muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6641, Karar No: 2015/1323, Tarih: 03.03.2015

Kararı, arsa sahibi ve yüklenici vekilleri temyiz etmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yüklenici vekilinin tüm, arsa sahibi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2)Yüklenici ve arsa sahibi arasındaki gerek asıl, gerek ek arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri gereği inşaatın süresinde teslim edilmediği ve halen dahi eksik ve kusurlu işler bulunduğu anlaşılmış, arsa sahibi ...'nın açtığı ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/84 E. sayılı dava dosyasında 12.000,00 TL eksik iş, 10.000,00 TL kira tazminatının tahsiline karar verilmiştir. Arsa sahibi, açılan davada ...'nın 125. (BK. m. 106) maddesi uyarınca borcun ifası ve gecikme sebebiyle oluşan tazminatı talep ettiğini açıklamıştır. Davacı arsa sahibinin bu seçimlik hakkını kullanmasında herhangi bir gecikme hali savunulup kanıtlanmış da değildir. Bu durumda, birleşen davanın (.... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/84 E.) açıldığı 10.03.2004 tarihi itibariyle serbest piyasa rayiçlerine göre eksik ve kusurlu iş bedeli hesaplanarak eksik ve kusurlu iş bedelinin hüküm .../...

altına alınması ve ayrıca hüküm altına alınacak eksik ve kusurlu iş ile kira bedeline avans faizi yürütülmesi gerekirken, eksik ve kusurlu işlerin giderilme bedelini başka tarih itibariyle hesaplayan bilirkişi raporuna itibar edilmesi ve talep edildiği halde hüküm altına alınan miktara faiz yürütülmemesi doğru olmamıştır.

Bunun yanında, asıl davada davacı üçüncü kişi ... yararına davalı arsa ... adına olan bağımsız bölüm tapusunun iptali ile davacı üçüncü kişi ... adına tesciline karar verilebilmesi için, arsa sahibi ...'nın açtığı eksik iş ve kira tazminatına ilişkin ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/84 E. sayılı dava dosyasında hükmedilen eksik iş ve kira tazminatı ile yapı kullanma izin belgesi için gerekli masrafın arsa sahibi ...'ya yüklenici ... tarafından ödenmesi halinde tescile karar verilmesi gerekirken, bu lazimeye uyulmaması ve davaların bağımsızlığı gözardı edilerek, birleşen .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/84 E. sayılı dava dosyasında hükmedilen bedele, asıl davada faiz yürütülmesi doğru olmadığı gibi, faizin niteliğinin de hatalı olarak tespit edilmesi yanlış olmuştur.

Son olarak, her ne kadar arsa sahibinin eksik iş bedeli alacağından, fazla imalat adı altında hesaplanan çelik kapı bedeli mahsup edilmiş ise de, Dairemizin istikrarlı uygulaması doğrultusunda, çelik kapıların sadece arsa sahibine ait dairelere takılması halinde bu indirimin yapılabileceği nazara alındığında, bu hususta herhangi bir inceleme yapılmadan bilirkişi görüşü ile bağlı kalınarak mahsup yönüne gidilmesi de doğru bulunmamıştır.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

Son olarak, her ne kadar arsa sahibinin eksik iş bedeli alacağından, fazla imalat adı altında hesaplanan çelik kapı bedeli mahsup edilmiş ise de, Dairemizin istikrarlı uygulaması doğrultusunda, çelik kapıların sadece arsa sahibine ait dairelere takılması halinde bu indirimin yapılabileceği nazara alındığında, bu hususta herhangi bir inceleme yapılmadan bilirkişi görüşü ile bağlı kalınarak mahsup yönüne gidilmesi de doğru bulunmamıştır.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, yüklenici vekilinin tüm, arsa sahibi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, arsa sahibi vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, arsa sahibi yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden asıl ve birleşen 2008/464 E. davada davacı-birleşen 2004/84 E. davada davalı ... ...'den alınmasına, asıl ve birleşen 2008/464 E. davalarda davalı-birleşen 2004/84 E. davada davacıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin asıl ve birleşen 2008/464 E. davada davacı-birleşen 2004/84 E. davada davalı ile asıl davada davacıdan alınarak asıl ve birleşen 2008/464 E. davalarda davalı-birleşen 2004/84 E. davada davacı ...'ya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4017, Karar No: 2006/5400, Tarih: 29.06.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/4017 E.  ,  2006/5400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde çatı onarımı için hakimin müdahalesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Tebligat Yasasının 21. ve Tüzüğün 28’inci maddesi hükmü uyarınca yapılacak tebliğlerde, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclis üyeleri, zabıta amir ve memurlarından soruşturup beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Bu soruşturmada, muhatap ve onun yerine tebliğ yapılabilecek kimseler, o adreste bulundukları halde tebliğin yapılacağı sırada orada mevcut olmadıklarının saptanması durumunda, Tüzüğün 30 uncu maddesine göre tebliğ memuru, tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti veya meclis azasından birine veyahut zabıta amir veya memuruna imza karşılığında teslim edip, usulünce düzenlenen ihbarnameyi, gösterilen adresteki kapıya yapıştıracak ve durumu muhatabına duyurmasını en yakın komşularından birine ismi ve imzasını alarak bildirecektir.

