muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/345, Karar No: 2017/4287, Tarih: 13.04.2017

Bozma ilamımızda belirtildiği üzere; katılanın ikametinde 15/01/2012 ve 27/01/2012 tarihinde işbu davaya konu iki ayrı hırsızlık olayının meydana geldiği, katılanın kolluktaki ifadelerinde; 15/01/2012 tarihindeki olayda bir adet masa saati ile depo anahtarının, 27/01/2012 tarihli olayda ise 5 kg kırmızı et, 2 kg tavuk eti, 1 bidon pekmez ve reçel, 10 adet eşarp, 20 adet inşaat malzemesi, 50 metre uzunluğunda elektrik kablosu ve 10 kg konservelik fasulyenin çalındığını beyan ettiği, bu suçların sanık tarafından işlendiği ve eşyaların sanığın evinde olduğuna ilişkin kimliği belirsiz bir kişi tarafından yapılan telefon ihbarı üzerine mahkeme kararı uyarınca sanığın ikametinde yapılan aramada bir adet masa saati, 10 kg fasulye turşusu ve her ne kadar muhafaza altına alma belgesinde uzunluğu belirtilmemiş olsa da dosyadaki fotoğraflar ile katılanın beyanlarından yaklaşık 10 metre uzunluğunda olduğu anlaşılan seyyar kablonun ele geçtiği, katılanın bu eşyaların kendisine ait olduğunu teşhis ettiği, sanığın ise eşyaların kendisine ait olduğunu, fasulye turşusunu yaz aylarında eşiyle birlikte yaptıklarını, seyyar kabloyu merkezden oğlunun getirdiğini, masa saatini de seyyar bir satıcıdan aldığını beyan ederek suçlamaları kabul etmediği anlaşılmakla; katılan soruşturma aşamasında fasulye turşusu çalındığını bildirmediği gibi aramada ele geçen konservelik fasulye gıda maddesinin her evde bulunmasının mümkün olması, aramada ele geçen ve arama tutanağında seyyar kablo olarak belirtilen eşyanın katılanın kollukta çalındığını bildirdiği 50 metre elektrik kablosu olmayıp yaklaşık 10 metrelik bir kablo olduğunun dosyadaki fotoğraflar ile katılanın beyanlarından anlaşılması, sanığın aramada ele geçen masa saatini seyyar satıcıdan aldığına yönelik savunmasının aksini kanıtlar nitelikte delil bulunmaması, ayrıca katılan, sanığın evinde yapılan aramada ele geçen ve ondülin olarak tabir edilen inşaat malzemelerinin 25/12/2011 tarihinde meydana gelen dava harici hırsızlık olayında çalınan eşya olduğunu teşhis ederek teslim aldığı halde, yargılama aşamasında ele geçen malzemenin eski olduğunu ve çalınan malzeme olmadığını beyan etmesi, kaldı ki 25/12/2011 tarihli olayda çalınan diğer eşya olan ot biçme motorunun dava harici şüpheli ...'ın evinde yapılan aramada ele geçmesi nedeniyle bu tarihli olayın sanık ... hakkındaki işbu dosyadan ayrılması, sonuç olarak katılan tarafından yapılan teşhis işleminin çelişkili olup mahkûmiyete yeterli nitelikte olmaması ve suça konu ikametin penceresinde ele geçen parmak ve avuç izlerinin de sanığa ait olmadığının anlaşılması karşısında, sanığın atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığı halde beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 13/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3685, Karar No: 2016/5581, Tarih: 19.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/3685 E.  ,  2016/5581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık ... hakkında, “ 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede;

2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulurken ''2006'' yerine sehven ''2005'' yazılması hususunun mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş, 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve kasıtlı suçtan 10 ay hapis cezasına ilişkin sabıkası bulunan sanık hakkında koşulları bulunmadığı halde erteleme hükümlerinin uygulanması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

Mahkum olduğu 18 ay ve 22 ay hapis cezaları ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" ibareleri eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin kısmen isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında, “ sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

II- Sanık ... hakkında, “ sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Sanık hakkında diğer sanık ...'nın 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme eylemine iştirak ettiği iddiasıyla açılan kamu davasında; Sanık ...'nın diğer sanık ...'nın işçisi olduğunu ve yeri geldiği zaman müşterilere fatura kestiğini, sanık ...'nın ise ...'nın işyerinde 6 ay kadar çaycı olarak çalıştığını, telefonlara baktığını, getir götür işleri yaptığını, sahte faturaları düzenlemediğini savunmuş olmaları karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak bir şekilde tespiti bakımından suça konu faturaları kullanan mükelleflerin açık adres ve kimlik bilgileri tespit edilip tanık sıfatıyla duruşmaya celbedilerek faturaları kimden aldıkları ve sanıklardan hangisi ile muhatap oldukları hususunun sorulması, suça konu faturalar üzerindeki yazı, rakam ve imzaların sanık ...'ya aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi

Kabul ve uygulamaya göre de;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK.nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.09.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11295, Karar No: 2018/9445, Tarih: 25.09.2018

**7. Ceza Dairesi         2017/11295 E.  ,  2018/9445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında hükümlülük, erteleme, müsadere, sanık ... hakkında beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava konusu içkilerle ilgili mahallinde her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Suç tarihi olan 22/09/2006 tarihi itibariyle temyiz inceleme süresi içerisinde 5237 sayılı TCK'nun 66. ve 67. maddeleri uyarınca öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı gerçekleşmiş bulunduğundan 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddesine göre DÜŞÜRÜLMESİNE, dava konusu ve suçta kullanılan kapak basma makinesi, alkol derecesi, karton koli, boş şişe ve boş plastik bidonların 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaleti ile 5237 sayılı Yasanın 54/4. maddesi uyarınca MÜSADERESİNE 25.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3642, Karar No: 2011/2835, Tarih: 17.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3642 E.  ,  2011/2835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 18/01/2008 gününde verilen dilekçe ile haksız eyleme dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, etkili eylem nedeniyle yaralamadan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, davalılar hakkında haksız kışkırtmaya ilişkin yasal düzenlemelerin uygulanmış olması, yaralanmasının niteliği ve yukarıdaki ilkeler de gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 2.500,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 1.250,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “...2.500,00...” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “...1.250,00...” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 3 ve 4 nolu bentlerinin silinerek yerlerine 3 nolu bent olarak “3-Alınması gereken 67,50 TL nispi karar harcının davalıdan alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına, davacıdan alınan 135,00 TL peşin harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine, davacıdan” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 6 nolu bendinde yer alan “...davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,” biçimindeki sözcükler silinerek yerine “...davacıdan alınıp davalılara verilmesine,” sözcüklerinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15698, Karar No: 2013/52, Tarih: 07.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/15698 E.  ,  2013/52 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/06/2011 tarih ve 2010/105-2011/398 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait akaryakıt istasyonunun davalı nezdinde sigortalı olduğunu, motorin hattındaki arıza sebebiyle 7.322 lt kırsal motorinin kaybedildiğini, yer altı tankından sızma sonucu mal kaybında oluşacak zararlar teminat dahilinde olduğu halde sigorta bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 1.000 TL'nın arızanın başladığı 27.04.2009 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 07.12.2010 tarihli dilekçesiyle dava değerini 13.610 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, pompaya gelen hattaki delik nedeniyle motorin sızdığını, poliçede makine kırılmasına bağlı kayıplar nedeniyle teminat verildiğini, yakıt borularına ilişkin teminat bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafın sigorta sözleşmesinde yer altı tankı ve tesisat boruları yer almamakla birlikte aktarma boruları ve bağlantıları olmadan tankın sızdırmasının olanaksız olduğu, teminatın yer altı tankından sızma sonucu mal kaybını da kapsadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne, 13.610 TL'nın ekspertiz raporunun tebliğ edildiği 14.09.2009 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 576.90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2365, Karar No: 2016/11531, Tarih: 26.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/2365 E.  ,  2016/11531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde ağır vasıta şoförü olarak çalışmakta iken fazla çalışma ve sair işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeni ile iş akdini haklı olarak feshettiğini bildirerek bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının belirttiği hususların gerçeği yansıtmadığını, davacının iş akdini feshinin haklı olmadığını, hak ettiği tüm işçilik alacaklarının kendisine ödendiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının ödenmeyen işçilik alacakları olduğu bu nedenle de iş akdini haklı nedenle feshettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ücretinin hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının günlük çalışma süresi 14 saat kabul edildiğine göre, bu çalışma süresinden ara dinlenme olarak 2 saat indirilmesi gerekirken 1.5 saat indirerek hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

3- Davacı taraf dava dilekçesi ile yıllık izin ve hafta tatili ücreti toplamı olarak 50,00 TL talep etmiş, ıslah dilekçesi ile her bir alacak için ayrı ayrı 50,00 şer TL üzeri için harcını ödeyerek talebini arttırmıştır. Davacının talebi aşılarak dava dilekçesinde sanki yıllık izin ve hafta tatili ücreti için ayrı ayrı 50,00 şer TL talebi varmış gibi hüküm kurulması da hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7883, Karar No: 2023/8385, Tarih: 25.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/7883 E.  ,  2023/8385 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Asıl karardaki sonuç cezanın tashihine ilişkin ek karara yönelik

itirazın kabulüne dair karar

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.02.2023 tarihli ve 2022/626 Esas, 2022/721 Karar sayılı ek karar ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, Mahkemenin 28.12.2022 tarihli kararındaki 4 ay 15 gün olan sonuç cezanın 3 ay 22 gün şeklinde tashihine ilişkin ek karara yönelik sanık tarafından yapılan itirazın kabulüne dair merci Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2023/162 Değişik İş sayılı kararının kesin olmakla 07.04.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 25.07.2023 tarihli ve 2023/11356 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/89708 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/89708 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/89708 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.11.2006 tarihli ve 227-228 sayılı kararında 'Esasen olağan bir dikkat ve özenin gösterilmesi halinde gerçekleşmeyecek olan isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında 'maddi yanılgı' veya 'yazım hatası' diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Yargılama araçlarının belirli biçimde takdir edilmelerinden kaynaklanan değerlendirme hataları ise hukuki yanılgılardır. Hukuki yanılgılar, ancak başka bir merci tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir tali muhakeme ile giderilebilir. Yargı kararlarındaki maddi yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan merci tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.' şeklindeki ve yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.02.2014 tarihli ve 2013/70-2014/57 sayılı kararında 'Suç için ceza tertip edilirken dikkatsizlik sonucu iradi olmaksızın yapılan basit matematik hatalarının aleyhe değiştirmeme zorunluluğu ya da aleyhe düzeltme yasağının kapsamında değildir' biçimindeki açıklamalar karşısında, somut olayda 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, ve 62/1. maddeleri uyarınca hükmedilen 5 ay hapis cezasının, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirilmesi sonucunda 3 ay 22 gün hapis cezası yerine, 4 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilerek hesap hatası yapıldığı, ancak bu hatanın mahallinde mahkemesince düzeltilebileceği gözetilmeksizin, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Öğretide olağanüstü temyiz olarak adlandırılan kanun yararına bozma olağanüstü kanun yolunun koşulları ve sonuçları, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesi ile aynı Kanun'un 310 uncu maddesinde düzenlenmiştir. 5271 sayılı Kanun’un, Kanun yararına bozma başlıklı 309 uncu maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarında yer alan;

"(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.