muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8632, Karar No: 2020/1423, Tarih: 18.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/8632 E.  ,  2020/1423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi ve faturalar KDV indiriminde kullanıldığından suç tarihinin son fatura tarihinden sonraki ayın 25’i olduğu gözetilerek gerekçeli karar başlığında eksik yazılan suç tarihinin “25.12.2008” olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen delillere, Mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine; ancak:

5237 sayılı TCK'nin 43. maddesi uyarınca, "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla ya da aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi" durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının mümkün olduğu, suça konu 6 adet faturanın 2008 yılı Aralık ayı KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle “değişik zamanlar” unsurunun gerçekleşmediği ve bu nedenle sanık hakkında TCK’nin 43. maddesinin uygulanmasının mümkün olmadığının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı yasa ile değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 81/. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nin 43. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.02.2020 tarihinde Üye ...’ın TCK'nin 43/1. maddesinin uygulanması gerektiği yönündeki değişik görüşü ile sair yönlerden oy birliği ile karar verildi.

DEĞİŞİK GÖRÜŞ;

Dairemizin 2017/8632 Esas, 2020/1423 Karar sayılı 18.02.2020 tarihli kararına ilişkin 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçu yönünden değişik görüş;

Sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş ayrılığı, toplam tutarı 194.397,17 TL olan 6 adet sahte faturanın işletme hesabı defterine satın alınan mal bedeli karşılığında gider olarak kayıt edilerek 2008 yılı Aralık ayı KDV beyannamesinde ve gelir vergisi indiriminde kullanılması eyleminde zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına ilişkindir.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş ayrılığı, toplam tutarı 194.397,17 TL olan 6 adet sahte faturanın işletme hesabı defterine satın alınan mal bedeli karşılığında gider olarak kayıt edilerek 2008 yılı Aralık ayı KDV beyannamesinde ve gelir vergisi indiriminde kullanılması eyleminde zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına ilişkindir.

5237 sayılı TCK’ye hakim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak, "kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus Adalet Komisyonu raporunda da; "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, ‘kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır' şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır" şeklinde

ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK’nun "suçların içtimaı" bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44. (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Zincirleme suç 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesinde "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.

Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır." şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK'nin 43 maddesindeki "değişik zamanlarda" düzenlemesi karşısında sahte belgelerin kısa süre aralıklarla düzenlenmesi yada kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanacağı düşünülmelidir.

213 sayılı VUK'nin 3/a maddesindeki "Vergi kanunları lafzı ve ruhu ile hüküm ifade eder. Lafzın açık olmadığı hallerde vergi kanunlarının hükümleri, konuluşundaki maksat, hükümlerin kanunun yapısındaki yeri ve diğer maddelerle olan bağlantısı gözönünde tutularak uygulanır." düzenlemesi ile vergi kanunlarına göre defterlerin hesap dönemi itibarıyla tutulduğu, kayıtların her hesap dönemi sonunda kapatıldığı ve ertesi dönem başında tekrar açıldığı düşünüldüğünde; "yeni suç işleme iradesinin" tespiti ve teselsül hükümlerinin uygulanmasında "takvim yılı ve mükellefiyet" ölçütünün esas alınmasının 5237 TCK 'nin genel hükümlerine aykırı olmadığı gibi 213 sayılı VUK'daki düzenlemelere de daha uygun olduğu kanaatindeyim.

213 sayılı VUK'nin 359. maddesinde düzenlenen sahte belge kullanma suçu deftere kayıt ile başlayıp vergi indiriminde kullanma ile oluşacağından, kullanma faaliyetinin işleyiş biçimi, mahiyeti, sayısı, deftere kayıt ve sonuçları değerlendirilir, vergilendirme dönemleri ve beyanname tarihlerine bakılır. Kullanma eylemi deftere kayıt anından itibaren beyanname tarihine kadar devam edeceğinden dava zamanaşımının hesaplanması bakımından en son suç tarihi olarak beyanname tarihi esas alınır. Teselsülün bittiği tarih ise en son beyanname tarihi olur.

Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, işlediği her bir suçtan dolayı faile ayrı ceza yerine artırılmış bir ceza verilmesinin mantık ve amacı, failde tespit edilen bir suç işleme kararı ile aynı suçun birden fazla işlenmesi unsurudur. Tarih ve miktarları farklı birden fazla faturanın deftere kayıt ile tek bir dönemde KDV beyannamesinde indirim konusu yapmak sureti ile Hazineye karşı işlendiği kabul edilmesi karşısında "aynı suçun birden fazla işlenmesi" unsuru burada da tam manası ile vardır.

