muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2816, Karar No: 2025/1525, Tarih: 05.03.2025

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde;müvekkilinin taraf olduğu sözleşmelerden dolayı yetkili bayi olarak faaliyet gösterdiğini, sözleşmeler uyarınca davacının münhasır hak sahibi olduğu markaları kullanımına izin verildiğini, söz konusu sözleşmelerin feshinin geçersizliğine ilişkin olarak dava açıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ile dava dışı ... Türkiye Otomotiv Limited Şirketi arasında 23.03.2016 tarihinde "Binek Aracı Dağıtıcı Sözleşmesi", 24.03.2016 tarihinde de "Binek Aracı Yetkili Servis Sözleşmesi"nin imzalandığı, davalının da bu sözleşme kapsamında dava konusu olan markayı iş yerinde kullandığı, dava dışı şirketin bu sözleşmeleri 20.04.2018 tarihli taahhütlü mektup ile 26.04.2019 tarihinden geçerli olmak üzere sonlandırdığı, bu tarihten sonra davalının davacıya ait markaları kullanmasının yasal olmadığı, sözleşmenin feshinin haklı olup olmadığının başka bir davada tartışılabileceği, iş yerinde yapılan incelemede davacıya ait markaların tüm tabelalar ile afiş ve bayrakta aynen kullandığının tespit edildiği, marka hakkına tecavüz şartlarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıya ait tescilli markalara tecavüzün tespitine, marka hakkına tecavüz teşkil eden tabela, pilon, tak ve fasya asma fiillerinin durdurulması da dahil tecavüzün durdurulmasına ve kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı tarafa gönderilen 20.04.2018 tarihli taahhütlü mektup ile davalının davaya konu markayı kullanması hakkını tanıyan sözleşmelerin 26.04.2019 tarihinden geçerli olmak üzere feshedildiği, sözleşmenin feshinden sonra davalı tarafa gerekli kriterleri yerine getirebilmesi adına süre verildiği, daha sonra 30.06.2020 tarihine kadar ticari faaliyetlerini yetki belgesi ile yürütebilmesi için yeniden olanak tanındığı, davalı tarafın gerekli şartları sağlayamaması nedeniyle noter marifetiyle tebliğ edilen 01.04.2020 tarihli ihtarname ile yetki belgesinin süresinin 30.06.2020 tarihinde dolduğunun ve yenilenmeyeceğinin bildirildiği, 28 Temmuz 2020 tarihli ihtarname ile de "..." markası ve buna bağlı işaret ve logoları kullanmaya son vermesi için 5 günlük süre verildiği, bununla birlikte 09.07.2021 tarihinde talimat yoluyla yapılan davalının işyerinde yapılan keşifte davaya konu markanın tabelalar, afiş ve bayraklarda kullanıldıklarının tespit edildiği, oysa yetki belgesi ile verilen sürenin dolması üzerine davalı şirketin bu kullanımlarına son vermesini gerektiği, SMK'nın 29/1-a hükmüne göre marka sahibinin izni olmaksızın, markanın 7. maddede belirtilen biçimlerde kullanılmasının marka hakkına tecavüz teşkil ettiği, davalının tespit edilen kullanımının bu kapsamda olduğu, davalının tespit edilen kullanımının SMK'nın 7/5-c hükmü kapsamında bulunduğundan söz edilemeyeceği, sözleşme özgürlüğü kuralının sözleşme ile bağlı kalmama özgürlüğünü içerdiği, bu kuralın istisnasının ise sözleşmede taraflardan birinin borcunu oluşturan edimin tekel niteliğinde olması sebebiyle bu edimi yerine getirmekle yükümlü olan borçlu tarafın haklı bir neden olmaksızın sözleşmeyi tek taraflı olarak feshedememesinin oluşturduğu, taraflardan birinin borcunu oluşturan edimin tekel niteliğinde olmasının yanında, kanundan veya sözleşmeden kaynaklanan hallerde fesih hakkının kullanılması durumunda aynen ifanın talep edilebileceği, somut uyuşmazlıkta bu hallerden hiçbirinin mevcut olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hakkına tecavüzün tespiti, durdurulması, kaldırılması istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 05.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1582, Karar No: 2025/2804, Tarih: 18.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1582 E.  ,  2025/2804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/3203 E., 2024/3915 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 51. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/773 E., 2024/370 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra ücretinin düşürüldüğünü, bundan dolayı ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye farkı alacaklarının bulunduğunu, ayrıca davacının pandemi döneminde davalı Bakanlık tarafından yayımlanan Genelge çerçevesinde evlerine gitmeden on ve on beşer günlük nöbetler ile yirmi dört saat kapalı sistem çalıştığını, 20.00-06.00 saatleri arasındaki çalışmasın gece çalışması olduğunu ve gece zammı alacağına hak kazanmasına rağmen bu alacağının ödenmediğini, yine bu çalışma şeklinde fazla çalışma yapıp ulusal bayram ve genel tatil günleri ile hafta tatillerinde çalıştığını ve gece çalışması yaptığını ancak bu çalışmalara ilişkin zamlı ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek fark ücret, ikramiye ve ilave tediye alacakları ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, gece zammı ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz ödendiğini, davacının gece çalışması yapmadığını, Covid-19 salgınıyla mücadele kapsamında 02.04.2020 tarihinden itibaren önce yedi günlük sabit vardiya sistemine geçildiğini, bilahare sabit vardiya sisteminin on dört gün olarak uygulandığını, davacının fazla çalışma yapmadığını, yapmış olması hâlinde ise karşılığı tutarın bordrosun yansıtılarak kendisine ödendiğini, davacının ücret farkı ile buna bağlı ilave tediye ve ikramiye alacakları ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, gece zammı ücreti alacaklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının davalı Bakanlık bünyesinde Bakım Merkezi işyerinde çalıştığı, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) gereğince sürekli işçi kadrosuna geçiş sürecinde imzalanan sözleşmede asgari ücretin belirli bir oran fazlasına yönelik bir düzenleme bulunmadığı, buna göre ücrete bağlı fark alacak taleplerinin reddi gerektiği, diğer alacak talepleri bakımından ise davacının kadroya geçtiği tarih ve arabuluculuk son tutanak tarihi arasındaki dönem için yapılan değerlendirmede, ücret bordroları, puantaj kayıtları ile yasal mevzuat dikkate alınarak hazırlanan bilirkişi raporunun dosya kapsamına uygun olduğu, dava ve ıslah tarihleri itibarıyla zamanaşımına uğrayan bir alacak bulunmadığı, emsal içtihatlar da nazara alınarak alacaklara temerrüt tarihi olarak kabul edilen arabuluculuk son tutanak tarihinden itibaren faiz işletildiği, işyeri kayıtlarına göre hesaplama yapılan bilirkişi raporunun denetime elverişli olduğu ve hesaplanan alacakların hüküm altına alındığı açıklanarak davanın kısmen kabulüne dair hüküm tesis edilmiştir,

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kararın davalı yönünden miktar itibarıyla kesin olması nedeniyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kesinlikten reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusu yönünden yapılan değerlendirmede; bilirkişi raporunun dosya içeriği ile usul ve kanuna uygun düzenlendiği, dosyaya getirtilen delillere göre eksik araştırma bulunmadığı, davalı tarafın ibraz ettiği kayıtlara göre davacının fiilî çalışmasının belirlendiği ve tespit edilen alacaklardan yapılan ödemelerin usulüne uygun şekilde mahsup edildiği, hesaplamalarda hatalı yön bulunmadığı gerekçeleriyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ve gece zammı alacak talepleri yönünden yapılan değerlendirmede toplu iş sözleşmelerinin uygulanması noktasında hatalı değerlendirme yapıldığını,

2. Davacının dayanışma aidatı ödeyerek toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanıp yararlanmadığı konusunda gerekli inceleme yapılmadığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunun bu hâli ile denetime elverişli olmadığını,

3. Davacının pandemi döneminde kapalı devre sistemiyle çalıştığını, bu hususta davalı Kuruma müzekkere yazılarak davacının çalışma şekline ilişkin bilgi ve belgelerin getirtilmesi yönündeki taleplerinin hukuka aykırı olarak karşılanmadığını,

2. Davacının dayanışma aidatı ödeyerek toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanıp yararlanmadığı konusunda gerekli inceleme yapılmadığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunun bu hâli ile denetime elverişli olmadığını,

3. Davacının pandemi döneminde kapalı devre sistemiyle çalıştığını, bu hususta davalı Kuruma müzekkere yazılarak davacının çalışma şekline ilişkin bilgi ve belgelerin getirtilmesi yönündeki taleplerinin hukuka aykırı olarak karşılanmadığını,

4. Davacının alıştığı Kurumda bakıma muhtaç kişilere hizmet verildiği de gözetildiğinde davacının aynı çalışma sisteminde çalıştığının kabul edilemeyeceğini, sürekli bakım ve gözetim gerektiren kişilere hizmet veren davacının tam gün çalıştığını, işin doğası gereği çalışmaya ara vermesinin mümkün olmadığını, bu durumda fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve gece zammı alacaklarına hak kazandığını,

5. Davacı işçiye günlük 11 saati geçen gündüz çalışmalarının ve gece 7,5 saati geçen gece çalışmalarının karşılığı ile haftalık 45 saati aşan ve yılda 270 saati geçen fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini,

