muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4189, Karar No: 2015/17512, Tarih: 12.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/4189 E.  ,  2015/17512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, cezai şart tazminatı, eğitim masrafları ve sair tazminat alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı banka davalı işçinin Ankara'da eğitim gördüğünü ve mecburi hizmet süresi bitmeden istifa ederek ayrıldığını ileri sürerek, eğitim gideri ve cezai şart alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, cezai şartın denklik ve karşılıklılık ilkesine uygun olması gerektiğini, savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davalı temyizi yönünden;

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, eğitim giderlerinin nasıl hesaplanacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalının, banka tarafından eğitime tabi tutulduğu ve 12.07.2010 günlü sözleşme ve taahhütname uyarınca bankada 3 yıl mecburi hizmet görmeyi ve eğitim gideri karşılığını ödemeyi taahhüt ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı eğitim programını başarı ile tamamlamış ancak 3 yıllık süre dolmadan haklı bir neden olmaksızın işyerinden ayrılmıştır. Bu sebeple çalıştığı süre ile orantılı olarak eğitim giderlerinden davalı sorumludur.

İşçiye işverence verilen eğitim,işçinin işyerinde mal ve hizmet üretimine katkı sağlanması sebebiyle işveren yararına olmakla birlikte, verilen eğitim sayesinde işçi daha nitelikli hale gelmekte ve ileride daha kolay iş bulabilmektedir. Bu nedenle işçiye masrafları işverence karşılanmak üzere verilen eğitim karşılığında, işçinin belli bir süre çalışmasının kararlaştırılması mümkündür. İşçinin de verilen eğitim karşılığında işverene belli bir süre iş görmesi işverene olan sadakat borcu kapsamında değerlendirilmelidir. Bununla birlikte verilen eğitimin karşılığında yükümlenilen çalışma süresinin de eğitimin türü ve masrafları ile uyumlu olması gerekir. Buna karşın, işçiye 4857 Sayılı İş Kanunun 78.ve devamı maddeleri hükümlerine göre iş sağlığı ve güvenliği önlemleri kapsamında verilmesi gereken eğitimlere ait giderlerin işçiden talebi mümkün görülmemelidir.

İşçiye verilen eğitimin karşılığında işverence yapılan masraflar salt işçi bazında yazılı delille ispatlanmalıdır. İşverenin toplu olarak verdiği eğitimler sebebiyle yapmış olduğu giderlerin işçi başına düşen tutarı, aynı dönemde eğitim alan işçi sayısına bölünmek suretiyle belirlenir. İşçiye verilen eğitim ile ilgili olduğu belirlenmeyen giderlerden işçinin sorumlu olduğu düşünülemez. Yine işçi tarafından karşılanmış olan eğitim giderleri bu kapsamında dışında kalır.

İşçiye verilen eğitimin karşılığında işverence yapılan masraflar salt işçi bazında yazılı delille ispatlanmalıdır. İşverenin toplu olarak verdiği eğitimler sebebiyle yapmış olduğu giderlerin işçi başına düşen tutarı, aynı dönemde eğitim alan işçi sayısına bölünmek suretiyle belirlenir. İşçiye verilen eğitim ile ilgili olduğu belirlenmeyen giderlerden işçinin sorumlu olduğu düşünülemez. Yine işçi tarafından karşılanmış olan eğitim giderleri bu kapsamında dışında kalır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; işverenin toplu olarak verdiği eğitimler sebebiyle yapmış olduğu giderlerin işçi başına düşen tutarı, aynı dönemde eğitim alan işçi sayısına bölünmek suretiyle belirlenmesi gerekir. Eğitime ilişkin tüm belge ve bilgiler getirtilip sonucuna göre eğitim gideri hesaplanmalıdır.

2-Davacı temyizi yönünden;

Cezai şartın işçi ve işveren hakkında ve iki taraflı olarak düzenlenmesi gereği, işçi aleyhine kararlaştırılan cezai şartın işveren aleyhine kararlaştırılandan daha fazla olmaması sonucunu da ortaya koymaktadır. Başka bir anlatımla işçi aleyhine olarak belirlenen cezai şartın, koşulları ve ceza miktarı bakımından işverenin sorumluluğunu aşması düşünülemez. İki taraflı cezai şartta işçi aleyhine bir eşitsizlik durumunda, cezai şart hükmü tümden geçersiz olmamakla birlikte, işçinin yükümlülüğü işverenin sorumlu olduğu miktarı ve halleri aşamaz.

Gerek belirli gerekse belirsiz iş sözleşmelerinde, cezai şart içeren hükümler, karşılıklılık prensibinin bulunması halinde kural olarak geçerlidir. Ancak, sözleşmenin süresinden önce feshi koşuluna bağlı cezai şartın geçerli olabilmesi için, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olması zorunludur. Asgari süreli iş sözleşmelerine de aynı şekilde hükümler konulması mümkündür.

Somut olayda; davacı 3 yıllık mecburi hizmet süresi dolmadan istifa etmiştir. Taraflar arasında düzenlenen Sözleşmenin, 5. maddesinde “ Banka tarafından. Disiplin Mevzuatının ilgili hükümleri ile sair haklı ve geçerli nedenler haricinde 3 (üç) yıllık mecburi hizmet süresi içinde işbu sözleşme feshedilemez.” Hükmü bulunmasına karşın davalının sadece haklı nedenler haricinde iş akdini feshetmesi halinde banka tarafından cezai şart ödeneceği karalaştırıldığından, cezai şart işçi aleyhinedir. Dolayısyla cezai şart geçersizdir. Davacının cezai şart isteminin reddi gerekir. Karar bu nedenlerle bozulmuştur.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14663, Karar No: 2012/1089, Tarih: 31.01.2012

**14. Hukuk Dairesi         2011/14663 E.  ,  2012/1089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.06.2010 gününde verilen dilekçe ile beyanlar hanesindeki muhdesat kaydının terkini ve cins tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 36153 ada 2 parsel sayılı taşınmazın "Bir katlı tavuk ev" vasfı ile tapuda kayıtlı olduğunu, beyanlar hanesinde de "üzerindeki ev ...'ya aittir" belirtmesinin bulunduğunu ileri sürerek belirtmenin terkini ve taşınmazın cinsinin arsa olarak düzeltilmesini talep etmiştir.

Yargılamaya katılan davalılar, davanın reddini talep etmişler, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı ... temyiz etmiştir.

Dava, tapu kütüğünün beyanlar hanesindeki muhdesat kaydının terkini istemine ilişkindir.

22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere, Eşya Hukukunda “muhdesat” kavramından bir arazi üzerindeki arz malikinden başkasına veya bir paydaşa ait yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak sağlamaz. Muhdesat sahibinin hakkı sadece şahsi bir haktır. Bu hakkın hukuki mahiyeti ve nasıl kullanılacağı ise TMK’nun 722, 724. ve 729. maddelerinde açıklanmıştır.

Bir kişi lehine muhdesatın tespitine ve bunun kütüğün beyanlar hanesine yazılmasına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 19/2 maddesi olanak sağlamaktadır. Gerçekten, anılan hüküm uyarınca; “Taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilir.”

Bu tür bir hakkın zemin üzerindeki binanın veya ağaçların yok olması gibi bazı nedenlerle ortadan kalkacağı kuşkusuzdur. Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 1012. maddesi hükmü gereğince de, kaydın terkini kütükte hak sahibi görünen bütün ilgililerin rızasına bağlı olarak yapılabilir.

Bu tür bir hakkın zemin üzerindeki binanın veya ağaçların yok olması gibi bazı nedenlerle ortadan kalkacağı kuşkusuzdur. Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 1012. maddesi hükmü gereğince de, kaydın terkini kütükte hak sahibi görünen bütün ilgililerin rızasına bağlı olarak yapılabilir.

Türk Medeni Kanununun 1026. maddesi uyarınca terkin işlemi yapacak merci ise ilgili tapu sicil müdürlüğüdür. Bunun için tapuya başvurulması, hakkın yok olduğu ve sona erdiği belirtilerek terkin talebinde bulunulması, kadastro müdürlüğü elamanlarının zemine giderek hakkın sona erip ermediğini saptaması, bundan sonra da değişiklik beyannamesi düzenlenerek tapuya gönderilmesi gerekir. Terkin işleminden sonra adresi kayıtlarda belirli ise muhtesat sahibine Türk Medeni Kanununun 1019. maddesi gereğince duyuruda bulunulur. Ancak bu tebliğden itibaren 30 gün içinde hak sahibi tarafından terkin işleminin iptali istemiyle dava açılabilir. Değinilen bütün bu işlemlerin yapılacağı yer tapu sicil müdürlüğü olduğundan, doğrudan mahkemeden terkin istemiyle dava açılamaz.

Somut olayda; davacı muhdesat olarak belirtilen evin zeminde mevcut olmadığını ileri sürerek terkin ve cins tashihi isteminde bulunmuştur. Bu istemler idari makamın görevine giren hususlardır. Ne var ki, muhdesat sahibinin mirasçıları hükmü temyiz etmemişlerdir. Bu nedenle bu husus eleştiri olarak kararda gösterilmiştir.

İçişleri Bakanlığının temyizine gelince;

Muhdesat kaydının terkini istemlerinin kayıtla kişisel hak sahibi olan kişi ya da mirasçılarına yöneltilmesi gerekir. Diğer bir anlatımla ... (... Tapu Sicil Müdürlüğü)nün pasif dava ehliyeti bulunmamaktadır. Mahkemece, bu davalı yönünden pasif dava ehliyeti yokluğundan davanın reddi gerekirken onun aleyhine de hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün ... (... Tapu Sicil Müdürlüğü) yararına BOZULMASINA, 31.01.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30925, Karar No: 2013/28576, Tarih: 11.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30925 E.  ,  2013/28576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğincemahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olaydan 40 dakika sonra yapılan ölçümde 0,00019 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, idaresindeki ... ile bölünmüş yolda seyrederken dikkatsizliği nedeniyle aracının hakimiyetini kaybettiği, önce orta refüje çarptığı ve sonrada sağ tarafa hakimiyetsizce savrulup yol dışına çıkarak tek taraflı kazanın meydana geldiği, tüm dosya kapsamında sanığın vücudundaki alkol miktarı karşısında güvenli sürüş yeteneğini kaybettiğine ve kazanın alkolün etkisiyle meydana geldiğine dair bir delil ve sanığın dışa yansıyan davranışları ile ilgili bir tespitin bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6799, Karar No: 2013/8506, Tarih: 20.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/6799 E.  ,  2013/8506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Bilirkişi raporunda ağaçların davacı idare tarafından kesilip götürüldüğü yolunda herhangi bir araştırma yapılıp, bu yönde deliller ortaya konulmadan sadece irtifaklı alana isabet etmesi nedeniyle ağaçlar için de bedele hükmedilmiş olması,

2-Mahkemece bankaya bloke edilen kamulaştırma bedelinin bankadan çekilmesine kadar varsa işlemiş mevduat faiziyle davalıya ödenmesine karar verilmesi gerekirken, işlemiş faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23060, Karar No: 2017/28480, Tarih: 12.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/23060 E.  ,  2017/28480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacının, davalı işyerinde 07.07.2001-01.03.2003 tarihleri arasında komi olarak askere gidene kadar çalıştığını, askerlik dönüşü 25.07.2004-15.11.2009 tarihleri arasında garson olarak çalıştığını, İş akdinin feshi tarihinde net 590,00 TL ücret, günlük 30,00 TL ortalama bahşiş ve 3 öğün yemek verildiğini, iş akdinin işveren tarafından haksız feshedildiğini ve 07.07.2001-01.03.2003 tarihleri ile askerlik dönüşü 25.07.2004-20.01.2005 tarihleri arasındaki çalışmasının ...'ya bildirilmediğini, bu dönemler için hizmet tespit davası açtığını, Ramazan Bayramında haftanın 7 günü çalıştığını, bu dönem dışında haftanın 6 günü kış aylarında 09:00-22:00 ve yaz aylarında 09:00-23:00 saatleri arasında çalıştığını, ulusal bayram ve genel tatil günleri için Kurban Bayramında 2009 yılında 4 gün, 2008 yılında 3 gün, bundan önceki yıllarda ise 1 gün izin verildiğini, Ramazan Bayramlarında 1 gün izin verildiğini, diğer günlerde ve diğer tatillerde çalıştığını, hafta tatili alacağı için Ramazan Bayramlarında hafta tatili izni verilmediğini, yıllık izin nedeniyle kullanmadığı izinleri bulunduğunu ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, kıdem tazminatı için 100,00 TL ihbar tazminatı için 100,00 TL, fazla çalışma alacağı için 100,00 TL, yıllık izin için 100,00 TL ulusal bayram ve genel tatil alacağı için 100,00 TL ve hafta tatili alacağı için 100,00 TL olmak üzere toplam 600,00 TL'nin kıdem tazminatı için 15.11.2009 tarihi olan akdin feshinden itibaren, diğer alacaklar için ihtarname ile verilen sürenin bitiminden itibaren mevduata uygulanan en yüksek banka mevduat faizi; ihbar tazminatı için yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını, ibranamede tüm haklarını aldığını, işvereni ibra ettiğini, fazla mesai yaptığında ödendiğini, bunun bordroda göründüğünü, alacaklarını tam olarak aldığına ilişkin sulh ve ibraname imzaladığını belirterek haksız davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Davalının Cevabının Özeti:

Davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını, ibranamede tüm haklarını aldığını, işvereni ibra ettiğini, fazla mesai yaptığında ödendiğini, bunun bordroda göründüğünü, alacaklarını tam olarak aldığına ilişkin sulh ve ibraname imzaladığını belirterek haksız davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Davacının 4 yıl 9 ay 24 gün çalıştığının kabul edildiğini, davacıya imzalatılan sulh ve ibra protokolünün, matbu olması, diğer işçilere de imzalatılması, bir başka işçinin açtığı davada bu ibranamenin geçersiz sayılması, ödemelerin tespit edilmemesi nedeniyle sulh ve ibra protokolünün geçersiz sayılmasına karar verildiğini, iş akdinin kıdem ve ihbar gerektirmeyecek biçimde feshedildiği hususunun işveren tarafından ispat edilemediğinden, işverence iş akdinin haklı nedenle fesh edildiği ispat edilemediğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığının anlaşıldığını, belirterek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyada bulunan tarihsiz sulh ve ibra belgesinin incelenmesinde davacı kendi isteği ile 15.11.2009 tarihinde işten ayrıldığını belirttiği ve bu belgeyi imzaladığı görülmektedir. Bu belge davacıya gösterilerek altındaki imzanın davacının eli ürünü olup olmadığının tespiti ile bu belgede kendi isteği ile işten ayrıldığını beyan ettiğinden bu hususun değerlendirilerek kıdem ve ihbar konusunda karar verilmesi gerekirken bu hususun gözetilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre davacının kıdeme esas ücretinin tespitinde günlük 2 öğün yemek ve 20,00 TL bahşiş hesabı ile ücret tespiti yapılmış ise de, davacı tanıklarının beyanı ile günde 1 öğün yemek ve 10,00 TL bahşiş verildiği belirtilmiştir. Davacı tanıklarının beyanı ile davacının iddiası ispatlanamamıştır. Davacı tanığının beyanlarına göre 1 öğün yemek ve günlük 10,00 TL bahşiş ödendiği gözetilerek giydirilmiş ücretin hesabı gerekirken bunun gözetilmemesi hatalı olmuştur.

3-Davacı vekili müvekkiline 500.00 TL ödeme yapıldığını belirtmiş, ancak bu ödemenin neye karşılık yapıldığı konusunda beyanda bulunmamıştır. Davanın taraflarından bu ödemenin neye ilişkin olduğu tesbit edilerek varsa ödeme belgesi getirtilerek mahsubun ne şekilde yapılacağına karar verilmesi gerekirken bu hususun dikkate alınmaması bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacı gönderdiği ihtarname ile davalıyı temerrüde düşürmüştür. Ancak dosya kapsamından ihtarnamenin hangi tarihte davalıya tebliğ edildiği anlaşılamamaktadır. Bu nedenle davacının gönderdiği ve işçilik alacaklarını talep ettiği ihtarnamenin davalıya ne zaman tebliğ edildiği tesbit edildikten sonra temerrüt tarihinin belirlenerek faiz başlangıçlarına karar verilmesi gerekirken bu hususun gözetilmemesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2018/1467, Karar No: 2020/4426, Tarih: 21.12.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/1467 E.  ,  2020/4426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkilinin kooperatif üyeliğini ... 3. Noterliği'nce düzenlenen 20.07.2009 tarih ve 7533 yevmiye no'lu Kooperatif Hisse Devir Sözleşmesi ile devraldığını, noter kanalı ile ilettiği kayıt isteğinin de kooperatif tarafından reddedildiğini ileri sürerek, 24.08.2009 tarihli ve 2009/85 sayılı yönetim kurulu kararının iptali ile müvekkilin üyelik kaydının yapılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının anasözleşmede yer alan üyelik şartlarını taşımadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının dava tarihinden önceki bir dönemde deniz taşımacılığı işi ile iştigal eden esnaf veya tacir olduğu 31.12.2002 tarihinde işi terk ettiği, son kaydının ise dava tarihinden sonra 14.07.2010 tarihinde yapıldığı gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce ... Vergi Dairesi Müdürlüğü'nden gönderilen 26.08.2013 tarihli yazıdan, dava tarihinden önce kesintili de olsa çeşitli tarihlerde deniz ve kıyı sularında tekne işletmeciliği işini meslek olarak icra ettiği anlaşılan davacının davasının kabulüne karar vermek gerekirken davanın reddine karar verilmesinde isabet bulunmadığı gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davacının dava tarihinden önce kesintili de olsa çeşitli tarihlerde deniz ve kıyı sularında tekne işletmeciliği işini meslek olarak icra ettiği bu haliyle kooperatif üyelik şartlarını taşıdığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3850, Karar No: 2024/9385, Tarih: 07.11.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/3850 E.  ,  2024/9385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 427,60 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

2-Mahkemece, duruşma açılmak suretiyle borçlunun yetki itirazının kabulüne karar verilmesine, İİK’nın 169/a-1. maddesinde yer alan “ icra mahkemesi hâkimi, yetki itirazının incelenmesinde taraflar gelmese de gereken kararı verir” düzenlemesine ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 6. maddesindeki hükme rağmen, borçlu vekilinin, ön inceleme duruşması yapılmadığı, mazeretlerinin değerlendirilmediği ve borçlu lehine hükmedilen vekalet ücretinin tam verilmesi gerektiği gerekçeleri ile Bölge Adliye Mahkemesi kararına ilişkin yaptığı temyiz talebinin kötü niyetli olduğu anlaşıldığından, HMK’nın 368. maddesi yollamasıyla aynı Yasa’nın 329/2. maddesi uyarınca kararı temyiz eden muteriz borçlu vekili Av. ...’ın takdiren 5.000,00 TL disiplin para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, para cezasının mahal mahkemesince yerine getirilmesine, 07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.