muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12621, Karar No: 2013/31092, Tarih: 09.12.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/12621 E.  ,  2013/31092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Kanuna muhalefet, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen 6136 sayılı Kanuna muhalefet ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunlarda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Mağdurlar ... ve ...'ın, kavga sırasında sanığın kendilerini tehdit ettiğine dair anlatımları, tarafsız kamu tanığı olan hastane güvenlik görevlisi ...'in, sanığın elinden bıçağı alıp polise teslim ettiğini ifade etmesi, kolluk tarafından düzenlenen 13.09.2007 tarihli muhafaza altına alma tutanağının da tanık ...'in anlatımına uygun olması karşısında; sanığın tehdit eylemini silah sayılan bıçakla gerçekleştirdiği anlaşılmakla, temel cezanın TCK'nın 106/2-a maddesi ile belirlenmesi gerekirken dosyadaki kanıtlarla uyumlu olmayan gerekçelerle TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesi ile ceza tayin edilerek, yanılgı sonucu eksik ceza öngörülmüş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından sanık ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 09/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/379, Karar No: 2010/1642, Tarih: 18.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/379 E.  ,  2010/1642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı kayden davalılara ait 88 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek tapu iptali isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece " çekişmeli taşınmazın tesis kayıtlarından 1 parsel sayılı taşınmazın Hazineninde taraf olduğu tescil ilamı ile oluştuğu, tescil ilamının kapsamının belirlenmesi, kesin hüküm durumunun değerlendirilmesi" gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan uygulama sonucu kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılarak davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiş ise de, çekişme konusu taşınmazın geldisi olan 1 ve 43 nolu kadastral parsellerin 15.9.1966 ve 27.3.1991 tarihlerinde kesinhleştiği ve davanın 20.3.2003 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2.maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen " bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır" ve 3.maddesi ile eklenen geçici 10.maddesinin " bu kanunun 12.maddesinin 3.fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hal böyle olunca; yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetilerek, bu gerekçelerle hak düşürücü süreden dolayı davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Davacının temyiz itirazları yerinde değildir.Reddiyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 18.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1823, Karar No: 2012/6441, Tarih: 26.04.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/1823 E.  ,  2012/6441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ..., ..., ... ve ... vekili ile davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2010/11513-14014 sayılı 10.11.2010 günlü bozma kararında özetle: “Mahkemece, davacı ... yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının oluştuğu kabul edilerek bilirkişi raporunda (H) ile işaretli bölümün adına tescil kararı verilmiş, diğer davacılar yönünden ise 20 yıllık zilyetlik ve iktisap süresinin dolmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Ne var ki; Mahkemece yetersiz araştırma ve incelemeye dayalı olarak hüküm kurulmuştur. Şöyle ki; davaya konu taşınmaz tespit tarihinden önce tapulu olduğundan zilyetlik ile edinme süresinin, tapunun oluştuğu 05/06/1991 tarihine kadar dolması gerekmektedir. Başka bir ifade ile Hazine adına tapunun oluştuğu tarihden önce 3402 sayılı Yasanın 14. maddesinde öngörülen 20 yıllık zilyetlik süresinin geçmesi gerekir. Davacıların bu süreyi şahsen tamamlamaları da zorunlu değildir. TMK’nun 996. maddesine göre, önceki zilyetliklerin zilyetlik sürelerini de kendi zilyetlik sürelerine ekleyebilirler.

Mahkemece 03/05/2010 tarihinde yapılan keşifle zilyetlik yönünden yapılan araştırma ve soruşturma yöntemine uygun olmadığı gibi ayrıca yetersizdir. Gerçekten bu konuda dinlenen yerel bilirkişi, tespit bilirkişi ve tanık beyanları somut olaylara dayanmayan soyut nitelikte gerekçesiz sözlerden ibaret ve zilyetliğe ilişkin doyurucu bilgi vermemektedirler. Böylesine yetersiz araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulamaz. O halde; sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için yöreyi iyi bilen, dava sonucunda yararı olmayan, elverdiğince yaşlı ve tarafsız kimselerinden seçilecek yerel ve uzman bilirkişi tapu fen elemanı ve uzman ziraatçı bilirkişi, tarafların aynı yöntemle gösterecekleri tanıklar ve tesbit tutanağı bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde, taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, davacılar veya varsa önceki maliklerin zilyetliklerini soyut beyanlar şeklinde ifade eden mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarıyla yetinilmemeli; maddi bir olgu olan zilyetliğin ekonomik amacına uygun olarak ne şekilde sürdürüldüğü, olaylara ve zamana dayalı olarak açıklattırılmalı; taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime kaldığı, sürdürülen zilyetliğin başlangıç günü, süresi ve sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişi ve tanıklardan olaylara dayalı bilgi alınmalı, tutanak bilirkişileri de taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenerek hükme dayanak yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile tutanak bilirkişilerinin beyanları arasındaki aykırılık giderilmeli, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı gerekçeli rapor alınmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacılar lehine kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının duraksamaya yer vermeyecek biçimde oluşup oluşmadığı saptanarak ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Öte yandan mahkemenin kabulü ile, taşınmaz üzerindeki fındık ağaçlarının davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...'a ait olduğu konusunda Kadastro Yasasının 19. maddesi uyarınca tapunun beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiştir. Kadastro Yasasının 19/2 maddesi gereğince; "Taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi ve taşınmazın hangi bölümünde kaldığı belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmelidir.". Hal böyle olunca; muhtesatın cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi, yaşı ve sayısının belirtilmemiş olması da doğru değildir. O halde, mahkemece yapılması gereken iş: dava konusu taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye ait muhdesat mevcut ise, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın cinsi, ihdas tarihi (ağaç veya bağ ise yaşı ve sayısı; bina ise, inşaatın niteliği) bilirkişi ve tanıklardan sorulup, ziraat ya da inşaat mühendisine de tespit ettirmek suretiyle belirlenip bunların davacılara ait olup olmadığı konusunda niteliği de kararda gösterilerek hüküm vermekten ibarettir.

Ayrıca, Orman Mühendisi Volkan Başoğlu’nun raporunda ek olarak bildirdiği ekler dosya arasında bulunmadığından, raporunun denetlenemediği” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve dava konusu ... köyü 102 ada 2 nolu parselin fen bilirkişi krokisinde (A) ile gösterilen 1973,39 m² ve (E) ile gösterilen 651,81 m²'lik alanların fındıklık niteliğiyle davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, 102 ada 2 nolu parselin fen bilirkişi krokisinde (İ) ile gösterilen 928,60 m² ve (C) ile gösterilen 944,58 m²'lik alanların fındıklık niteliğiyle davacı ... adına, 102 ada 2 nolu parselin fen bilirkişi krokisinde (G) ile gösterilen 2348,99 m²'lik alanın fındıklık niteliğiyle davacı ... adına, 102 ada 2 nolu parselin fen bilirkişi krokisinde H ile gösterilen 3680,31 m²'lik alanın fındıklık niteliğiyle davacı ... adına, 102 ada 2 nolu parselin fen bilirkişi krokisinde (F) ile gösterilen 731,13 m²'lik alanın fındıklık niteliğiyle davacı ... adına, 102 ada 2 nolu parselin fen bilirkişi krokisinde (D) ile gösterilen 622,29 m²'lik alanın fındıklık niteliğiyle davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, bu alanlar çıkarıldıktan sonra geri kalan kısmın Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, davacılar ...’un krokide (B) ile gösterilen yeri ile ..., ... ve ...’nın davalarının reddine karar verilmiş, hüküm davacılar ..., ..., ... ve ... vekili ile davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 6831 sayılı Yasaya göre yapılarak 1967 yılında kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 6831 sayılı Yasaya göre yapılarak 1967 yılında kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişilere yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 26/04/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13328, Karar No: 2016/8705, Tarih: 01.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/13328 E.  ,  2016/8705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki geçici abonelik tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin dava dilekçesinde yazılı adreste bulunan binada yönetici olduğunu, söz konusu binanın müteahhit tarafından iskan ruhsatının alınmadığını, bu nedenle kapıcı dairesi ve ortak alanlara yönelik elektrik aboneliği için davalı idareye müracaat edilmesine rağmen taleplerinin reddedildiğini oysa İmar Kanununun geçici 11. maddesi koşullarının varlığı nedeni ile geçici aboneliğinin tesisinin gerektiğini beyanla geçici abonelik işlemi tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davaya konu binanın iskan ruhsatının olmadığını ve bu nedenle abonelik tesisi yapılamayacağını, geçici 11.madde uyarınca işlem yapılabilmesi için ise idareye şahsen müracaat edilerek inşaat ilişik kesme işlemlerinin tamamlanmasının gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; binanın ruhsata uygun tamamlandığı ve ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirildiği şartı ancak yapı denetim firmasınca düzenlenecek belge ile ispatlanabileceği, mahkemenin dava açıldıktan sonra keşif yapmak suretiyle aranılan şartın var olup olmadığını tespitinin bilimsel olarak mümkün olmadığı, bu aşamada artık binanın tamamlanıp ve oturulmakta olduğu, bu nedenle başkaca mahkemelerde yürütülen davalarda alınan emsal bilirkişi raporlarının da dikkate alınmadığı, davacı tarafın geçici 11.madde koşullarının var olduğunu ispatlar belgeler ile kuruma müracaat etmesi gerekirken inşaatın projeye uygun tamamlandığını ispatlar belge olmaksızın kuruma müracaat ettiği, ve kurumun da geçici 11.madde koşullarının varlığını araştırma görevi olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

./..

-2-

./..

-2-

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı kullanma izni başlıklı 30.maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir.Yine aynı kanunun Kullanma izni alınmamış yapılar başlıklı 31.maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Somut olayda ise mahkemece; dava açıldıktan sonra keşif yapmak suretiyle aranılan şartların var olup olmadığının tespitinin bilimsel olarak mümkün olmadığı, kurumun da geçici 11.madde koşullarının varlığını araştırma görevi olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Somut olayda ise mahkemece; dava açıldıktan sonra keşif yapmak suretiyle aranılan şartların var olup olmadığının tespitinin bilimsel olarak mümkün olmadığı, kurumun da geçici 11.madde koşullarının varlığını araştırma görevi olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Oysa; 3194 sayılı İmar Kanunun geçici 11.maddesinin şartlarının oluşup oluşmadığı, davaya konu taşınmaza ait yapı ruhsatının yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatının alınıp alınmadığı hususunun değerlendirilmeli, yine davaya konu taşınmaza yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürülüp götürülmediği ve ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilip getirilmediğinin mahkemece araştırılmalı ve değerlendirilmelidir. Aksi düşünceyle; abonelik tesisi talep edilen, tamamlanıp oturulmakta olan hiçbir bina için abonelik tesisi mümkün olmayacaktır.

./..

-3-

O halde mahkemece; 3194 sayılı İmar Kanunu’nun geçici 11.maddesi şartlarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme yukarıdaki gerekçe ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/17267, Karar No: 2015/3047, Tarih: 26.02.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/17267 E.  ,  2015/3047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın eş tarafından, çocuk lehine hükmedilen nafakaların miktarı, nafaka artırım talebi yönünden, davalı erkek eş tarafından ise kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,

tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın eşin müşterek çocuk için hükmedilen nafakanın gelecek yıllarda artış istemi hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın eş yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.02.2015 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/762, Karar No: 2013/398, Tarih: 17.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/762 E.  ,  2013/398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Güzelkaya vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 06/04/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/11/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

a)Dava trafik kazasında yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece; maddi tazminat isteminin tümden kabulüne, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, olay tarihinde karayolunda karşıdan karşıya geçerken davalı sürücünün kendisine çarparak yaralanmasına neden olduğunu, davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Yerel mahkemece yargılama sırasında alınan bilirkişi raporuna göre, davacının olayın oluşunda 3/8 oranında kusurlu olduğu bildirilmiş, kusur oranı gözetilerek hesaplanan maddi tazminata göre taleple bağlı kalınarak davacının tazminat isteminin tümünün, manevi tazminata ilişkin isteminin de bir kısmının kabulüne karar verilmiştir.

Davacının tam kusura dayanarak istekte bulunmasına ve davalının tam kusurlu olmadığı hususunun ortaya çıkmasına göre, istenen maddi tazminattan davacının kusuru oranında indirim yapılmaması doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

b)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı huku­kuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edimemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun ama­cına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olay tarihi, kusur durumu, yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2-a/b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.