muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4814, Karar No: 2014/8019, Tarih: 24.04.2014

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 11.07.2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK7dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24.4.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/61, Karar No: 2008/108, Tarih: 06.02.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/9-61 E.  ,  2008/108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2007

Taraflar arasındaki “alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Denizli İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 11.7.2006 gün ve 181-648 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 21.5.2007 gün ve 2006/29024-2007/15675 sayılı ilamı ile, (...1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık fazla çalışma ücreti konusunda toplanmaktadır. Dairemizin kökleşmiş içtihatlarına göre uzunca bir süre çalışan bir işçinin mazeret, hastalık gibi nedenlerle işe devamında ve fazla çalışma yapma sürecinde kesintiler olacağı kuşkusuzdur.Söz konusu fazla mesai ücretinden uygun bir miktar indirim yapılması gerekirken, tam alacak miktarının kabulü hatalıdır....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, mahkeme kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle bilirkişi tarafından düzenlenen ve hükme esas kılınan raporda fazla çalışma ücretinden indirim yapıldığının ve buna uygun karar verildiğinin anlaşılmış olması karşısında, yerel mahkemenin direnme kararı isabetli bulunmaktadır.

Ne varki, yukarıda açıklanan nedenlerle, Özel Daire yapılan indirim oranına yönelik temyiz itirazlarını incelememiş olup, dosyanın bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenebilmesi için Özel Dairesine gönderilmesi gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunduğundan dosyanın fazla mesai ücretinden yapılan indirim oranına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için 9.HUKUK DAİRESİNE gönderilmesine, 6.2.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24123, Karar No: 2018/10325, Tarih: 01.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/24123 E.  ,  2018/10325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Tedbir Nafakası

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından; ortak çocuk 2011 doğumlu ... ...'un velayet düzenlemesi yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise; birleşen davanın reddi, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velayet düzenlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı erkeğin temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda tarafların ortak çocuklarından 2011 doğumlu ... velayeti davalı-davacı anneye, 2004 doğumlu ... ve 2008 doğumlu ...'nin velayetleri davacı-davalı babaya verilmiştir. Dava dosyası içerisinde bulunan sosyal inceleme raporunda velayeti davalı-davacı anneye verilen ...'un anne yanında, velayeti babaya verilen 2004 doğumlu ... ve 2008 doğumlu ...'nin de babalarının yanında kaldıkları, 2011 doğumlu ...'un kardeşleri ile birlikte kalmak istediğini bildirdiği, davalı-davacı kadının kendisine ait bir evde kalmamasından dolayı barınma sıkıntısı yaşayabileceği, kardeşlerin bir arada yaşamaları gerektiği belirtilmiştir. Velayetin düzenlemesinde, çocukların kardeşlik ve paylaşım duygusunun gelişimi için çocuğun üstün yararı gerektirmediği taktirde "kardeşlerin birbirinden ayrılmaması ilkesi" esastır. Kardeşlerin birbirinden ayrılmasının onların bedeni ve ruhi gelişimlerine olumsuz etki yapacağı kuşkusuzdur. Açıklanan nedenlerle ortak çocuk 2011 doğumlu ...'un velayetinin davacı-davalı babaya verilmesi gerekirken davalı-davacı anneye verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, adli müzaharetten yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının Hadice'ye yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran ...'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. . 01.10.2018(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/11134, Karar No: 2025/5662, Tarih: 24.04.2025

**5. Ceza Dairesi         2021/11134 E.  ,  2025/5662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/240 Esas, 2021/301 Karar

KATILANLAR : Hazine, Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı

SUÇLAR : Rüşvet alma (sanık ... hakkında), rüşvet verme (sanıklar ...., ...., ...., .... hakkında), kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği (sanıklar ..., ..., .... ve ... hakkında), haksız mal edinme (sanık ... hakkında)

HÜKÜMLER : Beraat (sanıklar .... ve ... hakkında atılı suçtan), mahkumiyet (diğer sanıklar hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan açılan davada eylemlerinin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan ve atılı diğer suçlardan)

