muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2108, Karar No: 2017/966, Tarih: 24.05.2017

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla kıdem ve ihbar tazminatlarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davacı işçinin iş sözleşmesinin, işyeri yönetimine ve iş arkadaşlarına karşı küfürlü ve hakaret içerikli sözler sarfetmesi, reyon yöneticisi olarak birlikte çalıştığı mağaza çalışanlarını aşağılaması, onur kırıcı sözler söylemesi, işten çıkarmakla ve molalarını kullandırmamakla tehdit etmesi, bazı çalışanların mola saatlerini prosedürlere göre kullandırmaması, çalışanlara şirket kültürü ile bağdaşmayan emirler vermesi nedenleriyle haklı olarak feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece dinlenen tüm tanık beyanları ile toplanan delillerin birlikte değerlendirilmesinde, davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız ve sebepsiz yere feshedildiği, tutulan tutanakların tanıklara özgür iradeleri ile imzalatılmadığı ve gerçeği yansıtmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece İş Kanununun 25/2. fıkrasına 30.06.2012 tarihinde “işçinin işverene yahut onun aile üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşması” ibaresinin eklendiği, fesih tarihinde yürürlükte olan hükümlere göre böyle bir düzenleme olmadığından fesih sebebinin geriye yönelik olarak uygulama olasılığı bulunmadığı gerekçesi ile önceki gerekçeler tekrarlanmak suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda davalı işveren tarafından yapılan fesih işleminin haklı nedene dayanıp dayanmadığı, burada varılacak sonuca göre de davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmayacağı noktalarında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce mahkemece verilen ilk kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece bozulduğu, bozma sonrası yapılan duruşmada davacı vekilinin direnme talep ettikten sonra davalı vekilinin de bozma kararına karşı direnilmesini talep ettiği, mahkemece direnme kararı verilmesi üzerine de bu kez davalı vekilince direnme kararının temyiz edildiği görülmekle direnme kararına karşı davalı vekilinin temyizinde hukuki yararı olup olmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Bilindiği üzere hukuki yarar dava şartı olduğu kadar, temyiz istemi için de aranan bir şarttır.

Bilindiği üzere hukuki yarar dava şartı olduğu kadar, temyiz istemi için de aranan bir şarttır.

Mahkemece verilen 16.11.2012 gün ve 2011/344 E.-2012/557 K. sayılı davanın kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup Özel Dairece fesih haklı nedene dayandığından davanın reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararı sonrası yapılan duruşmada davacı ve davalı vekilleri bozma kararına karşı direnilmesini talep ettikleri, davalı lehine kesin bozma yapılan bu karara karşı davalı vekilinin direnilmesini talep etmesi nedeniyle artık bu direnme kararını temyiz etmesinde hukuki yararı bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmelerde davalı vekilinin kesin bozma kararına karşı direnilmesini talep etmesinin davanın kabulü sonucunu doğuracağı, buna karşılık somut olayda açık ve net şekilde kabul beyanında bulunulmayıp imza ile de tevsik edilmediğinden davalı vekilinin direnme kararını temyizde hukuki yararı bulunduğu belirtilmişse de bu görüş yukarıda belirtilen gerekçelerle çoğunluk tarafından benimsenmemiştir.

Hal böyle olunca davalı vekilinin direnme hükmüne yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin temyizde hukuki yararı bulunmadığından REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 24.05.2017 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava kıdem ve ihbar tazminatının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar Özel Dairece davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilmek suretiyle kesin olarak bozulmuştur.

Bozma sonrası celsede davalı vekili müvekkilinin aleyhine olarak kesin bozma kararı konusunda yine müvekkilinin aleyhine olarak direnme kararı verilmesi isteminde bulunmuştur. Bu beyan açıklanan hali ile davanın kabulü sonucunu doğuracak nitelikte olup HMK 154/2. ç. maddesine göre beyanda bulunana okunup imzası alınmak suretiyle yapılması gerektiğinden geçerli bir kabul kararı niteliğinde değildir.

Bu nedenle davalı tarafın direnme kararını temyizde hukuki yararı olduğu görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 24.05.2017
Yargıtay — Esas No: 2010/573, Karar No: 2010/1383, Tarih: 11.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/573 E.  ,  2010/1383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FETHİYE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/06/1999

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;Davacı Hazine, kayden davalılar adına kayıtlı bulunan dava konusu 24 parsel sayılı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kumluk yerlerden olduğunu, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek tapunun iptali ile taşınmazda bulunan yapıların yıkımı isteklerinde bulunmuştur.