Sahte fatura kullanma suçlarının oluşumu bakımından bir vergilendirme-tarh döneminde tarihleri ve miktarları farklı birden fazla fatura kullanılması halinde de birden fazla fiil olduğu ve her bir faturanın ayrı bir konu olduğu değerlendirildiğinde teselsül hükümlerinin uygulanması gerektiği düşünülmelidir.

Nitekim CGK 05.03.2002 -2002/28-2002179 sayılı kararında özetle; "usulsüzlük cezalarına ilişkin hükümler, kabahatlerin oluşumu akımından hesap dönemi - takvim yılı esas alınmıştır, Bu nedenle KDV indiriminden yararlanmak için hesap dönemi içerisinde ve farklı tarihlerde sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı fatura kullananların eylemlerinin hesap dönemi - takvim yılı esas alınarak teselsül eden bir suçu oluşturduğunun kabul edilmesi yasanını ruhuna aykırı bur yorum tarzı sayılmayacağını" belirtmiştir.

Tarihleri ve miktarları farklı her bir sahte faturanın farklı bir fiil ve konu olduğu düşünüldüğünde KDV indiriminden yararlanmak için bir hesap dönemi içerisinde ve farklı tarihlerde sahte fatura kullananların eylemlerinin hesap dönemi - takvim yılı esas alınarak teselsül eden bir suçu oluşturduğunun kabul edilmesi 5237 sayılı TCK ile 213 sayılı VUK'nin ruhuna aykırı bir yorum tarzı sayılmayacaktır.

Tarihleri ve miktarları farklı her bir sahte faturanın farklı bir fiil ve konu olduğu düşünüldüğünde KDV indiriminden yararlanmak için bir hesap dönemi içerisinde ve farklı tarihlerde sahte fatura kullananların eylemlerinin hesap dönemi - takvim yılı esas alınarak teselsül eden bir suçu oluşturduğunun kabul edilmesi 5237 sayılı TCK ile 213 sayılı VUK'nin ruhuna aykırı bir yorum tarzı sayılmayacaktır.

Yargıtay 11.Ceza Dairesi başlangıçta vergilendirme dönemlerini dikkate alarak bir yılda bir kaç defa vergi suçunun işlenebileceğini (örn:sahte belgelerin KDV' de kullanılması halinde 3 aylık veya 1 aylık vergilendirme döneminde,) değerlendirmiş ise de; CGK 05.03.2002 tarihli 2002/11-28 , 2002/179 sayılı kararında iddianame ile hukuki kesinti oluşmadığı sürece bir takvim yılında (hesap dönemi) işlenen sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarında tek suç, farklı takvim yıllarında işlenen suçların ise ayrı suç olarak kabul edilerek kendi içinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğini kabul etmiş, uygulamaları da bu yönde gelişmiştir.

" Sanığın atılı suça konu olan faturaları 2008 yılı Mayıs ayına ait KDV beyannamesinde kullanması nedeniyle,.... 5237 sayılı TCK'nin 43 maddesine göre "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği; somut olayda sanığın 2008 takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura kullanma iddiası karşısında hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması ." (11.C.D. 26.04.2017 tarih ve 2017/1896 Esas , 2017/3132 Karar)

Yargıtay uygulamasında 213 sayılı V.U.K'nin 359. Maddesindeki suçlar yönünden bir takvim yılındaki (vergilendirme dönemi) eylemler tek suç, aynı takvim yılında değişik zamanlarda gerçekleştirilen eylemlerin ise zincirleme suçu oluşturacağı kabul edilmiştir.

Somut olay ve kanaatimiz;

Miktar ve tarihleri farklı (toplam tutarı 194.397,17 TL) olan 6 adet sahte faturanın işletme hesabı defterine satın alınan mal bedeli karşılığında gider olarak kayıt edilerek 2008 yılı Aralık ayı KDV beyannamesinde ve gelir vergisi indiriminde kullanıldığı iddia ve kabul edilen olayda;

Suça konu faturaların tamamının 2008 yılı aralık ayı KDV indiriminde kullanılması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 43. Maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığına ilişkin sayın çoğunluğun bozma ve düzeltilerek onama düşüncesine katılmak mümkün değildir.

Şöyle ki;

Suça konu faturaların tamamının 2008 yılı aralık ayı KDV indiriminde kullanılması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 43. Maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığına ilişkin sayın çoğunluğun bozma ve düzeltilerek onama düşüncesine katılmak mümkün değildir.

Şöyle ki;

Suç konusu faturaların işletme hesabı defterine satın alınan mal bedeli karşılığında gider olarak kayıt edilmek, 2008 yılı Aralık ayı KDV beyannamesinde indirim konusu yapmak ve yine 2008 yılı gelir vergisi beyannamesinde (gelir vergisi yönünden tarhiyat öncesi uzlaşma yapıldığı) indirim konusu yapmak sureti ile 3 ayrı vergisel işlemde kullanıldığı, tarih ve tutarları farklı her bir faturanın ayrı fiil ve konu olduğu da dikkate alındığında "aynı suçun birden fazla işlenmesi" unsuru tam manası ile vardır. Sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümleri uygulanmalıdır.

Mahkemenin, sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesi hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı, kararın "Onanması" gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun "hüküm fıkrasındaki TCK'nin 43/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılması" düşüncesine katılmıyorum. 18.02.2020
Yargıtay — Esas No: 2013/392, Karar No: 2013/17959, Tarih: 29.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/392 E.  ,  2013/17959 K.**

**"İçtihat Metni"**

........aralarındaki elatmanın önlenmesi davasının reddine dair..........verilen 10.10.2012 gün ve 587/437 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili,.......... göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerin davalı tarafından beton zemin üzerine gölgelikli masa koyma yeri, şemsiye, şezlong alanı, spor alanı, havuz, üstü kapalı açık bar alanı, yeşil alan, üstü kapalı çocuk kulübü alanı yapılmak ve kullanılmak suretiyle işgal edildiğini ileri sürerek davalının müdahalesinin önlenmesine, muhdesatların kaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taşınmaz maliki ile yapılan işletme sözleşmesinin feshedildiğini, davalının taraf ehliyeti bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, mahallinde keşif yapılmış, uzman bilirkişilerden rapor alınmış, bilahare, davalının pasif husumet ehliyeti bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından dilekçesinde yazılı nedenlerle temyiz edilmiştir.

Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kamu malı niteliğinde olan bu tür yerlere ilişkin elatmanın önlenmesi ve kal davalarında başlangıçta doğru hasım belirlenerek dava açılması gerekir. Bir başka anlatımla müdahaleyi kim yapmışsa husumet ona yöneltilmelidir. Ancak, elatan kişi o yerden elini çekmiş sonradan malik veya kiracılık sıfatıyla diğeri elatmaya devam etmiş ise müdahale devam etmektedir. Kaldı ki dava konusu alanın bitişiğindeki otelin bulunduğu yerle ilgili tartışmalı bir husus yoktur, ihtilaf kıyı kenar çizgisinin deniz yönünde kalan tesislerden kaynaklanmaktadır.

Hal böyle olunca, HMK 124/3. madde uyarınca yeni işleticiye husumet yöneltilerek, kabule göre de mahallinde yapılan keşifte görevli uzman bilirkişilerin düzenlemiş oldukları 15.02.2011 tarihli rapor ve eki kroki kapsamından anlaşılacağı üzere elatma olgusu da sabit olduğundan elatmanın önlenmesi ve ve kal davasının kabulüne karar vermek gerekirken reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

........

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve yasaya aykırı hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi uyarınca uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 29.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.........
Yargıtay — Esas No: 2010/1418, Karar No: 2011/111, Tarih: 17.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/1418 E.  ,  2011/111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/08/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi ve günü ile kusur durumu, davacının yaralanma derecesi, tarafların ekonomik durumları gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 3.000,00 TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 5.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinin ikinci paragrafında yer alan “…3.000,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…5.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafında yer alan “…237.60.-…”

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinin ikinci paragrafında yer alan “…3.000,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…5.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafında yer alan “…237.60.-…”

ve “…477.90.-…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…345,00…” ve “…369,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin yedinci ve dokuzuncu paragraflarında yer alan “…575,00.-…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…600,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1621, Karar No: 2024/4118, Tarih: 04.06.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/1621 E.  ,  2024/4118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/2143 E., 2022/1811 K.

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, olmazsa bedel istemine ilişkin davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından duruşma istekli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 04.06.2024 Salı günü duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde, temyiz eden davacı ... vekili Avukat ...ile temyiz edilen davalılar vekili Avukat ... geldi. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. Temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, dava konusu 133 ada 1,128 ada 2 ve 122 ada 4 parsel sayılı taşınmazlardaki payları ile ilgili işlemleri yapması ve dilediğinde satması için davalı oğlu ...’i vekil tayin ettiğini, ticaretle uğraştığından ihtiyaç halinde taşınmazın satılması için vekalet verilmesine rağmen oğlunun taşınmazları annesi olan ...’ye temlik ettiğini, devrin kendisinden habersiz yapıldığını ve bedel almadığını, taşınmazlardan gelir gelmemesi üzerine devri öğrendiğini, eski eşi olan davalı ...’nin taşınmazları alacak ekonomik gücü olmadığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile adına tesciline, mümkün olmazsa bedelin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, davacının tarım reformunun takyidatlarından kurtulmak, şirketi ve şahsi borçları nedeniyle haciz gelmemesi için taşınmazların temlik edilmesinde yarar gördüğünü, boşanmasına rağmen davacının borçlarını eski eşi ve ondan olan çocuklarının ödediğini, davacının borçlarına kefil olduklarını, davacının ortağı ve müdürü olduğu şirketin banka borçları nedeniyle dava konusu taşınmazlara 2011 ve 2014 yıllarında 4.000.000,00 TL’lik ipotek tesis edildiğini, bu nedenle davacının temlikten haberinin olmamasının mümkün olmadığını, ipoteğe dayanak borçların kendileri tarafından ödenmeye devam ettiğini, vekalet görevinin kötüye kullanılmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince 06.11.2018 tarih 2016/104 E., 2018/787 K. sayılı karar ile; davanın kabulüne karar verilmiş, davalıların istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 13.06.2019 tarih 2019/142 E., 2019/671 K. sayılı kararı ile, belirlenen duruşma gününden önce celse açılarak davacı tanıkları Mehmet ve Hüseyin’in dinlendiği, hukuki dinlenilme hakkının ihlal edildiği, davalılar tanık deliline dayandığı halde ön inceleme duruşmasına kadar delillerini hasretmediğinden delil bildirme talebinin reddine karar verilmesinin doğru olmadığı, 128 ada 2 parsel yönünden akitlerin getirilmesi, duruma göre pasif husumetten ret veya 6100 sayılı Yasa’nın 125 inci maddesi uygulanması, davalıların ödemeye ilişkin sunduğu dekontlar için bilirkişi raporu alınması, şirketin ortak ve yöneticilerinin tespiti, davanın kabulünde nispi harç alınması gerektiği gerekçesiyle Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, Mahkemece yapılan yargılama sonucunda vekalet görevinin kötüye kullanıldığı gerekçesiyle 1 ve 4 parsel sayılı taşınmazlar yönünden tapu kaydının iptali ve davacı adına tesciline, 2 parsel sayılı taşınmaz yönünden ise bedel isteminin kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

2.Gerekçe ve Sonuç

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 04.11.2019 tarihli 2021/1484 Esas ve 2021/1204 Karar sayılı ilamı ile, satış bedelini davacıya ödediğini ispatlamakla yükümlü olan davalı vekil ...’in ödemeyi kanıtlayamadığı, ayrıca taşınmaz hisselerinin gerçek değerinden çok düşük bedelle satıldığı, davalıların taşınmaz hisselerinin tapuda gösterilenden daha yüksek bedelle satıldığını kanıtlayamadıkları gerekçeleriyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

Dairenin 24.03.2022 tarihli ve 2021/10460 E., 2022/2386zK.sayılı kararıyla; davacı ile davalı ...’nin boşanmalarına rağmen ailevi ve beşeri ilişkilerinin devam ettiği, temlikten 2 ve 5 yıl sonra davacının müdürü olduğu şirket lehine dava konusu taşınmazlara ipotek tesis edildiği, eldeki davanın ise ipotek tesis tarihlerinden yıllar sonra açıldığı, vekil edenin iradesine aykırı olduğunu iddia ettiği temliki en geç ipotek tarihinde öğrendiğinin kabulü gerektiği, vekalet görevinin kötüye kullanılması davalarında zamanaşımı ve hak düşürücü süre uygulanması mümkün değil ise de, iradeye aykırı davranışın öğrenilmesine rağmen uzunca sayılacak sürede dava açılmamış olması işlemin iradi olduğu ve vekaletnamenin iradeye uygun olarak kullanıldığı yönünde delil olduğu, dinlenilen tanık beyanlarından da vekalet görevinin kötüye kullanılmadığı, davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.