muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16016, Karar No: 2016/10670, Tarih: 29.11.2016

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya gelince, dava konusu taşınmazların kullanımı konusunda taraflar arasında yapılmış bir anlaşmanın bulunmadığı, 101 nolu parselin otlarının hiç biçilmediği, 522 parselin otlarının kısmen biçildiği, 1680 parselin ise tamamında otların biçildiği, bu otların kısmen bekçi tarafından kullanılmak, kısmen de üçüncü kişiye yine bekçi tarafından satılmak suretiyle otlardan istifade edildiği saptanmıştır.

Bilindiği üzere, haksız kullanım tazminatı olan ecrimisilden, kullananla birlikte kullandıran da doğan zarardan sorumludur. Öte yandan, doğal ürün olan ot için, kullandıranın paydaş olması halinde intifadan men şartının aranmasına gerek yoktur. Bu durumda otları biçen bekçi ile sözleşmenin kimin tarafından yapıldığı, bekçilik ücretinin taşınmazlardan elde edilecek gelir ile ödenip ödenmediği, bekçi tarafından satılan ot bedellerinin kime ödendiği, diğer yandan otları kısmen biçilen taşınmazda davacının da istifade edebileceği kesimin bulunup bulunmadığı açık olarak belirlenmeden sonucuna gidilmesi doğru değildir.

Hâl böyle olunca, öncelikle davaya konu taşınmazlardan 522 parsel sayılı taşınmazda davacının tasarruf edebileceği kısım bulunup bulunmadığı 1680 parselden elde edilen ot bedellerinin kim tarafından, kim adına tahsil edildiği, bekçi ücretinin ot bedeli ile ödenip ödenmediği belirlenmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi nedeniyle kararın bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2017/7801, Karar No: 2019/4649, Tarih: 16.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/7801 E.  ,  2019/4649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kira bedelinin tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile aralarında 01.09.2011 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiğini davalının son ödediği yıllık 26.822,00 TL kira bedelinin emsal taşınmazlara göre düşük kaldığını belirterek 01.09.2015 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yıllık kira bedelinin 46.200,00 TL olarak tespitine karar verilmesi istemiştir.

Davalı, sözleşmenin tarafların özgür iradeleri ile düzenlendiğini, kira bedelinin makul ölçüde olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile taşınmazın 01/09/2015 tarihinden itibaren yıllık kirasının endekse göre 28.678,00-TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6098 sayılı TBK öncesi yerleşik Yargıtay uygulamalarına göre şartlar değişmediği ve özel gelişmelerin varlığı iddia ve ispat edilmedikçe, hak ve nesafet ilkesine göre kira parasının tespit edildiği dönemden sonra üç yıl için art arda endeks uygulanarak bulunacak kira parasının o dönem için hak ve nesafete uygun ve aşırı olmayan bir kira parası olduğu ilke olarak kabul edilmeli ve ona göre uygulama yapılmalıdır. Üç yıldan sonra ise yeniden hak ve nesafete göre kira parası tespit edilebilecektir.

01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 344. maddesinde ise “Tarafların yenilenen kira dönemlerinde uygulanacak kira bedeline ilişkin anlaşmaları, bir önceki kira yılında üretici fiyat endeksindeki artış oranını geçmemek koşuluyla geçerlidir. Bu kural, bir yıldan daha uzun süreli kira sözleşmelerinde de uygulanır. Taraflarca bu konuda bir anlaşma yapılmamışsa, kira bedeli, bir önceki kira yılının üretici fiyat endeksindeki artış oranını geçmemek koşuluyla hâkim tarafından, kiralananın durumu

göz önüne alınarak hakkaniyete göre belirlenir. Taraflarca bu konuda bir anlaşma yapılıp yapılmadığına bakılmaksızın, beş yıldan uzun süreli veya beş yıldan sonra yenilenen kira sözleşmelerinde ve bundan sonraki her beş yılın sonunda, yeni kira yılında uygulanacak kira bedeli, hâkim tarafından üretici fiyat endeksindeki artış oranı, kiralananın durumu ve emsal kira bedelleri göz önünde tutularak hakkaniyete uygun biçimde belirlenir. Her beş yıldan sonraki kira yılında bu biçimde belirlenen kira bedeli, önceki fıkralarda yer alan ilkelere göre değiştirilebilir.” hükmü bulunmaktadır.

Türk Borçlar Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 2. maddesinde geçmişe etkili olma başlığı altında “Türk Borçlar Kanunu'nun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları gerçekleştirdikleri tarihe bakılmaksızın, bütün fiil ve işlemlere uygulanır.” hükmü yer almaktadır. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2. maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53. maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanun'un da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 01.07.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı, sözleşmede hüküm bulunmayan hallerde ise Mülga BK hükümlerinin uygulanacağı öngörülmektedir.

Somut olayda, davalı tacir olup yukarıda belirtildiği üzere TBK'nın 344. maddesinin uygulanma imkanı bulunmadığından, kira bedelinin mülga BK ve bu kanun dönemindeki Yargıtay’ın istikrar kazanmış içtihatları gereğince hak ve nesafet ilkeleri doğrultusunda rayice göre belirlenmesi gerekir. Bu itibarla hak ve nesafete uygun kira belirlenirken taşınmazın yeniden kiralanması halinde serbest şartlarda boş olarak kiraya verilmesi halinde getirebileceği kira bedelinden mahkemece hak ve nesafet kurallarına uygun indirim yapılarak kira bedeli belirlenmelidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise hak ve nesafet açısından dava konusu taşınmaza ilişkin emsal kira bedellerinin ortalaması 2015 yılı için 29,17 TL/m2/ay olup dava konusu yer brüt 120 m2 alanlı olduğundan yeni dönem için kira getirisinin brüt 42.004,80-tl olacağı belirtilmiş ise de belirlenen kira bedelinin taşınmazın boş olarak kiralanması halinde getirebileceği kira bedeli olup olmadığı belirtilmemiştir. Mahkemece, bilirkişi heyetinden bu konuda ek rapor alındıktan sonra kiralananın boş olarak yeniden kiraya verilmesi durumunda serbest koşullarda getirebileceği brüt kira bedelinden davalının eski kiracı olması nedeniyle hakkaniyet indirimi de yapılarak, davalının kabul ettiği veya halen ödediği miktardan az olmamak üzere brüt olarak kira bedelinin tespitine ilişkin bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22589, Karar No: 2016/13628, Tarih: 20.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/22589 E.  ,  2016/13628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin, Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ... müdafinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

6136 sayılı Yasa kapsamında olmayan çakı bıçağı ile müştekileri tehdit eden sanığın, olayda kullandığı bıçağı sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıdığına dair yeterli delil elde edilemediği gözetilmeden, atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/06/0216 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3667, Karar No: 2022/1628, Tarih: 08.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/3667 E.  ,  2022/1628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Düşme, mahkumiyet

Sanığın üzerine atılı 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden, yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı; sanığın üzerine atılı 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden ise Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden mahkûmiyet ve düşmeye ilişkin hükümlerin ONANMASINA, 08.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30111, Karar No: 2013/26394, Tarih: 21.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30111 E.  ,  2013/26394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK’nın 179/3-2, 62/1, 52/1. maddeleri

uyarınca mahkumiyet (sanıklar hakkında ayrı ayrı)

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK’nın 231/5. maddesinde sanıklar hakkında hükmolunan cezaların, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adlî para cezası olması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği hüküm altına alınmış olup, CMK’nın 231.maddesinin öncelikle değerlendirilmesi gerekirken, mahkemece bu hususta bir değerlendirme yapılmamış ise de; sanık ... hakkında bir başka suçtan CMK'nın 231.maddesinin uygulanmış olduğu, sanık ... yönünden ise meydana gelen olayda aracında hasar olan ve bu nedenle meydana gelen zararının giderilmesini isteyen ...’ın zararının dosya kapsamından giderilmediği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 21.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11810, Karar No: 2013/14707, Tarih: 23.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/11810 E.  ,  2013/14707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin davaya konu aboneliğin bulunduğu taşınmazda kiracı olduğunu, 25.09.2006 tarihinde su abonman sözleşmesini üzerine aldığını, tüm fatura bedellerini ödemiş olmasına rağmen son 2 aydır davalı belediyenin aralıklarla suyunu kestiğini, asıl sorunun dava dışı kooperatif ile davalı ... arasında olduğunu iddia ederek, davacının su aboneliği sözleşmesinden kaynaklanan herhangi bir borcu olmadığının tespiti ile, davalı tarafın haksız müdahalesinin önlenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davacının oturmakta olduğu meskene 01.09.2004 tarihinde yapı kullanma izin belgesi düzenlendiği, ancak daha sonra kooperatifin otopark olarak belirlenen yerleri, daireye çevirerek davacının da aralarında bulunduğu bazı kişilere kiraya verdiğini, üst kattaki dairelere ait iskan ruhsatları beyan edilerek abonelik işlemi yapıldığının anlaşıldığı, davacıya iskan ruhsatını getirmesi aksi halde aboneliğini iptal edileceğinin bildirilmesine rağmen getirmediğinden abonelik sözleşmesinin iptal edildiği, davacının suyunun kesilmesinin nedeni abonelik borçları olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ...'nin Şehir, Kasaba ve Sokaklarda yaşayan Gayrimenkul sahiplerine ve kiracılara abone kayıt olmak şartıyla sudan istifa hakkı tanınması gerektiği, davacının da abone kaydının yapıldığı imara aykırılık nedeniyle suyun kesilemeyeceği bu nedenle Belediyenin abonelik iptaliyle suyun kesilmesine yönelik 25/04/2008 tarihli işleminin yasaya ve hukuka aykırı olduğu anlaşılmakla bu şekildeki haksız müdahalesinin önlenmesine, fakat davacının iddia ettiği gibi su borcunun bulunması nedeniyle suyun kesilmediği, imara aykırılık nedeniyle suyun kesildiği, davacının da bu durumu bildiği, bu nedenle borçlu olmadığına dair menfi tespit davası açmasında davacının hukuki yararının bulunmadığı gerekçesi ile menfi tespit davasında hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar vermiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İmar Kanunu'nun 30/1.maddesine göre; ''Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için, inşaat ruhsatını veren ilgili belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir.

İmar Kanunu'nun 30/1.maddesine göre; ''Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için, inşaat ruhsatını veren ilgili belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir.

Belediyeler, valilikler mal sahiplerinin müracaatlarını en geç otuz gün içinde neticelendirmek mecburiyetindedir. Aksi halde bu müddetin sonunda yapının tamamının veya biten kısmının kullanılmasına izin verilmiş sayılır.

Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.''

Aynı Kanunun 31.maddesine göre ise; ''İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılar da izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir.''

Yukarıda anılan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma izni (iskan ruhsatı) verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen Geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; davacının mesken olarak kullandığı taşınmazın imar ve iskan ruhsatlarına aykırı olarak meskene dönüştürülmüş bir yer olduğu sabittir. Kaldı ki; dava dışı kooperatif tarafından, davaya konu taşınmazın

müşterek kullanım alanlarının ruhsat ve eklerine aykırı olarak meskene dönüştürüldüğü gerekçesi ile 3194 sayılı kanunun 32.maddesi uyarınca söz konusu ilave imalatların 30 gün içinde yıkılmasına yıkılmadığı taktirde Belediyece yıkılarak bedelinin ilgilisinden tahsiline ve aynı kanunun 42.maddesi uyarınca 3.000 TL para cezası verilmesine ilişkin Belediye Encümeni Kararının iptali ile açılan davada, .. 1.İdare Mahkemesi 14.04.2009 tarih ve2008/1547Esas sayılı kararı ile encümen kararının yıkıma yönelik kısmı yönünden davanın reddine karar verilmiş, verilen karar Danıştay 14.Dairesi tarafından onanmış, böylece davaya konu aboneliğin bulunduğu yere ilişkin yıkım kararı kesinleşmiştir.

Tüm bu açıklamalar, verilen idare mahkemesi kararı ve yukarıda anılan kanun hükümleri gereğince, ruhsatı bulunmayan bir yere ilişkin yapılan abonelik sözleşmesinin kazanılmış hak oluşturmayacağı, belediye tarafından her zaman iptal edilebileceği açıktır. O halde mahkemece davanın tamamen reddi gerekirken yukarıdaki gerekçe ile kısmen kabulü doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6563, Karar No: 2024/9535, Tarih: 10.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6563 E.  ,  2024/9535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/283 E., 2024/597 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 38. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/144 E., 2023/547 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 12.07.2021 tarihli kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ortadan kaldırma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 17.01.2023 tarihli kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ... Su ve Gaz İşçileri Sendikasının (... Sendikası) üyesi olduğunu, davalıya ait işyerinde alt işverenler bünyesinde işletme teknisyeni olarak çalıştığını, sendika ile dava dışı alt işveren arasında yürütülen toplu iş sözleşmesi görüşmelerinin uyuşmazlıkla sonuçlanması üzerine Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan 16.12.2016 imza tarihli ve 15.04.2016-01.04.2018 yürürlük süreli, devamında 01.03.2019-31.01.2020 yürürlük süreli toplu iş sözleşmelerinin imzalandığını, davacının toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılmadığını, davalı ile dava dışı yüklenici Şirket arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğundan işçilik haklarından birlikte sorumluluğun söz konusu olduğunu ileri sürerek belirtilen toplu iş sözleşmeleri ve dosyaya intikal edecek başka sözleşmeler var ise onlar da dâhil olmak üzere davacının ödenmeyen ücret farkı, ikramiye ve toplu iş sözleşmesinden doğan sosyal haklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP