muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2287, Karar No: 2019/8215, Tarih: 22.10.2019

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü, Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. maddesine eklenen 10. bend ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedeller konusunda hem yeni bir düzenleme getirmiş; hem de, geçici 20. maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28.11.1956 tarih ve 15/15 sayılı İ.B.K). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun yada Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

O halde; ilk derece mahkemesince, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olmasının hukuka aykırı olduğu göz önünde bulundurularak davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddine dair karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ancak, bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Ancak, bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 2017/1336 E. - 1474 K. sayılı ilamının 1 numaralı fıkrasının hükümden çıkartılarak yerine “Davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına” ibaresinin yazılmasına, hükmün HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca davacı yararına DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine, GÖNDERİLMESİNE, 22/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18310, Karar No: 2020/14889, Tarih: 05.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18310 E.  ,  2020/14889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.07.2008- 01.10.2014 tarihleri arasında ticari pazarlama temsilcisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini, çalışma saatleri hafta içi 5 gün 06:45-18:00 olmasına rağmen saat 20:00'ye kadar çalışmasını sürdürdüğünü, cumartesi günleri saat 15:00-16:00 saatlerine kadar çalıştığını, 01.03.2014-01.10.2014 tarihleri arasındaki dönemde ise haftanın 5 günü saat 06:45’de işe başladığını, saat 17:00’de işin bitmesine rağmen saat 19:00-20:00’ye kadar çalıştığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, ücret ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def’inde bulunmuş ve davacının görevlerini yerine getirebilmesi için kendisine tahsis edilen araçla amirlerinden yazılı izin almadan kişisel seyahati için şehir dışına çıktığını, bu sırada %100 kusurlu olarak kaza yaptığını ve şirket aracı ile kazaya karışan diğer aracın pert olduğunu, 4857 Sayılı İş Kanunu’nun 25/2-ı bendi gereğince iş sözleşmesi haklı sebeple feshedilebilecekken bu olaydan çok etkilendiği düşünülerek fesih hakkının kullanılmadığını, ancak davacının bu olaydan sonra sık sık haklarını alarak ayrılmak istediğini dile getirmeye başladığını, bunun üzerine tüm hakları hesaplanarak şirkete verdiği hasar bedeli olan 22.300,00 TL mahsup edildikten sonra kalan tutarın banka hesabına ödendiğini ve davacının başkaca bir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, dosyada davacının hak kazandığı kıdem ve ihbar tazminatları ile diğer alacakları bakımından takas yapılacağına ilişkin rıza verdiğine dair kayıt ve belge bulunmadığı gibi davacının kusuru sebebiyle kasten kazaya sebebiyet verdiğine dair dosyada mevcut Mahkeme kararı da bulunmadığı, ayrıca davacının almış olduğu prim miktarları nazara alındığında fazla çalışma ücreti alacağının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı temyizi yönünden gerekçeli temyiz dilekçesinin süresinde verilmediği dikkate alınarak, gerekçesiz temyiz dilekçesi çerçevesinde kanunun açık hükmüne ve kamu düzenine aykırılık bulunup bulunmadığı hususları ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Hedefe veya belli bir kotanın aşılmasına bağlı prim ödemesi uygulamalarında işçinin fazla çalışma ücreti sabit ücret üzerinden saat ücretinin % 150 fazlasıyla ödenir. Başka bir anlatımla bu tür prim ödemelerinin fazla çalışma ücreti hesabına bir etkisi bulunmamaktadır.

Dosya içeriğine göre; davalı işveren işyerinde belirlenen satış hedefine göre işçilere prim ödemesi yapıldığı ve taraflar arasındaki iş sözleşmesinde fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu hususunda düzenleme bulunduğu anlaşılmaktadır. Dosya içerisinde bulunan 26.11.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda, davacının haftalık fazla çalışma süresinin belirlendiği ve iş sözleşmesindeki hükme göre yıllık 270 saat fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kabul edilerek haftada 11 saat fazla çalışma alacağının bulunduğu belirtilerek, temel ücretin 1,5 katı üzerinden hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporundaki bu hesap dosya kapsamına uygun olmakla birlikte, yukarıda açıklandığı üzere hedefe bağlı satıştan kaynaklı prim ödemelerinin fazla çalışma ücreti hesabına bir etkisi bulunmadığından ödenen primlerin hesaplanan fazla çalışma alacağından mahsubu isabetli olmamıştır. Belirtilen sebeplerle, davacının fazla çalışma alacağının 26.11.2015 havale tarihli bilirkişi raporuna itibarla haftada 11 saat olduğu kabul edilerek hesaplanması, ancak ödenen primin alacaktan mahsup edilmeden alacağın belirlenmesi ve davacının dava dilekçesinde talep ettiği miktarla sınırlı olarak hüküm altına alınması gerekirken; davacının almış olduğu prim miktarları nazara alındığında fazla mesai ücreti alacağının bulunmadığı yönündeki gerekçe ile reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalı tarafından fesihten sonra ödenen 7.152,04 TL’nin dava konusu alacaklardan mahsup edilip edilmeyeceği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

3- Davalı tarafından fesihten sonra ödenen 7.152,04 TL’nin dava konusu alacaklardan mahsup edilip edilmeyeceği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, 01.10.2014 tarihli fesih bildiriminde davacının kıdem tazminatı 21.498,29 TL, ihbar tazminatı 8.663,96 TL, yıllık izin ücreti 1.339,21 TL, ekim ayından 1 günlük ücret alacağı da 78,75 TL olarak hesaplanmış ve toplam 31.582,23 TL alacaktan şirkete verdiği 22.300,00 TL’nin düşüleceği bildirilmiştir. Banka hesap hareketlerinin incelenmesinde, 09.10.2014 tarihinde “maaş ödemesi” açıklaması ile davacıya 7.152,04 ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacı taraf, ödenmeyen 1 günlük ücreti tutarında başka bir ücret alacağı bulunduğunu iddia etmediğine göre; “maaş ödemesi” açıklamasıyla fesihten sonra yapılan ödemenin fesih bildiriminde yazılı alacaklardan 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 102. maddesindeki mahsup kurallarına göre mahsup edilerek varsa bakiye tutarların hüküm altına alınması gerekir. Bu husus göz önünde bulundurulmadan yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 05.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8268, Karar No: 2011/10612, Tarih: 21.09.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/8268 E.  ,  2011/10612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 15.12.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.12.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı arsa malikleri vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava,yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı yüklenici ... yargılama aşamasında dava konusu bağımsız bölümü davacıya sattığını ve teslim ettiğini,davaya bir diyeceği olmadığını bildirmiştir.

Davalı arsa sahipleri sözleşmenin tarafı olmadıklarını,ayrıca yüklenici ile aralarında görülen tescil davasında dava konusu 9 no'lu bağımsız bölümün yüklenici adına tescil edildiğini, kendilerine husumet düşmeyeceğini,açılan davanın reddini savunmuştur.

Davalı yüklenici yanında davaya müdahil olan ... yükleniciden alacaklı olduğunu,yapılan temlik işlemlerinin muvazaalı olması nedeni ile davanın reddi gerekeceğini ileri sürmüştür.

Mahkemece dava kabul edilmiş,hükmü davalı arsa malikleri temyiz etmiştir.

Davacı adi yazılı temlik sözleşmesine dayanarak eldeki davayı 15.12.2006 tarihinde açmıştır. Dosyadaki bilgilerden yüklenicinin 26.4.2004 tarihinde arsa maliklerine karşı açtığı dava sonucu çekişme konusu 9 no'lu bağımsız bölümün 5.12.2006 tarihinde yüklenici adına tesciline karar verildiği ve hükmün onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır. Bu davada davalı arsa sahipleri mülkiyetin mahkeme hükmü ile 05.12.2006 tarihinde yükleniciye, geçtiğini kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunmuştur.

Gerçekten kesinleşen yargı kararı ile mülkiyet arsa sahipleri elinden çıktığından eldeki davanın konusu kalmamıştır. Davalı arsa sahiplerinin savunmalarına göre de arsa sahipleri davanın açılmasına sebebiyet vermediklerinden onların yüklenici ile birlikte yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaları doğru değildir.

Karar açıklanan nedenlerle arsa sahipleri yararına bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenle hükmün BOZULMASINA,peşin yatırılan harcın arsa sahiplerine iadesine, 21.9.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7261, Karar No: 2008/13872, Tarih: 20.11.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/7261 E.  ,  2008/13872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Devlet Hastanesi başhekimliği ile 29.3.2002 tarihli 5 yıl süreli yap-işlet-devret sözleşmesi imzaladığını, hastane bahçesine kafeterya inşa ettiğini, Milli ... Müdürlüğünün belirleyeceği kira üzerinden 5 yıl süre ile çalıştırılmasına müsaade edildiğini, ancak davalının 1.3.2005 tarihinde başka bir hastaneye taşındığını, sözleşmenin kalan 2 yıl için yenilenmediğinden Milli ... Müdürlüğünce fuzuli şagil sayılıp ecrimisil tahakkuk ettirildiğini, hastanenin yatılı bölümünün taşınması nedeniyle kafeteryanın fiilen çalışamaz duruma geldiğini, 4.8.2005 tarihli ihtara rağmen mağduriyetlerinin giderilmediğini, 7.9.2005 tarihinde kafeteryayı kapatmak zorunda kaldıklarını, sözleşmenin 13. maddesi gereği 5 yıllık süre dolmadan idarece tahliye ettirilmeleri durumunda Bayındırlık İl müdürlüğü tarafından belirlenen keşif miktarından firmanın yaptığı masraflar ve kullandığı günler düşülerek iadenin kararlaştırılmış olduğunu ileri sürerek 1.711,00 YTl haksız ödenen ecrimisil, 1.050,00 YTL haksız ödenen kira, 8.225,00 YTL kafeterya maliyeti, 1.000,00 YTL kazanç kaybı toplamı 11.986,00 YTL nin fazlasını saklı tutarak faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiş, bilahare maliyet değerini 9212,27 YTL olarak ıslah etmiştir.

Davalı, sözleşmenin 5 yıl süre ile yapıldığını, davacının kendi isteği ile çıktığını, Milli ... Müdürlüğüne sözleşmelerinin sürdüğüne dair yazı göndermelerine gerek olmadığını, sadece yatılı hasta bölümünün başka hastaneye taşındığını, dava konusu yerin semt polikliniği olarak faaliyetini sürdürdüğünü savunarak davanın reddini dilemiştir.

2008/7261-13872

Mahkemece, davacının 1050,00 YTL kira bedeline ilişkin talebinden vazgeçmiş olduğundan bu kalem istemin feragat nedeniyle reddine,4.649,28 YTL kafeterya bedelinin davalıdan faizi ile tahsiline, diğer taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Taraflar arasında düzenlenen 29.3.2002 tarihli yap- işlet-devret sözleşmesinde, davacı tarafça inşa edilecek kafeteryanın Milli ... Müdürlüğünce belirlenecek kira üzerinden 5 yıl süre ile çalıştırılmasının kararlaştırıldığı, davalının talimatı üzerine Milli ... Müdürlüğünce 2002 yılında 3 yıllık kira sözleşmesinin düzenlendiği, ancak kiraların davalıya ödendiği, davalının yatılı hasta bölümünün 1.3.2005 yılında başka binaya taşındığını, burasının poliklinik seviyesinde ... ocağı olarak çalıştırıldığı, 3 yılın bitiminde Milli ... Müdürlüğünce fuzuli şağil oldukları gerekçesi ile davacıya Ecrimisil tahakkuku yapıldığı ve davacının da bunu ödemek zorunda kaldığı anlaşılmaktadır. Davacı ile davalı arasındaki kira sözleşmesinin süresinin 5 yıl olduğu tarafların kabulündedir. Davalı, davacının istemine rağmen ısrarla sözleşmede her yıl yenileme şartının olmadığını ve 5 yıl süre ile faaliyetlerini devam edebileceğini bildirmekte ise de; davacının aynı döneme ilişkin usulen yapıldığı bildirilen 3 yıllık sözleşmenin bitmesi nedeniyle davalıya ödediği kira bedeli yanında Milli ... Müdürlüğüne Ecrimisil ödemek zorunda kaldığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece davacının aynı dönem için ödemek zorunda kaldığı ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu kaleme ilişkin talebin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bent gereğince açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının Reddine, 2.bent gereğince temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, .2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15321, Karar No: 2015/10184, Tarih: 28.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/15321 E.  ,  2015/10184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : . İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ...... ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca çalıştığını, iş müfettişliğince işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin yargı kararı ile kesinleştiğini, bu nedenle davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kamu işçisi olma hakkını elde etmediğini, 6772 sayılı Yasa ile düzenlenen ilave tediye hakkının kamu işçilerine uygulanmakta olduğunu, davacının kamu işçisi olmadığından ilave tediye talep edemeyeceğini, davacının yüklenici firma elemanı olduğunu, bahsedilen iş müfettişi muvazaa raporunun temizlik işçilerini kapsamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece “...Davacının, ......nden celp edilen görev tanımı ile ilgili kayıtlardan temizlik personeli olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Zira temizlik personeli dışında görevlerde çalışan işçilerin görevleri farklı şekilde kayıtlarda yer almaktadır. Davacının, çalışmalarında aslolan temizliktir. Bu görevde olan bir kişinin nadiren temizlik işine yakın kısa süreli başka bir iş yapması farklı bir işte istihdam edileceği anlamına gelmeyecektir. Zira farklı görevlerin farklı çalışanlar tarafından ikame edildiği kayıtlarda görülmektedir. Ara sıra getir götür işi yapılması, evrakın bir yerden bir yere götürülmesi gibi işler davacının, farklı alanlarda istihdam edildiği anlamına gelemez. Davacının, ihale ve hizmet ilişkisine uygun şekilde çalıştırıldığı, dolayısıyla iş müfettişi tespitinde yer alan muvazaanın davacı lehine düşünülmesinin mümkün olmadığı belirlenmiş, davacının 6772 sayılı Yasa kapsamında kalan davalı kurum işçisi olmadığı, .... Hukuk Dairesi Başkanlığının 21.03.2014 tarih, 2014/10417 Esas, 2014/15240 Karar sayılı yine .... Hukuk Dairesi Başkanlığının 15.05.2014 tarih, 2014/9203 Esas, 2014/14029 Karar sayılı içtihatlarının da aynı doğrultuda olduğu anlaşılmakla, ...” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir.