muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23835, Karar No: 2014/22493, Tarih: 26.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23835 E.  ,  2014/22493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek, sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan: Beraat Sahte fatura düzenlemek suçundan: Mahkumiyet

I- Katılan vekilinin, “defter ve belgeleri ibraz etmemek" sanık müdafiinin ''2006 takvim yılından sahte fatura düzenlemek'' suçlarından yaptıkları temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun biçimde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış, sahte fatura düzenleme suçu yönünden ise, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan katılan vekili ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık müdafiinin, ''2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 31.12.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- Sanık müdafiinin, "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. maddesi hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. maddesi hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Sahte fatura düzenlemek suçunda suç tarihinin en son faturanın düzenlendiği 31.12.2005 olduğu gözetilmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK hükümleri yerine suç tarihinde yürürlükten kalkmış olan 765 sayılı TCK'nun 80, 59. maddelerinin uygulanması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza itibariyle kazanılmış hakların saklı tutulmasına 26.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1832, Karar No: 2021/8729, Tarih: 21.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1832 E.  ,  2021/8729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya kapsamına göre, katılanın işyerinin önünde sergide durduğunu belirttiği katlanır masasının sanık tarafından çalındığı olayda, olay yeri ile ilgili dosya kapsamında herhangi bir kroki, görgü tespit tutanağı veya olay yeri inceleme raporu gibi bir evrakın bulunmaması karşısında, eylemin gerçekleştiği yerin hiçbir şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespit edilerek sonucuna göre, işyerinin eklentisi içinden gerçekleştiğinin tespiti halinde eylemin TCK'nın 142/2-h. maddesinin, işyerinin eklentisi niteliğinde olmayan veya işyeri tarafından işgal edilen kaldırım veya bu nitelikte bir yerden açıktan gerçekleştiğinin tespiti halinde ise aynı Yasa'nın 141/1. maddesinin uygulanması gerektiği nazara alınarak suça konu eşyanın çalındığı yer açıkça belirlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım oranının suç tarihinden önce yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile değişik TCK'nın 143. maddesi uyarınca, yarı oranında olması gerekirken, bir katı oranında artırım yapılarak fazla cezaya hükmedilmesi,

3- Katılanın beyanlarında, işyeri içinde oturduğu esnada komşusu olan tanık Ertuğrul Uzun’un gelerek bir şahsın iş yeri önündeki masayı alarak ara sokağa doğru gittiğini söylemesi üzerine işyerinden hemen çıkarak şahsın gittiği istikamete doğru gittiğini ve sanığı elindeki masa ile yürürken yakaladığını belirttiği, tanık Ertuğrul Uzun’un da “Bir şahsın dükkanın önünde bulunan masayı alarak arka sokağa doğru gittiğini görünce arkadaşım Tolga'nın yanına giderek durumu söyledim. Tolga ile birlikte şahsın arkasından gittik ve şahsı yakaladık.” şeklinde beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında; tanık ile katılanın tekrar olaya ilişkin beyanları alınarak, sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığı belirlenmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 21/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5878, Karar No: 2022/480, Tarih: 20.01.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/5878 E.  ,  2022/480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuklara mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen adli para cezalarına ilişkin hükümlerin cezaların türü ve miktarları itibariyle temyizleri mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca verilen ''hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına'' ilişkin kararlara karşı, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine 06.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa ile ek fıkrası uyarınca itiraz yolu açık olup, temyiz olanağı bulunmadığından, 5271 sayılı CMK'nın 264/1. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk müdafiinin yasa yolu ile merciinde yanılması, haklarını ortadan kaldırmayacağından, aynı maddenin 2. fıkrasına göre itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye iletilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

III-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

IV) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında ertelemeye engel sabıkasının bulunmadığı anlaşılmakla, TCK'nın 51. maddesinin uygulanmamasının gerekçesi olarak sonuç cezanın 2 yılın üzerinde olduğu şeklinde yanlış gerekçe gösterilmesi,

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında ertelemeye engel sabıkasının bulunmadığı anlaşılmakla, TCK'nın 51. maddesinin uygulanmamasının gerekçesi olarak sonuç cezanın 2 yılın üzerinde olduğu şeklinde yanlış gerekçe gösterilmesi,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde hesap hatası nedeniyle 2 yıl 6 ay yerine 1 yıl 18 ay hapis cezası tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 20.01.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20643, Karar No: 2014/13405, Tarih: 02.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20643 E.  ,  2014/13405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2012/213508

