muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/17516, Karar No: 2020/13252, Tarih: 26.10.2020

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, günlük 11 saat çalışmadan 1.5 saat ara dinlenmesi düşüleceği belirtilmiş ancak sehven yarım saat ara dinlenme süresi düşülerek haftalık 18 saat üzerinden fazla mesai ücreti hesaplanmış ve mahkemece ıslaha karşı zamanaşımı değerlendirmeside rapor üzerinden re’sen yapılmıştır. Bilirkişinin hesap yöntemi hatalı olduğu gibi, mahkemece re’sen yapılan zamanaşımı hesaplamasıda denetime elverişli değildir.

Mahkemece alınacak ek bilirkişi raporu ile, dosyadaki bilgi ve belgeler ile özellikle tanık anlatımlarına göre ispatlandığı üzere, davacının günlük 11 saat çalışmasından, yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda, 1 saat ara dinlenme süresi düşülerek haftada 6 gün üzerinden haftalık 15 saat fazla mesai ücreti hesaplanması ve ıslah zamanaşımının denetime elverişli olarak gözetilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Yargılama sonucunda hesabı yapılan, davalıdan alınarak hazineye irad kayıt edilecek harcın davacıya verilmesine hükmedilmesi ve davacının davanın başında yatırdığı dava harçları ile yargılamada yatırdığı ıslah harç tutarları yargılama giderlerine katılarak, harç ve giderler toplamı üzerinden davanın kabul ve red oranına göre oranlama yapılması da isabetsizdir. Harçlar açısından oranlama yapılamayacağı gözden kaçırılmamalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20279, Karar No: 2016/4210, Tarih: 09.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/20279 E.  ,  2016/4210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanıkların aşamalarda “Sahteliği iddia edilen belge resmi belge niteliğinde değildir, geçerliliği yoktur. Biz bu belgeyi sadece muhtarın talebi üzerine düzenledik. Bu belgede amaç, taşınmazları başına gidilen kişileri göstermekti. Bu, amaçla muhtardan da şahısların imzalarını sadece taşınmazların başına gidildiğini göstermek için almasını istemiştik. Biz sadece taşınmaz başında olan ve kimliği yanında olan kişilerin imzasını belgeye almıştık, geri kalan kişilerin imzasını muhtar tamamlattırmıştı. DGD işlemlerinde sahte olduğu iddia edilen bu belge hiçbir dayanak teşkil etmemektedir. Esas olan belge Kadastro Görmemiş Birimler İçin Tespit Formu (Ek 3)'tür. Bu, Bakanlıkça DGD tespitlerine esas olarak düzenlenen belgedir ve bu belge tespit komisyonunca düzenlendikten sonra kimliği olan ve taşınmaz başında hazır olan kişilerin imzası belge altına alınır. Hazır olmayan kişiler için ise bu belge İlçe ..... Müdürlüğüne teslim edilerek ilgililerin orada imzaları tamamlattırılır.” şeklindeki savunmaları, Çiftçi Kayıt Sistemi Yönetmeliğine göre komisyonun üyesi olan muhtarın tanık olarak beyanına başvurulmamış olması karşısında; muhtarın tanık olarak dinlenmesinden sonra, sahteliği kabul edilen suça konu belgenin hangi mevzuat uyarınca tanzim edildiği araştırılıp, DGD kapsamında yapılacak ödemelerde suça konu belgenin esas alınıp alınmadığı ilgili kurumlardan sorulduktan sonra .... Müdürlüğü'nün 28.11.2006 tarihli yazı içeriğinde de bahsedildiği üzere, yapılan çalışmalarda çiftçiyi temsilen muhtarın bulunması gerektiği ve çiftçinin teyiden imza koyduğu hususu ile yapılan keşifler sonrasında düzenlendiği anlaşılan ve komisyon üyeleri ile çiftçilerin imzaları sonrasında İl ya da İlçe .... Müdürlüğü'ne sunulan Ek-3 belgelerinin ilan edilmiş ve bu ilana itiraz edilmemiş olması da dikkate alınarak sanıkların eyleminin faydasız sahtecilik niteliğinde olup olmadığı da tartışıldıktan sonra sonucuna göre hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Yasaya aykırı,

2-5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen sebeplerden dolayı, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/809, Karar No: 2012/13096, Tarih: 03.07.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/809 E.  ,  2012/13096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

26.09 2001 tarihli iddianamede; suç tarihinde Gelibolu 100 Yataklı Asker Hastanesinde döner sermaye saymanı olarak görev yapan sanığın, sahte belgeler düzenleyerek 1999 takvim yılında 1.378.463.640, 2000 yılında 10.714.808.000 ve 2001 takvim yılında 4.380.157.900 lirayı mal edinerek resmi belgede sahtecilik ve zimmet suçlarını işlediği iddia olunarak Askeri Ceza Kanununun 131/1 ve 765 sayılı TCK.nun 339. maddelerinden en ağır cezayı muhtevi 765 sayılı TCK.nun 339. maddesi gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, memur olan sanığın, Gelibolu 100 Yataklı Asker Hastanesi Döner Sermayesine ait banka hesabındaki paraları görevi dahilinde olan suça konu çekleri sahte olarak düzenlemek suretiyle çekmekten ibaret oluşa uygun olarak sübutu kabul edilen eylemlerinin, 765 sayılı TCK.nun 339/1. (5237 sayılı TCK.nun 204/2.) maddesinde öngörülen memurun resmi belgede sahteciliği suçuna uygun bulunduğu gözetilmeden, yazılı şekilde 765 sayılı TCK.nun 342/1. maddesi ile eksik ceza tayini isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasa belirlenerek sonucuna göre karar verilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5050, Karar No: 2021/3083, Tarih: 02.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/5050 E.  ,  2021/3083 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde fiilen makam çaycısı olarak görev yaptığını, işyerinde cumartesi ve bazen pazar günleri dahil olmak üzere 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını, çalışma süresinin bazen saat 24:00'e kadar uzadığını, bu çalışmalara ait ücretler ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini, iş sözleşmesinin davacı tarafından emeklilik nedeniyle feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 07/03/2000 tarihinde işyerinde çalışmaya başladığını, bu tarihten önceki çalışmalarının farklı bir kurumda geçtiğini, işyerinde haftada altı gün çalışma yapıldığını, davacının geçici işçi olması sebebiyle ikramiye alacağına hak kazanmadığını beyan ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece verilen davanın kısmen kabulüne dair karar davalı tarafın istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine dair karar verilmiş; İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama neticesinde toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, İlk Derece Mahkemesince Bölge Adliye Mahkemesinin 06.02.2019 tarihli 2018/711 esas ve 2019/199 karar sayılı kaldırma kararı doğrultusunda karar verilmesine, gerekçeli kararın davalı vekiline 04.08.2019 tarihinde tebliğinden itibaren 2 haftalık kanuni süre geçtikten sonra 29.08.2019 tarihinde gerekçeli istinaf dilekçesinin verildiği gözetildiğinde, başvuru sebepleri ile gerekçelerinin gösterilmediği sonucuna varılmakla, İlk Derece Mahkemesi kararında kamu düzenine aykırı bir yön de bulunmadığı anlaşıldığından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davalı tarafın İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun süreden reddi gerekip gerekmediği taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davalı tarafın İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun süreden reddi gerekip gerekmediği taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta, Bölge Adliye Mahkemesince gerekçeli kararın davalı vekiline 04.08.2019 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin 29.08.2019 tarihinde gerekçeli istinaf dilekçesi sunduğu, gerekçeli dilekçenin 2 haftalık kanuni süre geçtikten sonra verilmiş olması gözetildiğinde, İlk Derece Mahkemesi kararında kamu düzenine aykırı bir yön bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesi tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda değerlendirme yapılarak karar verildiği, kaldırma kararı dışında kalan kısımların kesinleşerek usuli müktesep hak oluşturduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Dosya kapsamından, İlk Derece Mahkemesince 18.07.2019 tarihli duruşmada davanın kısmen kabulüne dair karar verildiği, kararda kanun yoluna başvurma süresinin “gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 2 hafta” olarak gösterildiği tespit edilmektedir. Anılan karar davalı tarafa e tebligat ile gönderilmiş, 30.07.2019 tarihinde alıcı için ayrılmış tebilgat alanına konulmuş, 04.08.2019 tarihinde ise mevzuat gereği belirlenen sürenin geçmesi ile otomatik olarak okundu sayılmıştır. Bu bilgilere göre gerekçeli karar 04.08.2019 tarihinde davalıya tebliğ edilmesine rağmen, davalı taraf 29.08.2019 tarihli ve 30.08.2019 e-imza tarihli dilekçesi ile istinaf başvurusunda bulunarak 05.09.2019 tarihli makbuz ile istinaf harçlarını yatırmıştır. Dosya içerisinde, davalı vekilinin İlk Derece Mahkemesi kararının tefhiminden sonraki iki haftalık süre içinde yahut kararın tebliğden itibaren iki haftalık süre içinde sunduğu herhangi bir istinaf başvuru dilekçesi bulunmamaktadır. Bu halde, davalının 30.08.2019 e imza tarihli istinaf başvurusunun süresinde olmadığı açıktır. Somut olayda her ne kadar davalı temyizi mevcut ise de, kanun yoluna başvurma süresinin geçip geçmediğine yönelik değerlendirme, kamu düzenine ilişkindir. Böyle bir durumda usuli kazanılmış haktan da söz edilemez. Bölge Adliye Mahkemesince, davalı tarafın süresinde olmayan istinaf başvurusunun süreden reddi gerekirken, işin esasına girilerek esastan reddine karar verilmesi isabetsizdir. Temyiz edilen kararın açıklanan sebeplerle bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.02.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12677, Karar No: 2011/9073, Tarih: 28.06.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/12677 E.  ,  2011/9073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yasal hükümler uyarınca, yedieminin malı muhafaza ettiği yerde teslim etmekle yükümlü bulunması ve incelenen dosyada, icra dairesince sanığın adresine gelinerek hacizli malın iade edilmesi veya muhafaza atlına alınması için bir başvurunun yapılmaması karşısında, hacizli malların satış yerine götürülmemesi biçimindeki eylem, suçun maddi öğesini oluşturmaz ise de, sanığın hacizli malı başkasına verme, ortadan kaldırma, satma, rehnetme veya adresine gelinip istenildiğinde eylemli olarak teslim etmeme gibi davranışlarla TCY.nın 289/1. maddesinde öngörülen teslim amacı dışında tasarrufta bulunulması durumunda suçun oluşacağı gözetilerek; söz konusu hacizli malın teslim edildiği gibi usulüne uygun olarak muhafaza edilip edilmediğinin ARAŞTIRILMASI ve muhafaza edildiğinin belirlenmesi halinde sanığın beraatine, tersi durumda ise, hükümlülüğüne karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ve eksik inceleme ile beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve O yer C.Savcısı'nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine. 28/06/2011 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunda görüş değişikliğine giden dairemiz kararları ile; yedieminin yükümlülüğünün teslim aldığı malı muhafaza etme ve istenildiğinde adresinde iade etmekle sınırlığı olduğu, bu nedenle de satış yerine götürmekle yükümlü kılınamayacağı kabul edilmiştir. Bu görüş ve kabulün yansıtıldığı ve sonraki çok sayıdaki kararda tekrarlanan Dairemizin 22.12.2009 tarihli ve 2008/7470 esas, 2009/21076 sayılı kararı şöyledir :

KARŞI OY:

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunda görüş değişikliğine giden dairemiz kararları ile; yedieminin yükümlülüğünün teslim aldığı malı muhafaza etme ve istenildiğinde adresinde iade etmekle sınırlığı olduğu, bu nedenle de satış yerine götürmekle yükümlü kılınamayacağı kabul edilmiştir. Bu görüş ve kabulün yansıtıldığı ve sonraki çok sayıdaki kararda tekrarlanan Dairemizin 22.12.2009 tarihli ve 2008/7470 esas, 2009/21076 sayılı kararı şöyledir :

“Yedieminlik, özel hukuka ilişkin bir hukuksal kurum olmakla birlikte, yedieminin yasal yükümlülüklerine aykırı davranmasının yasa tarafından yaptırıma bağlandığı hallerde Ceza Hukukun da ilgilendirmektedir. 5237 sayılı TCY.nın 289.maddesinde, muhafaza görevini kötüye kullanma başlığı altında; “muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle el konulmuş mal üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunma” eyleminin cezalandırılacağı hükme bağlanmıştır. Yasalarda öngörülen istisnalar (6831 sayılı Orman yasasının 84.maddesi gibi) dışında yedieminlik, muhafaza yükümü altına giren kişinin özgür iradesiyle kuracağı hukuksal bir ilişki niteliğindedir. Bu nedenle, yedieminin suçun öğelerini ilgilendiren yasal yükümlülüklerinin saptanması ve hukuka aykırılık öğesinin incelenmesi bakımından, yedieminlik kurumunun özel hukuktaki yeri ile hak ve yükümlülüklerinin incelenmesi gerekmektedir.

Yedieminlik kurumu özel hukukta, Borçlar Yasasının 463-482.maddelerinde düzenlenen “vedia sözleşmesinin” bir türü olarak kabul edilmektedir. (Prof.Dr. Ejder Yılmaz, Yedieminlik, T.Hukuk Dünyası D.Mayıs 2000, S.1, s.7; Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C.IV. İstanbul 2001, s.4294; Prof.Dr. Cevdet Yavuz, Borçlar Hukuku Özel Hükümler, 1997 s. 770). Vedia (saklama/emanet) Sözleşmesi doktrinde, “saklatan tarafından verilen bir taşınırın, saklayan tarafından kabul edilerek güvenli bir yerde saklanması ve saklatanın dilediği zaman istemesiyle onu saklatana geri vermesi yükümlülüğünü yükleyen bir sözleşmedir” biçiminde tanımlanmaktadır. (Prof.Dr. Aydın Zevkliler, Borçlar Hukuku, Özel Borç İlişkileri, Ankara 2002, s. 385; Doç.Dr. Mustafa Tiftik, Türk Hukukunda Vedia Sözleşmesi, Ankara 2007, s.25). Vedia sözleşmesi hükümleri arasında yer alan “Yediemine tevdi” başlığı altındaki 471.maddesinde de, hukuki durumuyla ilgili uyuşmazlık bulunan veya şüpheli olan bir şeyin “müstevdie/saklayana” veya “yediadile” tevdi edilebileceği ve bu durumda, malı teslim alanın bütün ilgililerin rızası veya hakimin kararı olmadıkça malı hiç birine iade edemeyeceği belirtilmektedir. Yasanın 473 vd.maddelerinde ise, vedia sözleşmesinin bir türü olan “ardiye/depo sözleşmesi” düzenlenmiştir.

Borçlar Yasası dışında, yedieminliği öngören 1086 sayılı Hukuk Yargılama Yasasının 101; 2004 sayılı İcra İflas Yasasının 26, 88, 273; 358; 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Yasanın 82, 83.maddeleri gibi çeşitli yasalarda da yedieminlik ilişkisi veya bu nitelikte muhafaza yükümlülüğü doğuran düzenlemeler yer almaktadır. Belirtilen düzenlemelerde bir nevi kamusal ilişkinin de kurulması dolayısıyla doktrinde Borçlar Yasasında düzenlenen “akdi” yedieminlikten farkını ifade etmek üzere “kamu hukuku ilişkileri doğuran yedieminlik” adı da verilmektedir (Dr.Haluk Eruygur, Yedieminlik, Ankara 2008, s.68). Fakat, açıklanan yasa hükümlerinde de muhafaza yükümlülüğünün bir yasal zorunluluk olmayıp, hukuksal ilişkinin özgür iradeyle kurulması karşısında, bunların da akdi bir ilişki olduğu inkar edilemeyecektir. Bu nedenle, adı geçen yasalarda açıkça düzenlenmeyen hususlarda, hukuksal kurumun temelini oluşturan vedia sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerekli bulunmaktadır.

Borçlar Yasasına göre vedia sözleşmesi uyarınca taşınır malın muhafazası için malı veren kişi (muhafaza ettiren); sözleşmenin icrası nedeniyle ilgili olan bütün masrafları ve meydana gelen zararı ödemek borcu altındadır (BK.M.464). Buna karşın, vedia sözleşmesi nedeniyle saklama yükümlüsü olan kişi (muhafaza eden); muhafaza edilmesi için teslim edilen taşınırı kullanmama, malı güvenli bir yerde muhafaza etme ve teslim eden tarafından istenildiğinde geri verme ile borçludur (BK.M.465-467). Malı saklatan kişi, sözleşmede bir süre öngörülse dahi, her zaman malın iadesini isteme hakkına sahip olduğu gibi, saklama borçlusu olan kişi de istenildiği her an, malı teslim etmekle yükümlüdür (BK.M.466/1). Bu yükümlülük gereği muhafaza görevlisinin, ilk kez talep edildiğinde malı aldığı zamandaki gibi (varsa semeresi ile birlikte) iade etmesi zorunludur (Doç.Dr. Mustafa Tiftik, Vedia Sözleşmesi, s.47, 52).

