muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21410, Karar No: 2018/16083, Tarih: 18.09.2018

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davacının kıdeminin 5 yıl, hak ettiği izin süresinin 70 gün, kullandığı iznin 56 gün,kullandırılmayan iznin 14 gün olmasına rağmen mahkeme gerekçesinde kullanılan iznin 42 gün olarak yazılması hesabın 14 gün üzerinden yapılması nedeniyle sonuca etkili görülmeyen mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş aktinde fazla mesainin ücrete dahil olduğu yönünde hüküm bulunmaktadır. Taraflar arasındaki hizmet sözleşmesinin 4. maddesinde " verilen bu ücret yukarıda tanımı yapılan işin karşılığı olup yıllık toplam yasal fazla çalışma karşılığında ödenecek ücreti de kapsar "hükmü bulunmasına rağmen fazla mesai hesaplanırken sözleşmenin bu hükmünün dikkate alınmaması, yıllık 270 saat, haftalık 5.2 saatin mahsubu gerekirken mahsup yapılmaması hatalıdır.

Mahkemece yapılacak iş sözleşmedeki hükmün dikkate alınarak yıllık 270 saat, haftalık 5.20 saatin mahsup edilerek çıkacak sonuca göre fazla mesai alacağını hüküm altına almaktır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4487, Karar No: 2019/5671, Tarih: 17.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4487 E.  ,  2019/5671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece,suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin sadece iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği,suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan dolayı verilen ceza verilmesine yer olmadığı hükmüne yönelik herhangi bir temyiz talebi bulunmadığı belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Hükümde kabul edilen eyleme, Yargıtay Kanununun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 09/02/2018 tarih ve 2018/1 sayılı iş bölümü kararına ve Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu’nun 26/12/2017 tarih ve 2017/368 Esas ve 2017/388 Karar sayılı karar içeriğine ve temyizin kapsamına göre, işin incelenmesi Yargıtay 18. Ceza Dairesi’nin görevine girdiğinden Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE, 17.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8233, Karar No: 2014/13672, Tarih: 03.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/8233 E.  ,  2014/13672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulüyle bu suçtan sanık hakkındaki kamu davasının şikâyetten vazgeçme nedeniyle düşürülmesine ve sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz talebinin reddine dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan, mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle 13.06.2014 tarihli Ek Kararın ONANMASINA, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3237, Karar No: 2011/2395, Tarih: 07.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3237 E.  ,  2011/2395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Belediye Başkanlığı ve İZSU Genel Müdürlüğü aleyhine 13/08/2003 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın konusu kalmadığı nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 02/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan Narlıdere Belediye Başkanlığı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalı ... Belediyesi'nin, diğer davalı tarafından açılan kanalı atık malzeme ile doldurduğu iddia edilerek uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkinidir. Yerel mahkemece, davanın konusu kalmadığı gerekçesiyle, karar verilmesine yer olmadığına ilişkin olarak verilen karar, davalılardan Narlıdere Belediye Başkanlığı tarafından temyiz olunmuştur.

Davalı ... Belediye Başkanlığı kamu kurumu niteliğinde olup zararlandırıcı olayın kamusal görevin yerine getirilmesi sırasında meydana geldiği ileri sürüldüğüne göre, hizmet kusuruna dayanan istemin İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince davalı idareye karşı, idari yargı yerinde açılacak tam yargı davası ile ileri sürülmesi gerekir. Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup açıkça veya hiç ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında mahkemelerce kendiliğinden gözetilir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle davalılardan Narlıdere Belediye Başkanlığı yönünden BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3355, Karar No: 2017/3111, Tarih: 26.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/3355 E.  ,  2017/3111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat hükmüne karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat hükmüne karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

2-Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat hükmüne karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun’un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2005 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip, zorunlu unsurları taşıyıp taşımadığı tespit edilerek, dosya arasında bulundurulması gerektiği, zorunlu unsurları taşımaları halinde gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği, bu faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına alınması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/04/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/810, Karar No: 2021/1809, Tarih: 29.03.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/810 E.  ,  2021/1809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin verilen kararın davacı vekili tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’ın maliki olduğu 9 parsel sayılı taşınmazdaki 1 ve 6 nolu bağımsız bölümleri davalı torunu ...’e, 3 ve 5 nolu bağımsız bölümleri davalı torunu ...’a, 2,4 ve 7 nolu bağımsız bölümleri ise davalı oğlu ...’ye satış suretiyle devrettiğini, yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının miras payı oranında iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, çekişme konusu 2,3 ve 4 nolu bağımsız bölümlerin kendileri tarafından inşaa edildiğini, mirasbırakanın asıl amacının sağlığında mallarını paylaştırmak olduğunu, bu amaçla 133 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümü davacıya, diğer oğlu ...’nin yurt dışında olması nedeniyle ona verilecek bağımsız bölümleri de çocukları olan ... ve ...’a devrettiğini, ayrıca mirasbırakana uzun yıllar kendileri tarafından bakıldığını, halen mirasbırakanın temlik dışı bir çok taşınmazının bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temlikinlerin taksim ve denkleştirme amacıyla yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, anılan karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddedilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1933 doğumlu mirasbırakan ...’ın 16.11.2015 tarihinde ölümü üzerine davacı kızı ..., davalı oğlu ..., dava dışı, eşi ..., kızları ... ve ... ile oğlu ...’nin mirasçı kaldıkları, mirasbırakanın 28.09.2007 tarihinde maliki olduğu 32 ada 9 parsel sayılı taşınmazda bulunan çekişme konusu 2,4 ve 7 nolu bağımsız bölümleri davalı oğlu ...’ye, 15.10.2007 tarihinde de aynı ada ve parselde yer alan çekişme konusu 1 ve 6 nolu bağımsız bölümleri oğlu ...’den olma davalı torunu ...’e, 3 ve 5 nolu bağımsız bölümleri de yine oğlu ...’den olma davalı torunu ...’a satış suretiyle temlik ettiği, ayrıca mirasbırakanın 20.04.2012 tarihinde maliki olduğu dava dışı 133 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümü davacı kızı ...’ye, 6 nolu

