muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/273, Karar No: 2023/463, Tarih: 07.03.2023

B. Gerekçe ve Sonuç

Dairenin 28.09.2022 tarihli ve 2022/6031 E., 2022/7142 K. sayılı kararıyla,davacının katılma yoluyla temyiz isteminin süre yönünden reddine, davalının temyiz istemi yönünden ise Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davalı vekili; Yerel mahkeme, Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarını da göz önünde bulundurarak anahtarın notere tevdii edildiği hususunun davacıya 26.11.2013 tarihinde tebliğ edildiğini, dolayısıyla davalı kiracının bu tarihe kadar olan kira borcundan sorumlu olduğuna karar verildiğini, bu şekilde müvekkilin kiracılık sıfatı ve kira bedeli ödeme yükümlülüğü sona ermiş olup, bunun dışındaki taleplerin ancak tazminat davası yargılamasının konusu olacağını, dava konusu taşınmazın tahliye edildiği her iki tarafın kabulünde olduğunu, davanın tahliyeden sonraki dönemi kapsadığı için kira alacağı değil tazminat alacağına ilişkin bir talebi olduğundan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kira alacağı ve erken tahliye nedeniyle makul süre kira bedeli tazminatına istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Bilindiği üzere; mahkemenin, Yargıtayın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usuli kazanılmış hak meydana gelebilir. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün, bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme, (bozma kararının kapsamı dışında kalmış olması nedeniyle) kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar verir. Bir başka anlatımla kesinleşmiş, bu kısımlar lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur.

2. Usuli kazanılmış hak kavramına ilişkin açıklanması gereken diğer bir husus ise; bir mahkemenin Yargıtay tarafından verilen bozma kararına uyması üzerine, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğünün bulunmasıdır. Bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK).

3. Değerlendirme.

3. Değerlendirme.

Mahkemece, uyulan bozma ilamına ve dosya kapsamına göre karar verildiği, bozma kararı gereğince alınan rapora göre dava konusu yerin aynı şartlarda ne kadar sürede kiraya verilebileceği hususunun belirlendiği, kira sözleşmesini haksız fesheden kiracının makul süre kira bedelinden sorumlu olduğu, bozma kararlarının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin ileri sürülen sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmadıgı, dolayısıyla davalının karar düzeltme talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Karar düzeltme talebinin REDDİNE,

Aşağıda yazılı para cezası ile bakiye karar düzeltme harcının karar düzeltme isteye yükletilmesine,

07.03.2023 tarihinde oy birligi ile karar verildi.

ır.
Yargıtay — Esas No: 2016/3528, Karar No: 2016/6692, Tarih: 03.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/3528 E.  ,  2016/6692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Aykırı Davranmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı iddia edilen sanığın suçlamayı kabul etmemesi, kullanılan faturaları düzenleyen şirket ve şahıslar yönünden yapılan karşıt incelemeler neticesinde vergi inceleme raporları düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; faturaları düzenleyen kişi veya şirket yetkilileri hakkındaki tüm vergi raporlarının getirtilmesi, raporları uyarınca açılmış dava varsa dosyalarının celp edilip incelenmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaları düzenleyenler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak suça konu faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2- 15.02.2011 günlü iddianamedeki anlatıma ve dayanağı olan 23.12.2010 gün ve VDENR-2010-IX-342/9 sayılı vergi inceleme raporu ile ekleri içeriğine göre; sanık hakkında “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı ve her bir takvim yılında işlenen sahte fatura kullanmak fiillerinin birbirinden bağımsız ve ayrı kendi içerisinde teselsül eden suçları oluşturduğu gözetilmeden anılan yıllarda gerçekleştirilen sahte fatura kullanmak eylemleri tek suç kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

3- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26836, Karar No: 2017/11840, Tarih: 26.04.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/26836 E.  ,  2017/11840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

01.07.2016 tarihinde kabul edilip 23.07.2016 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanunun 21 maddesi ile 2797 Yargıtay Kanununun 60. maddesinin 3. fıkrası değiştirilmiştir. Bu düzenlemeye göre dosya kendisine gönderilen ilgili Hukuk dairesi 1 ay içinde yapacağı ön inceleme sonucunda işbölümü bakımından kendisini görevli görmez ise gerekçeleri ile birlikte dosyayı bir ay içinde görevli Daireye gönderecektir.

Bu durumda dosya içeriğine temyizin kapsamına, uyuşmazlığın kıyı kenar çizgisinde kalan taşınmazın tapusunun iptali ile tescili istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Kanununun 14.maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'ne aittir.

Yukarıdaki yasal düzenleme de dikkate alındığında, dosyanın görevli Yargıtay (8.) Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 26/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14279, Karar No: 2009/16494, Tarih: 10.11.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/14279 E.  ,  2009/16494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ...-... Köyü 105 ada 52 parsel sayılı 597 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden Orman Yönetiminin kısmi ilan süresinde açtığı dava nedeniyle cinsi ve malik hanesi açık olarak kadastro mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin ham toprak niteliği ile davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 10/11/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/55, Karar No: 2010/1240, Tarih: 11.02.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/55 E.  ,  2010/1240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı .... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 18/05/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/11/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişim biçimi ile gösterdiği tüm özellikler, davacıların ölene olan yakınlık dereceleri, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde; davacı eş yararına takdir edilen 5.000,00 TL, davacı çocuklar yararına takdir edilen 3.000,00'er TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı eş yararına 5.500,00 TL, davacı çocukların her biri yararına 5.000,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

2010/55-2010/1240

2010/55-2010/1240

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin üçüncü paragrafında yer alan “...5.000,00…”, “…3.000,00…”, “…3.000,00…” ve “…11.000,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla “…5.500,00…”, “…5.000,00…”, “…5.000,00…” ve “…15.500,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin altıncı paragrafında yer alan “…594,00…” ve “…243,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…837,00…” ve “… 486,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacılar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin yedinci paragrafında yer alan “…1.320,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…1.850,00…” sayı dizisinin yazılmasına, davalılar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin sekizinci paragrafında yer alan “…1.080,00…” ve “…1.800,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…540,00…” ve “…1.260,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; davalıların tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3484, Karar No: 2020/1870, Tarih: 26.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2019/3484 E.  ,  2020/1870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Yıkım Ve Ecrimsil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, elatmanın önlenmesi ve yıkım istemi yönünden davanın kabulüne, ecrimisil istemi yönünden ise davının reddine karar verilmiş olup hükmün davalı vekili ve katılma yolu ile davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; vekil edeninin dava konusu 3236 ada 8 parsel sayılı taşınmazın hissedarlarından olduğunu, vekil edeni ile dava dışı yüklenici arasında 04.02.1997 tarihinde satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, davalının ise yükleniciden daire satın alan kişi olduğunu, yüklenicinin sözleşme şartlarına uymadığı gibi taşınmaz üzerinde yer alan binayı ruhsatsız ve projesiz olarak kaçak şekilde yaptığını, bunun üzerine vekil edeni tarafından açılan dava sonucunda Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/634 Esas-2007/258 Karar sayılı ilamı ile kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshine karar verildiğini, davalının dava konusu taşınmaz üzerinde yapılan binada zemin kattaki daireyi işgal ettiğini öne sürerek müdahalesinin önlenmesine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile dava tarihinden geriye yönelik olarak beş yıl için 10.000 TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsilene, birleşen dava dilekçesinde ise binanın yıkımına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, dava dışı yüklenici ile 02.03.1998 tarihinde Noterde satış vaadi sözleşmesi tanzim ettiklerini, bu sözleşme uyarınca yüklenicinin kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca kendisine düşen bağımsız bölümlerden dava kounusu daireyi kaba inşaat olarak satmayı,binanın bitimi ile adına tapu kaydı oluştuğunda da kendisine devretmeyi vaad ettiğini, satım bedelini peşin olarak yükleniciye verdiğini, dava konusu daireyi aynı gün kaba inşaat olarak teslim aldığını, oturulabilir duruma getirmek için masraf yaptığını, davacının yüklenici tarafından kendisine teslim edilen aynı binada ikinci katta yer alan dairede oturduğunu, diğer iki daireyi de üçüncü kişilere satıp hisse devri yaptığını, bu durumun arsa tapusuna dayalı mülkiyet hakkının kötüye kullanılması olduğunu açıklayarak asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davalının kullanmakta olduğu daireyi yükleniciden Noterde düzenlenen gayrimenkul satış vaadi sözleşmesiyle satın aldığını savunmuş ise de, yüklenici ile davacı arasında yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye yönelik olarak feshine karar verildiği, bu durumda davalının satın alma savunmasına değer verilemeyeceği, dava konusu taşınmazdaki binanın onaylı mimari projesinin bulunmadığı, yapı ruhsatının olmadığı, kaçak yapı niteliğinde olduğu ve hukuken korunacak nitelikte olmadığı gerekçesi ile 3236 ada 8 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yer alan binanın zemin katındaki bağımsız bölüme davalının el atmasının önlenmesine ve bağımsız bölümün yıkımına, ecrimisil isteği yönünden ise davalının taşınmazı noter satış vaadi sözleşmesine dayalı olarak kullanması nedeniyle iyi niyetli olarak kabul edilmesinin gerektiği, davadan önce davacı tarafından davalıya herhangi bir ihtarname çekilmediği, davalı tarafından taşınmazın uzun süredir kullandığı gerekçesi ile haksız işgal tazminatı isteği yönünden davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekili ve katılma yolu ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 22.04.2016 tarihli ek karar ile, davalı vekiline temyiz harcının tamamlatılması konusunda 12.04.2016 tarihinde tebliğ olunan muhtıraya rağmen yasal süre içerisinde eksiklik tamamlanmadığı, davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmekli davacı vekilinin de katılma yolu ile temyiz isteminin dayanağının ortadan kalktığı gerekçesi ile davalı vekilinin temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına,davacı vekilinin katılma yolu ile temyiz isteminin reddine karar verilmiş, bu kez ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl ve birleşen dava ,tapulu taşınmazda elatmanın önlenmesi,kal ve ecrimisil istemine yöneliktir.

HUMK'nun 434/3. maddesi gereğince temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek (7) günlük kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu maddenin uygulanabilmesi için hakim tarafından temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre verilmesi ve ayrıca yazılı olarak aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun bildirilmesi gerekmektedir. Şayet, bu süre, yasada belirtilen usule uyulmadan ve yazılıp altı hakimce imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da hakim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa, geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme yazı işleri müdürünün veya kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi usule aykırıdır ve mahkeme yazı işleri müdürünün veya kalem personelinin vermiş olduğu süre üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz (Hukuk Genel Kurulu'nun 16.6.2010 tarih ve 2010/19-86 E., 2010/330 K. sayılı kararı).

Somut olayda, Mahkeme kararını temyiz eden davalı vekiline tebligat zarfı üzerine “HMK'nin 366. maddesi yollamasıyla HMK 343-349. maddeleri geregince 990,50TL temyiz harcı ve 60,00 TL tebliğ giderinin eksik veya hiç ödenmedigi anlaşılmakla tebligatın tarafınıza teblig tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyiz talebinden vazgeçmis sayılacagına karar verilecegi ihtar ve teblig olunur.” meşruhatının yazılı olduğu ancak meşruhatın altında hakimin imzasının bulunmadığı, görülmüştür.

Bu durumda, HUMK.'nun 434/3.maddesine uygun olarak hakim tarafından verilmiş bir süre olmaması nedeniyle muhtıraya uyulmaması hukuki sonuç doğurmayacağından Mahkemenin 22.04.2016 tarih ve 2014/11 E., 2015/416 K. sayılı ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra, davalı vekili ve davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi.

1.Davacı vekilinin asıl davaya yönelik katılma yolu ile temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Karşı tarafın temyiz başvuru dilekçesi 17.03.2016 tarihinde vekile tebliğ edilmiş olup, davacı vekilinin HUMK'un 433/2 fıkrası uyarınca yasal 10 günlük süre geçirildikten sonra 31.03.2016 tarihli dilekçeyle temyiz talebinde bulunduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin süresinde yapılmayan katılma yoluyla temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Davalı vekilinin asıl davaya ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yazılı şekilde hüküm verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin asıl davaya ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Davalı vekilinin birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince;

2. Davalı vekilinin asıl davaya ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yazılı şekilde hüküm verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin asıl davaya ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Davalı vekilinin birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriği ve toplanan tüm delillerden; 3236 ada 8 parsel sayılı arsa vasıflı taşınmazın maliki davacı ile dava dışı yüklenici İbrahim Pala arasında 04.02.1997 tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığı, davalının ise 02.03.1998 tarihinde yapılan satış vaadi sözleşmesi ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye düşen dava konusu daireyi satın aldığı, davacının davalı ile birlikte, yüklenici tarafından taşınmaz üzerine yapılan binanın ikinci katında ikamet ettiği, yine bir kısım daireleri 2000 ve 2012 yıllarında dava dışı üçüncü kişi kişilere satıp hisse devri yaptığı, davacı tarafından yüklenici aleyhine açılan Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.06.2007 tarih, 2004/634 Esas ve 2007/258 sayılı kararıyla, yüklenicinin onaylı proje ve ruhsat alınmadan bina inşa ettiği, binanın kaçak olduğu ve arsa sahibinin kaçak inşaatı kabul yükümlülüğü olmadığı gerekçesi ile kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshine karar verildiği, anılan kararın taraflarca temyiz edilmeyerek 03.05.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca Mahkemece, davacının davalı ile birlikte yüklenici tarafından taşınmaz üzerine yapılan binanın ikinci katında ikamet ettiği, yine bir kısım daireleri 2000 ve 2012 yıllarında dava dışı üçüncü kişi kişilere satıp hisse devirleri yaptığı,dava konusu binanın davacı arsa sahibi ile yüklenici arasında imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, davacının bilgisi ve rızası dahilinde yapıldığı nazara alınarak kal istemli birleşen davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda, (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin katılma yolu ile temyiz dilekçesinin REDDİNE,Yukarıda, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının REDDİNE,(3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 26.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.