muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19554, Karar No: 2016/4970, Tarih: 19.04.2016

Hükmüne uyulan, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 18.04.2013 tarihli, 2011/4901 Esas, 2013/7662 Karar sayılı bozma ilamında; "... davacı yönünden; davacının gabinin subjektif unsurunun ispatı açısından dosyaya davacı aleyhine toplam 14 adet icra takibi, protesto, banka kredi sözleşmeleri hesap kat ve ödeme ihtarları keşide edildiğine dair deliller ibraz ettiği, mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi raporunda da mevcut belgeler ışığında olayda müzayaka halinin mevcut bulunduğu kanaatine varıldığı, ancak heyette mali müşavir bilirkişi bulunmadığından bu konuda bir değerlendirme yapılmasının heyetin görev alanında olmadığının bildirilerek takdirin mahkemeye bırakıldığı, bu durum karşısında mahkemece, gabinin subjektif unsurunun somut olayda var olup olmadığı incelenirken, söz konusu delillere neden itibar edilmediğinin gerekçeleri karar yerinde belirtilmeden, hüküm kurulmasının doğru görülmediği; davalı yönünden; mahkemece, davalı vekilinin ıslah talebine karşı yaptığı zamanaşımı savunması konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden hüküm kurulması" gerekçelerine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile, 50.000 TL'nin 03.02.2009 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, ıslaha konu edilen 317.647 TL'lik kısmın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yangın sigorta sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Mülga TTK.'nun 1268. (6102 s. TTK. md. 1420) maddesi gereğince sigorta sözleşmesinden kaynaklanan davalar iki yıllık zamanaşımına tabidir. TTK.'nun 1268. maddesinde, zamanaşımı süresinin başlangıcının hangi tarih olması gerektiği gösterilmediğinden bu hususun genel hükümler çerçevesinde tespiti gerekmektedir. Bilindiği üzere, Borçlar Kanununun 128. maddesine (6098 s. TBK. md. 149) göre zamanaşımı süresi alacağın muaccel olduğu tarihte başlar. Zarar sigortalarında, tazminatın ne zaman muaccel olacağı hususunda ise, TTK.'nun 1292 ve 1299 maddeleri uygulanır. Bu madde hükümlerine göre, zamanaşımı süresinin başlangıcı, alacağın muaccel olduğu gün, yani sigortalının rizikonun gerçekleştiğini öğrendiği günden itibaren başlayan 5 günlük ihbar tarihinin son günüdür.

Somut olayda; rizikonun 17.12.2008 tarihinde meydana geldiği, ıslahın ise 05.08.2010 tarihinde yapıldığı göz önüne alındığında, iki yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar, Dairece, ıslaha yönelik zamanaşımı defi yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerektiğine işaretle bozma yapılmış ise de; bu, esasa yönelik bir bozma nedeni olmayıp, usule ilişkin bozma nedeni olduğundan, bozma kararı davalı yönünden usuli müktesep hak meydana getirmeyecektir.

Somut olayda; rizikonun 17.12.2008 tarihinde meydana geldiği, ıslahın ise 05.08.2010 tarihinde yapıldığı göz önüne alındığında, iki yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar, Dairece, ıslaha yönelik zamanaşımı defi yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerektiğine işaretle bozma yapılmış ise de; bu, esasa yönelik bir bozma nedeni olmayıp, usule ilişkin bozma nedeni olduğundan, bozma kararı davalı yönünden usuli müktesep hak meydana getirmeyecektir.

Yukarıda açıklanan ilkelere göre, ıslah edilen kısım yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.350,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 19.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7231, Karar No: 2019/1846, Tarih: 04.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/7231 E.  ,  2019/1846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 22.11.2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 03.02.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, davalı taş ocağı işletmesinden çıkan toz bulutlarının taşınmazı üzerindeki meyve ağaçlarına zarar verdiğini ve verim kaybı olduğunu belirterek maddi zararlarının tazminini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nin "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Taşınmaz malikinin katlanma yükümlülüğü tamamen mülkiyetin içeriğinden doğmaktadır. Mülkiyet geniş haklar, buna bağlı yetkilerin yanında, söz konusu ödevlerle birlikte bir bütündür. Anayasanın 35. maddesinde de mülkiyet hakkının kamu yararına sınırlandırılabileceği ve mülkiyet hakkının toplum yararına aykırı kullanılamayacağı öngörülmüştür.

Mahkemece yapılacak araştırmalarda somut olayın özelliği, komşu taşınmazların yerleri, nitelikleri, konumları, kullanma amaçları göz önünde tutularak, normal bir insanın hoşgörü ve tahammül sınırlarını aşan bir elatmanın bulunup bulunmadığı tespit edilmelidir. Davacının sübjektif ve aşırı duyarlılığı ile değil, objektif her normal insanın duyarlılığına göre elatmaya katlanıp katlanamayacağı araştırılmalı; sonuçta katlanılabilir, hoşgörü sınırlarını aşan bir zarar veya elatmanın varlığı tespit edildiği takdirde mülkiyet hakkının taşkın olarak kullanıldığı sonucuna varılmalıdır.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi davalarında davalının kusurlu olması aranmaz. Davalının kusurlu olup olmaması, kasıtlı hareket edip etmemesi, elatmanın önlenmesi davasına etkili değildir. Yeter ki, davalının eylemi ile davacının zararı arasında illiyet bağı bulunsun. Davalının hiçbir kusuru olmasa dahi, elatmanın önlenmesine, eski hale getirme ve tazminata hükmedilebilir.

Somut olaya gelince, davacı dava açmadan önce Yeşilyurt Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/28 ve 2011/32 Değişik İş sayılı dosyalarında tespit yaptırmıştır. 04.10.2011 ve 10.10.2011 tarihli tespit bilirkişi raporlarında, üzüm bağlarında % 50 zarar oluştuğu, ancak taş ocağından kalkan toz tabakasının üzüm bağına gelme olasılığının az olduğu bildirilmiştir.

Mahkemece yapılan keşifte hazır bulunan meteoroloji mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 10.01.2014 tarihli raporda, taş ocağından çıkan tozların özellikle Kuzey-Kuzeydoğu yönlerinden esen rüzgarlarla dava konusu taşınmaza taşınmasının mümkün olacağı, ziraat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 17.01.2014 tarihli raporda, üzüm bağları ve tarla ziraatı bitkileri üzerindeki toz tabakalarının olumsuz etkisi nedeni ile davacının uğradığı ürün kaybı zararının % 100 olduğu belirtilmiştir. Mahkemece ikinci defa yapılan keşif sonrası ziraat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 05.01.2016 tarihli raporda davalı taş ocağının dava konusu üzüm bağının kuzeyinde yer almakta olduğunu, kuzeyden ise bağın bulunduğu yöne rüzgar esmediği, bu nedenle bağın üzerine gelen toz partiküllerinin dava konusu taş ocağından değil çevrede bulunan taş ocaklarından gelmekte olduğu, bu yöne yakın olan kuzeydoğu yönünden etkilense bile, bu yönden Kasım ve Aralık aylarında rüzgar estiğinden bağın kış dinlenmesi döneminde olması nedeniyle herhangi bir zararın olmayacağını vurgulanmıştır.

Tespit raporu ile hükme esas alınan raporlar arasında çelişki mevcut olup bu çelişki giderilmeden davanın karara bağlandığı görülmektedir. Mahkemece bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla; mahkemece, mahallinde yeniden keşif yapılarak üç kişiden oluşacak uzman bilirkişi kurulundan çelişkileri giderecek ve tarafların itirazlarını karşılayacak şekilde rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; dava, davalı şirkete yöneltildiği halde karar başlığında şirket temsilcisinin gösterilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8088, Karar No: 2016/1294, Tarih: 16.02.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/8088 E.  ,  2016/1294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Irza geçme

HÜKÜM : Reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararda 15.08.2004 gösterilen suç tarihinin 15.08.2003 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Oluşa uygun olarak sanığın işlediği kabul olunan reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK'nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle, aynı Kanunun 102/4, 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu ve suç tarihi 15.08.2003'den karar tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmesi nedeniyle mahkemece zamanaşımından dolayı kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 16.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3295, Karar No: 2017/4047, Tarih: 17.07.2017

**1. Hukuk Dairesi         2017/3295 E.  ,  2017/4047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava kıyı kenar çizgisinden kaynaklanan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 20.01.2017 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 27.01.2017 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca bu davanın temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE,17.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5989, Karar No: 2015/7463, Tarih: 17.09.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/5989 E.  ,  2015/7463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2012

