muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23330, Karar No: 2013/18909, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23330 E.  ,  2013/18909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 04/11/2004 tarihinde anlaşmalı olarak sanık ... ile boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14074, Karar No: 2018/2210, Tarih: 12.03.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/14074 E.  ,  2018/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü;

K A R A R-

Davacı vekili; davacı şirket tarafından ...'ye ait ... Mahallesi, ...sokak ... Daire 4 ... adresindeki konut için yapılan konut sigorta poliçesi kapsamında sigortalının konutunun 16.04.2014 tarihinde davalıya ait ana rögarın tıkanması nedeniyle meydana gelen hasar bedeli olarak belirlenen 2.650,00 TL zarar bedelinin 15.05.2014 tarihinde sigortalıya ödendiğini, davalının sorunu kanal hattını yenileyerek çözdüğünü, sigortalının konutunda meydana gelen hasardan davalı kurumun sorumlu olduğunu belirterek ödenen miktar olan 2.650,00 TL'nin ödeme tarihi 15.05.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte rücu'an davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili; Ana kanalların bakım ve onarımının davalının sorumluluğunda olmakla birlikte kanal baca bağlantısından pis suyun geri tepmesini önleyici tedbirleri almanın konut sahibi ve kullanıcıya ait olduğunu, geri tepmeyi önleyen aletin takılmasının sorumluluğunun kullanıcılara ait olduğunu, davacının sigortalısının gerekli bakım ve onarımı yapmadığını meydana gelen hasar ile müvekkili idare arasındaki illiyet bağının kesildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; davalının sorumlu olduğu 1.325,00 TL alacağın ödeme tarihi olan 15.05.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.Dava, konut sigortasından kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2015 tarihinden itibaren 2.080,00 TL’ye çıkartılmıştır.Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verilmiş olup mahkemece karar verilen tazminat yönünden dava kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kesinlikten REDDİNE, peşin alınan harçların istek halinde temyiz eden davacı ile davalıya geri verilmesine 12.3.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1446, Karar No: 2023/1274, Tarih: 16.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1446 E.  ,  2023/1274 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/528 E., 2021/707 K.

DAVALILAR : 1-... vekili Avukat ...

2-... 3-...

4-S.S. ... Konut Yapı Koop.

TASFİYE MEMURLARI : 1-... 2-...

DAVA TARİHİ : 06.03.2012

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki İlk Derece Mahkemesinde görülen davacı murisinin vefatının iş kazasına bağlı olduğunun tespiti istemli davadan dolayı verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin babası ... 'in 17.10.2002 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu ağır yaralandığını, 01.12.2005 tarihine kadar iş kazası nedeni ile yatalak bir şekilde yaşadığını, iş kazası nedeni ile gelişen maluliyet ve buna bağlı yatalak olması nedeni ile 2005 yılında vefat ettiğini, ancak müvekkilinin ...'nın Ovacık köyünde öldüğü için mernis ölüm raporunun doktorun cenazeyi görmeden sadece beyana dayalı olarak düzenlediğini ve ölüm nedeninin vadesi ile yazıldığını, davalı kurumun da bu beyan nedeni ile ölümün iş kazasına bağlı olmadığı gerekçesi ile taleplerini reddettiğini belirterek kurum işleminin iptali ile iş kazası ölüm geliri bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Özetle; davanın kabulü ile davalı Kurumun 11.05.2011 tarihli 9.940.465 sayılı kararının iptaline, müteveffa İsmail Dinlemez'in ölümünün 17.10.2002 tarihli iş kazasına bağlı olduğunun tespitine, dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. ... Kurumun davacının talebine konu olayı hangi tarihte iş kazası olarak kabul ettiği araştırılarak belirlenmeli ve elde edilecek sonuca göre, mevcut kaza dava tarihinden önce kurumca iş kazası sayılmışsa, davacının dava açmakta hukuki yararının olmadığı, dava sırasında iş kazası sayılmış ise de davanın konusuz kalacağı yönünde herhangi bir değerlendirme yapılmadan eksik araştırmaya dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir, gerekçesi ile ilk derece mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla özetle; davanın kabulü ile davalı Kurum'un 11.05.2011 tarihli 9.940.465 sayılı kararının iptaline, müteveffa ... 'in ölümünün 17.10.2002 tarihli iş kazasına bağlı olduğunun tespitine, dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili dilekçesinde özetle; kararın, hukuka aykırı olduğunu belirterek bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı murisinin vefatının iş kazasına bağlı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/1257, Karar No: 2013/2239, Tarih: 02.04.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/1257 E.  ,  2013/2239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacakla ilgili yapılan icra takibine itirazın iptâli talebine ilişkin olup, mahkemece davanın aktif husumet yokluğundan reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davasında davalıdan olan imalât bedeli alacağının ödenmediğini, yaptığı icra takibine de itiraz ettiğini bildirerek itirazın iptâline karar verilmesini istemiş, mahkemece, davacının dava dışı ... ile adî ortaklığı olduğu davayı tek başına açamayacağı gerekçesiyle aktif husumet yokluğundan dava reddedilmiştir. Kural olarak adî ortaklığı oluşturan kişilerin tek başlarına aktif davacı sıfatları bulunmamakta ise de, ortaklardan birinin tek başına icra takibine geçip, bundan sonra açılan itirazın iptâli davasına diğer ortağın muvafakat vermesi halinde davanın taraf teşkilinin sağlandığının kabulü gerekir (Dairemizin emsal ....06.2005 2004/3211 E., 2005/3782 K. sayılı ilâmı). Somut olayda mahkemece diğer ortak ... tanık olarak dinlenmiş ise de, beyanında dava ve icra takibine muvafakatı olduğuna dair bir açıklama bulunmadığından öncelikle davacıya diğer ortaktan muvafakat alınması bakımından mehil verilmesi muvafakat alındığı takdirde işin esasına girilmesi aksi halde şimdiki gibi davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 02.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/4033, Karar No: 2014/12500, Tarih: 05.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4033 E.  ,  2014/12500 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 07/01/2014

Numarası : 2012/949-2014/2

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirkette 12.06.2007 tarihinde çalışmaya başladığını, bu çalışmasının 12.10.2012 tarihine kadar devam ettiğini, davalı şirkette temizlik işçisi olarak çalıştığını, bir gün kendisine verilen bölgedeki işini yaptıktan sonra işveren vekili veya işi kontrol eden kişinin akşama muhasebeye uğramasını söylediğini, muhasebede kendisine ücretli izne çıkarılacağının söylendiğini, okur yazar olmadığı için önüne harf gösteren alfabeyi çıkarıp alfabeden harfleri yazdırıp kendisinden imza aldıklarını, bundan sonra tazminat hakkının kalmadığını söylediklerini, dolayısı ile tazminat haklarını elinden almak için hile ve desise ile yanıltılıp okumadan, anlamadan haksız ve yersiz olarak kendisinden imza aldıklarını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının Osmangazi Belediyesi ile davalı şirket arasında akdedilen sözleşme uyarınca yüklenilen Belediyenin temizlik hizmetinde çalıştırıldığı, davanın asıl işveren olan Osmangazi Belediyesi'ne yöneltilmesi ve davalı şirket yönünden davanın husumetten reddine karar verilmesi gerektiğini, davacının davalı şirkete kendi özgür iradesi ile verdiği 12.10.2012 tarihli dilekçesi ile istifa ettiğini, bilahare sağda solda dilekçesinde iddia ettiği gibi kandırıldığını, haklarının elinden alındığını, mağdur edildiğini dillendirmesi ve araya giren kardeşlerinin de talebi ile 17.10.2012 tarihinde tekrar işbaşı yaptırılarak özel işleri nedeniyle 23 gün izi verildiğini, ancak davacının her nedense izninin bitimini müteakip işbaşı yapmadığını, işe devasızlığı nedeniyle işe davet yazısı gönderildiğini ancak davete henüz icabet etmediğini, davacının iş akdinin halen yürürlükte olduğunu, Ekim ayı maaşının tam olarak ödendiğini, Kasım ayı maaşının da birkaç gün içerisinde ödeneceğini, diğer yandan istifa dilekçesini içeriğini bilmediği iddiasının da doğru olmadığını, istifa dilekçesindeki dileklerinin bizzat talebi üzerine sesli olarak kendisine söylendiğini, yani davacının isteği ile görevinden ayrıldığını duyduğunu, dolayısıyla içeriğini bilmediği iddiasının doğru olmadığını, taraflar arasındaki sözleşmenin belirli süreli hizmet sözleşmesi oluşu karşısında ihbar tazminatı isteğini reddine karar verilmesi gerektiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin 12.10.2012 tarihinde feshedildiğini, davalının ise davacının 17.10.2012 tarihinde tekrar işe alındığını ve bu tarih itibari ile yıllık izne çıktığını, iş akdinin feshedilmediğini belirttiği, dinlenen tanıkların fesih tarihi ve davacının tekrar işbaşı yaptırılıp yaptırılmadığı konusunda beyanları bulunmadığı, dosya içerisinde yer alan yıllık izin fişlerinden, davacının 17.10.2012-18.11.2012 tarihleri arasında yıllık izin kullandığı, anılan belgede davacı imzasının yer aldığı, 16.11.2012 tarihli BÇM müfettiş tutanağında da davacının 18.10.2012 tarihinde yıllık İzne çıktığı ve iş akdinin feshedilmediğinin belirtildiği, buna göre 12.06.2007-12.10.2012 ile 17.10.2012-18.11.2012 tarihleri arası çalıştığının anlaşıldığı, BÇM müfettiş tutanağının da davalı beyanını teyit eder mahiyette olduğu, davalının Bursa 10. Noterliği vasıtasıyla gönderdiği 03.12.2012 tarihli "işe davet" yazısında da davacının 19.11.2012 tarihinden itibaren işbaşı yapmadığını, devamsızlık nedeninin bildirmediği takdirde iş akdinin 4857 Sayılı Yasanın 25/lI-g maddesi gereğince feshedileceğini belirtildiği, tüm bu nedenlerle davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerektiği gerekçesiyle davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine diğer taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, Mahkemenin fesihle ilgili kabulü dosya kapsamına ve hayatın olağan akışına uygun değildir. Davacı, okuma yazma bilmediğini, işveren tarafından ücretli izne çıkartılacağı söylenerek ve alfabeden harf yazdırılmak suretiyle kendisinden hile ile istifa dilekçesi alındığını, akabinde de iş akdinin tazminatsız feshedildiğinin bildirildiğini ileri sürmüştür. Davalı ise davacının kendisinin istifa ettiğini, ardından kendisinden hile ile istifa dilekçesi alındığını beyan etmesi ve kardeşlerinin isteği üzerine yeniden işe alınıp yıllık izne çıkartıldığını, izin dönüşü davacının işe gelmediğini, işe davet edilmesine rağmen davacının işe başlamadığını savunmaktadır. Dosyada mevcut davacıya ait olduğu bildirilen istifa dilekçesinden harflerin yazım şekli ve dilekçenin görünüşünden davacının okuma yazmayı tam olarak bilmediği anlaşılmaktadır. Davalı vekili davacıya talebi üzerine istifa dilekçesinin okunduğunu, davacının isteği ile görevinden ayrıldığını duyduğunu beyan etmiş ise de davalı vekilinin bu savunması dahi davacının iddialarını doğrulamaktadır. Mahkemece davacının yıllık izne ayrılıp izinden dönmediği kabul edilmiş ise de davacının kendisinin yıllık izne çıkartılması için kendisinden imza alındığını beyan etmesi, davacının hizmet cetveline göre 12.10.2012 tarihinde işten çıkışının bildirildiğinin sabit olduğu, bu tarihten sonra işverence davacının bilgisi dışında işe giriş çıkış yapılmasının davacı aleyhine yorumlanamayacağı, kaldı ki davacının Bölge Çalışma Müdürlüğüne iş akdinin haksız feshedildiği iddiasıyla 22.10.2012 tarihinde başvurduğu, bu nedenle davalının davacının 18.11.2012 tarihine kadar izinde olduğu ve izin bitiminde işe dönmediğinin savunulmasının somut olayla örtüşmediği, aynı şekilde davacının izinde olduğu savunulan tarihte 13.11.2012 tarihinde işçilik alacaklarının tahsili için bu davayı açtığı, bu nedenle dava açıldıktan sonra davacıya gönderilen 3.12.2012 tarihli işe davet ihtarnamesinin bir önemi olmadığı, davalının savunmalarını ispat anlamında tanık dinletmediği, davacı tanıklarından birinin ise fesihle ilgili olarak “ davacı bana işten çıkarıldığını söyledi, nedeni ise davacının söylediği kadarıyla kendisi istirahat ederken davalı işyeri çavuşu gelerek neden durduğunu söylemiş, kendisi az istirahat ediyorum demiş, bunun üzerine şimdi artık temelli istirahatlisin demiş” şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmakta olup tüm bu deliller bir arada değerlendirildiğinden davacının iş akdinin davalı işveren tarafından 12.10.2012 tarihinde haksız feshedildiğinin kabulü ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 05/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3230, Karar No: 2021/5592, Tarih: 07.07.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/3230 E.  ,  2021/5592 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 63/1, 54/1. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 28.04.2021 tarihli, 2021/1024 Esas, 2021/1064 Karar sayılı '”istinaf başvurusunun esastan reddine” ilişkin karar, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: