muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16712, Karar No: 2014/22849, Tarih: 06.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/16712 E.  ,  2014/22849 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Gaziantep 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 27.03.2014

No : 2011/219-2014/159

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi..tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

2010 yılında yaşamını yitiren işveren S.Pusat adına tescilli işyerinde 13.04.1987, 01.11.2001, 29.05.2003 tarihlerinde çalışmaya başladığı yönünde hakkında düzenlenen işe giriş bildirgeleri yasal hak düşürücü süre içerisinde davalı Kuruma verilen davacının 01.11.2001 – 03.09.2002, 29.05.2003 – 02.07.2003 dönemlerinde tam gün üzerinden eksiksiz sigortalılık bildirimlerinin gerçekleştirildiği anlaşılmakta olup 13.04.1987 – 01.11.2001 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak geçmesine karşın bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir.

Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu davada tanıkların anlatımlarına dayanılarak istem kabul edilmiş ise de dosyada yer alan bilgiler ile ifadeler karar vermeye elverişsizdir. Bu bakımdan, aynı çevrede faaliyet yürüten işverenler ve çalışanlar yöntemince belirlenerek bilgi ve görgülerine başvurulmalı, belirdiği takdirde tüm tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, toplanan kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, yetersiz tanık beyanları esas alınarak davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilmen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5369, Karar No: 2023/263, Tarih: 25.01.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/5369 E.  ,  2023/263 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1218 E., 2022/1746 K.

Vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 08.11.2017

HÜKÜM : Davalılar Yönünden Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mahk. Sıf.)

Taraflar arasındaki asıl dava tapu iptal ve tescil ile karşı dava sözleşmenin feshi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle asıl davanın tüm davalılar yönünden esastan reddine, karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 29.03.2022 tarihli ve 2021/3868 Esas, 2022/1732 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemektedir. Yüklenici, finansman sağlayarak arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binaya karşılık, bu binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir. Belirtilen bu nitelikleri itibarıyla, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri iki tipli karma bir sözleşmedir. Bu sözleşmede, eser sözleşmesinin konusu olan inşaat yapma edimi ile taşınmaz satım sözleşmesindeki mülkiyetin nakli borcu bir araya gelmektedir.

Arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alınmasına dayalı olarak açılan tapu iptâli ve tescil davaları ile ilgili olarak kanunlarımızda bir düzenleme mevcut bulunmamaktadır. Bu konulardaki uyuşmazlıkların çözümünde uygulanan 30.09.1988 tarihli ve 1987/2, 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı ile “tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davasının kural olarak kabul edilemeyeceği, bununla beraber Kat Mülkiyeti Kanunu'na tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen satıcının tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması hallerinde; olayın özelliğine göre Türk Medeni Kanunun 2. maddesi gözetilerek açılan tescil davasını kabul edilebileceği” benimsenmiştir.

Bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskân koşulu (oturma izni) gibi diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerektiği, Türk Borçlar Kanununun 188. maddesine göre; “Borçlu, devri öğrendiği sırada devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebileceği, temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmadığı, diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Türk Borçlar Kanununun 97. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Ayrıca Türk Borçlar Kanunu’nun 184. maddesinde, alacağın temliki sözleşmesinin geçerliliği ise, sadece yazılı şekle tabi tutulmuş olup, resmi şekle bağlanmamıştır. Dolayısıyla, yazılı şekilde düzenlenmiş olması şartıyla, yüklenici, arsa sahibinden olan alacağını üçüncü kişiye devredebilir; “alacağın temliki” hükmünde olan böyle bir sözleşme de hukuken geçerlidir. Bu durumda, temlik alan (alıcı), temlik edene (satıcıya) karşı, geçerli bir satış sözleşmesinden doğan tüm yasal haklarını talep edebilir. Taraflar arasında düzenlenen alacağın temlikine ilişkin sözleşme, imzalayan tarafları bağlar.

Tüm bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; arsa sahipleri ile yüklenici arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre, inşaatın geldiği seviyenin %99,40 olduğu ve iskan belgesinin alınmış olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla yüklenicinin arsa sahibi ile aralarındaki sözleşmedeki edimi yerine getirmiş olduğu, inşaatın getirildiği seviyenin reddedilebilecek bir seviyede olmadığı, adi yazılı şekilde yapılan temlik sözleşmesinin de geçerli kabul edilmesi gerekeceği, davacı-temlik alanın, yükleniciye karşı ödemekle yükümlü olduğu bakiye bedel ile arsa sahiplerine karşı yüklenicinin eksik yaptığı işlerin tamamlanması ya da bedelinin depo edilmesi karşılığında TBK 97.maddesi gereğince birlikte ifa kuralı dikkate alınarak asıl dava ve birleşen davadaki talepler hakkında birlikte ifa kuralı gereğince karar verilmesi gerekeceğinden, Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE,

25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1078, Karar No: 2023/5882, Tarih: 16.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1078 E.  ,  2023/5882 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki patent gasbı ve tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı tarafından herhangi bir hak sahipliği bulunmamasına rağmen ''Akıllı Balans Sistemi'' adlı sistemin hukuka aykırı ve kötü niyetli olarak adına tescilini sağlamak amacıyla Türk Patent ve Marka Kurumuna 2000/02994 başvuru numarası ile başvurduğunu ve buluşu tescil ettirdiğini, patente konu buluşun hizmet buluşu niteliğinde olduğunu, bu nedenle söz konusu buluşa ilişkin patent isteme hakkının müvekkiline ait olduğunu, davaya konu buluşun davalının müvekkil şirket nezdinde iş sözleşmesi ile çalışmakta olduğu süreç içerisinde bu çalışma gereğince ve müvekkil şirketin deneyim ve çalışmalarına dayanarak ortaya çıkarıldığını, davalı tarafından patentin kötü niyetli şekilde gasp edildiğini, patentin gasp edilmiş olması nedeniyle müvekkilinin maddi ve manevi zararlarının doğduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli 2000/02994 tescil numaralı patentin müvekkiline devri ile sicilde müvekkili adına tesciline, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 500,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın hak düşürücü süreden sonra açıldığını, davacı tarafın patentin varlığından haberdar olduğu gibi patentin kullanımı konusunda da sözleşmeler yaptığını, müvekkilinin dava konusu patentin tek ve meşru hamili olduğunu, müvekkilinin fiili anlamada davacı şirketin çalışanı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu olan 2000/02994 B nolu patentin davalı adına kayıtlı ve geçerli bulunduğu, patentin ev tipi çamaşır makinelerinde akıllı balans sistemi adıyla kayıtlı olduğu, hizmet veya çalışan buluşlarında buluşun işverene gerektiği gibi bildirimi, taraflar için önemli sonuçlar doğurduğu, işverenin tam hak talebi yapması ile birlikte buluştan doğabilecek tüm hakların işverene ait olacağı, ancak hizmet buluşu da işverenin tavrına bağlı olarak serbest buluş niteliği kazanabileceği, buluşçu çalışanın bildirim yapmaması ise işverenin zarara uğramasına yol açabileceği ve işveren patent sahiplerine veya başvuru sahiplerine karşı 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 110 uncu, 111 inci maddesine göre dava açabileceği (mülga 551 sayılı Patent Haklarının Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (551 sayılı KHK) 13 üncü maddesinin ikinci fıkrası, bu davanın süreye tabi olduğu ve kötü niyet halinde koruma süresi dahilinde açılabileceği (6769 sayılı Kanun'un 111 inci maddesinin üçüncü fıkrası), davacı patent konusu buluşun bir hizmet buluşu olduğunu, vaktiyle bünyesinde SGK'lı çalışan davalı ...'nın patent başvurusunu kendi adına yaparak patenti gasp ettiğini ileri sürdüğü, patentin başvuru ve tescil tarihleri itibariyle 551 sayılı KHK'nın hükümlerinin yürürlükte olduğu, uyuşmazlığın patentin geçerlilik süresi dolmadan ortaya çıktığı, patent 20 yıl süreyle geçerli olduğundan, dava konusu patentin henüz ömrünü tamamlamadığı, milli başvurusu 14.04.1999'da yapıldığından, 20 yıllık süresi 14.04.2019'da biteceği, bu bakımından davanın, açıldığı tarih itibariyle mevcut çekişmenin tabii olduğu mevzuata göre inceleneceği, 6769 sayılı Kanun 10.01.2017 tarihli yürürlüğe girmiş olup esas itibarıyla mülga 551 sayılı KHK'yı izlediği, hizmet buluşu çekişmelerinde dava açma süresi ve ilkelerin değişmediği, 551 sayılı KHK'nın hükümlerine göre tescillenen dava konusu patentle ilgili 551 sayılı KHK hükümlerinin uygulanacağı, mülga 551 sayılı KHK'nın işçi kavramını genel kanuna göre daha geniş yorumladığı, davalının başvuru tarihi itibariyle davalı şirkette, SGK'ya kayıtlı olarak çalışanlardan olduğu, bununla birlikte, getirtilen kayıtlardan davalının ilgili üretimde, ARGE biriminde bir teknisyen veya mühendis olduğuna ilişkin açık bir kayıt bulunmadığı, ancak davacı şirket hizmet buluşu iddiasında olup patent sahibi olarak bulunan davalının zamanında bildirim yapmadığını savunduğu, hizmet buluşu yapıldığında, buluşçunun derhal işverene bildirimde bulunmasının zorunlu olduğu, bununla birlikte dava 09.11.2017 açılmış olduğu halde patent başvurusu 14.04.1998 rüçhan tarihli olarak gerçekleştiği, Uluslararası başvurunun ise PCT/TR99/00018 no ile 14.04.1999 tarihinde yapıldığı, her iki aşama bakımından patent başvuru sahibi davalı ... olduğu, patent başvurusu yasal olarak ilana çıkmakta, bültende yayınlanmakta olduğu, diğer taraftan patentin ..

.11.2017 açılmış olduğu halde patent başvurusu 14.04.1998 rüçhan tarihli olarak gerçekleştiği, Uluslararası başvurunun ise PCT/TR99/00018 no ile 14.04.1999 tarihinde yapıldığı, her iki aşama bakımından patent başvuru sahibi davalı ... olduğu, patent başvurusu yasal olarak ilana çıkmakta, bültende yayınlanmakta olduğu, diğer taraftan patentin ... tarafından başvuruya konu edildiği şirket yöneticileri tarafından bilindiği, hizmet sözleşmesi kapsamında olsa bile buluşçu tarafından işverene bildirilen ve işveren tarafından sahiplenilmeyen, yasal sürede tescil yoluna gidilmeyen buluşlar da serbest buluş olarak kabul edileceği ve buluşçu işçi tarafından başvuruya konu edilebileceği, dolayısıyla 551 sayılı KHK'nın 13 üncü maddesi uyarınca yasal olarak uyulması gereken 2 yıllık süre geçirildikten sonra bu davanın açıldığı, patent gaspı iddiası 13 üncü maddenin ikinci paragrafı uyarınca patent ilanı tarihinden itibaren 2 yıl içinde ileri sürülmeli, dava edilmesi gerektiği, bununla birlikte kötü niyet halinde davanın, koruma süresi boyunca açılabileceği, davacı, kötü niyet ileri sürmüşse de; buna ilişkin bir kanıt gösteremediği, dinlenen tanıklar da patent başvuru tarihlerine denk gelen olaylar hakkında bilgiler verdikleri, patent üzerinde davalı dışında Sinan Bey'in de çalıştığını, bu projenin TÜBİTAK'tan destek aldığını, patent başvurusundan sonra TÜBİTAK'ın projeye onay verdiğini, patent sürecini kimin takip ettiğini bilmediklerini ifade ettikleri, davalının şirkete düzenli gelmediğini belirttikleri, buluş fikrinin ne vakit doğduğu, netleştiği konusunda kesin bilgiler sunamadıkları, tescilinin Smarteks firmasının faaliyeti sırasında bittiğini, Tulga'nın da bu şirketin müdürü olduğunu ifade ettikleri, ancak şirkete ait yazılı kanıtlarla ...'in şirketteki görev tanımı, patent süreci ile ilgili görevi, şirket yönetim kurulunun patent çalışmalarına ilişkin kararları, ARGE raporları, patent fikrinin filizlenmesi ve gelişmesi ve ilgili olaylar şirket kayıt ve raporları ortaya konmadığı, başvuru tarihinden çok uzun yıllar sonra, aslında, patentin Tulga yanında başka kişilerin de katılımıyla geliştirildiği yönünde soyut bilgiler verildiği, kötü niyet iddiasının tersine tarafların birlikte davrandıklarının anlaşıldığı, yazılı kanıtlarla; iş yeri görevlendirme, iş bölümü kayıtları, iş raporları, yönetim kurulu kararları ile ortaya konması gerektiği, bu bakımdan hizmet buluşunun gaspı iddiasının kanıtsız kaldığı, patent başvurusu tarihi itibariyle işlemlerin şirket yetkililerince bilindiği, bu durumda patent gaspı iddiasının kanıtlanamadığı, tanık beyanlarında kötü niyet olarak nitelendirilecek bir olay bulunmadığı, buna göre gasp iddiasının, gerek sürenin geçirildiği gerekse kötü niyetin kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının hizmet buluşu niteliğindeki dava konusu buluşu patent isteme hakkı münhasıran müvekkine ait olmasına rağmen haksız ve kötü niyetli şekilde adına tescil ettirdiğini,bu nedenle 2 yıllık hak düşürücü sürenin söz konusu olmadığını, patentin koruma süresinin devam ettiği süreçte davanın süresi içerisinde açıldığını, davalının dava konusu patenti kötü niyetle kendi adına tescil ettirdiğini, davalının patenti kendi adına tescil ettirmesi için hakkı ve haklı bir gerekçesi bulunmadığını bu konuda patent hakkını nasıl sahiplenebildiğine ilişkin bir açıklama da ortaya koyamadığını, TÜRKPATENT kayıtlarında buluşçu olarak Hüseyin Sinan Kazazoğlu'nun davalı tarafın beyanına dayalı olarak tescil edildiğini, davalının sicil kayıtlarına ilişkin hiçbir açıklama da getiremediğini, bu durumda dahi davalının kötü niyetli olduğunu gözler önüne serdiğini, davalının davaya konu patenti kendi adına tescil ettirmesinden davacının haberi bulunmadığını, yargılama sürecinde dinlenen tanıklarca patentin davalının kendi adına tescil ettirmesine ilişkin müvekkili şirketin herhangi bir bilgisinin olmadığının da açıklandığını, müvekkili tarafından davaya konu buluşa ilişkin ticari faaliyetlerde bulunulduğunu, davalının dava dışı 3

. kişilerle patentin kullandırılmasına ilişkin sözleşmeler akdettiğini, müvekkilinin haberi olmaksızın kendisine ait olmayan bu hak üzerinden haksız maddi menfaat elde ettiğini, davalının müvekkiline karşı yazılı olarak buluşa ilişkin bildirimde bulunma yükümlülüğü altında olmasına karşılık bu yükümlülüğünü kasdi olarak yerine getirmediğini, davaya konu buluşun hizmet buluşu niteliğinde olduğunu, davalının müvekkili şirket nezdinde iş sözleşmesi ile çalışmakta olduğunun SGK kayıtları ile ortaya konduğunu, davalının bu çalışması gereğince ve müvekkili şirketin deneyim ile çalışmalarına dayanarak davaya konu buluşun ortaya çıkarıldığının aynı proje kapsamında çalışan tanık beyanlarıyla ortaya konduğunu, buluşun ortaya çıkması sürecinde davalının yanı sıra pek çok çalışanın da katkı ve çalışmalarının olduğunun tanıklarca ifade edildiğini, müvekkili şirketin buluşa ilişkin çalışmalarda bulunduğu TÜBİTAK projelerinin ve desteklerinin olduğunun beyan edildiğini, tüm tanık beyanları ile davalının işi dolayısıyla ve müvekkili şirketin deneyim ve çalışmalarına dayanarak söz konusu buluşun ortaya çıkmasına hizmet ettiğinin doğrulandığını, buluşun hizmet buluşu olması karşısında işveren konumundaki müvekkilinin patent isteme hakkı da dahil olmak üzere buluş üzerindeki hakların gerçek sahibi olduğunu, davalı tarafın bu durumun aksine buluşun kendi adına tescilini haklı gösterir nitelikte bir delil dahi ortaya koyamadığını, davaya konu buluş yalnızca mekanik bir sistem olmadığı gibi müvekkili şirketin faaliyet alanının da yalnızca elektronik sistemlerden ibaret olmadığını, müvekkili şirketin ağırlıklı olarak faaliyet gösterdiği sektörlerden birinin de davaya konu buluşun ağırlıklı olarak kullanıldığı sektörlerden biri olan sanayi tipi çamaşır makineleri sektörü olduğunu, buluşa konu üretimlerin müvekkili şirket tarafından yapıldığının davalı tarafça da açıkça kabul edildiğini, davalının kötü niyetli olarak davaya konu patenti kendi adına tescil ettirdiğini, bu sebeple müvekkili şirketin maddi ve manevi zarara sebebiyet vermesi nedeniyle bu zararları tazminle yükümlü olduğunu, davalının 3. kişilerle lisans sözleşmeleri akdederek lisans bedeli alarak maddi menfaat temin ettiğini, bu durumun bir örneğinin davalının Tolkar Makina Sanayi ve Ticaret A.Ş. ile akdetmiş olduğu sözleşmeler olup İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2016/138 E., 2017/90 K. sayılı dosyası kapsamında Tolkar Şirketi'nin ticari defter ve kayıtları üzerinde gerçekleştirilen inceleme neticesinde davalının 860.791,33 euro kazanç sağladığının anlaşıldığını, müvekkilinin patent hakkı gaspedilmeseydi bu kazancın müvekkiline ait olacağını, davalının haksız ve kötü niyetli eylemleri nedeniyle manevi tazminatın da davalıdan tahsili gerektiğinin açık olduğunu, patent gaspı sebebiyle davacı şirketin maddi ve manevi zararlarının davalıdan tahsili gerektiğini, yerel mahkemece verilen kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını ve davanın kabulünü istemiştir.