muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/117, Karar No: 2022/11163, Tarih: 01.06.2022

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge kullanma suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. (TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 01/06/2022
Yargıtay — Esas No: 2014/16699, Karar No: 2016/797, Tarih: 21.01.2016

**12. Ceza Dairesi         2014/16699 E.  ,  2016/797 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/259520

Mahkemesi : Antalya(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 11/06/2014

Numarası : 2014/257-2014/689

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 152 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/615, Karar No: 2013/1190, Tarih: 28.01.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/615 E.  ,  2013/1190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasıyla tapu iptali ve terkini isteğine ilişkin olup, mahkemece de bu yönde hüküm kurulmuştur.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 09.02.2012 tarihli ve 2012/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 28.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22030, Karar No: 2018/8385, Tarih: 12.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/22030 E.  ,  2018/8385 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı tarafından aleyhine .........esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, takipte belirtilen faturaları tebliğ ya da teslim almadığını, takip dayanağı faturaların içeriğindeki hizmetleri almadığını, karşı tarafa borcu olmadığını ileri sürerek takibin iptalini talep etmiştir.

Davalı; davacı ile 30.08.2013 tarihli kurumsal tip abonelik sözleşmesi imzalandığını, sözleşme gereği üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirdiğini, hizmeti eksiksiz sunduğunu, takibe konu faturaların, davacının almış olduğu mal ve hizmet karşılığı olduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; her ne kadar davalı alacaklı, davacı borçlu hakkında, ........ esas sayılı takip dosyası ile icra takibi başlatmış ise de, davalı alacaklının takip talebine herhangi bir sözleşme ve fatura eklemediği, davalı alacaklının yargılamada savunmada bulunmadığı gibi, alacağını kanıtlamak amacıyla mahkemeye herhangi bir bilgi ve belge de sunmadığı, ispat külfeti davalıda olup alacağını somut ve inandırıcı bir delille kanıtlayamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, ......... 2014/7893 esas sayılı takip dosyasından dolayı davacının davalıya borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm; davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava; davalı tarafından tahakkuk ettirilen faturalar nedeni ile borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkin, menfi tespit davasıdır.

Dava; yazılı yargılama usulüne tabi olup, yazılı yargılama usulü dört aşamadan oluşmaktadır. Bu aşamalar dilekçeler teatisi, ön inceleme, tahkikat ve sözlü yargılama-hüküm şeklindedir. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 137.maddesinde ön incelemenin

./..

-2-

kapsamı düzenlenmiş olup, buna göre dilekçelerin karşılıklı verilmesinden sonra ön inceleme yapılır. Mahkeme ön incelemede; dava şartlarını ve ilk itirazları inceler, uyuşmazlık konularını tam olarak belirler, hazırlık işlemleri ile tarafların delillerini sunmaları ve delillerin toplanması için gereken işlemleri yapar, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebileceği davalarda onları sulhe veya arabuluculuğa teşvik eder ve bu hususları tutanağa geçirir denmekte, 140/5.maddede ise; "Ön inceleme duruşmasında, taraflara dilekçelerinde gösterdikleri, ancak henüz sunmadıkları belgeleri mahkemeye sunmaları veya başka yerden getirtilecek belgelerin getirtilebilmesi amacıyla gereken açıklamayı yapmaları için iki haftalık kesin süre verilir. Bu hususların verilen kesin süre içinde tam olarak yerine getirilmemesi hâlinde, o delile dayanmaktan vazgeçilmiş sayılmasına karar verilir." denilmektedir.

