muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7150, Karar No: 2014/9346, Tarih: 10.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/7150 E.  ,  2014/9346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Maden Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2006/22-2013/16

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 10.6.2014 Salı günü davacılar tarafından gelen olmadı. Davalı S.. M.. vekili Av. A.C. B. geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı tarafa ait araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada desteklerinin öldüğünü, davacı Eşref'inde yaralandığını açıklayıp, Ramazan ve Rukiye için 25.000'er TL, Beyda ve Eşref için 5.000'er TL manevi tazminatın davalıdan yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. HUMK.'nun 389'ncu (HMK 297) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Kararın gerekçe bölümünde “istenen miktar fahiş bulunmuş ve aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur” denmiş olmasına rağmen, hüküm fıkrasında bu gerekçe ile çelişecek şekilde istemin tümden kabulüne karar verilmiş olması isabetli değildir.

2-Kabule göre de;

Mahkemece manevi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir. 818 sayılı B.K'nın 47. maddesi hükmüne göre, hakimin özel halleri göz önüne tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı ne tazminat ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu doğurmaktadır. Aynı zamanda, ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden tazminata benzer bir fonksiyonu vardır. O halde, tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Dava konusu olayda olayın meydana geldiği tarih, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, kusur oranları gibi nedenler karşısında davacılar anne ve baba için takdir edilen manevi tazminat miktarı fazla olup adalete uygun düşmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 10.6.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8875, Karar No: 2013/21057, Tarih: 10.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/8875 E.  ,  2013/21057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalı kurumda 1987 yılında şoför olarak çalışmaya başlayıp, emekli olduğu 2008 yılına kadar aralıksız çalışmasına devam ettiğini, davalı kurumda çalıştığı sürelerde çeşitli zamanlarda defalarca fazla mesai yaptığını ancak mesai ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, fazla mesai ücretinin ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, kurum tarafından taşıt görev emriyle göreve çıkan şoförlere ayrıca harcırah ödemesi yapıldığını, işçinin haftalık çalışma süresinin toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmaların fazla çalışma sayılmayacağından, davacının normal çalışmasını aşan ve ödenmeyen fazla mesai ücreti alacağı bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi tarafından belirlenen fazla çalışma süresinin karşılığı olan fazla mesai ücreti toplu sözleşme hükmü gereğince hesaplandığı, fazla çalışma süresinin belgeye dayalı olması nedeni ile hakkaniyet indirimi yapılmadığı gerekçesiyle isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2 – Fazla çalışma ücreti hesabı ve işçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük

çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/ 35281 E, 2008/ 30985 K.).

Somut olayda davacının işyerindeki normal çalışması hafta için gün 08.00-17.00 saatleri arası ve Cumartesi 13.00’a kadar şeklindedir. Bilirkişi raporunda normal çalışma süresinin haftalık 45 saat çalışmayı tamamladığı belirtilerek hafta içi 17.00’dan sonra ve Cumartesi 13.00’den sonraki çalışmaların tamamı fazla çalışma ücreti olarak hesaplanmıştır. Hesap tablosunda bazı günler 10 saatin üzerinde fazla çalışma hesabı yapıldığı görülmektedir. İşçinin belirtilen günlük uzun süreli çalışmalarında ara dinlenme süresi daha uzun tutulmalıdır. Başka bir anlatımla çalışma süresine göre İş Kanunu’nun 68. maddesi ve yukarıda açıklanana ilkelere göre ara dinlenmesi düşülmeli ve buna göre fazla çalışma süresi belirlenmelidir. Çalışma süresinin uzun ya da kısa oluşuna bakılmaksızın aynı ara dinlenme süresi düşülmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16944, Karar No: 2012/9450, Tarih: 10.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/16944 E.  ,  2012/9450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Iğdır 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2010

İş sözleşmesinin geçerli ve haklı sebep olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iki  gün üst üste mazeret bildirmeksizin işe gelmediğini, daha önce de üst üste iki gün devamsızlığının olduğunu, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının devamsızlığına  ilişkin herhangi bir tutanak düzenlenmediği de görülmekle, davacının 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g maddesi uyarınca izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki iş günü işine devam etmemesi durumunun davalı tarafından ıspatlanamadığı dosyaya yansıdığı şekilde iddia olunan devamsızlığın da araya resmi tatil girmesi sebebi ile kanunun aradığı şartı oluşturmadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava doğrudan tüzel kişiliği bulunmayan Jandarma Genel Komutanlığına  yöneltilerek açılmış, karar başlığında da davalı olarak Jandarma Genel Komutanlığı gösterilmiştir. Bu duruma davanın İçişleri Bakanlığına karşı açılması gerekirken Jandarma Genel Komutanlığı aleyhine açılması hatalıdır. Ancak bu durum temsilde yanılma oluşturmakta olup davanın T.C. İçişleri Bakanlığına yöneltilmesi için davacı tarafa mehil verilmeli, usulüne uygun  bir şekilde taraf teşkili sağlanarak tarafların gösterdiği deliller  toplanmalı ve dosya yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre karar verilmelidir. Taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi usule aykırı olup hükmün bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre şimdilik diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7123, Karar No: 2018/4741, Tarih: 08.05.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/7123 E.  ,  2018/4741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hüküm davalılar vekillerince temyiz edilmiş, davalı ... vekilince de duruşma talep edilmiş olmakla duruşma için tayin edilen 08.05.2018 Salı günü davalı ... Belediye Başkanlığı vekili Av. ... geldi. Davacı ve diğer davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı ... Belediye Başkanlığı vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 25/10/2011 tarihinde davalılardan sürücü ...'nın sevk ve idaresinde olup davalı Belediyeye ait bulunan ve diğer davalıya ...poliçesi ile sigortalı bulunan belediye otobüsünün, müvekkilinin sevk ve idaresindeki araca arkadan çarptığını, zincirleme kaza oluştuğunu, müvekkilinin ciddi şekilde yaralandığını ve aracında hasar oluştuğunu belirterek şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminat ve ayrıca 20.000,00 TL manevi tazminat talepleri olduğunu belirtmiş, yargılama sırasında maddi tazminat talebini 220.609,36 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 220.609,36.TL maddi tazminatın davalılar... Büyükşehir Belediye Başkanlığı, ... ve ... Sigorta AŞ'den (kaza tarihi itibarı ile sigorta poliçe limiti 200.000,00 TL'den sorumlu olmak üzere) tahsiline, davalılar... Büyükşehir Belediye Başkanlığı ve ...yönünden kaza tarihi olan 25/10/2011 tarihinden, davalı ... AŞ yönünden 20/12/2011 dava tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına, 20.000,00.TL manevi tazminatın davalılar... Büyükşehir Belediye Başkanlığı ve ...'dan 25/11/2011 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline, karar verilmiş; hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

1)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Dava trafik kazası sonucu yaralanmadan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Dava trafik kazası sonucu yaralanmadan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacının uğradığı cismani zararın hesabında davacının gelirinin belirlenmesi tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır. Çalışma hayatının aktif çalışma dönemi ve emeklilik dönemi olan pasif devre olarak ayrılması ve pasif devrede zararın asgari geçim indirimsiz asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulünün gerektiği Dairemizin yerleşmiş içtihatlarındandır. Pasif devre zararının hesaplanması sırasında esas alınan ücret, bir çalışmanın karşılığı değil, ekonomik bir değer taşıyan yaşamsal faaliyetlerin sürdürülmesinin karşılığıdır. Hal böyle olunca da ücretle fiilen çalışanlara uygulanmak için getirilen asgari geçim indiriminin, ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı pasif dönem (devre) zararının hesaplanmasında dikkate alınamayacağı açıktır. Zira, asgari geçim indirimi (AGİ), ücretin eki olmadığından, tazminat alacaklarının hesaplanmasına esas ücrete dahil edilemez.

Somut olayda, 01.07.2014 ve 27.11.2014 tarihli aktüer kök ve ek raporlarında davacının pasif dönemine ilişkin tazminata esas geliri yönünden AGİ dahil edilip edilmediği hususu anlaşılamamış olup raporlar bu yönü ile denetime elverişli bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece, bilirkişiden yukarıdaki açıklama ışığında ek rapor alındıktan sonra, varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Kabule göre de,davalı ... şirketi kazaya neden olan aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısıdır. Mahkemece davalı ... şirketi manevi tazminattan sorumlu tutulmayıp sadece maddi tazminat yönünden ve poliçe limiti ile sınırlı olacak şekilde sorumlu tutulduğu halde davalı ... şirketinin vekalet ücreti, yargılama giderleri ve ilam harcının tamamından sorumlu tutulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin tüm ve davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davalı ... yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 12.327,03 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... Belediye Başkanlığı'ndan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ...ve ...'ya geri verilmesine 08/05/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1068, Karar No: 2025/1791, Tarih: 05.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2025/1068 E.  ,  2025/1791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 23.08.2023

SAYISI : 2013/263 E., 2016/749 K.

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davasında yapılan yargılama sonunda Mahkemece, tavzih talebinin reddine karar verilmiş olup ek kararın davacılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

1989 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında Kazıklıbucak köyü 101 ada 14, 15, 16, 23, 24, 32, 33, 34, 35, 38 ve 41 parsel (37 parselin ifrazından oluşmuştur) tarla, zeytinlik ve hali arazi niteliğiyle; 39 sayılı parsel ise orman niteliğiyle Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

101 ada 39 parsel hakkında gerçek kişilerin tapu kaydına dayanarak Asliye Hukuk Mahkemesinin 1967/669 ve 670 sayılı dosyalarında açtıkları orman kadastrosuna itiraz davası, 6831 sayılı Kanun'un 3373 sayılı Kanun ile değişik 11/1 inci maddesi gereğince Kadastro Mahkemesine aktarılarak 1989/71 sayısına kaydedilmiş, bozma kararlarından sonra Kadastro Mahkemesinin 2001/6 sayısını almıştır.

Diğer taraftan orman kadastrosuna itiraz davasının konusu olan 101 ada 15, 39 ve 41 sayılı parsellerin 1989 yılında yapılan kadastro tespitleri davalı olmasına rağmen, yasa ve yönetmelik hükümlerine aykırı olarak kesinleştirildikten sonra, 27.09.1989 tarihli ise başlama tutanağı ile 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 2/B madde uygulamalarını yapmak üzere göreve başlayan 39 Nolu Orman Kadastro Komisyonu 101 ada 39 sayılı parselin çap sınırı içinde (VIII), (IX), (X), (XI), (XXII) poligon numarası verdiği yerleri nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartarak ilan edip kesinleştirmiştir. Orman rejimi dışına çıkartılan yerlerle ilgili olarak 2924 sayılı Kanun hükümlerine göre 1995 yılında yapılan ek kadastroda, 101 ada 39 sayılı parselden 2/B madde uygulamaları ile orman rejimi dışına çıkarılan (XIII) nolu poligona 101 ada 44, (IX) nolu poligona 101 ada 45, 51, (X) nolu poligona 101 ada 46, 52, 53, (XI) nolu poligona 101 ada 47, 54, 55, (XXII) nolu poligona 101 ada 49, 56, 57, 58 parsel numaraları verilerek Hazine adına tesbit ve tescil edilmiştir. (Bu parseller tescil edilirken 2/B madde parsellerinin yüzölçümü 101 ada 39 nolu orman parselinin yüzölçümünden düşülmüştür.)

Davacı, 27.11.2006 tarihli dilekçesiyle, dava konusu parsellerin T.Sani 1298 tarihli ve 17 nolu sicilden gelen Eylül 1956 tarihli ve 73 nolu tapu kaydı kapsamında, orman sayılmayan yer olduğunu ve tapu maliklerinin bayiinden satın aldığını iddia ederek, dava konusu parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Davacı, 27.11.2006 tarihli dilekçesiyle, dava konusu parsellerin T.Sani 1298 tarihli ve 17 nolu sicilden gelen Eylül 1956 tarihli ve 73 nolu tapu kaydı kapsamında, orman sayılmayan yer olduğunu ve tapu maliklerinin bayiinden satın aldığını iddia ederek, dava konusu parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, asıl dava dosyası yönünden davacının davasının kısmen kabulüne; 101 ada 39 parsel sayılı taşınmaza ilişkin; bilirkişiler Özgür Yılmaz ve ... Karaca tarafından tanzim edilen 30.09.2011 tarihli raporda (A) ile gösterilen (mavi taralı) 24.620,80 metrekare kısmının tapu kaydının iptali ile kıyı kenar çizgisi olarak terkinine; 101 ada 39 parsel sayılı taşınmaza ilişkin; 30.09.2011 tarihli raporda (B) ile gösterilen (Sarı taralı) 337.089,41 metrekare kısmının tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline; 101 ada 39 parsel sayılı taşınmaza ilişkin; 30.09.2011 tarihli raporda (C) ile gösterilen (Yeşil tararalı) 753.913,89 metrekare kısmının orman vasfı ile Hazine adına tesciline; davacının 101 ada 15, 41, 46, 52, 53 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davasının kabulü ile davalı Hazine adına kayıtlı bulunan tapu kayıtlarının iptaline davacı adına tesciline; tüm asli ve fer'i müdahale talepleri hakkında öncesinde karar verildiğinden tekrar karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hükmün temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesi 19.12.2017 tarihli ve 2017/6878 Esas, 10736 Karar sayılı kararıyla hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Davacı ... vekili 03.12.2024 tarihli dilekçesiyle, davaya konu 101 ada 41 ve 46 parsel sayılı taşınmazlara dair mahkeme hükmünde vasıf belirtilmediğini, taşınmazların fiilen taşlık-çalılık vasfında olduğunu belirterek, taşınmazların vasıflarının taşlık-çalılık olarak tavzihini talep etmiş, Mahkemece verilen 08.11.2024 tarihli (08.01.2025 tarihinde mahkeme hakimi tarafından elektronik olarak imzalanmış olup karara sehven yukarıdaki tarihin yazıldığı anlaşılmıştır.) ek karar ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu kapsamında tavzih veya hükmün tamamlanması için belirlenen kanuni koşulların oluşmadığı ve tavzih yoluyla hüküm fıkrasının değiştirilemeyeceği ve genişletilemeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin talebinin reddine karar verilmiş, ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına, mahkeme karar tarihinden önce tapuda zeytinlik vasfı ile kayıtlı 46 parsel sayılı taşınmaz ile tapuda delicelik vasfıyla kayıtlı 41 parsel sayılı taşınmazların Hazine adına olan tapu kayıtlarının iptal edilerek davacı adına tesciline karar verilerek sadece malik hanesi yönünden iptale karar verildiği, mahkemece kurulan tapu iptali ve tescil hükmünde taşınmazların vasfı ile ilgili bir iptal hükmü kurulmadığı gibi mahkemece yargılama sırasında vasfa yönelik bir inceleme yapılmadığı ve eldeki talebin tavzih veya hükmün tamamlanması yoluyla giderilemeyecek olmasına göre, İlk Derece Mahkemesinin ek kararındaki gerekçe dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler ek kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Mahkemece verilen 24.11.2024 tarihli ve (08.01.2025 tarihinde mahkeme hakimince elektronik olarak imzalanan) ek kararın ONANMASINA,

Davacı ...'ın yatırmış olduğu 615,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.