muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/128, Karar No: 2018/12913, Tarih: 13.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/128 E.  ,  2018/12913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, müşterek çocuk ...'un velayeti yönünden; davalı kadın tarafından ise, vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma davasının kabulü nedeniyle davacı erkek yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Davacı erkeğin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecek ise, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır. Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi ile Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3. ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir.Velayetin düzenlemesinde, çocukların kardeşlik ve paylaşım duygusunun gelişimi için çocuğun üstün yararı gerektirmediği taktirde "kardeşlerin birbirinden ayrılmaması ilkesi" esastır. Kardeşlerin birbirinden ayrılmasının onların bedeni ve ruhi gelişimlerine olumsuz etki yapacağı kuşkusuzdur.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, tarafların ortak çocuklarından 12.03.2008 doğumlu ...'un velayeti davalı anneye, 15.08.2009 doğumlu ...'in velayeti ise davacı babaya verilmiştir. 21.04.2016 tarihli sosyal inceleme raporuna göre velayeti davalı anneye verilen ...’nın anne yanında, velayeti babaya verilen ...’in de baba yanında kaldığı,21.04.2016 tarihli sosyal inceleme raporuna göre ortak çocuk ... ile yapılan görüşmede annesi ile kalmak istediğini beyan ettiği görülmüştür.Tanık beyanlarından davalının bir başka erkekle beraber yaşadığı anlaşılmaktadır.

Toplanan delillerden, 12.03.2008 doğumlu ...’un üstün yararı gözetildiğinde ve zorunluluk olmadıkça kardeşlerin birbirinden ayrılmaması gerektiği ilkesi de göz önünde tutularak velayetinin davacı babaya verilmesi gerekirken, davalı anneye verilmesi doğru bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.11.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/14623, Karar No: 2013/17328, Tarih: 05.12.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/14623 E.  ,  2013/17328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE ... MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalıya karşı ... ....İcra Müdürlüğü'nün 2009/7459 sayılı dosyası ile takibe geçildiğini, takibe konu alacağın Üniversitenin döner sermayesinden haksız ödenen paralar olduğunu, davalının haksız yere borca itiraz ettiğini, bu nedenle takip durduğunu belirterek icra takibine vaki itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığını, dava konusu alacağın geri alım talebi olduğunu, ... yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğunu, davalıya yasal sınırlar içerisinde döner sermaye katkı payı ödendiğini, iş bu davanın açılabilmesi için dava şartı olarak öncelikle hakkında zimmet çıkartılan kişilerin gerekli ödemeyi yapması akabinde davalıdan ilgili kişiler tarafından talep edilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalının ... ....İcra Müdürlüğü'nün 2009/7459 Esas sayılı dosyasına yaptığı itirazın iptaline ve asıl alacağın %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

818 sayılı BK.nun 101/.... maddesi(6098 sayılı TBK.'nun 117. maddesi) gereğince, muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Zenginleşen kimseden (iyiniyetli ya da kötüniyetli olsun) iade talep edilmeden önce temerrüde düşmüş sayılmasının yasal dayanağı bulunmamaktadır.

Sebepsiz zenginleşmede gecikme faizinin işlemesi için borçlunun bir ihtar ya da dava açılmak suretiyle temerrüde düşürülmesi gerekir.

Davacı vekili takip talebinde, asıl alacak ile birlikte işlemiş faiz de talep etmiş, davalı vekili de alacağa, faize ve tüm ferilerine itiraz etmiştir. Bu durumda davada itirazın iptali talep edilmekle, takip tarihine kadar işlemiş faizin de talep edildiğinin kabulü gerekir.

Mahkemece yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek, takip tarihi öncesinde davalının davacı tarafından temerrüde düşürülüp düşürülmediği, düşürülmüş ise ne zaman düşürüldüğü tespit edilmeden işlemiş faiz yönünden de davanın tümden kabul edilmiş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek, takip tarihi öncesinde davalının davacı tarafından temerrüde düşürülüp düşürülmediği, düşürülmüş ise ne zaman düşürüldüğü tespit edilmeden işlemiş faiz yönünden de davanın tümden kabul edilmiş olması doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece, belirlenen alacak miktarı için, temerrüt hususu açıklığa kavuşturulduktan sonra işlemiş faizin de hesaplattırıldığı bir ek rapor alınarak, işlemiş faiz hakkında da bir değerlendirme yapılması ve sonucu dairesinde bir hüküm tesisi gerekmektedir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.....2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4347, Karar No: 2006/5626, Tarih: 12.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4347 E.  ,  2006/5626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 4.7.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 9.9.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümün temlik alınması nedeniyle kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı üçüncü kişi istemini davalılardan yükleniciyle yaptıkları 10.8.1997 günlü adi yazılı sözleşmeye dayandırmıştır. Bu sözleşme düzenlemesi Borçlar Kanunun 162. maddesinde yapılan alacağın temliki sözleşmesidir. Gerçekten anılan yasa hükmü uyarınca işin mahiyeti icabı veya sözleşmede aksine hüküm bulunmadığı takdirde borçlunun rızası aranmaksızın alacaklı alacağını üçüncü bir kişiye temlik edebilir. Yasanın 163.ncü maddesi hükmünce de temlikin yazılı şekilde yapılması yeterli ve geçerlidir. Açıkçası davacı 10.8.1997 günlü sözleşmeye dayanarak eldeki davayı açabilir.

Arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmeleri taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükler. Öncelikle üzerine inşaat yapılacak arsayı yükleniciye teslim etmesi gereken arsa sahibi, yüklenicinin karşı edimini yerine getirmesinden sonra da yükleniciye sözleşmeye uygun arsa veya kurulmuşsa kat irtifak tapusunu devretmekle yükümlüdür. Yüklenicinin temel borcu ise eseri (binayı) meydana getirmektir. Bir bina inşasından maksat, o yapının sözleşmeye, fen kurallarına ve amacına uygun imal edilmesidir. İşte, yüklenici bu nitelikleri taşıyan bir bina meydana getirmişse, sözleşmede aksine hüküm bulunmayan hallerde yapının arsa sahibine tesliminde, sözleşmede ayrık hüküm varsa teslimden önce ve ancak sözleşme koşullarına uygun oranda arsa payı veya bağımsız bölümün tescsilini isteyebilir. Kuşkusuz yüklenicinin teslimden sonraki borcu ayıba karşı tekeffül borcu olarak devam edeceğinden, yüklenici eserdeki ayıp ve eksikliklerden ve koşulları yerinde ise arsa sahibinin ceza-i şart alacağı ile sözleşmedeki diğer alacaklarından ve ayrıca kanundan kaynaklanan alacaklarından da sorumludur.

Az yukarıda söylendiği üzere arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin tarafı olan yüklenici, yukardan beri sayılan edimleri yerine getirdiğinde arsa sahibine karşı kazandığı kişisel hak sebebiyle arsa payı veya bağımsız bölüm tapusunun devrini ondan isteyebileceği gibi Borçlar Kanununun 162 ve devamı maddelerine dayanarak kişisel hakkını arsa sahibinin onamı gerekmeksizin üçüncü kişilere yazılı olmak koşuluyla devir ve temlik edebilir. Yüklenicinin kişisel hakkını temellük eden üçüncü kişi de bu hakkı yüklenicinin halefi olarak arsa sahibine karşı ileri sürme olanağına sahiptir.

Yükleniciden temellük edilen kişisel hakkın dava edilerek arsa sahibine karşı ileri sürülmesi halinde, mahkemece tüm bu yönler üzerinde durulmalı, yüklenici, üçüncü kişi davacıya ancak hak kazandığını devir ve temlik edebileceğinden bu husus duraksamaksızın saptanmalıdır. Bütün bu araştırmalar sonunda eserin (binanın) arsa sahibinin reddedemeyeceği bir seviyeye getirildiği, ne var ki, yüklenicinin arsa sahibine gerek ayıp ve eksik işlerden, gerekse sözleşmede yer alan bazı hükümler sebebiyle sözleşme veya kanundan kaynaklanan nedenlerden dolayı borçlu bulunduğu ortaya çıkarsa yüklenicinin halefi olarak davacıya bunları yerine getirmek üzere uygun süre tanınmalı ya da olanaklı bulunursa karşılıkları para olarak depo ettirilerek depo edilecek tutar arsa sahibine ödenmek üzere (birlikte ifa kuralı) kişisel hakkın sonuçlarını meydana getirdiği düşünülüp istem kabul edilerek tescil hükmü kurulmalıdır.

Bütün bu anlatımlardan sonra mahkemece yapılması gereken iş; yukarıdan beri ortaya konan ilkeler doğrultusunda yerelinde keşif yapılarak inşaatın fiziki durumunu saptamak, yükleniciden şahsi hakkını temellük eden davacı üçüncü kişinin saptanacak edim durumuna göre tescile hak kazanıp kazanmadığını belirledikten sonra sonucu doğrultusunda bir hükme varmak olmalıdır.

Karar açıklanan bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 12.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12288, Karar No: 2025/2237, Tarih: 18.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/12288 E.  ,  2025/2237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/253 E., 2019/396 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde atılı suçtan beraatine dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle, istinaf başvurusundaki hususları tekrarla bölge adliye mahkemesi kararının bozulması talebine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle, mağdurenin iradesi dışında aldığı alkol nedeniyle hareketlerini yönlendirme yeteneğini kaybettiğine, bu nedenle rızasının olmadığına, cinsel istismar suçundan cezalandırma yapılmasa bile cinsel taciz suçundan suça sürüklenen çocuk hakkında ceza verilmesine, kararın bozulması talebin ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde hükmün neden dolayı bozulması gerektiği hususunda sebep göstermediği anlaşıldığından, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca vaki temyiz isteminin,reddine karar vermek gerekmiştir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı hukuka kesin aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, gerçekleştirilen yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, Sayın Üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla, REDDİNE,

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

IV. KARAR

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, Sayın Üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla, REDDİNE,

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, kararında katılan mağdure vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1.maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Davasız bir yargılama yapılamaz. (YCGK 19.01.2016 gün 2015/6-542 E. 2016/22 K.) Yargıtay tarafından önüne gelen olay ile ilgili bir temyiz incelemesi yapabilmesi için de şüphesiz ki yöntemince açılmış bir "temyiz davası"nın bulunması gerekir.

Hukukumuzda otomatik / re'sen gerçekleşen bir temyiz yolu bulunmamaktadır. Bu nedenle bir temyiz davasından söz edilebilmesi için CMK'nın 286 ve devamı maddelerine göre yapılmış bir talep bulunmalıdır. Bu temyiz talebinin istek ve kanunda öngörülen süre koşulu dışında 5237 sayılı Kanun ile getirilen "temyizde gerekçe gösterme" şartını da taşıması gerekir.

CMK'nın 294. Maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır" hükmü düzenlenmiştir.

Buna göre; istinaf kanun yolundan farklı olarak temyiz kanun yolunda ilgili "hükmün hukuka aykırı olması" nedenini ileri sürerek hükmün esasına etkili olan maddi olayların yanlış değerlendirildiğini veya yargılama hukukuna aykırılık oluşturan hususları belirtmek zorundadır. Kanun koyucu soyut olarak "temyiz gerekçesi" kavramını dahi tercih etmeyerek temyiz nedenini daha somut bir ifade ile "hükmün neden dolayı bozulmasının istendiği" şeklinde belirtmiştir. Burada belirtilen nedenler elbetteki Yargıtay'ın da temyiz incelemesinin sınırlarını belirlemesi yönünden önem arz etmektedir. CMK 289. Madde sayılan haller haricinde temyiz incelemesi ancak temyiz dilekçesinde belirtilen hususlara ilişkin olarak yapılabilecek, diğer konular inceleme dışında tutulacaktır.

CMK 295. Maddesinde temyiz dilekçesinin gerekçe içermemesi halinde temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilebileceği belirtilmiştir. Buna göre temyiz dilekçesi bir gerekçe içermiyor ve yasal süresi içerisinde gerekçeye ilişkin eksikliği giderilmeyen dilekçelerin CMK 298. Maddesine dayanılarak reddedileceği şüphesizdir.

Sayın çoğunluk tarafından katılan Bakanlık vekilinin 16.04.2019 tarihli temyiz dilekçesinin temyiz sebebi içermediği gerekçesi ile reddine karar verilmiş ise de;

Anılan dilekçe içeriğinde "... İstinaf başvurumuzdaki hususları tekrarla BAM kararının bozulması gerektiği düşüncesindeyiz..."

Şeklinde yazılmak suretiyle temyiz dilekçesinde istinaf dilekçesine atıf yapıldığı anlaşılmaktadır. Böyle bir durumda elbetteki atıf yapılan dilekçeye bakılmalı, burada CMK'nın 294. maddesi anlamında bir gerekçe bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır. Eğer temyiz gerekçesinin mevcut olduğu görülürse istinaf dilekçesinin temyiz dilekçesi ile atıf yapılan bölüm veya bölümleri bir bütün olarak temyiz gerekçesi olarak kabul edilmelidir. Eğer atıf yapılan istinaf dilekçesinde de kanunun aradığı anlamda bir gerekçe bulunmamakta ise temyiz talebinin CMK 298. Maddesine dayanılarak reddine karar verilebileceği kuşkusuzdur.

Atıf yapılan istinaf dilekçesindeki nedenler ile istinaf kanun yolunda umduğu sonucu elde edemeyen ilgilinin aynı gerekçeler ile hukuka aykırılığın bu kez temyiz yolunda giderilmesini beklemesi elbetteki doğal bir haldir. Davanın taraflarının bir kısım hukuka aykırılıkları ileri sürdükleri yazılı dilekçelerine veya duruşma zaptına geçen bu minvaldeki beyanlarına, yargılamanın başka aşamalarında ve özellikle temyiz sırasında atıfta bulunmaları mümkündür, bunu yasaklayan veya kısıtlayan bir yasa hükmü de bulunmaktadır. Ceza yargılaması hukukunda Kanun tarafından açıkça yasaklanmamış olan hususların uygulamasının mümkün olduğu ilke olarak kabul edilir.

Kaldı ki; bilimsel makalelerde, mahkemelerde ve hatta Yargıtay kararlarında bile başkaca kararlara veya bilimsel görüşlere yer verildiğinde sıklıkla bunlara atıf yapılmakla yetinilmekte, atıf konusunu yeniden yazma gereği duymamaktadır.

Ceza Genel Kurulu bir kararında temyiz talebinde bulunan Cumhuriyet savcısının yargılama sırasında açıkladığı esas hakkındaki mütalaasına yaptığı atfı temyiz nedeni olarak kabul etmiştir.

Kaldı ki; bilimsel makalelerde, mahkemelerde ve hatta Yargıtay kararlarında bile başkaca kararlara veya bilimsel görüşlere yer verildiğinde sıklıkla bunlara atıf yapılmakla yetinilmekte, atıf konusunu yeniden yazma gereği duymamaktadır.

Ceza Genel Kurulu bir kararında temyiz talebinde bulunan Cumhuriyet savcısının yargılama sırasında açıkladığı esas hakkındaki mütalaasına yaptığı atfı temyiz nedeni olarak kabul etmiştir.

Somut olayda katılan Bakanlık vekili süresi içerisinde ibraz ettiği 16.04.2019 günlü temyiz dilekçesinde istinaf dilekçesine atıf yaptığı, istinaf dilekçesinde ise "...Mağdurun iftira atması için sebebi olmamasına rağmen beyanlarına itibar edilmeden beraat kararı verilmesi veya aksi kanaatte ise en azından reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun değerlendirilmemesi kararın kaldırılmasını gerektirmektedir...." (CGK 9.4.2019 gün 2018/109 E. 2019/302 K.) demek suretiyle temyiz nedeni bildirdiğinin anlaşılması karşısında katılan vekilinin CMK'nın 294. maddesine uygun nitelikteki temyiz dilekçesinin kabulü ile dava dosyasının bu yönden de esastan incelenmesi gerektiği görüş ve kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun temyiz isteğinin reddi yönündeki görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/1608, Karar No: 2019/1929, Tarih: 21.03.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/1608 E.  ,  2019/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasındaki alacak davası hakkında ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nden verilen 08.02.2017 gün, 2016/177 E.-2017/129 K. sayılı hükme karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması sonucunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi tarafından verilen davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabul, kısmen reddine yönelik kararın davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... ile davalı vekilleri Av. ... ve Av. ... gelmiş olduğundan duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -