muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7284, Karar No: 2017/5487, Tarih: 09.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/7284 E.  ,  2017/5487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece Dairemizin 16.06.2016 tarihli bozma ilamına uyulmasına karar verilerek mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda yeniden rapor aldırılarak suça sürüklenen çocuklar haklarında TCK'nın 103/6. maddesi uygulanmış ise de bozma sonrası alınan 18.08.2016 tarihli raporu düzenleyen heyette de konunun uzmanı çocuk psikiyatristinin bulunmaması nedeniyle anılan raporun usulüne uygun olmadığı gözetilerek, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde, bir çocuk psikiyatristi ile bir adli tıp uzmanının zorunlu katılımı ile Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre asgari beş kişiden oluşacak bir heyetten, mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alındıktan sonra, TCK'nın 103/6. maddesinin tatbiki hususunda değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar...,..., ...ile suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13973, Karar No: 2012/29448, Tarih: 12.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/13973 E.  ,  2012/29448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) TCK'nin 61/2. maddesi gereğince temel ceza belirlendikten sonra olası kast maddesinin uygulanması gerekirken, arttırım maddesi uygulandıktan sonra olası kast maddesinin uygulanması,

2) Mağdurun yaralanması sonucu hayati tehlike ile birlikte kemikte kırık meydana gelmiş olup, bu şekilde 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d ve 87/3. maddesinde ayrı ayrı yaptırımlara bağlanan iki ayrı sonuç meydana gelmiştir. Bu durumda sanık hakkında sadece en ağır cezayı gerektiren sonuçtan dolayı cezalandırılması gerektiği, sanık hakkında TCK'nin 86/1, 87/1-d maddelerinin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken ayrıca TCK'nin 87/3. maddesinin de tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı saklı tutulmak kaydıyla 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21850, Karar No: 2014/20070, Tarih: 17.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/21850 E.  ,  2014/20070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/03/2012

NUMARASI : 2011/1264-2012/189

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı T.C. S.. B.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, evlilik sebebiyle akdi feshettiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. S.. B.. vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı İ. Temizlik Şirketi, davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı T.C. S.. B.. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. S.. B..’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda davacı, dava dilekçesinde talep ettiği alacak miktarını ıslah ile artırmış, ancak ıslahta faiz istememiştir.

Mahkemece, talep aşılarak ıslah ile artırılan alacak miktarlarına da faiz uygulanması isabetsizdir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu’nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün, 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanunu’na İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacının fazla çalışma alacağı, tanık beyanlarına göre 01.07.2010-01.07.2011 dönemi için haftada 5 gün ve günde 10 saat çalışmada 0,5 saat ara dinlenmesi düşülerek haftalık 2,5 saat üzerinden hesaplanmıştır.

Mahkemece, 10 saatlik çalışma sisteminde 1 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken, ara dinlenmesinin yarım saat üzerinden hesaplanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7416, Karar No: 2013/2467, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/7416 E.  ,  2013/2467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... ile davalı vek. Av. ... gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin elektrik malzemesi alımı için davalı ile 192.260,00 TL üzerinden anlaştığını sipariş verilen muhtelif elektrik malzemeleri için davalıya muhtelif tarih ve bedelli 11 adet çek keşide ederek verdiğini, davalıya 116.510,00 TL çek ve nakit ödeme yaptığını, malların teslim edilmemesi nedeniyle 75.750,00 TL'lik çeklerin bedelinin ödenmediğini, davalıya teslim edilen çeklerin bankaya ibraz edilerek karşılıksız kaşesi aldığını ve icra takibine konu edildiğini, müvekkilinin davalıya borcu bulunmadığı gibi 86.702,80 TL fazladan ödeme yapmak zorunda kaldığını belirterek davalıya teslim edilen ve bedelsiz kalan toplam 75.750,00 TL bedelli çeklerden dolayı borçlu olmadığının tespiti ile fazladan yapılmış olan 86.702,80 TL'lik ödemenin istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarını usulüne uygun yazılı delillerle kanıtlaması gerektiğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının, davalı ile akdi ilişki kapsamında çeklerin verildiği ve buna karşılık ödemeler yapıldığının ispat külfeti altında olduğu, davacının iddiasını ispat bakımından yazılı delil ibraz edememekle birlikte bunun temini açısından münhasıran davalı defterlerinin incelenmesini talep ettiği, davalıya meşruhatlı davetiye çıkarıldığı, davalının ticari defter kayıtlarını ibraz etmemesi üzerine davacı yana TTK 83/2 maddesi gereğince yemin yöneltildiği, davacının yemine eda ederek iddiasını ispat ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

TTK 83/2 maddesinin uygulanabilmesi için davacının başka deliller göstermeksizin iddiasını münhasıran davalının defter kayıtları ile ispat edeceğini iddia etmesi gerekir. Davacı yargılama sırasında böyle bir delil inhisarı yapmaksızın birçok delillere ve bu arada davalı defterlerine de dayanmıştır. Bu durumda iddianın sadece davalı defter kayıtları ile ispat edilmesinin istendiğinin kabulü düşünülemez. Mahkemenin bu yönleri gözden uzak tutarak davalının defterlerini ibraz etmediğinden bahisle davacının TTK 83/2 maddesi hükmü uyarınca yemin etmesini gerekçe göstererek davayı kabul etmesi isabetsizdir.

