muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7346, Karar No: 2018/4949, Tarih: 27.02.2018

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma süresi, görev yerine göre 12/24 saat çalışma düzenine göre vardiyalı olarak saat 07.00 - 19.00 saatleri ile 19.00 - 07.00 saatleri arasında haftanın 5 günü günde 12 saat çalışılıp haftanın kalan 2 gününde ise istirahat ederek haftalık 60 saat çalıştığı, yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saati aşan haftalık 15 saatlik fazla çalışmasının bulunduğu, günlük fazla çalışmasının ise 3 saat olduğu sonucuna varılarak hesaplama yapılmıştır. Ancak fazla mesai alacağı hesabında çalışma saatleri yönünden dosyadaki belgelere göre isabetsizlik bulunmasa da haftalık çalışma bakımından ara dinlenme düşülmeden yapılan hesaplamanın kabulü yerinde olmamıştır. Davacının fazla mesaisinin, tespit edilen günlük oniki saat çalışma süresinden yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde bir buçuk saat ara dinlenme süresi indirilmek suretiyle hesaplanarak sonucuna göre hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai süresinin hesaplanmasında haftalık altmış saat çalışma yapıldığını kabul etmiş ise de, davacının talebi haftalık 52.5 saat çalışma yapıldığı yönündedir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca da taleple bağlılık kuralına aykırı olarak Mahkemece talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8947, Karar No: 2012/944, Tarih: 30.01.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/8947 E.  ,  2012/944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 20. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/04//2010 tarih ve 2007/1031-2010/352 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirkete iş yeri sigorta poliçesiyle sigortalı halı mağazasında bulunan emtianın su basması sonucu hasar gördüğünü, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, hasardan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, 5.642 TL'nın ödeme tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin olayda kusuru olmadığını, su basmanı seviyesindeki yerlerde suların tahliyesi için drenaj kanalı, tahliye pompası bulunması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, meydana gelen hasarın oluşumunda davalının % 50, bina malikleri ve sigortalının % 50 kusurları bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 2.821 TL'nın ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz istemine gelince; dava, TTK’nun 1301. maddesi gereğince açılan rücuen tazminat davası olup, davacıya sigortalı iş yerine davalıya ait temiz su borusunun patlaması sonucu verilen zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece yukarıda açıklanan gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Oysa, BK’nın 58. maddesi “bir bina veya imal olunan herhangi bir şeyin maliki, o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazadaki kusurundan dolayı mesul olur” hükmünü içermektedir. Yerleşik Yargıtay uygulamasına göre B.K.nun anılan maddesindeki sorumluluk objektif özen yükümlülüğüne aykırılıktan doğan "ağırlaştırılmış" bir kusursuz sorumluluk halidir. Bu sorumlulukta zarar gören, yapı malikinin yani davalının kusurunu kanıtlamak zorunda değildir. Yapı maliki de, kusurunun bulunmadığı savunmasının ötesinde uygun illiyet bağının kesildiğini kanıtlamalıdır. Kusursuz sorumlulukta illiyet bağının kesilebilmesi için zarar

görenin ağır kusurunun olması veya üçüncü bir kişinin illiyet bağını kesebilecek nitelikte ağır kusurunun olması veya zararlandırıcı sonucun meydana gelmesinde öngörülmeyen bir halin bulunması gerekmektedir. Ancak; imal olunan şey malikinin ek kusuru varsa, illiyet bağının kesilmesi malikin sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Davalıya ait temiz su rögarı da madde de açıklanan "imal olunan şey" kavramına dahil olup, davalı rögarın kötü yapılmasından veya muhafazasından kaynaklanan zarardan kusursuz sorumludur.

Bu itibarla mahkemece, hasar davalıya ait temiz su borusunun patlamasından kaynaklandığına göre, davalının BK’nun 58. maddesine dayalı sorumluluğu olduğundan sorumluluktan ancak yukarıda bahsedilen hallerde kurtulabileceği nazara alınarak bir karar vermek gerekirken, davalının kusur sorumlusu gibi değerlendirilerek karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 30.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25546, Karar No: 2013/26958, Tarih: 12.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/25546 E.  ,  2013/26958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu yerle ilgili olarak Kadastro Mahkemesine açılan davada yerin mera olduğuna dair verilen kararın 21.12.2009 tarihinde kesinleştiği ve sanıkların aynı yere tecavüzlerine ilişkin yargılandıkları Gürpınar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/331-557 esas ve karar sayılı dosyada yapılan keşif sonucu fen bilirkişisince düzenlenen 27.08.2010 tarihli raporda 101 ada 2 ve 3 no'lu mera parsellerine ev, samanlık, kum, duvarla çevrili samanlık ve küçük kumluk yaparak tecavüzlerinin bulunduğunun belirtilmesi, kolluk tarafından düzenlenen 12.12.2010 tarihli olay yeri tespit tutanağında köy merasında kül ve ot yığınlarının ve samanlığın bulunduğunun ve tecavüzün devam ettiğinin tespit edilmesi karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıkların, suçun sabit olmadığına ve eksik araştırmaya, Cumhuriyet Savcısının ise eksik araştırmaya ve teşdit uygulanması gerektiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin oybirliğiyle (ONANMASINA), 12.11.2013 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11533, Karar No: 2016/4429, Tarih: 16.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/11533 E.  ,  2016/4429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 04/08/2003 tarihinde geçirmiş olduğu beyin kanaması rahatsızlığının iş kazası olduğunun ve davacının bu iş kazası neticesi meydana gelen maluliyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin reddine karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın 11.maddesinde iş kazasının tanımı yapılmış, devamı maddelerinde sağlanan yardımlar ve işverenin yükümü düzenlenmiştir. Bir olayın iş kazası sayılması gerektiğinin tespitine ilişkin davanın nihayetinde 506 ve 5510 sayılı Yasa gereğince hak sahiplerine iş kazası sigorta kolundan gelir bağlanması sonucu doğabileceği gibi, diğer yandan bir sosyal sigorta olayının iş kazası sayılıp sayılmaması işverenin dahi hak alanını ilgilendirir. Zira işveren kusurlu ve olay da iş kazası ise, Kurum bağladığı gelirin peşin değerini işverenden isteyebilecektir.

Olayın iş kazası sayılması gerektiğinin tespitine ilişkin davanın asıl amacı, 506 ve 5510 sayılı Yasa gereğince hak sahiplerine iş kazası sigorta kolundan gelir bağlanmasının teminine yöneliktir. Diğer yandan bir sosyal sigorta olayının iş kazası sayılıp sayılmaması işverenin dahi hak alanını ilgilendirir. Zira işveren kusurlu ve olay da iş kazası ise, Kurum bağladığı gelirin peşin değerini işverenden isteyebilecektir.

Sosyal Güvenlik Hakkı kamu düzenine ilişkin olduğundan bu hakka ilişkin davalarda kendiliğinden araştırma ilkesi uygulanır. Kendiliğinden araştırma ilkesinin uygulandığı davalar, daha çok tarafların dava konusu üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri davalardır. Kendiliğinden araştırma ilkesinin uygulandığı davalarda hakimin kararını(hükmünü) tarafların bildirmiş oldukları vakıalara dayandırılabilmesi için onların varlığına kanaat getirmiş olması gerekir. Taraflar arasında çekişmeli olmayan vakıaları da hakim kendiliğinden inceleme konusu yapar. Bundan başka hakim tarafların ileri sürmedikleri vakıaları da kendiliğinden araştırıp kararını bu vakıalara dayandırabilir ve davanın ispatı için bütün delillere kendiliğinden başvurabilir. Bu ilke gereğince mahkeme olayın iş kazası olup olmadığının tespiti için özgürce uzman kişi ve kuruluşlardan görüş sormak suretiyle maddi gerçeği tesbit edip vicdani kanaatine göre karar vermelidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden, davacıya ait hizmet cetvelinde davacının 01/09/1985-30/10/1986 tarihleri arasında geçen hizmetlerin Kurum'a bildirildiği, dava dışı işyeri olan Malatya İli Gölbaşı İlçe Belediye Başkanlığı'nca 26/01/2007 tarihli yazı eki ile davacının işe giriş başvurusu için Belediye'ye sunmuş olduğu 18/06/2003 tarihli sabıka kaydı ile bonservisin, 01/07/2003 tarihli yazı ile davacının işe başlatılma yazısının dosyaya sunulduğu, davacının 04/08/2003 tarihinde Gölbaşı Belediyesi sınırları içerisinde Malatya yolunun geçtiği caddenin bordür ve karo taşıma işi ile uğraşırken öğleden sonra kaldırıma karo döşerken birden ayağında karıncalanmanın olduğu, arkadaşından su istediği, bayıldığı için sonrasını hatırlamadığı ve bu şekilde beyin kanaması geçirdiğini beyan etmiş olduğu, davacının Kurum'a maluliyet tespiti için en son 07/02/2007 tarihinde başvurduğu, Kurum'un davacının çalışma gücünün 2/3 ünü kaybetmediği belirtilerek maluliyet tespit talebini reddettiği, 03/08/2003, 30/06/2004, 22/06/2005 ve 05/04/2006 tarihli sağlık kurulu raporlarının dosyaya sunulduğu, yargılama esnasında alınan Yüksek Sağlık Kurulu 'nun 12/08/2009 tarih ve 63/445 sayılı kararı ile " mahkeme kararı olmadığından iş kazası yönünden yapılacak bir işlem olmadığı" nın belirtildiği, Yüksek Sağlık Kurulu'nun 27/01/2010 tarih ve 07/502 sayılı kararı ile "maluliyet oranını E cetveline göre %42.2 olduğu, kontrol muayenesinin gerekmediği, başkasının sürekli bakımına muhtaç durumda olmadığı” nın belirtildiği, davalı Kurum vekilinin rapora karşı yapmış olduğu itiraz üzerine Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi 'nden alınan 08/08/2012 tarihli rapor ile “davacı Kenan oğlu 05/03/1955 doğumlu ...’ın 85/9529 karar sayılı Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde çalışma gücünün 2/3 ünü kaybetmemiş olduğundan malul sayılamayacağı"nın belirtilmiş olduğu, yine Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'nun 04/12/2014 tarihli raporu ile “... hakkında düzenlenmiş adli ve tıbbi belgelerde bildirilen veriler Genel Kurulca tekrar değerlendirildiğinde; Kenan oğlu 05.03.1955 doğumlu ...’ın 31.05.1985 tarih ve 85/9529 karar sayılı Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde çalışma gücünün 2/3’ünü kaybetmemiş olduğundan malul sayılamayacağı, özürlülük kavramı ile çalışma gücü kavramının farklı kavramlar oldukları farklı tüzük ve yönetmeliklere göre değerlendirildiklerinin oy birliği ile mütalaa olunduğu"nun belirtilmiş olduğu, Kurum'un 17/12/2008 tarihli teftiş raporu ile “şikayet sahibi davacıyı bedenen arızaya uğratan olayın dıştan gelen bir etki sonucu oluştuğuna yönelik herhangi bir tespit yapılamadığından olayın 506 sayılı Yasa kapsamında 11/a maddesi hükmü gereğince iş kazası sayılamayacağının ve yapılacak başkaca bir işlem olmadığının belirtildiği, duruşmalarda davacı tanıklarının dinlenmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; dava iş kazasının tespiti ile davacının sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemine ilişkindir. Gerçekten davacının 04/08/2003 tarihinde dava dışı işyerinde geçirdiği kazanın öncelikle iş kazası olduğunun yöntemince araştırılmadan davacı isteminin iş göremezlik derecesinin tespiti yönünde tartışılarak Mahkemece sonuca gidildiği ortadadır. Öte yandan 04/08/2003 tarihli zararlandırıcı olayın iş kazası niteliğinde olup olmadığının tespiti ile ilgili ihtilaf Sosyal Güvenlik Kurumu'nun ve işverenin hak alanını doğrudan ilgilendirmekte olup davada işveren taraf değildir.

Yapılacak iş; davacı tarafa harcı da yatırılmak suretiyle yöntemince işverenin davaya dahil edilmesi için süre vermek, işverenin de gösterdiği delilleri toplamak suretiyle tüm delilleri birlikte değerlendirmek, olayın iş kazası olup olmadığını dosyadaki epikriz rapor tarihlerini de esas almak suretiyle öncelikle belirlemek ve sonucuna göre iş kazası tarihini esas almak kaydıyla o tarih itibariyle bulunması halinde davacının maluliyetinin tespitini değerlendirmek suretiyle bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, prosedüre uygun biçimde olayın iş kazası sonucu meydana geldiği belirlenmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

.../...

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5659, Karar No: 2014/9008, Tarih: 27.03.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/5659 E.  ,  2014/9008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2013/1073-2013/1098

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz tirazları yerinde değil ise de; alacaklı vekili icra mahkemesine başvurusunda, borçlunun kısmi itirazda bulunmasına rağmen icra müdürünün takibin tamamı için durma kararı verdiğini, itirazın da geçersiz olduğunu dolayısyla müdürlüğün durdurma kararının doğru olmadığını, borçlu tarafından icra dosyasına 14.06.2013 tarihinde yatırılan 26.866,62 TL'nin taraflarına ödenmesine ilişkin taleplenin yasaya aykırı olarak reddine karar verildiğini belirterek dosyaya yatırılan miktarın ödenmemesine ilişkin kararın iptalini talep etmiştir.

Tüzel kişiliği olmayan Döner Sermaye İşletme Müdürlüğü'nün taraf sıfatı bulunmadığından hakkında takip yapılamaz ise de; yapılan ilamsız takibe karşı süresinde A.. R..'nce kısmi itirazda bulunularak takibin durdurulduğu, itiraz edilmeyen kısma ilişkin dosyaya ödemede bulunulduğu anlaşılmaktadır. Takibe itiraz eden A.. R..'nce takibe kısmen itiraz edilmiş ve takip durdurulmuş, kısmen itiraz edilmeyen kısım ise ödenmiş olmakla, tüzel kişiliğin takipten haberdar olduğu ve takibe taraf sıfatı ile itiraz ettiği, bu hali ile takibin borçlusunun A.. R.. olduğunun kabulü gerekir.

Somut olayda, mahkemece icra dosyasına yatırılan 28.866.62 TL'nin şikayet eden alacaklıya ödenmesine karar verilmesi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de, sonuçta icra müdürlüğünün kararı kaldırıldığından paranın iadesine ilişkin kısımda miktarın yanlış yazılması da yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 18.12.2013 tarih ve 2013/1073 E., 2013/1098 K. sayılı kararın hüküm bölümünün 2.fıkrasında yer alan "28.866,62 TL" ibaresinin karar metninden çıkartılmasına, yerine "26.125,40 TL" ibaresinin yazılmasına, mahkeme kararının düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4067, Karar No: 2021/8107, Tarih: 14.04.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/4067 E.  ,  2021/8107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının yurtdışı şantiyelerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... (.../davalı işveren) vekili, talep konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, bazı işçilerin 20 yılı aşkın bir süreyi kapsayan ve GAMA Şirketinde olduğu ileri sürülen çalışmalarının hangilerinin müvekkili nezdinde olduğunun davacı tarafından dava dilekçesinde net olarak belirtilmediği için öncelikle müvekkilinin taraf sıfatının bulunmadığını, dava dilekçesinden anlaşılan davacının değişik işverenler nezdinde de çalıştığını ancak davanın sadece müvekkiline yöneltildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

... 19. İş Mahkemesinin 07.06.2013 tarihli ve 2011/307 esas, 2013/517 karar sayılı kararı ile; davacıya ait Sosyal Güvenlik Kurumu ve işyeri şahsi sicil dosyası, tanık anlatımları,07.03.2013 tarihli bilirkişi ek raporu ve tüm dosya kapsamından davacının, hüküm altına alınan alacaklarla ilgili dönemde davalı ve davalının organik bağı bulunduğu işyerlerinde çalışmasını sürdürdüğü, ispat yükü kendisinde olan davalı tarafından iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğinin ispat edilemediği, bu nedenle ödemeler dikkate alınarak davacının kıdem ve ihbar tazminatları talebinin kısmen yerinde olduğu, yıllık izin ücreti talebinin ödeme nedeni ile yerinde olmadığı anlaşıldığından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.