muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/6017, Karar No: 2010/2326, Tarih: 04.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/6017 E.  ,  2010/2326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/06/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişim biçimi ile gösterdiği tüm özellikler, davacının yaralanma derecesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 2.000,00 TL manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nın 438/son maddesi gereğince davacı yararına 4.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “...2.000,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…4.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…108,00…” ve “…162,00…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…216,00…” ve “…54,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; 3 bendinde yer alan “…108,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinmesine yerine “…216,00…” sayı dizisinin yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…4,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…8,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/259, Karar No: 2023/4908, Tarih: 07.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/259 E.  ,  2023/4908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/318 E., 2022/174 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 2009/2530 Esas sayılı dosyası ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan dava açılmıştır.

2.Büyükçekmece 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2012 tarihli, 2009/969 Esas, 2012/687 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturabileceğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

3.Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.01.2014 tarihli, 2012/255 Esas, 2014/22 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılması ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4.Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.01.2014 tarihli, 2012/255 Esas, 2014/22 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 22.06.2020 tarihli ve 2016/5667 Esas, 2020/2536 Karar sayılı kararı ile '' Olay günü dokuz yaşındaki mağdurenin kolundan tutan sanığın pantolonundan çıkardığı cinsel organına bakmaya zorlaması şeklindeki bedensel temas içeren eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 103/1. maddesi 2. cümlesinde düzenlenen sarkıntılık düzeyinde kalan çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek cinsel taciz suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi,kabule göre de; Mağdurenin velisi olan müşteki Adem’in 08.02.2013 tarihli celsede sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında, değişen suç vasfına göre cinsel taciz suçundan görülen kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması, '' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5.Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2022 tarihli, 2021/318 Esas, 2022/174 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 inci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası sanığın kazanılmış hakkı gözönünde bulundurularak 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılması ve hak yoksunluklarının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

6.Sanık müdafiinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itirazı sonucunda itirazın kabulü ile kararın kaldırılarak; Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2022 tarihli, 2021/318 Esas, 2022/174 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 inci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası sanığın kazanılmış hakkı gözönünde bulundurularak 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Yargıtay kararında kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiği belirtilmesine rağmen mahkemece sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet hükmü kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Okuldan eve dönen mağdureyi takip ederek asansöre binmekte olan mağdurenin kolundan tutan sanığın pantolonundan çıkardığı cinsel organına bakmaya zorlaması olayında,

Mahkemece; '' Yargıtay'ın bozma kararına uyularak sanığın olay tarihinde 12 yaşından küçük mağdura yönelik sarkıntılık düzeyinde çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği kanaatiyle TCK'nın 103/1-2.cümlesi uyarınca cezalandırılmasına ve kazanılmış haklarının gözetilmesi ile şartları oluşan Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması yönünde karar verildiği, karara sanık müdafiinin itirazı üzerine inceleme yapan Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nce sanık hakkında HAGB kararı verilmesinin sanığın aynı hukuki hatadan iki kez yararlanması sonucunu doğurması nedeniyle sanık müdafiinin itirazının kabulü ile mahkememiz kararının kaldırılmasına karar verildiği, dosyanın yeniden alınması ile HAGB kararının kaldırılmasına ilişkin kesin karar doğrultusunda sanık hakkında kazanılmış hakları da gözetilerek TCK'nın 103/1-2.cümlesi ile takdiri indirim uygulanmak suretiyle sanığın 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına'' karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yargılama süresindeki işelemlerin usül ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2022 tarihli, 2021/318 Esas, 2022/174 Karar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3390, Karar No: 2024/4654, Tarih: 21.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/3390 E.  ,  2024/4654 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1182 E., 2018/1219 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 08.11.2023 tarihli ve 2021/18599 Esas, 2023/6870 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.02.2024 tarihli ve 2 - 2018/62148 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 15.05.2018 tarihli ve 2018/1182 Esas, 2018/1219 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin, 08.11.2023 tarihli ve 2021/18599 Esas, 2023/6870 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından,sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 15.05.2018 tarihli ve 2018/1182 Esas, 2018/1219 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun,17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla usûlüne uygun ihtarat içeren tebliğin sağlanması için dosyanın iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 08.11.2023 tarihli ve 2021/18599 Esas, 2023/6870 Karar sayılı hırsızlık suçu yönünden temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 15.05.2018 tarihli ve 2018/1182 Esas, 2018/1219 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun,17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35170, Karar No: 2019/6122, Tarih: 19.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/35170 E.  ,  2019/6122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili,davacının 20/07/2009-13/05/2014 tarihleri arasında davalı şirket nezdinde tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalıştığını, davacının hafta içi veya hafta sonu mesai saatleri dışında çalışmasının istenildiğini, bu nedenle davacının açıköğretim sınavlarına girmesinin engellendiğini,davacının maaş ve prime dayalı bir sistemle çalıştığını, davacıya prim kazanma süreci sonunda aktarılması gereken bilgilerin doğru olarak aktarılmadığını, aktarılan bilgilerin yanlış olduğunu, bu nedenle ihtarname çekerek iş akdini fesh ettiklerini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai,ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili,davacı tarafından gerçekleştirilen feshin nedeninin haklı neden teşkil etmesinin mümkün olmadığını, bu nedenle davacının kıdem tazminatı alacağının doğmadığını, ihbar tazminatının iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğunu, bu nedenle davacının ihbar tazminatına hak kazanmadığını, davacı tarafın yükümlü olduğu işleri haftalık 45 saatlik yasal çalışma süresi içerisinde tamamlayamaması sebebinin iddia edildiği gibi iş yükü olmadığını, davacının düzensiz ve yetersiz çalışma gibi kişisel nedenlerle işlerini mesai saatleri içerisinde tamamlayamadığını, bu nedenle davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil gibi alacaklarından davalı şirketin sorumlu olmadığını, davalı şirkette ulusal bayram ve genel tatil günlerinde ve hafta tatillerinde çalışma olmadığını, davacının aylık ücrete ilave prim sistemi kapsamında çalıştığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücreti ve kıdem tazminatı ücreti alacağının olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı işçi gerek dava dilekçesinde gerekse de fesih için işverene gönderdiği ihtarında iş sözleşmesini haklı nedenlerle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti isteklerinde bulunmuştur.

Davalı işveren ise davacının haklı neden olmaksızın işyerinden ayrıldığını savunmuştur.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücreti ve kıdem tazminatı ücreti alacağının olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı işçi gerek dava dilekçesinde gerekse de fesih için işverene gönderdiği ihtarında iş sözleşmesini haklı nedenlerle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti isteklerinde bulunmuştur.

Davalı işveren ise davacının haklı neden olmaksızın işyerinden ayrıldığını savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının fesih yazısında yer alan fesih sebeplerini ispatlayamadığı gerekçesiyle sözü edilen taleplerin reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan fesih yazısında davacı işçi fazla çalışma yaptırıldığından söz etmiş ve primlerle ilgili bazı uygulama sorunlarına değinmiştir.

Bilirkişi raporunda davacının yaz ve kış dönemlerine göre fazla çalışma ücretleri hesaplanmış ise de mahkemece davacının prim aldığı ve primlerin fazla çalışma ücretini karşıladığı gerekçesiyle fazla çalışma ücreti isteğinin reddine karar verilmiştir.

Fazla mesai kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla mesai yapsın yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır. Ancak ister gezerek, isterse işyerinde çalışsın satış temsilcisi mesaisi artıkça prim alacağı artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışması söz konusu olduğundan fazla çalışma ücretinin yüzde usulünde olduğu gibi sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanması gerekir.

Yukarıdaki ilke kararında da belirtildiği gibi davacının prim alması, aynı dönem için fazla çalışma ücretine hak kazanmasına engel olmayıp hesaplamanın %50 zam kısmına göre yapılmak kaydıyla fazla çalışma ücreti belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken fazla çalışma ücret alacağının reddine karar verilmesi hatalıdır.

Ayrıca davacının fesih bildiriminde fazla çalışma yaptırıldığına da dayanması sebebiyle de iş sözleşmesini İş Kanununun 24/2-e maddesi uyarınca haklı nedenlerle feshettiği kabul edilerek kıdem tazminatının hüküm altına alınması gerekirken reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.