muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21183, Karar No: 2014/494, Tarih: 16.01.2014

Ayrıca ceza zamanaşımının uygulanması yönünden hukuk hakiminin tazminat davasını görürken, ceza hukuku kurallarıyla ve özellikle ceza mahkemesinin fail hakkında vermiş olduğu beraat veya mahkumiyet kararıyla bağlı olup olmadığı BK 53. maddesinde düzenlenmiştir. Sözkonusu maddede hukuk hakiminin ceza hukuku kurallarıyla bağlı olmadığı hükme bağlandığı gibi ceza mahkemesi kararlarıyla da bağlı olmadığı düzenlenmiştir. Bununla birlikte suçun işlendiğine veya işlenmediğine ilişkin ceza mahkemesinin kesin kararı varsa, hukuk hakimi bu kararla bağlıdır. Görüldüğü gibi ceza mahkemesince haksız eylemin suç niteliği saptanmamış ise hukuk hakimine bunu kendiliğinden ve özgürce araştırma ve sonucuna göre karar verme yetkisi tanınmıştır.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olay incelenecek olursa; kaza 31.07.2011 tarihinde gerçekleşmiş, davaya konu trafik kazası sonucunda davacılar desteği Cevat Aydın dışında araçta bulunan Mehmet Sinan Karaman adlı kişinin de yaralandığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklandığı üzere KTK'nın 109/II. maddesinde öngörülen ceza zamanaşımı süresinin uygulanması için kamu davasının açılmış olması veya mahkumiyet kararı verilmiş bulunması aranmamakta olup cezayı gerektiren fiilin varlığı yeterlidir. Sözkonusu trafik kazasında davacılar desteğinin vefatı ve Mehmet Sinan Karaman adındaki kişinin yaralanması cezayı gerektiren bir fiil niteliğindedir. Buna göre eylem için kaza tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK öngörülen ceza zamanaşımı süresi dikkate alındığında dava tarihinde zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır. Bu hale göre zamanaşımı süresinin dolmadığı dikkate alınmak suretiyle işin esasına girilip, tarafların delilleri toplanıp, sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 16.1.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5498, Karar No: 2015/8142, Tarih: 28.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/5498 E.  ,  2015/8142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesi uyarınca açılmış hizmet tespit davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

01.07.1981-01.07.1982 tarihleri arasında marangoz atölyesinde çalışma tespiti istemli davada, tanık beyanı ve dosya kapsamı gözetilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. 01.07.1981 başlangıç tarihli işe giriş bildirgesinin varlığı, davalı ... ile tanık beyanı değerlendirildiğinde çalışmanın varlığı belirgin bulunmakla birlikte, işyerinin 01.08.1979-28.02.1982 tarihleri arasında kapsamda olduğu, bordro tanığı ...'in dinlenilmediği, ayrıca davacının 04.03.1982-04.11.1983 döneminde askerlik görevini ifa ettiği anlaşılmakla, çalışmanın süresi bakımından yapılan inceleme ve araştırma, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli bulunmamaktadır. Mahkemece, bordro tanığı dinlenilmeli, gerekirse dava konusu döneme ilişkin komşu işyeri işveren ve kayıtlı çalışanları resen belirlenerek bilgi ve görgülerine başvurulmalı, askerlik süresi gözetilmeli, uyuşmazlık hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21718, Karar No: 2019/10729, Tarih: 15.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21718 E.  ,  2019/10729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, hastanede oda personeli olarak çalıştığını, maaşının düşürüleceğinin ve temizlik işlerinde görevlendirileceğinin kendisine bildirildiğini ancak kabul etmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini beyan ederek kıdem tazminatı talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının feshinin haksız olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 14/01/2015 tarihinde istifa etttiği, fesih gerekçesi olan ücret düşüşünün işten ayrıldığı tarih itibariyle ispat edilemediği, davacının ameliyathanenin temizliği işinde odacı olarak çalıştığı, ücret düşüşü ve temizlik görevi verilmesinin 2015 yılında olduğu, temizlik görevine ek olarak verilen temizlik görevinin iş yükünü arttırma olarak kabul edilemeyeceği, yeni görevlendirmenin ve ücret düşüşünün işten ayrıldığı tarih itibariyle gerçekleştiğinin net olarak ispat edilemediği işten ayrıldığının ertesi günü başka yerde işe başladığı gerekçesiyle davacının iş akdinin feshinin haklı nedene dayanmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında davacının iş akdinin kıdem tazminatı gerektirecek şekilde son bulup bulmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinde: “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir sebebe dayandığını veya fesih için başka bir geçerli sebebinin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21. madde hükümlerine göre dava açabilir. Taraflar aralarında anlaşarak çalışma şartları her zaman değiştirebilir. Çalışma şartlarıda değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz.” hükmünü içermektedir.

Madde metninde, işverenin, işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma şartlarındaki esaslı bir değişikliği işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabileceği, bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü jçinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişikliklerin işçiyi bağlamayacağı, açıkça belirtilmiştir.

Madde metninde, işverenin, işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma şartlarındaki esaslı bir değişikliği işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabileceği, bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü jçinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişikliklerin işçiyi bağlamayacağı, açıkça belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinin birinci fıkrasının asıl konuluş amacı işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, iş yerini ve diğer çalışma şartlarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmaktır. Öte yandan 4857 sayılı Kanun'un 62. maddesinde, her türlü işte uygulanmakta olan çalışma sürelerinin kanuni olarak daha aşağı sınırlara indirilmesi veya işverene düşen kanuni bir yükümlülüğün yerine getirilmesi sebebiyle ya da bu Kanun hükümlerinden herhangi birinin uygulanması sonucuna dayanılarak işçi ücretlerinden her ne şekilde olursa olsun eksiltme yapılamayacağı belirtilmiştir. 4857 sayılı Kanun'un 62. maddesinde düzenlenen ücretlerde indirim yapılamayacağı yasağı, işverenin tek taraflı indirim yapamaması ile ilgilidir. Taraflar karşılıklı anlaşarak ve ileriye dönük her zaman asgari ücretin altına inmemek şartıyla ücrette indirim yapabilirler. Zira iş yerinin ekonomik şartları bunu zorunlu kılabilir ve işçi işsiz kalmamak için bunu kabul edebilir.

Somut olayda; davacı hastanede ameliyet oda personeli olarak çalıştığını, işveren tarafından temizlik işlerine verileceğinin ve ücretinin düşürüleceğinin söylendiği, bu durumu kabul etmeyeceğini bildirerek iş akdini feshettiğini beyan etmiş, davalı kendilerinin sorumluluğunun bulunmadığını davacının alt işveren işçisi olduğunu savunmuştur. Yapılan yargılama sonucunda Mahkemece, davacının fesih gerekçesi olan ücret düşüşünün işten ayrıldığı tarih itibariyle ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davacının davalı Üniversite bünyesinde en son ... isimli altişverende çalıştığı, iş akdini feshettiği tarih itibariyle ücretinden düşüş olduğunun görüldüğü, davalının işyerinde meydana gelen esaslı değişikliği işçiye yazılı olarak bildirmediği ve işçinin rızasını almadığı anlaşılmakla davacının feshinin haklı olduğu kabul edilerek kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 15.05.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2562, Karar No: 2012/4549, Tarih: 18.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/2562 E.  ,  2012/4549 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından (2 kez) sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyetine dair Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.10.2011 gün ve 2009/56 Esas, 2011/201 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, 18.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5080, Karar No: 2013/10243, Tarih: 19.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5080 E.  ,  2013/10243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/12/2012

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve yıkım davası sonunda, yerel mahkemece, elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne, yıkım isteğinin reddine ilişkin olarak verilen karar taraf vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  Yumma'nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece, elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne, yıkım isteğinin reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; özellikle hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan araştırma ve inceleme sonucunda dava dışı paydaşlarında davada yer almaları sağlanıp taleple bağlı kalınarak davacının payına yönelik elatmanın önlenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalının temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davacının temyiz itirazlarına gelince; çekişme konusu 1 parsel sayılı taşınmazın arsa niteliği ile 1811 m² yüzölçümlü olarak davacı ve dahili davalılar adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu, davalı kooperatifin kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı, bir kısım paydaşlarla davalı kooperatif arasında yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca anılan taşınmazın ortasına davalı kooperatif tarafından inşaata başlandığı, temel (su basman) ve bodrum tabliye betonu döküldüğü, duvarların henüz inşaa edilmediği, temelin 658.86 m² lik bir alanı kapladığı, davacının anılan sözleşmede taraf olarak yer almadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 692. maddesi uyarınca paylı taşınmazda olağan şekilde kullanmanın gerekli kıldığı ölçüyü aşan yapı işlerine girişilmesi veya paylı malın tamamı üzerinde tasarruf işlemlerinin yapılması, oybirliğiyle aksi kararlaştırılmış olmadıkça, bütün paydaşların kabulüne bağlıdır.

Hal böyle olunca; tecavüzlü inşaat temelinin kat karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak inşa edildiği ancak davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesinde imzasının bulunmadığı dolayısı ile paydaşlar arasında bu konuda oybirliği sağlanmadığından davacının yıkım isteğininde kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir.   Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8815, Karar No: 2014/12047, Tarih: 18.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/8815 E.  ,  2014/12047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşürülmesine dair

1-Katılan vekilinin, “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "sahte fatura düzenlemek" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihleri itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı 19.12.2004 ve 26.02.2005 suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davalarının düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Katılan vekilinin, "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanıklara yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçuna konu faturaların sonuncusunun 08.12.2005'te düzenlendiği ve faturaların KDV indiriminde kullanıldığı cihetle suç tarihi olan 26.01.2006 da yürürlükte olan 5237 sayılı TCK'nun 66 ve 67. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı sürelerinin hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği, yargılamaya devamla sanıkların hukuki durumunun değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanıklara yüklenen suçlarla ilgili 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde düzenlenen zamanaşımı sürelerinin hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden bahisle yazılı şekilde hükümler kurulması,

2) Sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarından açılan ve Malatya 3. Asliye Ceza Mahkemesince bu dosyada birleştirilen dava ile ilgili olarak sanıkların savunmalarının alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/10832, Karar No: 2006/5587, Tarih: 11.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/10832 E.  ,  2006/5587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 9.5.2002 gününde verilen dilekçe ile kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 19.4.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümün temlik alınması nedeniyle kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının dayandığı 14.5.2001 ve 6.6.2001 tarihli şahsi hakkın temlikine ilişkin sözleşmeler adi yazılı düzenlendiğinden bu sözleşmelere dayanılarak tescil talebinde bulunulamayacağı gerekçesiyle dava reddedilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Burada öncelikle belirtilmelidir ki; yüklenicinin kişisel hakkının Borçlar Kanunun 162. maddesi uyarınca borçlunun rızası gerekmeden üçüncü bir kişiye temliki geçerlidir. Anılan yasanın 163.ncü maddesine göre de temlikin geçerliliği yazılı yapılmasına bağlıdır. Davalılar arasındaki sözleşmede alacağın temlikine ilişkin yasak hükmü bulunmadığına temlik yazılı şekilde yapıldığına göre davacı bu temliklere dayanılarak tescil talebinde bulunabilir.

Arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmeleri taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükler. Öncelikle üzerine inşaat yapılacak arsayı yükleniciye teslim etmesi gereken arsa sahibi, yüklenicinin karşı edimini yerine getirmesinden sonra da yükleniciye sözleşmeye uygun arsa veya kurulmuşsa kat irtifak tapusunu devretmekle yükümlüdür. Yüklenicinin temel borcu ise eseri (binayı) meydana getirmektir. Bir bina inşasından maksat, o yapının sözleşmeye, fen kurallarına ve amacına uygun imal edilmesidir. İşte, yüklenici bu nitelikleri taşıyan bir bina meydana getirmişse, sözleşmede aksine hüküm bulunmayan hallerde yapının arsa sahibine tesliminde, sözleşmede ayrık hüküm varsa teslimden önce ve ancak sözleşme koşullarına uygun oranda arsa payı veya bağımsız bölümün tescilini isteyebilir. Kuşkusuz yüklenicinin teslimden sonraki borcu ayıba karşı tekeffül borcu olarak devam edeceğinden, yüklenici eserdeki ayıp ve eksikliklerden ve koşulları yerinde ise arsa sahibinin ceza-i şart alacağı ile sözleşmedeki diğer alacaklarından ve ayrıca kanundan kaynaklanan alacaklarından da sorumludur.

