muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/12920, Karar No: 2006/13172, Tarih: 16.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/12920 E.  ,  2006/13172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 5.7.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi Eski Köyiçi Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/966, Karar No: 2018/128, Tarih: 27.03.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/966 E.  ,  2018/128 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'ın nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüsten TCK'nun 158/1-e, 35, 43, 52/2-4. maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis ve 300 Lira adli para cezası; sanık ...'in suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan TCK'nun 220/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası; sanıklar ..., ... ve ...'ın suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olma suçundan TCK'nun 220/2. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, adli para cezalarının taksitlendirilmesine ve sanıklar hakkında tüm suçlar yönünden aynı Kanunun 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına ilişkin Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 26.01.2012 gün ve 393-16 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 10.09.2013 gün ve 19554-12940 sayı ile;

"Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-...Sanıkların, akademik unvan kazanabilmek için Üniversitelerarası Kurul yabancı dil sınavından yeterli seviyede puan almak isteyen, ancak daha önce girmiş olduğu yabancı dil sınavlarından yeterli seviyede puan alamayan öğretim görevlilerini temin ettikten sonra düzenledikleri sahte nüfus cüzdanı ve sınav giriş belgeleri ile birlikte para karşılığında öğretim görevlileri yerine dil sınavına girmeleri şeklindeki eylemlerinde dolandırıcılık suçunun zarar unsurunun oluşmadığı, Üniversitelerarası Kurul dil sınavının 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununun 24 ve 65. maddeleri gereğince hazırlanarak 01.09.2000 tarih ve 24157 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 'Doçentlik Sınav Yönetmeliği' uyarınca doçent adayları ile doktoraya başvuracak adayların girdiği bir sınav olduğu, bu sınavın Yükseköğretim Kurulu Öğrenci Seçme ve Yerleştirme Merkezi (ÖSYM) tarafından ülke genelinde yılda iki kez yapıldığı, yabancı dil koşulunun sağlanabilmesi için doçent ve doktora adaylarının 100 puan üzerinden en az 65 puan almaları gerektiği, sınavda başarılı olamayanların hiçbir şekilde doçentlik sınavına giremeyecekleri, ancak; sanıkların yerlerine sınava girdikleri öğretim görevlilerinin kariyer ve maddi menfaat temin etmelerinin tek şartının dil sınavı olmadığı, akademik unvan kazanımının Yükseköğretim Kanununda ve Yüksek Öğretim Kurulunca belirlenen başka kriterlerinin de bulunduğu, dolayısıyla sanıkların eylemi nedeniyle kamu kurum ve kuruluşlarının doğrudan bir zararının oluşmayacağı gözetilmeden, sanıkların dolandırıcılık suçundan beraatlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetlerine hükmedilmesi,

2- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında örgüt kurmak ve örgüte üye olmak suçlarından kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK'nun 221/4. maddesi kapsamında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesi ise 12.11.2013 gün ve 413-347 sayı ile bozma kararına direnmiştir.

Bu hükümlerin de sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2014 gün ve 95915 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 gün ve 184-1526 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 15. Ceza Dairesince 13.07.2017 gün ve 3863-18132 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve resmî belgede sahtecilik suçları ile sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında resmî belgede sahtecilik suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüs; sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüs, suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1-Sanıklara atılı nitelikli dolandırıcılık suçuna teşebbüsün yasal unsurlarının oluşup oluşmadığı,

2-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olma suçlarından kurulan hükümlerde etkin pişmanlık maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı,

Noktalarında toplanmakta ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, ilk hükümde direnilmesine karar veren yerel mahkemenin hüküm fıkrasını yeniden kurma zorunluluğunun bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece, bozma kararından sonra yapılan yargılama sonucunda, bozulmakla ortadan kalkan önceki kararın hüküm fıkralarının tırnak işareti içerisinde direnme kararına aynen taşındığı ve bu hükümlere atıf yapılarak "...ilişkin kararında CMK'nun 226/3. maddesi gereğince direnilmesine..." ifadesinin kullanılması ile yetinildiği anlaşılmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece, bozma kararından sonra yapılan yargılama sonucunda, bozulmakla ortadan kalkan önceki kararın hüküm fıkralarının tırnak işareti içerisinde direnme kararına aynen taşındığı ve bu hükümlere atıf yapılarak "...ilişkin kararında CMK'nun 226/3. maddesi gereğince direnilmesine..." ifadesinin kullanılması ile yetinildiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış uygulamalarına göre, bir hüküm bozulmakla tamamen ortadan kalkacağından, mahkemelerce direnme kararı verilirken, 5271 sayılı CMK'nun 230, 231 ve 232. maddelerine uygun yeni bir hüküm kurulması zorunlu olup aksi hâl, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308. maddesi uyarınca mutlak hukuka aykırılık oluşturmaktadır.

Ceza Muhakemesi Kanununun 230 ve 232. maddeleri uyarınca, aynı Kanunun 223. maddesine göre hükmün ne olduğu herhangi bir tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmeli, bozulmakla tamamen ortadan kalkan ve infaz yeteneğini yitiren önceki hükme atıf yapılmasıyla yetinilmemeli, onandığı takdirde başka bir kararın varlığını gerektirmeden infaza esas alınabilecek nitelikte yeni bir hüküm kurulmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda işlem yapılmamış ve bozulmakla tamamen ortadan kalkan önceki hükümlerde direnilmesine karar verildikten sonra, CMK'nun 223, 230 ve 232. maddeleri uyarınca verilen kararın ne olduğu belirtilmemiş ve kararda bulunması zorunlu olan "hüküm" kısmı eksik bırakılmıştır.

Bu itibarla, diğer yönleri incelenmeyen direnme kararının belirtilen nedenle bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2013 gün ve 413-347 sayılı direnme kararının, usul ve kanuna uygun olarak hüküm kurulmaması isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5152, Karar No: 2024/1577, Tarih: 21.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/5152 E.  ,  2024/1577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/474 E., 2023/284 K.

SUÇLAR : Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2015 tarihli iddianamesi ile sanıkların cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2.Niğde 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 05.09.2022 tarihli kararı ile "Sanığın mağduru zorla araca bindirip darp ettikten sonra, soruşturma başlamadan önce, nitelikli bir yaralamaya sebebiyet vermeden serbest bıraktığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 110. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının (b) ve (f) bentlerinin uygulanmasıyla belirlenen 4 yıl 12 ay hapis cezasından, aynı Kanun’un 62 nci maddesi uyarınca indirim yapılırken hesap hatası sonucu, "4 yıl 2 ay" yerine, "3 yıl 14 ay" olarak yazılması suretiyle eksik ceza tayini,'' nedeniyle bozulmasına hükmü temyiz etmeyen sanık ...'a SİRAYET ettirilmesine, karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Niğde 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2023 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz isteği atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik inceleme yapıldığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay;mağdur ... ile sanık ...'un kız kardeşi Ş.S. arasında gönül ilişkisi olduğu, bunu öğrenen sanık ...'un kız kardeşinin telefonundan mağdur ...'a mesaj atarak buluşma noktası ayarladığı, sanık ...'un arkadaşı olan diğer sanık ...'ı da alarak olay yerine gittiği, Mağdur ...'ı zorla arabaya bindirip boş araziye götürdükleri ve mağdur ...'u darp ettikleri, ardından ara bir sokakta bıraktıkları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay;mağdur ... ile sanık ...'un kız kardeşi Ş.S. arasında gönül ilişkisi olduğu, bunu öğrenen sanık ...'un kız kardeşinin telefonundan mağdur ...'a mesaj atarak buluşma noktası ayarladığı, sanık ...'un arkadaşı olan diğer sanık ...'ı da alarak olay yerine gittiği, Mağdur ...'ı zorla arabaya bindirip boş araziye götürdükleri ve mağdur ...'u darp ettikleri, ardından ara bir sokakta bıraktıkları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların mağdur ...'ı zorla arabaya bindirip boş araziye götürdükleri ve orada darp ettikleri, ardından ara bir sokakta bıraktıkları olayda mağdurun beyanları,bu beyanla uyumlu adli rapor ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanıkların kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunu işlediği sabit olduğu anlaşılmakla karar da hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Niğde 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2023 tarihli ve 2022/474 Esas, 2023/284 Karar sayılı kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2991, Karar No: 2021/4045, Tarih: 27.04.2021

**16. Hukuk Dairesi         2019/2991 E.  ,  2021/4045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Davacıların, miras yoluyla gelen hakka, bağışlamaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak açtıkları davanın reddine ilişkin karara yönelik sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı açıklanarak, davacıların davasının miras payına yönelik olduğu dikkate alınmadan vekalet ücretinin taşınmazın tamamının değeri üzerinden hesaplanmasının isabetsizliğine ve çekişmeli taşınmaz üzerinde bulunan ve tarafların murisi ... için yaptırıldığı ve hayatta olduğu süre boyunca mirasçıları olan davacılar ve davalıyla beraber ikamet ettiği anlaşılan muhdesat niteliğindeki binanın, çoğun içinde az da vardır ilkesi gereğince ... mirasçılarına ait olduğu yönünde beyanlar hanesine muhdesat şerhi verilmesi gereğine" değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, ... İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 172 ada 10 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve 08.05.2015 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen yığma evin ... mirasçılarına ait olduğunun tapu kaydına şerh verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.04.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3077, Karar No: 2011/1825, Tarih: 08.03.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/3077 E.  ,  2011/1825 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda; ırza geçme eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulüyle şikayetin süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle kamu davasının düşmesine; zorla kaçırıp alıkoyma eyleminin ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma vasfında kabul edilerek beraetine dair, Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinden bozma üzerine verilen 24.10.2008 gün ve 2008/150 Esas, 2008/301 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma suçlarının yasa maddelerinde öngörülen cezalarının tür ve tutarına nazaran 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave dava zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi olan Ağustos 2001 ilâ inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 08.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11821, Karar No: 2012/13933, Tarih: 29.11.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/11821 E.  ,  2012/13933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 24/08/2010 gününde verilen dilekçe ile ... iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26/01/2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Genel Müdürlüğüne izafeten Balıkesir ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenici hissesine düşen dava konusu bağımsız bölümleri davalı yükleniciden satın aldıklarını belirterek ... iptali ve tescil isteminde bulunmuşlardır.

Davalı arsa sahibi Vakıflar idaresi vekili, yüklenicinin tüm edimlerini yerine getirmediğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı yüklenici, davacılar ile şirket arasında ticari münasebet olmadığını, sözleşmeleri yapan şirket yetkilisinin aynı gün şirket hissesini devrederek yetkisini kötüye kullandığını ve satış bedellerinin ödenmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... Genel Müdürlüğüne izafeten Balıkesir ... vekili temyiz etmiştir.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davaya konu olayın, temlik işleminin hukuki niteliği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yüklenicinin borçlarının neler olduğu ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızası alınması gerekmez. Temlik, hatta borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar ve hükümlerin hasıl eder. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir. Kural budur. Şu hale göre temlik anına kadar borçlu temlikin dışında iken temlik anından itibaren evvelki alacaklı temlik işleminin dışına çıkmaktadır.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.