muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3250, Karar No: 2022/2048, Tarih: 09.02.2022

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dava konusu “Başbakan’ın Makam Aracındaki Suçlu Oğul!" başlıklı yazı içeriğinde, davacının fotoğrafı da kullanılmak suretiyle yer alan ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil eder mahiyette olduğu, basın özgürlüğü ve eleştirel kapsamda değerlendirilemeyeceği, suç isnadı ve kesin yargı içeren ifadelerle basın özgürlüğü ve eleştiri sınırlarının aşıldığı, öz ile biçim arasındaki dengenin bozulduğu, dolayısıyla davacının kişilik haklarına saldırı gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda; kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı yararına uygun bir miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1648, Karar No: 2014/10297, Tarih: 02.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1648 E.  ,  2014/10297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORUM 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2013/174-2013/169

Hasımsız olarak görülen davada Mahkemesi’nce verilen 17/09/2013 tarih ve 2013/174-2013/169 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin merkez binasında 31/07/2010 tarihinde meydana gelen hırsızlık olayı nedeniyle 64 adet çekin çalındığını, çeklerin müvekkili şirketin yedinde iken çalınmakla müvekkilinin rızası hilafına elinden çıktığını ileri sürerek, asıl davada 5 adet çekin, birleşen davada 3 adet çekin iptalini ve ödeme yasağı kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı tarafa gider avansını yatırmak üzere kesin süre verildiği, buna ilişkin ihtarın davacı vekiline PTT'den cevaplı telgraf bonosu ile 24/05/2013 tarihinde bildirildiği, buna rağmen süresi içerisinde dava şartı olan gider avansının yatırılmamış olduğu gerekçesiyle, davanın gider avansı eksikliği nedeni ile dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, zayi nedeniyle çek iptali istemine ilişkin olup mahkemece kesin süre içerisinde gider avansı yatırılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, zayi nedeniyle çek iptali istemine ilişkin olup mahkemece kesin süre içerisinde gider avansı yatırılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

01.10.2011 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun harç ve avans ödenmesi başlıklı 120. maddesine göre, “Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığı'nca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir.” Anılan Kanun'un 114. maddesinin “g” bendinde, gider avansının dava şartlarından olduğu belirtilmiştir. Dava şartlarının incelenmesini düzenleyen 115. maddesinde “Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder. Dava şartı noksanlığı, mahkemece, davanın esasına girilmesinden önce fark edilmemiş, taraflarca ileri sürülmemiş ve fakat hüküm anında bu noksanlık giderilmişse, başlangıçtaki dava şartı noksanlığından ötürü, dava usulden reddedilemez.” denilmiştir. Kanun'un 448. maddesinde ise, kanun hükümlerinin, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanacağı belirtilmiştir.

Adalet Bakanlığı tarafından, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120. maddesi gereğince hazırlanan gider avansı tarifesi ile buna ilişkin tebliğ, 30.9.2011 tarih ve 28070 sayılı Resmi Gazete'de yayınlamıştır. 01.10.2011 tarihinden itibaren yürürlüğe giren tarifenin 3. maddesinde, gider avansının, her türlü tebligat ve posta ücretleri, keşif giderleri, bilirkişi ve tanık ücretleri gibi giderleri kapsadığı belirtilmiş; 4. maddesinde, taraf sayısı, tanık sayısı, başvurulan deliller (keşif gideri, bilirkişi ücreti vs.) gözetilerek belirlenen tahmini yargılama giderinin, gider avansı olarak önceden yatırılması amaçlanmıştır. Tarifenin 6. maddesinde de, tarifenin yürürlüğe girmesinden önce açılmış olan davalarda, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120. maddesinin ikinci fıkrasına göre gider avansının ikmal ettirileceği belirtilmiştir.

Kanun'un 120/2 ve 448. maddeleri ile tarifenin 6. maddesi birlikte değerlendirildiğinde, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yürürlüğünden önce açılan davalarda da, gerektiğinde, dava şartı olan gider avansının ödenmesinin istenilebileceği, gider avansının kesin sürede ödenmemesi durumunda ise, Kanun'un 115. maddesi gereğince, davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddedileceği anlaşılmaktadır.

Kanun'un 120/2 ve 448. maddeleri ile tarifenin 6. maddesi birlikte değerlendirildiğinde, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yürürlüğünden önce açılan davalarda da, gerektiğinde, dava şartı olan gider avansının ödenmesinin istenilebileceği, gider avansının kesin sürede ödenmemesi durumunda ise, Kanun'un 115. maddesi gereğince, davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddedileceği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yürürlüğünden önce açılan temyize konu davada; kesin mehlin verildiği 23.05.2013 tarihli celsede davacı vekili duruşmada bulunmayıp mazeret bildirmiş, mahkemece de mazeretin kabulüne karar verilmiştir. Ancak kesin mehle ilişkin ara kararın davacı vekiline tebliğ edilmeyip ara kararın UYAP üzeriden öğrenilmesine karar verilmiştir. Kararın verildiği tarih itibariyle taraflara ne şekilde tebligat yapılacağı 6100 sayılı HMK ve Tebligat Kanununda düzenlenmiş olup, tebligatların UYAP üzerinden öğrenilmesine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle, mahkemece gider avansının, verilen kesin sürede ödenmemesi nedeniyle, dava şartı yokluğundan usulden davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8057, Karar No: 2023/4714, Tarih: 15.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/8057 E.  ,  2023/4714 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İtirazname No : 19 - 2021/82134

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/210 E., 2021/186 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İTİRAZA KONU KARAR : Onama

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 7. Ceza Dairesinin, 27.02.2023 tarihli ve 2021/24123 Esas, 2023/1704 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.04.2023 tarihli ve 19 - 2021/82134 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 ... maddesinin birinci fıkrası gereği yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 ... maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, olay tarihinde Karabük ili Merkez ilçesi Belenköy sınırlarında ormanlık alana 700 metre mesafede bulunan ve sanığa ait olan zirai arazide yangın çıktığı, bu yangının ormanlık alana sıçrayarak buradaki orman örtüsüne kısmen zarar verdiği, çıkan bu yangının Orman İşletme Müdürlüğü personeli tarafından müdahale edilerek söndürüldüğü, yangın sonucunda 0.05 hektarlık orman örtüsünün yandığı, suça konu taşınmazın yakınında sanığın hayvanları ile tek

başına görüldüğü, sanığın hemen ayrılmasından sonra ... çıktığının tanık ... tarafından görüldüğü, olay yeri ve çevresinde kuru ottan başka tutuşturucu ve hızlandırıcı maddeye rastlanılmadığı, yine aynı bölgede başkaca araç ve insan geçişinin ve hareketliliğinin olmadığı tanık beyanı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından anlaşılmış, sanığın savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kanaatine varılmış denilerek sanık aleyhine taksirle orman yangınına sebebiyet vermek suçlamasından mahkûmiyet hükmü kurulmuştur. Dosya incelendiğinde yaz mevsiminde kuru ot yanması nedeniyle yangının çıktığı kabul edilmiştir. Fakat sanığın ne şekilde yangına sebebiyet verdiği dosya içeriğinde açıklanamamıştır. Ormanda bir cam kırığından güneşin yansıtması suretiyle kuru otların yanması ile yangın çıkma olasılığının mevcut olduğu bilinmektedir. Sanığı yangının çıktığı yerde tanığın yangından önce gördüğünü söylemesi sanığın taksirle yangın çıkarttığının kabulü için yeterli değildir. Bu bulgularla sanığın atılı suçtan beraati gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamının incelenmesinde, tanık ...'nın sanığı tarlasına yakın mevkide hayvan otlatırken gördüğüne ve sanığın bölgeden hemen ayrılmasının ardından tarlasından ... çıktığına ilişkin beyanları, 25.07.2014 tarihli olay yeri inceleme raporunda yangının meydana geldiği ... anızlarının olduğu tarlanın sanığa ait olduğu, tarla yolu haricinde başkaca araç ve insan geçişinin ve hareketliliğin olduğu bir bölge olmadığı, olay yeri ve çevresinde kuru ottan başka tutuşturucu ve hızlandırıcı madde kullanıldığına dair herhangi bir iz ve emareye rastlanmadığının tespiti ve suç tutanağına göre suça konu yerde yangının çıkmasına neden olabilecek başkaca bir kanıt bulunmaması, mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda yangının tarım arazisinde anız yakma nedeniyle çıkıp orman arazisine sıçradığının tespit edilmesi, fen bilirkişisi tarafından hazırlanan raporda da suça konu yerin orman parseli olduğunun tespiti karşısında, sanığın atılı suçtan mahkûmiyetinin gerektiği cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308 ... maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 7. Ceza Dairesinin, 27.02.2023 tarih ve 2021/24123 Esas, 2023/1704 Karar sayılı onama kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı düşünce)

KARŞI DÜŞÜNCE

Sayın daire çoğunluğu ile uyuşmadığımız suçun sübutuna dairdir.

Her ne kadar sanık hakkında taksirle orman yangınına sebebiyet suçundan kamu davası açılmış ise de sanığın fiili işlediğini bizzat gören tanık olmaması, sanığın olay anında başka bir bölgede bulunduğunun dosya kapsamından anlaşılması, tanıklardan sadece Hilmi'nin zanna dayalı bilgi nakletmesi, yanan anızın miktarı ve ormana mesafesi gözetildiğinde sanığın savunmasının aksine mahkûmiyetine yeterli şüpheden uzak, kesin ve kati delil olmadığından beraati yönünde kararın bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun kararına iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/8405, Karar No: 2019/2712, Tarih: 04.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/8405 E.  ,  2019/2712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Zorunlu müdafiiliğe ilişkin CMK'nun 150. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 20.03.2012 gün, 2011/6-235-2012/110 Esas ve Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, “Kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı; bu durumda zorunlu savunman, sanığın lehine bazı işlemler yapmış, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığa da tebliğ edilmesi ve onun tarafından temyiz dilekçesi verilmesi halinde, isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” belirtilmesi karşısında;

Suça sürüklenen çocuk Cal Gülgün’ün kovuşturma aşamasında yakalama üzerine alınan ifadesi sırasında Av..... ’ın hazır bulunduğu, duruşmalarda ise zorunlu müdafii olarak Av. ...’ın hazır bulunduğu, suça sürüklenen çocuğun ise duruşmalara katılmadığı, .... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/03/2015 tarihli hükmünün, anılan mahkemenin istemi üzerine atanan zorunlu müdafii Av. ...’ın yüzüne karşı, suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilip, adı geçen müdafii tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği ancak atanan müdafiiden suça sürüklenen çocuğun haberdar olmadığı anlaşıldığından;

1-Suça sürüklenen çocuk ...'e kararın, başvurabileceği yasa yolunu, türünü, süresini, merciini, sürenin ne zaman başlayacağını ve nerelere ne biçimde müracaat edebileceğine ilişkin açıklamayla birlikte tebliğ edilip, bilgisi dışında atanan müdafiinin temyizini kabul edip etmediği sorularak, süresi içerisinde temyiz isteminde bulunabileceği, bulunmadığı takdirde zorunlu müdafiinin açtığı temyiz davasının inceleneceği konusunda meşruhatlı tebligat çıkarılmasına,

2-Suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz dilekçesi verilmesi durumunda, bu konuda ek tebliğname düzenlenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 04/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1385, Karar No: 2019/3889, Tarih: 21.02.2019

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2019/1385 E.  ,  2019/3889 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : İzmir 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Salihli İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı temyizi yönünden;

İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibariyle yürürlükte olan 5521 İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre, Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz edilebilen kararlarına karşı, tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının 11.12.2018 tarihinde usulüne uygun olarak davalı vekiline tebliğ edildiği, ancak temyiz talebinin 24.12.2018 tarihinde sekiz günlük temyiz süresi geçirildikten sonra yapıldığı anlaşıldığından, süre aşımı nedeniyle temyiz isteminin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar, 5521 Sayılı Kanun'un 8. maddesi ve 6100 sayılı Kanunu'nun 366. maddesi uyarınca kıyas yoluyla uygulanacak 352. maddesine uygun olduğundan bu karara yönelik temyiz isteminin reddi ile 25.12.2018 TARİHLİ EK KARARIN ONANMASINA,

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ödenmeyen işçilik alacakları sebebi ile iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık sebebi ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı ve davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince; davalının istinaf başvurusu yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine; davacının istinaf başvurusu yönünden ise, gerekçeli istinaf dilekçesinin kanuni süre geçtikten sonra sunulduğu ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 352. maddesi gereğince davacı vekilinin başvuru dilekçesinde istinaf başvuru sebeplerini ve gerekçesini göstermemiş olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararında da kamu düzenine aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibariyle yürürlükte olan 5521 İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre, İlk Derece Mahkemesinin istinaf edilebilen kararlarına karşı, tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde istinaf yoluna başvurulabilir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 342. Maddesi gereğince istinaf dilekçesinde istinaf başvuru sebepleri ve gerekçesi bulunmalıdır. 6100 Sayılı Kanun’un 355. maddesi gereğince istinaf incelemesi, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılır. Ancak, Bölge Adliye Mahkemesi kamu düzenine aykırılık gördüğü takdirde bunu resen gözetir.

Dosya içeriğinden; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın, davacı vekiline 16.11.2017 tarihinde tebliğ edildiği, davacı tarafın 25.11.2017 Pazar günü gerekçeli istinaf dilekçesini UYAP sistemi üzerinden Mahkemeye sunduğu anlaşılmıştır. Davacı vekilince gerekçeli istinaf süresi kanuni süresi içinde sunulmasına rağmen Bölge Adliye Mahkemesince istinaf dilekçesi hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın sadece kamu düzeni ile sınırlı olarak istinaf incelemesi yapılmıştır. Gerekçeli istinaf dilekçesi kanuni süresinde sunulduğuna göre, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından işin esasına girilerek davacı tarafın istinaf sebepleri incelenmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacı tarafa iadesine, 21.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12063, Karar No: 2012/18959, Tarih: 01.10.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/12063 E.  ,  2012/18959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Müşteki polislerin anlatımında ve olay tutanağında sanık ...'ın kendisini ekip aracını bindirmeye çalışan görevlileri engellemeye yönelik cebir, tehdit ve hakaret niteliğinde eylemlerinden bahsedilmemesi karşısında, hangi kanıtlara dayanılarak görevliye direnme ve hakaret suçlarının sabit kabul edildiği gösterilmeden, yetersiz gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Sanık ...'ın işlediği iddia olunan yaralama suçunun mağduru ... usulünce dinlenilmeden, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

3- Mağdur ...'ın anlatımında sanık ...'ın bıçakla görevli polislere direnirken, kendisinin araya girip sanığın elinden bıçağı almaya çalıştığı sırada kazaen elinden yaralandığını ve şikayetçi olmadığını belirtmesi karşısında, sanığın eylemini olası kasıtla ya da taksirle gerçekleştirip gerçekleştirmediği tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4- TCK'nın 61. maddesindeki ölçütler ve aynı Yasanın 3. maddesindeki "fiilin ağırlığıyla orantılı ceza verilmesi ilkesi" çerçevesinde somut olay açıkça irdelenerek temel cezaların saptanması gerektiği gözetilmeden, sanıkların eylemlerindeki kastın ağırlığının ne olduğu gösterilmeksizin yetersiz gerekçe ile alt sınırın üzerinde ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3517, Karar No: 2015/4952, Tarih: 25.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/3517 E.  ,  2015/4952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.