Tebligat Yasasının 35. maddesi hükmü uyarınca yapılacak tebliğlerde ise, muhatabın adresinde daha önce yasanın gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış ve adres değişikliğinin tebliğ yaptırmış olan karar merciine bildirilmemiş olması gerekir.

Yine Tebligat Yasasının 16. maddesine göre kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile birlikte oturan ailesi efradından birine yapılır. Aynı yasaya ek maddede ise Kat Mülkiyeti Yasasının uygulandığı hallerde apartman yönetimi ve ortak giderler ile ilgili tebligat esasları açıklanmıştır.

Somut olayda, mahkeme kararı davalılardan ..., ...., ....'na 7201 Sayılı Tebligat Yasasının 21. maddesi ve Tüzüğün 28. maddesinde davalılardan ...'a Tebligat Yasasının 35. maddesinde, davalılardan ... ..., ...'a Tebligat Yasasının 16. ve ek maddesinde öngörülen emredici kural ve koşullara uygun tebliğ edilmediğinden geçersizdir.

2-Dahili davalı ... mirasçısı ...'na, ... mirasçısı ... ile ... mirasçısı ...'e mahkeme kararının tebliğ edildiğine dair belge veya kayda rastlanmamıştır.

3-Taşınmazın arsa payı toplamı 924 olmasına karşın dosyaya getirtilen tapu kayıtlarında salt 710 payı karşılayan kayıtlar gelmiş olup 214/924 payı içeren bağımsız bölümlere ilişkin tapu kayıtları ile yönetim planı dosyada bulunmamaktadır.

2-Dahili davalı ... mirasçısı ...'na, ... mirasçısı ... ile ... mirasçısı ...'e mahkeme kararının tebliğ edildiğine dair belge veya kayda rastlanmamıştır.

3-Taşınmazın arsa payı toplamı 924 olmasına karşın dosyaya getirtilen tapu kayıtlarında salt 710 payı karşılayan kayıtlar gelmiş olup 214/924 payı içeren bağımsız bölümlere ilişkin tapu kayıtları ile yönetim planı dosyada bulunmamaktadır.

Saptanan bu durum karşısında anataşınmazdaki tüm bağımsız bölümler ile bunların arsa payı ve maliklerini (... ve ... ...'nun bağımsız bölümdeki paylarını sattığı bildirildiğine göre adı geçenlere ilişkin el değiştirmeyi açıklayıcı şekilde) gösteren tapu kayıtlarının ve yönetim planının eksiksiz olarak Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulması ve mahkeme kararının yukarıda adı geçen davalılara Tebligat Yasası Tebligat Tüzüğü ve bu Yasaya ek madde hükümleri uyarınca tebliği sağlanıp temyiz süreleri beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13544, Karar No: 2018/5188, Tarih: 26.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/13544 E.  ,  2018/5188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Gerek doktrinde, gerekse uygulamada zincirleme suçun yada aynı bölümde düzenlenen aynı neviden fikri içtimanın söz konusu olduğu durumlarda, suçların çokluğu söz konusu olduğu için ancak yasayla zincirleme suça özel bir sonuç bağlanması halinde bunlara tek bir sonuç bağlanacağı, bunun dışında zincire dahil olan suçların hepsinin ayrı ayrı bağımsızlıklarını koruyacağı hususunda herhangi bir duraskama bulunmamaktadır. Buna göre cezanın artırılması dışında (TCK m.43/1) dava zaman aşımın işlemeye başlaması (TCK m.66/6) ve yer bakımından yetkili mahkemenin belirlenmesi (CMK m.12/2) dışındaki; ceza yasalarının yer ve zaman bakımından uygulanması, af gibi yasada açıkça belirtilmeyen tüm durumlarda zincire dahil olan suçların bağımsız olarak değerlendirmeye tabi tutulacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Bu açıklamalar ışığında, TCK'nın 43/2 maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtimadan söz edebilmek için öncelikle birden fazla bağımsız suçun, yasada belirtilen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin, zorunlu bir ön koşul olarak karşımıza çıktığı görülmektedir.

Bu açıklamalar ışığında, TCK'nın 43/2 maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtimadan söz edebilmek için öncelikle birden fazla bağımsız suçun, yasada belirtilen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin, zorunlu bir ön koşul olarak karşımıza çıktığı görülmektedir.

