muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10705, Karar No: 2019/4749, Tarih: 15.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/10705 E.  ,  2019/4749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazası nediyle açılan maddi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne, dair verilen hükmün süresi içinde, davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalılardan ...adına kayıtlı, diğer davalı ...’un sevk ve idaresindeki aracın müvekkiline ait,.... idaresindeki araca asli ve tam kusurlu şekilde arkadan çarpması neticesinde 14/06/2014 tarihinde maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini,müvekkiline ait araçta meydana gelen hasarın müvekkiline ait aracın kasko sigorta poliçesini düzenleyen .... Sigorta A.Ş. tarafından karşılandığını ancak araçtaki değer kaybının kasko kapsamında giderilemediğini,dava tarihi itibariyle değer kaybının tespiti mümkün olmadığından belirsiz alacak davası açtıklarını,belirterek müvekkilinin aracında meydana gelen zararın yargılama neticesinde tespiti ile davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak müvekkile verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili; davanın belirsiz alacak davası olarak açılmaması gerektiğini,davacı tarafın kazayı sigorta şirketine ihbar ettiğini ve hasarın giderildiğini, müvekkiline ait aracın ZMMS poliçesini düzenleyen ... Sigorta A.Ş. ‘ye davanın ihbar edilmesini beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kararda yazılı gerekçelerle ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile, 6.707,00 TL nin 14/06/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak

davacıya verilmesine,dair verilen karar davalılar vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına, hükme esas alınan bilirkişi raporunda aracın ikinci el değerinin, aracın daha önceden 5 kez hasar görmesi nedeniyle sağlıklı belirleme yapılamaması gerekçesi ile aracın kasko rayiç değeri üzerinden Hazine Müsteşerlığı Tebliği'nden yararlanılmak suretiyle belirlenmiş olmasına ve hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 343,15 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 15/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25291, Karar No: 2013/10884, Tarih: 17.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/25291 E.  ,  2013/10884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Niğde 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :24.9.2012
Yargıtay — Esas No: 2017/16137, Karar No: 2018/678, Tarih: 25.01.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/16137 E.  ,  2018/678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesiyle; tarafların müşterek murisi...'un 16/07/2007 tarihinde vefat ettiğini ve maliki olduğu, ... ili, ... ilçesi, ... Mah. ... Sokağı, 2 pafta, 1270 ada, 225 parselde kayıtlı taşınmaz ile, ... ilçesi,... Mah. 185 pafta, 1039 ada, 1 parselde 4 katlı binasının bulunduğunu;...'ün arsasının kendisi ve diğer iki kardeşlerinin parası ile alınıp 1989 yılında inşa edildiğini, kendisinin 1992-1996 yılları arasında ...'da çalışıp, ... ilçesi,... Mah. 185 pafta, 1039 ada, 1 parselde 4 katlı binanın 4. katını ise tamamen kendi imkanları ile yaptığını; murisin sağlığında davalı ve diğer mirasçılar arasında yazılı olmayan miras mukavelesi yapılarak ...'deki gayrimenkulden herhangi bir hak talep etmemesi karşılığında...’deki dairenin davalıya verilmesinin kararlaştırıldığını ve davalının da bunu kabul ettiğini, ancak; 16 yıl sonra miras anlaşmasını kabul etmediğini, babasının hacir altına alınması için ... 1.Sulh Hukuk Mahkemesi Hâkimliğinin 2005/49 esas sayılı dosyası ile dava açmış ise de; bu davanın reddedildiğini, gayrimenkulü hala kullanmaya devam ettiğini; muris ... vefat ettikten sonra ...'deki yer için davalı tarafından ... 1. Sulh Hukuk Hâkimliğinin 2008/707 E. sayılı dosyası ile izaleyi şuyu davası açıldığını ve bu davanın kabulle sonuçlandığını, muris ...'un yazılı ifadeleri ve toplanacak delillerle davacı tarafından kullanılan...'deki daire kendisi ve kardeşlerinin parası ile yapılmış olduğundan; fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere, 10.000 TL katkı payının tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiş, son celsede davasını ıslah ederek, sadece ...'deki taşınmazdaki iyileştirme bedeli talep ettiklerini, diğer taleplerinden vazgeçtiğini beyan etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesiyle; davacının bahsettiği gibi sözlü herhangi bir sözleşme yapmadığını, davacının...'de bulunan taşınmazın 4. katını babasının yaptırdığını ve kendisi ile diğer üç kardeşine babası tarafından birer daire verildiğini, kendisine düşen rutubetli bodrum daireyi babasından ücret karşılığı aldığını, diğer kardeşlerin herhangi bir ücret ödemediğini, davacının ...'deki evde hiçbir tadilat yapmadığını, davacının ...'deki dairede bedava oturduğunu,...’deki daireyi de kiraya vererek kira geliri elde ettiğini ileri sürerek, davacı tarafından haksız ve kötü niyetli olarak dava açıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalıya, davacı vekili tarafından taşınmazların kim tarafından yapıldığı konusunda yemin yöneltilmiş; davalı da 06.05.2014 tarihli celsede; davacı abisinin ...'deki evde oturduğunu, binayı babasının yaptığını, içinin badana boyası hariç herhangi bir iyileştirmenin yapılmadığını, davacının...'deki evi kiraya verdiğini, hala kirasını aldığını, oradaki evde de herhangi bir iyileştirme yapmadığını belirttiğini, davacının...'deki taşınmaz hakkındaki talebinden vazgeçtiği görüldüğünden bu talebinin reddine; ...'deki taşınmazda davacının yapmış olduğu iyileştirme bedeli, toplanan delillerden ve bilirkişi raporundan anlaşıldığı üzere 4.762,50 TL olduğu anlaşılmış, davanın bu miktar üzerinden kabulüne, artan kısmın reddine karar verilmiş, hüküm; süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2)Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatlamakla yükümlüdür. İspat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden kimseye düşer. İleri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin iddia ettiği olayı ispatlaması gerekir.

