muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2873, Karar No: 2017/253, Tarih: 15.02.2017

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava işçilik alacaklarının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali ile icra inkar tazminatının tahsili istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece ilk kararda toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna itibarla davacının iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayandığının davalı işverence ispat edilemediği, bu nedenle davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece (22. HD) davacıya isnat edilen olay ile ilgili servis aracı üzerinde inceleme yapılarak aracın freni ile ilgili ön disk ve balatalarının değiştirilip değiştirilmediği, şayet değiştirilmiş ise iki ay gibi kısa bir sürede aynı arızanın tekrarlanma olasılığının bulunup bulunmadığı hususları tespit edilerek, bu suretle toplanan deliller hep birlikte değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Yerel mahkemece bozma kararına uyularak alınan bilirkişi raporuna göre servis şoförü olan davacının kullandığı aracı servise götürdüğü, fren ile ilgili ön disk ve balataları değiştirdiğini belirtmesine rağmen kısa süre sonra aynı arıza nedeniyle işverene tekrar başvurduğu, kısa sürede aynı arızanın tekrarlanmasının mümkün olamayacağının belirtilmesi nedeniyle işverenin güvenini kötüye kullandığı, bu nedenle işveren tarafından iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiği gerekçesi ile davanın reddine dair verilen ikinci karar, davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece (7. HD) yukarıda başlık kısmında açıklanan gerekçeyle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme hükmü davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olay bakımından davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle mi yoksa geçerli nedenle mi feshedildiği, burada varılacak sonuca göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yerel Mahkemece önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme hükmü davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olay bakımından davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle mi yoksa geçerli nedenle mi feshedildiği, burada varılacak sonuca göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce Yerel Mahkemece, ikinci bozma kararından sonra yapılan yargılama sonunda verilen kısa karar ile kararın gerekçe kısmında “bozma ilamına karşı önceki kararda direnilmesine” karar verildiği halde, gerekçeli kararın bir bölümünde “bozma üzerine dava dosyası yukarıdaki esasa kaydı yapılarak usul ve yasaya uygun olan Yüksek Yargıtay bozma ilamına uyulmuş ve yargılamaya devam olunmuştur.” ifadesinin yer almasının maddi hataya dayalı olup olmadığı, dolayısıyla usulüne uygun bir direnme kararının oluşturulup oluşturulmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmış, Kurul çoğunluğu tarafından Yerel Mahkemece kısa karar ve kararın gerekçe kısmında Özel Daire’nin bozma kararına karşı direnildiğinin açıkça ifade edildiği, gerekçeli kararın bir bölümünde Özel Daire’nin bozma kararına “uyulmasına” ifadesinin yer almasının maddi hatadan kaynaklandığının anlaşılır olduğu, bu nedenle direnme kararının usulüne uygun olduğu, bu nedenle önsorunun bulunmadığı hususu oyçokluğu ile kabul edilerek işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un “İşverenin haklı nedenle derhal fesih hakkı” başlıklı 25. maddesi:

“Süresi belirli olsun veya olmasın işveren, aşağıda yazılı hallerde iş sözleşmesini sürenin bitiminden önce veya bildirim süresini beklemeksizin feshedebilir:

…

II- Ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri:

a) İş sözleşmesi yapıldığı sırada bu sözleşmenin esaslı noktalarından biri için gerekli vasıflar veya şartlar kendisinde bulunmadığı halde bunların kendisinde bulunduğunu ileri sürerek, yahut gerçeğe uygun olmayan bilgiler veya sözler söyleyerek işçinin işvereni yanıltması.

b) İşçinin, işveren yahut bunların aile üyelerinden birinin şeref ve namusuna dokunacak sözler sarfetmesi veya davranışlarda bulunması, yahut işveren hakkında şeref ve haysiyet kırıcı asılsız ihbar ve isnadlarda bulunması.

c) İşçinin işverenin başka bir işçisine cinsel tacizde bulunması.

d) İşçinin işverene yahut onun ailesi üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşması, işyerine sarhoş yahut uyuşturucu madde almış olarak gelmesi ya da işyerinde bu maddeleri kullanması.

e) İşçinin, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması.

f) İşçinin, işyerinde, yedi günden fazla hapisle cezalandırılan ve cezası ertelenmeyen bir suç işlemesi.

d) İşçinin işverene yahut onun ailesi üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşması, işyerine sarhoş yahut uyuşturucu madde almış olarak gelmesi ya da işyerinde bu maddeleri kullanması.

e) İşçinin, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması.

f) İşçinin, işyerinde, yedi günden fazla hapisle cezalandırılan ve cezası ertelenmeyen bir suç işlemesi.

g) İşçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü, yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi.

h) İşçinin yapmakla ödevli bulunduğu görevleri kendisine hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi.

ı) İşçinin kendi isteği veya savsaması yüzünden işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi, işyerinin malı olan veya malı olmayıp da eli altında bulunan makineleri, tesisatı veya başka eşya ve maddeleri otuz günlük ücretinin tutarıyla ödeyemeyecek derecede hasara ve kayba uğratması.

İşçi feshin yukarıdaki bentlerde öngörülen sebeplere uygun olmadığı iddiası ile 18, 20 ve 21 inci madde hükümleri çerçevesinde yargı yoluna başvurabilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; uyuşmazlığa konu aracın dava dışı üçüncü kişiye satılması nedeniyle dosya içindeki bilgi ve belgelere göre hazırlanan bilirkişi raporunda 12.09.2008 tarihli faturada aracın 229.552 km'de, 20.01.2009 tarihli faturada ise 242.408 km'de olduğu, aradaki farkın 12.856 km. olduğu, uygun kullanım şartları altında disklerin maksimum 60.000-130.000 km'den, balataların ise 30.000 km'den önce değişmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle disk ve balataların 12.856 km'de bitme noktasına varacak kadar aşınmasının olası bulunmadığı, 12.09.2008 tarihinde alınan balata ve disklerin takılmamış olabileceği, ancak sürüş kuralları dışında ve sürücünün belirli periyotlarla yapması gereken bakımlarını zamanında yapmaması sonucu da böyle bir arızanın oluşabileceği görüşüne yer verildiğinden dosya kapsamına göre davacının 12.09.2008 tarihli faturaya konu fren balatalarını ve ön disklerini aldığı halde takmadığı hususu kesin bir biçimde açıklığa kavuşturulamamıştır. Bununla birlikte davacı ile davalı işveren arasındaki güven ilişkisi de sarsılmıştır. Bu durumda davalı işverenin yaptığı fesih, haklı olmasa da iş hukukuna egemen olan “işçi lehine yorum” ilkesi gözetildiğinde, geçerli nedene dayanmaktadır. Geçerli fesih hallerinde davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatının davalı işveren tarafından ödenmesi gerekir.

O halde, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 15.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6484, Karar No: 2022/15885, Tarih: 11.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/6484 E.  ,  2022/15885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : ...,...

...

...

Suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması ve her iki takvim yılında da sahte faturaların en son Ağustos ayına ait olması nedeniyle suç tarihlerinin 25.09.2008 ve 25.09.2010 olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen “2008 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 25.09.2008 ve 25.09.2010 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekili ile sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 11.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6338, Karar No: 2021/866, Tarih: 03.02.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/6338 E.  ,  2021/866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık ile müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 31.10.2012 tarihli raporda, mağdurenin ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan travma sonrası stres bozukluğu, major depresif bozukluk ve alkol kötüye kullanımı tespit edildiği, ancak bu bozulmanın iddia edildiği gibi cinsel saldırıya bağlı olarak gelişebileceği gibi, cinsel saldırı olmaksızın başka olay ve/veya olaylara bağlı olarak gelişen psikososyal stres ve çatışmalar sonucu da olabileceğinin belirtilmesi karşısında ruh sağlığındaki bozulmanın müştekileri sanığın eyleminden kaynaklanıp kaynaklanmadığının kesin olarak belirlenememesi karşısında, müsnet suçtan belirlenen temel cezanın 5237 sayılı TCK'nun 102/5. maddesi ile artırılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde anılan maddenin tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

Tüm dosya kapsamına göre, olay tarihinde evde yalnız kaldığı mağdureye karşı ara verilmeksizin peşpeşe cinsel saldırı suçunu işleyen sanık hakkında müsnet suçtan belirlenen cezanın koşulları oluşmadığı halde zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı TCK’nın 43. maddesi ile artırılması,

Kanuna aykırı, sanık ile müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10940, Karar No: 2011/16592, Tarih: 27.10.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/10940 E.  ,  2011/16592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 8.722.82 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; davalıya, Mustafa Kemal Üniversitesi Döner Saymanlık Müdürlüğü personeli iken 2007-2009 döneminde saymanlık personeline aylık olarak ödenen döner sermaye katkı payı tutarlarının, Vergi Usul Kanunu Ek 13.maddesine göre yapılması gereken ek ödeme tutarlarından mahsup edilmesi gerektiği halde, mahsup işlemi yapılmaması nedeniyle fazla ödeme yapıldığını belirterek 8.722.82 TL'nın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini belirterek reddini dilemiştir.

Mahkemece; ilgili Danıştay İçtihadı Birleştirme kararı ve kamu zararının tahsiline ilişkin yönetmelik hükümlerine göre, davacı idarenin sözkonusu fazla ödemeyi davalıdan talep ve tahsil etmesi mümkün iken alacak davası açmasında hukuki yarar bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, Vergi Usul Kanununun Ek 13.maddesine göre yapılan fazla ödemenin geri alınması istemine ilişkindir. HGK'nun 05.12.1984 tarih, 1982/13-387 E-1984/997 sayılı kararı ile, idarenin herhangi bir şart tasarrufuna dayanmayan, salt hatalı ödeminin idare tarafından BK'nun sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenebileceği açıklanmıştır.

Davalı tarafça kendiliğinden iade edilmeyen fazla ödeme, idarece sebepsiz zenginleşmenin varlığı ispat edilerek ilam alınmadan tahsil edilemeyeceğinden, mahkemece belirtilen hususlar dikkate alınarak hukuki yarar bulunduğu da gözetilerek inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ve yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8101, Karar No: 2015/8726, Tarih: 18.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/8101 E.  ,  2015/8726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı banka, davalının konut kredisi kullanırken kendisinden 2170 TL dosya masrafı kesintisinin haksız şart olduğu iddiasıyla Çanakkale il Tüketici Hakem Heyetine müracaat ettiğini, hakem heyetince 13.01.2014 tarihinde bedelin tüketiciye iadesine karar verildiğini, 22.04.2014 tarihinde davalının bu kararı ilamsız takibe koyması üzerine istirdat ihtirazı kaydıyla talep edilen işlemiş faiziyle birlikte toplam 4210, 60 TL yi ödediklerini, masraf tahsilinin hukuka uygun olduğundan 4210,60 TL nin en yüksek faiziyle istirdadını istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Anayasanın 141/III maddesi uyarınca mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur. Yargılama makamları iddia ve savunmayı, taraflarca gösterilen delilleri gereği gibi incelemek ve ulaştıkları sonucu ikna edici bir gerekçeyle kararlarına yansıtmak zorundadırlar. Aksi bir durum adil bir yargılama yapıldığını göstermez. Mahkeme kararlarındaki gerekçesizlik Anayasa'nın 36. maddesinde tanımlanan "adil yargılanma hakkı"nın ihlalidir.

6100 sayılı HMK 297 maddesi gereğince de; hükümde, tarafların iddia ve savunmalarının özeti anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerinin yer alacağı, belirtildikten sonra, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin gerekli olduğu belirtilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde dava değerini 4210,60 TL göstererek ve harcını ödeyerek 2170 TL asıl alacak 1513,92 TL işlemiş faiz toplam 3683 TL ile bir kısım kalemlerin istirdadını talep etmiş, mahkemece davanın reddine dair karar verilmesine rağmen, gerekçeli kararda hangi nedenler ile karar verildiğine ilişkin sadece asıl alacak açısından açıklama ve gerekçe bulunduğu, müddeabihi oluşturan faiz ve diğer kalemler hakkında ise hiçbir açıklama ve gerekçeye yer vermeden davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemenin kabulü gibi dava değerinin asıl alacak olarak görülmesi halinde 28.05.2014 tarihinden sonra 3000,00 TL değerin altındaki davalarda 6502 sayılı yasanın 68/1 maddesi gereğince hakem heyetlerine başvuru zorunluluğu getirildiğinden davanın görev şartı nedeniyle usulden reddi kararı verilmesi gerekirdi. Ne var ki davacının talepleri arasında yer alan işlemiş faiz ve diğer kalemlerin müddeabih haline geldiği ve mahkemenin iadesi istenen miktara göre görevli olması nedeniyle yargılamaya devam olunması usul ve yasaya uygun ise de işlemiş faiz yönünden gerekçeli kararda hiçbir açıklamaya yer verilmediği anlaşılmaktadır. Oysaki mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması Anayasa hükmü olduğu gibi kararın yukarıda belirtildiği şekilde HMK 297. maddesinde yer alan hususları kapsaması da zorunludur. İncelenen mahkeme kararının bahsi geçen yasa hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla, gerekçesiz bir şekilde ve usulün 297 maddesine aykırı olarak yazılı biçimde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, ikinci bentte belirtilen nedenle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 18.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3393, Karar No: 2008/4943, Tarih: 17.04.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/3393 E.  ,  2008/4943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TERME ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/07/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kadastro mahkemesinin kesinleşen kararı ile tespit harici bırakılan 113 ada 3 parsel sayılı taşınmaza davalıların yapılaşmak suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşınmaza davalıların yapılaşmak suretiyle elattıkları gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yere elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 3 parsel sayılı taşınmazın 1997 yılında genel kadastro sırasında davalılar adına tespit edildiği, Hazinenin 3621 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca taşınmazın kıyıda kaldığına ilişkin açmış olduğu davanın Terme Kadastro Mahkemesinin 16.03.2001 tarih 1999/62 esas - 2001/119 karar sayılı ilamı uyarınca idare tarafından belirlenen 1977 tarihli kıyı-kenar çizgisine göre taşınmazın deniz tarafında ve kıyıda kaldığı saptanmak suretiyle 3402 Sayılı Yasanın 16/c maddesi hükmü uyarınca kadastro harici bırakılmasına karar verildiği ve kararın kesinleştiği ancak, anılan kararda esas alınan idarenin çizdiği kıyı-kenar çizgisinin idari yargıda açılan dava sonucunda iptal edildiği ve buna görede davalılar tarafından kadastro mahkemesinin anılan kararı bakımından iadeyi muhakeme talep edildiği ve bu konudaki davanın Terme Kadastro Mahkemesinin 2007/25 esas sayılı dosyasında derdest bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davada, elatmanın önlenmesi isteği yanında yıkım isteğininde bulunduğu görülmektedir. Gerçekten de çekişmeli taşınmaz üzerinde davalılar tarafından yapılan binanın bulunduğu sabittir.

O halde, iadeyi muhakeme talebi kabul edilip davalılar lehinde sonuçlandığı takdirde, sonucu itibariyle eldeki davayı etkileyeceği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, Terme Kadastro Mahkemesinin 2007/25 esas sayılı dava dosyasının eldeki dava bakımından bekletici mesele olarak kabul edilip sonucunun beklenmesi, orada belirlenecek duruma göre bir hüküm kurulması gerekirken, yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.04.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.