NUMARASI : 2012/542-2012/644

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılık sıfatının tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracılık sıfatının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin 16.03.2004 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile okul kantinini okul aile birliğinden kiralamış olduğunu, halen taşınmazda kiracı olarak bulunduğunu, ancak 19.09.2011 tarihli yazı ile; davalı tarafından sözleşmenin uzatılmayacağının öğrenildiğini, sözleşme süresinin bitmiş olmasının 6570 sy kapsamında tahliye nedeni olamayacağını, sözleşmenin yenilendiğini belirterek müvekkilinin kiracılığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili cevap dilekçesinde; kira ilişkisinin ihale ile kurulmaması nedeniyle geçersiz olduğunu, herhangi bir ihale yapılmadan sözleşme imzalanmasının okul aile birliği yönetmeliğine aykırı olduğunu, sözleşme süresi bitiminde sözleşmenin yenilenmediğini, davacının fuzuli şagil olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece 2886 Sayılı Yasanın 75.maddesi gereğince kira süresinin bitimi nedeniyle sözleşmenin sona erdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 16.03.2004 başlangıç tarihli, 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. 2886 Sayılı Yasanın uygulanabilmesi için kiralananın ihale yoluyla kiraya verilmesi gerekir. Taraflar arasında düzenlenen 16.03.2004 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin 2886 Sayılı Yasaya göre kiraya verilmediği anlaşılmaktadır. TBK hükümlerine göre kiraya verilen çatılı işyeri niteliğindeki taşınmazın, TBK 347.maddesi gereği yıldan yıla yenilendiğinin kabulü gerekir. Taraflar arasındaki sözleşme tarafların ortak iradesi ya da bir yargı kararı ile sona erdirilmediğinden geçerliliğini sürdürmektedir. Bu nedenle davacı tarafından açılan davanın kabulü ile kiracılığın tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2016/8764, Karar No: 2016/9948, Tarih: 24.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/8764 E.  ,  2016/9948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki geçici abonelik tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin,... bağımsız bölümün maliki olduğunu, taşınmazda şantiye elektriği kullanılmakta iken 06.08.2012'de elektriğin kesildiğini, davalının elektrik akışının sağlanması için mahkeme kararı istediğini ileri sürerek, taraflar arasında geçici abonelik sözleşmesi yapılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; dava konusu taşınmazın yapı kullanma izin belgesinin bulunmadığından, statik rapor ve iskana müracaat yazısı ile birlikte şahsen başvuru yapıldığında abonelik işleminin yapılacağını, hesap kesme işlemi yapıldığında abonelik işlemlerinin yapılabileceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; yıllardır ülkemizde görülen yüzbinlerce davanın kaynağının denetimsiz müteahhitlik kurumu olup, dernek kurmak için onlarca koşul aranırken, müteahhit olmak için hiçbir koşul aranmadığı, bu denetimsizliğin milyonlarca mağdur insan yarattığı, bir yandan, fenne uygun düzgün yapılar yapılması için yapı denetim gibi bir sistem oluştururken, bir yandan müteahhitlik kurumunun halen kontrolsüz bırakmanın anlaşılabilir bir durum olmadığı, ancak tüm bu gerçeklerin dahi gecici 11. maddenin sınırlarını net olarak çizdiği zorunlulukların görmezden gelinmesini sağlayamayacağı, fennin aradığı şartların fenne uygun olarak ispat edilememesi halinde talebin kabul edilmesinin mümkün olmadığı, davacı tarafça sunulan emsal mahkeme bilirkişi incelemelerinin de bu gerekçelerle geçici abonelik kurulmasına uygun olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

./..

-2-

./..

-2-

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı kullanma izni başlıklı 30.maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir.Yine aynı kanunun Kullanma izni alınmamış yapılar başlıklı 31.maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Somut olayda ise mahkemece; fennin aradığı şartların fenne uygun olarak ispat edilememesi halinde talebin kabul edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Somut olayda ise mahkemece; fennin aradığı şartların fenne uygun olarak ispat edilememesi halinde talebin kabul edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Oysa; 3194 sayılı İmar Kanunun geçici 11.maddesinin şartlarının oluşup oluşmadığı, davaya konu taşınmaza ait yapı ruhsatının yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatının alınıp alınmadığı hususunun değerlendirilmeli, yine davaya konu taşınmaza yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürülüp götürülmediği ve ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilip getirilmediğinin mahkemece araştırılmalı ve değerlendirilmelidir. Aksi düşünceyle; abonelik tesisi talep edilen, tamamlanıp oturulmakta olan hiçbir bina için abonelik tesisi mümkün olmayacaktır.

O halde mahkemece; 3194 sayılı İmar Kanunu’nun geçici 11.maddesi şartlarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme yukarıdaki gerekçe ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

./..

-3-

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2022/5866, Karar No: 2022/6883, Tarih: 31.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5866 E.  ,  2022/6883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının ... Ders Aletleri Yapım Merkezi Müdürlüğünde alt işveren işçisi statüsünde çalışmakta iken 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (696 sayılı KHK) 127 nci maddesiyle 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23 ve 24 üncü maddeler gereğince sürekli işçi statüsüne geçmeye hak kazandığını, taraflar arasında 02.04.2018 tarihinde bireysel iş sözleşmesi imzalandığını, işveren tarafından 375 sayılı KHK'nın 23 üncü maddesi ile sürekli işçi statüsüne geçmeye hak kazanan işçilere, üretime sağladıkları katkı nedeniyle döner sermayeden ödenmesi gereken üretime teşvik priminin ödenmediğini, Kurum nezdinde çalışan sürekli işçi statüsünde bulunan diğer personele üretimi teşvik primi ödendiğini, 3423 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi gereğince Milli Eğitim Bakanlığına bağlı döner sermayeli kuruluşlarda, döner sermaye işletme faaliyetlerinden elde edilecek kârın en çok üçte birinin, bu kârın gerçekleşmesini sağlayan personele, üretimi teşvik primi olarak dağıtılmakta olduğunu, bu konuda ... tarafından yönetmelik yayınlandığını, yönetmeliğin 5 inci maddesinin sekizinci fıkrasının "Öğrenci ile yüz yüze eğitim yapmayan, ancak ders araç gereci üreten, basım, sınav ve değerlendirme hizmetlerini yürüten veya benzeri hizmetlerde, eğitime katkı sağlamak amacıyla katılan işletmelerde, personelin tamamı üretimi teşvik primi almaya hak kazanır." şeklinde olduğunu, davacının Kuruma bağlı ders aletleri yapım merkezinde çalışmakta olduğunu, dolayısıyla üretimi teşvik primi almaya hak kazandığını ileri sürerek alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP