muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3919, Karar No: 2025/1598, Tarih: 27.02.2025

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Kararın gerekçesiz olduğuna, hukuka aykırı delillerin hükme esas alındığına, suçun sübutuna, yapılan fiziki takibin, ikamette aramanın, üst aramasının ve teşhis işleminin hukuka aykırı olduğuna, adli arama kararı bulunmadığına, teşdiden hüküm kurulmaması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre, alınan istihbari bilgi üzerine yapılan fiziki takipte; para tesliminin ardından sanığın kendi ikametinin penceresinden elini uzatarak aldığı ve tanığa teslim ettiği uyuşturucu maddenin net 0,4 gram sentetik kannabinoidler grubunda yer alan ADB-HEXINACA etken maddesi içermesi ve sanığın ikamet aramasında pencerenin altındaki çekmecede bulunan uyuşturucu maddenin net 1,0 gram aynı türden uyuşturucu madde olması olayına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği görülmekle; fiziki takip ile uyuşur şekilde sanığın ikametinde ele geçirilen uyuşturucu madde ile tanıktaki maddenin niteliğinin aynı olması ile sanığın kendisinde ele geçen uyuşturucuyu uyuşturucu madde ticareti yapma suçu kapsamında bulundurduğuna dair kabulde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 26.05.2023 tarihli ve 2023/785 Esas, 2023/1394 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1429, Karar No: 2013/5130, Tarih: 01.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/1429 E.  ,  2013/5130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirilmesine emsal alınan 8981 ada 5 parsel, 7770 ada 24 parsel, 10133 ada 9 parsel sayılı taşınmazların satış tarihi itibarıyla (sırasıyla 11.12.2009, 06.11.2009 ve 04.10.2010) İmar Yasası hükümleri uyarınca imar uygulaması sonucu meydana gelen parsel olup olmadıklarının ve imar uygulaması sonucu meydana gelen parsel iseler düzenleme ortaklık payına karşılık gelecek şekilde indirim yapılıp yapılmadığının belediye başkanlığı ve tapu müdürlüğünden,

2-Dosyada davacı vekiline gerekçeli karar tebligatına rastlanamamıştır. Davacı vekiline gerekçeli karar tebliğ edilmişse belgesinin dosyaya konulması veya tebliğ tarihinin bildirilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2734, Karar No: 2014/17393, Tarih: 18.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2734 E.  ,  2014/17393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2013/178-2013/149

Davacılar A.. K.. vd vekili Avukat G.. K.. tarafından, davalılar E.. B.. vd aleyhine 2106/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları ile reddolunmalıdır.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

a)Dava haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, dava dilekçesinde davalıların haksız eylemlerini ve bu eylemlerin kime karşı gerçekleştirildiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır. Davalıların eylemleri ayrı ayrı olduğundan davacılar lehine hükmedilen tazminattan davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmaları doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

b)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı huku­kuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edimemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun ama­cına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda;olay tarihi, olayın gelişim biçimi ve davacı B.. K..'in yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı B.. K.. yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

Davaya konu olayda;olay tarihi, olayın gelişim biçimi ve davacı B.. K..'in yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı B.. K.. yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

c)Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince davalılar yararına vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken eksik vekalet ücretine karar verilmesi doğru değildir. Bu nedenle de kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b-c) bendinde gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3790, Karar No: 2022/17150, Tarih: 19.10.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/3790 E.  ,  2022/17150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun yürürlük uygulama şekli hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun müştekinin iş yerinden 100 TL bozuk para çaldığı anlaşılmakla;suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmeden “suça sürüklenen çocuğun yaşı büyük sanık ile birlikte mağdura ait iş yerinde kasada bulunan 100 TL paranın tamamını aldıkları, daha fazla para bulunması halinde bu miktarı da alacakları ." biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle söz konusu maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h ve 143. maddeleri gereği belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı yasanın 31/3. maddesi gereği 1/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay olarak hesaplanması,

3-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15 yaşını doldurmuş olup 18 yaşını tamamlamamış olan içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan,hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14797, Karar No: 2012/8401, Tarih: 02.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/14797 E.  ,  2012/8401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2010

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence haklı sebebe dayanılmaksızın  feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili,  müvekkili  şirketin  banyo malzemeleri,  aksesuarları ve tamamlayıcı ürünleri ve banyo mobilyaları üretimini  Kartal, Tuzla, Gebze ve Bozhöyükte bulunan üretim tesislerinde gerçekleştirdiğini, ekonomik krizin olumsuz etkileri sebebi ile satışların azaldığını ve şirketin zarara uğradığını,  bu sebeple davacının  çalıştığı  Kartal fabrikasının  tamamen kapatılmasına ve üretimini Tuzla'daki tesisler ile birleştirilerek yürütülmesine karar verildiğini, birleştirme kararı ile  istihdam fazlalığı oluştuğunu, davacının diğer bölümlerde ve gruba bağlı diğer iş yerlerinde çalışma imkanı bulunmadığından son çare olarak fesih yoluna başvurulduğunu  savunarak  davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı işveren tarafından ekonomik kriz sebebi ile işçi çıkarma yoluna  gidilmiş ise de, fazla mesailerini kaldırılması ve işçileri  meslek içi eğitime tabii tutulması  ve diğer iş yerlerinde  değerlendirilmesi gibi önlemlerin alındığına ilişkin delil ibraz edilmediği, feshin son çare olarak uygulanması ilkesine riayet edilmediği gerekçesiyle davanın  kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili  tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış olanaklarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeblerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli sebebini oluşturduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kurallarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye  kullanılmamalıdır. İşverenin  keyfi davrandığını  ispat yükü işçiye aittir. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

Dosya içeriğine göre, davalı işverenin  fesih tarihinde  Kartal fabrikasını kapatarak   üretimin Tuzla'daki  fabrikadan yürütülmesine karar verdiği  sabittir. Mahkemece, Tuzla fabrikasına ait kayıtları üzerinde inceleme yapılarak, birleşme sonrasında Kartal fabrikasından Tuzla fabrikasına  kaç işçi aktarıldığı  belirlenmeli, feshe yakın  tarihlerde ve sonrasında Tuzla fabrikasına  yeni  işçi alınıp alınmadığı  araştırılmalı ve tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması hatalıdır .

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.05.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7996, Karar No: 2013/9580, Tarih: 24.09.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/7996 E.  ,  2013/9580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ... ile çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...'ın ise beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetlerine dair Uşak Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.01.2012 gün ve 2008/220 Esas, 2012/6 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, sanık ... hakkında ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen hükmün temyiz incelemesine gelince;

Gerekçede sanık hakkında tayin olunacak cezanın alt sınırından kısmen uzaklaşılarak uygulama yapılmasına karar verilmesi ve hüküm fıkrasında da teşdiden takdiren denilmek suretiyle 8 yıl hapis cezasına hükmedilmesi karşısında, hükümde “alt sınırdan ayrılınmasını gerektirir herhangi bir teşdit nedeni bulunmadığından” ibarelerine yer verilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirildiğinden, tebliğnamede bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında mağdureye yönelik eylemiyle ilgili TCK.nın 102/2. maddesine göre verilen 8 yıl hapis cezası, TCK.nın 102/3.a maddesiyle artırılırken 12 yıl yerine, 16 yıl olarak hesaplanması ve sırasıyla TCK.nın 102/5 ve 62.

maddeleriyle yapılan artırım ve indirimlerin de yanlış belirlenen bu ceza üzerinden yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20155, Karar No: 2012/25344, Tarih: 10.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/20155 E.  ,  2012/25344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 58.493,53 TL için menfi tespit istenilmiştir. Mahkemece davanın görev yönünden reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının hukuk müşaviri olduğunu, ek olarak döner sermaye işletme müdürlüğünde görevlendirildiğini, davacıya ödenen döner sermaye katkı payının daha sonra kesildiğini, davalının tebliğ ettiği yazı ile davacıya ödenen 58.493,53 TL döner sermaye katkı payının geri istenildiğini, davacının borcunun bulunmadığının tespitinin gerektiğini, davacının döner sermaye katkı payı almasının yasal olduğunu, görevlendirilmesinin devam ettiği halde ödeneğin kesildiğini belirterek borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; idari yargının görevli olduğunu, döner sermaye katkı payı ödemelerinin kamu zararı oluşturduğunu belirtmiştir.Mahkemece; İdare Mahkemesi görevli olduğundan görevsizlik kararı verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İdari yargının konusu, idarenin Kamu Hukuku alanındaki faaliyeti ile ilgili davalardır. Kamu hizmetlerinin yürütülmesi amacıyla kamu kurumlarınca tesis edilen idari işlemlerin hukuka uygunluğunu denetlemek görevinin idari yargıya ait bulunduğu buna karşılık salt özel hukuk ilişkilerinden doğan uyuşmazlıkların ise adli yargıda çözümleneceği açıktır.

Somut olayda davacı, davalının kendisine ödediği 58.493,53 TL döner sermaye katkı payının geri istenildiğini, bunu almasının yasal olduğunu belirterek bu miktar kadar davalıya borcunun olmadığının tespitini talep etmektedir. Dava açıldıktan sonra davalı tarafından bu bedel için icra takibi yapıldığı ve taraflar arasında bu takibe dayanan itirazın iptali davasının bulunduğu anlaşılmaktadır.Mahkeme davanın hukuki sebebini re’sen tayin ve tespitle ödevli olup, tarafların bildirdiği hukuki sebeple de bağlı değildir. 2004 sayılı İİK 72/1.maddesinde; “Borçlu, icra takibinden önce veya takip sırasında borçlu bulunmadığını ispat için menfi tespit davası açabilir” düzenlemesi yapıldığına göre menfi tespit davaları açıkça adli yargının görev alanına girmektedir.

O halde mahkemece anılan nedenler ve 14.04.2010 tarih ve 2010/7-184 E. ve 2010/214 K.sayılı Hukuk Genel Kurulu kararında da belirtildiği gibi, yasanın açıkça adli yargıyı görevli saydığı haller idari yargının kapsamı dışında olup, bu gibi durumlarda dava konusu işlemin niteliğine bakılmaksızın davanın adli yargıda görüleceği dikkate alınarak, bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş; kararın bozulması gerekmiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.