muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/703, Karar No: 2011/1806, Tarih: 15.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/703 E.  ,  2011/1806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Geri çevirme kararı üzerine Belediye Başkanlığı dava konusu taşınmazın, 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olduğunu bildirmiş ise de planın onay tarihi açıklanmamıştır.Dava konusu taşınmazın içinde yer aldığı imar planının tarihinin ilgili Belediye Başkanlığından sorulmasından,

2-Dava konusu 281 ada 60 parsel sayılı ve emsal alınan 723 ada 90, 255 ada 3 parsel sayılı taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için 2009 yılı itibariyle belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m² fiyatlarının ilgili Belediye Başkanlıklarından sorulmasından,

3-Bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazların (90 nolu parsel için 05.02.2009, 3 nolu parsel için ise 08.01.2008) tarihi itibariyle imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli olup olmadıklarının ve imar uygulaması görmüşlerse bunlara ilişkin belgelerin Belediye İmar Müdürlüğü ve Tapu Müdürlüğünden getirtilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın iadesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/224, Karar No: 2011/3613, Tarih: 31.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/224 E.  ,  2011/3613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için Yargıtay'ca incelenmesine gerek görülen;

1) Dava dosyası yeminleri tahtında bilirkişiye verilerek, raporların çekişmeli ... Köyü 794 sayılı parselin kısmen meşe, gürgen cinsi ağaçlar bulunan orman alanı olduğu bildirildiği halde, krokisinde bu bölümler işaretlettirilmediği kendilerine hatırlatırılarak, taşınmazın krokisi üzerindeki meşe ve gürgen ağaçlarının bulunduğu yeri gösterir ifraz krokisi düzenlettirilmeli,

2) Çekişmeli parselin kadastro tespitine esas alınan Şubat 1960 tarih 56, Mayıs 1949 tarih ve 119 nolu tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren malik, miktar ve sınır değişikliklerini içeren tüm tedavül ve revizyonlarının,

3) 794 sayılı parselin komşuları olan 793, 799, 800, 795, 796, 980, 979, 982, 985 ve 989 sayılı parsellerin tesbit tutanakları ile varsa tesbitlerine esas alınan tapu ve vergi kayıtlarının, hükmen kesinleşenlerin dava dosyaları ile Orman Yönetimi tarafından bu parseller için dava açılmış ise ilgili dosyaların, aslı yada kesinleşmiş karar suretlerinin ve bilirkişi raporlarının getirtilip,

bu dosya içerisinde yer alması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 31/03/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/35376, Karar No: 2020/797, Tarih: 03.02.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/35376 E.  ,  2020/797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : İstinaf İsteminin Esastan Reddi (Temyiz İsteminin Reddi)

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi;

"...a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,... Temyiz edilemez.",

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesinde yer alan; ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı, istinaf başvurusunun "esastan reddine" dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olmasına ilişkin düzenleme; ilk derece mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı istinaf yoluna başvurması sonucu, Bölge Adliye Mahkemelerince sanığın mahkumiyetine dair hükme karşı istinaf isteminin esastan reddedilmesi halinde uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesinde yer alan; adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olduğuna ilişkin düzenleme; kanunlarda sadece adli para cezası gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerince kurulan her türlü hükme karşı istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk kez mahkumiyet hükmü kurulmaksızın verilecek diğer kararlar (esastan reddi, düzeltilerek esastan reddi vb.) için uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

7165 sayılı kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinde yer alan; sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince kurulacak mahkumiyet hükümlerinin, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalması kaydıyla, temyiz yoluna dair istisnalardan hariç tutulmasına dair hüküm, CMK'nin 286/2. maddesinde yer alan tüm temyiz istisnalarına yönelik maddeye yeni ve farklı bir ölçüt getiren, sonradan yürürlüğe giren ve özel bir hüküm niteliğinde "istisnanın istisnası" olarak yorumlanması gereken bir hükümdür. Dolayısıyla, 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin yürürlüğe girdiği 28.02.2019 tarihi ve sonrasında; temyiz yolu açık olan kararlar içerisine; ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları da eklenmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümezliği ilkesi ve Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin de ancak yürürlüğe girdikten sonra uygulanabileceği birlikte gözetildiğinde, bu hükmün ortaya çıkardığı bu yeni istisnai durumun, ancak 7165 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı yapılacak temyiz istemlerinde uygulanabilmesi mümkündür.

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

- Verilen bu mahkumiyet kararının, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı (3000 TL'ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezaları) dışında kalması gerekecektir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut uyuşmazlıkta;

İlk derece mahkemesi tarafından, sanık hakkında "5941 sayılı Kanuna Aykırılık" suçundan sanığın neticeten 123.590 TL adli para cezasıyla mahkumiyetine karar verilmiş, sanık müdafi tarafından istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince yapılan duruşmalı istinaf incelemesi sonucunda, 16.07.2019 tarihinde, istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir. Hükme karşı sanık müdafii tarafından yapılan temyiz başvurusu hakkında, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından temyiz isteminin reddine dair ek karar verilmiş ve bu karara karşı da süresinde temyiz başvurusunda bulunulduğu görülmüştür. Öte yandan, dosya henüz temyiz incelemesinde iken, müşteki vekili tarafından şikayetten vazgeçme dilekçesi verilmesi karşısında, ilk derece mahkemesince şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verildiği görülmüştür.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararı üzerine 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesindeki şartlar, somut uyuşmazlık bakımından oluşmamıştır. Dolayısıyla, iki dereceli yargılanma hakkı, Bölge Adliye Mahkemesince tesis edilen hükümle sağlanan sanık hakkında kurulan hükmün temyize tabi olmadığı anlaşılmakla,

Temyiz edilen hükmün, CMK'nin 286/2-a ve 286/2-e maddesi gereği temyiz edilemez olduğu ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın yerinde olduğu saptandığından, TEMYİZ İSTEMİNİN, tebliğnameye uygun olarak, 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi gereği REDDİNE, 03.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12191, Karar No: 2010/2721, Tarih: 08.03.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/12191 E.  ,  2010/2721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine hakkındaki davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı tarafından aleyhine üç adet bonodan ötürü icra takibi yapıldığını, takipten önce yapılan ihtiyati haciz aşamasında, haciz ve muhafaza tehdidi altında borcu kabul etmek zorunda kaldığını, o anda takibe konu bonoları inceleme imkanı olmadığını ancak daha sonra bonolardaki imzanın kedisine ait olmadığının anlaşıldığını, davalı tarafça İcra Tetkik Mercii’nde bu hususun ikrar edildiğini, böylece takiplerin iptal edildiğini, fakat davalı tarafından daha sonra ihtiyati haciz sırasında zapta geçen borcu kabul beyanına dayanılarak aleyhine ilamsız takip yapıldığını, bu beyanının geçersiz olup, takibe ve hacze dayanak yapılan bonoların da geçersizliğinin tespit edildiğini, kaldı ki bir kısım ödemeleri bulunduğunu belirterek ilamsız takipten ötürü borçlu olmadığının tespitine, aksi durumda takipten önce yapmış olduğu ödemelerin mahsubuna karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının işlettiği lokantaya mal verdiğini, söz konusu senetlerin de davacının orada olmaması nedeniyle dava dışı ortağı Müslüm tarafından imza edildiğini, ihtiyati haciz aşamasında davacı tarafından borcun kabul edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının yapmış olduğu ödemeler davalı alacağından mahsup edilmekle davanın kısmen kabulü ile, davacının 7.740 TL borçlu olduğunu tespitine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalı tarafından ihtiyati haciz aşamasında haciz tehdidi altında vermiş olduğu borç ikrarına ilişkin beyanı esas alınarak yapılmış olan ilamsız takipten ötürü borçlu olmadığının tespitine ilişkin eldeki davayı açmıştır. Davalı, davacıya işletmiş olduğu lokantaya et verdiğini, bonoya dayanılarak yapılan ihtiyati haciz aşamasında da davacı tarafından bu hususun ikrar edildiğini savunmuştur. Menfi tespit davasında ispat yükü kural olarak alacaklı davalıdadır. Davalının icra takibine esas aldığı bonolardaki imzanın davacının eli ürünü olmadığı hususunda uyuşmazlık yoktur. Davalı, alacağın varlığına ilişkin ihtiyati haciz aşamasında davacının haciz zaptına geçen ikrarına dayanmıştır. İcra tehdidi ve baskısı altında yapılan bu ikrar hukuki sonuç doğurmaz. Davalı ibraz ettiği delillerle alacağını kanıtlayamamıştır. Bu nedenle davanın tamamen kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksine düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 8.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2745, Karar No: 2011/1185, Tarih: 01.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/2745 E.  ,  2011/1185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 132 ada 62, 63 ve 86 ile 135 ada 2 parsel sayılı sırasıyla 13.136,69 m2, 2099,40 m2, 1.669,90 m2, 1.036,05 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar mirasçıları belirlenemediğinden söz edilerek ölü ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... miras yoluyla gelen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazların babaannesi ... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacı tarafın 31.03.2009 ve 19.04.2009 günlü oturumda verilen kesin süreye uymadığı ve gereğini yerine getirmediği gerekçe gösterilerek davacının keşif deliline dayanmaktan vazgeçmiş sayılmasına, davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya içeriğine ve usul hükümlerine uygun düşmemiştir.

HUMK'un 163. maddesi hükmüne göre kanunda belirtilen süreler kesindir. Bu süreler içinde yapılması gereken işlemler yapılmazsa o hak düşer. Hakim de yargılama sırasında taraflara vereceği sürenin kesin olduğuna karar verebilir. Verilen ara kararında sürenin kesin olduğu belirtilmemişse süreyi geçiren taraf yenisini isteyebilir. Bu istem üzerine verilecek ikinci süre kesindir.

Yine öğreti ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre, kesin süreden söz edilebilmesi için öncelikle verilen sürenin yapılması istenilen işlerin yerine getirilebilmesine yetecek şekilde uygun ve makul bir süre olması, yapılması istenilen işlerin neler olduğunun, kesin süreye uymamanın hukuki sonuçlarının açıkça ve hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ara kararında gösterilmesi, kesin süreye uymamanın hukuki sonuçları konusunda kendisine kesin süre verilen tarafın uyarılması, uyarı yapıldığının da tutanağa geçirilmesi zorunludur.

Somut olaya gelince, dosya içeriğinden mahkemece 31.3.2009 günlü duruşma oturumunda davacı ... vekili olarak dosyada vekaletnamesi bulunmayan Av.... huzuruyla keşif kararı verilmiş, 19.04.2009 günlü duruşma oturumunda yeniden keşif kararı verilerek davacı ...'a ihtaratlı davetiye çıkartılmış 22.05.2009 günü saat 12’den itibaren yapılacak keşifte kalem kalem belirtilen toplam 245 TL keşif giderini yatırması için 15 günlük kesin süre verilmiştir. Davacının verilen kesin süreye rağmen keşif giderini mahkeme veznesine depo etmediği gerekçesiyle de davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak varılan sonucun dosya içeriğine uygun olmadığı, zira davacı tarafa keşif giderini ödemesi için çıkartılan davetiye keşif tarihinden önce 12.5.2009 günü tebliğ edilmişise de keşif gününün 22.05.2009 olduğu, geride davacıya verilen 15 günlük sürenin kalmadığı, kaldı ki araç gideri, davacı tarafın bildirdiği tanıklar ile yerel ve uzman bilirkişilere keşif gününü bildirir davetiye tebliği için masraf ve süre öngörülmediği nazara alındığında yasaya uygun şekilde makul süre verildiğinden, istenilen hususların açık ve net bildirildiğinden ve dosyanın keşfe hazır hale getirildiğinden söz edilemez.

Hal böyle olunca mahkemece davacı tarafa keşif ücretini yatırması için yeniden ve az yukarıda açıklandığı biçimde yöntemine uygun ve makul süre verilmeli, istenilen hususların yerine getirilmesi halinde davacının iddialarının araştırılması için mahallinde keşif yapılmalı, aksi halde 36. madde göz önünde tutularak toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece dosya keşfe hazır hale getirilmeden keşif kararı verilmesi uygun olmadığı gibi keşif ücretinin yatırılması için verilen kesin süre ile ihtarat da usul ve yasaya uygun olmadığından bu olgular göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...’ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 82,80 TL harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 01.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4711, Karar No: 2012/8497, Tarih: 02.07.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/4711 E.  ,  2012/8497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 3. Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre, cezası ... cezaevinde infaz edilmekte olan hükümlünün, ceza mahkemesince itibar edilen "... ... caddesi, ... sokak, No: 12, .../..." adresi mahkemesinde açılan vesayet davasında mahkemenin, hükümlünün tespit edilen mernis adresi "... köyü, ... mevki, No:24/l, ..." mahkemesine yetkisizlik kararı verdiği, mahkemece yapılan araştırmalara göre hükümlünün cezaevine girmeden Önceki son adresinin "... Topel caddesi, ... sokak, No: 12/5, Bahçelievler/..." olduğunun tespiti üzerine ... Sulh Hukuk Mahkemesince karşı yetkisizlik karan verildiği anlaşılmıştır.

Özetlenerek açıklanan tüm dosya kapsamına hükümlünün en son "... Topel caddesi, ... sokak, No: 12/5 .../..." adresinde ikame etmesi nedeni ile ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkisizlik karanmn kaldırılması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4757, Karar No: 2014/2898, Tarih: 06.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4757 E.  ,  2014/2898 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/3076

MAHKEMESİ : Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01.07.2010

NUMARASI : 2009/214 Esas, 2010/130 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay günü, tarlaya giden mağdureyi yolda gören sanığın "seni seviyorum" diyerek mağdurenin göğüslerini sıkıp, mukavemetle karşılaşması üzerine bu seferde kollarından tutarak, sürüklemeye çalışması eylemine ilişkin Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca "travma sonrası stres bozukluğu oluştuğu" yönünde rapor düzenlenmiş ise de; sanık tarafından işlenen dokunma, sıkma, öpme gibi ani nitelikteki, devamı bulunmayan, kesik biçimde gerçekleştirilen hallerde mağdurenin olayın üçüncü kişilerce duyulması üzerine ruhsal durumunun etkilenmesi nedeniyle duyduğu üzüntü ve sıkıntı sonucunda ortaya çıkan halin ruh sağlığı bozukluğu olarak değerlendirilemeyeceği ve TCK.nın 103/6. maddesinde öngörülen netice sebebiyle ağırlaşmış hal maddesinin cinsel istismar eyleminin ağır boyutlara ulaşması, ısrarla gerçekleştirilmesi ya da suçun nitelikli halinin işlenmesi nedeniyle gerçekleşebilecek bir sonuç olabileceği, keza eylemin niteliğine göre öngörülen ceza miktarı da gözetilerek tam bir vicdani kanı oluşabilmesi için dava dosyası yeniden Adli Tıp Kurumuna gönderilerek mümkünse dosyadaki bilgi ve belgelere göre Adli Tıp Genel Kurulundan yeniden rapor alınarak mağduredeki halin bir ruh sağlığı bozulması mı yoksa suç nedeniyle ruh sağlığının etkilenmesi mi olduğunun saptanması yerine, eksik araştırma sonucuda karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK.nın 103/1. madesinde düzenlenen suçun üst sınırının 8 yıl olduğu gözetilemeyerek, temel cezanın 9 yıl olarak belirlenmesi ve sanığın eyleminin benzer olaylara nazaran daha vahim bir durum arz etmediği halde, cezanın alt sınırından aşırı uzaklaşmayı gerektirecek somut nedenlerin de bulunmadığı gözetilmeden, orantılılık ilkesine ve dosya içeriğine aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle TCK.nın 3/1 ve 61. maddelerine aykırılık yapılması,

Suç tarihinde 17 yaşı içerisinde bulunan sanık hakkında, TCK.nın 53/4. maddesine göre aynı maddenin 1. fıkrasının uygulanamayacağı gözetilmeyerek, anılan fıkradaki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.