muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/11386, Karar No: 2006/12658, Tarih: 07.11.2006

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27313, Karar No: 2015/9268, Tarih: 05.05.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/27313 E.  ,  2015/9268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tespit

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, davacının 05.09.1994 tarihinden reşit olarak kurumdan ayrıldığı 16.12.2005 tarihine kadar ...'na bağlı ... Çocuk Yuvası ve Yetiştirme Yurdun'da kaldığının tespiti istemine ilişkindir. Tespit isteği 2828 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. 2828 sayılı Yasa uyarınca çıkarılan Korunmaya Muhtaç Çocukların İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzüğün 7. maddesinde "Bu tüzük hükümlerinden yararlanmak isteyenler, 18 yaşını tamamladıkları tarihten itibaren kamu kurum ve kuruluşlarına kurum aracılığıyla başvururlar. Başvuru sahibinin geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenmemesi halinde, bu hususun tesbiti mahkeme kararıyla olur" hükmü yer almaktadır. Bu hükümdeki "mahkeme" ibaresinin korunma kararının esasında yetkili olan mahkemeleri ifade ettiği açıktır. Mahkemelerin görevi kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece, yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 24.05.1983 tarihli ve 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu (SHK)'nun 22. maddesinde, korumaya muhtaç çocukların reşit oluncaya kadar bu kanun hükümlerine göre kurumca kurulan sosyal hizmetler kuruluşlarında bakılıp yetiştirilmeleri ve bir meslek sahibi edilmeleri hususundaki gerekli tedbir kararının yetkili ve görevli mahkemece alınacağı düzenlenmiş ancak maddede görevli mahkeme belirtilmemiştir. ÇKK'nun 26/3. maddesinde mahkemeler ve çocuk hakiminin bu Kanun ve diğer kanunlarda yer alan tedbir kararlarını almakla görevli olduğu düzenlendiğinden 2828 sayılı Kanun'un 22. maddesinde düzenlenen tedbir kararlarında da çocuk mahkemeleri görevli bulunmaktadır. İstanbul da çocuk mahkemesi bulunmaktadır. Bu durumda tespit kararının çocuk mahkemesinde verilmesi gerektiğinden, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasıyla ilgili yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir. (HGK.'nun 16.01 2013 tarih ve 2012/2 - 563 E -2013/69 K sayılı kararı)

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.05.05.2015(Salı)

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.05.05.2015(Salı)

KARŞI OY YAZISI

Davacı, 1987 doğumludur. 5.9.1994 tarihinden ergin oluncaya kadar ... Vakfına bağlı ... Çocuk yuvasında koruma altında kaldığını, bu hususu belgelendiremediği için, 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanununa 3413 sayılı Kanunla ilave edilen Ek 1. madde hükmünden yararlanamadığını ileri sürerek, reşit oluncaya kadar koruma altında kaldığının tespitini istemektedir. Mahkemece; "taraflar arasında tespiti istenen dönemle ilgili olarak bir uyuşmazlık bulunmadığı, davacının dava açmakta hukuki yararının olmadığı" gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiş, kararı davacı temyiz etmiştir.

2828 sayılı Kanuna 25.2.1988 tarihli 3413 sayılı Kanunla ilave edilen Ek 1. madde; reşit oluncaya kadar kuruma bağlı sosyal hizmet kuruluşlarında kalmış olan çocuklara kamu kurum ve kuruluşlarında istihdam olanağı sağlamaktadır. Bu hükme dayanılarak çıkartılan ve Bakanlar Kurulunca 10.2.1995 tarihinde kabul edilerek yürürlüğe konulan "Korunmaya Muhtaç Çocukların İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzük" (R.G. 2.3.1995 tarih ve 22218 sayı) hükümleri, "başvuru sahibinin, geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenememesi halinde, bu hususu tespit eden bir mahkeme kararı" aramaktadır (Tüzük m. 7/1). Davacı, reşit olancaya kadar kurumda bağlı yurtta kaldığını belgelendiremediğine göre, sözü edilen istihdam olanağından yararlanabilmesi için, tespit davası açmakta hukuksal yararının bulunduğunda duraksama yoktur. Sorun, böyle bir tespit davasında, görevli mahkemenin; asliye hukuk mu aile mi, yoksa çocuk mahkemesi mi? olduğundadır.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesi gereğince; aile mahkemeleri, aile hukukundan doğan (TMK. m. 118-395) dava ve işlerde; çocuk mahkemeleri ise, 2828 ve 5395 sayılı Kanun gereğince, suça sürüklenen ve korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbir kararı almakta veya alınmış olan kararı kaldırmakta veya değiştirmekte görevlidir (5395 s. ÇKK. m. 26). Çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde ise, bu mahkemeler göreve başlayıncaya kadar korunma ihtiyacı olan çocuklar bakımından tedbir kararlarında aile veya asliye hukuk mahkemesi görevlidir (5395 s.ÇKK. Geçici md.1/4). Dava, koruma tedbiri alınmasına veya alınmış olan bir tedbirin kaldırılmasına ya da değiştirilmesine ilişkin olmayıp, hukuki ilişkinin tespitine ilişkindir. Davacı da "çocuk" değil yetişkindir. Bu tespit talebinin, aile ya da çocuk mahkemelerinin görevine girdiğine ilişkin bir düzenleme, ne 4721 sayılı Kanunda, ne de 5395 sayılı Kanunda bulunmamaktadır. Mahkemelerin görevi kanunla belirlenir (HMK. m. 1). Yorum yoluyla görevli mahkeme tayin edilemez. Davacının, tespitini istediği hukuki ilişkinin "çocukluk" dönemine ilişkin olması, davada aile veya çocuk mahkemesini görevli hale getirmez. Hukuk Muhakemeleri Kanununun göreve ilişkin genel kuralları (m. 1-4), aksine bir düzenleme bulunmadıkça tespit davaları için de geçerlidir. Buna göre, şahıs varlığına ilişkin davalarda görevli mahkeme, aksine bir düzenleme bulunmadıkça asliye hukuk mahkemesidir (HMK. m. 2/1). Yukarıda sözü edilen 3413 sayılı Kanunla getirilen istihdam olanağı, geçmişte sosyal hizmet kuruluşlarında reşit oluncaya kadar kalmış olanlara tanındığına göre, davacının tespit talebinin şahıs varlığı haklarına ilişkin olduğu açıktır. Öyleyse, davada Hukuk Muhakemeleri Kanununun 2. maddesi gereğince asliye hukuk mahkemesi görevlidir. Bu bakımdan sayın çoğunluğun davada çocuk mahkemesinin görevli olduğuna ilişkin tespitine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/4960, Karar No: 2018/12414, Tarih: 05.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/4960 E.  ,  2018/12414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından karşı davanın kabulü yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-karşı davacı kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Aznif'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 154.30 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Arman'a geri verilmesine,işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.11.2018 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/3421, Karar No: 2016/6071, Tarih: 31.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/3421 E.  ,  2016/6071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 2423 ada 9 parsel sayılı 2.230,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi yazılarak arsa vasfıyla Hazine adına tespit ve ayrıca beyanlar hanesine, taşınmaz üzerindeki ev, ahır ve ağaçların ... mirasçıları ... ve müştereklerine ait olduğu şerhi yazılarak hükmen tescil edilmiştir. Davacı ... Belediye Başkanlığı, çekişmeli taşınmazın imar planında belediye hastanesi ve ilkokul alanı olarak ayrılan yerlerden olduğu ve kullanım kadastrosu çalışmaları yapılırken Belediyenin haberdar edilmediği iddiasıyla taşınmazın beyanlar hanesine Belediye adına kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 31.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/315, Karar No: 2014/1809, Tarih: 06.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/315 E.  ,  2014/1809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2012/196-2013/151

Çağa

Davacı İ.. K.. vekili Avukat M..A.. tarafından, davalılar N.. T.. vdl. aleyhine 22/04/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalı yazarın diğer davalı gazetedeki köşesinde kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelikte yazılar yayınlaması nedeni ile uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, yazı işleri müdürü N.. T..'ın pasif husumet ehliyetinin bulunmadığı, diğer davalılar yönünden ise, dava konusu yayınlarda davacının isminin geçmediği, normal düzeyde bir okuyucunun yazıda bahsi geçen kişinin davacı olduğunu anlayamayacağı, davacının aktif husumet ehliyetinin de bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak davalı N.. T.. yönünden istem husumet nedeni ile reddedilmiş, diğer davalılar yönünden dava konusu köşe yazısında davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu kanaatine varılarak 8.000,00 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak davalı N.. T.. yönünden istem husumet nedeni ile reddedilmiş, diğer davalılar yönünden dava konusu köşe yazısında davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu kanaatine varılarak 8.000,00 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olaya gelince; yayının yapıldığı tarih, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 8.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenler ile reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/02/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz. 06/02/2014
Yargıtay — Esas No: 2014/949, Karar No: 2014/5158, Tarih: 08.05.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/949 E.  ,  2014/5158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/387925

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2009

NUMARASI : 2008/245 Esas, 2009/331 Karar

SUÇ : Zimmet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Döner sermaye ödemelerine ilişkin işlemlerin yapılması esnasında özel firma çalışanı olan sanık Ayetullah'ın imza yetkisinin bulunmaması, Diyarbakır Devlet Hastanesi Baştabipliğinin 02/08/2004 tarih 562 sayılı yazısı ile başhekim yardımcısı Nevzat 'le beraber döner sermaye hesaplarını yapmakla görevlendirilen sanık Mehmet'in ise belgeleri paraf etmesine rağmen tek imza ile işlem yapamadığı, belgelerin sıralı amirlerce imzalanmasından sonra işleme konulduğunun anlaşılması karşısında sanıklara yasal olarak tevdii edilmiş, koruma, muhafaza yükümlülükleri bulunan paranın varlığının kabul edilemeyeceği anlaşıldığından tebliğnamedeki bir kısım eylemlerin zimmet suçunu oluşturduğu yönündeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık M.. A.. müdafii ile sanık A.. Ç..'in temyiz itirazlarının reddiyle eleştirilen hususlar haricinde usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar hakkında sahtecilik suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12/03/1990 gün ve 1990/8-3-70, 09/10/2007 gün ve 2007/11-44-200 sayılı Kararlarında vurgulandığı gibi, bir olayın açıklanması sırasında başka bir hadiseden söz edilmesi o hadise hakkında da dava açıldığını göstermeyeceği ve dava konusu yapılan eylemin açıklıkla ve bağımsız olarak gösterilmesi gerektiği, buna karşılık sanıklar hakkında düzenlenen 28/02/2008 tarihli iddianamede suçun ‘zimmet ve zimmet suçuna iştirak’ olarak gösterildiği, sahtecilik suçundan açılmış bir davanın bulunmadığı gözetilmeden ek savunma verilip yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi suretiyle CMK'nın 225. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı, sanık M.. A.. müdafii ile sanık A.. Ç..'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1096, Karar No: 2011/840, Tarih: 04.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/1096 E.  ,  2011/840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl kararın davacı tarafından, ek karar ise davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı, ortağı olduğu kooperatifin 29.06.2008 tarihinde yapılan genel kurulunda alınan 7 ve 10 nolu kararların, yasa, anasözleşme ve eşitlik ilkesine aykırı olduğunu, kararların önceki ortakların kazanımlarına zarar verdiğini, kararla yapılan plan tadilatının imar mevzuatına aykırı olduğunu ileri sürerek, anılan maddelerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, genel kurul kararlarının, yasaya, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, genel kurulda alınan kararın yasa, anasözleşme ve iyi niyet kurallarına aykırı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, iptali istenen maddelerin uygulanmasının hüküm kesinleşinceye kadar tedbiren durdurulmasına dair 01.07.2009 tarihinde ek karar verilmiştir.

Asıl karar, davacı tarafından , ek karar ise davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle inşaatlarını daha önce tamamlayan ortakların ruhsat harçlarını kendilerinin ödemesi nedeniyle, inşaat ruhsatı yenileme harcının yalnızca inşaatı su basmanı seviyesinde olan üyelerden alınması kararının üyeler arasında eşitsizlik oluşturmadığına ve mahkeme kararında 29.06.2008 tarihli genel kurul yerine 04.08.2006 tarihli Belediye Encümeni kararının yazılmasının sonuca etkili olmamasına göre, davacının genel kurulun 7. maddesine yönelik tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, genel kurul kararının iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, genel kurulun 10. maddesinin iptali isteminin reddine karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm vermek için yeterli değildir. Mahkemece oluşturulan bilirkişi kurulunun ibraz ettiği raporda, bir kısım teknik bilgi ve evrakın yetersiz olduğu, sağlıklı bir sonuca ulaşmak için vaziyet planında her bir yapının hangi yola göre hangi su basman kotunda inşa edilmesi gerektiğinin harita mühendisince belirlenerek Belediye Başkanlığı'na sunulması ve inşaatların bu verilere göre yapılması, 108 parsel sınırları içinde hangi yoldan kot alındığı, yapıların su basmanı kotlarının hangi yola göre ne olacağı yolunda bir çalışma ve belge bulunmadığı görüşü bildirilerek, varsayımlara göre rapor hazırlanmıştır. Diğer yandan, bilirkişi raporunda, vaziyet planına göre yapılacak yapının yüksek gerilim hattına yaklaşma mesafesinin yönetmelikte belirlenen miktardan az olduğu ve yapılacak yapıların davacının konutunun manzarasını kısmen kapanacağı belirtilmiştir. Bilirkişilerin, bir kısım belge, bilgi ve teknik eksiklik nedeniyle uyuşmazlık konusu olayla ilgili somut bir yargıya varmadıkları anlaşılmaktadır. Mahkemece, taraf vekillerinin, sonuca etkili itirazlarının karşılanması için ek rapor alınmadığı gibi, itirazları gerekçeli kararda da karşılanmamıştır. Bu durumda, mahkemece, aralarında harita mühendisi bilirkişinin de bulunduğu bir bilirkişi kurulundan yeni bir rapor alınarak, vaziyet planındaki değişikliğin imar mevzuatına uygun olup olmadığı, vaziyet planının imar planına göre uygulanabilir nitelikte olup olmadığı, yapılan plan değişikliğinin davacının durumunu olumsuz yönde etkileyip etkilemediği, etkiliyorsa ne derecede etkilediği üzerinde durularak, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz ve itiraza uğrayan bilirkişi raporuna dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Davalı vekilinin ek karara yönelik temyizine gelince; mahkemece, verilen kısa ve gerekçeli kararda ihtiyati tedbirin devamına ilişkin bir ibare bulunmamaktadır. Karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK'nun 112. maddesi uyarınca, mahkemece verilen kararın tefhimi ile önceden konulan tedbir kendiliğinden kalkmış olur. Ancak mahkeme, tedbirin belli bir süre devamına karar verebilir. Somut olayda, tedbirin belli bir süre devamına karar vermeyen mahkemece dosyadan el çekildikten sonra davacının istemi üzerine, yeni bir tedbir kararı niteliğinde olmadan ve karşı tarafa da haber verilmeden eski dosya ve karar üzerinden, gerekçeli karara ekleme yapılarak tedbirin devamına karar verilmesi doğru görülmemiştir.