muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/241, Karar No: 2019/8939, Tarih: 03.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/241 E.  ,  2019/8939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin sevk ve idaresindeki araç ile ... ’in sevk ve idaresindeki aracın kaza yapması sonucu, müvekkilinin yaralandığını ve sakat kaldığını, sigorta şirketine başvuru yapıldığını ancak sigorta şirketince ödeme yapılmadığını, müvekkilinin beden gücü kayıp oranının belirlenerek davalı karşı araç sigorta şirketinin poliçesi kapsamında belirlenecek tutarın sakatlık ve ölüm teminatından, bakıcı giderine ilişkin zararın ise sağlık gideri tedavi teminatından tahsiline karar verilmesini, ayrıca müvekkilinin sigorta şirketinden maluliyetine ve tedavi süresinde %100 iş göremezlik durumu ve bakıcı giderine ilişkin de herhangi bir ödeme alamadığını, fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, belirlenecek maddi tazminatın sigorta şirketi açısından temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket sigortalısı araç sürücüsünün dava konusu kazanın meydana gelmesinde kusuru bulunduğunun ispat edilmesi gerektiğini, kaza tespit tutanağı ve ifadeler incelendiğinde sigortalı araç sürücüsünün kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığını, bu nedenle açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacı sürücünün %100 kusurlu, davalı taraf sigorta araç sürücüsünün kusursuz olduğunun anlaşıldığı, sigorta şirketinin sorumluluğunun ancak sigortalısının kusuru oranında olabileceği, trafik kaza tespit tutanağı ve ATK raporuna göre davalı ... şirketine sigortalı bulunan araç sürücüsüne atfı kabil bir kusur bulunmadığı gerekçesiyle subut bulmayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 03/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28981, Karar No: 2020/6721, Tarih: 15.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/28981 E.  ,  2020/6721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde enjeksiyon operatörü olarak aylı çalıştığını iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanamadığı uyuşmazlık konusudur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanamadığı uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece davacı tanığının anlatımına göre davacının ayda iki hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hesaplanan alacaklar hüküm altına alınmıştır.Davalı tarafça dosyaya hafta tatili izinlerinin toplu kullandırıldığına dair bir kısım belgeler sunulmuştur. Mahkemece, bu belgelerde kullanıldığı belirtilen izinlerin mazeret izni olduğu kabul edilerek, söz konusu izin günleri hafta tatili ücreti hesabında dikkate alınmamıştır. Ne var ki bu kabul şekli hatalı olup, davacı işçinin anılan günlerde mazeret izni kullandığına yönelik bir iddiası olmamıştır. Diğer taraftan, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır. Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır. Açıklanan yasal düzenleme dikkate alındığında, hafta tatili izinlerinin işçinin dinlenme hakkına ilişkin olduğu açıktır. Hal böyle iken, hafta tatili izninin toplu olarak kullandırılabileceğinin kabulü yasal düzenlemenin amacına aykırılık taşır. Bu sebeple hafta tatili izninin toplu olarak kullandırılması halinde, hafta tatili ücreti alacağının hesaplanmasında, hafta tatilinin toplu kullanılmasına ilişkin belgelerde yazılı izin günlerinden ilgili haftaya (yedişergünlük zaman dilimleri nazara alınarak) denk gelen hafta tatili gününde işçinin dinlendiğinin kabulü gerekir. Mahkemece bu yön gözetilmeksizin, davacının ayda iki hafta tatilinde izin kullanmadığı kabul edilerek hesaplanan hafta tatili ücreti alacağının hüküm altına alınması hatalı olup kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Dosya kapsamındaki bir kısım bordrolarda fazla çalışma ücretinin dışında, hafta tatili ücreti adı altında tahakkuk bulunduğu görülmektedir. Bu ödemelerin (çalışılan günlere ait) hafta tatili ücreti ödemesi olup olmadığının açıklığa kavuşturulmaması da yerinde görülmemiştir.

3-Taraflar arasında kıdem tazminatına esas ücretin hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya kapsamındaki bir kısım bordrolarda fazla çalışma ücretinin dışında, hafta tatili ücreti adı altında tahakkuk bulunduğu görülmektedir. Bu ödemelerin (çalışılan günlere ait) hafta tatili ücreti ödemesi olup olmadığının açıklığa kavuşturulmaması da yerinde görülmemiştir.

3-Taraflar arasında kıdem tazminatına esas ücretin hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde işverence yemek ve servis hizmeti sunulduğunu belirtmiş olup; mahkemece, talep doğrultusunda yemek ve servis bedeli tazminata esas ücrete dahil ederek hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibar edilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda Maliye Bakanlığınca her yıl vergiden istisna edilen yemek bedelleri dikkate alındığında (2,00 TL sabah kahvaltısı, 5,00 TL öğlen yemeği ve 5,00 TL akşam yemeği olmak üzere toplam 12,00 TL günlük yemek bedeline göre) bir öğün yemek bedeli 5,00 TL olarak, yol yardımı ise 4,00 TL olarak belirlenmiştir. Ancak yemek bedeli ile ilgili araştırma yeterli olmadığı gibi, servis bedelinin hangi esasa göre belirlendiği de rapordan anlaşılamamaktadır. Mahkemece, ilgili kuruluşlardan işyerinin niteliği ve davacının çalışma dönemi de belirtilerek bir öğün yemek ve servis bedelinin ne kadar olduğu sorulup belirlenmeli bundan sonra tespit edilecek yemek ve servis bedeli ücrete ilave edilmelidir.

Ayrıca davacının davalılara ait şantiyede görev yaptığı anlaşılmakta olup, mahkemece, gerekirse tanıklar yeniden dinlenilerek davacının şantiyede kalıp kalmadığı, şantiyede kalıyorsa servisten ne şekilde faydalandığı açıklığa kavuşturulmalı ve buna göre kıdem tazminatına esas ücrete servis ücretinin ilave edilmesi gerekip gerekmediğine karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar gözetilmeden karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.06.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1859, Karar No: 2020/5642, Tarih: 04.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2020/1859 E.  ,  2020/5642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemi ile açılan davada İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz yoluna başvurulmuş ve dosya temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiştir.

Davalı vekili tarafından 16/04/2020 tarihli dilekçe ile davacı ile sulh sözleşmesi imzalandığı bildirilmiş ve 10/04/2020 tarihli sulh sözleşmesi sunulmuştur.

06.08.2015 tarihli ve 29437 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 215. maddesinde “Hükmün kesinleşmesinden önce davadan feragat, davayı kabul veya sulh halinde, hakim dosya üzerinden bu konuda ek karar verir. Taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi sırf bu nedenlerle dosya istinaf veya temyiz incelemesine gönderilmez.” düzenlemesi yer almaktadır.

Anılan sebeple, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelemesine usulen engel oluşturan davadan sulh beyanının İlk Derece Mahkemesince değerlendirilip karara bağlanması için dosyanın İlk Derece Mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeple, dava dosyasının İLK DERECE MAHKEMESİNE İADESİNE, 04/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar veril
Yargıtay — Esas No: 2009/8940, Karar No: 2010/5235, Tarih: 03.05.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/8940 E.  ,  2010/5235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Ltd. Şti. ve diğerleri aleyhine 04/10/2005 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacılardan ... ile ...’un tüm, diğer davacılar ..., ..., ... ile ...’un aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacılar ..., ..., ... ile ...’un diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılardan ...’un sürücüsü olduğu, diğer davacılar ..., ... ve ...'un içinde yolcu olarak bulundukları araca, davalı şirkete ait aracın çarpması nedeniyle meydana gelen trafik kazasında, davalı sürücü 8/8 oranda kusurlu bulunarak cezalandırılmıştır. Davacılar, iyileşme süresi 1 günden 3 haftaya kadar uzayacak biçimde yaralanmışlardır. Kaza sırasında hamile olan davacılardan ...’un olaydan diğer davacılara oranla daha fazla etkilendiğinin kabul edilmesi gerekir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, yaralanmaların dereceleri, davacıların kusursuz oluşu ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılardan ... yararına takdir edilen 250,00 YTL, diğer davacı ... yararına takdir edilen 200,00 TL, öteki davacılar ... ile ... yararına ayrı ayrı takdir edilen 100,00'er TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacılardan ... yararına 1.000,00 TL, diğer davacılar ..., ... ve ...'un her biri yararına ayrı ayrı 500,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…250,00…”, “…200,00…”, “…100,00…” ve “…100,00…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…500,00…”, “…1.000,00…”, “…500,00…” ve “…500,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 8 nolu bendinde yer alan “…57.78…” ve “…144,22…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…153,28…” ve “…48,72…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacılardan ... ile ...’un tüm, diğer davacılar ..., ..., ... ile ...’un öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacılardan ... ve ...'a yükletilmesine, peşin alınan harcın bundan mahsubuna 03/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3447, Karar No: 2010/4038, Tarih: 13.07.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3447 E.  ,  2010/4038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi gereğince gecikme tazminatının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın ıslahla artırılan miktar da dikkate alınarak kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava dışı arsa sahipleri ve davacılar ile davalı yüklenici arasında Samsun 4. Noterliği’nde düzenlenen 01.01.2002 tarih 23596 yevmiye nolu düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve daire karşılığı inşaat yapım sözleşmesinde 3 blok halinde yapılacak inşaatta arsa sahiplerine düşecek daire ve dükkanların bağımsız bölüm numaraları belirlenmiş, sözleşmenin 15. maddesinde 1 ve 2 blok apartmanlarındaki daireler ve işyerlerinin 30.12.2003, 3 nolu bloktaki daire ve işyerlerinin 28.02.2005 tarihine kadar arsa sahiplerine teslim edilmesi, belirtilen tarihlerde teslim edilemeyen her daire için 150,00 TL, işyerleri için de 5,00 TL/m2 gecikme tazminatının arsa sahiplerine ödenmesi kararlaştırılmıştır. Sözleşmede kararlaştırılan maktu gecikme tazminatı olup, davacı arsa sahiplerinin bu miktarın yetersiz kalması sebebiyle artırılması ve uyarlama istemleri olmadığı gibi arsa sahiplerinin kendi aralarında yaptıkları daire paylaşım sözleşmesi de bulunmamaktadır. Bu halde davacı arsa sahiplerinin istemekte haklı oldukları gecikme tazminatı miktarının 1 ve 2 nolu bloklardaki daire ve işyerlerinin teslim tarihi 30.12.2003, 3. bloktaki daire ve işyerlerinin 28.02.2005 olarak kabul edilip sözleşmede kararlaştırılan miktarlar üzerinden hesaplanması ve bulunacak bu miktardan tüm arsa sahipleri dava açmadığı ve kendi aralarında daire ve işyeri paylaşımı yapılmadığından dava açan arsa sahiplerinin arsa paylarına göre oranlanıp tespit edilmek suretiyle hüküm altına alınması gerekir. Ancak bilirkişiler tarafından verilen raporda paylaşımı kanıtlayan delil bulunmadığı halde davacıların gösterdiği ve arsa sahiplerine kalan tüm bağımsız bölümleri kapsamayan miktarda daire ve dükkan için ve yine arsa sahipleri aleyhine tüm bağımsız bölümler için 28.02.2005 tarihinden gecikme tazminatı hesaplanmış olup arsa sahiplerince buna karşı çıkılmadığı ve temyiz yoluna da gidilmediğinden yüklenici lehine usulî kazanılmış hak oluşmuştur.

15.H.D.

2009/3447

2010/4038

15.H.D.

2009/3447

2010/4038

Bu durumda mahkemece hükme esas raporu veren bilirkişi kurulundan maktu gecikme tazminatının uyarlanması ve artırılması talep edilmediğinden 28.02.2005 tarihinden dava tarihine kadar önceki raporda hesaplama yaptıkları daire ve işyerleri için TEFE oranlarına göre artış uygulanmaksızın gecikme tazminatı hesaplattırılarak, kazanılmış hak da dikkate alınmak suretiyle bulunacak bu miktara davacı arsa sahiplerinin 248/328 arsa payı uygulanarak elde edilecek miktar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 13.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16853, Karar No: 2020/14835, Tarih: 03.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/16853 E.  ,  2020/14835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralamaya teşebbüs, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Sanığın aşamalarda üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi, tanıkların aşamalarda çelişkili beyanlarda bulunmaları ve mağdurun kovuşturma aşamasında dinlenmemesi karşısında, tanıkların beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeden, kovuşturma aşamasında mağdurun beyanı alınmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2)Tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyetin, sanığın onsekiz yaşından önce işlediği suça ilişkin olması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

4)Sanık hakkında, seçimlik cezalar içeren TCK'nın 86/2. ve 125/1 maddeleri uyarınca temel cezalar belirlenirken, sanığın tekerrüre esas sabıkası bulunmamasına rağmen, mükerrir olmasından söz edilerek hapis cezalarının tercih edilmesi,

5)17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin,7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un, 26.12.2020 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.