6. Mahsubun ilgili olunan aydan yapılması gerekirken toplam alacak üzerinden uygulanan mahsup işlemiyle yapılan hesaplamanın hükme esas alınmayacağını, hesaplama döneminin taleplerine rağmen eksik olduğunu,

7. Ücret, ilave tediye, ikramiye alacağı yönünden; davacının ücretinin davalı işveren tarafından tek taraflı olarak ve hiçbir dayanağı olmaksızın düşürüldüğünü, belirsiz süreli bireysel iş sözleşmesinde açıkça ücret kararlaştırılmadığı gerekçe gösterilerek ücret farkı, ikramiye farkı ve ilave tediye farkı alacaklarının reddedildiğini, ancak davacının kadroya geçmeden önce ihale şartnamesinde yazılı olduğu üzere asgari ücretin yüzde oran fazlasıyla çalışmakta olduğunu, aynı koşullarda ve ihale sözleşmesinden en ufak bir fark ve düzenleme olmaksızın % ibaresi konulmak suretiyle aynı ücret üzerinden kadroya geçtiğini ve ücretinin rızası olmaksızın düşürülmesinin açıkça kanuna aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ücretinin tespiti ile talep edilen fark alacaklarının bulunup bulunmadığı ve fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve gece zammı ücreti alacaklarının ispat ve hesaplanması hususlarındadır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5512, Karar No: 2012/4915, Tarih: 03.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/5512 E.  ,  2012/4915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali, elatmanın önlenmesi yıkım istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 3.5.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12051, Karar No: 2014/6750, Tarih: 28.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/12051 E.  ,  2014/6750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2013

NUMARASI : 2007/408-2013/95

Davacılar V.. A.. vd vekili Avukat C. A. tarafından, davalı M.. A.. aleyhine 14/11/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına incelenmesinde;

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, destekleri olan İsmail Aktuna'nın davalı tarafından öldürülmesi nedeniyle maddi ve manevi kayba uğradıklarını belirterek, tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalı, desteğin ölümünde herhangi bir kusurunun olmadığını, açılan davayı kabul etmediğini belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ile destek İsmail Aktuna arasında meydana gelen tartışma ve kavga olayı sonrası desteğin ölümüne ilişkin davalı hakkında Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi'nde yapılan yargılama sonucunda, mahkemenin 10.10.2007 tarih, 2006/145 E ve 2007/249 K sayılı kararı ile davalının desteğin taksirle ölümüne neden olması nedeniyle 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, davalı hakkındaki ceza yargılaması da esas alarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davalı hakkındaki ceza yargılaması da esas alarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; ceza yargılamasında davalı hakkında taksirle ölüme neden olmak suçundan mahkumiyetine karar verildiği, desteğin ölümünün yalnızca davalının fiilinden kaynaklanmadığı ve bu konuda kusura ilişkin rapor alınmasının da mümkün olmadığı dikkate alındığında, BK'nın 43. maddesi uyarınca hükmedilen maddi tazminattan uygun bir hakkaniyet indirimi yapılması gerekmektedir. Mahkemece bu hususun gözetilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25686, Karar No: 2010/2743, Tarih: 18.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/25686 E.  ,  2010/2743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların yakınana ait yol kenarına park edilmiş, herhangi bir yere bağlı olmayan motosikleti birlikte kaldırarak ara sokağa götürüp burada arka tekerinin kilidini kırmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediklerinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK’nun 141/1. maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesi uyarınca iştirak halinde suç işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine müteselsilen tahsile karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15868, Karar No: 2016/5008, Tarih: 21.03.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/15868 E.  ,  2016/5008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından davalı şirkete 700 kg ...4000 cinsi mal satıldığını, satım konusu malın davalı şirket yetkilisi ve çalışanı tarafından dava dışı... Ltd. Şti'nin ardiyesinden teslim alındığını, faturadan kaynaklı alacağın keşide edilen ihtara rağmen ödenmediğini ileri sürerek, 30.975,00 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında akdi ilişkinin bulunmadığını, müvekkilinin davacıdan mal almadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan deliller doğrultusunda, salt faturanın düzenlenmesinin taraflar arasındaki akdi ilişkiyi ispata yeterli olmadığı, fatura içeriği malın davalıya tesliminin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 21/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3017, Karar No: 2022/8489, Tarih: 03.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/3017 E.  ,  2022/8489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (mağdure sayısınca)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkumiyet (mağdure sayısınca), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdureler vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Mağdurelerin çelişkili ifadeleri ile haklarında düzenlenen muayene raporlarının içerikleri, savunma ile bunu destekler mahiyette mağdurelerin anneleri olan müştekinin beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek müsnet suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan mağdureler vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.