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, düşme, onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2017 tarihli ve 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, dolaylı veya muhtemel zararların davaya katılma hakkı vermeyeceği mahkemece usulsüz olarak verilen katılma kararının da temyiz hakkı vermeyeceği, Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve rüşvet verme suçlarından açılan kamu davalarında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237. maddesine göre doğrudan zarar görmediği, bu itibarla kamu davasına katılma hakkı olmadığından, vekilinin bahse konu suçlardan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi uyarınca REDDİNE, yoklukta verilen hükme yönelik temyiz süresi, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de nazara alınarak 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesine göre hükmün tebliğinden itibaren bir hafta olmasına karşın "tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içerisinde” olduğu belirtilmek suretiyle tarafların yanıltıldığı ve bu itibarla sanık ... müdafiinin ve sanık ...'ün temyiz istemlerinin süresinde olduğu gözetilerek, incelemenin katılan ... ve İklim Değişikliği Bakanlığı vekilinin rüşvet alma, haksız mal edinme, katılan Hazine vekilinin rüşvet alma, rüşvet verme, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, haksız mal edinme, sanık ...'nın ve diğer sanıklar müdafıilerinin mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1)Sanıklar ... ve ... hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1)Sanıklar ... ve ... hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozmaya uyularak gereği yerine getirilmek, delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılanlar vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'ya isnat edilen haksız mal edinme suçunun 3628 sayılı Kanun'un 13. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 8 yıllık asli ve 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, 28.09.2007 olan suç tarihi ile hüküm tarihi arasında ilaveli dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği dikkate alınarak kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği ayrıca sanık ...'ın hükümden sonra 17.12.2021 tarihinde öldüğü UYAP sisteminden temin edilen nüfus kaydından anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanıklar hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanun'un 322, 5237 sayılı Kanun'un 64/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı ve ölüm sebebiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

3) Sanıklardan ... hakkında rüşvet alma ve resme belgede sahtecilik, ..., ... ve ... hakkında rüşvet verme, ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde ise;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

3) Sanıklardan ... hakkında rüşvet alma ve resme belgede sahtecilik, ..., ... ve ... hakkında rüşvet verme, ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde ise;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinde kadastro teknisyeni olarak görev yapan sanık ...'ün, Balıkesir ili .... ilçesi ... Köyünde kadastro çalışması yapılırken, sanıklar ..., ... ve ... ile anlaşmaya vararak elde ettiği maddi menfaat karşılığı, sanıkların kullanımında olmayan ve Hazine arazisi vasfında bulunan yerler yönünden gerçeğe aykırı kadastro tutanakları düzenleyerek sanıklar adına tescil edilmesini sağladığı, sanık ...'nın ise bahse konu kadastro tutanaklarını köy muhtarı olmamasına rağmen köy muhtarı sıfatıyla imzaladığı, bu suretle kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık ...'ün düzenlemeye yetkili olduğu kadastro tutanaklarını sahte olarak düzenlediği ve diğer sanık ...'nın bu suçun işlenmesine iştirak eden olarak sorumlu olduğu, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 204/2. maddesinde düzenlenen kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve bu suça iştiraki oluşturduğu gözetilmeden eylemin aynı Kanun'un 204/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesi halinde hüküm tarihi itibariyle ilaveli dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği nazara alınmadan yazılı şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan hükümler kurulması,

Rüşvet anlaşmasının tek olması nedeniyle suç çokluğundan bahsedilmeyeceğinden zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından kurulan hükümlerde zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle fazla cezalar tayini,

Sanık ...'ün banka hesabına yatırılan ve rüşvet suçuna konu menfaat olarak değerlendirilen 3.000 TL paranın müsadere talebiyle ilgili bir karar verilmemesi,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle 5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin birinci fıkrasıyla ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Rüşvet alma suçunu 5237 sayılı Kanun'un 53/1-a maddesindeki hâk ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık ... hakkında aynı Kanun'un 53/5. maddesi uyarınca cezanın infazından sonra başlamak üzere hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hâk ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Rüşvet alma suçunu 5237 sayılı Kanun'un 53/1-a maddesindeki hâk ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık ... hakkında aynı Kanun'un 53/5. maddesi uyarınca cezanın infazından sonra başlamak üzere hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hâk ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan Hazine vekilinin ve sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA 24.04.2025 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY: 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 5728 sayılı Yasa ile değişik 43. maddesinin “Kadastro tutanaklarının düzenlenmesi sırasında sahibi olmadığı taşınmaz malı kendi veya başkası adına kaydettirmek veyahut bir kimseye ait taşınmaz malı başkası adına yazdırmak için bilerek gerçeğe aykırı beyanda bulunanlar, Türk Ceza Kanunu'nun 206 ncı maddesine göre cezalandırılır.

Kadastro tutanaklarının düzenlenmesi sırasında bir kimse sahibi olmadığı bir taşınmaz malı hile ile veya kendisine ait olmayan kayıt ve belgeler kullanarak, kendisi veya başkası adına kaydettirirse, Türk Ceza Kanunu'nun dolandırıcılık veya belgede sahtecilik suçuna ilişkin hükümlerine göre cezalandırılır” şeklinde,

5728 sayılı Yasa ile değiştirilmeden önce 3402 sayılı Yasa'nın 43. maddesinin “Kadastro tutanaklarının düzenlenmesi sırasında sahibi olmadığı taşınmaz malı kendi veya başkası adına kaydettirmek veyahut bir kimseye ait taşınmaz malı başkası adına yazdırmak için gerçeğe aykırı beyanda bulunanlar hakkında Türk Ceza Kanunu'nun 343. maddesinin 1. fıkrasında yazılı ceza uygulanır.

Kadastro tutanaklarının düzenlenmesi sırasında bir kimse sahibi olmadığı bir taşınmaz malı hile ve desise veya kendisine ait olmayan kayıt ve belgeler kullanarak, kendisi veya başkası adına kaydettirirse, eylemi daha ağır cezayı gerektirmediği takdirde, altı aydan üç yıla kadar hapis ve ayrıca beşbin liradan yirmibin liraya kadar ağır para cezası ile cezalandırılır.

İkinci fıkrada yazılı fiilleri; kanun veya yetkili makamlarca görevlendirilen kimselerin işlemesi halinde ceza üçte bir oranında artırılarak hüküm olunur” şeklinde olduğu,

Eylemin hile ve desise veya kendisine ait olmayan kayıt ve belgeler kullanarak işlenmemesi halinde, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 23/09/2013 tarihli ve 2012/26260 Esas ve 2013/13424 sayılı emsal Kararında da açıklandığı üzere, sanıkların (iddianame: Şüphelilerden kayden 1945 doğum tarihli ....'ün köy muhtarı, 1963 doğum tarihli ... ile 1977 doğum tarihli ...'nun Kadastro Teknisyenleri, 1930 doğum tarihli ..., 1927 doğum tarihli ... ile yine 1930 doğum tarihli ...'ın ise kadastro bilirkişileri oldukları) üzerlerine atılı eylemler yönünden anılan Yasa'nın 43/2. maddesinin uygulanma olanağının bulunmadığı kabul edilmiştir.

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25/05/2021 tarihli, 2019/4636 Esas ve 2021/4313 sayılı emsal Kararında da “Kadastro yenileme çalışmaları sırasında mahalli bilirkişi olarak görev yapan sanıkların, bilerek gerçeğe aykırı beyanda bulunmaları üzerine, mülkiyeti hazineye ait olup gerçekte kimsenin zilyetliğinde bulunmayan İzmir İli ... İlçesi ... Köyü Köy Civarı mevkisinde bulunan 113 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın 1/5 hisse ile ...., ...., ...., .... ve ... isimli kişilerin kullanımında olduğuna ilişkin düzenlenen kadastro tespit tutanağını imzalamaktan ibaret fiillerinin, özel hüküm bulunması ve sanıkların kadastro tutanağının düzenlenmesi sırasında hile yaptıklarına veya kendilerine ait olmayan kayıt ve belgeleri kullandıklarına ilişkin delil bulunmaması nedeniyle, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 43/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden, suçun niteliğinde hataya düşülerek kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan hüküm kurulması,” isabetsiz bulunmuştur.

Ceza Genel Kurulunun 17/01/2019 tarihli ve 2017/11-212, 2019/20 sayılı “Genel norm ile aynı hukuki yararı koruyan özel norm, genel normun tüm unsurlarını taşımakla birlikte genel normda yer almayan özel bazı unsurları da ihtiva etmektedir. Böyle bir durumda "özel normun önceliği" ilkesi uyarınca olaya genel norm değil özel norm uygulanacaktır….. sanığın eyleminin TCK’nin 207. maddesinde yer alan özel belgede sahtecilik suçuna göre özel norm niteliğinde bulunan 5809 sayılı Kanun’un 56. maddesinin ikinci fıkrası kapsamında kaldığı, anılan fıkradaki eylemin yaptırımının aynı Kanun’un 63. maddesinin onuncu fıkrasına göre yalnız adli para cezası olduğu ve bu nedenle sanığa ön ödeme önerisinde bulunularak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulmasının usul ve kanuna aykırı olduğu kabul edilmelidir.” Şeklindeki içtihadında yer alan benzer açıklamalarda da işaret edildiği üzere 3402 sayılı Yasa'nın 43. maddesindeki düzenlemenin özel norm olduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Uygulamada da; 3402 sayılı Yasa’nın 43. maddesinin özel norm olduğu, sanıkların kadastro tutanağının düzenlenmesi sırasında hile yaptıklarına veya kendilerine ait olmayan kayıt ve belgeleri kullandıklarına ilişkin delil bulunmaması halinde, eylemlerinin 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 43/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı kabul edilmektedir.

Yasanın düzenlemesine göre; hile ile veya kendisine ait olmayan kayıt ve belgeler kullanarak, kendisi veya başkası adına kaydettirme fiili Türk Ceza Kanunu'nun dolandırıcılık veya belgede sahtecilik suçuna vücut vereceğinden somut olayda "hile ile veya kendisine ait olmayan kayıt ve belgeler kullanma" olmadığı için kanunilik ilkesi gereğince eylemin sahtecilik suçunu oluşturacağını kabul etmek mümkün olmayacaktır.

Yasanın düzenlemesine göre; hile ile veya kendisine ait olmayan kayıt ve belgeler kullanarak, kendisi veya başkası adına kaydettirme fiili Türk Ceza Kanunu'nun dolandırıcılık veya belgede sahtecilik suçuna vücut vereceğinden somut olayda "hile ile veya kendisine ait olmayan kayıt ve belgeler kullanma" olmadığı için kanunilik ilkesi gereğince eylemin sahtecilik suçunu oluşturacağını kabul etmek mümkün olmayacaktır.

Dosya kapsamına göre; suç tarihi olan kadastro tutanak tarihlerinin 5728 sayılı Yasa değişikliğinden önce olduğu, özel normun önceliği ilkesi uyarınca sübutu halinde eylemin 3402 sayılı Yasa’nın 43/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturabileceği, koşulları oluşmamakla birlikte anılan maddenin ikinci ve üçüncü fıkralarının olaya uygulanabileceği kabul edilse dahi, ikinci fıkrada “altı aydan üç yıla kadar hapis ve ayrıca beşbin liradan yirmibin liraya kadar ağır para cezası” öngörüldüğü, üçüncü fıkrada ise, ikinci fıkrada yazılı fiilleri kanun veya yetkili makamlarca görevlendirilen kimselerin işlemesi halinde cezanın üçte bir oranında artırılarak hükmolunacağının düzenlendiği anlaşılmakla;

Sanıkların eylemlerinin sübutu halinde suç tarihinde yürürlükte ve sanıklar lehine olan 3402 sayılı Yasa’nın 43/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı, söz konusu maddede öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla suçun TCK’nin 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar haklarında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

Karar verilmesi gerektiği kanaatinde olduğumdan çoğunluğun eylemin TCK'nın 204/2. maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı yönündeki aksi görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/882, Karar No: 2023/1462, Tarih: 13.03.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/882 E.  ,  2023/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/120 E., 2019/238 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bakırköy 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.04.2019 tarihli ve 2019/120 Esas, 2019/238 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 4.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 06.05.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.12.2022 tarihli ve 2022/15187 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/165470 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/165470 sayılı kanun yararına bozma isteminin;