muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/362, Karar No: 2018/9567, Tarih: 20.12.2018

Bu durumda; destekten yoksun kalınan zararın belirlenmesinde, ölen sigortalının elde ettiği gelirin miktarına göre destek gücünün kapsamının ne olduğu, sürekli ve düzenli destek olup olmadığı ve davacıların destek ihtiyacının bulunup bulunmadığı varsa bu ihtiyacın ne şekilde karşılandığının dikkate alınması gerekir.

İçtihadı Birleştirme Kararında söz edildiği gibi, bakma kavramı; "Para ve para ile ölçülebilecek bir değer olabileceği gibi bir hizmet ifası ve yahut benzeri yardımlar şeklinde olabilir. Bu nedenle, desteğin yardımının yanızca parasal nitelikte olması bakım gücünün varlığı için koşul değildir". Ancak aksi kanıtlanmadıkça, sigortalının ileride yapacağı farazi desteklerden olan; ana ve babasının bakım ihtiyacı ileride gerçekleşirse bakım ihtiyacını gidermek, bazen ziyaret etmek, evlerinde yardım etmek, kendilerine alışveriş yapmak, yemek yapmak vs. gibi destekler hesaplanabilir nitelikte değildir.

Somut olaya gelince; davacı babaya Sosyal Güvenlik Kurumunca ölüm geliri bağlanmadığı açıktır. Türk Borçlar Kanununun 50. maddesi hükmüne göre; ölen sigortalının gelirinden sürekli destekte bulunduğu ileri sürülüp, Türk Borçlar Kanununun 55. maddesine göre maddi delillerle hesaplanabilir sürekli ve düzenli fiili bir desteğin varlığı da kanıtlanmamıştır.

Bu durumda; Mahkemece, farazi desteğin karine olduğu kabul edilerek, Türk Borçlar Kanununun 50. ve 51. Maddeleri uyarınca, somut olayın özelliğine göre davacı babanın varsa diğer çocuklarından alabilecekleri destek de dikkate alınarak hakkaniyete uygun makul bir maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken hesaplama yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

B- Öte yandan; ...nin sorumluluğunun poliçe limiti ile sınırlı olmasına rağmen bu hususun hükümde belirtilmemesi de hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar ... Sigorta A.Ş., ... Emeklilik A.Ş. ve ... Çelik Uzay Kafes Müh. ve İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekillerinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 20/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/483, Karar No: 2016/1972, Tarih: 03.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/483 E.  ,  2016/1972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Şikayetçi ... adına vekili tarafından yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen şikâyetçinin katılma talebinin reddine dair kararda bir isabetsizlik bulunmadığından; temyize hak ve yetkisi bulunmayan şikayetçi adına vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanık müdafiinin temyiz itirazlarına gelince;

1-UYAP sistemi üzerinden yapılan sorgulamada, sanık hakkında... Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/529; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/511 Esas sayılı dosyalarında mühür bozma suçu nedeniyle başka davaların bulunduğunun anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi, zincirleme suç hükümlerinin değerlendirilmesi ve mükerrer yargılamanın önüne geçilmesi bakımından; bahsi geçen dosyalar ile adliye tevzi bürosundan da sanık hakkında mühür bozma suçundan açılmış başka davalar bulunup bulunmadığı sorulup varsa bu dosyalar da duruşmaya getirtilip incelenerek davaların mümkünse birleştirilmeleri, aksi halde özetlerinin duruşma tutanağına geçirilmesi, iddianameleri ile bu davayı ilgilendiren tüm delillerin onaylı birer suretlerinin dosya arasına konulması ile mühürleme ve fek tutanaklarını düzenleyen görevliler tanık sıfatıyla dinlendikten sonra, eylemlerin zincirleme suçu oluşturup oluşturmadığının değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Dosya arasında bulunan adli sicil kaydından tekerrüre esas sabıkası bulunduğu anlaşılan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması,

b)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/2-1500 Esas 2013/95 Karar nolu kararından da anlaşılacağı üzere 5237 sayılı TCK.nun 58/3. maddesinde, "Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adli para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur" denilmesi karşısında, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 203. maddesindeki seçenek yaptırımlardan hapis cezasının tercih edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı ve tekerrür uygulaması itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 03.03.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi

KARŞI OY YAZISI

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı ve tekerrür uygulaması itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 03.03.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi

KARŞI OY YAZISI

5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan 'tekerrür müessesesinin' infaz hukukundan daha çok maddi ceza hukukuna ilişkin bir kurum olduğu görülmektedir. Hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle 5275 sayılı Yasanın 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında bu konuda karar alınması mümkün değildir. Hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığı, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığı, hükümlü hakkında kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve tekerrür nedeniyle hükümlünün ceza evinde kalacağı süreye eklenecek sürenin belirlenmesi için mahkûmiyet hükmünde açıkça hangi hüküm nedeniyle kişinin mükerrir sayıldığı ve hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekmektedir.

TCK’nun 58. maddesinin;

(6) Tekerrür halinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir”

hükümleri bulunmaktadır.

TCK’nun 58/6. fıkrasının ikinci cümlesinin açık anlatımından, sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yeterlidir. Mükerrir sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine de açıkça hükmolunmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde, bu husus 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi kapsamında değerlendirilemeyecektir. Zira mükerrir olan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması, hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinin zorunlu bir sonucudur.

Ancak tüm bunlar mahkemece tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi halinde geçerli olup, tekerrür hükümlerinin hiç uygulanmaması ve aleyhe temyiz olmaması halinde ise artık “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Nitekim benzer husus Ceza Genel Kurulunun 17.04.2007 gün ve 71-98 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/8-364/180, 2012/3-1328/310, 2012/3-1372/329, 2013/8-54/307 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/8-364/180, 2012/3-1328/310, 2012/3-1372/329, 2013/8-54/307 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi;

““Reformatio in pejus” olarak adlandırılan ve doktrinde “cezayı aleyhe değiştirmeme ilkesi” veya “aleyhte düzeltme yasağı” gibi kavramlarla ifade edilen ilkenin amacı; hükmün aleyhe de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı olaylarda Yargıtay’a başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek, kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır. Bu kural, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlüğünü koruyan 326. maddesinin son fıkrasında; “Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz” şeklinde ifade edilmiştir. Şu halde, “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmediği” durumda, “aleyhe değiştirememe ilkesi”nin gözetilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmemiş olması ve aleyhe yönelen temyizin de bulunmaması halinde 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinde belirtilen, lehe temyiz davası üzerine cezanın aleyhe değiştirilmemesi kuralı uyarınca, hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliğinden bozulması mümkün değildir.”

Bu nedenlerle tekerrüre esas sabıkası olduğu halde mahkemece hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmeyen sanık müdafinin temyizi üzerine yapılan inceleme sonucunda sayın çoğunluğun 2-a nolu bentteki tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişen bozma düşüncesine katılmamaktayım.

MUHALİF ÜYE ...
Yargıtay — Esas No: 2012/9646, Karar No: 2012/14207, Tarih: 17.05.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/9646 E.  ,  2012/14207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

11.02.2009 tarihli süre tutum dilekçesi ile gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık müdafiine, temyiz dilekçesinde belirttiği “... sokak, No:... .../...” adresi yerine, temyiz dilekçesine ekli vekaletnamede geçen “... sokak, No:..., Kat:... Konak/...” adresine gerekçeli kararın tebliğe çıkarıldığı ve muhatabın adres bırakmadan taşındığı şerhi ile bila tebliğ iade edilmesi üzerine bu kez gerekçeli kararın sanığa tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği son adresine gerekçeli kararın tebliğ edilerek, verildiği taktirde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 17.05.2012 tarihinde birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13197, Karar No: 2018/6963, Tarih: 22.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/13197 E.  ,  2018/6963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun

nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın mağdura yönelik işlediği eylem nedeniyle TCK'nın 103/2. maddesine göre belirlenen ceza üzerinden suçun teşebbüs safhasında kalmasından dolayı aynı Kanunun 35/2. maddesi ile indirim yapıldıktan sonra mağdurun ruh sağlığının bozulduğu göz önüne alınarak cezanın TCK'nın 103/6. maddesi ile arttırılması gerekirken, ruh sağlığının eylem nedeniyle bozulması durumunda neticesi itibariyle ağırlaşmış halin meydana gelmesi nedeniyle artık teşebbüsten söz edilemeyeceği hususu nazara alınmadan ve TCK'nın 61/5. maddesindeki sıralamaya aykırı düşecek şekilde aynı Kanunun 103/2, 103/6, 35/2, 62/1. maddelerine göre ceza belirlendikten sonra 6545 sayılı Kanun değişikliğinden sonraki madde düzenlemesiyle karşılaştırma yapılarak hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1559, Karar No: 2011/4721, Tarih: 20.04.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/1559 E.  ,  2011/4721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KATILAN DAVACI: ORMAN YÖNETİMİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında 159 ada 96 ve 98 parsel sayılı sırasıyla 4252,94 m2 ve 601,74 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliğiyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın kayıp ve yitik kişilerden Hazineye kalan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla ... Kadastro Mahkemesine dava açmış ancak askı ilan süresi içinde dava açılmadığı gerekçesiyle ... Kadastro Mahkemesince verilen görevsizlik kararı üzerine davacı yanın başvurusu ile dosya Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, Orman Yönetimi ise orman savı ile davaya katılmıştır. Mahkemece davacı Hazinenin davasının reddine, katılan davacı ... Yönetiminin davasının kabulüne ve dava konusu ... İlçesi, , 159 ada 96 ve 98 parsel sayılı taşınmazların davalı ...oğlu ... adına olan tapu kayıtlarının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer ve orman iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılarak, 27/08/2008 ila 25/09/2008 tarihleri arasında sonuçları ilan edilerek kesinleşmiş ve çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve Hazinenin dayandığı tapu kaydının keşfen yapılan uygulamada mahalline uymadığı belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 20/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1540, Karar No: 2012/14678, Tarih: 28.06.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/1540 E.  ,  2012/14678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmiş olmayan bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 28.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6333, Karar No: 2024/8782, Tarih: 19.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6333 E.  ,  2024/8782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2523 E., 2024/468 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/6 E., 2021/231 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asil dava dilekçesinde özetle; ...’e ait işyerinde 01.07.2013-31.01.2015 tarihleri arasında çalıştığını, işten çıktıktan sonra işsizlik maaşını başvurup 7 ay süre ile maaş aldığını fakat davalı işveren tarafından çalıştığı sürelerde kendisini başka işyerinde gösterdiğini ve sahte sigorta işleminin bir yıl devam ettiğini, çalıştığı sürede ödenmemiş 7 aylık sürede sigorta bulunduğunu, sahte sigorta işleminden dolayı aradan 2 yıl geçtikten sonra sahte sigorta süresinden dolayı ödenen işsizlik maaşının kendisinden geri istendiğini ve ödemeyi yapmak zorunda kaldığını, kesintisiz olarak çalışmasına rağmen 1 yıllık sigortasının da iptal edildiğini, 01.07.2013 tarihinden 31.01.2015 tarihleri arasındaki çalıştığı sürelere ait olarak sigorta hizmet günlerinin tespiti ile sigorta prim alacaklarının işverenden alınıp adına sigortaya yatırılması ile tüm haklarının tarafına ödenmesini talep ve dava etmiştir.

12.10.2020 tarihli duruşmada beyanı alınan davacı asilin; “... Bilgi Teknolojileri isimli işyerinde ...’in yanında 01.07.2013 tarihinde işe başladım, bilgisayar teknisyeni olarak görev yaptım, çalışma arkadaşlarım ... satış işleri ve muhasebe işi yapardı, ... isimli bir arkadaşım vardı o da benimle birlikte bilgisayar teknisyenliği yapardı, ... ile birlikte işyerinde 4 kişiydik, ... iş koordinasyonunu sağlardı, bu işyeri restoranların bilgisayar sistemlerini kurardık ve destek hizmeti sunardık, asgari ücretin 500,00 TL üzerinde bir ücret karşılığı çalışıyordum, çalışma saatlerimiz sabah 09.00 akşam 22.00-23.00 e kadar sürerdi, genelde hafta sonları Cumartesi ve Pazar günleri çalışırdık, maaşımı elden alırdım, bazen maaşları ... beyden, bazen de ... hanımdan alırdım, işyerim ... Dumlupınar Cad. No.27/1-D Bornova İzmir adresinde kuruluydu, ... ...’un amcasının oğludur, ... ve ...’i tanımıyorum, işyerinde 30.01.2015 tarihinde maaşlarımızın ödenmemesi nedeni ile işten ayrıldım, sanırım ... de benden 2 ay sonra işten ayrıldı” dediği görülmüştür.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin kendisi aleyhine açılan davayı usulsüz tebligat yapılması nedeniyle öğrenemediğini, davacı tarafından açılan işbu davada dava dilekçesi her ne kadar 04.02.2020 tarihinde muhtara tebliğ olmuş gözükse de tebligat evrakının incelenmesiyle görüleceği üzere tebligatın üstüne 21/2 şerhi bulunmamakta olup, posta memurunun tebligatın işbu böyle yapılacağına dair bir şerh düşülmemiş olmasına karşın tebligatın usulsüz olarak muhtara yapıldığını, işbu tebligatın usulsüz olduğunun yerleşik Yargıtay içtihatlarıyla da sabit olduğundan müvekkilinin tebligatın yapıldığını öğrendiği tarihte tebligatın yapılmış kabul edilmesi gerektiğini, davanın zamanaşımına girdiğini, SSK Tespit davalarının geriye doğru 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğunu, davacının her şeyden önce müvekkili ...’e ait 1391706.35 SSK sicil numaralı işyerinde sadece 02.07.2014 ile 30.01.2015 tarihleri arasında çalışmış olup, çalışmış olduğu bu döneme ilişkin de davacıya tüm haklarının eksiksiz ve tam olarak ödendiğini, bir kimsenin fiilen sigortalı olarak sayılabilmesi için, hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılması, zaman ve bağımlılık unsurlarının gerçekleşmesi gerektiğini, davacının SGK hizmet döküm cetveli incelendiğinde müvekkili nezdinde çalıştığını iddia ettiği 01.07.2013-30.09.2013 ve 01.12.2013-31.12

.07.2014 ile 30.01.2015 tarihleri arasında çalışmış olup, çalışmış olduğu bu döneme ilişkin de davacıya tüm haklarının eksiksiz ve tam olarak ödendiğini, bir kimsenin fiilen sigortalı olarak sayılabilmesi için, hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılması, zaman ve bağımlılık unsurlarının gerçekleşmesi gerektiğini, davacının SGK hizmet döküm cetveli incelendiğinde müvekkili nezdinde çalıştığını iddia ettiği 01.07.2013-30.09.2013 ve 01.12.2013-31.12.2013 dönemlerinde müvekkille hiçbir ilgilisi bulunmayan işyerlerinden giriş ve çıkış işlemlerinin yapıldığının açıkça görüldüğünü, söz konusu işyerlerinin “ sahte işyeri kodu” bulunduğunu da feri müdahil Kurumun davaya karşı cevaplarını içerir dilekçesiyle öğrenilmiş olup, sahte olarak sigorta girişi yaptıran davacının bu tarihlerden yaklaşık 7 ay sonra müvekkili yanında sigorta girişinin yapıldığının resmi kayıtlarla sabit olduğunu, davacının haksız kazanç sağlama amacıyla işbu davayı ikame ettiğini ve iddia ettiği dönemler de müvekkili nezdinde çalışması bulunmamasına rağmen sigortadan kendisine tahakkuk ettirilen cezalardan kurtulmak amacıyla bir dönem sigortalı ve fiili olarak çalıştığı müvekkili hakkında söz konusu iddialarda bulunduğunu, davacı yanın müvekkili yanında fiilen çalışması bulunmadığından belirtilen tarihler arasındaki hizmet sürecinin kabulünin mümkün bulunmadığını, davacının dava dilekçesinin içeriğinde kendisine Kurum tarafından ödenen ve daha sonra yersiz ödendiği tespit edilerek geri alınan tutarların da kendisine ödenmesini istemekte olup işbu talebinin de yersiz ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, işbu ödemelerin davacıya Kurum tarafından Sosyal Güvenlik Kanunu kapsamında yapılmış olup, davalı müvekkilinin bu ilişkinin bir tarafı olmadığı gibi yersiz yapılan ödemelerden dolayı hukuki bir sorumluluğunun da bulunmadığını, davacının davalı işyeri nezdinde yaptığı çalışmalarının Kuruma eksiksiz ve gerçek ücreti üzerinden bildirmiş olduğundan müvekkilinin Kurum tarafından davacıya yapılan yersiz ödemeler hususunda hiçbir sorumluluğu bulunmayacağını, işyeri kayıtlarına göre, davacının 02.07.2014 ile 30.01.2015 tarihleri arasında çalışmış olup, çalışmış olduğu bu süreler içerisinde SGK kayıtlarından da görüleceği üzere sigorta primlerinin de tam ve eksiksiz olarak ödendiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.