muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16452, Karar No: 2013/15445, Tarih: 01.10.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/16452 E.  ,  2013/15445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd aleyhine 03/01/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, yerel çapta yayın yapan ... Gazetesinin 18/10/2010 tarihli baskısında, gazetenin ilk sayfasının "..." adlı bölümünde ve gazetenin "..." internet sitesinde aynı başlıkla verilen köşede, müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, manevi tazminat talep etmiştir.

Mahkemece, dava konusu yayının davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği gerekçesiyle istemin kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu yayının niteliği, davacının siyaset adamı ve Belediye Başkanı olması, yayının yerel gazetede yapılması ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Dava konusu yayının niteliği, davacının siyaset adamı ve Belediye Başkanı olması, yayının yerel gazetede yapılması ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/10/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun (2) nolu bentteki bozma kararına katılmıyoruz. 01/10/2013
Yargıtay — Esas No: 2024/3394, Karar No: 2024/4656, Tarih: 21.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/3394 E.  ,  2024/4656 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1457 E., 2018/1875 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 08.11.2023 tarihli ve 2021/18514 Esas, 2023/6853 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.02.2024 tarihli ve 2 - 2018/98743 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.10.2018 tarihli ve 2018/1457 Esas, 2018/1875 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin, 08.11.2023 tarihli ve 2021/18514 Esas, 2023/6853 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.10.2018 tarihli ve 2018/1457 Esas, 2018/1875 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla usûlüne uygun ihtarat içeren tebliğin sağlanması için dosyanın iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 08.11.2023 tarihli ve 2021/18514 Esas, 2023/6853 Karar sayılı temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.10.2018 tarihli ve 2018/1457 Esas, 2018/1875 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2522, Karar No: 2020/3897, Tarih: 23.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2017/2522 E.  ,  2020/3897 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, 6831 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında işgal ve faydalanma suçundan; Beraat

Sanık ... hakkında;

1- Yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan; 6831 sayılı Kanunun 91/1-1. cümle, 91/4, 91/1-son, TCK’nın 62, 52/2, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- İzinsiz kazı yapmak suçundan; 2863 sayılı Kanunun 74/1-2.

cümle, TCK’nın 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında;

1- Yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan; 6831

sayılı Kanunun 91/1-1. cümle, 91/4, 91/1-son, TCK’nın 39/1-2-

b, 62, 52/2, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- İzinsiz kazı yapmak suçundan; 2863 sayılı Kanunun 74/1-2.

cümle, TCK’nın 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

İzinsiz kazı yapmak ve yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan sanıklar ... ve ...’ın mahkumiyetlerine, işgal ve faydalanma suçundan tüm sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, şikayetçi vekili ve sanıklar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Serbest arkeolog bilirkişi tarafından dosyaya sunulan 23/01/2015 tarihli raporda, kazı yapılan bölgenin sit alanı olmadığı, kaçak kazılar sonucu açılan çukurlarda arkeolojik mahiyette veriye rastanılmadığı, ancak olay yerinde görülen Roma dönemine ait lahit kapağının alanın arkeolojik potansiyeline işaret ettiği, müze müdürlüğünde görevli arkeologlar tarafından mahkemeye gönderilen yazıda, kaçak kazı yapılan alanda Roma dönemine ait nekropol sahası tespit edildiğinden ivedilikle tescil işlemine tabi tutulması gerektiğinin belirtilmesi karşısında, sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanunun 74/1. cümlesi uyarınca temel ceza tayin edildikten sonra anılan maddenin 2. cümlesi uyarınca temel cezada indirim yapılmaması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Şikayetçi ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde:

1- Şikayetçi ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde:

''CMK'nın 237/1. maddesinde, mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanların, ilk derece mahkemesindeki kovuşturma evresinin her aşamasında hüküm verilinceye kadar şikayetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilecekleri belirtilmiş olup, aynı Kanunun 237/2. maddesinin, “Kanun yolu muhakemesinde davaya katılma isteğinde bulunulamaz. Ancak, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp reddolunan veya karara bağlanmayan katılma istekleri, kanun yolu başvurusunda açıkça belirtilmişse incelenip karara bağlanır.” hükmü de nazara alındığında, duruşma gününü bildirir davetiyenin 13/11/2014 tarihinde şikayetçi ...’ne usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş olmasına rağmen, şikayetçi vekilinin yerel mahkemece karar verilinceye kadar davaya katılma talebinde bulunmadığı anlaşılmakla, katılan sıfatını almayan ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmayan şikayetçi ... vekilinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE;

2- Sanıklar ... ve ...’ın, 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince:

T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların atılı suçu işlemediklerine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

3- Sanıklar ... ve ...’ın, yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kaidesinin objektif koşullarının "tek bir fiilin bulunması" ve "birden fazla kanun hükmünün ihlali"nden ibaret olduğu, sanıkların, işlediği fiille birden fazla suçun oluşmasına sebebiyet vermeleri karşısında; haklarında eylemlerine temas eden en ağır hüküm olan 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan da sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü tesis edilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1- Sanıklar hakkında yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan temel ceza belirlenirken önce emvalin yakacak nevinden olması nedeniyle 6831 sayılı Kanun'un 91/1-ikinci cümlesi uyarınca indirim yapılması, sonra suçun işlenmesinde motorlu araç kullanmasından dolayı 6831 sayılı Kanun'un 91/4. maddesi uyarınca artırım yapılması gerekirken uygulama sırasında hataya düşülmesi,

2- Duruşma gününü bildirir davetiye tebliğine reğmen duruşmalara katılmayan şikayetçi Kandıra Orman İdaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, fikri içtima hükümlerinin uygulanması ile artırım ve indirim yapılması sırasında hataya düşülmesine ilişkin bozma nedenlerinin, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanıklar ... ve ...’a hüküm açıklanırken SİRAYETİNE, 23/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10931, Karar No: 2015/185, Tarih: 13.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/10931 E.  ,  2015/185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 171 promil alkollü olarak araç kullandığı trafik kontrolünde tespit edildiği somut olayda, kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini,aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın beraati gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 13.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10387, Karar No: 2025/788, Tarih: 16.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/10387 E.  ,  2025/788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/820 E., 2024/622 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahta 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/10 E., 2021/114 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 15.12.2016-15.11.2017 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Feri müdahil Kurum vekili özetle, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili özetle, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davanın kabulüne; 21610111856 TC Kimlik numaralı Davacı ...'nun davalı işveren ... Basın Yayın Özel Eğitim Gıda Nak.İnş.Tic.Ltd.Şti işyerinde; 15.12.2016 tarihinden 15.11.2017 tarihine kadar 330 gün asgari ücret ile çalıştığının tespitine” karar verilmiştir.

Kararın gerekçesinde,

"Davacının davalıya ait işyerinde 15.12.2016-15.11.2017 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak kesintisiz çalıştığının iddia edildiği, davacının talep konusu dönemde, 15.12.2016-15.11.2017 tarihlerinde, herhangi bir işyerinde çalışma kaydının olmadığı, davalı iş veren tarafından cevap dilekçesinde davacının iş yerinde çalıştığının kabul edildiği, davacı ile aylık ücret olarak değil günlük çalıştığı gün karşılığı yevmiyeli olarak anlaştıkları, çalıştığı gün karşılığı hizmet bildiriminin yapılmak istendiğini fakat davacının istemediğini belirttiği, bu durumda davalı şirketin davacının iş yerinde çalışma olgusunun varlığını kabul ettiği, dosya kapsamında toplanan deliller, dinlenen davacı tanıkları, bodro tanıkları ve kamu tanıklarının beyanları dikkate alınarak davacının davalı iş yerinde 15.12.2016- 15.11.2017 tarihleri arasında çalıştığının kabulü gerektiği" belirtilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Feri müdahil Kurum vekili özetle, hizmet tespiti davalarında bordrolu tanıkların beyanlarına üstünlük verilmesi gerektiğini, bordro tanıklarının beyanı dikkate alındığı vakit davacının kış ayı döneminde çalıştığını, toplama paketleme işi yaptığını ve bu çalışmanın her gün yapılmadığını söylediklerini; verilen kararın eksik araştırmaya dayalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

A. Temyiz Sebepleri

Feri müdahil Kurum vekili özetle, hizmet tespiti davalarında bordrolu tanıkların beyanlarına üstünlük verilmesi gerektiğini, bordro tanıklarının beyanı dikkate alındığı vakit davacının kış ayı döneminde çalıştığını, toplama paketleme işi yaptığını ve bu çalışmanın her gün yapılmadığını söylediklerini; verilen kararın eksik araştırmaya dayalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

1.Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanun'un 79/10. ve 5510 sayılı Kanun'un 86/9. maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

2. Eldeki davada, davacının mantar üretim ve paketleme işinde çalıştığını iddia ederek hizmet tespiti talebinde bulunduğu; çoğu bordro tanığının bu işin mevsimlik iş olduğunu belirttiği, bir kısım bordro tanığının da ihtiyaç durumuna göre çağrı üzerine çalışıldığını beyan ettiği anlaşılmakla, işin mevsimlik olup olmadığı araştırılarak ve davacının hangi tarihlerde çalıştığı, çalışmaların kısmi süreli olup olmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.