muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2269, Karar No: 2022/6282, Tarih: 05.10.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/2269 E.  ,  2022/6282 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2012 gün, 6-386; 30.11.2010 gün, 5-237; 29.05.2007 gün, 114-113; 26.05.2009 gün ve 50-130 sayılı ve benzer kararlarında vurgulandığı üzere; 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/3, 232/6. maddeleri gereğince, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunluluğuna rağmen, sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz yoluna başvuru süresinin 1 hafta olduğu gözetilmeden, Mahkemece dosyanın esası hakkında karar verildikten sonra, hükmün yasa yolu kısmında temyiz yasa yoluna başvuru süresi 15 gün olarak belirtilerek yasa yolunun yanlış gösterilmesi suretiyle sanık müdafinin yanıltıldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz başvuru süresinin 15 gün olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli, 2017/463 esas, 2018/20 karar sayılı ve 23.01.2018 tarihli, 2015/962 esas, 2018/16 karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. madde ve fıkrasının yanı sıra 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/3. madde ve fıkrasının uygulanması, bozma nedeni yapılmamıştır;

Sanığın Behram köyü muhtarı olduğu, ...'in ise ... İl Özel İdaresi Müdürlüğüne ait olup kullanımı Behram köyü muhtarlığında olan trafikten men edilmiş traktör ile toprak ve taş taşıma işlerinde çalıştığı, ...'in 30/11/2013 günü saat 11.45 sıralarında sevk ve idaresindeki traktör ile traktöre takılmış olan taş ve toprak yüklü tek dingilli yarı römork ile meskun mahal dışı, tek yönlü, 30 km/saat hız sınırının bulunduğu, virajlı ve eğimli yolda seyir halinde iken, gidişine göre yolun sağından yoldan çıkıp, traktörün devrilmesi ve parçalanması şeklinde meydana gelen kazada ...'in öldüğü,

Kaza tespit tutanağında: sanığın, sürücü belgesi olmayan ölene muayenesi geçen traktörü kullanması için izin vermesi sebebiyle kusurlu olduğu, ölenin ise aracın hızını yük ve teknik özelliğine göre ayarlamaması sebebiyle kusurlu olduğu; üç kişiden oluşan bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen 22/06/2015 tarihli raporda; sanığın tali kusurlu olduğu, ölenin ise asli kusurlu olduğu; ... Güvenliği Uzmanı tarafından tanzim edilen 30/09/2015 tarihli raporda: sanığın, %80 oranında kusurlu olduğu, ölenin ise %20 oranında kusurlu olduğu belirtildiği,

Kazanın meydana geldiği gün traktör üzerinde yapılan inceleme üzerine tutulan tutanakta özetle; traktörün frenlerinin hiç bir şekilde tutmadığı, fren balatalarının bitmesinin kaza esnasında meydana gelmiş olmayacağı, fren ayar çubuklarının sona kadar sıkılıp kaynaklandığı, traktörü fren dışında durdurabilecek hiç bir şeyin olmadığı, direksiyon incelendiğinde direksiyonda boşluk olduğu tespit edildiği,

Soruşturma aşamasında alınan 26/03/2014 tarihli bilirkişi raporunda:Balataların yağ içinde olduğu, balataların bitik durumda olmadığı ancak kompanada ve balatada yağ tabakasının oluşması sebebiyle frene basılsa dahi traktörü durdurma işlemini yerine getiremeyeceği, bu hali ile traktörün frenlerinin tutmasının mümkün olmayacağı, traktörün frenlerinin tutmama sebebinin periyodik fren bakımlarının zamanında yapılmamış olması tespit edildiği, anlaşılmakla yapılan incelemede;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii eksik incelemeye, kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Dosya içerisine göre; İl Özel İdaresi Müdürlüğüne ait olan ancak kullanımı 1991 yılında ... köyü'ne verilen traktörün son muayenesinin 1994 yılında yapıldığı ve 22/08/2013 tarihinde trafikten men edildiği, muhtar olan sanık tarafından periyodik fren bakımlarının düzenli ve zamanında yapılmayan ve trafikten men edilmiş olan traktörün köy işlerinde kullanılmasını engellemediği anlaşılmakla, sanık hakkında belirlenen cezada TCK'nın 22/3.maddesinde tanımlı bilinçli taksir hükümlerince arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik ceza tayini;

2.Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında, ... ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması,

3.5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının günlüğü 20 TL'den adli para cezasına çevrilmesi sırasında sonuç cezanın 12.100 TL yerine hesap hatası yapılarak 12.000 TL olarak belirlenmesi,

3.5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının günlüğü 20 TL'den adli para cezasına çevrilmesi sırasında sonuç cezanın 12.100 TL yerine hesap hatası yapılarak 12.000 TL olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 05/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/198, Karar No: 2017/3559, Tarih: 27.04.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/198 E.  ,  2017/3559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre asli kusurlu olduğu kabul ve tespit edilen sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura, ceza miktarına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 27.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1356, Karar No: 2013/6756, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/1356 E.  ,  2013/6756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından ölüm aylığından kesinti yapılarak evlilik dışı çocuklara ödenmesi işleminin iptaline, yapılan kesintilerin ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 04/04/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Davacılar vekili, sigortalı ... resmi evliliğinden dünyaya gelen müvekkillerine ölüm aylığı %25 oranında ödenirken, evlilik dışı çocuklarına %50 oranında ödendiğini iddia ile Kurum işleminin düzeltilmesiyle eksik ödenen miktarın tahsilini dava etmiştir.

Davalı Kurum, davanın reddini talep etmiş, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

İhtilaf, 506 sayılı Yasa'nın 68 nci maddesinin yorumundan kaynaklanmaktadır. Söz konusu maddenin 1/A bendinde ölen sigortalının tespit edilecek aylığından dul eşe %50, aylık alan çocuğu bulunmayan dul eşe %75 oranında, 1/C bendinin a fıkrasında belirtilen şartları taşıyan çocuklarına %25 oranında, 1/C bendinin b fırkasında ise, a fıkrasında belirtilen ve sigortalının ölümü ile anasız ve babasız kalan veya sonradan bu duruma düşenler ile ana ve babaları arasında evlilik bağlantısı bulunmayan, yahut sigortalı babanın ölüm tarihinde evlilik bağlantısı bulunmakla beraber, anaları sonradan evlenenlerin her birine %50 oranında aylık bağlanacağı belirtilmiş, aynı maddenin 2 nci bendinde ise, sigortalı tarafından evlat edinilmiş, tanınmış veya nesebi düzeltilmiş, yahut babalığı hükme bağlanmış çocuklar ile sigortalının ölümünden sonra doğan çocukların bağlanacak aylıktan yukarıda belirtilen esaslara göre yararlanabilecekleri hükme bağlanmıştır.

Maddenin 1/A bendinin eşe, 1/C bendinin a ve b fıkralarının çocuklarına bağlanacak aylık oranlarını düzenlediği, 1/C bendinin a fıkrasında sigortalının hayatta bulunan eşi ile birlikte bulunan çocuklara bağlanacak aylık oranları belirlenirken, b fıkrasında ise sigortalıdan aylık alacak eşin bulunmaması durumunda çocuklara bağlanacak aylık oranının belirlendiği yasa metninden açıkça anlaşılmaktadır. Aylıktan pay alan dava dışı çocukların sigortalı tarafından tanınmak suretiyle, nüfus kaydına geçirildiği ve Kurumca evlilik içinde doğan davacılara %25 oranında aylık bağlanırken, tanınmış çocuklara %50 oranında aylık bağlandığı görülmektedir. 68/1-C bendinin b fıkrasında ana ve babaları arasında evlilik bağı bulunmayan çocuklar için %50 oranında aylık bağlanacağı belirtilmekte ise de, bu fıkrada eşin aylığa iştirak etmeme durumu söz konusu olduğundan, bu çocuklarla evlilik içinde doğan çocukların aylık bağlama oranı %50 oranında tespit olunmuştur. Yasa koyucu evlilik içinde doğan çocuklarla, tanınmış çocuklar arasında bağlanacak aylık oranında bir farklılık yaratmamıştır.

Sigortalının eşi hayatta olduğuna göre ve 68 nci maddenin 2 nci bendi hükmü de göz önünde tutularak, gerek evlilik içinde doğan çocuklara gerekse tanınmış çocuklara 506 sayılı Yasa'nın 68 nci maddesinin 1/C bendinin a fıkrası hükmü uyarınca, %25 oranında aylık bağlanması gerekmektedir.

Yasa metni açık olduğu gibi, mirastan eşit pay alan çocuklar arasında bağlanacak yetim aylığının farklı oranlarda uygulanması açıkça kanunun ruhuna da aykırıdır.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle, kararın bozulması gerektiğini düşündüğümden, çoğunluğun görüşüne iştirak etmemekteyim.
Yargıtay — Esas No: 2013/7278, Karar No: 2013/10678, Tarih: 23.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7278 E.  ,  2013/10678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Manavgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.06.2011 gün ve 2010/105-2011/398 sayılı kararı onayan Daire’nin 07.01.2013 gün ve 2011/15698-2013/52 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait akaryakıt istasyonunun davalı nezdinde sigortalı olduğunu, motorin hattındaki arıza sebebiyle 7.322 lt. kırsal motorinin kaybedildiğini, yer altı tankından sızma sonucu mal kaybında oluşacak zararlar teminat dahilinde olduğu halde sigorta bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 1.000 TL'nin arızanın başladığı 27.04.2009 tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 07.12.2010 tarihli dilekçesiyle dava değerini 13.610 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, pompaya gelen hattaki delik nedeniyle motorinin sızdığını, poliçede makine kırılmasına bağlı kayıplar nedeniyle teminat verildiğini, yakıt borularına ilişkin teminatın bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 23.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/17419, Karar No: 2014/16771, Tarih: 16.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/17419 E.  ,  2014/16771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : 2004 yılı sahte fatura kullanmak suçundan: Düşme

2005 yılı sahte fatura kullanmak suçundan: Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen ''2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak'' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının dava zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği, "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan ise bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 16.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5230, Karar No: 2013/14659, Tarih: 27.11.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/5230 E.  ,  2013/14659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; 765 sayılı TCK'nın 125, 59, 31, 33, 40, 5252 sayılı Kanunun 5, 6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- Sanıklar ... ve ... hakkında; TCK'nın 64/1. maddesi delaletiyle CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşme

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık ... müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

1- Sanıklara atılı suçun niteliği itibariyle suçtan doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan İçişleri Bakanlığı'nın davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz ve yok hükmünde olup, hükmü temyize yetki vermeyeceğinden katılan İçişleri Bakanlığı vekilinin temyiz talebinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık ... ve müdafii ile katılanlar ... vekili ve ..., ..., ...'ın temyizlerine gelince;

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in üyesi bulunduğu silahlı terör örgütünün, Devletin birliğini bozma ve ülke topraklarından bir kısmını Devlet idaresinden ayırma amacına yönelik olarak vahamet arz eden olayları gerçekleştirdiği, sanığın sübutu kabul olunan eyleminin amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ile ülke genelindeki organik bütünlüğüne göre, amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek nitelikte olduğu belirlenip, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar ... ve ... hakkında açılan davanın ölüm nedeniyle düşmesine karar verilmiş incelenen dosya kapsamına göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... ve müdafii ile katılan ... vekili, katılanlar ..., ..., ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sanık ... bakımından re'sen de temyize tabi olan mahkumiyet ve düşmeye ilişkin hükümlerin ONANMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2088, Karar No: 2015/4125, Tarih: 02.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/2088 E.  ,  2015/4125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 02/08/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalıların diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ...'nin 17/07/2010 tarihli nüshasında yayınlanan “...” başlıklı köşe yazısı ile 21/07/2010 tarihli nüshasında yayınlanan “...” başlıklı köşe yazısında yer alan ifadelerin, kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığını ileri sürerek, her bir köşe yazısı yönünden ayrı ayrı manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, 17/07/2010 tarihli köşe yazısı yönünden; davacı yana atfen bildirilen hususların, insani anlamda ağır itham içerdiği, davalının değer yargılarını ifade ederken bu değer yargılarına dayanak olgusal temelleri netleştirmediği, haberde kamu yararı bulunmadığı belirtilerek, 21/07/2010 tarihli köşe yazısı yönünden ise; davacının Ergenekon zencisi olarak tarif edildiği, Ergenekon terör örgütünün medyatik aygıtı olduğu yönündeki ifadenin olgusal temellerinin netleştirilmediği, yargılamanın devam ettiği aşamada hüküm verir tarzda haber yapıldığı belirtilerek, her iki köşe yazısı yönünden de istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; davaya konu edilen 17/07/2010 tarihli “...” başlıklı köşe yazısında, davacının kişilik haklarına saldırı var ise de; 21/07/2010 tarihli “...” başlıklı köşe yazısı aynı nitelikte değildir. 21/07/2010 tarihli yazıda, doğrudan davacının kişilik hakları hedef alınmamış, geçmiş tarihlerde medya sektöründe yaşandığı belirtilen bir takım olaylar kamuoyu ile paylaşılmıştır. Yazıda geçen “...Bu yapılanmanın ağababaları dışarıda keyif çatıyor, medyatik aygıt olarak kullanmak istedikleri Özkan ve Balbay ise içeride. Bence bu iki gazeteci de derhal tahliye edilmeli. ...'ın söylediği gibi bu isimler Ergenekon Zencileri... Ergenekon beyazlarının bu zencileri taktığı falan yok...” şeklindeki ifadeler, kamuoyunda Ergenekon davası olarak bilinen dava nedeniyle, davacının tutuklu bulunması ile ilgili olarak kaleme alınmıştır. İfadeler, yazarın bu olguya ilişkin yorumunu ve değer yargılarını içermekte olup davacının kişilik haklarına saldırı niteliği taşımamaktadır. Mahkemece bu husus gözetilerek 21/07/2010 tarihli köşe yazısına yönelik istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalıların bu yazı nedeniyle de sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle 21/07/2010 tarihli yayın yönünden BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.