muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13295, Karar No: 2013/16474, Tarih: 24.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/13295 E.  ,  2013/16474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.06.2011 tarih ve 2010/477-2011/341 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24.09.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ithal ettiği emtianın davalının AHL'de bulunan antreposuna teslim edildiğini, antrepo ücretinin ödendiğini, teslim edilen malın çıkan yangın sonucu zayi edildiğini, ihtara rağmen bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 43.423 Euro'nun tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, AHL'de yangının 24.05.2006 tarihinde çıktığını, 1 yıllık zamanaşımı süresinin 24.05.2007 tarihinde dolduğunu, esasen Sivil Havacılık Kanunu ile Varşova Konvansiyonu hükümlerine göre davacının dava açma hakkının düştüğünü savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, zararın AHL kargo bölümünde 24.05.2006 tarihinde çıkan yangın sonucu meydana geldiği, haksız fiilden kaynaklandığı, 1 yıllık zamanaşımı süresinin geçerli olduğu, davalı yetkilileri ve çalışanlarına suç izafe edilmediği, ceza zamanaşımı süresinin uygulanmayacağı, 1 yıllık zamanaşımı süresi geçtikten sonra dava açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalıya ait antrepoya teslim edilen emtianın iade edilmediği iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, taraflar arasındaki ilişki haksız fiil olarak kabul edilmek suretiyle davanın yazılı gerekçeyle zamanaşımına uğradığından bahisle reddine karar verilmiştir. Ancak, davacı ithal ettiği mamografi emtiasının 28.04.2006 tarihli antrepo beyannamesi ile tescil ettirilip davalının Atatürk Hava Limanı sahasında işlettiği antrepoya teslim edildiğini, çıkan yangın sonucu emtianın tam zayi olduğunu ileri sürmüş olup, sözleşme ilişkisine dayanmıştır.

Bu durum karşısında, taraflar arasındaki uyuşmazlığın somut olaya uygulanması gereken 818 sayılı BK'nın vedia ve daha özel nitelikte düzenlediği ardiye sözleşmesine ilişkin hükümleri çerçevesinde ele alınması ve zamanaşımı def'i dahil tüm iddia ve savunmanın buna göre değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durum karşısında, taraflar arasındaki uyuşmazlığın somut olaya uygulanması gereken 818 sayılı BK'nın vedia ve daha özel nitelikte düzenlediği ardiye sözleşmesine ilişkin hükümleri çerçevesinde ele alınması ve zamanaşımı def'i dahil tüm iddia ve savunmanın buna göre değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16833, Karar No: 2015/12603, Tarih: 18.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16833 E.  ,  2015/12603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan .. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ..'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı vekili, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak sona erdirildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, hafta tatili, genel tatil, fazla çalışma ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, emsal kararlar ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir .

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın 7 günü 07.00-12.00 ve 13.00-19.00 arası çalıştığı, 15 günde bir vardiya değişimi olduğu ve vardiya değişimi sırasında ayrıca 8 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilmiş ise de , günlük 12 saat çalışmadan 1.5 saat yerine 1 saat ara dinlenmesi düşülmesi yukarıda ifade edilen ilke kararında da belirtildiği üzere hatalı olup bozma nedenidir.

3-Taraflar arasında davacının ücret alacağı bulunup bulunmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacının 16.09.2010-31.01.2011 tarihleri arasında 4.5. ay için toplam 675,00 TL eksik ödenen ücret alacağı bulunduğu ve 2012 yılı Ocak ayı maaşının 1.359,96 TL, 2012 yılı Şubat ayı maşaının 1.346,63 TL, 2012 yılı Mart ayı maaşının brüt 233,33 TL olmak üzere 2.939,92 TL ücret alacağı olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, davalı tarafça 2012 yılı Ocak, Şubat ve Mart aylarına ilişkin olarak imzalı ücret bordroları sunulmuş olup, davacının bordrolardaki imzaya itirazı bulunmadığı dikkate alınarak 2.939,92 TL ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken 2012 yılı Ocak, Şubat ve Mart aylarına ilişkin ücret alacağı talebinin hüküm altına alınması ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ..'ne iadesine 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12894, Karar No: 2019/5950, Tarih: 13.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/12894 E.  ,  2019/5950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki bedensel zarar nedeniyle açılan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı ... nezdinde ZMMS poliçesi ile sigortalı bulunan, davalı ...’in maliki ve sürücüsü olduğu aracın yaya olarak karşıdan karşıya geçmekte olan müvekkiline çarpması sonucu 24/03/2011 tarihinde meydana gelen trafik kazasında müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını beyanla, uğradığı zararın tazmini için fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak müvekkilinin çalışamaması nedeniyle şimdilik 5.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen, 20.000,00 TL manevi tazminatın davalı ...’den tahsiline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili; kazanın meydana gelmesinde kusuru bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Oyak Sigorta A.Ş vekili; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kararda yazılı gerekçelerle ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabul ve kısmen reddine, 705,47 TL maddi tazminatın taleple bağlılık ilkesi gereğince dava tarihi olan 03.09.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacı lehine 500,00 TL manevi tazminatın davalılardan olay tarihi olan 23.04.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, dair verilen karar davalı ... vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazası sonucu meydana gelen bedensel zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL’ye çıkarılmıştır.

