muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5114, Karar No: 2017/11120, Tarih: 14.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/5114 E.  ,  2017/11120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Sanık hakkında temel ceza belirlenirken 6831 sayılı Kanun'un 91/1. maddesi uyarınca tayin olunacak hapis ve adli para cezasının, suça konu emvalin yakacak nitelikte emval veren ağaç olması nedeniyle aynı maddenin 2. cümlesi uyarınca cezanın yarı oranında indirilmesi daha sonra ağaç kesme eyleminde motorlu testere kullanılması nedeniyle aynı maddenin 4. fıkrası hükmü gereğince bir kat artırılması gerektiği gözetilmeden; temel ceza belirlenmeksizin ve adli para cezasına hükmedilmeksizin sanık hakkında hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılan temsilcisi ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67367, Karar No: 2013/10771, Tarih: 10.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67367 E.  ,  2013/10771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Satın almak üzere ev arayan şikayetçinin, emlak komisyonculuğu işiyle uğraşan sanık ...’ın işyerine gittiği, sanığın 3-4 ay önce işyerini açtığından elinde şikayetçinin istediği mevkide ev olmaması nedeniyle emlak işiyle uğraşan tanık ...’dan yardım istediği, tanığın suça konu evin anahtarlarını sanığa verdiği, şikayetçinin evi beğenmesi üzerine aralarında 57500,00 TL'ye anlaştıkları ve sanığa 15500,00 TL peşin para verdiği, daha sonraki günlerde sanığın işyerini kapatarak paralarla birlikte kayıplara karıştığının iddia edildiği olayda; suça konu paranın katılan tarafından sanığa verildiğine dair katılanın soyut beyanı dışında başkaca delil bulunmamasına, haksız menfaate konu para miktarı da dikkate alındığında adet gereği düzenlenmesi gereken bir belgenin de katılan tarafından ibraz edilememesine göre, sanığın cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6699, Karar No: 2024/8969, Tarih: 22.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6699 E.  ,  2024/8969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2514 E., 2024/437 K.

KARAR : Davanın usulden reddi

Taraflar arasında Trabzon 5. İş Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 01.05.2005 tarihinde eski Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesinde veri giriş personeli olarak çalışmaya başladığını, yine müvekkilinin 01.03.2009 tarihinde veri giriş personeli olarak ... Ahi Evren Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve

Araştırma Hastanesine geçişi yapıldığını, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) ile 02.04.2018 tarihinde temizlik personeli olarak atandığını, müvekkilinin ... (SGK) hizmet dökümü incelendiğinde görüleceği üzere 4132.01 bilgisayar işletmeni (operatörü) ve 3511.06 bilgisayar operatörü/kullanıcısı olan meslek kodunun 01.01.2014 tarihinden itibaren 9112.13 temizlik görevlisi (hastane) olarak değiştirildiğini, fakat bu değişiklik hakkında müvekkiline bir bilgi verilmediğini, Hastanede veri giriş personeli/bilgisayar operatörü olarak çalışmaya başlayan müvekkilinin çok uzun zaman bu işi yaptığını iddia ederek davalılar tarafından hatalı bildirilen SGK meslek kodunun müvekkilin yapmış olduğu işe uygun olarak veri giriş personeli olarak düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı SGK Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde; uyuşmazlığın çözüm yerinin idari yargı olduğunu, davacının hizmet dökümünden görüleceği üzere, meslek kodunun 9112.13 temizlik görevlisi (hastane) olarak değiştirildiği ilk tarih 01.01.2014 olmasına rağmen dava 01.12.2021 tarihinde açıldığından zamanaşımının gerçekleştiğini, davacının işbu dava ile elde etmeyi amaçladığı hukuki yararın ne olduğunun dilekçesinden anlaşılamadığını, diğer davalı İdare bünyesinde sürekli işçi kadrosuna geçirilmeden önce 01.01.2016 tarihli işe giriş bildirgesinden de görüleceği üzere dava dışı yüklenici Şirkette temizlik görevlisi meslek koduyla çalışmakta olan davacının 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23 üncü maddesinin açık hükmü gereğince, sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da temizlik görevlisi meslek koduyla çalıştırıldığını, dolayısıyla işbu davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığının açık olduğunu, dava konusu idari aşamada çözümlenecek bir husus olup davacı tarafça bu yola başvurulmaksızın dava açıldığından ortada esasen hukuki bir uyuşmazlık da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; Mahkemenin görevli olmadığını, yargı yolunun caiz olmadığını, dava süresi içerisinde açılmadığından zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacı işçinin malzemeli temizlik hizmeti alımı sözleşmeleri kapsamında en son Ahi Evren Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesinde temizlik işçisi olarak ihaleyi alan yüklenici firmalar nezdinde çalıştığını, meslek kodunun temizlik görevlisi iken 24.12.2017 tarihli ve 30280 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi gereğince sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, yasal düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun ile kanunlaşan, 20.11.2017 tarihli ve 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçilerin geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilecekleri işkolunun buna göre tespit edileceğini ve mali ve sosyal haklarını da buna göre hak edeceklerinin açık olduğunu, davacının da Ahi Evren Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesinde geçiş işlemi yapılmadan önce malzemeli temizlik hizmeti alımı sözleşmeleri kapsamında temizlik işçisi olarak görev yapması nedeniyle sürekli işçi kadrosuna geçirilirken temizlik işçisi kadrosuna atandığını ve meslek kodunun temizlik işçisi olarak SGK'ya bildirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Trabzon 5. İş Mahkemesinin 08.09.2022 tarihli ve 2022/96 Esas ve 2022/135 Karar sayılı kararı ile; davacının meslek kodunun 375 sayılı KHK'nın geçici 23 üncü maddesi kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesine istinaden işe alındığı hizmet grubuna uygun belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 07.12.2022 tarihli ve 2022/2699 Esas, 2022/2116 Karar sayılı kararıyla; davacının baştan itibaren veri giriş personeli olarak çalıştığını iddia ettiği, davacının ilk işe girişinde bildirilen meslek kodunun da bunu doğruladığı, tanıklar ın da davacının baştan beri temizlik elemanı olarak çalışmadığını, masabaşı işlerde çalıştığını beyan ettikleri, Ahi Evren Göğüs Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesinin ilgili makama hitaben düzenlediği 17.09.2019 tarihli belgede davacının veri giriş-danışma ve yönlendirme personeli olarak çalıştığının belirtildiği, bu bilgilere göre davacının baştan beri veri giriş personeli olarak çalıştığına yönelik iddiası kanıtlandığından davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddedilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairemizin 25.09.2023 tarihli ve 2023/5092 Esas, 2023/12633 Karar sayılı ilâmı ile; uyuşmazlığın çözüm yerinin idari yargı olduğu ve bu nedenle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 114 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ile 115 inci maddeleri uyarınca, yargı yolunun caiz olmaması sebebiyle dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilamı doğrultusunda 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun (2577 sayılı Kanun) 2 nci maddesinde idari yargı yetkisinin sınırlarının belirlendiği, davacının temizlik görevlisi olarak sürekli işçi kadrosuna geçirilmesi bir idari işlem olup davacı İdareden kadroya geçiş sırasında hatalı kabul edilen meslek kodunun değiştirilmesini istediği, dolayısıyla uyuşmazlığın kadroya geçiş sırasında yapılan idari işleme yönelik olduğu, sürekli işçi statüsüne geçiş yapıldıktan sonra işveren ile işçi arasında çıkan uyuşmazlık niteliğinde olmadığı gibi davacının alt işveren işçisi olarak çalıştığı kadro öncesi döneme ilişkin muvazaa iddiasına dayalı alacak davası mahiyetinde de olmadığı, bu nedenle uyuşmazlığın çözüm yerinin idari yargı olduğu gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; müvekkilinin meslek kodunun yaptığı işe aykırı olarak KHK öncesinde değiştirildiğini, müvekkilinin meslek kodunun geçiş sırasında hatalı bildirilmediğini, müvekkilin fiilen yaptığı işle meslek kodunun farklı olduğunu, meslek kodu değiştirilirken kendisinden herhangi bir onay alınmadığını, meslek kodunun davacının işçi olduğu 2014 yılında değiştirildiğini, bu nedenle adli yargının görevli olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; meslek kodunun düzeltilmesine ilişkin davada yargı yolunun caiz olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 2577 sayılı Kanun’un 2 nci maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 114 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ile 115 inci maddesi, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3365, Karar No: 2020/7601, Tarih: 22.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/3365 E.  ,  2020/7601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık hakkında “2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında;

5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip yeterli gerekçeyle, suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

II- Sanığa yüklenen 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 22.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18579, Karar No: 2017/15718, Tarih: 29.11.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/18579 E.  ,  2017/15718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosyada mevcut temyiz dilekçelerinin incelenmesinde, sanık ... müdafiin sadece sanık sıfatı ile temyize geldiği, katılan sanık ... müdafiin ise katılan sanık sıfatı ile kurulan hükümlerin tamamını temyiz ettiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

1) Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında katılan ...'e karşı hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık ve sanık müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre; sanık ve katılan arasında önceye dayalı husumetin bulunmadığı, olay günü kahvehanede oyun oynanırken tartışma çıktığı, katılanın eliyle sanığa vurarak BTM ile giderilebilir şekilde yaralaması üzerine

2) Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre; sanık ve katılan arasında önceye dayalı husumetin bulunmadığı, olay günü kahvehanede oyun oynanırken tartışma çıktığı, katılanın eliyle sanığa vurarak BTM ile giderilebilir şekilde yaralaması üzerine

tartışmanın kavgaya dönüştüğü ve kahvehane dışında da kavganın devam ettiği, karşılıklı küfürleşme ve yumruklaşmanın yaşandığı olay sırasında, sanığın aşamalardaki istikrarlı savunması ve bunu doğrulayan tanık Murat'ın mahkeme aşamasında alınan yeminli anlatımları doğrultusunda, katılanın ele geçmeyen ancak kuru sıkı olduğu değerlendirilen tabanca ile tanık beyanına göre yaklaşık 5 metre mesafeden yaklaşık 3 kez ateş ettiği, bunun üzerine sanığın üzerinde taşıdığı bıçağı çıkartarak katılana savurduğu ve Kırıkkale Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporuna göre; alın bölgesinde künt travma ile husulü mümkün cilt sıyrığı, sol kol arka kısmında cilt seviyesinde olduğu değerlendirilen kesici delici alet yarası ve sol böğür bölgesinde bir adet kesici delici alet yaralanması olmak üzere toplam 3 adet yara olacak şekilde yaraladığı, bunlardan alın ve sol kol arka kısmında yer alan yaralanmaların yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığı, sol böğür bölgesindeki yaralanmanın ise diafragma, dalak ve sol böbreğinin yaralanmasına, iç kanama geçirmesine ve splenektomi (dalağın alınması) nedeniyle yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olduğu olayda; her ne kadar sanık, katılanı bu kavga sırasında alnında, kolunda ve karnında toplam 3 darbe olacak şekilde yaralamış ise de; bunlardan yalnızca bir tanesinin hayati tehlikeye neden olduğunun adli tıp raporu ile tespit edildiği; olay günü alkolün de etkisi ile ani bir şekilde gelişen olayda, taraflar arasında öldürmeyi gerektirecek herhangi bir husumetin bulunmadığı, sanığın bıçak darbelerine devam etme ve eylemini tamamlama imkanı varken, çevreden engelleyici bir müdahale olmadan bıçakla yaralama eylemine kendiliğinden son vererek kaçtığı da gözetildiğinde, sanığın eylemin kasten yaralama olarak kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre; sanık ve katılan arasında önceye dayalı husumetin bulunmadığı, olay günü kahvehanede oyun oynanırken tartışma çıktığı, katılanın eliyle sanığa vurarak BTM ile giderilebilir şekilde yaralaması üzerine tartışmanın kavgaya dönüştüğü ve kahvehane dışında da kavganın devam ettiği, karşılıklı küfürleşme ve yumruklaşmanın yaşandığı olay sırasında, sanığın aşamalardaki istikrarlı savunması ve bunu doğrulayan tanık Murat'ın mahkeme aşamasında alınan yeminli anlatımları doğrultusunda, katılanın ele geçmeyen ancak kuru sıkı olduğu değerlendirilen tabanca ile tanık beyanına göre yaklaşık 5 metre mesafeden 2-3 kez ateş ettiği, bunun üzerine sanığın üzerinde taşıdığı bıçağı çıkartarak katılana savurduğu ve adli raporda belirtildiği şekilde yaraladığı olayda, kavgayı başlatan ilk haksız hareketin katılandan geldiği ve kavga sırasında da yine katılanın kuru sıkı olduğu değerlendirilen silahla ateş etmesi üzerine, sanığın bıçakla katılanı yaraladığının anlaşılması karşısında, TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik oluşturan davranışların ulaştığı boyut da dikkate alınarak, TCK'nin 3. maddesinde belirtilen cezada orantılılık ve hakkaniyete uygun şekilde daha fazla oranda haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde (3/10) oranında indirim yapılması,

b) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

c) Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e. maddeleri uyarınca hükmolunan "4 yıl 6 ay" hapis cezası üzerinden, TCK'nin 87/2-b. maddesi gereğince iki kat artırım yapılması ve buna göre "12 yıl 18 ay" hapis cezası üzerinden TCK'nin 29. ve 62. maddelerinin uygulanması suretiyle sonuç cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın cezasının 87/2-b-son maddesi gereğince "10 yıl" hapis cezasına çıkartılması ve diğer indirim maddelerinin bu ceza miktarı üzerinden uygulanması suretiyle hatalı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.