Az önce de söylendiği üzere arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin tarafı olan yüklenici yukardan beri sayılan edimleri yerine getirdiğinde arsa sahibine karşı kazandığı kişisel hak sebebiyle arsa payı veya bağımsız bölüm tapusunun devrini ondan isteyebileceği gibi Borçlar Kanununun 162 ve devamı maddelerine dayanarak kişisel hakkını arsa sahibinin onamı gerekmeksizin üçüncü kişilere yazılı olmak koşuluyla devir ve temlik edebilir. Yüklenicinin kişisel hakkını temellük eden üçüncü kişi de bu hakkı yüklenicinin halefi olarak arsa sahibine karşı ileri sürme olanağına sahiptir.

Yükleniciden temellük edilen kişisel hakkın dava edilerek arsa sahibine karşı ileri sürülmesi halinde mahkemece, tüm bu yönler üzerinde durulmalı, yüklenici, üçüncü kişi davacıya ancak hak kazandığını devir ve temlik edebileceğinden bu husus duraksamaksızın saptanmalıdır. Bütün bu araştırmalar sonunda eserin (binanın) arsa sahibinin reddedemeyeceği bir seviyeye getirildiği, ne var ki, yüklenicinin arsa sahibine gerek ayıp ve eksik işlerden, gerekse sözleşmede yer alan bazı hükümler sebebiyle sözleşme veya kanundan kaynaklanan nedenlerden dolayı borçlu bulunduğu ortaya çıkarsa yüklenicinin halefi olarak davacıya bunları yerine getirmek üzere uygun süre tanınmalı ya da olanaklı bulunursa karşılıkları para olarak depo ettirilerek depo edilecek tutar arsa sahibine ödenmek üzere (birlikte ifa kuralı) kişisel hakkın sonuçlarını meydana getirdiği düşünülüp istem kabul edilerek tescil hükmü kurulmalıdır.

Böyle olunca mahkemece yerinde keşif yapılarak inşaatın getirildiği fiziki seviye saptanmalı bu arada davalı arsa sahibinin savunması ve 26.12.2001 tarihli iddianamede ileri sürdüğü hususlar üzerinde durulmalı bu konuda da deliller toplanmalı yüklenicinin dolayısıyla davacı üçüncü kişinin yükleniciden temellük ettiği kişisel hakka istinaden bu hakkı davalı arsa sahibine karşı ileri sürüp süremeyeceği araştırılarak sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır. Değinilen bütün bu yönler bir yana bırakılarak sözleşmenin biçim koşuluna uygun yapılmadığının kabulüyle davanın yazılı olduğu şekilde reddi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 11.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37965, Karar No: 2017/14500, Tarih: 06.12.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/37965 E.  ,  2017/14500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuklara yükletilen TCK'nın 119/1-c maddesindeki birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığının ihlali eylemlerinin suç tarihine göre, uzlaşma kapsamında bulunmadığı, ancak hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesi uyarınca, "Mağdurun veya suçtan zarar görenin gerçek veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar bakımından ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasının gerektiren suçların" uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması ve suça sürüklenen çocuklara yükletilen işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun, 5918 sayılı Kanunun 8. maddesiyle CMK'nın 253/3. maddesine eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 09/07/2009 tarihinden önce işlenmesi karşısında, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunda suça sürüklenen çocuklar yararına olan uzlaşma hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda yeniden değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...'nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/12/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.