Mahkemesi : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 26/04/2012

Numarası : 2011/351 - 2012/358

Suç : Taksirle Yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin karşı aracın hızlı olduğuna, katılanların emniyet kemeri takmadıklarının dikkate alınmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Meydana gelen kazada yaralanan S. K.. ile sanık arasında 11/06/2011 tarihinde yapılan protokole göre; sanık tarafından katılana zararlarının tazmini amacıyla üçbin türk lirası bedelli çek verildiği, katılanın bu anlaşma gereğince şikayetten vazgeçeceğini bildirdiğinin anlaşılması karşısında, katılan S.K.. usulünce davet edilerek protokol ve altındaki imza gösterilip katılana ait olduğunun tespit edilmesi halinde, taraflar arasındaki protokolün uzlaşma kapsamında olup olmadığı da değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de; asli kusurlu olarak kazaya sebebiyet veren sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, TCK'nın 22/4 ve 61 maddeleri gereğince asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin sonraki uygulamalar açısından gözetilmesine, 02/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1528, Karar No: 2018/6162, Tarih: 02.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/1528 E.  ,  2018/6162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosyanın diğer sanığı ... savunması sırasında, asker olduğundan, birlik adresini ve birlik adresi dışında Kale Mah.... Altındağ/Ankara adresini bildirdiği, birlik adresine çıkarılan tebliğin "Yeni bir adres bırakmadan ayrıldığı" belirtilerek iade olunduğu, bildirdiği diğer adres olan ... Altındağ/Ankara adresine gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce bildirdiği adresten farklı, aynı zamanda MERNİS adresine iki kez tebliğ ediliği, en son bildirdiği adrese çıkarılan tebliğde adresin sürekli kapalı olması ve tebliğ imkansızlığı nedeniyle 31 nolu komşu ... ...’e haber verildiği, beyanda bulunan komşunun imzadan kaçındığına dair bir şerh olmadığı halde komşunun imzası alınmadığı, sanığa gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Yasası'nın 21. maddesi hükmü ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 29 ve 30. maddesine göre usulün uygun şekilde tebliğ edilmediği, gerekçeli karar ekli tebliğ evrakı Kanun’da belirtilen usuller çerçevesinde usulüne uygun tebliğ işlemleri yapıldıktan sonra ve tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 02/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17318, Karar No: 2013/9203, Tarih: 27.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/17318 E.  ,  2013/9203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ziynet ve eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ziynet ve eşya alacağı davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynetlerin ve ev eşyalarının aynen iadesi, olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, tarafların 06.06.2010 tarihinde evlendiğini, evliliklerinin 6 ay sürdüğünü, müvekkilinin evden hiçbir eşya almadan ayrılmak zorunda kaldığını belirterek, dava dilekçesi ekinde gösterilen ziynet ve ev eşyalarının aynen iadesini, aynen iadesinin mümkün olmaması halinde bedelleri olan 31.180 TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı vekili, boşanma davasının derdest olduğunu, davacının evden ayrılırken eşya ve takılarını götürdüğünü, davacının şiddet iddiasının olmadığını, bir kısım ev eşyalarını teslime hazır olduklarını, bunların dışındaki talepleri kabul etmediklerini ve davanın reddini savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyalarının varlığını, evi terk ederken bunların evde kaldığının ispat yükü altındadır.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyalarının varlığını, evi terk ederken bunların evde kaldığının ispat yükü altındadır.

Olayda; davacı kadın, ziynetlerin davalı tarafta kaldığını dinlettiği tanık beyanları ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde "vs deliller" demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynetlerin davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7846, Karar No: 2019/6143, Tarih: 14.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/7846 E.  ,  2019/6143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş akdine işçi tarafından haklı olarak son verildiğini öne sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda ve yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödenip ödenmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ispat kuralları hafta tatilleri ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı için de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, işyerinde bulunan kart basma sistemine göre davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağının bulunup bulunmadığının tespit edildiği; ücret bordroları incelendiğinde, işyeri kaydına göre belirlenen fazla çalışmaların karşılığının zamlı olarak tahakkuk ettirildiği bu nedenle davacının herhangi bir alacağının bulunmadığı belirtilmiştir. İşyerinde kart basma sistemi olduğu ve bu sisteme davacının imza atmasının mümkün bulunmadığı, kart basma sisteminin gerçeğe uygun olmadığı yönünde bir iddianın da bulunmadığı dikkate alındığında; Mahkemece işe giriş çıkış kayıtlarına itibar edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki, Mahkemece hükme esas alınan rapor denetime elverişli değildir.

Bilirkişi raporunda, uyuşmazlık konusu dönemindeki her bir hafta için işe giriş çıkış kayıtlarına göre haftalık çalışma süresi, haftalık fazla çalışma süresi, hafta tatili kullanılıp kullanılmadığı ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışılıp çalışılmadığı, çalışılmış ise karşılığının tam ve zamlı olarak tahakkuk ettirilip ettirilmediği tablo halinde gösterilmemiş; denetimi mümkün şekilde rapor hazırlanmamıştır.

Açıklanan nedenle, Mahkemece belirtilen yönlerden denetime elverişli rapor aldırılmalı, sonucuna göre davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı belirlenmeli, çalışma var ise karşılığının tam ve zamlı olarak ödenip ödenmediği tespit edilmelidir.

3-Davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacakları yönünden az yukarıda belirtilen şekilde araştırma yapıldıktan sonra sonucuna göre davacının iş akdine haklı nedenle son verip vermediği yeniden değerlendirilmelidir.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,14.03.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.