koleji ile davalı işveren arasındaki hizmet alım sözleşmesinin sona ermesi nedeni ile davacının Antalya Türk Telekom Projesinde görevlendirildiği, davacının 13.08.2010 tarihli İş Yeri Değişikliği İzin Belgesi ile bu görev değişikliği kabul ettiği anlaşılmaktadır. Ancak, dinlenilen tanık anlatımlarından davacının çalışma koşullarında esaslı nitelikte değişiklik içeren bu görevlendirmenini gerçekleştirdiği tarihte tüm işçiler ile toplantı yapan işverenin, işçileri Bahşehir Kolejinde daha düşük ücret ile çalışmaya devam etmek veya Antalya Türk Telekom projesinde görev almak konusunda seçim yapmak zorunda bıraktığı ve aynı gün içerisinde yeni görevlendirmeye onay verildiğini gösterir matbu nitelikte düzenlenmiş izin belgelerini imzalattığı anlaşılmaktadır. Yukarıda da izah edildiği üzere 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinde, çalışma koşullarında değişiklik yapılan işçinin bu değişikliğe ilişkin kararını bildirmesi için kendisine 6 iş günü süre tanınmıştır.

İşverenin, işçiye kanunda öngörülen 6 iş günlük bu süreyi tanımadan aynı gün cevabını bildirmesini istemesi halinde, işçinin gerçek anlamda değişikliğe rıza gösterdiği kabul edilmez.

Somut olayda, işçinin çalışma koşullarında değişikliğe ilişkin yeterli bir süre düşünerek karar vermediği ve onay belgesinin imzaladıktan sonra çalışma koşullarında değişikliğin kendisi için olumsuz sonuçlarını kavrayarak bu değişikliği kabil etmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle iş sözleşmesinden davacı işçi tarafından haklı nedene dayalı feshedildiği anlaşıldığından, sonucu itibari ile doğru olan kıdem tazminatını kabulüne ilişkin hükmün onanması gerekmiştir .

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı noktasında da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır