muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2930, Karar No: 2019/10986, Tarih: 26.11.2019

25.09.2014 tarihli bilirkişi raporunda “sanığın işaret ettiğine göre çarpma noktasının kavşağa yakın mesafede olduğu ve yolun orta kesiminde bulunduğu anlaşılmıştır” ibaresine yer verildiği, ancak sanığın böyle bir ifadesi olmamakla birlikte sanığın olay günü alınan kolluk ifadesinde ara sokağa girdikten sonra 30 metre kadar ilerlediği, sokak içerisinde çocukların oyun oynadığını, hızının 5-10 km olduğunu, gidiş yönüne göre yolun sağından park halindeki araçların önünden koşarak çıkan çocuğa aracının ön kısımları ile çarptığını, çarpma ile bir anda frene bastığını, aracın ön kısmında tampon altında çocuğu gördüğünü beyan ettiği, sanığın aracında ön koltukta oturan tanık Nadiye’nin kollukta alınan ifadesinde, sanığın çok yavaş gittiğini, kendisi telefonu ile uğraştığı esnada bir anda çocuğu fark etmesi ile çocuk diye bağırması üzerine mesafe kısa olduğu için çocuğa vurduklarını ve aracın durduğunu, çocuğu aracın altından tam olarak aracın ortasından çıkardıklarını beyan ettiği, mahkemede dinlenen tanık Kubilay’ın ise sanığın hızının fazla olmadığını, çocuğun aracın sol tarafından aniden yola fırladığını, sokak içinde park halinde araç olmadığını, sanığın 5-6 adım önünden yola fırlayan çocuğa fren yaparak çarpmayı engelleyebileceğini, aracın sol ön tampon kısmı ile çarpıp çocuğun aracın altında kaldığını beyan ettiği, mahkemede dinlenen tanık Ali’nin çarpma anını görmediğini çocuğun aracın altında 2-2,5 metre sürüklendiğini gördüğünü beyan ettiği anlaşılmakla; mahkemece çarpma noktasının şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespit edilmesi için görgü tanıkları ve sanık hazır edilmek üzere yeniden keşif yapılması, kazalı araçta yolcu olarak bulunan tanık Nadiye ve Ali’ye çocuğun yola çıktığı yerde park halinde araçlar bulunup bulunmadığının sorulması, aracın hasarlı halinin fotoğrafı varsa sanıktan sorulması ve temininden sonra Karayolları Trafik Heyeti veya Üniversitelerin konu ile ilgili bölümlerinde uzman öğretim görevlilerinden oluşturulacak bilirkişi kurulundan rapor alınarak, olayın meydana geliş şekli ve kusur durumu kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve deliller isabetle değerlendirilip, denetime imkan verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz bir kişilik durumu bulunmayan ve lehe hükümlerin uygulanması talebi de olan sanık hakkında “Cezadan beklenen amacın cezanın para cezası olarak tayini suretiyle sağlamayacağı kanaatiyle” şeklinde yasal olmayan gerekçe ile TCK'nın 50. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA; 26.11.2019 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1950, Karar No: 2024/7607, Tarih: 04.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/1950 E.  ,  2024/7607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/860 E. 2023/510 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER: Düşme, mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama, düşme

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine, İlk derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararı ile sanık hakkında 2008-2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca olağanüstü zamanaşımı nedeniyle düşme; 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'un (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz istemi, düşme hükümlerinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık tarafından hakkında zamanaşımı nedeniyle düşme hükmü verilmesi gerektiği belirtilerek hüküm temyiz edilmiştir.

III. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında 2008,2009,2010,2011 şeklinde yazılan suç tarihlerinin en aleyhe kabulle 31.12.2008, 31.12.2009, 31.12.2010, 31.12.2011 olduğu belirlenmiştir.

A.2008, 2009 ve 2010 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçlarından Kurulan Düşme Hükümlerine İlişkin Temyiz Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Kanun'un 359 unu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin gerçekleştiği belirlenmiş; ancak kamu davasının düşmesi yerine düşürülmesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ve bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

B. 2011 Takvim Yılında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükmüne İlişkin Temyiz Yönünden

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Kanun'un 359 unu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A.2008, 2009 ve 2010 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçlarından Kurulan Düşme Hükümlerine İlişkin Temyiz Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan “Düşürülmesine” ibaresi çıkarılarak yerine “Düşmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. 2011 Takvim Yılında Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükmüne İlişkin Temyiz Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararına yönelik sanık ve katılan kurum vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15761, Karar No: 2015/18501, Tarih: 03.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/15761 E.  ,  2015/18501 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Gaziantep 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 17.04.2015

No : 2014/29-2015/149

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı K... vekili ve davalı A.. G.. tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Eldeki dosyada, davacı davalı işyerinde 11.12.2009-17.10.2011 tarihleri arasında çalıştığı iddiasıyla hizmetlerinin tespitini istediği davada mahkemece, davacının 11.12.2009- 30.09.2010 tarihleri arasında çalıştığı yönünde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dosya içerisinde davacının eşinin aynı dönem için açmış olduğu hizmet tespiti davasının kesinleşmiş olması, davacı ile davacının eşinin dava dilekçelerinde çiftlikte hayvan bakımı işi yaptığı, yargılama sırasında dinlenen davacı tanığının beyanında ‘…davalının o dönemde dört ineği ve iki buzağısı vardı.’şeklindeki ifadesi nedenleriyle, bakıldığı iddia edilen hayvanların sayısı ve yapılan işin niteliği göz önüne alındığında davacının faaliyetlerinin eşe yardım kapsamında değerlendirilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı A..... G..'e iadesine, 03.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8510, Karar No: 2014/8386, Tarih: 21.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/8510 E.  ,  2014/8386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2013

NUMARASI : 2011/901-2013/132

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 26/10/1992-16/10/2011 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 26.10.1992-16.10.2011 tarihleri arasında davalı A.. K..'nde antrenör olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı Kulüp adına tescilli .. sicil numaralı işyerinden 01.03.1993-10.01.1994 tarihleri arasında hizmetinin bildirildiği, davacının davalı A.. K.. Derneği adına 07.12.2010-07.12.2011 tarihleri arasında gelir toplama yetkisi verildiği, davalı işyerinin bir kısım dönem bordrolarının bulunduğu, tek tip profesyonellik sözleşmelerinin istenmediği anlaşılmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı Kulüp adına tescilli .. sicil numaralı işyerinden 01.03.1993-10.01.1994 tarihleri arasında hizmetinin bildirildiği, davacının davalı A.. K.. Derneği adına 07.12.2010-07.12.2011 tarihleri arasında gelir toplama yetkisi verildiği, davalı işyerinin bir kısım dönem bordrolarının bulunduğu, tek tip profesyonellik sözleşmelerinin istenmediği anlaşılmaktadır.

Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri Spor Kulübü olup bir dernektir. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretlerin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Kuruma bildirilmeyen dönemlerdeki ücret belgeleri ve bu dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin araştırılması gerekir.

Somut olayda, davacı antrenör olarak çalıştığını beyan etmiş olmasına rağmen, tanıkların davacının davalı kulübün adını taşıyan spor okullarında kayıt işlerinde çalıştığını beyan ettikleri, bu sebeple davacının tam olarak ne iş yaptığı ve nerede çalıştığı açıklığa kavuşmadığı gibi, davalı spor kulübünün, kulübün adını taşıyan spor okullarının kulüp ile bağlantısının olmadığını sadece kulübün isminin kullanılmasına izin verildiğini beyan etmesine karşın kulüp ile kulübün adını taşıyan okullar arasında bağlantı olup olmadığı hususu da araştırılmadan karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Yapılacak iş, öncelikle davacıya ne iş yaptığını açıklatmak, ücretini nasıl aldığını sormak, davalı Spor Kulübü nezdindeki ihtilaflı döneme ait ücret tediye bordrolarının ve puantaj kayıtlarının tamamının aslını veya onaylı ve okunaklı örneklerini getirtmek, ücret ödeme bordrolarında davacının imzasının bulunup bulunmadığını saptamak, davacının işyeri özlük dosyasının eksiksiz ve onaylı bir örneğini işyerinden istemek, şayet davacının davalı spor kulübünün adını taşıyan okullarda çalıştığı ortaya çıkar ise, davalı spor kulübü ile davalı kulübün adını taşıyan okullar arasında bağlantı olup olmadığını araştırmak, davacının resmi kayıtlara geçmeyen dönemlerde çalıştığını ve ücretini aldığını gösterir belgelerin ibraz edilememesi halinde bunun nedenini araştırmak ve haklı ve izah edilebilir bir nedene dayanıyor ise bu takdirde tanık sözlerine itibar etmek, davacının çalışmasını somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3849, Karar No: 2011/2582, Tarih: 14.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3849 E.  ,  2011/2582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/06/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davacının yaralanmasının niteliği, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm bölümünün manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan "...10.000,00..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...2.000,00..." sayı dizisinin yazılmasına; harç

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm bölümünün manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan "...10.000,00..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...2.000,00..." sayı dizisinin yazılmasına; harç

alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin silinerek yerine 2 nolu bent olarak "2-Alınması gereken 108,00 TL karar harcı davacıdan alınan 135,00 TL peşin harçtan indirilerek fazla alınan 27,00 TL'nin karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan "...1.200,00..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...575,00..." sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21284, Karar No: 2014/3984, Tarih: 26.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21284 E.  ,  2014/3984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.04.2013

NUMARASI :Esas no:2012/27 Karar no:2013/237

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.02.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/15616, Karar No: 2014/8769, Tarih: 01.07.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/15616 E.  ,  2014/8769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2011/124-2012/255

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan cari hesap alacağının tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ve inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından 13.05.2010 tarihinde davalı aleyhine başlatılan icra takibinde, 16.04.2010 tarihli cari hesap ekstresi gereği 41.652,91 TL alacağın tahsili istenmiştir. Davalılar vekili, borcunun bulunmadığını bildirerek itiraz etmiştir. Davacı alacaklı, araç kiralama sözleşmesinden doğan edimlerini yerine getirmediğinden davalının borçlu olduğunu belirterek itirazın iptali ile inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, B.K. nun 113/2. maddesi gereğince, davacının gecikme faizi talep hakkını borcun ödendiği sırada veya daha önce saklı tutmadığı anlaşıldığından 31.03.2010 tarih ve 7.358,85 TL bedelli faturadan kaynaklanan alacağının bulunmadığı, sözleşmelerin 5. maddesi hükmünün B.K. nun 158/2.maddesi gereğince ifaya eklenen cezai şart olduğundan, araçların teslimi sırasında cezai şart isteme hakkının saklı tutulmadığından ve davalının ticari defterlerinin usulüne uygun tutulduğundan 1919,73 TL yönünden itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin alacağa ilişkin temyiz itirazları incelendiğinde;