Bir kısım davalılar vekilleri, taşınmazın öncesinin tapulu tarla vasfında olduğunu belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın keşfen bilirkişilerce belirlenen kıyı kenar çizgisine göre kısmen kıyı kenar çizgisi içersinde kaldığı, kumsal vasfında olduğu gerekçesiyle bu bölümün tapusunun iptali ile hazine adına tesciline, diğer bölümlerle ilgili davanın reddine, yıkım davasının konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kumluk niteliğindeki taşınmazın tapu kaydının iptali, sicil kaydının kütükten terkini ve elatmanın önlenmesi isteklerine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 24 nolu parselin müfrez parsel olduğu, ana parselin 1947 tarihinde yapılan kadastro ile meydana geldiği ve buna dayalı olarakta çap kayıtlarının oluştuğu (tespitin kesinleştiği) tarihe göre dava tarihi itibarıyla 3402 sayılı yasanın 12/3 maddesinde öngörülen sürenin geçtiği görülmektedir.

Her nekadar, çekişmeli taşınmazların kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümlerinin devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davaların açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır. Öte yandan, yürürlüğe konulan hükümler kamu düzeniyle ilgili bulunduğundan ve re'sen gözetilmesi gerektiğinden somut olayda, aleyhe bozma yasağı ilkesinin de uygulanma yeri bulunmadığı izahtan varestedir.

Ancak, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Mahakemeleri 5. Cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21.12.1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12.09.1977, 5445/5655 dipnot 161: 10. HD 24.02.1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir. O halde, Hazine’nin haklı olduğunun anlaşılması halinde davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekeceği açıktır.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler ve ilkeler gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi, ayrıca yargılama masraflarının da buna göre hüküm altına alınması için karar bozulmalıdır.

Tarafların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15689, Karar No: 2013/16492, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/15689 E.  ,  2013/16492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tazminat

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili dava dilekçesinde ... ... ... Mahallesinde ... parsel numaralı taşınmazın malikleri olduklarını, taşınmazdan çıkan krom madenini davalı ...'ın işlettiğini, davalının her yıl kişi başına 5.000 TL işletme hakkı vermeyi kabul ettiğini, 3 yıl geçmesine rağmen ödemediğini, aralarında yapılan ... noterliğince düzenlenen 24.7.2008 gün ve 1062 yevmiye nolu sözleşmeye dayalı olarak davalı hakkında ... icra müdürlüğünün 2009/129 sayılı dosyasında takip yaptıklarını, itiraz üzerine itirazın kaldırılması davasının ... icra mahkemesinin 2009/21 sayılı dosyasında yargılamayı gerektirdiğinden bahisle reddedildiğini belirterek her bir paydaşa Nisan 2009-Nisan 2011 ayları arası 3 yıllık 15.000'er TL'den 30.000 TL'nin alacağın doğum tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsilini istemişlerdir. Davalıya dava dilekçesi ve duruşma günü bildirir davetiye tebliğ edilmesine rağmen duruşmaya katılmamıştır.

Davacılar dava dilekçesinde malik oldukları taşınmazdan krom madeni işletmecilği yapan davalının her bir paydaşa yıllık 5.000 TL ödemeyi kabul ettiğini ve aralarındaki sözleşmeninde Hekimhan Noterliğince düzenlenen24.7.2008 gün ve 1062 yevmiye nolu sözleşme olduğunu, belirtmişlerdir. ... Noterliğinin 24.7.2008 tarih ve 1062 yevmiye nolu taahhütnamesi ile “davalı ... nolu saha içerisinde ... parselde cevher üretimine geçmesinden itibaren yani 2009 Nisan ayı sonu itiberiyle söz konusu her yıl için en yüksek döviz kuru üzerinden ..., ... ve ...’a 5.000 TL vermeyi kabul ve taahhüt ederim” şeklinde taahhütte bulunmuştur. Davacıların taahhütte imzaları yoksada dava dilekçesinde bu sözleşmeyi kabul etmişlerdir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık taahhütnamede kararlaştırılan 5.000 TL bedelin her üç paydaşa ödenecek bedelmi yoksa her bir paydaşa ayrı ayrı 5.000'er Tl mi ödeneceği noktasındadır. Davacılar bu bedelin her bir paydaşa ödenecek bedel olduğunu belirtmiş iselerde bu iddialarını yazılı belge ile kanıtlayamamışlardır. Ancak davacılar delilerinde diger yasal delillere de dayanmış olduklarından bu durum yemin delilini de kapsar. Bu nedenle davacılara taahhütte kararlaştırılan 5.000 TL'nin her bir paydaş için ödenmesi gereken bedel olduğunun davalı tarafından kabul edildiğine ilişkin davacının davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/423, Karar No: 2014/390, Tarih: 23.09.2014

