muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3753, Karar No: 2011/2143, Tarih: 02.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3753 E.  ,  2011/2143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 06/11/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; maddi tazminatın geri alınması nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat isteminin kabulüne dair verilen 31/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece, atiye terk edilen maddi tazminat istemi konusunda karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat isteminin ise bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, davalılar tarafından dövülmesi nedeniyle ağır yaralandığından tazminat isteminde bulunmuş, davalılar ise, daha önce kendilerinden haraç istenerek evlerinin kurşunlandığını, davacının ısrarcı tavrı üzerine başlayan olayda kendilerini savunduklarını ileri sürmüşlerdir.

Ceza mahkemesi kararından; olay gecesi davacının alkollü olarak davalılardan ...'a yaklaşarak “Sen de iyi para var, sen kulübe çok yardım yaptın.” gibi sözler söylemesi üzerine aralarında başlayan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, olayı görüp gelen diğer davalı ... ile birlikte davacıyı hayati tehlike geçirecek, iki kaburga kemiği kırığı oluşacak biçimde yaraladıkları anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

.Dava konusu olayın gelişimi, kavganın çıkmasına davacının neden olduğu, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 20.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 10.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin ikinci paragrafında yer alan “...20.000,00.-...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “...10.000,00...” sayı dizisinin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin dördüncü ve beşinci paragraflarında yer alan “...2.400,00...” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...1.200,00...” sayı dizilerinin yazılmasına; yargılama giderine ilişkin altıncı paragrafında yer alan “...yargılama giderlerinin...“ biçimindeki sözcük dizisinden sonra gelmek üzere “...kabul ve ret oranına göre 1/15'inin...” sözcük ve sayı dizisinin eklenmesine; harç alınmasına ilişkin yedinci paragrafında yer alan “...966,00.-...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “...1.506,60...” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14279, Karar No: 2012/25, Tarih: 10.01.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/14279 E.  ,  2012/25 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan sanık ... ile ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, konut dokunulmazlığının ihlali ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetlerine dair, Çorum Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.04.2010 gün ve 2009/31 Esas, 2010/132 Karar sayılı sanık ... yönünden re'sen de temyize tabi hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar ile müdafiileri ve katılan SHÇEK vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İddianame içeriğine, sevke, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine göre temyiz incelemesi yapma görevi Yüksek 14. Ceza Dairesine ait bulunduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9644, Karar No: 2013/8833, Tarih: 30.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/9644 E.  ,  2013/8833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davalılar ... Üniversitesi Tıp Fak. Hast. Döner Sermaye Saymanlığı - ... Üniv. Rektörlüğü ve Hüseyin Topbaş hakkındaki davanın reddine, davalı ... yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 1479 sayılı Kanun hükümleri kapsamındaki dava dışı sigortalılar yönünden, davalı ... ve ... Üniversitesi Hastanesi’nde görevli dava dışı ... tarafından gerçeğe aykırı olarak düzenlenen faturalara dayanılarak sağlık sigortası yardımı ödemesi yapıldığından bahisle, yersiz ödendiği ileri sürülen fatura bedellerinin yasal faiziyle birlikte teselsül hükümlerine göre davalılardan alınması için başlatılan icra takibine yönelik itirazın iptali istemine ilşkindir.

1479 sayılı Kanunun “Uyuşmazlıkların çözüm yeri” başlığını taşıyan 70. maddesinde, bu Kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıkların, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görüleceği belirtilmiş, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun aynı başlıklı 101. maddesinde de, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği açıklanmıştır. İnceleme konusu davada, taraflar arasındaki hukuki ilişki ile uyuşmazlığın niteliği ve dayandığı hukuki sebep dikkate alındığında, uyuşmazlığın çözümünde anılan Kanunların bu yönden uygulama yeri bulunmamaktadır ve görevli mahkeme, sınırlı yetki ile donatılmış iş mahkemeleri değil genel mahkemelerdir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu çekişmenin esasına girilerek karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/3143, Karar No: 2019/6855, Tarih: 08.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3143 E.  ,  2019/6855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarları itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak ayrı ayrı REDDİNE,

II) Sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında sosyal inceleme raporu aldırılması bakımından suç tarihinin eski olması sebebiyle ve mahkemenin TCK'nun 143. maddesi uyarınca yapmış olduğu arttırım oranında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma görüşleri benimsenmemiş; eylemin kamera kaydına göre gece vakti olan 02:21'de gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında; iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunda TCK'nun 116/4 maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayinleri, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış; sanık bakımından Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceği mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 08.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1917, Karar No: 2019/11733, Tarih: 10.12.2019

**17. Hukuk Dairesi         2019/1917 E.  ,  2019/11733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davacı ...'in ... Valiliği İl Emniyet Müdürlüğü'nün ... Şube Müdürlüğünde görevli komiser yardımcısı olarak görev yaptığını, 02/05/2011 tarihinde uyuşturucu madde ticareti yapan şahıslara yönelik olarak yürütülen soruşturma kapsamında resmi plakalı araç ile göreve çıktıklarını, aracı polis memuru ...'ın kullandığını, meydana gelen tek taraflı trafik kazasında davacının ağır yaralandığını ve engelli hale geldiğini, davacı ...'in eşi ...'in uğramış olduğu kaza sonucunda büyük bir acı ve ıstırap duyduğunu, çocuklarının derslerindeki başarısının düştüğünü, davacı ...'in, ...'in annesi olduğunu, kaza nedeniyle büyük acı ve ıstırap duyduğunu beyanla, davacı ... için 150.000,00 TL, eş ... için 75.000,00 TL, çocuklar ... için 30.000,00 TL, ... için 30.000,00 TL, ... için 30.000,00 TL ve anne ... için 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunarak, maddi ve manevi kayıplarına karşılık olarak 13.602,00 TL nakdi tazminat ödendiğini, davacıların da bu tazminatı aldıklarını, davacılara ödenmiş miktarlar dikkate alındığında manevi tazminatın tekliği ilkesi gereğince reddinin gerektiğini, taleplerin fahiş olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; davacı ...'in manevi tazminat isteminin reddine, diğer davacıların manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulü ile, ... için 30.000,00 TL, davacılar ..., ... ve ... için ayrı ayrı 15.000,00'er TL, davacı ... için 12.000,00 TL olmak üzere toplam 87.000,00 TL manevi tazminatın 02/05/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına davacı ...'in nakdi tazminat yasasına göre manevi tazminat almış olmasına göre davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 8,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 10.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/476, Karar No: 2022/6226, Tarih: 12.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/476 E.  ,  2022/6226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan davada, dava şartı olan mütalaa bulunmadığı gözetilmeden yargılamaya devam edilerek beraat kararı verilmiş ise de, zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığa yüklenen “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık hakkında mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 25.04.2013 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 12.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1357, Karar No: 2013/230, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/10-1357 E.  ,  2013/230 K.**

* UYUŞTURUCU MADDE İHRACI SUÇU

* UYUŞTURUCU MADDE TİCARETİ SUÇU

* ALEYHE DÜZELTME YASAĞI

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 403

**"İçtihat Metni"**

Sanık A. Ayomak hakkında uyuşturucu madde ihracı suçundan açılan kamu davasında eylemin uyuşturucu madde ticareti suçunu oluşturduğu kabul edilerek lehe olan  765 sayılı TCK'nun 403/5 ve 59. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 117 lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin,  İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 21.01.2009 gün ve 82-17  sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 14.11.2011 gün ve 2771-56999 sayı ile;

"Dosya içerisinde mevcut A. Kargoya ait gönderi faturasına göre 13.10.2001 tarihinde sanık A. tarafından CD kutusu içerisinde Bodrum'dan gönderilen 5,358 gr. kenevirin 18.10.2001 tarihinde alıcısı olan  T.'nin  Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde ikamet ettiği  yurt odasında aramada  ele  geçirilmiş olması karşısında, sanık A.'nin eyleminin 765 sayılı TCK'nın 403/2. maddesinde düzenlenen uyuşturucu madde ihraç etme suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin,  uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yazılı biçimde hüküm kurulması" isabetsizliğinden, ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Özel Dairece yapılan vasıflandırmaya ilişkin herhangi bir itirazı bulunmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 03.01.2012 gün ve 116175 sayı ile; aleyhe temyiz bulunmadığından bahisle hükmün eleştirilerek onanması gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca dosyanın gönderildiği Yargıtay 10. Ceza Dairesince 19.10.2012 gün ve 19426-15577 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme, sanık  A. Ayomak hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak  yapılmış olup, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; aleyhe temyiz bulunmayan davada, eylemin suçun nitelikli halini oluşturduğundan bahisle "eleştiri ile onama" mı, yoksa cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilerek "bozma" kararı mı verileceğinin belirlenmesine ilişkindir.

Ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 03.04.2012 gün ve 353-129 sayılı kararında yer verildiği üzere, aleyhe bozma yasağı; "temyiz davası yalnızca sanık veya müdafii ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında, hükümde, yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer  bir deyişle, aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması" şeklinde tanımlanmaktadır.

Latince "reformatio in pejus" olarak adlandırılan, öğreti ve uygulamada ise; "lehe kanun yolu davası üzerine hükmü aleyhe değiştirmeme zorunluluğu, aleyhe düzeltme yasağı, aleyhe bozma yasağı, aleyhe bozmama zorunluluğu, yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe kötüleştirememe yasağı, yaptırımı ve sonuçlarını ağırlaştıramama kuralı" olarak ifade edilen bu ilkenin amacı; hükmün aleyhine de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı davalarda istinaf ya da temyiz kanun yoluna başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek ve kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır.

Anılan kural, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde kanuni düzenlemeye kavuşturulmuştur. Ceza muhakemesi hukukumuzda bu madde dışında yaptırım ve cezayı aleyhe değiştirme yasağını düzenleyen başka bir hüküm de bulunmamaktadır. Buna göre ceza hukukunda genel anlamda kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nun 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek bir "cezayı aleyhe değiştirememe ilkesi" veya "aleyhte düzeltme yasağı"nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 307/4. maddesinde de; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Temyiz davasının yalnızca sanık veya varsa müdafii ya da sanığın yararına olarak Cumhuriyet savcısı ya da 1412 sayılı Kanunun 291. maddesinde belirtilen kişiler tarafından açılması veya hükmün kendiliğinden temyize tâbi olması halinde, Yargıtayca suç niteliğinde yanılgıya düşüldüğü saptandığında aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak şartıyla hükmün bozulmasına karar verilecektir. Aksinin kabulü hukuk kuralları ile kanuni düzenlemelerin ülke genelinde farklı uygulanmasına yol açar ki, bu durum eşitlik, adalet ve hakkaniyet ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. Zira aynı eylem nedeniyle farklı mahkemelerde yargılanan sanıklardan, suçunun hukuki niteliği doğru olarak belirlenen sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, muhtemel bir genel veya özellikle de özel af karşısında değişik sonuçlarla karşılaşmasına rağmen, suç vasfı hatalı olarak belirlenen sanığın, açıklanan sonuçlarla karşılaşmaması söz konusu olabilir ki, bu durum eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun değildir. O halde, lehe temyiz davası üzerine suç vasfının saptanmasında hataya düşüldüğünün belirlenmesi halinde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Uyuşturucu madde ihraç eden sanığın, uyuşturucu madde ticareti suçundan 765 sayılı TCK’nun 403/5 ve 59. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 117 lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün, Özel Dairece, eylemin daha ağır cezayı gerektiren 403/2. maddesinde düzenlenen uyuşturucu madde ihracı suçuna uyduğunun kabulü ile hükmün yalnızca sanık lehine temyiz edilmiş olması nedeniyle, ceza miktarı yönüyle kazanılmış hak saklı tutulmak şartıyla bozulmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının  REDDİNE,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.