Temyize konu maddi ve manevi tazminata ilişkin karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden davalı ... bakımından kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin maddi ve manevi tazminat hükmünün kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e geri verilmesine, 13/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5638, Karar No: 2010/6891, Tarih: 14.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5638 E.  ,  2010/6891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TOKAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakan H. K.'nın 1991 ada 13 parsel sayılı taşınmazdaki 375/2400 payını torunu F.'ya bağışladığını, aynı taşınmazdaki 375/2400 payını da diğer davalı İbrahim'e satış yoluyla temlik ettiğini, yapılan tüm devirlerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, saklı paylarını bertaraf etme kastı ile yapıldığını ileri sürerek, payları oranında iptal ve tescil olmazsa tenkis isteminde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa iddiasının resmi delil ile kanıtlanamadığı, bağış işleminin ise ölümden önceki 1 yıldan fazla bir süre içesinde yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedeni dayalı tapu iptal ve tescil ile tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 1991 ada 13 parsel sayılı taşınmazdaki 375/2400 payın, miras bırakan tarafından 17.11.2006 tarihli akitle davalı F. K.'ya bağış yoluyla; aynı taşınmazdaki 375/2400 payın ise davalı İ. U.'a 31.10.2007 tarihli akitle satış yoluyla temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakan tarafından davalılara yapılan temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, muvazaalı ve saklı payı zedeleme amaçlı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsufi-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli. ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arsındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davalarda, mirasçı, miras bırakanın halefi olarak değil, kendi hakkına dayanarak dava açtığından 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararına göre iddiasını her türlü delil ile kanıtlayabilir Mahkemece muvazaa iddiasının resmi delil ile kanıtlanmadığından yapılan satış sözleşmesinin geçerli olduğu, iddianın kanıtlanammadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Diğer taraftan; tenkis (indirim) davası, miras bırakanın saklı payları zedeleyen ölüme bağlı veya sağlar arası kazandırmaların (tebberru) yasal sınıra çekilmesini amaçlayan, öncesine etkili, yenilik doğurucu (inşai) davalardandır. Tenkis davasının dinlenebilmesi için öncelikli koşul;miras bırakanın ölüme bağlı veya sağlar arası bir kazandırma işlemi ile saklı pay sahiplerinin haklarını zedelemiş olmasıdır. Saklı payların zedelendiğinden söz edilmesi ise, kazandırma konusu tereke ile kazandırma (temlik ) dışı terekenin tümünün bilinmesiyle mümkündür.Tereke miras bırakanın ölüm tarihinde bırakmış olduğu mameleki kıymetler ile, iadeye ve tenkise tabi olarak yaptığı kazandırmalardır. Bunlar terekenin aktifini oluşturur. Miras bırakanın borçları, bakmakla yükümlü olduğu kişilerin bir aylık nafakası, terekenin defterinin tutulması, mühürlenmesi, cenaze masrafları gibi giderler de pasifidir. Aktiften belirtilen borçların indirilmesi net terekeyi oluşturur. Tereke bu şekilde tesbit edildikten sonra mirasın açıldığı tarihteki fiyatlara göre değerlendirilmesi yapılarak parasal olarak miktarının tesbiti gerekir. (MK.565) Miras bırakanın Medeni Kanunun 564. maddesinde belirlenen saklı paya tecavüz edip etmediği bulunan bu rakam üzerinden hesaplanır. Tasarruf oranı aşılmış ise tasarrufun niteliğine göre icap ederse kazandırma işleminde, saklı payları zedeleme kastının bulunup bulunmadığı objektif (nesnel) ve subjektif (öznel) unsurlar dikkate alınarak belilenmelidir. Zira tasarruf oranını aşan her kazandırmada saklı payları zedelenen kastının varlığından söz edilemez.

Mutlak olarak tenkise tabi tasarruflarda (ölüme bağlı tasarruflar veya Medeni Kanunun 565. maddesinin 1,2 ve 3 bentlerinde gösterilenler) veya saklı payın ihlal kastının varlığı kesin olarak anlaşılan diğerlerinde özellikle muayyen mal hakkında tenkis uygulanırken Medeni Kanunun 570. maddesindeki sıralamaya dikkat etmek davalı mahfuz hisseli mirascılardan ise aynı kanunun 561. maddesinde yer alan mahfuz hisseden fazla olarak alınanla sorumluluk ilkesini gözetmek, dava konusu olup olmadığına bakılmayarak önce ölüme bağlı tasarruflarla davacının saklı payını tamamlamak, sonra sağlar arası tasarrufları dikkate almak gerekir. Bu işlem sırasında dava edilmeyen kişi veya tasarrufların tenkisi gerekeceği sonucu çıkarsa davacının onlardaki hakkını dava etmemesinin davalıyı etkilemeyeceği ve birden çok kişiye yapılan teberru tenkise tabi olursa 563. maddede yer alan, alınanla mütenasip sorumluluk kuralı gözetilmelidir.

Davalıya yapılan tasarrufun tenkisine sıra geldiği takdirde tasarrufun tümünün değeri ile davalıya yapılan fazla teberru arasında kurulan oranda (SABİT TENKİS ORANI) tasarrufa konu malın paylaşılmasının mümkün olup olamayacağı (MK.564) araştırılmalıdır. Bu araştırma sonunda tasarrufa konu mal sabit tenkis oranında bölünebilirse bu kısımların bağımsız bölüm halinde taraflar adına tesciline karar verilmelidir.

Davalıya yapılan tasarrufun tenkisine sıra geldiği takdirde tasarrufun tümünün değeri ile davalıya yapılan fazla teberru arasında kurulan oranda (SABİT TENKİS ORANI) tasarrufa konu malın paylaşılmasının mümkün olup olamayacağı (MK.564) araştırılmalıdır. Bu araştırma sonunda tasarrufa konu mal sabit tenkis oranında bölünebilirse bu kısımların bağımsız bölüm halinde taraflar adına tesciline karar verilmelidir.

Tasarrufa konu malın sabit tenkis oranında bölünmezliği ortaya çıktığı takdirde sözü geçen 564. maddedeki tercih hakkı gündeme gelecektir. Böyle bir durum ortaya çıkmadan davalının tercih hakkı doğmadan davalının tercihinin kullanması söz konusu olamaz. Daha önce bir tercihten söz edilmişse sonuç doğurmaz. O zaman davalıdan tercihi sorulmalı ve 11.11.1994 günlü 4/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı uyarınca sür'atle dava konusu olup sabit tenkis oranına göre bölünemeyen malın, tercih hakkının kullanıldığı gündeki fiatlara göre değeri belirlenmeli ve bu değerin sabit tenkis oranıyla çarpımından bulunacak NAKTİN ödetilmesine karar verilmelidir.

Somut olaya gelince, davalı Funda'ya yapılan temlikin bağış niteliğinde olduğu ve koşullarının oluşması halinde TMK'nun 560 ila 571 maddesinde öngörülen tenkis davasına konu olacağı açıktır. Diğer taraftan murisin ölümünden önceki 1 yıl içerisinde yapmış olduğu temlikler doğrudan tenkise tabi olmakla beraber, daha önceki yapılan temliklerde ise aşikar olarak murisin saklı payı zedeleme kastının araştırılması gerekmektedir. Oysa mahkemece bu yönde bir araştırma ve değerlendirme yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; yukarıda belirlenen ilkeler çerçevesinde araştırma ve inceleme yapılması, taraf delillerinin eksiksiz toplanması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması isabetsizdir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24112, Karar No: 2015/28381, Tarih: 12.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/24112 E.  ,  2015/28381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2015

NUMARASI : 2014/541-2015/262

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, izin, hafta sonu tatili, ulusal bayram ve genel tatil, fazla mesai, ilave tediye, eşit davranmama tazminatı, döner sermaye ve ücret farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.