bağımsız bölümü ise dava dışı kızı ...’den olma torunu ...’ye satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakanın ölümü ile geriye 32 ada 9 parsel sayılı taşınmazdaki 8 nolu bağımsız bölüm ile arsa ve fındık bahçesi niteliğinde olan toplam 9 parça daha taşınmaz bıraktığı ve bu taşınmazların mirasçılarına intikal ettiği, davacı ...’nin mirasbırakan tarafından kendisine temlik edilen 5 nolu bağımsız bölüm için diğer mirasçıların muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemli dava açtıklarını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nın 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nın 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince; mahkemece mirasbırakanın denkleştirme amacı ile hareket ettiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmişse de; denkleştirmeden söz edilebilmesi için mirasbırakan tarafından bütün mirasçıları kapsayan kazandırmalar yapılması gerektiğinde kuşku yoktur. Mirasbırakan tarafından mirasçıları lehine olmak üzere onların alt soyuna yapılan temlikler, denkleştirme kapsamında kabul edilemeyeceği gibi, mirasbırakanın eşi ... ve kızı ...’ye herhangi bir temlikte bulunulduğu iddiası da ileri sürülmediğinden ortada bir denkleştirmenin varlığından söz edilemeyecektir.

Diğer yandan; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda, HMK‘nın 25. maddesindeki taraflarca yerine getirilmesi ilkesine aykırı olarak mahalli bilirkişi dinlenilmek suretiyle sonuca gidilmesi hatalı olduğu gibi, işin niteliği gereği tarafların açık vazgeçmesi bulunmadığı sürece, tüm tanıklar dinlenerek oluşan sonuca göre bir kanaate varılması gerekirken, yasal olmayan ve hukuki dinlenilme hakkını zedeleyecek şekilde davacı tanığı ...’ın dinlenmemesi de hatalıdır.

Hâl böyle olunca; dinlenmeyen davacı tanığı ...’ın HMK'nın 243 vd. gereğince duruşmaya çağrılarak usulünce dinlenmesi, mirasbırakan tarafından davacıya temlik edilen 133 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölüm ile ilgili muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açıldığı belirtilen dava dosyasının getirtilmesi, davanın halen derdest olması halinde HMK‘nın 166. maddesi gereğince eldeki dava ile birleştirme hususunun

değerlendirilmesi, kesinleşmiş olması halinde dosya kapsamına dahil edilerek, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek mirasbırakanın temliklerdeki gerçek iradesinin açık ve tereddüte yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve ondan sonra hasıl olacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken anılan, hususların gözardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373/1. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 Sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ... Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Hukuk Dairesine gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/368, Karar No: 2012/4498, Tarih: 14.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/368 E.  ,  2012/4498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın hırsızlık için girdiği, yakınanın bekçiliğini yaptığı inşaatın alt katındaki depoda asansör kapılarını çalmak için hazırlık yaptığı sırada gelen yakınana yanındaki bıçağı çektiği ve yakınanın koluna vurup bıçağı düşürmesi üzerine “arkadaşlarımın hepsini buraya yığıp seni öldüreceğim” diye tehdit ederek olay yerinden kaçması biçimindeki eyleminin, 765 sayılı TCK’nun 495/2. maddesinin yollamasıyla aynı yasanın 497/1. maddesinde belirtilen yağma suçunu oluşturduğu, ancak 5237 sayılı TCK’nda dolaylı yağma suçuna yer verilmemesi nedeniyle, sanığın eyleminin anılan Yasanın 141/1, 35/2 ve 106/2-a maddelerine uyan hırsızlığa kalkışma ve tehdit suçlarını oluşturduğu, lehe yasa karşılaştırmasının bu suçlara göre yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması;

2-Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğname gibi BOZULMASINA, 14.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24791, Karar No: 2013/11063, Tarih: 18.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/24791 E.  ,  2013/11063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mersin 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :11.09.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.18.04.2013 (Prş.)