Mahkemece, bu durumda 6100 sayılı HMK'nın 220. maddesi uyarınca işlem yapılarak varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu durumda 6100 sayılı HMK'nın 220. maddesi uyarınca işlem yapılarak varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir olunan 990.00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin hacın istek halinde iadesine, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20073, Karar No: 2010/14705, Tarih: 30.09.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/20073 E.  ,  2010/14705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın kilit altına alınan araçtan hırsızlık eyleminin 5237 sayılı yasanın 142/1. fıkrasının (b) bendine uyduğu halde aynı yasanın 142/2-d maddesi ile uygulama yapılması,

2- 5237 Sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayda uygulama koşulları da oluşmadığı halde aynı Yasanın 145. maddesiyle cezadan indirim yapılması,

3- Hükümden önce yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 5560 sayılı Yasanın 41. maddesiyle yapılan değişiklikten önceki uzlaşmaya ilişkin 24.maddelesine göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, CMUK.nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 30.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12543, Karar No: 2013/13341, Tarih: 04.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/12543 E.  ,  2013/13341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki taşınmaz hukukuna ilişkin davada Sulh Hukuk ve Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, önalım hakkından kaynaklanan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 08.03.2010 ve 01.02.2010 tarihinde 2.000,00 TL değer gösterilerek açıldığı,24.09.2009 tarihli tapu resmi senedine göre, tapudaki payın 2.000,00 TL bedel, 60,00 TL Tapu harcı,75,00 TL döner sermaye ve 06.01.2010 tarihli tapu resmi senedine görede, tapudaki payın 2.000,00 TL bedel, 60,00 TL Tapu harcı,40,00 TL döner sermaye gösterilerek satışının yapıldığı anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nun geçici 1. maddesinde “ Bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, kanunun yürürlüğe girmesinden önceki açılmış olan davalarda uygulanmaz” hükmüne yer verilmiş olup, eldeki davanın, 6100 sayılı HMK yürürlüğe girmeden önce, 08.03.2010 ve 01.02.2010 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.

Önalım davasında mahkemenin görevi önalım bedeline göre belirlenir. Önalım bedeli tapudaki satış bedeli ile bu satış nedeniyle alıcı tarafından ödenen tapu harç ve giderlerinin toplamından ibarettir.

Bu durumda, tapudaki satış bedeli ile tapu harç miktarına göre,dava,HUMK’nun 8/1 maddesi uyarınca Sulh Hukuk Mahkemesinin görevi içinde kaldığı anlaşılmakla, uyuşmazlığın Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. (HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Çine Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 04.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15702, Karar No: 2017/26018, Tarih: 28.11.2017

**4. Ceza Dairesi         2014/15702 E.  ,  2017/26018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Taraflar aynı iş yerinde çalışıp, olay tarihinde sanığın, maaşını alamadığı gerekçesi ile müştekiyle yaptığı görüşme sırasında çıkan tartışmada, tanık ...’ın soruşturma aşamasında, sanığın tehdit içeren sözleri söyleyerek müştekiye elindeki bıçakla saldırmak üzere iken kendisi tarafından olaya müdahale edildiğini beyan etmesine karşın, kovuşturma aşamasında bu müdahaleden sonra da sanığın tehdit sözlerine devam ettiğini söylemesi, tanık ...’nin ise sanıkta bıçak görmediğini, küfür içeren sözler duyduğunu beyan etmesi karşısında, tanıklara olayın ayrıntılı anlatımı yaptırılıp, beyanlar arasındaki çelişkiler de giderilerek, tehdit içeren sözlerin de hangi aşamada sarf edildiği sorulduktan sonra, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeyerek “yaralama eylemini gerçekleştirdiği sırada söylemiş olduğu tehdit edici sözlerin eylemi pekiştirmeye yönelik olduğu” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile beraat kararı verilmesi,2-Kabule göre de,

Sanık hakkında tehdit suçundan ayrıca hüküm kurulmasına yer olmadığının belirtilmesine karşın beraat kararı verilerek çelişkiye neden olacak şekilde hüküm kurulması;

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4514, Karar No: 2024/1118, Tarih: 12.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/4514 E.  ,  2024/1118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/97 E., 2023/511 K.

SUÇTAN ZARAR GÖREN : Maliye Hazinesi

SUÇ : Köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 14.02.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2012 tarihli kararı ile sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5 ay hapis cezası ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve karar 28.03.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli kararı ile, sanığın 11.10.2015 tarihinde denetim süresi içinde işlediği genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçu nedeni ile hükmün açıklanmasına ve sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5 ay hapis cezası ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Mahkemenin, 14.06.2016 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza dairesinin 22.12.2022 tarihli kararı ile "Sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250. maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması," nedenleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma sonrası, Mahkemece dosyanın seri muhakeme usûlünün uygulanması için seri muhakeme bürosuna gönderilmesine karar verilmiştir. Sanığın seri muhakeme usûlünün uygulanmasını kabul etmemesi üzerine yargılamaya devam edilmiştir.

6. Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2023 tarihli kararı ile sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5 ay hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, davanın zaman aşımına uğradığına, usûl ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın Çağlarca Köy Tüzel Kişiliği Feslikan yaylasında bulunan mera parsellerine taş duvardan yaklaşık 8x10 metre ebatlarında su basman temeli attığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, davanın zaman aşımına uğradığına, usûl ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın Çağlarca Köy Tüzel Kişiliği Feslikan yaylasında bulunan mera parsellerine taş duvardan yaklaşık 8x10 metre ebatlarında su basman temeli attığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükümde, keşif, bilirkişi raporu, sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın dava konusu yaylak ve kışlak kütüğüne kayıtlı 286 ada 7 sayılı mera vasfındaki parseline tel örgü ile çevrili su basmanı yapmak suretiyle köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmaza tecavüz ettiği anlaşıldığından unsurları oluşan atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 2. Ceza Mahkemesinin, 19.09.2023 tarihli kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.02.2024 tarihinde karar verildi.