muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12080, Karar No: 2014/10885, Tarih: 24.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/12080 E.  ,  2014/10885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/253587

MAHKEMESİ : Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/03/2011

NUMARASI : 2011/6 (E) ve 2011/86 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık suçunun işleniş biçimi ile sanığın kastı verilen cezada alt sınırdan ayrılmayı gerektirir bir neden ise de, suç konusunun önem ve değeri ile meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında; suçun teşebbüs aşamasında kalması ve herhangi bir zararın da meydana gelmediğinin anlaşılması karşısında yerinde olmayan gerekçeyle en üst sınırdan hüküm kurmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanık hakkında, TCK'nın 35/2. maddesi uyarınca temel cezadan indirim yapılırken sanığın suç yolunda katettiği mesafe, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözönüne alınarak üst sınıra yakın bir oranda indirim yapılması yerine, 2/5 oranında indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi ve 5275 sayılı CGTİHK'nun 108/2. maddesi uyarınca sanığın tekerrüre esas birden fazla ilamı olduğundan, Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/1134 esas - 2008/334 karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 2 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyeti yerine, en ağır cezayı içeren Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/124 esas - 2007/1210 karar sayılı ilamı ile görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen 6 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin tekerrür uygulamasına esas alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık G.. K..'ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca, şartlı tahliye süresi bakımından Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/1134 esas - 2008/334 karar sayılı ilamındaki ceza süresi dikkate alınmak suretiyle sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 24.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8000, Karar No: 2012/13977, Tarih: 30.11.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/8000 E.  ,  2012/13977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

Hüküm : TCK'nın 297/1, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet, müsadere

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, ... E Tipi Açık Cezaevinde hükümlü olup çalıştığı temizlik iş kolunun ... Adliyesi temizlik işlerini yaptığı sırada infaz kurumu, tutukevi veya eklentisi sayılamayacak olan adliye binası içinde, üzerinde 1.4 gr esrar maddesi ele geçirilen sanığın eyleminin, TCK'nın 191. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturacağı hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden; suç vasfında yanılgıya düşülerek infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 30.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1894, Karar No: 2012/8828, Tarih: 24.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1894 E.  ,  2012/8828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Muğla 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30/11/2010 tarih ve 2009/762-2010/624 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı Kanada'da bulunan bir petrol şirketine iş başvurusu ile ilgili beş adet mektubu ulaştırmak amacıyla davalılardan Muğla ...'ne teslim edip makbuzları aldıktan sonra uzunca süre beklediği halde yurt dışından cevap alamaması üzerine bu davalıya başvurduğunu, davalının araştırmaya rağmen sonuç alınamadığını müvekkiline bildirdiğini, belgeler ulaşsa idi, işe alınacağının ve yüklü maaş bağlanacağının muhakkak olduğunu, davalıya karşı açtığı manevi tazminat davasını kazandığını, saklı tuttuğu maddi tazminat istemine ilişkin işbu davayı açtığını, işe gireceği düşüncesiyle mevcut işini de bıraktığını ileri sürerek, maddi kayıplarına karşılık olarak 20.000 YTL tazminatın davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili 5584 sayılı Posta Kanunu'nun 47 nci maddesinde öngörülen 1 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiğini, diğer davalıya husumet yöneltilemeyeceğini, iş başvurusunun kabul edilmesinin kesin olmadığını, somut bir zarar bulunmadığını, gönderiler için belirli bir tazminat dışında ödeme yapılamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, taşıma sözleşmelerinden doğan davaların bir yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, Muğla 1.İdare Mahkemesi’nce davanın görev nedeniyle reddine ilişkin kararın 25/03/2005 tarihinde kesinleşmiş olduğu, bu ret kararının kesinleşmesinden itibaren BK.’nun 137. maddesindeki ek 60 günlük süre geçirildikten sonra 06/01/2006 tarihinde mevcut davanın açıldığı gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 04,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/120, Karar No: 2013/10119, Tarih: 12.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/120 E.  ,  2013/10119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

HÜKÜM : Açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin 13.10.2008 tarih ve 2007/796 esas-2008/392 karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararı ile suça sürüklenen çocuğa 6 ... süreyle rehberlik edecek uzman bir kişi görevlendirilmesine karar verildiği, Niğde Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 02.....2010 tarihli yazısına göre 04.03.2010 tarihinde Niğde Kapalı Ceza İnfaz Kurumundan tahliye edildiği anlaşılan suça sürüklenen çocuğa ... Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünce şubeye başvurması hususunda çıkarılan ... yazısının 05.07.2010 tarihinde tebliğ edildiği, suça sürüklenen çocuğun yapılan tebligata rağmen süresi içerisinde şube müdürlüğüne başvurmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi gereğince açıklanabilmesi için, mahkemece suça sürüklenen çocuğun duruşmadan haberdar edilerek savunması alındıktan sonra, yasal ve kabul edilebilir bir mazereti olmaksızın denetim süresi içerisinde denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uymadığının ... olması gerektiği gözetilmeksizin, sanığın savunması alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihi itibariyle 18 yaşını doldurması nedeniyle duruşmanın açık yapılması gerektiği gözetilmeden yasal koşulları bulunmadığı halde karar duruşmasının gizli yapılması ve hükmün de gizli celsede açıklanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 182. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 12.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1336, Karar No: 2015/14775, Tarih: 15.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/1336 E.  ,  2015/14775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2014

NUMARASI : 2014/69-2014/581

Davacılar A.. A.. ve diğeri vekili Avukat A.. B.. tarafından, davalı S.. A.. aleyhine 03/02/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, S..G..'nin 19/12/2013 tarihli nüshasında yayınlanan “.. ” başlıklı haber ile kişilik haklarına saldırıldığını belirterek manevi tazminata hükmedilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, haberin unsurlarından toplumsal değeri, güncel değeri olmakla birlikte görünen gerçeğe uygun olmadığı, hukuka uygunluktan yoksun olduğu, haberin veriliş şeklinin ve kamuoyuna yansıtılmasının davacıların kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesi ile istemin kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı B..Y.. 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında A.. Ö.. bölümü ile T.. K.. 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında A.. Ö.. bölümü ile T.. K.. 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosya kapsamından, dava dışı E.. Y.. isimli kişi tarafından 03/12/2013 tarihinde G.. B.. bir dilekçe verildiği ve 09-15 Ekim 2011 tarihlerinde yapılan 11. D.. Ş.. ile ilgili davacılar hakkında bir takım iddialarda bulunulduğu anlaşılmaktadır. Bu iddialar davalı tarafından 19/12/2013 tarihli habere konu edilmiş ve iddia olarak verilmiştir. Davaya konu yayın, görünür gerçeğe uygun olup haberin verilişinde özle biçim arasındaki denge de korunmuş olduğundan, kişilik haklarına saldırıda bulunulduğundan bahsedilemez. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalının sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/12/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına yapılan saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar S..G.. 19/12/2013 tarihli yayınında ".. " başlıklı haber ile kişlik haklarına saldırıldığını belirterek manevi tazminat talep etmişlerdir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu yazının bütünü değerlendirildiğinde, D.. şampiyonu olan E.. A..'ün altın madalyasının, dönemin federasyon başkanı babası A.. A.. tarafından rüşvet karşılığı alındığının iddia edildiği, haberin gerçek gibi verildiği, ancak yapılan soruşturma sonunda iddiaların somut bulgularla desteklenmediği anlaşılmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu yazının bütünü değerlendirildiğinde, D.. şampiyonu olan E.. A..'ün altın madalyasının, dönemin federasyon başkanı babası A.. A.. tarafından rüşvet karşılığı alındığının iddia edildiği, haberin gerçek gibi verildiği, ancak yapılan soruşturma sonunda iddiaların somut bulgularla desteklenmediği anlaşılmıştır.

Bilgi alma özgürlüğü bilgi toplama ve mümkün olan bütün kanuni kaynaklardan bilgi araştırma hakkını içerir. A.. ’nin 10. maddesinde teminat altına alınmıştır. Bilgi ve kanaatlere ulaşma özgürlüğü, medya ile ilgilidir; Medyanın halka bu tür bilgiyi ve fikirleri aktarmasının olanaklı olmasını gerektirir. A.. , bu özgürlüğün içinde, halkın özellikle kamu çıkarını ilgilendiren konularda yeterli biçimde bilgilendirilmesi hakkının da olduğu kanısındadır. Her ne kadar basın, kişinin şöhretinin korunması bakmından da konulmuş sınırları aşmamakla yükümlü olsa da, kamu çıkarı ile ilgili olan başka alanlarda olduğu gibi, siyasi konularda da bilgi ve fikirleri açıklamak basının görevidir. Sadece basının bu tür bilgi ve fikirleri açıklama görevi yoktur: Halkın da bunlara ulaşma hakkı vardır. Bu bağlamda, basın özgürlüğünde, doğruluğu denetlenebilir olgu veya verilerin yanı sıra, doğruluğunun kanıtlanması söz konusu olmayacak fikir, eleştiri ve spekülasyonların dile getirilmesi 10. madde çerçevesinde koruma altına alınmıştır. Ancak ifade özgürlüğünün başkalarının şöhretini ve haklarını koruma, ifade özgürlüğünün kısıtlanması için ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden kat kat fazla öne sürdüğü meşru amaç olagelmiştir; ifade özgürlüğünün özel hayata müdahale eder şekilde kullanılması da mümkün değildir."

A.. 'nin 8. maddesi gereğince, somut olayın özetinin kamuoyunu bilgilendirme amacı makul görülebilir, ancak dava dışı E.. Y.. isimli kişinin şikayeti üzere G.. M.. müfettişlerince yapılan inceleme sonucunda davacılar hakkında soruşturma yapılmasına gerek olmadığına karar verilmiştir. Davalının bu konuyu resmi makamlar yerine doğrudan şikayet edenden aldığı bilgi ile haber yapması, haberin görünür gerçekliğe uygun olmadığını da göstermektedir. Haber görünür gerçekliğe uymadığından hukuka da uygun değildir. Haberin veriliş şekli ve kamuoyuna yansıtılış biçimi davacılara karşı bir karalama kampanyası başlatıldığı kanaatini oluşturmaktadır. Bu nedenle davalının ifade özgürlüğü altında yayın yaptığının kabulü mümkün değildir. Yapılan yayında davacıların kişilik haklarına hukuka aykırı bir biçimde saldırının varlığı sabittir. T.. 'nın 58. ve T.. 'nın 24 ve 25. maddelerindeki manevi tazminat koşulları oluşmuştur. Mahkemece verilen karar usul ve yasaya uygun olup onanması gerektiği düşüncesiyle değerli çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 15/12/2015
Yargıtay — Esas No: 2015/8903, Karar No: 2017/1723, Tarih: 08.06.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/8903 E.  ,  2017/1723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalı ...yönünden reddine, davalı ... yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davalılar ... ve ... mirasçıları yönünden kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı ... vekilince duruşmalı, bir kısım davalılar vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı ... ... mirasçıları ..., ... ..., ... ... vekili avukat ... ve davalı ..., davalılar ... mirasçıları ... vekili avukat ...ile davalı ...mirasçıları vekili avukat ... gelmiş, diğer davalı tarafından gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı kooperatifin, 1994 yılında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleriyle, davalı arsa sahiplerine karşı yüklenici olarak birlikte iş yapmayı üstlendiklerini, işe başladıktan yaklaşık 6 ay sonra, davalı kooperatifin adi yazılı bir sözleşme ile işi tümüylü müvekkiline devrettiğini, aynı içerikteki sözleşmenin daha sonra noterde de düzenlendiğini, yapılan bu sözleşmeler uyarınca, müvekkilinin işi 15.07.2002 tarihine kadar sürdürdüğünü, davalı kooperatifin bu tarihte aralarındaki sözleşmeleri haksız olarak feshettiğini, fesih tarihine kadar müvekkilince yapılan imalatın bedelinin 1.579.929,97 TL olduğunu, bu bedelin henüz kendisine ödenmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 500.000,00 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, eski yönetim tarafından davacıya fazladan ödemeler yapıldığını savunarak, davacının herhangi bir alacağı kalmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı arsa sahipleri, davacı ile kooperatif arasındaki sözleşmelerin tarafı olmadıklarından dava konusu alacaktan sorumlu olmadıklarını, kendilerine husumet yönetilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davalı ... hakkında açılan davanın atiye bırakılmasına, diğer davalılar hakkındaki davanın reddine dair verilen ilk karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi’nin 09.03.2011 tarih ve 2010/5015 E., 2011/1410 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, iddia,

Mahkemece, davalı ... hakkında açılan davanın atiye bırakılmasına, diğer davalılar hakkındaki davanın reddine dair verilen ilk karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi’nin 09.03.2011 tarih ve 2010/5015 E., 2011/1410 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, iddia,

savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının yaptığı imalatlar nedeniyle 1.137.452,00 USD alacağı kaldığı, davalı kooperatifin aralarındaki sözleşme uyarınca, davalı arsa sahiplerinin ise sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca, bu borçtan sorumlu oldukları gerekçesiyle, taleple bağlı kalınarak, 500.000,00 TL’nin davalı kooperatiften ve davalılar ... ve ... ... mirasçılarından tahsiline, davalı ...dava tarihi itibariyle ölü olduğundan hakkındaki davanın husumetten reddine, davalı ... hakkında verilen ilk hüküm kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... mirasçıları ... ve torunu ... vekilleri ile davalı ... ... mirasçıları ..., ... ve ... ... vekili temyiz etmiştir.

1-Mahkeme hükmü davalı ...'e 07.07.2015 tarihinde tebliğ edilmiş ve hüküm HUMK’nın 432. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra adı geçen davalı vekili Av. ... tarafından 28.12.2015 tarihinde temyiz edilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas,1990/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Diğer davalılar ..., ..., ... ve ... ... vekillerinin temyiz itirazlarına gelince;

a) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar ..., ..., ... ve ... ... vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b) Dava, taraflar arasındaki sözleşmelere dayalı imalat bedeli alacağının tahsili istemine ilişkindir.