**Ceza Genel Kurulu         2014/423 E.  ,  2014/390 K.**

* TASARLAYARAK ÖLDÜRME VE ŞARTLARI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 54

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 63

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 82

**"İçtihat Metni"**

Sanık S.. U..'un tasarlayarak öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nun 82/1-a, 62, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasıyla cezalandırılmasına, müsadereye, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 13.10.2011 gün ve 457-313 sayılı resen temyize tâbi olan hükmün, Cumhuriyet savcısı ile sanık ve müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 21.01.2013 gün ve 1917-298 sayı ile;

"Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanığın öldürme suçu yönünden;

Dairemizin yerleşik uygulamasına göre tasarlama halinin kabulü için sanığın önceden koşula bağlı olmaksızın öldürme kararı vermesi, kararla eylem arasında tasarlamayı kabule elverişli makul bir sürenin geçmesi, bu süre içinde verdiği kararda sebat ve ısrar edip maktulü öldürmesi gerekmekte olup somut olayda sanığın ne zaman öldürme kararı verdiği kesin olarak saptanamadığı ve tasarlamanın koşulları bulunmadığından, sanığın eyleminin kasten öldürme suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek tasarlayarak öldürme suçundan cezalandırılması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi ise 19.03.2013 gün ve 65-85 sayı ile;

Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi ise 19.03.2013 gün ve 65-85 sayı ile;

"Maktul, sanığın babasına ait evi icra yoluyla satın almış, satın aldıktan sonra sanığın ailesi bu evde oturmaya devam etmişlerdir. Uzun süre sanık ve ailesi maktulden evi kendilerine devretmesi yönünde talepte bulunmuşlar, taleplerinin karşılanmaması üzerine sanık tarafından maktule yönelik tehditlere başlanmıştır. Sözkonusu tehditlerle ilgili maktulün şikâyeti üzerine sanık hakkında davalar açılmış, süreç içerisinde sanığın maktulden bu yeri devretmesi yönünde talepleri bir takım kişiler aracılığıyla devam etmiştir. Maktulün evi devretmeyeceğini belirtmesi karşısında sanığın maktulü takip etmeye başladığı, olaydan iki ay önce ilgisi olmayan maktulün oturduğu mahallede dolaştığının görüldüğü, buna göre öldürme kararını söz konusu tarihlerde aldığının kabulü gerektiği, sanığın bu kararından vazgeçmeyerek olayda kullandığı tabancayı temin edip sakinleşme düşüncesi ile bira içerek maktulün oturduğu mahalleye geldiği, maktulü aramaya başladığı, maktulün her zaman alışveriş yaptığı bakkal dükkânına girdiğini görünce beklediği, dışarı çıkması üzerine önceden aldığı öldürme kararını gerçekleştirmek amacıyla bir el ateş ederek öldürdüğü, bozma ilamında belirtildiği şekilde olayın kasten işlendiğinin kabul edilebilmesi için, sanığın maktulü görür görmez en azından tartışma içerisine girmesi gerektiği, tek bir kişinin aldığı öldürme kararının hangi tarihte alındığının tespitinin mümkün olmadığı, dosyadaki bilgiler değerlendirildiğinde sanığın öldürme kararını olaydan çok önce aldığının kabulü gerektiği, sanığın soğukkanlılıkla kararında durarak sözkonusu eylemi gerçekleştirdiği, suçun kasten öldürme olarak kabul edilemeyeceği ve tasarlamanın unsurlarının gerçekleştiği" şeklindeki gerekçeyle direnerek, sanığın önceki hükümde olduğu gibi cezalandırılmasına karar vermiştir.

Resen temyize tâbi bulunan hükmün, Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.06.2014 gün ve 241870 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Sanığın tasarlayarak öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; eylemin tasarlanarak işlenip işlenmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

Sanığın tasarlayarak öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; eylemin tasarlanarak işlenip işlenmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

Olay tarihinden beş yıl önce sanığın babasına ait evin icra yoluyla satıldığı, maktulün söz konusu yeri icra yoluyla satın alan kişiden devraldığı, sanığın aracılar vasıtasıyla maktul ile görüşerek evini geri almak istediği, ancak maktulün istediği parayı vermeye yanaşmadığı gibi sanık ve ailesinin evi de boşaltmadıkları, aralarında yargıya intikal eden olaylar bulunduğu, dört yıl önce meydana gelen olay nedeniyle sanık hakkında yağma, maktul ile maktulün yakını olan tanıklar hakkında sanığa karşı işledikleri kasten yaralama suçundan kamu davası açıldığı, sanığın eylemlerinin kasten yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek gerek sanık, gerekse tanıkların yaralama suçundan mahkum edildikleri ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, maktul hakkında açılan kamu davasının ölüm nedeniyle düşürüldüğü, altı ay önce maktulün şikâyeti üzerine sanık hakkında tehdit suçundan başlatılan soruşturma neticesinde, şikayetçinin soyut beyanları dışında delil bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, olay günü sanığın silahla maktulün göğsüne ekspertiz raporuna göre uzak mesafeden bir el ateş ettiği ve ölümüne neden olduğu,

Suçta kullanılan silahın yarı otomatik olduğu, ses ve gaz fişeği atmak üzere üretildiği, daha sonra yivli ve setli bir namlu monte edilerek ateşli silah fişeklerini atar hale getirildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan K.. K..; maktulün kardeşi olduğunu, kardeşinin yalnız yaşadığını, dört yıl kadar önce icra yoluyla bir ev satın aldığını, ardından evin sahibinin oğlu olan sanığın, her gördüğü yerde kardeşini tehdit ettiğini, bir keresinde de yaraladığını, kardeşinin kendisine bu olaylardan şikâyet edip ölümle tehdit edildiğini söylediğini dile getirmiş,

Tanık M.. E..; olayın meydana geldiği yerde marketinin bulunduğunu, maktulü tanıdığını, sanığı ise iki üç ay önce dükkânına sigara almaya geldiğinde gördüğünü, maktulün bir gün önce dükkânına gelip poşet bıraktığını, olay günü de geldiğini, poşeti alıp almayacağını sorduğunda; "birisiyle buluşacağım" dediğini, kiminle buluşacağını söylemediğini, müşterileri ile ilgilendiğini, maktulün ne zaman dışarı çıktığını fark etmediğini, bir süre sonra boğuşma ve silah sesi duyduğunu, dışarı çıktığı sırada maktulün kendisine doğru gelerek, sol tarafını gösterip "vuruldum" dediğini, ardından yere yığıldığını, hemen polisi ve ambulansı aradığını, olayın nasıl meydana geldiğini görmediğini beyan etmiş,

Tanık R.. K..; olay günü minibüs durağına giden yolda iki kişinin tartıştığını, şahıslardan birinin; "yapma, etme" şeklinde bağırdığını, bir anda silah sesi geldiğini, sırtı dönük olan şahsın olay yerinden yürüyerek ayrıldığını, diğerinin ise yakındaki bakkala doğru gittiğini, ardından bakkala giden şahsın vurulduğunu öğrendiğini belirtmiştir.

Tanık M.. K..; maktulün yeğeni olduğunu, dayısının sanığın babasına ait evi satın aldığını, dayısına evin sahiplerinin fakir olduğunu anlattığını, dayısının kendisini sanığın babasına gönderdiğini, masrafları karşılamaları halinde evi devredeceklerini ilettiğini, sanığın babasının pamuğu sattıktan sonra masrafları karşılayabileceğini söylediğini, bu görüşmeden iki üç gün sonra sanığın maktulü darp ettiğini duyduğunu, üç dört yıl önce sanık ile karşılaştığını, sanığa; "meselen dayımla değil, bu yer icradan alınmış, kime sattıysan, kiminle ilişkin varsa sorunun onlarladır" dediğini, sanığın; "dayının aşağısındaki büfede içki içtim, araba ile dayına çarpacaktım, bu yere kim geçerse geçsin, buradan ölümüz çıkar, alanı da öldürürüz" şeklinde cevap verdiğini, daha sonra sanığın dayısını takip ettiğini öğrendiğini söylemiş,

Tanık A.. D..; maktulün arkadaşı olduğunu, beş yıl önce sanığın babasına ait evi aldığını, ancak sanık ve ailesinin evi boşaltmadıklarını, maktulün sanıktan korktuğunu, evi boşalttıramadığını, sanığın dükkânında iki kez maktulü tehdit edip evi devretmesini istediğini, birkaç yerde de maktulü dövdüklerini, maktule sahip çıktığı için kendisinide tehdit edip dövmeye geldiğini, aralarında görülmekte olan bir dava bulunduğunu ifade etmiş,

Tanık F.. U..; sanığın annesi olduğunu, evinin bulunduğu arsayı maktulün icra yolu ile ucuza satın aldığını, oğlunun kendisini mahkemeye verdiğini, arsayı devretmesi için para teklif ettiğini, maktulün kabul etmediğini, oğlunun maktul ile birkaç defa kavga ettiğini, olay günü eve gelip şahsı vurduğunu söylediğini, belindeki silahı alarak dışarı çıktığını, çalılığa doğru gittiğini, on dakika sonra polislerin oğlunu yakaladıklarını anlatmış,