muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/479, Karar No: 2021/10438, Tarih: 20.10.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/479 E.  ,  2021/10438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; 17 yıldır felçli olan kardeşlerinin tedavisi için davalı doktora başvurduklarını, davalı doktorun basit bir ameliyat ile kardeşlerini iyileştirebileceği umudunu verdiğini, bunun üzerine kardeşlerinin ameliyatı için davalıya 10.800 TL ücret ödediklerini, ancak kardeşlerinin ameliyat sırasında vefat ettiğini, ceza kovuşturması sırasında alınan Adli Tıp Kurumu raporunda bu gibi hastalara yapılan ameliyatların lüzumsuz ve faydasız olduğunun belirtildiğini, kardeşlerinin ameliyata alınmasının gereksiz olduğu gibi ameliyat sırasında hayatını kaybetmesininde davalı doktorun hatasından kaynaklandığını ileri sürerek her bir davacı için ayrı ayrı 100.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep etmişlerdir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, her bir davacı için 50.000 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine dair verilen karar tarafların ve ihbar edilenin temyizi üzerine, Yargıtay (kapatılan) 13. Hukuk Dairesince verilen 10/12/2019 tarihli ve 2016/17413 Esas 2019/12321 Karar sayılı kararla, ihbar edilen taraf açısından hüküm kurulmasının hatalı olduğu gerekçesiyle, sair temyiz itirazları incelenmeksizin bozulmuştur.

Mahkemece; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne, her bir davacı için ayrı ayrı 75.000 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların tüm, davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne, her bir davacı için ayrı ayrı 75.000 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların tüm, davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Şahsi menfaatleri ihlal edilen kimseye duyduğu ağır manevi acıyı belli bir oranda gidermek, bozulan ruhi dengeyi onarmak, olanak dahilinde bu dengenin yeniden elde edilmesini sağlamak amacına yönelik olarak manevi tazminata hükmedilir. Manevi tazminatın ve kapsamının takdiri hâkime ait bir hak ve görevdir. Ancak hâkim bu hak ve görevini yerine getirirken Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesi hükmünü de gözetmek suretiyle hak ve nesafet ilkeleriyle bağlı kalarak tarafların sosyal ve ekonomik durumlarını, kusurlu eylemin mağdurda uyandırdığı elem ve ızdırabın derecesini, istek sahibinin toplumdaki yerini, kişiliğini, hassasiyet derecesini gözetmek suretiyle makul bir tazminata hükmetmelidir. Dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47. (TBK'nın 56) maddesi gereğince hakimin, özel durumları göz önünde tutularak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 tarihli ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hâkim; bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Yukarıda belirtilen ilkeler gözetilerek, eylem ve dava tarihi itibariyle, iktisadi ve ekonomik koşullar, paranın satın alma gücü ile somut olayın özellikleri, davacıların maruz kaldığı haksız durum ve sıkıntı gözetildiğinde, mahkemece hükmedilen miktarın fazla olduğunun kabulü gerekir.

O halde; belirtilen ilkeler doğrultusunda takdir edilecek daha makul bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, manevi tazminat miktarının belirlenmesinde başvurulacak bir kıstas olmamasına rağmen davacılar tarafından faiz istenilmediği hususuna da atıf yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

O halde; belirtilen ilkeler doğrultusunda takdir edilecek daha makul bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, manevi tazminat miktarının belirlenmesinde başvurulacak bir kıstas olmamasına rağmen davacılar tarafından faiz istenilmediği hususuna da atıf yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacıların tüm, davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 59,30 TL temyiz harcının mahallinde temyiz eden davacılardan alınmasına, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/18633, Karar No: 2020/2738, Tarih: 11.02.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/18633 E.  ,  2020/2738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa, tüm dosya kapsamına, mağdurun istikrarlı beyanları, beyanını destekleyen Hatay Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 11.12.2014 tarihli raporunda ''Yaşamını tehlikeye sokmadığı, basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu, nazal kemikteki çatlağın yaşam fonksiyonlarını hafif (1) derecede etkileyecek nitelikte olduğu'' tespit edilmesine göre sanığın üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/739, Karar No: 2011/1770, Tarih: 31.03.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/739 E.  ,  2011/1770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanıklara yüklenen 2002 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında 2002 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince ORTADAN KALDIRILMASINA, 31.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18104, Karar No: 2015/9662, Tarih: 21.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/18104 E.  ,  2015/9662 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü :Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, davacının 01/01/2006 tarihinden itibaren veri kayıt görevlisi olarak çalışmaya başladığını, çalışmasına halen devam ettiğini, çalışmasının devamı sırasında ücretinin 2010 yılı Ocak ayında işverenin tek taraflı iradesiyle ve 4857 Sayılı Yasanın 62.maddesine aykırı olarak düşürüldüğünü öne sürerek ücret farkı alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının ücretinin düşürülmemiş olduğunu, yeni ihale ile hizmet alımı sırasında değiştirildiğini, bunun da ....nın 2009/32, 2009/64 ve 2010/43 sayılı genelgelerine dayanılarak yapıldığını, bir kısım Yüksek Mahkeme kararlarında belirtildiği üzere, yeni iş sözleşmesini imzalayarak düşük olan ücret rakamlarını kabul eden davacının bu değişikliği daha sonra esaslı değişiklik olarak ileri sürüp ücret farklarını istemesinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, işçinin, çalışmaya devam ederken imzaladığı matbu ve rutin olarak hazırlanmış belgelerin özgür iradesini yansıtmadığı, 4857 sayılı Yasanın 22/1 ve TBK md. 20-21 maddelerinin korumaya çalıştığı sosyal kamu düzenine aykırı olduğu ve değer verilemeyeceği gerekçesiyle ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, asıl işverene olarak ....'na ait işyerinde, değişen alt işverenlere bağlı olarak çalışmakta iken Ocak 2010 itibariyle aylık ücretinin, işveren tarafından ....'nın Genelgeleri gerekçe gösterilerek düşürüldüğünü öne sürerek fark ücret alacağını talep etmiş, davalı davacının 2010 yılında imzaladığı iş sözleşmesi ile ücret değişikliğini kabul ettiğini savunmuştur. Mahkemece, davacının ücretinin rızası dışında düşürüldüğü ve davacının 4857 sayılı Yasa'nın 22. maddesine uygun bir onayının bulunmadığı gerekçesiyle davacının talebi hüküm altına alınmış ise de, mahkemece varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Taraflar arasında çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

İş ilişkisinden kaynaklanan ve işin yerine getirilmesinde tabi olunan hak ve borçların tümü “çalışma koşulları” olarak değerlendirilmelidir.

Taraflar arasında çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

İş ilişkisinden kaynaklanan ve işin yerine getirilmesinde tabi olunan hak ve borçların tümü “çalışma koşulları” olarak değerlendirilmelidir.

4857 sayılı İş Kanununun 22nci maddesindeki, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme çalışma koşullarındaki değişikliğin normatif dayanağını oluşturur.

İş sözleşmesinin esaslı unsurları olan işçinin iş görme borcu ile bunun karşılığında işverenin ücret ödeme borcu, çalışma koşullarının en önemlileridir.

Çalışma koşullarındaki değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İşveren işyerinin kârlılığı, verimliliği noktasında işin yürütümü için gerekli tedbirleri alır.

Yasanın 22 nci maddesinin ikinci fıkrasında, çalışma koşularının, tarafların karşılıklı uzlaşmaları ile değiştirilmesinin her zaman mümkün olduğu kurala bağlanmıştır. Çalışma koşullarında değişiklik konusunda işçinin rızasının yazılı alınması yasa gereğidir. Aynı zamanda işverence değişiklik teklifinin de yazılı olarak yapılması gerekir. İşçi çalışma koşullarında yapılmak istenen değişikliği usulüne uygun biçimde yazılı olarak ve süresi içinde kabul ettiğinde, değişiklik sözleşmesi kurulmuş olur. İşçinin değişikliği kabulü, sadece bu işlem yönünden geçerlidir. Bir başka anlatımla işveren işçinin bir kez verdiği değişiklik kabulünü, daha sonraki dönemlerde başka değişiklikler için kullanamaz. İşçinin değişikliği kabul yazısının işverene ulaşma anına kadar bu değişiklikten vazgeçmesi mümkündür. Yazılı olarak bir kabul olmamakla birlikte işçinin değişikliği kuşkuya yer vermeyecek biçimde kabul anlamına gelen davranışlar içine girmesi halinde, işçinin bu davranışı 22 nci maddenin ikinci fıkrası anlamında, çalışma koşullarında anlaşma yoluyla değişiklik olarak değerlendirilmelidir. İşyerinde müdür unvanını taşıyan bir işçinin daha alt bir göreve verilmesi ve işçinin bu yeni görevini benimseyerek çalışması durumu buna örnek olarak verilebilir.

Yapılan değişiklik önerisi, altı işgünü içinde işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmediği sürece işçiyi bağlamaz. İşçi çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır.

Yapılan değişiklik önerisi, altı işgünü içinde işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmediği sürece işçiyi bağlamaz. İşçi çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır.

Somut olayda, davalı taraf, 01.01.2010- 01.01.2014 tarihleri arasında davacının ücret değişikliğini kabul ettiğini gösterir 4857 sayılı Yasa'nın 22. maddesine uygun yazılı bir onay sunamamıştır. Bu nedenle bahsedilen tarih aralığı için davacının ücret farkının hesaplanmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, davacı ile alt işveren .... arasında 01.01.2014 tarihinde imzalanan iş sözleşmesinde davacının aylık brüt ücretinin 1.195,29 TL olarak gösterildiği ve bu sözleşmenin davacı işçi tarafından ihtirazi kayıtsız imzalandığı görülmektedir. Davacı, sözleşmenin iradesi sakatlanarak imzalatıldığını ileri sürmediği gibi bu konuda bir delil de ibraz etmiş değildir. Bu durumda, davacının imzalamış olduğu iş sözleşmesi ile çalışma koşullarındaki esaslı değişikliğe 01.01.2014 tarihinden itibaren yazılı olarak onay verdiği anlaşılmaktadır. Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözönüne alındığında, 01.01.2014 tarihinden itibaren davacı ücret değişikliğini kabul etmiş olduğundan 01.01.2014 tarihinden sonraki çalışma dönemi bakımından fark ücret alacağı hesaplanamaz.

Ayrıca, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplama da hatalıdır. Şöyle ki, bilirkişi davacının 2009 yılı itibariyle asgari ücretin %25 fazlası oranında ücret almakta iken 2010 yılı itibariyle ücretin düşürüldüğünü belirtmiş olduğundan, 2009 yılı Aralık ayında almış olduğu ücret asgari ücrete oranlanmak suretiyle bulunacak katsayı yardımı ile davacının alması gereken ücreti hesaplamış bu miktar ile ve davacının aldığı ücret ile arasındaki farkın hüküm altına alınması gereken ücret alacağı olduğunu belirtmiştir. Ne var ki, davalının her yıl ücrete zam yapmak gibi bir zorunluluğu bulunmamaktadır. Davacının, her yıl alması gereken ücretin bu şekilde oransal artış yapılmak suretiyle hesaplanması doğru değildir. Davacının 2009 yılı Aralık ayında almış olduğu ücret tespit edilerek bu ücret ile, 2009 yılı Aralık ayında aldığı ücretten daha düşük ücret aldığı aylar arasındaki fark, ücret alacağı olarak hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 21/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4660, Karar No: 2012/2146, Tarih: 02.04.2012

**15. Hukuk Dairesi         2011/4660 E.  ,  2012/2146 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca sözleşmenin gabin nedeniyle feshi, mümkün bulunmaması halinde daireler arasındaki değer farkı belirlenerek davalılardan tahsiline karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 12.000,00 TL değer farkının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar davalı arsa sahibi ... vekilince temyiz edilmiştir.

Gaziosmanpaşa 4. Noterliği’nde imzalanan 10.04.2007 gün 8374 yevmiye nolu düzenleme şeklinde taşınmaz mal satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile davalı yüklenici davacı arsa sahibi ..., ... ile dava dışı arsa sahipleri Osman ve ...’ın malik oldukları ... Mahallesi 1388 ada 5 parsel sayılı taşınmaz üzerinde inşaat yapımını üstlenmiş, sözleşmede arsa sahiplerine bırakılacak bağımsız bölümlerin kat ve yönleri belirtilmiştir. Sözleşmede özel şartlar ve inşaatın niteliği, süresi belirtilmesine rağmen arsa sahiplerine bırakılacak dairelerin alanlarının ne kadar olacağına dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Davalı yüklenici sözleşme ile inşaat yapımını üstlendiğinden sözleşme gereği yapılmayan iş bedelinden kendisi sorumludur. Sözleşmede aksi kararlaştırılmadığı ve her bir arsa sahibine verilecek dairelerin miktarı belirtilmediğinden kural olarak tüm arsa sahiplerine verilen bağımsız bölümlerin aynı miktarda yapılacağının kabulü zorunludur. Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporuna göre de davacı arsa sahibine bırakılan daire ile davalı arsa sahibi Teoman’a ait daire arasında 24 m2’lik fark bulunduğu, Dairemiz uygulamalarına göre bağımsız bölümün küçük yapılması eksik iş olduğundan, hesaplanan bu eksik iş bedelinden davalı yüklenici sorumludur. Sözleşmeye göre bir taahhüdü bulunmadığından davalı yüklenicinin eksik bıraktığı işten davalı ...’ın sorumlu tutulması mümkün değildir.

Bu durumda davalı ... hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu davacı yüklenici ile birlikte bedelle sorumlu tutulması doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı ... yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı ...’a geri verilmesine, 02.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19719, Karar No: 2011/6490, Tarih: 12.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19719 E.  ,  2011/6490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday ve taze fasulyenin dekar başına verim miktarlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2010 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13408, Karar No: 2025/9, Tarih: 06.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/13408 E.  ,  2025/9 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/4047 Esas, 2024/1704 Karar Avukat ...

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Şirvan Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/542 Esas, 2022/246 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davacı idare vekili tarafından istinaf başvurunda bulunulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince 19.04.2022 tarihli ek kararla istinaf başvuru dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı idare vekilince istinaf edilmekle, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 345 inci maddesi uyarınca ilk derece mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilir. İstinaf dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca istinaf dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı idare vekiline 02.05.2022 tarihinde tebliğ edilmiş; istinaf dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 18.05.2022 tarihinde verilmiştir.

İstinaf başvuru dilekçesinin reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.