Vedia sözleşmesi uyarınca saklama ile yükümlü olan kişinin iade borcunu yerine getireceği yer, Kanunun “iade mahalli” başlıklı 468.maddesinde “vedia hıfzedilmesi lazım gelen yerde iade olunur ve iade masrafıyla iade zamanındaki hasar, mudia aittir” biçiminde düzenlenmiş ve bu konuda, “malın saklanması gereken yerde iade edileceği” kuralı kabul edilmiştir. Bu düzenleme dolayısıyla muhafaza edenin malı götürüp teslim etme yükümlülüğü bulunmadığından, malın muhafazası amacıyla teslim eden kişi, iadesini istediği malı, muhafaza edilen yerden teslim alacaktır (Doç. Dr. Mustafa Tiftik, Vedia Sözleşmesi, s.52). Bu bakımdan yasa uyarınca, muhafaza ili yükümlü olan kişinin malın iade edilmesi için, malı başka bir yere götürme, nakletme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Bu nedenle ancak, teslim edenin muhafaza edenin adresine başvurarak iadeyi istemesine karşın, yediemininin iade etmemesi durumunda yükümlülüğüne aykırı davrandığı söylenebilecektir. Vedia sözleşmesine ilişkin genel düzenlemelerin istisnasını oluşturan başka bir yasal hüküm bulunmadığı takdirde, malın muhafazasını üstlenen kişinin, iade yükümlülüğünün, muhafaza ettiği yerde olduğu kabul edilmelidir. Bu konuda 2004 sayılı İİY.nın 88 ve 358.maddeleri ile 6183 sayılı Yasanın 82, 83.maddelerinde de, hacizli malın muhafaza amacıyla kendisine bırakıldığı kişinin, malların icra dairesinden istendiği anda önceki durumuyla iade ile yükümlü olduğu belirtilmekle birlikte, iadenin şekli ve yeri hakkında bir düzenleme yapılmadığından, bu konuda genel hükümlerin uygulanması gerekmektedir. Esasen, bu konuda vedia sözleşmesi hükümlerine başvurulmasa dahi, yasada olmayan bir yükümlülüğün yediemine yükletilmesi olanaklı bulunmayıp, aksi yorumun benimsenmesi TCY.nın 2. maddesinde belirtilen “kanunilik ilkesine” aykırılık oluşturacaktır.

Açıklanan yasal hükümler uyarınca, yedieminin malı muhafaza ettiği yerde teslim etmekle yükümlü bulunması ve incelenen dosyada, icra dairesince sanığın adresine gelinerek hacizli malın iade edilmesi veya muhafaza atlına alınması için bir başvurunun yapılmaması karşısında, hacizli malların satış yerine götürülmemesi biçimindeki eylem, suçun maddi öğesini oluşturmaz”

Açıklanan ve son uygulamalarla istikrar bulan Dairemiz kararlarında kabul edilen (ve esasen sayın çoğunluğun da kabulünde olan) görüş ve gerekçelerin ortaya çıkardığı hukuki sonuçlar şunlardır:

1- Yedieminin hacizli malı satış yerine götürme yükümlülüğü bulunmamakta, aksine icra dairesince malın adrese gelinerek teslim alınması gerekmekte,

2- Yediemine hacizli malı satış yerine getirmesi için icra dairesince muhtıra tebliğine ilişkin işlem hukuka aykırı sayılmakta,

3- İcra dairesinin, hacizli malın satış yerine getirilmesine ilişkin muhtırasına karşın, mahcuzun satış yerine getirilmemesi eylemi, TCK 289. maddesindeki suçun, “teslim amacı dışında tasarrufta bulunma” biçimindeki hareket öğesini oluşturmamaktadır.