muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2382, Karar No: 2017/5455, Tarih: 06.07.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/2382 E.  ,  2017/5455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan, mülga 506 sayılı Kanun’un 79/10 hükmü uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda davacı, 08/01/1990 - 01/03/1994 tarihleri arasında asgari ücret ile davalı işverene ait işyerinde kesintisiz olarak çalıştığının tespitini talep etmiştir. Mahkemece, istem gibi davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Mahkemece, davacı tarafından bildirilen iki tanığın beyanı esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir. Şu halde, re'sen araştırma ilkesi doğrultusunda; uyuşmazlığa konu dönemin tamamını kapsar şekilde çalışması bulunan, dinlenen tanıklar dışında diğer çalışanların isimleri davacıdan sorularak, bu kişilerin beyanlarına başvurulmalı; ayrıca davacının çalışmasını bilebilecek durumda olan komşu işyeri tanıkları resen araştırılarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı, dava konusu dönemde davalı işyerinin vergi kaydı ve ticari faaliyetleri araştırılmalı, işyerinin kapasitesi belirlenmeli ne kadar işçi çalıştırması gerektiği tespit edilmeli ve toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7058, Karar No: 2014/15412, Tarih: 07.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7058 E.  ,  2014/15412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 04/02/2014

Numarası : 2012/335-2014/70

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde çalıştığı süre zarfında fazla mesai yaptığını ancak alacaklarının ödenmediğinden bahisle ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, bilirkişi, dosyaya sunulan memorandum isimli belgedeki yemek saatinin yarım saat olduğu yolundaki beyanı yanlış yorumlayarak tüm ara dinlenmesinin yarım saat olarak kabul etmiştir. Oysa ki, bu beyanla kast edilen, her yemek molasının yarım saat olduğudur. Bilirkişinin 13.11.2011 tarihinden sonrası için yaptığı hesaplamalar bu nedenle hatalı olup bozulmalıdır.

Dosya içinde davacının kullandığı serbest zamana dair izin kullandığına dair belgeler sunulmaktadır. Yasa gereği, iş veren fazla mesailerin karşılığını ücret olarak verebileceği gibi serbest zaman da kullandırabilir. Bu durumda serbest zaman ya da alacak izni gibi kavramlarla fazla mesai karşılığı olarak kullandırılan sürelerin de fazla mesai hesabında dikkate alınması ve yapılan fazla mesainin %50 zamlı olarak kullandırılacak izinlerde mahsup edilerek sonuca varılmalıdır.

Ayrıca davalının temyiz dilekçesi ekinde sunduğu tutanaklardan işyerinde 2012 yılında birden çok yapılmış Bölge Çalışma Müdürlüğü teftişleri olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, ilgili raporlar getirtilip tüm delillerle birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekmektedir.

3-Dosyaya sunulan bordrolarda ve ibranamelerde yapılan ödemelerin ne amaçla yapıldığı anlaşılamamıştır gerekçesiyle hiç dikkate alınmaması, davalının mükerrer ödeme yapmasına sebebiyet verilmiştir. Yapılacak iş, taraflardan bu ödemelerin ne için yapıldığı açıklattırılmak ve ilgili alacaklardan mahsubu ile sonuca gitmektir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine, 07/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2003, Karar No: 2017/1460, Tarih: 21.03.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2016/2003 E.  ,  2017/1460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından dava açıldığı ve mahkemece bu konuda herhangi bir hüküm kurulmadığı anlaşıldığından bu suçlara ilişkin olarak zamanaşımı süresi içinde mahallinde bir hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1) Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2) Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

2) Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Sanık hakkında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın müdürü olduğu şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda suça konu faturaları düzenleyen firmaların hakkında sahte fatura düzenledikleri yönünde tespitlerin bulunduğu vergi tekniği raporlarının var olduğunun belirtilmiş olması fakat sanığın suça konu faturaların sahte olmadığını belirterek suçlamaları kabul etmemiş olması karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak bir şekilde tespiti açısından; öncelikle sanıktan suça konu sahte olduğu iddia edilen faturalara ilişkin olarak ödeme belgeleri, sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri vb. Belgeler bulunup bulunmadığının sorulması varlığı halinde dosyaya intikalinin sağlanması, katılan kuruma müzekkere yazılarak, suça konu faturaları düzenleyen sekiz farklı firma hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarından dosyada bulunmadığı anlaşılan dört farklı firmaya ilişkin olarak düzenlenen vergi tekniği raporlarının tamamının ve eklerinin istenmesi, suça konu faturaları düzenleyen firmaların yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılıp açılmadığı, açılmışsa dava dosyalarının celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve kullanılan faturaların sahteliğini belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17712, Karar No: 2017/10185, Tarih: 07.11.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/17712 E.  ,  2017/10185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlulardan ...'e ait olan aracın, davalı ... yönetimindeyken müvekkili şirkete ait araca çarptığını, davalıların bu kazanın meydana gelmesinde kusurlu olduklarını, müvekkiline ait araçta meydana gelen değer kaybı ve kazanç kaybı için yapılan ... takibine itiraz edildiğini ve takibin durdurulmasına karar verildiğini, belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve ... inkar tazminatına hükmedilmesine, karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, itirazın iptali davasının süresi içerisinde açılmadığını, alacakla ilgili zamanaşımı süresinin dolduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafın itiraz edilen takipteki borcun sebebi 11/06/2013 tarihinde meydana geldiği belirtilen trafik kazasından dolayı araçta oluşan değer kaybı ve kazanç kaybı olmakla bu alacağın bir yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, takibin 16 Haziran 2014 tarihinde başlatıldığı anlaşıldığından, takip tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin dolduğu davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili tarafından dava dilekçesinde harca esas değer 1.603,03 TL gösterilerek müvekkiline ait araçtaki değer kaybı ve kazanç kaybı bedelinin tahsiline yönelik 1603,03 TL için başlatılan takibe yapılan itirazın iptali talep edilmiş, mahkemece davanın zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 1.1.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL’ye çıkarılmıştır.

Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz

istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ...’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz(isteminin) dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 7.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5477, Karar No: 2013/12946, Tarih: 09.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5477 E.  ,  2013/12946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı iş akdinin haksız olarak fesh edildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacın işyerinde pres operatörü olarak görev yapmakta iken 11.11.2011-30.11.2011-08.12.2011 tarihlerinde izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğini, ilgili tarihlerdeki devamsızlık tutanakları incelendiğinde davacının savunmasının alındığını ve davacının kendi el yazısı ile yazdığı savunmasında "doktora gitmediğini, bu nedenle rapor da getirmediğini" açıkça ifade ettiğini,bu nedenle haklı sebeplerle iş akdini sona erdirdiğini savunarak,davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece , kıdem ve ihbar tazminatı yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur (Yargıtay 9.HD. 1.7.2008 gün 2007/21656 E, 2008/18647 K.).

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 9.5.2008 gün, 2007/16956 E, 2008/11983 K). İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir.

Somut olayda davacının iş yerinde değişik tarihlerde mazeretsiz olarak işine devam etmediği, aynı şekilde en son 11.11.2011,30.11.2011 ve 08.12.2011 tarihlerinde bir ay içerisinde 3 iş günü geçerli mazereti olmaksızın iş yerine gelmediği gerekçesi ile iş akdini fesh edildiği davalı işverence ileri sürülmüş, mahkeme gerekçesinde de bu hususun doğrulandığı açıkca yazılmış olmasına rağmen devamında davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı dile getirilerek, gerekçe ile sonuç ve hüküm fıkrası arasında açıkca çelişkiye ve karışıklığa yer verilmiştir.Davacının açıkca rapor alamadığı için, sunamadığını da dile getirdiği 12.12.2011 tarihli savunma talebindeki orijinal el yazısı ve imzalı belgesi de hatırlatılarak 08.12.2011 tarihli bir günlük raporun destekleyici sair delillerde dikkate alınarak tüm dosya kapsamıyla fesih gerekçesine hangi yönden itibar edildiğine açıklık getirecek şekilde yeniden bir değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi gerekmektedir.

O halde davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 09/07/2013 gününde oybirliği ile karar verilmiştir.

ZK
Yargıtay — Esas No: 2012/7708, Karar No: 2012/8870, Tarih: 06.07.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/7708 E.  ,  2012/8870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında açılan vesayet davasının yapılan yargılaması sonunda, ... 21. Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, hükümlü ...’a vasi atanması istemine ilişkindir.

... 21. Sulh Hukuk Mahkemesi, adres kayıt sistemi bilgilerine göre adresinin "... Mahallesi ... Sokak No:4/1 ..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

... Sulh Hukuk mahkemesi ise, kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının nüfus kayıt sistemindeki adresinde bulunmadığı, kendi beyanına göre cezaevine girmeden önceki adresin ise "... Mahallesi ... Sokak No:37 Şişli-..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki nüfus kaydında, kısıtlı adayının adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre yerleşim yerinin "... Mahallesi ... Sokak No:4/1 ..." olduğu belirtilmişse de, kısıtlı adayının bu adreste bulunmadığı, cezaevine girmeden önceki adresinin "Kuştepe Mahallesi Kısmet Sokak No:37 Şişli-..." olduğu, hükümlünün 10.11.2011 tarihli vasi istem dilekçesinden anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın, ... 21.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK.’nun 21., 22. ve 23. maddeleri gereğince ... 21. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 6.7.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.