muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15837, Karar No: 2018/14672, Tarih: 20.11.2018

Davalı ..., miras bırakana ölümüne kadar diğer davalı eşi ... ile birlikte baktığını, akdin gereğini yerine getirdiğini, davalı ... ise satışın gerçek olduğunu, satış bedelini miras bırakanın hesabına yatırdığını, davalı ... ise dava konusu taşınmazları emlakçı aracılığı ile aldığını, satış bedelini davalı ...'in hesabına yatırdığını, davalılar ile herhangi bir akrabalık ilişkisinin bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece, öncelikle ehliyetsizlik hukuksal nedeni yönünden gerekli araştırmanın yapılması,miras bırakanın ehliyetli olduğunun saptanması halinde diğer hukuki sebeplerin inceleme konusu yapılması gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, miras bırakanın işlem tarihinde ehliyetli olduğunun ... Kurumu 4. İhtisas Kurulu'nca saptandığı gerekçesiyle ehliyetsizlik yönünden davanın reddine, çekişme konusu 21 ada 19 parsel sayılı taşınmazın miras bırakan tarafından ölünceye kadar bakma koşuluyla davalı ...'e temlik edildiği, bu konudaki savunmanın ve itirazın aktin tarafı tarafından yapılması gerektiği, çekişme konusu 21 ada 49 ve 62 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar yönünden ise muvazaa iddialarının ispatlanamadığı gibi kayıt maliki olan davalı ...'nin de iyiniyetli olmadığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1913 doğumlu miras bırakan ...'nın 04.06.2004 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak davacı çocukları ... ve... ile davalı kızı ...'i bıraktığı, miras bırakanın 21 ada 19 parsel sayılı taşınmazını 17.07.2001 tarihinde ölünceye kadar bakma akdi ile kızı davalı ...'e, 21 ada 49 parsel sayılı taşınmazı ile 62 ada 1 parsel sayılı taşınmazını 05.12.2003 tarihinde damadı davalı ...'e (...'in eşi) satış suretiyle temlik ettiği, davalı ...'in 21 ada 19 parsel sayılı taşınmazını, davalı ...'in de 21 ada 49 parsel sayılı taşınmaz ile 62 ada 1 parsel sayılı taşınmazlarını 13.02.2004 tarihinde diğer davalı ...'a temlik ettikleri anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, mirasbırakan ...'nın temlik tarihinde ehliyetli olduğu ... Kurumu raporuyla saptanmak suretiyle ehliyetsizlik iddiası yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davacılar vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerinde olmadığından reddine.

Davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanununun 213 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, mahallinde keşif yapılarak 01.07.2001 tarihli ölünceye kadar bakım akdinin konusu olan 21 ada 19 parsel sayılı taşınmazın temlik tarihi itibariyle mirasbırakanın tüm mamelekine oranlanarak bunun makul karşılanabilecek bir sınırda kalıp kalmadığının tespit edilmediği, 05.12.2003 tarihinde satış suretiyle temlik edilen 21 ada 49 parsel sayılı taşınmaz ile 62 ada 1 parsel sayılı taşınmazın gerçek değerinin tespit edilmediği, savunma yolu ile miras bırakanın 05.12.2013 tarihinde dava dışı 63 ada 2, 67 ada 17 ve 73 ada 4 parsel sayılı taşınmazlarının da davalı ...'e aynı resmi senetle temlik edildiği beyan edilmesine rağmen, 05.12.2003 tarihli resmi senedin dosyaya alınmadığı, anılan taşınmazların da miras bırakan tarafından temlik edilip edilmediğinin saptanmadığı, temlik edilmiş ise değerlerinin tespiti yönünde bilirkişiden rapor alınmadığı, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 1.6.2005 tarih, 2005/5 Esas ve 2005/3 Karar sayılı terekenin tespiti dosyasında miras bırakan adına olduğu tespit edilen ... ... köyün 72 ada 4 parsel sayılı taşınmaz ile ... köyünde 73 ada 8 parsel sayılı taşınmazların temlik tarihleri itibari ile değerlerinin belirlenmediği, davacı tanıkları... ile ... ...'ın davalılar ... ile ... arasında akrabalık ilişkisinin olduğunu beyan etmelerine rağmen nüfus kayıtları getirtilerek bu yönde bir ilişki olup olmadığının saptanmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda toplanan ve toplanacak delillerin birlikte değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25231, Karar No: 2014/19682, Tarih: 10.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/25231 E.  ,  2014/19682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/56962

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2011

NUMARASI : 2007/263 (E) ve 2011/323 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin, olayın beraat eden sanığı H.. A.. ve vefat eden sanığı F.. A..’ın çelişkili ve tutarsız beyanları dışında, başkaca delil elde edilememiş olması, sanığın hakkındaki suçlamayı kabul etmemesi, diğer dinlenen tanıkların da H.. A.. ve F.. A..’ın beyanlarını desteklememesi karşısında, sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetini gerektiren yeterli delil bulunmadığı gözetilmeksizin, yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de; müştekinin, çalınan aracının 05.40'da evinin önünde olduğuna ilişkin sinyal bilgisi aldığı beyanına göre, hırsızlık eyleminin bu saat civarında gerçekleştiğinin anlaşıldığı, suç tarihinde yaz saati uygulaması da olduğu dikkate alındığında, güneşin saat 06.05’de doğduğunun ve TCK.nun 6/1-e maddesi hükmü ile gecenin 05.05’de bittiğinin anlaşılması karşısında, eylemin gündüz gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden ve eylemin geceleyin gerçekleştirildiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu da karar yerinde gösterilip tartışılmadan, eylemin gece gerçekleştirildiği kabul edilerek hırsızlık suçundan TCK.nun 143. maddesiyle ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan da 116/4 fıkrası ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 10/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6335, Karar No: 2011/6872, Tarih: 28.11.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/6335 E.  ,  2011/6872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili ile davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yüklenici temerrüdü nedeniyle sözleşmenin geriye etkili feshi ve gecikme tazminatı alacağına ilişkindir. Mahkemece sözleşmenin feshine ilişkin talebin kabulüne, gecikme tazminatının reddine dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinde davalı kooperatifin adresi “İ... İşhanı No:7/21 ...” olarak gösterilmiş, bu adrese çıkarılan tebligatın adreste başka bir kişinin ikamet etmesi ve davalının tanınmaması nedeniyle bila tebliğ iadesi üzerine mahkemece davalının adresi ... Ticaret Sicil Memurluğu’ndan sorulmuş, verilen cevapta davalı kooperatifin adresi “... No: 219/B ...” olarak bildirilmiş, bu adrese çıkarılan tebligat da yine adreste başka birinin bulunması ve davalının tanınmaması nedeniyle bila tebliğ iade edilmiştir. Bunun üzerine mahkemece davalının ticaret sicil memurluğundan bildirilen adresine Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebligat yapılması yönünden ara kararı oluşturulmuştur. Ara kararına rağmen bu adreste Tebligat Kanunu 35. maddesine göre bir tebligat yapılmamış, tebliğ evrakı dava dilekçesinde gösterilen adrese gönderilmiştir. Ara kararına aykırı olarak yapılan bu uygulama savunma hakkını kısıtlayıcı nitelikte olup, davalının hukuki dinlenilme hakkına aykırılık oluşturmaktadır (HMK.mad.27)

Davalı karar tarihinden sonra verdiği 02.11.2009 tarihli dilekçesinde kooperatifin adresini “GMK Bulvarı Fatih Mahallesi 75. Sokak Yalıkent Kat:1 No:1 Davultepe ...” olarak bildirmiştir. Bu durumda mahkemece yapılacak işlem dava dilekçesi ve eklerini bildirilen bu adrese göndererek taraf teşkilini sağlamak, davalı cevap verir ve delil bildirirse delillerini toplamak, iddia, savunma ve toplanan delilleri birlikte değerlendirerek sonucu dairesinde hüküm tesis etmekten ibarettir. Mahkemece yöntemine uygun şekilde davalıya tebligat yaptırılmadan ve taraf teşkili sağlanmadan davanın sonuçlandırılması usule aykırı olmuştur.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı kooperatif yararına BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının ise şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/531, Karar No: 2013/2611, Tarih: 22.02.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/531 E.  ,  2013/2611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.05.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 03.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava meraya elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat isteğine ilişkindir.

Davalı, dava konusu yeri satın aldığını mera olduğunu bilmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmü, davacı idare vekili temyiz etmiştir.

Kural olarak, meraların kuru mülkiyeti Hazineye, yararlanma hakkı köy ve belediyelere aittir. Meradan yararlanma hakkı olan köy ve belediyeler yoksun kaldıkları yararlanma nedeniyle haksız elatmanın kaldırılmasını, hayvanlarının yararlanamaması sebebiyle ot bedelini, mülkiyet hakkı sahibi olan Hazine ise, haksız elatmanın giderilmesi ve bunun dışında 4342 sayılı Mera Kanununun 4/4 maddesine dayanarak meralarda meydana gelen tahribat sebebiyle eski hale getirme masraflarının tahsilini haksız eylem sahibinden isteyebilir. Başka bir ifade ile köy ve belediyelerin eski hale getirme masraflarını, Hazinenin de ot bedelinin tahsilini talep etmesine olanak yoktur.

Mahkemece davanın konusu kalmadığından meraya elatmanın önlenmesi ve kal talebi yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de davacı Hazinenin eski hale getirme talebi yönünden olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 22.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1462, Karar No: 2006/4670, Tarih: 20.07.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/1462 E.  ,  2006/4670 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesine dayalı iş bedelinin ödenmesi istemiyle yapılan takibe vaki itirazın iptaline ilişkindir.

Davalı, eserin ayıplı olduğunu savunmuş, davanın reddini istemiştir.

Mahkemenin kısmen kabule dair kararı taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık BK.355. ve devamı maddelerinde yeralan eser sözleşmesine dayalıdır. İş sahibi yapılanın kendisine tesliminden itibaren makul süre içerisinde açık ayıplarını, ortaya çıktığından itibaren de gizli ayıplarını yine makul sürede yükleniciye bildirmekle yükümlüdür. Aksi halde eseri zımnen kabul etmiş sayılır (BK.359. ve 362.md.). Yargıtay’ın ve Dairemizin istikrar kazanan içtihatlarıyla, ayıp ihbarının varlığı tanık sözleriyle kanıtlanabilir. (HGK.02.02.1979 gün ve 1977/11 - 393 K.1979/80, 15 HD.

16.09.1998 gün ve 2869/3367 sayılı 15.H.D. 06.02.2002 gün ve 4689/546 sayılı kararları vb). Somut olayda davalı iş sahibi imâl edilen makinanın ayıplı olduğunu, davalının gidermeye çalıştığını, ancak sonuç alınamadığını bildirmiş, bu hususta tanık anlatımına dayanmıştır. Mahkemece, ayıp ihtarının yapıldığına dair davalı kanıtları toplanılmadan TTK.23/2. ve 25/3. maddelerinde öngörülen sürelerde ihbar yapılmadığından ve davacının tanık dinlenilmesine muvafakat etmediğinden bahisle davalı savunmasına itibar edilmemiştir. Oysa taraflar arasında eser sözleşmesi bulunduğundan ihbarın makul süre yerine 8 günde yapılmadığının kabulü ve tanık dinlenmemiş olması usul ve yasaya aykırıdır. O halde yapılması gereken iş, ayıp ihbarıyla ilgili davalı kanıtları toplanmalı, tanıkları dinlenilmeli, süresinde ihbarın yapıldığı anlaşılır ise makine üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak ayıbın niteliği saptanmalı, ayıp iş sahibinin makinayı kabulden kaçınmayı haklı kılacak derecede önemli değilse ayıp bedelinin kararlaştırılan ücretten indirilmesi suretiyle kalan miktara hükmedilmeli, eserdeki ayıbın nısfet kaidesine ve sözleşmedeki amacına göre kabule zorlanamayacak derecede olması durumunda, makinanın davacıya iadesi kaydıyla davanın reddine, ayıbın varlığı kanıtlanamaz ise şimdiki gibi kısmen kabulüne karar verilmelidir. Mahkemece tüm bu hususlar üzerinde durulmadan hukuki nitelendirmede yanılgıya düşülerek yazılı gerekçelerle hükme varılması doğru olmamış, eksik incelemeyle verilen kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,00 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 20.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4450, Karar No: 2023/2684, Tarih: 05.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/4450 E.  ,  2023/2684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karabük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2014/667 Esas, 2016/101 Karar

sayılı kararı ile sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge kullanma suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği sanığın üzerine atılı suçları işlediğine ve beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresi, aynı Kanun’un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte belge kullanma suçu yönünden; suça konu faturaların en son 2009 ve 2010 takvim yıllarında Aralık ayı KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihlerinin sırasıyla 25.01.2010 ve 25.01.2011 olduğu ve bu tarihlerden temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3. 2011 takvim yılında sahte belge kullanma suçu yönünden;5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 06.03.2015 tarihinde alınan sanığın savunması olduğu ve bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

3. 2011 takvim yılında sahte belge kullanma suçu yönünden;5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 06.03.2015 tarihinde alınan sanığın savunması olduğu ve bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karabük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2014/667 Esas, 2016/101 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/191, Karar No: 2006/193, Tarih: 12.04.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/9-191 E.  ,  2006/193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11.İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2005

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 11.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 05.05.2005 gün ve 2004/630-2005/214 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 16.06.2005 gün ve 2005/17527-21563 sayılı ilamı ile; (...Davacı işçi, davalıya ait işyerinde vardiyalı olarak çalıştığını, işyerinin konumu nedeniyle iş mahallinden ayrılmasının mümkün olmadığını, toplu iş sözleşmesinin 61.maddesinde vardiyalı işlerde çalıştırılan işçilerin yarım saatlik ara dinlenmelerini iş mahallinde geçirdiklerini, iş mahallinde geçirilen yarım saatlik ara dinlenme süreleri için bir saatlik normal çalışma ücretinin %50 arttırılmak suretiyle ödenmesi gerektiği belirtilmesine rağmen ödenmediğini belirterek ara dinlenme alacağının hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, bu konuda öncelikle toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaca yorum davası açılması gerektiğini, alacağın zamanaşımına uğradığını, toplu iş sözleşmesinin anılan hükmünün 2822 sayılı Kanunun 5 ve Borçlar Kanunun 19.maddesi uyarınca geçersiz olduğunu, vardiyalı çalışan işçilerden ara dinlenmesi sırasında zorunlu olarak işbaşında işe amade bulunması gereken işçilere ara dinlenmesi ücretinin verildiğini, ara dinlenmelerini işyeri mahallinde veya dışında serbestçe kullanabilme imkanına sahip işçilerin ise salt toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeden hareketle zamlı ara dinlenme ücretine hak kazanamayacağını, davacının haftalık çalışma süresinin 45 saati geçmediğini, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık toplu iş sözleşmelerindeki düzenlemeler uyarınca vardiyalı çalıştırılan davacı işçiye işyerindeki vardiyalı ve fiili çalışma şekline göre zamlı ara dinlenme ücretinin ödenip ödenmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davalı işveren vardiyalı çalışan işçilerden ara dinlenmesi sırasında zorunlu olarak işbaşında bulunması gereken işçilere ara dinlenmesi ücretinin verildiğini, ara dinlenmelerini işyeri mahallinde veya dışında serbestçe kullanabilme imkanına sahip işçilerin ise salt toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeden hareketle zamlı ara dinlenme ücretine hak kazanamayacağını savunmaktadır. Davacı tanıkları davacının ara dinlenme sırasında işyerinde bulunduğunu belirtmişlerdir.