Somut olayda; davacı davasında ortak murislerinden kalan ... ili, ... ilçesi, ... Mah. ... Sokağı, 2 pafta, 1270 ada, 225 parselde kayıtlı taşınmazda yaptığı iyileştirme masraflarını belirtmek suretiyle 10.000 TL alacağın davalıdan tahsilini istemiş, mahkemece alınan bilirkişi raporu benimsenmek suretiyle davanın kısmen kabulü ile, 4.762,50 TL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Davacı yaptığı imalat yönünden iddiasını ispat edememiş, yemin deliline başvurmuştur. Davalı ise, 06.05.2014 tarihli oturumda yeminli beyanında davaya konu edilen taşınmaza davacının yaptığı herhangi bir imalat bulunmadığını beyan etmiştir. Bu beyan artık mahkemeyi bağlar. Mahkemece, boya ve badana dışında kalan imalatlar yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş olup; bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6, Karar No: 2013/6, Tarih: 21.01.2013

**Büyük Genel Kurulu         2013/6 E.  ,  2013/6 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay Hukuk Genel Kurulu

Taraflar arasındaki tazminat davasında yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca ;

“Davacı; davalı ...Ş ile aralarındaki eser sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlık nedeniyle açmış olduğu davada verilen ilk hükmün Yargıtay 15. Hukuk Dairesi’nce kısmen bozulması kısmen temyiz itirazlarının reddi nedeniyle 51.518.286.000 TL alacağının kesin hüküm haline geldiğini, bu aşamadan sonra verilen hükümler gerek Özel Daire’ce gerekse Hukuk Genel Kurulu’nca bozulmuş ise de, kesin hüküm haline gelen bu alacağının hiçbir yargısal hükümle ortadan kaldırılamayacağını, ancak borçlu aleyhine giriştiği icra takibinde borçlu Kurumun alacağın kesinleşmediğini ileri sürüp icra takibini durdurduğunu, bu nedenle hükmü veren Asliye Ticaret Mahkemesinden aldığı 05.05.2008 tarihli kesinleşme şerhine istinaden icra müdürlüğünce talebi üzerine borçlu Kuruma 13.05.2008 ve 17.06.2008 tarihli muhtıraların gönderildiğini, ne var ki borçlunun talebiyle aynı mahkemece 27.05.2008 tarihinde kesinleşme şerhinin tümden kaldırılmasına karar verildiğini, akabinde borçlunun İcra Mahkemesinde şikayeti üzerine ihbar olunan İcra Mahkemesi Hakimlerince söz konusu muhtıraların hukuka aykırı olarak iptaline karar verildiğini ve bu kararların ihbar olunan Daire Başkan ve Üyelerince onandığını; kesinleşme şerhinin kaldırılması yönündeki belgeye dayanılarak takibin durdurulması ile ödeme istemine dair icra müdürlüğünce çıkarılan muhtıraların iptal edilmesine dair, ihbar olunan İcra Mahkemesi Hakimleri tarafından verilen Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 19.10.2010 gün ve E:2008/766 K:2010/1039 sayılı kararı ve bu kararın onanmasına dair, ihbar olunan Yargıtay 12. Hukuk Dairesi Başkan ve Üyelerinin katıldıkları 21.06.2011 gün ve E:2011/158 K:2011/12925 sayılı onama kararının, yine ihbar olunan İcra Mahkemesi Hakimleri tarafından verilen Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 21.01.2009 gün ve E:2008/598 K:2009/33 sayılı kararı ve bu kararın onanması ile karar düzeltme isteminin reddine dair, ihbar olunan Yargıtay 12. Hukuk Dairesi Başkan ve Üyelerinin katıldıkları 10.07.2009 gün ve E:2009/8096 K:2009/15437, 25.02.2010 gün ve E:2009/22157 K:2010/4302 sayılı kararlarının, ayrıca takibin durdurulmasına dair ara kararlarının yasaya aykırı olduğunu; dolayısıyla bu hukuksuzluğun tespit edilmesi için Türk Medeni Kanunun 25., 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93/a, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 46. ve 47. maddeleri hükümleri çerçevesinde dava açma mecburiyeti doğduğunu ileri sürerek; alacağını almasına engel olarak kişilik haklarına saldıran davalıların bu saldırılarının hukuka aykırı olduğunun tespit edilmesini ve davalı Bankanın hukuka aykırı taleplerini yerine getiren hakimler nedeniyle Devletin sembolik olarak 1000 TL manevi tazminata mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. Genel Müdürlüğü vekili, davacının gerçek dışı itham ve iddialarda bulunarak Yargıtay Hukuk Genel Kurulu nezdinde müvekkiline husumet yöneltmek suretiyle T.C Devletinden tazminat talep etmesinin usul ve yasaya aykırı bulunduğunu savunarak, davanın usul ve esasa ilişkin nedenlerle bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşme sırasında, öncelikle görev konusu üzerinde durulmuş ve dava dilekçesinde davalı olarak gösterilmiş bulunan İller Bankası A.Ş yönünden bu davanın ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülüp sonuçlandırılması olanağının bulunup bulunmadığı tartışılarak şu sonuca ulaşılmıştır:

Dava dilekçesinde davacı; ilk derece mahkemelerince yasaya aykırı olarak verilen ara kararları ile nihai kararlar ve bu nihai kararların onanması ve karar düzeltme taleplerinin reddi yönünde temyiz mahkemesi sıfatıyla verilen kararlar nedeniyle kendisinin zarara uğradığını ileri sürerek, ilgili Hakimleri ve ... ve Devlet’i hasım göstermek suretiyle, davalı ...Ş’ne karşı her türlü talep, tazminat ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla, Türk Medeni Kanunu’nun 25., 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93/a, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 46. ve 47. maddeleri hükümleri çerçevesinde hukuka aykırılığın tespiti ve davalı Hazine’den tazminat isteminde bulunmuş ve davalı ... aleyhine açılmış bulunan dava tefrik edilmiştir.

Her ne kadar eldeki davada davacı, davalı ...Ş’ nden tazminat isteminde bulunmamışsa da, tefrik edilen davada zorunlu ihbar sıfatıyla yer alan hakimlerin aldıkları kararların hukuka aykırılığının tespitini talep etmiş olduğu, dolayısıyla hakimlerin sorumluluğuna dayandığı anlaşılmakla; bu durum öncelikle, hakimlerin sorumluluğuna ilişkin davaların, sorumluluk sebepleri, görevli yargı mercii ve tarafları da gözetilerek, öteden beri yargılama usulünün arz ettiği özelliklerin açıklanmasını gerektirir:

Hemen belirtilmedir ki; genel olarak kamu hizmetlerinin ifasından dolayı Kamu Tüzel Kişilerinin sorumlulukları hizmet kusuruna, ajanlarınki ise, onların kişisel kusurlarına tabi tutulmuştur. Hakimlerin Anayasa teminatı (m.138/1-2) altında bulunan bağımsızlığı, idare hukukunda Devletin ajanların faaliyetlerinden sorumluluğunu tayin eden hizmet kusuru ölçüsünün hakimler yönünden uygulanmasına olanak vermez.

Yargı yetkisinin özellikleri, hakimlerin kişisel sorumluluğunda özel bir sorumluluk düzeninin uygulanmasını zorunlu kılmıştır. Zira, yargı görevinin bağımsızlık ve tarafsızlık içinde aksatılmadan yerine getirilmesi esastır. Gerçekten, hakimlerin diğer Devlet Memurlarının tabi bulundukları sorumluluk esaslarına bağlanmaları, yaptıkları her işlemin aleyhlerine bir tazminat davasına yol açabileceğini düşünmelerine ve bunun sonucu olarak tereddüt içinde kalmalarına yol açabilir.

Yargı yetkisinin özellikleri, hakimlerin kişisel sorumluluğunda özel bir sorumluluk düzeninin uygulanmasını zorunlu kılmıştır. Zira, yargı görevinin bağımsızlık ve tarafsızlık içinde aksatılmadan yerine getirilmesi esastır. Gerçekten, hakimlerin diğer Devlet Memurlarının tabi bulundukları sorumluluk esaslarına bağlanmaları, yaptıkları her işlemin aleyhlerine bir tazminat davasına yol açabileceğini düşünmelerine ve bunun sonucu olarak tereddüt içinde kalmalarına yol açabilir.

Şu da belirtilmelidir ki; adaletin gerçekleşmesi, Hakim hakkında sorumsuzluk müessesesinin kabulünü gerektirmez. Ancak, hakimin hukuki sorumluluk halleri benimsenirken, yargısal faaliyetten ibaret olan esas görevinin aksatılmamasına büyük özen gösterilmesi zorunludur. Gelişigüzel bir sorumluluk sisteminin benimsenmesi, hakimin bağımsızlığını ve tarafsızlığını tehlikeye düşürebilir.

Bu düşünceden hareketle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu, Hakimin bağımsızlığı kadar, tarafsızlığını da güvence altına almak amacı ile onun Hukuki sorumluluğunu sınırlı hallerde kabul etmiş ve aynı zamanda sorumluluğun tespitini özel bir usule tabi tutmuştur.

Hakimlerin sorumluluğu mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ila 576. maddelerinde tahdidi olarak düzenlenmiş olup; burada önemle vurgulanmalıdır ki, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun hakimin sorumluluğundan kaynaklanan davalarda, dava sebepleri, görevli merciler ve yargılama usulüne dair 573. ve müteakip maddeleri istisnai ve sınırlı bir alanla düzenlemede bulunduğundan, kıyas yolu ile uygulama alanının genişletilmesi olanaklı değildir.

Nitekim; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 14.11.1970 gün ve 186/623 sayılı kararında da anılan usul hükümleri sıralanarak, "...Kanun bu gibi davalarda dava sebeplerini tahdit etmiş, görevli mercileri özel suretle belirtmiş, dava sabit olmadığı takdirde davacının para cezası ve tazminat ile sorumlu tutulmasını emretmiştir...” ifadeleriyle, hakimin hukuki sorumluluğunun sınırlı hallerde kabul edildiği ve sorumluluğun tespitinin özel bir usule tabi bulunduğu vurgulanmıştır.

Açıklanan hükümler, Hakimin vicdani kanaatindeki bağımsızlığını, yargı erkinin herhangi bir etki altında kalmamasını ve adalete güven duygusunun sarsılmamasını temin amacıyla Yasa’ya konulmuştur.

Yine bu amaçla, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 09 Şubat 2011 tarih ve 6110 sayılı “Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” la, hakim ve savcıların bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri kararlar nedeniyle açılacak tazminat ve rücu davalarında yeni düzenlemeler getirilmiş ve hakimlerin hukuki sorumluluğuna ilişkin, Devletin sorumlu tutulacağı esası benimsenmiştir.

Yine bu amaçla, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 09 Şubat 2011 tarih ve 6110 sayılı “Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” la, hakim ve savcıların bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri kararlar nedeniyle açılacak tazminat ve rücu davalarında yeni düzenlemeler getirilmiş ve hakimlerin hukuki sorumluluğuna ilişkin, Devletin sorumlu tutulacağı esası benimsenmiştir.

6110 sayılı Kanunla getirilen sistemde, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573. maddesinde tahdidi olarak sıralanan ve az yukarıda açıklanan sorumluluk sebepleri yönünden her hangi bir değişiklik cihetine gidilmemekle birlikte; hakimin sorumluluğundan kaynaklanan davalarda, görevli merciler ile dava dilekçesinin düzeni ve eklenecek belgeler için özel bir yöntem öngören 575. maddesi yürürlükten kaldırılmış, göreve ilişkin yeni bir düzenlemeye yer verildiği halde, dava dilekçesinin düzeni ve içeriği ile eklenecek belgelere dair özel bir düzenleme getirilmemiştir.

Nihayet, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununu ek ve değişiklikleri ile birlikte tümüyle yürürlükten kaldıran, 12.01.2011 tarih ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 01 Ekim 2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ve “Hakimin Hukuki Sorumluluğu” başlığı altında yer verilen düzenlemeyle, 46 ila 49. maddelerinde sorumluluk sebepleri, yargılamada görevli mercii, dava dilekçesine dair özel yöntem ve davanın reddi halinde verilecek cezaya dair özel hükümler getirilmiştir.

Bu cümleden olarak, görevli yargı merciine ilişkin olarak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesinde, 6110 sayılı Kanunun Geçici Madde 2/a bendindeki düzenleme aynen muhafaza edilerek,

“Devlet aleyhine açılan tazminat davası, ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda açılır ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür. Yargıtay ilgili hukuk dairesinin tazminat davası sonucunda vermiş olduğu kararlara ilişkin temyiz incelemesi Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca; bu Kurulun ilk derece mahkemesi sıfatıyla tazminat davası sonucunda vermiş olduğu kararlara ilişkin temyiz incelemesi ise Yargıtay Büyük Genel Kurulunca yapılır.

Devletin sorumlu hâkime karşı açacağı rücu davası, tazminat davasını karara bağlamış olan mahkemede görülür.” Hükmü öngörülmüştür.

Sözü edilen madde gerekçesinde “Maddede hâkimin kusurlu davranışları nedeniyle açılacak tazminat ve rücu davasında, görevli ve yetkili mahkeme düzenlenmiştir. Hâkimlerin sorumluluğu nedeniyle açılan tazminat davası, sıradan bir tazminat davası gibi değerlendirilmemelidir…” ifadelerine yer verildikten sonra, bu düzenlemelerin yargı bağımsızlığı ile de doğrudan doğruya ilgili olduğu vurgulanmıştır.

Sözü edilen madde gerekçesinde “Maddede hâkimin kusurlu davranışları nedeniyle açılacak tazminat ve rücu davasında, görevli ve yetkili mahkeme düzenlenmiştir. Hâkimlerin sorumluluğu nedeniyle açılan tazminat davası, sıradan bir tazminat davası gibi değerlendirilmemelidir…” ifadelerine yer verildikten sonra, bu düzenlemelerin yargı bağımsızlığı ile de doğrudan doğruya ilgili olduğu vurgulanmıştır.

Görüldüğü üzere; hakimlerin sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davası, normal bir eda davası görünümünde olmakla birlikte, az yukarıda açıklanan mülahazalarla taraflarına ve sorumluluk sebeplerine dair özel düzenlemelerin yanı sıra, görevli yargı mercii yönünden de özel yasal düzenlemelere tabi tutulmuştur.

Bu açıklamaların sonucu olarak; hakimin sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davalarının görüm ve çözüm yeri konusundaki göreve ilişkin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesinde öngörülen özel düzenlemenin, salt Hakimin fiilinden zarar görmüş bulunan davacı tarafça Devlet hasım gösterilerek açılmış olan tazminat davalarını kapsadığı; bir başka ifadeyle, sorumluluk sebebi olan davada taraf sıfatıyla yer alsa dahi, eldeki davada olduğu gibi İller Bankası A.Ş’ne yöneltilmiş bulunan davanın ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülüp sonuçlandırılamayacağı kuşkusuzdur.

Hemen ifade edilmelidir ki; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 114/1-c maddesi hükmü uyarınca mahkemelerin görevli olması, davanın görülebilirlik koşuludur. Diğer bir anlatımla, dava şartlarındandır. Öyleyse kamu düzenine ilişkin olan bu hususun yargılama makamlarınca re’sen göz önünde tutulması ve dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekir.

Hal böyle olunca; İller Bankası A.Ş aleyhine açılmış bulunan davanın görüm ve çözüm yeri genel mahkemeler olup, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu davaya bakmaya görevli olmadığından; dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine ve talep halinde dosyanın görevli Ankara Asliye Hukuk Mahkemelerine gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

H Ü K Ü M: Yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle;

1- Davalı ...Ş aleyhine açılmış bulunan davada ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu davaya bakmaya görevli olmadığından, dava dilekçesinin görev nedeniyle REDDİNE,

2- Talep halinde dosyanın görevli Ankara Asliye Hukuk Mahkemelerine gönderilmesine,

3- Yargılama masraflarının görevli mahkemede dikkate alınmasına,”

Dair oybirliği ile, davacı asil ile davalı ...Ş vekilinin yüzlerine karşı verilen, 16.12.2011 gün ve 2011/10-10 sayılı karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY BÜYÜK GENEL KURUL KARARI

Davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Davacı yargısal faaliyet nedeni ile devlet aleyhine açtığı davada her türlü tazminat talep ve dava hakları aklı kalmak üzere hukuka aykırılığın tespiti ve 1000 TL tazminat isteminde bulunmuştur.