muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6563, Karar No: 2012/10014, Tarih: 07.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/6563 E.  ,  2012/10014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 26/12/2011 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeni ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin yetkisizliğine dair verilen 28/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası nedeni ile ölümden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece yetkisizlik nedeni ile dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; karar davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalı sürücünün kusuru ile meydana gelen kazada kızlarının yaşamını yitirdiğini ileri sürerek uğradıkları maddi ve manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuşlardır.

Davalılara dava dilekçesi tebliğ olunmamıştır.

Yerel mahkemece, dava dilekçesinin ön incelemesi sırasında trafik kazasının Artvin’de meydana geldiği, tarafların ikamet adreslerinin farklı olduğu, 6100 sayılı HMK 7-16 maddeleri uyarınca kesin yetki kuralı gereği yetkili mahkemenin Artvin Asliye Hukuk Mahkemeleri olduğu kanaati ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 5-19 maddeleri arasında mahkemelerin yetki konusu düzenlenmiştir. Yetkinin kesin olduğu haller yasada açıkça yazılı olup; bunun dışındaki yetki kuralları kesin nitelikte değildir. Haksız fiilden doğan davalarda yetki kuralı yasanın 16. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre “Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir.” Madde metninde haksız fiilden doğan davalardaki yetki kuralının seçimlik olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Aynı yasanın 19/2 maddesi ise “yetkisinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir” biçimindedir.

Şu durumda, açıklanan yasal düzenlemeler uyarınca, dava dilekçesinin davalılara tebliği ile cevap dilekçesi beklenmeden yetkisizlik kararı verilmesi doğru olmamıştır. Her ne kadar gerekçeli karar dahi davalılara tebliğ olunmamış ise de, usul ekonomisi kuralları gereği yargılamanın uzamasına ve gereksiz masraf yapılmasına sebep olunmaması için dosyanın çevrilmesine gerek görülmeden kararın yukarıda gösterilen nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20140, Karar No: 2014/36712, Tarih: 24.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/20140 E.  ,  2014/36712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2013

NUMARASI : 2012/31-2013/265

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 1995/Ocak-2011/Aralık ayları arasında, B./B. İlçe Emniyet Müdürlüğü'nde kapıcı olarak çalıştığını, binanın alt katının İlçe Emniyet Amirliği ve Karakol, üst katlarının ise yirmi dairelik lojman binası olduğunu, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin, ulusal bayram genel tatil, fazla çalışma ve hafta tatili ücretlerinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının, davalıya ait binada 30.11.1995 - 30.11.2011 tarihleri arasında kapıcı olarak asgari ücretle çalıştığı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiği, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, fazla çalışma yaptığı, hafta tatillerinde çalıştığı, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacağı olduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yerinde kapıcı olarak çalışan davacı işçi ile davalı arasında, işçilik alacaklarına hak kazanılıp kazanılmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kapıcılık hizmetlerinin diğer işlere göre bir farklılık gösterir. Bu sebeple 4857 sayılı İş Kanununda konut kapıcıları hakkında ayrı düzenlemeler getirilmiş, 110. maddede “Konut kapıcılarının hizmetlerinin kapsam ve niteliği ile çalışma süreleri, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günleri, yıllık ücretli izin hakları ve kapıcı konutları ile ilgili hususların düzenlenmesinde uygulanacak değişik şekil ve esaslar Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca hazırlanacak bir yönetmelikle düzenlenir.” hükmüne yer verilmiştir.

Konut Kapıcıları Yönetmeliğinin 3. maddesinde kapıcı, ana taşınmazın bakımı, korunması, küçük çaptaki onarımı, ortak yerlerin ve döşemelerin bakımı, temizliği, bağımsız bölümlerde oturanların çarşı işlerinin görülmesi, güvenliklerinin sağlanması, kaloriferin yakılması ve bahçenin düzenlenmesi ve bakımı ve benzeri hizmetleri gören kişi olarak tanımlanmıştır. Aynı maddede, işveren ise konutun maliki ve ortakları olarak açıklanmıştır. Kamu kurumlarına ait lojman iş yerlerinde ana taşınmaz maliki, ilgili kamu kurumudur.

Yönetmelikte iş yeri, kapıcının çalıştığı konut ile bağımsız bölüm, ortak yerler, eklenti ve tesislerin tümü olarak ifade edilmiştir.

Yönetmelikte iş yeri, kapıcının çalıştığı konut ile bağımsız bölüm, ortak yerler, eklenti ve tesislerin tümü olarak ifade edilmiştir.

Kapıcı ile binanın sahibi ya da kat malikleri kurulu arasında yapılmış olan iş sözleşmesinin tam süreli ya da kısmî süreli olarak yürürlüğe konulması mümkündür. Özellikle bağımsız bölüm sayısının az ve eklentiler ile ortak alanların da yoğun bir iş hacmini gerektirmeyecek durumda olduğu hallerde, kapıcının günlük yedibuçuk saat ve haftalık kırkbeş saat olağan mesaiye göre daha az sürelerle çalıştırılması imkân dahilindedir. Kısmî süreli iş sözleşmesi yazılı olarak yapılmamış ise, iş yerinin özelliği ve işin niteliğine göre çalışma olgusunun ispatlanması mümkündür.

Konut kapıcıları bakımından iş yerinde fazla çalışma yapılıp yapılmadığı konularında iş yerinin bağımsız bölüm sayısı, ortak yerler ile eklentilerin özelliği belirleyici olacaktır.

Dosya içeriğinden, davacının 1995-2011 tarihleri arasında, emniyet binasının üzerinde olan lojmanda kapıcılık yaptığını, çöp topladığını, temizlik yaptığını, siparişleri yerine getirdiğini, ayrıca emniyet binasında temizlik işlerini yaptığını, bir yıl kaloriferlerede baktığını ve benzeri işleri yaptığını ileri sürdüğü, davalının, davacının 1995-2011 yılları arasında sadece lojmanda temizlik ve çöp toplama işi yaptığını, emniyet müdürlüğü içerisinde çalışmadığını iddia ettiği, davacının Sosyal Güvenlik Kurumu kaydının bulunmadığı, mahkemece, davacının 1995-2011 yılları arasında davalıya ait lojman ve emniyet müdürlüğünde tam süreli iş sözleşmesi ile çalıştığının kabul edildigi anlaşılmıştır.

Somut olayda, davalı iş yerinde bekçi olarak çalışan davalı tanığı, emniyet binasındaki temizlik işlerini kendisinin yaptığını beyan etmiştir. Komşu iş yeri tanığı olduklarına dair dosyada belge bulunmayan davacı tanıkları, emniyet binası ile lojmanın üst üste olması sebebiyle davacının emniyet binasının temizlik işlerini de yaptığını tereddüde yer vermeyecek şekilde beyan etmemişlerdir. Bu durumda, davacının, sadece Emniyet Müdürlüğünün üstünde bulunan lojmanda kapıcılık yaptığı, çöpleri günlük topladığı, günde bir defa sipariş aldığı ve haftada bir gün apartman temizliği yaptığı, binanında yirmi dairelik olduğu dikkate alındığında, davacının kısmi süreli iş sözleşmesi ile olarak çalıştığının kabul edilmesi gerektiği ortadadır. Hal böyle olunca, davacının kaloriferleri yaktığı dönem ayrıca tesbit edilerek, davacının yukarıda sayılan işleri, günlük kaç saatte yapabileceği araştırılarak, tüm talepler yönünden ayrı ayrı değerlendirme yapılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 24.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17213, Karar No: 2011/23835, Tarih: 21.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2009/17213 E.  ,  2011/23835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ :Sahte özel evrak tanzimi

HÜKÜM : Tüm sanıklar ayrı ayrı; 765 s. TCK'nun 345/1, 59 ve 647 s.y.nın 4. maddesi gereğince 1200 YTL adli para cezası

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "özel belgede sahtecilik” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği 28.12.1999 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıklar Ruhi Beşiktaş ve ... müdafileri ile sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5271, Karar No: 2020/530, Tarih: 22.01.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/5271 E.  ,  2020/530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasına ilişkin verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf isteminin esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile aralarında 01/10/2012- 01/10/2020 tarihleri arasına ilişkin kira sözleşmesi bulunduğunu, sözleşmenin 5. maddesi gereğince peşin 168.000TL kira bedeli ödendiği halde sözleşme devam ederken taşınmazın 3. kişiye satıldığını, yeni malik tarafından 05/11/2012 tarihli ihtar ile akdin feshi ile ihtiyaç hususunun bildirildiğini, sözleşmede haksız fesih halinde zarar gören kiracıya 30.000 Amerikan dolarının zarar ziyan olarak ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalının aralarındaki sözleşmeye riayet etmediğini ve kötü niyetli davrandığını bildirerek peşin ödenen 168.000TL kira bedeli ile 30.000 Amerikan doları (54.000TL) toplamı 225.000TL ile sair zarar ziyan ve kar kaybının ticari faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı ile aralarında 01/09/2012 tarihli kira sözleşmesi yapılmadığını, bu sözleşmeye dayanılarak senet ve para alınmadığını, belgelerin imzası kullanılmak suretiyle sonradan oluşturulduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 204.843,42TL 'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davacı ve davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davalı vekilinin istinaf isteminin reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne; Edremit Sulh Hukuk Mahkemesi'nin

Esas- 2018/1404 Karar sayılı dava dosyasına verilen 30/10/2018 tarihli kararın HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca kaldırılmasına, 165.958,34TL iade edilmesi gereken peşin kira ve 52.740TL cezai şart toplamı 218.698,34TL 'nin dava tarihi olan 21/01/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının cezai şart bedeline yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının cezai şart bedeline yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01/10/2012- 01/10/2020 tarihli kira sözleşmesine ilişkin, taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralananın fast-food, hazır gıda yeri olarak işletileceği belirtilmiş olup sözleşmenin 7. maddesinde " kira süresi 8 yıllıktır, bu süre bitmeden mülk sahibi bu iş yerini satar, satış vaadinde bulunur, takas eder, hibe eder, borçlanma yolu ile sattırır, izale-i şuyu yaptırır, bankaya veya şahıslara borçlanarak ipotek yolu ile sattırır, yakınlarına veya başka kişilere ne maksatla olur ise olsun muvazaalı satış yaparak bu sözleşmeyi boşa çıkarma, geçersiz kılma, hükümsüz kılma yollarına giderse içinde bulunan demirbaşlar kiracının yeni tutacağı iş yerinin masrafları vs. için kiracıya 30.000 Amerikan doları zarar ziyan için cezai şart ve tazminat ödemeyi kabul ve taahhüt etmiştir." düzenlemesi mevcuttur.

Kira sözleşmesinin 7. maddesindeki hüküm, Türk Borçlar Kanunu'nun 179 ve devamı maddelerinde düzenlenen cezai şart niteliğindedir. Cezai şart geçerli bir borcun yerine getirilmemesi veya eksik yerine getirilmesi ya da belli bir yerde belirli bir zamandan yerine getirilmemesi durumunda, borçlunun ödemesi gereken bir edimdir. Tarafların serbest iradesi ile kararlaştırılan bu cezai şart geçerli olup tarafları bağlar. Taraflarca cezai şart kararlaştırılmış olması halinde, alacaklı hiçbir zarara uğramamış olsa bile TBK.nın 180. maddesi gereğince kararlaştırılan cezanın ifasını talep edebilir.

T.B.K. 182/son maddesi hakime fahiş gördüğü cezai şartı indirme yükümlülüğünü vermiştir. Bunun sonucu olarak aşırı görülen cezai şartın indirilmesinde tazmin ve ceza dengeli olarak korunmalıdır. Ticari olmayan işlemlerde bu kuraldan dolayı borçlu ileri sürmese bile, hakim cezai şarttan indirim yapılıp yapılmayacağını doğrudan görevinden ötürü saptamalıdır. Öte yandan TTK.nun 22 (eski 24.) maddesi gereğince tacir sıfatını haiz borçlu cezai şartın indirilmesini isteyemez ise de, kararlaştırılan ceza tutarı borçlunun iktisaden sarsılmasını, çöküntüye uğramasını mucip olacak ise indirim isteyebileceği uygulamada kabul edilmektedir.

Somut olayda Mahkemece; davalı ...'in tacir olup olmadığı ve cezai şartın fahiş olarak kabul edilip edilemeyeceği, dolayısıyla indirilmesi gerekip gerekmediği tartışılmamıştır. Bu durumda, Mahkemece T.T.K.nun 14,17,1463. maddeleri, 5362 Sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Meslek Kuruluşları Kanununun 3. maddesi çerçevesinde kiraya verenin tacir olup olmadığı araştırılarak, davalının tacir olmadığının tespiti halinde ; TBK' nun 182/son maddesi gereğince cezai şartın aşırı olup olmadığı tartışılarak sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken anılan hususun gözardı edilerek hüküm verilmesi doğru değildir.

3- Davacının hükmedilen faize yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 8/1 maddesinde "ticari işlerde faiz oranı serbestçe belirlenebilir", 19/1. maddesinde "Bir tacirin borçlarının ticari olması asıldır.

Ancak, gerçek kişi olan bir tacir, işlemi yaptığı anda bunun ticari işletmesiyle ilgili olmadığını diğer tarafa açıkça bildirdiği veya işin ticari sayılmasına durum elverişli olmadığı takdirde borç adi sayılır.", 19/2. maddesinde "Taraflardan yalnız biri için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler, Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, diğeri için de ticari iş sayılır." düzenlemeleri bulunmaktadır.

Kira sözleşmesinin 8. maddesinde " Bu iş yerinin sekiz yıllık kira bedeli brüt 168.000TL dir. Net 126.000TL dir. Kira stopaj ile birlikte brüt rakam üzerinden ödenmiştir. Sekiz yıllık süre dolmadan ne sebeple olursa olsun tahliye söz konusu olur ise kiracının tazminat ve cezai hakkı saklı kalmak kaydı ile kiracının oturduğu aylar ve yıllar mahsup edilmeksizin kiralayan almış olduğu 168.000TL 'yi yasal faizi ile iade eder. " hususu kararlaştırılmış olup, tarafların özgür iradesi ile kararlaştırdıkları faiz oranı geçerli olup tarafları bağlar. Buna göre iş bu alacak kalemi yönünden Mahkemece yasal faize hükmedilmesinde hukuka aykırılık bulunmamakta ise de cezai şart alacağı talebi yönünden yapılan incelemede; davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde tarafların tacir oldukları bildirilmiş olmakla, tacir araştırması yapılmadan eksik incelemeye dayalı olarak cezai şart alacağı yönünden de yasal faize hükmedilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı ve davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentlerde açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371. maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4768, Karar No: 2018/11360, Tarih: 19.09.2018

**18. Ceza Dairesi         2018/4768 E.  ,  2018/11360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ile temyiz sebebine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından CMK'nın 288 ve 294. maddeleri kapsamında sanık ile müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek, yapılan değerlendirmede:

İstinaf isteminin esastan reddine dair verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik sanık ile müdafiinin temyizinin; sanığın suçsuz olduğu,cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığı, suçtan maddi bir menfaat elde edilmediği, haksız olarak cezada teşdit yapıldığı, indirim hallerinin uygulanmadığı, soyut ve gelişigüzel ifadeler kullanılarak istinaf değerlendirilmesi yapıldığı, sanığın suç işleme kastı ile hareket etmediği, sadece kolluk görevlilerinin ifadeleri dikkate alınarak ceza verildiğine yönelik olduğu, ancak kurulan hükümde bozmayı gerektirecek bir hukuka aykırılık bulunmadığından, istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunmakla, sanık ... ile müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmediğinden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi’nin kararına yönelik temyiz isteminin, tebliğnameye uygun olarak, CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 19/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11866, Karar No: 2016/8096, Tarih: 08.09.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/11866 E.  ,  2016/8096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptali ve kütükten terkini istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 16.01.2015 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.02.2016 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, 2797 Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 08.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17172, Karar No: 2017/4951, Tarih: 05.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/17172 E.  ,  2017/4951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan 1957 memleket haritasında dayanak oluşturan hava fotoğrafları ile 1975 ve 1992 yıllarına ait hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine tevdi ile hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği ve kullanım durumu belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 05/06/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.