Somut olayda mahkemece; 01.12.2015 tarihli ön inceleme duruşması sırasında öncelikle, duruşmaya mazeret bildirerek katılmayan davalı tarafın mazeretinin reddine karar verildikten sonra ara karar ile; '' Davalı vekiline takibe dayanak yapılan faturaları sunmak üzere bir sonraki celseye kadar kesin süre verilmesine, kesin sürenin hukuki sonuçları hatırlatıldı. Bu konuda davalı vekiline ihtaratlı tebligat çıkarılmasına'' karar verilmiş, 09.02.2016 tarihli sonraki celsede ise; davalı yine duruşmaya katılmamış, mahkemece bu celse davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kesin sürenin işlemeye başlaması için gerek duruşma esnasında verilen kesin süre kararı, gerekse duruşma dışında verilen kesin süre kararı usulüne uygun biçimde tarafa bildirilmelidir. Ayrıca taraf vekil vasıtasıyla davayı takip ediyorsa, kesin süreye ilişkin bildirim vekile yapılır (Tebligat Kanunu m. 11/1). Kesin süre bildirimi, kesin sürenin duruşma esnasında ve duruşma dışında verilmesi bakımından, tefhim veya tebligat şeklinde olur. Hâkim kesin süreyi duruşma dışında veya tarafın yahut vekilinin hazır bulunmadığı duruşma esnasında veriyorsa, kesin süreye ilişkin ara kararın meşruhatlı olarak tebliğ edilmesi gerekir, aksi takdirde hukuki dinlenilme hakkı ve savunma hakkı ihlal edilmiş olacaktır.

Ne var ki dosyanın yapılan incelemesinde; mahkemece 01.12.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında verilen ara karar gereği davalıya meşruhatlı tebligat çıkarılıp çıkarılmadığı anlaşılamamış, dosya arasında iş bu tebligat parçasına rastlanılamamıştır.

O halde mahkemece; davalıya verilen kesin süreye ilişkin meşruhatlı tebligat çıkarılıp çıkarılmadığı araştırılmalı sonucuna göre bir karar verilmeliyken eksik inceleme ile yukarıdaki şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlere hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2009/14166, Karar No: 2010/10791, Tarih: 22.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/14166 E.  ,  2010/10791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 06/08/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/10/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ... ve ... vekili Av. ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davalı ...'nın temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalılardan ...’e mahkeme kararı 12.09.2009 gününde tebliğ edilmiş, adı geçen davalı vekili 29.09.2009 günü kararı temyiz etmiştir. Temyiz süresinin son günü 28.09.2009 Pazartesi olup temyiz dilekçesi 29.09.2009 Salı günü verilmiş olduğundan davalılardan ...’in temyiz dilekçesi süre yönünden reddedilmelidir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre diğer davalılardan ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davalılardan ...’nın diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davacının olaydaki kusur durumu, olay tarihi ile tarafların ekonomik ve sosyal durumu gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Davacının olaydaki kusur durumu, olay tarihi ile tarafların ekonomik ve sosyal durumu gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 3-b nolu bendinin ilk paragrafında yer alan “…5.000,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.000…” sayı dizisinin yazılmasına; davacı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin ikinci paragrafında yer alan “…600,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…500,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafında yer alan “…500,24…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…338,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davalılardan ...’nın öteki temyiz itirazlarının (2) sayılı bentteki nedenlerle, diğer davalı ...’in temyiz dilekçesinin ilk bentteki nedenle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4988, Karar No: 2024/3750, Tarih: 11.09.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/4988 E.  ,  2024/3750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/968 E., 2023/802 K.

DAVA TARİHİ : 21.06.2022

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/408 E., 2022/697 K.

Taraflar arasındaki 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 588 inci maddesi uyarınca gaiplik ve taşınmazın kamulaştırma bedelinin Hazine'ye intikali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, dava dilekçesinde; 262 parsel ile ilgili olarak açılan kamulaştırma bedeli ve tespit davasında tapu malikleri olan "... eşi ... ve ..."ya ulaşılamadığı, bu nedenle adı geçenlere Kahramanmaraş Defterdarının kayyım olarak atandığını, taşınmazın kamulaştırıldığını ve kamulaştırma bedelinin kayyımlık bürosu hesabına yatırıldığını, kayyımlık kararının verilmesinden itibaren 10 yıl geçtiğini belirterek; kayyım bürosundaki bedelin TMK’nın 588. maddesi uyarınca Hazine’ye irat kaydedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davaya karşı herhangi bir cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Kahramanmaraş 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli ve 2022/408 Esas, 2022/697 Karar sayılı kararında belirtilen "...Türk Medeni Kanunu'nun 477/1. maddesinde temsil kayyımlığının, kayyımın yapmakla görevlendirildiği işin bitmesiyle sona ereceğinin düzenlendiği, dava konusu taşınmaza yönetim kayyımı atanmadığı gibi yasada belirtilen on yıllık resmi yönetimden ve gaiplik koşullarının oluştuğundan da bahsedilemeyeceği, K.Maraş Defterdarının yönetim kayyımı olmadığı, bu nedenle davada taraf sıfatının bulunmadığı, K.Maraş Defterdarının Asliye Hukuk Mahkemesi dosyasında dava konusu 262 parsel sayılı taşınmazda hisse sahibi olan ... ve ... eşi ...'yi temsil etmek üzere temsil kayyımı olarak atandığı, ilgili Sulh Hukuk Mahkemesince atanan kayyımın dava konusu taşınmaza yönetim kayyımı olarak atanmadığı, tüm bu nedenlerle TMK’nın 588. maddesinde aranan şartın gerçekleşmediği..." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Dava konusu 262 parsel sayılı taşınmazın tapu maliklerinden olan ... eşi ... ve ...'ya ulaşılamamış olması sebebiyle bu kişilere Kahramanmaraş Defterdarının kayyım olarak atandığını,

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Dava konusu 262 parsel sayılı taşınmazın tapu maliklerinden olan ... eşi ... ve ...'ya ulaşılamamış olması sebebiyle bu kişilere Kahramanmaraş Defterdarının kayyım olarak atandığını,

2. Dava konusu taşınmazın kamulaştırılmamış olması sebebiyle bu işlemden kaynaklanan kamulaştırma bedelinin kayyımlık bürosuna yatırıldığını,

3. Kararın hukuka aykırı olduğunu,

4. Atanan kayyımın yönetim kayyımı olduğunu,

5. Değerlendirmenin yanlış yapıldığını,

6. TMK'nın 588. maddesi gereği olan tüm koşulların gerçekleştiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesinin 1. Hukuk Dairesinin 14.09.2023 tarihli ve 2023/968 Esas, 2023/802 Karar sayılı kararında belirtilen "...İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılamada, toplanan delillerde, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçede ve delillerin takdirinde herhangi bir isabetsizliğin bulunmadığı ve ilgili defterdarın kamulaştırma davası için temsil kayyımı olarak atandığı..." gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Kararın hukuka aykırı olduğunu,

2. Kayyımlık kararının yönetim kayyımı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 588 inci maddesi uyarınca gaiplik ve taşınmazın kamulaştırma bedelinin Hazine'ye intikali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 426, 427 ve 588 inci maddeleri.

2. 2.4721 sayılı TMK’nın 32. maddesinin 1. fıkrası, gaiplik kararı alabilmek için hakları ölüme bağlı olan kişilere işaret etmiştir. Bu kişiler yanında Kanunun 588. maddesi de Hazineye gaiplik kararı alabilmesi için mahkemeye başvurma yetkisi vermiştir. (Mustafa Dural/Tufan Öğüz:Kişiler Hukuku, Filiz Kitabevi, İstanbul, 2022, C.II, s.32) Bunun için alternatif iki şartın somut olayda bulunması aranmaktadır.

a) Ölü ya da sağ olduğu belli olmayan kişinin mallarının en az 10 yıldan beri mahkemece yönetilmesi,

b) Malların mahkemeci yönetilmesi 10 yıldan az sürmekle beraber hakkında gaiplik istenecek kişinin 100 yaşını doldurması.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

a) Ölü ya da sağ olduğu belli olmayan kişinin mallarının en az 10 yıldan beri mahkemece yönetilmesi,

b) Malların mahkemeci yönetilmesi 10 yıldan az sürmekle beraber hakkında gaiplik istenecek kişinin 100 yaşını doldurması.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosya içeriğinde yapılan incelemede; "... ve ... eşi ..."ye atanmış olan kayyımın niteliğinin Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/22 Esas sayılı dosyasında görülen kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil davasında taraf teşkilinin sağlanması için gerekli olan bir temsil kayyımı olduğu sonucuna varılmıştır. Tüm bu nedenlerle; temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.