muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5638, Karar No: 2017/837, Tarih: 06.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/5638 E.  ,  2017/837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin, davalı şirkete 11.10.2013 tarihinde 377617 numaralı 15.642,27-TL bedelli fatura ile hizmet işi yaptığını, davalı şirket tarafından davaya konu borcun ödenmediğini, buna istinaden Ankara 12.İcra Müdürlüğünün 2014-3263 Esas sayılı dosyası ile ilamsız icra takibine geçtiklerini, davalının icra dairesinin yetkisine ve borca itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptali ile takibe yasal faizi ile birlikte devam edilmesini ve % 20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap süresinden sonra sunduğu beyan dilekçesinde yetkili mahkemelerin İstanbul Mahkemeleri olduğunu, müvekkilinin davacıya herhangi bir borcu bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı tarafın ticari defterlerini ibrazdan kaçındığı için incelenemediğini, davacı defter kayıtlarında yaptırılan inceleme neticesinde davacının itirazının iptalini istediği asıl alacak miktarının 15.642,27-TL değil de 13.766,00-TL olduğunun sabit olduğu, davacı defter ve kayıtlarının usulüne uygun tutulduğu bu nedenle davanın kısmen kabul kısmen reddine, 13.766,07-TL ye yapılan itirazın iptaline, takibin bu kısım bakımından takip talebindeki koşullarla devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, hesaplanan asıl alacak üzerinden % 20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesi yönünde karar verilmiştir. Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava satış bedelinin tahsili için başlatılan icra takibinde itirazın iptaline ilişkindir. Davacı icra takibinde 11.10.2013 tarihli 15.642,27-TL bedelli faturaya dayanmış, davalı yetkiye ve borca itirazda bulunmuştur. Davacı-satıcı satış akdinde malların davalı-alıcıya teslim edildiğini yazılı belge ile kanıtlamak zorundadır. Davacının mahkemeye sunduğu cari hesap belgesinde ve davacının ticari defterlerinde taraflar arasında önceye dayanan ticari ilişkinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Ancak itirazın iptali davaları icra takibine bağlı olarak açılan İ.İ.K'nun 67. maddesinde düzenlenen dava olduğundan, davacı icra takibinde dayandığı faturadan kaynaklanan alacağın varlığını ve teslimini kanıtlamak zorundadır. Mahkemeye teslim belgesi sunulmadığı gibi davacı vekili 21.10.2014 tarihli celsede teslim belgesinin olmadığını bildirmiştir. Ayrıca davalı defterlerini ibraz etmemiş sadece davacı defterleri incelenmiştir. Davacının defterlerindeki kayıtlar belge ile doğrulanmadığı sürece tek başına davacının lehine delil olarak değerlendirilemez. Mahkemece açıklanan hususlar gözetilerek ispat yükünün davacıda olduğu kabul edilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 06/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4209, Karar No: 2007/5134, Tarih: 04.05.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/4209 E.  ,  2007/5134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Deresi Mevkiinde bulunmaktadır. Civarı ..., ... Boğazı, ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, kadim olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin kadim ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün kadim bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 4.5.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17135, Karar No: 2015/37946, Tarih: 04.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/17135 E.  ,  2015/37946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay öncesinde, birbirlerini dahi tanımayan, dolayısıyla sanıklar aleyhine suç isnadında bulunmasını gerektirir bir husumet bulunmayan katılanın, tüm aşamalardaki özde değişmeyen istikrarlı ve tutarlı iddiaları, hem kolluktaki 23/10/2006, hem de mahkeme huzurundaki 30/04/2009 tarihli celsede canlı olarak her iki sanığı da kesin ve net bir biçimde teşhis etmesi ile tüm dosya kapsamına göre; katılan ...’ın, bir arkadaşına ait .... plakalı ticari takside şoförlük yapmakta iken, olay günü, gece saat 01:00 sıralarında, ... meydanına yakın bir yere geldiğinde, sanıklar ... ve ...’un, el kaldırarak, “...'ya gitmek istediklerini, gündüz tarifesini açmasını” söyledikleri, katılanın da kabul ederek, sanıkları taksiye aldığı ve yola devam ettiği, ...’daki bir ara sokağa geldiklerinde, arka koltukta oturan sanık ...’ın, katılanı koltuğundan çekerek, "telefon ve parasını" istediği, vermeyince de, önde oturan sanık ...’ın, katılanı ellerinden tuttuğu, arkadaki ..’ın da, ameliyat bıçağı gibi bir kesici alet ile yakınanın boğazına bastırıp, keserek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladıkları ve üzerinde bulunan yaklaşık 200 TL para ile ... 3330 marka cep telefonunu zorla aldıktan sonra, katılanı da araçtan aşağıya atıp, otoyu da alıp gitmek suretiyle sanıkların, iştirak halinde nitelikli yağma suçunu işlediklerinin anlaşılması karşısında mahkumiyetleri yerine, bu suçtan yerinde olmayan gerekçeyle beraatlerine kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmekle hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 04.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/433, Karar No: 2022/13083, Tarih: 02.11.2022

**5. Ceza Dairesi         2019/433 E.  ,  2022/13083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Avukat olan sanık hakkında müvekkili katılan adına tahsil ettiği paraları katılana vermeyerek uhdesinde tutmak suretiyle zimmet suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında beraatine karar verilmiş ise de, dosya kapsamından; suç tarihinde katılanın davacı sıfatıyla ... (Kapatılan) 1. Aile Mahkemesinde görülen boşanma davasında vekili olarak görev yapan avukat sanığın aynı davada davalı olan ...’dan dava konusu alacaklara mahsuben 16/07/2010-02/09/2011 tarihleri arasında makbuz karşılığı ve banka havalesi yoluyla haricen tahsil ettiği toplam 16.250 TL’ye yönelik müvekkili katılana herhangi bir bilgi vermediği gibi tahsil ettiği paraları da ödemediğinin, katılanın durumu öğrenmesi üzerine 15/09/2011 tarihli azilname ile sanığı vekillik görevinden azlettiğinin, daha sonra yapılan ödemelere ilişkin başlangıçta ...’dan temin edebildiği makbuz ve dekontlara dayanan 6.750 TL’nin tarafına iadesi için sanığa 03/10/2011 tarihli ihtarname gönderdiğinin, akabinde sanık tarafından 04/10/2011 tarihinde 4.000 TL ve 05/10/2011 tarihinde 2.000 TL olmak üzere toplam 6.000 TL’nin iade edildiğinin, katılanın bakiye alacağı için sanıkla görüşmeye çalıştığı fakat sonuç alamaması üzerine savcılığa suç duyurusunda bulunduğunun, sanığın tüm aşamalarda alınan savunmalarında katılanın babasından aldığı 4.000 TL’lik vekalet ücretinin iddiaya konu davanın boşanma kısmına ilişkin olduğunu, mahkemece hükmedilen vekalet ücreti, nafaka ve tazminat üzerinden katılandan toplam 14.597,50 TL’lik vekalet ücreti alacağı bulunduğunu, tahsil ettiği 16.250 TL’den katılana iade edilen 6.000 TL düşüldükten sonra kalan 10.250 TL’lik kısmın bu miktardan az olduğunu ve katılandan alacaklı bulunduğunu, davanın bitmesinden sonra yapılan azlin haksız olup ücret alacağını ortadan kaldırmadığını, kaldı ki Avukatlık Kanunu’nun 166. maddesi gereği avukatlık ücretinin ödenmesine kadar tahsil ettiği paradan alacağı oranında hapis hakkına sahip olduğunu ifade ettiğinin, ancak katılanın sanığın iadesini gerçekleştirmediği alacağına ilişkin açtığı ve ... ... 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/19 Esas sayılı dosyasında görülen davada sanık ...’in katılan ...’nın vekilliğini yaptığı dönemde adına tahsil ettiği paradan hak ettiği vekalet ücreti ile iade ettiği 6.000 TL düşüldükten sonra kalan 5.276,64 TL’yi Leyla’ya iade etmediği tespit edilmiş olup bu miktarın 06/10/2011 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte Veli’den tahsiline hükmedildiğinin, anılan hükmün temyizi sonrası Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 06/05/2015 tarihli ve 2014/14182 Esas, 2015/14454 Karar sayılı ilamıyla bu kısım yönünden temyiz itirazlarının reddine karar verildiğinin, buna dayanılarak sanık aleyhine başlatılan icra takibi sonrası sanığın kesinleşen meblağı yasal faizi ile birlikte icra dosyası üzerinden katılana ödediğinin anlaşıldığı,

Tüm bu anlatımlar ile 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 166. maddesinde tanımlanan hapis hakkının, sadece vekalet ücreti alacakları ve yapılan giderler oranında kullanılabileceği, avukatın, müvekkili nam ve hesabına tahsil etmiş olduğu alacak ve değerlerden, ücret ve masraf alacağından fazla bir miktarını “hapis hakkı” adı altında elinde tutmasının, bu hakkın yasaya konuluş amacına aykırı olduğu gibi avukatlık meslek kurallarına da aykırı olduğu, keza hapis hakkını kullanan avukatın, müvekkilinin nam ve hesabına tahsil ettiği alacakları geciktirmeksizin ... sahibine bildirmesi, hangi işten dolayı ve ne miktarda ücret ve masraf alacağı olduğunu açıklaması ve konu ile ilgili karşı tarafı bilgilendirdikten ve gerektiği durumlarda yapılacak hesaplaşmadan sonra, alacağı oranında hapis hakkını kullanması gerektiği, esasen bu durumun, avukatın müvekkiline hesap verme yükümlülüğünün de tabii bir sonucu olduğu, nitekim, Avukatlık Kanunu’nun 34. maddesinde “Avukatlar, yüklendikleri görevleri, bu görevin kutsallığına yakışır bir şekilde özen, doğruluk ve onur içinde yerine getirmek ve avukatlık unvanının gerektirdiği saygı ve güvene uygun biçimde davranmak ve Türkiye Barolar Birliğince belirlenen meslek kurallarına uymakla yükümlüdürler”, Türkiye Barolar Birliği Meslek Kurallarının 43. maddesinde de “Müvekkil adına alınan paralar ve başkaca değerler geciktirilmeksizin müvekkile duyurulur ve verilir” hükümlerinin bulunduğu hususları da dikkate alınarak;

Sanığın bir yıldan fazla süre ile peyder pey katılan adına tahsil ettiği paradan katılanı haberdar etmediği gibi vekalet ücreti alacağından fazlasına ilişkin kısmı hapis hakkına dayanarak zilyetliğinde tutmasının yasal olarak mümkün olmadığı, böylece haricen tahsil ettiği ve katılan tarafından vekillik görevinden azli sonrası iade talepli ihtarname nedeniyle katılana verdiği 6.000 TL ile tahsil ettiği paradan vekalet ücreti ve iadeye ilişkin miktar düşüldükten sonra kalan 5.276,64 TL olmak üzere toplam 11.276,64 TL’yi uhdesinde bulundurduğunun sabit olduğu, sübut bulan eyleminin Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 17/06/2021 tarihli ve 2021/5-43 Esas, 2021/287 sayılı Kararında da açıklandığı üzere; sanık ile katılan arasındaki vekalet ilişkisinde kamu otoritesi ve kamu gücünün kullanılmadığı, söz konusu paranın teslim edilmesinin sanığın avukat olmasının doğal sonucu değil katılan tarafından şahsına duyulan güven ilişkisi nedeniyle verilen ahzu kabz yetkisi kapsamında gerçekleştirildiği ve buna bağlı olarak da aralarındaki ilişkinin hizmet ilişkisi kapsamında kaldığı gözetildiğinde, 5237 sayılı TCK'nın 155/2. maddesinde tanımı yapılan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı ve hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesinin ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur'' hükmü de nazara alınarak, 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi gereğince aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Hüküm fıkrasında CMK'nın 223/2-a madde-fıkra-bendine yer verilmeyerek aynı Kanun'un 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 02/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4702, Karar No: 2013/19650, Tarih: 28.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/4702 E.  ,  2013/19650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili,davalı Kurum vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan, mülga 506 sayılı Kanun’un 79/10 hükmü uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır.Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir.Bu nedenle, özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği, göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacı, Azerbaycan uyruklu olup, 25.11.1991 – 15.04.2009 tarihleri arasında davalı ... Eğitim Fakültesi'nde öğretim üyesi olarak kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkemece,davanın kısmen kabulü ile davacının 07.08.2003-14.04.2009 tarihleri arasında davalı üniversitede çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara,delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum ve davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden ise, mahkemece, davacının 07.08.2003-14.04.2009 tarihleri arasında davalı üniversitede çalıştığının tespitine

karar verilmesi isabetli ise de; davacının her yıl yenilenen sözleşmelerinin bulunmasına rağmen, Türk soylu olmadığının kabulü ile, 25.10.1991-07.08.2003 tarihleri arasındaki dönem yönünden gerekli araştırma yapılmaksızın, davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3255, Karar No: 2012/6659, Tarih: 26.04.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/3255 E.  ,  2012/6659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iki adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece satış suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına, göre temyiz eden davalının hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak her ne kadar, davalılar ... ve ... hakkındaki davadan vazgeçilmesi nedeniyle bu davalılar yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de adı geçen davalıların tapu paydaşı ...’ın mirasçıları olmaları bu nedenle davada yer almalarının zorunlu olması gerekmekte olup, bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasında fayda görülmediğinden hüküm fıkrasının 2. bendinin çıkarılmak suretiyle hükmün 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nun 438.maddesi gereğince düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 26.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10009, Karar No: 2021/7108, Tarih: 23.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10009 E.  ,  2021/7108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

2008 ve 2009 takvim yıllaında suça konu faturaların sırasıyla en son 2008 yılı Aralık ayı ve 2009 yılı Ocak ayı KDV indiriminde kullanılmaları nedeniyle suç tarihlerinin "25.01.2009 ve 25.02.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçunun Kanunda gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde düzenlenen olağanüstü dava zamanaşımının, 25.01.2009 ve 25.02.2009 suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 23.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.