İncelemeye konu ticareti terk suçu aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyeri için ancak bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerini yasada belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla terketmek mümkün değildir. Burada mağdur edilen müşteki sayısının fazlalığı temel cezanın tayini sırasında dikkate alınsa dahi, aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanması mümkün değildir. Zira suçun konusu tektir ve tek olan konu aynı işyeridir. 5237 sayılı TCK.nun 43/2 maddesinde aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesi için birden fazla bağımsız suçun yasada düzenlenen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin zorunlu olması aranırken, ancak bir kez terkedilmesi mümkün olan ticari işletmenin faaliyetini sürdürdüğü işyerinin kapatılması nedeniyle sırf birden fazla şikayetçinin zarar gördüğünden bahisle anılan suçu fikri içtima kapsamına dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hemde sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde Ceza Hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır.Zira Kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiç bir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanunun 2. Maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçu, özelliği itibariyle bir defa işlenebilen bir suç olup, suçu, sanığı ve şikayetçisi aynı olan birden fazla şikayet sebebiyle ayrı ayrı yargılaması yapılan dosyaların birleştirilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, Bakırköy 4. İcra Ceza Mahkemesi'nin 07/04/2015 tarih, 2014/261 esas, 2015/126 sayılı kararı ile verilip Dairemizce 2016/5700 E. sayılı dosya üzerinde ve İstanbul 1. İcra Ceza Mahkemesi'nin 18/05/2016 tarih, 2014/623 esas, 2016/148 sayılı kararı ile verilip Dairemizce 2018/1294 E. sayılı dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu aynı gün bozulmasına karar verilen dava dosyaları ile temyiz incelemesine konu dava dosyasının birleştirilerek, sanığın eyleminin tek suçu oluşturduğu kabul edilip karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan ticareti terk suçundan gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği husunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında daha önceden İ.İ.K'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan verilen cezanın kesinleştiğinin uyap kayıtlarından anlaşılması karşısında; İ.İ.K.'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan kesinleşen İstanbul 11. İcra Ceza Mahkemesinin 2014/245 E ve 2015/106 K sayılı dosyası getirtilip, mahkumiyet hükmünün aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerine ait olup olmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek aynı ticari işletmeye ait olduğunun belirlenmesi halinde, temyiz incelemesine konu olan iş bu davanın, şikayetçisi aynı olan 1. bozma sebebinde anılan ilgili dava dosyalarıyla birleştirilmesinin ardından birleşen davanın reddine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Gerekçeli kararda suç tarihinin ''30.09.2014'' yerine ''2014'' olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20429, Karar No: 2013/4157, Tarih: 26.02.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/20429 E.  ,  2013/4157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükmün incelemesinde;

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanıklar hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanıklar ... ve ...’ın ara sokakta at arabasıyla bekleyip hırsızlık eyleminde gözcülük yaptığının kabul edilmesi karşısında, sanıkların eyleme yardım eden sıfatıyla değil birlikte gerçekleştiren sıfatı ile iştirak ettiği gözetilmeyerek, haklarında 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine 39/1-2-c. maddesi ile uygulama yapılıp az ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından, anılan yasanın 63. maddesi gereği sanıkların gözaltında ve tutuklulukta geçirdikleri sürenin cezasından mahsubuna karar verilmemesi infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden bozma nedenleri yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

1-Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; sanık hakkında hükmolunan cezaların tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-5237 sayılı TCK'nın 63. maddesinin göz ardı edilerek, göz altında ve tutuklu kaldığı sürelerin, mahkum olduğu cezadan mahsubuna karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2299, Karar No: 2018/1853, Tarih: 06.12.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2299 E.  ,  2018/1853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı “boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Küçükçekmece 5. Aile Mahkemesince mahkemenin yetkisizliğine dair verilen 10.06.2014 tarihli ve 2013/735 E., 2014/504 K. sayılı karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 09.06.2015 tarihli ve 2014/28323 E., 2015/12039 K. sayılı kararı ile;

"…Kesin yetki kuralının sözkonusu olmadığı hallerde mahkemelerin yetkisine yönelik itirazlar, ilk itirazlardan olup (HMK m. 116/1-a), cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır (HMK m. 117/1). Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır(HMK m. 127/1). Dava dilekçesi davalıya 17.09.2013 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı iki haftalık cevap süresinden sonra yetki itirazında bulunmuştur. Süresinde olmayan yetki itirazının reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir...."

gerekçesiyle karar bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava ve karşı dava, evlilik birliğinin sarsılması nedenine dayalı (TMK 166/1 m.) boşanma istemine ilişkindir.

Davacı -karşı davalı vekili, tarafların bir yıldır ayrı olduğunu, aralarında fikri, ruhi ve bedeni uyumun sağlanamadığını, kültürel, yaşamsal ve mizaç farklılığın bulunduğunu ileri sürerek TMK'nın 166/1. maddesi uyarınca boşanma kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava dilekçesi davalıya 17.09.2013 tarihinde tebliğ edilmiş ve davalı kadın vekili 04.10.2013 tarihli dilekçe ile davalının vekilliğini üstlendiklerini, dosyadan yeni haberdar olduklarını, dosyayı inceleyip, delilleri toplamak için tarafına ek süre verilmesini istemiştir.

Davalı kadın vekili 08.10.2013 tarihli cevap dilekçesinde; dava dilekçesinde sadece davacının vekilinin adresinin bildirildiğini, davacının adresinin bildirilmediğini, müvekkilinin ikamet adresinin ise, eşlerin davadan önce son defa altı aydan beri yaşadıkları yer olan "Bakırköy/İstanbul" olduğunu, bu sebeple yetkisizlik kararı verilmesi gerektiğini, dava dilekçesinin tebliğ edildiği tarihte müvekkilinin tatilde olduğunu, Tebligat Kanununun 21. maddesi uyarınca yapılan tebliğden çok sonra haberdar olduğunu, yetki konusunda karar verildikten sonra ayrıntılı beyanda bulunacaklarını belirtmiştir.

Mahkemece 09.10.2013 tarihli ara karar ile (bu karar tarihinden itibaren geçerli olmak üzere) davalı vekiline 30 günlük ek cevap süresi tanınmasına karar verilmiş ve bu ara karar davalıya 31.10.2013 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davalı -karşı davacı (kadın) vekili 22.11.2013 tarihinde cevap ve karşı dava dilekçesi ibraz etmiştir.

Mahkemece 09.10.2013 tarihli ara karar ile (bu karar tarihinden itibaren geçerli olmak üzere) davalı vekiline 30 günlük ek cevap süresi tanınmasına karar verilmiş ve bu ara karar davalıya 31.10.2013 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davalı -karşı davacı (kadın) vekili 22.11.2013 tarihinde cevap ve karşı dava dilekçesi ibraz etmiştir.

Mahkemece, davacı -karşı davalının; "Alke evleri Harman Sk. 4/4 Florya-Bakırköy" adresinde, davalının ise "Şenlikköy mahallesi, Harman sokak, 39/4/4 Florya/Bakırköy" adresindeki ortak konutta ikamet ettiği, belirtilen yerleşim yerlerinin mahkemenin yetki alanı dışında olduğu ve davalı -karşı davacı vekilinin yasal süresi içinde yetki itirazında bulunduğu belirtilerek dava dilekçesinin yetki yönünden reddi ile mahkemenin yetkisizliğine, dava dosyasının yetkili Bakırköy Nöbetçi Aile Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Davacı - karşı davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık kısmında açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, dava dilekçesine ilişkin tebligatın Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre yapıldığı, ancak uygulama görmüş Yargıtay İçtihatlarında da belirtildiği üzere, davalı -karşı davacının geçici olarak adresten ayrılarak tatile gitmesi durumunda adrese dönmesi muhtemel tarih araştırılmadan 21. maddeye göre yapılan tebligatın geçersiz olduğu, bu durum karşısında davalı -karşı davacı vekilinin vekaletnamesinin tanzim tarihi olan 03.10.2013 tarihinin davayı öğrenme tarihi olarak kabul edildiği ve talebi dikkate alınarak davalı -karşı davacıya HMK'nın 127/1. maddesi gereğince ara karar tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 30 günlük ek cevap süresi verildiği, bu nedenle 08.10.2013 havale tarihli dilekçe ile yapılan yetki itirazının yasal süresi içinde yapıldığı belirtilerek direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davacı - karşı davalı temyiz etmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, boşanma davasına konu olayda dava dilekçesinin 17.09.2013 tarihinde tebliği üzerine davalı -karşı davacının 08.10.2013 tarihli dilekçe ile ileri sürdüğü yetki itirazının süresinde olup olmadığı noktasındadır.

Uyuşmazlığın çözümü bakımından öncelikle davalı -karşı davacıya yapılan tebligatın usulüne uygun olup olmadığı hususunun açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Tebligat, yetkili makamlar tarafından bir takım hukuki işlemlerin, bunların hukuki sonuçlarından etkilenmeleri amaçlanan kimselere kanuna uygun şekilde bildirimi ve bu bildirimin de usulüne uygun şekilde yapıldığının belgelenmesi olarak tanımlanabilir (Ruhi, A.C/ Ruhi C.: Tebligat Hukuku, Ankara 2016, s.17).

Belirtilmelidir ki, tebligat Anayasa ile güvence altına alınan iddia ve savunma hakkının, daha da özelde hukuki dinlenilme hakkının tam olarak kullanılması ve bu suretle adil bir yargılamanın yapılmasını sağlayan çok önemli bir araçtır.