muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18596, Karar No: 2014/7721, Tarih: 14.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/18596 E.  ,  2014/7721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş ve diğeri aleyhine 28/07/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; bekletici mesele yapılan ceza dosyasıyla ilgili ara karardan dönülmesine ilişkin talebin reddine dair verilen 23/01/2013 günlü ara kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ...Ş. vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosya kapsamından, mahkemece ... 2008/343 E. sayılı dosyası bekletici mesele yapılmış, bekletici meseleye ilişkin ara karardan dönülmesi için yapılan talep de yine verilen başka bir ara kararla reddedilmiş; bu ara karar davalılardan ...tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK'nun 427/1. maddesi uyarınca, kural olarak mahkemelerin tüm nihai kararları temyiz edilebilir. Ancak, ara kararlar tek başına temyiz edilemezler. Nihai kararla birlikte temyiz edilebilirler. Şu durumda, temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Ara kararın temyizi kabil olmadığından temyiz dilekçesinin reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24598, Karar No: 2013/19080, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/24598 E.  ,  2013/19080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 12.06.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1679, Karar No: 2016/5630, Tarih: 20.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/1679 E.  ,  2016/5630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Düşme, mahkumiyet

1-'2004 takvim yılında defter ve kayıtlarda hesap ve muhasebe hilesi yapmak suretiyle vergi ziyaına sebebiyet vermek' suçundan açılan kamu davasının dava zamanaşımı nedeniyle ortada kaldırılmasına ilişkin hükme yönelik incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen '2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak' suçunun yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği görülmekle, kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına ilişkin kararda usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- '2005 ve 2006 takvim yılında defter ve kayıtlarda hesap ve muhasebe hilesi yapmak suretiyle vergi ziyaına sebebiyet vermek' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların çıkartılması ile yerine; "TCK'nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15533, Karar No: 2014/7682, Tarih: 15.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/15533 E.  ,  2014/7682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2011/244824

Mahkeme : İZMİR 4. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 01.04.2011 - 2010/1970 esas ve 2011/451 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3484, Karar No: 2014/5981, Tarih: 02.06.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/3484 E.  ,  2014/5981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... Köyü 2 pafta 150 parsel sayılı taşınmazın hukuken ve fiîlen orman olduğunu ileri sürerek, davalılar adına olan tapu kaydının iptali ve orman niteliği ile Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.Mahkemece davanın kısmen kabulüne, dava konusu 2 pafta 150 sayılı parselin (A) harfi ile gösterilen 10827,98 m2’lik bölümüne ilişkin tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, (B), (C) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümlere yönelik davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili ile davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmekle, hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05/12/2006 tarih ve 2005/1604 - 2006/16977 sayılı kararı ile; “Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; 1) 1939 tarihli orman kadastro tutanaklarında orman vekâletinin 13/17 Şubat 1930 tarih ve 38 numaralı emri ile hususiyeti tasdik edilmiş olup, 16 Haziran 1928 tarih ve 13/23 Cilt numaralı tapu senedine müsteniden sahibi... namına tahdidi yapılmışsa da ... Köyü ...Devlet Ormanları ile bitişik olmasından 3116 sayılı Orman Kanununun Muvakkat 1. maddesine dayanılarak istimlak cihetine gidilmesi uygun görülerek bu 225 hektar yüzölçümündeki ormanın tahdidinin yapıldığı,

2) Daha sonra 13/07/1945 tarihinde 4785 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesi üzerine tahdit tutanağında sözü edilen 225 hektar yüzölçümündeki ormanın, sınırları haritasında göstermiş olduğu belirtilerek Temmuz 1947 tarih ve 25 numara 225 hektar olarak orman niteliğiyle Hazine adına tescil edildiği, bunun dışında tapu kaydı kapsamı ile ilgili başkaca bir işlem yapılmadığı,

2) Daha sonra 13/07/1945 tarihinde 4785 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesi üzerine tahdit tutanağında sözü edilen 225 hektar yüzölçümündeki ormanın, sınırları haritasında göstermiş olduğu belirtilerek Temmuz 1947 tarih ve 25 numara 225 hektar olarak orman niteliğiyle Hazine adına tescil edildiği, bunun dışında tapu kaydı kapsamı ile ilgili başkaca bir işlem yapılmadığı,

3) Yukarıda sözü edilen tapuda pay sahibi... tarafından Hazine ve Orman Yönetimine husumet yöneltilerek, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1959/ 75 sayılı dosyasında açılan davada 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre 1939 yılında yapılan tahdit sırasında kamulaştırlması önerilen, ancak, daha sonra 13.07.1445 tarihinde yürürlüğe giren 4785 sayılı Kanun gereği devletleştirilme sonucu Mayıs 1947 tarih ve 25 numarada 225 hektar olarak Hazine adına tescil edilen Devlet Ormanının ve 3116 tahdidinin dışında Mayıs 1953 tarih 12, 20, 22, 29 numaralı tapu kapsamında kalan... Çiftliğinin ve Devlet Ormanının sınırlarının belirlenmesini, istemiş ve mahkemece: “Bu davada Orman Yönetimi ve Hazineye husumet düşmeyeceğinden onların davadan çıkartılmasına ve davanın hasımsız olarak görülmesine” karar verildikten sonra 06/07/1959 gün ve 1959/75-335 sayılı karar ile “fen amiri ... ile fen amiri ...ve ziraat teknisyeni ... tarafından düzenlenen 02/07/1959 tarihli harita gereğince yeşil kalemle taranan sahanın mülkiyeti Hazine, intifa hakkının Orman Yönetimi, geriye kalan kısmının da kül halinde ... Çiftliği olarak rapordaki kuyut ve şurut tahdında davacı ve hissedarlarına ait olmak üzere tapu senetlerine tescile mesnet ittihazına” karar verildiği,

4) Mahkemenin kararın daha önce verilen ara kararı ile bu davadan çıkartılan Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 19/12/1959 gün ve 1959/7956 -7011 sayılı kararı ile “dava Orman Yönetimi ve Hazine aleyhine açılmıştır. Bu itibarla, hasım muavacehesinde davaya devam edilerek gereken kararın ittihazı icap ederken ara karı ile davalılar mahkemeden çıkartılarak yazılı şekilde karar verilmesi yolsuz ve temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan hükmün bozulmasına, bozma nedenine göre diğer hususlar hakkında şimdilik bir karar ittihazına mahal olmadığına” karar verildiği,

5) Yargıtay bozma kararından sonra mahkemece yine aynı esas numarası üzerinden, davaya devam edilerek 08/08/1960 tarihinde arazinin kıymeti belirlenip harç tamamlattırılarak 07/10/1960 gün ve 1959/75-335 sayılı kararı ile “taraf vekilleri menkuz hüküm müstenidi harita ile muayyen sınırlar hakkında bir ihtilafa düçar olmamış ve harç noktasına makzur ihtilaf üzerine yapılan 08/08/1960 tarihli keşif ile davacı ile yarı hissedarlarının orman tahdidi dışındaki sahanın 1959 yılı dava tarihindeki kıymeti yüzbin lira olduğu, tebeyyün etmiş ve davacı hissesine mucip harcın tamamını ödemiş bulunduğundan menkuz hüküm çerçevesinde tescile karar verildiği” şeklinde hüküm kurulduğu,

6) Bu kararın davacı kişi ve Hazine tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 22/09/1961 gün ve 1961/3667-4666 sayılı kararı ile “Davacı kişi vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine, Hazinenin temyizi yönünden ise bozma icapları da yerine getirildiğine nazaran, Hazinenin hüküm esasına dokunan temyiz itirazları varit olmadığı gibi 06/07/1959 günlü ilk hükümde kıymet üzerinden davacıdan nisbî harç alınmasına karar verilmiş, bu karar davacı tarafından temyiz edilmeyerek davalı Hazine ve Orman Yönetiminin temyizi üzerine usûl noktasından bozulmuş, eski hükme uygun olan son karardaki harç miktarı bu sebeple kesinleşmiş olduğundan Hazinenin nisbi harcın noksan alındığına matuf dileği de yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün tasdikine” karar verildiği,

7) Mahkemece, “fen bilirkişisi ...ın 25/01/2001 tarihli krokisinde (A) harfi ile gösterilen kısmın orman alanında (B), (C) ve (D) harfleri ile gösterilen kısımların kültür alanında kalması nedeniyle, ... Köyü 150 sayılı parselin (A) harfi ile gösterilen 10827,98 m2’lik bölümüne ilişkin davanın kabulüne, bu bölüme ilişkin tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, krokide (B), (C) ve (D) harfleri ile gösterilen bölümlere yönelik davanın reddine karar verilmişse de mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli olmadığı,

8) Orman Yönetimi 21/04/1999 günlü dava dilekçesi ile taşınmazın tamamının fiîlen ve hukuken orman olduğu iddiasıyla dava açıllığı, taşınmazın bulunduğu yerde 4785 sayılı Kanun gözönünde bulundurularak bir orman kadastrosunun bugüne kadar yapılmadığı, 13/07/1945 tarihinde yürürlüğü giren 4785 sayılı Kanunun 1. maddesi ile Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte var olan tüm ormanlar hiçbir bildirme gerek olmaksızın devletleştirildiği, bir yerde orman kadastrosu 4785 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden önce yapılmış ise o yerde bulunan taşınmazların orman niteliği sadece 3116 sayılı Kanun gereğince yapılan tahdide ilişkin tutanak ve haritaların uygulanması suretiyle çözümlenemeyeceği, Yörede 1939- 1940 yıllarında yapılan orman kadastrosunda orman vekâletinin 13/17 Şubat 1930 tarih, 5038 numaralı emri ile hususiyeti tasdik edilmiş olan ve 16 Haziran 1928 tarih 13/23 cilt numaralı tapuda kayıtlı ve sınırları tahdit haritasında belirlenen 225 hektar yüzölçümündeki ormanın Devlet Ormanlarına sınır olması nedeniyle 3116 sayılı Kanunun Muvakkat Birinci Maddesi gereğince Kamulaştırılmasının öngörüldüğü daha sonra 4785 sayılı Kanun yürürlüğe girince sözü edilen miktardaki ormanın sınırları haritasında gösterildiği gibi yazılarak Temmuz 1947 tarih ve 25 numarada orman niteliği ile Hazine adına tescil edildiği, diğer taraftan çekişmeli 150 numaralı parsel ile birlikte 149, 151 ve 152 parsellere revizyon gören Eylül 1959 tarih ve 5 numaralı tapu kaydının geldiği Mayıs 1953 tarih ve 2 numaralı tapu kaydının ilk sınırları ile tescil edilerek, “Devlet Ormanı olarak tescil edilen ormanların da bu hudut içindedir.” şeklinde tapu kaydı sınırlarına ilave yapıldığı, tapu maliki paydaşlarından ... tarafından açılan dava sonucu, ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 07/11/1960 gün ve 1959/75 - 335 sayılı karında, sadece 1939, 1940 yıllarında t aşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanunun Muvakkat 1. maddesi gereğince istimlak edilmesi kararlaştırılarak haritaya bağlanan 225 hektar yüzölçümündeki bölümün belirlendiği, 4785 sayılı Kanunun hiçbir zaman gözönünde bulundurulmadığı, 1974 yılında yapılan işlemin de 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunda sınırları belirlenen ormanların, aplikasyonu ile 2. madde uygulaması olduğu, yine 1988 yılında 3302 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan çalışmanın da 2/B madde uygulaması olduğu dosyadaki evraklardan anlaşıldığı,

9) Bu nedenle, Orman Yönetimi taşınmazın tamamının öncesinin orman olduğu iddiası ile temyize konu davayı açtığına göre 4785 sayılı Kanun çerçevesinde araştırma, inceleme ve uygulamanın yapılması gerekir. Taraflar arasında görülen...Asliye Hukuk Mahkemesinin 07/11/1960 gün ve 1959/75-335 sayılı kararı ile temyize konu davada hukuki sebep aynı olmadığından H.M.U.K.’nın 237. maddesinde belirtilen kesin hükmün varlığından söz edilemez. Çünkü; yukarıda izah edildiği gibi 1959/75 sayılı dosyada tapu maliki paydaşlarından ...tarafından, sadece 1939 yılı tahdit tutanaklarında istimlak edilmesi öngörülen ve 1939 tarihli tahdit haritasında sınırları çizilen ormanın belirlenmesi amacı ile dava açıldığından, bu bölüm dışında kalan bölümler hakkında 4785 sayılı Kanun gereğince herhangi bir inceleme yapılmamış olduğundan temyize konu olan dava ile önce görülen dava arasında konu ve hukukî sebep birliği bulunmamaktadır.