muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/20667, Karar No: 2018/6116, Tarih: 04.04.2018

b)Suça sürüklenen çocuklar müdafii 29.10.2014 tarihli dilekçe ile, mesleki mazeretinden dolayı 30.10.2014 tarihli celseye katılamayacağını ve mazereti konusunda karar verilmesini talep etmiş olmasına karşın, mahkemece bu dilekçe ile ilgili bir değerlendirilme yapılmadan yoklukta karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

c)Suça sürüklenen çocukların aynı fikir ve eylem birliği içerisinde müştekiyi bıçak ile yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaraladıkları olayda; 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-d-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmalarının yargılamayı yapan mahkemece alınması gerektiği gözetilmeyerek istinabe yoluyla aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilmesi,

d)Suça sürüklenen çocukların eylemini bıçak ile gerçekleştirmeleri nedeniyle TCK'nin 86/3-e maddesi uygulanarak TCK'nin 87/1-d-son maddesi uyarınca sonuç cezaların 5 yıla çıkarılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

e)Suça sürüklenen çocuklar hakkında 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi hükmü gereğince, ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle suça sürüklenen çocukların savunma haklarının kısıtlanması,

f)Suça sürüklenen çocuklar hakkında uygulama yapılırken 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi ile temel cezanın belirlenmesi, ardından artırım maddeleri olan TCK'nin 87/1-d, 87/1-son maddelerinin ayrı ayrı denetime imkan verecek şekilde uygulanması gerekirken, TCK'nin 87/1-d-son maddesi gereğince cezanın doğrudan 3 yıla çıkartılması suretiyle 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin ve suça sürüklenen çocuk ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocukların kazanılmış hakları saklı kalmak kaydı ile 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04/04/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1434, Karar No: 2012/3269, Tarih: 27.03.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/1434 E.  ,  2012/3269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı dava dilekçesinde, dedesinin nüfus kaydında "..." olan adının "..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının dedesinin kayıtlarda "..." olan adının "..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Yargıtay uygulamalarında ve bilimsel çevrelerde ad üzerindeki hakkın şahsa sıkı sıkıya bağlı bir temel kişilik hakkı olduğu kabul edilmektedir. Bu bağlamda bir kimsenin ölümünden sonra adının değiştirilmesine olanak yoktur. Buna bağlı olarak davacının dedesinin adı da değiştirilemez. Dosyada mevcut nüfus kayıt örneğinden; davacının dedesinin adı nüfus kayıtlarında ... olmasına karşın dosyada mevcut yargı kararlarında "..." olarak geçtiği ve baba hanesine kayıtlı olmayan davacının da mirasçısı olduğu anlaşılmaktadır. Davacı, nüfus kaydındaki dede adının düzeltilmesini istediğine göre, çoğun içinde az da vardır kuralı uyarınca düzeltme isteminin tespiti de kapsayacağı dikkate alınarak dosyada bulunan ve toplanacak kanıtlara göre koşulları oluştuğu takdirde davacının dedesi ... ile ...'nın aynı kişi olduğunun tespitine karar verilmesi gerektiği dikkate alınmadan davanın reddi şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47273, Karar No: 2019/4030, Tarih: 12.03.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/47273 E.  ,  2019/4030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, mala zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Mahkemece, sanık ... hakkında müşteki ...’e yönelik TCK’nın 106/1-1. maddesi kapsamındaki tehdit suçundan hüküm kurulmamış olduğu, Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesi içeriğinden bu nedenle bozma isteminde bulunduğu anlaşılmakla, aşağıda belirtilen bozma nedenleri değerlendirildikten sonra sonucuna göre, tehdit suçu yönünden açılmış dava ile ilgili mahkemesince zamanaşımı içerisinde bir karar verilmesi mümkün görülmüş olup, Cumhuriyet savcısının temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

2-Sanık ... hakkında mala zarar verme ve yaralama suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliklerine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümleri temyiz edilemez oldukları anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ...’nın TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

3-Diğer hükümlere yönelik temyiz istemlerine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Sanık ... hakkında tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikye sokulması suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizinde;

1-Sanık ...’nın, kendilerine ait olduğunu iddia ettiği arazideki otların, aralarında arazi mülkiyeti nedeniyle husumet bulunan müşteki sanık ... tarafından izinsiz olarak biçildiğini öğrenmesi üzerine, arazilere bakma konusunda anlaşmış oldukları müşteki ...’in evine, kardeşi olan inceleme dışı diğer sanıkla birlikte giderek, müştekinin evde olmaması nedeniyle eşi olan tanık ...’le yaptıkları konuşma sırasında, sırtında av tüfeği varken “arazimizdeki otlar kesilmiş buna neden müsade ettiniz, ben buraya adam öldürmeye geldim” dediğinin iddia edildiği olayda, sanığın bu sözleri müşteki...’i mi yoksa müşteki ...’i mi kastederek söylediği tartışılıp belirlenmeden, eyleminin müşteki ...’e yönelik olduğunun kabulüyle silahla tehdit suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Sanığın tüfekle ateş ettiğine dair suçlamayı kabul etmediği olayda, tanık ....’in, evin içindeyken dışarıdan ateş edildiğini duyduğunu söylediği, daha yakın bir mesafede evi bulunan ve sanıkla husumeti bulunan kişi olan müşteki ...’in ise ateş edildiğini duymadığını beyan etmesi karşısında, hangi delillere dayanarak hangi gerekçeyle genel güvenliğin kasten tehliye sokulması suçunun ne şekilde sübuta erdiği açıklanıp tartışılmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

3-Kabule göre de;

3-Kabule göre de;

a- Sanığın, kardeşi olan ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen inceleme dışı diğer sanıkla birlikte müşteki ...’in evine giderek, onun yokluğunda, müştekinin eşi ile omzunda silah olduğu halde konuşurken ölümle tehdit sözleri söylemesi şeklindeki eylemde, silahın ve birlikteliğin korkutucu özelliğinin nitelikli hal olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden suçun vasfında yanılgıya düşülerek hüküm kurulması,

b-Sanığın eylemini birden fazla kişi ile birlikte ve silahla gerçekleştirdiği kabul edilerek alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle hüküm kurulmasına karşın uygulama maddesinde TCK’nın 106/2-c maddesinin gösterilmemesi,

c-Sanık ...'nın evden ayrılmasından sonra, tanık ...'in 3 el silah sesi duyması şeklindeki olayda; eylemin kişilerde korku, kaygı veya panik yaratacak tarzda olması ve somut bir tehlike teşkil ettiği gerekçesiyle, TCK'nın 170/1.c maddesindeki suçu oluşturduğunun kabul edilmesi karşısında, sanığın av tüfeği ile ateş etmesinden ibaret eyleminin, TCK'nın 106/2-a maddesine uyan silahla tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu, aynı Kanunun 44. maddesi uyarınca sadece en ağır cezayı gerektiren tehdit suçundan hükümlülük kararı verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ve kanuni olmayan hukuki nitelendirme ile sanık ... hakkında TCK'nın 106/2-a ve TCK'nın 170/1-c maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmesi,

d-Tehdit suçundan kurulan hükümde, Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

B-Sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hüküm yönünden;

1-Tapu kaydının sanık ...’nın babası olan müşteki ...’ya ait gözüktüğü arazi de dahil olmak üzere, suça konu otların biçildiği arazilerin mülkiyetine ilişkin taraflar arasında anlaşmazlık bulunup, sanık ...’in de mülkiyete ilişkin davalar bulunduğunu beyan etmesi karşısında, bu husus tereddüte mahal bırakmayacak şekilde araştırılarak, otların biçildikten sonra kim tarafından tasarrufta bulunulduğu da belirlendikten sonra arazilerin müşteki Murat Topkaya’ya ait olduğunun tespit edilmesi durumunda, sanığın, müştekiye ait araziye girip otları biçmesi şeklindeki eyleminin TCK’nun 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturabileceğinin tartışılmaması ve TCK.nun 141/1. maddesi kapsamındaki hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak, eylemin bu kapsamda kaldığının kabul edilmesi halinde de, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a-TCK’nın 154/1. maddesinde seçimlik ceza öngörülmemesine karşın, hüküm fıkrasında, “Yasada öngörülen seçimlik cezalardan para cezasının verilmesinin yerinde olacağı düşüncesi ile para cezası seçilerek” denilmesi suretiyle yasal olmayan ve çelişki meydana getirecek gerekçeye yer verilmesi,

b-5237 sayılı TCK’da cezaların içtima edilmesine dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

c-Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar ... ile ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının CMUK'un 325. maddesi gereğince suçu birlikte işledikleri gerekçesiyle hakkında TCK'nın 106/2-c. maddesi uygulanan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık ...’ya sirayet ettirilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3850, Karar No: 2023/3696, Tarih: 06.11.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/3850 E.  ,  2023/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1382 E., 2023/1439 K.

DAVA TARİHİ : 31.12.2010

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2010/302 E., 2023/309 K.

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden kaynaklı tazminat davasınınyapılan yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraflar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, 6100 sayılı HMK nın 353/1-a.6 maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Bölge adliye mahkemelerinin 6100 sayılı Kanunun 353 ncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca verdiği kararlar kesin olup, aynı Kanunun 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca temyiz edilemez.

Bu itibarla, taraflar vekillerinin temyiz dilekçelerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraflar vekillerinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harçlarının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24495, Karar No: 2024/2368, Tarih: 27.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/24495 E.  ,  2024/2368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/44 E., 2016/431 K.

SUÇLAR : Hakaret, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece; sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 43 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile, 6136 sayılı Kanun'a Muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına ve aynı Kanun'un 58 inci maddesi gereği hükmolunan cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin özetle; olay sırasında aldığı alkolün etkisi ile kendisinde olmadığı, biber gazı ile kendisine müdahale edildiği, polislerden birinin kendisinin boğazını sıktığı, tahrik altında eylemleri gerçekleştirdiği, sinkaflı kelimeleri bilinçli söylemediği bu nedenlerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, yapılan ihbar üzerine kendisine müdahale eden polis memurlarına hakaret ettiği ve adli emanete alınan bıçağı polis memurlarına gösterip üzerime gelmeyin kendimi bıçaklarım diye söylediği ve bıçağı vücudunun karın bölgesine soktuğundan bahisle sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalafet ve hakaret suçlarından cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece sanığın savunması, katılanların beyanı, tanık anlatımı, olay tutanağı, kamera görüntüleri ile tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Kararın verildiği tarihte ceza infaz kurumunda bulunan sanığın duruşmadan bağışık tutulma talebinin olmaması karşısında; yargı çevresi dikkate alınarak hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden yokluğunda hüküm verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 193 ncü maddesi ve 196 ncı maddesinin birinci fıkrasına aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması nedeni ile karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeksizin HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5297, Karar No: 2016/20850, Tarih: 24.11.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/5297 E.  ,  2016/20850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile izin ücreti, hafta tatili ücreti, fazla masrafı ücreti, kira masrafı ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin ... mağazasında mağaza müdürü olarak aylık 1400 TL ücret ile 15.08.2011 tarihinde çalışmaya başladığını, ancak sigortaya 08.10.2011 tarihinde bildirildiğini, davacının ücretinin 1600 TL olacağı konusunda anlaşılmasına rağmen 1400 TL ödendiğini, bunun da 950 TL’sinin bankadan kalanının elden verildiğini, dolayısı ile 450 TL’lik kısmın ... ya bildirilmediğini, davacının mağaza müdürü olması sebebi ile kasada çıkan açıkların davacının maaşından kesildiğini, davacının bu nedenlerle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ve kira gideri alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirkette 08.10.2011-31.10.2012 tarihleri arasında aylık net 950,00 TL ücret ile çalıştığını, davacıdan işe devamsızlığını izah edecek haklı ve yasal mazeretini bildirilmesinin istendiğini ancak davacının mazeret sunmadığını, davacının iş akdinin İş Kanunu 25/II-g bendi uyarında haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, alınan hesap raporuna itibar edilerek, emsal ücret araştırmasında davacının ücretinin 1200 TL net olarak bildirildiği, emsal ücretin taraf iddialarının arasında kaldığı, davacının ücretlerin ... ya eksik bildirildiğine ilişkin haklı fesih iddiasının emsal ücret araştırması kapsamında ispatlandığı, ancak davacının hizmet süresinin 11 ay 9 gün olmakla, kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı talep hakkının bulunmadığı, davacının fazla mesai yaptığı, bu çalışmalarına karşılık gelen ücretin ödendiğinin davalı işverenlikçe ispatlanamadığı anlaşılmakla, davacının fazla mesai ücreti alacağı ile son ay ücret alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı fesih tarihi olan 17/09/2012 tarihinde en son aylık ücretinin net 1.400,00 TL olduğunu iddia ederken davalı taraf davacının aylık net 950,00 TL ücret ile çalıştığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal ücret araştırması dikkate alınarak davacının aylık ücreti net 1.200,00 TL olarak kabul edilmiş ise de, bu kabul dosya içeriğine uygun değildir. Zira emsal ücret araştırmasında Koop-İş Sendikası tarafından, “müşteri temsilcisi” olarak çalışan bir işçinin aylık net 1.200,00 TL alabileceği bildirilmiştir. Davacı ise davalı işyerinde “mağaza müdürü” olarak çalışmıştır. Dosyadaki bilgi ve belgeler ile davacının yaptığı iş nazara alındığında aylık ücretin net 1.400,00 TL olarak kabulü dosya içeriğine uygun ve makuldür. Bu ücret üzerinden sonuca gidilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15666, Karar No: 2014/19476, Tarih: 11.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/15666 E.  ,  2014/19476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmekte olan 2013/226 Esas sayılı ortaklığın giderilmesi davasında verilen yetki belgesine dayanarak dava konusu 2451 ada 6 parsel sayılı taşınmazda paydaş "... oğlu ...", "... oğlu ...", "... oğlu ...", "....oğlu ...", "...", ".... kızı ...", olarak yazılı isimlerin nüfus kaydına uygun olarak sırasıyla "... oğlu ....", "... oğlu....", ".... oğlu ....", "... oğlu ....", "... kızı ...." ve ".... kızı ... (..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istemine ilişkin olup, mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olmsında bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ne var ki, Soyadı Kanunundan önce öldüğü anlaşılan "... kızı ..." hakkında çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince, kayıt maliki ile aynı kişi olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değil ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 1/e bendinin hüküm metninden çıkartılmasına, yerine "2451 ada 6 parsel sayılı taşınmazda paydaş olan "..." ile ".... T.C. kimlik numaralı ... kızı ..."'ün aynı kişi olduğunun tespitine" ibaresinin eklenmesine,

davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.