muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5560, Karar No: 2014/9799, Tarih: 24.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/5560 E.  ,  2014/9799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BOLU İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/12/2011

NUMARASI : 2011/13-2011/399

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı taraf talebinde özetle; iş akdini, davalı işverenin hak ettiği ücretlerini ödememesi gerekçesi ile haklı nedenle feshettiğini, yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmadığı gibi karşılığı olan ücretlerin de ödenmediğini, dava tarihi itibariyle de halen ödenmemiş ücret alacaklarının olduğunu iddia erek kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin ve ödenmemiş ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Dosya kapsamında davalının savunmasına rastlanılmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Yasalarda aksine düzenleme bulunmadıkça mahkeme kararlarının taraflara tebliği gerekir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerinde verilen kararlara karşı temyiz süresi tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren sekiz gündür. Mahkemece karar yüze karşı tefhim edilmiş ise, tefhim edilen kısa kararın 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 383 ve devamı maddelerinde belirtilen şartları taşıması gerekir. Aksi takdirde usulüne uygun tefhimden söz edilemez. Bu durumda temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlayacaktır.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununda esaslı değişiklikler yapılmıştır.

Değinilen Yasayla eklenen 7/A maddesinin birinci fıkrasına göre, tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişiye, elektronik yolla tebligat yapılabilecektir. Söz konusu maddenin ikinci fıkrası gereğince, anonim, limitet ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlere elektronik yolla tebligat yapılması zorunluluğu getirilmiş, elektronik yolla tebligatın haklı bir sebeple yapılamaması hâlinde, bu Kanunda belirtilen diğer usullerle tebligat yapılacağı öngörülmüştür. Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılacaktır.

Tebligat Yasasının 10 uncu maddesi gereğince tebligat, tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bununla birlikte, kendisine tebliğ yapılacak kişinin müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması olanaklıdır. 6099 sayılı Yasayla bu maddeye eklenen ikinci fıkraya göre, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya herhangi bir nedenle tebligatın yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip tebligat buraya yapılacaktır.

Tebligat Kanununun 12 nci ve 13 üncü maddeleri uyarınca, tüzel kişilere tebliğ yetkili temsilcilerine, bunlar birden fazla ise yalnız birine yapılır. Temsile yetkili kişinin herhangi bir nedenle tebliğ yapıldığı sırada işyerinde bulunmaması veya bizzat alamayacak durumda olması halinde, kendisinden sonra gelen bir kimse veya evrak müdürüne, bu da olanaklı değilse, tüzel kişinin o yerdeki memur veya işçilerinden birine yapılmalıdır. Bu sıraya uyulması yasal zorunluluk olup, aksi takdirde tebligat usulsüz sayılacaktır. Tüzel kişiliği olmayan, ancak 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesi anlamında işveren sıfatını taşıyan kamu kurum ve kuruluşları adına çıkarılan tebligatın, kurumun yetkili temsilcisine yapılması gerekir (Dairemizin 03.11.2008 gün ve 2008/4948 Esas, 2008/29807 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda davacının tüzel kişiliği haiz bir ticaret şirketi olduğu anlaşılmaktadır. Yukarıda da belirtildiği üzere; tüzel kişilere tebliğ yetkili temsilcilerine, bunlar birden fazla ise yalnız birine yapılır. Temsile yetkili kişinin herhangi bir nedenle tebliğ yapıldığı sırada işyerinde bulunmaması veya bizzat alamayacak durumda olması halinde, kendisinden sonra gelen bir kimse veya evrak müdürüne, bu da olanaklı değilse, tüzel kişinin o yerdeki memur veya işçilerinden birine yapılmalıdır. Dava dilekçesinin tebliğine ilişkin tebligat parçası incelendiğinde “Muhatabın bizzat kendisine tebliğ edildi” şerhinin olduğu, tebligatın kime yapıldığının dahi yazılmadığı, tebligatın usulüne uygun olmadığı görülmektedir.

Bu nedenle dava dilekçesinin usulüne uygun bir şekilde davalı tarafa tebliği ile taraf teşkili ve dolayısıyla HMK'nun 27. maddesi uyarınca davalıya hukuki dinlenilme hakkı sağlanarak, davalının göstereceği deliller toplanarak dosya tekemmül ettirildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3764, Karar No: 2014/5657, Tarih: 27.11.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/3764 E.  ,  2014/5657 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/264286

MAHKEMESİ : Siirt Ağır Ceza Mahkemesi

KARAR TARİHİ VE NO : 30/05/2012, 2011/42 (E) ve 2012/98 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, silahla yaralama ve tehdit

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Sanıklar Fuat ve Hasan hakkında mağdurlar Abdulkerim ve Murat’ı kasten yaralama, sanıklar Adem ve Abdulkerim hakkında mağdurlar Fuat ve Hasan’ı kasten yaralama, sanık Murat hakkında mağdurlar Fuat ve Hasan’ı kasten yaralama ile silahlı tehdit suçlarından 5271 sayılı CMK’nun 231/12 maddesi uyarınca kurulan, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, temyizi kabil olmayıp, itiraz yasa yoluna tabi bulunduğundan, mahallince değerlendirme yapılmak üzere temyiz incelemesi dışı bırakılmıştır.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Fuat ve Hasan’ın mağdur Adem’e yönelik eylemlerinin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafiinin yasal savunma koşullarının oluştuğuna, tahrikin varlığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Bir olayda sanığın eyleminin öldürmeye teşebbüs mü yoksa kasten yaralama mı olduğunun kabulü için, suçta kullanılan aletin cinsi, kullanılış şekli, isabet eden bölge, darbe adedi ve şiddeti, hedef seçme olanağının bulunup bulunmadığı, mağdurdaki yaraların yerleri ve özellikleri, sanığın kendiliğinden mi yoksa engel bir nedenden dolayı mı eylemine son verdiği gibi ölçütlere bakılması gerekir.

Ancak;

Bir olayda sanığın eyleminin öldürmeye teşebbüs mü yoksa kasten yaralama mı olduğunun kabulü için, suçta kullanılan aletin cinsi, kullanılış şekli, isabet eden bölge, darbe adedi ve şiddeti, hedef seçme olanağının bulunup bulunmadığı, mağdurdaki yaraların yerleri ve özellikleri, sanığın kendiliğinden mi yoksa engel bir nedenden dolayı mı eylemine son verdiği gibi ölçütlere bakılması gerekir.

Olayımızda da mağdur Adem ve kardeşleri Abdulkerim ile Murat’ın nakliyecilik işi ile uğraştıkları, olay günü Murat’ın idaresindeki kamyonetle seyir halinde bulundukları sırada kavşağa geldiklerinde sanık Hasan’ın idaresindeki araç ile karşılaştıkları, aralarında yol verme konusunda anlaşmazlık yaşanması üzerine sanık Hasan’ın mağdur Adem’in kardeşine küfür ettiği, ilçe merkezine gittiklerini öğrenince de orada görüşürüz diye söyleyerek aracıyla yoluna devam ettiği, mağdur Adem ve kardeşlerinin ise ilçe merkezine geldikleri, kamyoneti tanık Muhbettin’in işlettiği manav dükkanın önüne park edip, araçtan indikleri, boş sebze kasalarını taşımaya başlayacakları sırada sanık Hasan’ın araçla yanında kardeşi olan diğer sanık Fuat ile birlikte geldiği, kamyonetin kime ait olduğunu sorduğu, mağdur Adem’in kamyonetin kendilerine ait olduğunu söylemesi üzerine her iki sanığın fikir ve irade birliği içerisinde fiil üzerinde hakimiyet kurarak ellerinde bıçaklarla mağdur Adem ve kardeşlerinin üzerine yürüdükleri, çıkan kavga sırasında mağdur Adem’e göğsünden, sağ kulak arkasından, sol kaş üzerinden ve sol omuz kısmından dört kez vurarak yaraladıkları, hemopnömotoraks meydana getirerek yaşamsal tehlike geçirmesine neden oldukları, olay sırasında mağdurun kardeşlerinin de basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandıkları, mağdur Adem’in kardeşi Murat’ın kamyonette bulunan av tüfeğini aldığını gören sanıkların olay yerinden kaçtıkları anlaşılmakla,

1-)Yukarıda belirtilen kriterlerden suçta kullanılan aletin cinsi, hedef alınan vücut bölgesi, darbe sayısı, yaraların yerleri ve niteliği, engel durumun varlığı dikkate alındığında sanıkların eyleme bağlı ortaya çıkan kastlarının öldürmeye yönelik olduğu ve sanıklar hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suçun niteliğinde hataya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

2-) 5237 sayılı TCK.nun 53/l-c maddesinde belirtilen haklardan kendi alt soyu olmayan kişiler yönünden infaz tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Yasaya aykırı olup, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu nedenle CMUK.nun 326/son maddesi saklı kalmak kaydıyla tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 27/11/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1769, Karar No: 2018/2713, Tarih: 28.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1769 E.  ,  2018/2713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... haklarında: Beraat

Sanık ... hakkında: Mahkumiyet

I-Katılan vekilinin, sanıklar ... ile ... hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiği sabit olmadığından CMK'nın 223/2-e madde ve bendi uyarınca beraatleri gerektiği, mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... müdafiinin, 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ile defter ve belge ibraz etmemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1-Sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, dosya içine faturaların konulmadığı görülmekle; suça konu 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait fatura örneklerinden, her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulmasından sonra, yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği incelenerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a)Aynı takvim yılı içerisinde farklı tarihlerde düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik ceza tayini,

b)Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan, zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, defter ve belge ibraz etmeme suçunda anılan maddenin aradığı anlamda somut bir zarardan söz edilemeyeceği dikkate alındığında; engel adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında zarar giderilmediğinden bahisle yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına hükmedilmesi,

c) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 28.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1212, Karar No: 2020/2915, Tarih: 22.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/1212 E.  ,  2020/2915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : İPTAL-TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre, dava; kıyı kenar çizgisi içerisinde yer alan taşınmazın tapu kaydının iptali ile tescili istemine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 23.01.2020 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 28.01.2020 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca bu davanın temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 23.07.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 60/3. maddesi gereğince dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 22/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2975, Karar No: 2013/9965, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/2975 E.  ,  2013/9965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; 1946 yılında kesinleşmiş orman kadastrosu, 1976 yılında yapılan aplikasyon ve 2. madde haritaları ve 1987 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 12/11/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3181, Karar No: 2025/3021, Tarih: 16.06.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/3181 E.  ,  2025/3021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/541 E., 2024/117 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; mirasbırakan ...’ın davacıdan mal kaçırmak amacıyla kayden maliki olduğu 75 ada 4 parsel sayılı taşınmazdaki 5 numaralı bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini davalı kızı ...’ye satış suretiyle devrettiğini, taşınmaz bedelinin ödenmediğini, mirasbırakanın taşınmazı satmaya ihtiyacının olmadığını, akitte yer verilen satış bedelinin de çok düşük olduğunu belirterek taşınmazın tapu kaydının iptali ile miras payı oranında davacı adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; mirasbırakan tarafından birçok kez taşınmaz satılarak parası ile davacıya yardım edildiğini, hakkaniyetin sağlanması ve mal paylaşımının denk olması için davacının da katılımıyla ailecek alınan karar ile davaya konu taşınmazın davalıya devredildiğini, davacıya davalıdan daha çok pay verilmesi nedeniyle mal kaçırma amacının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.03.2021 tarihli ve 2018/686 Esas, 2021/249 Karar sayılı kararıyla; mirasbırakanın davacıya da yer vermiş olduğu yönündeki iddiaların somut bir delille kanıtlanmadığı, bu nedenle mirasbırakanın paylaşım yaptığı sonucuna ulaşılamadığı, satış bedelinin ödendiğinin kanıtlanmadığı, işlemin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesinin 11.11.2021 tarihli ve 2021/1165 Esas, 2021/1195 Karar sayılı kararıyla; Mahkeme kararının yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

IV. İSTİNAF

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesinin 11.11.2021 tarihli ve 2021/1165 Esas, 2021/1195 Karar sayılı kararıyla; Mahkeme kararının yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 11.11.2021 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece; “Dosyanın incelenmesinde, 08.05.2016 tarihinde ölen ...’ın geride eşi ... ile çocukları davacı ... ve davalı ...’ye bıraktığı, mirasbırakanın eşi ...’un da 2017 yılında öldüğü, mirasbırakana ait Giresun ili, Bulancak ilçesindeki 75 ada 4 parsel sayılı taşınmazdaki mesken vasıflı 5 numaralı bağımsız bölümün çıplak mülkiyetinin 06.06.2013 tarihinde 8.000,00 TL bedelle davalı ...’ye devredildiği, mirasbırakana ait dava dışı olup Ankara ili, Etimesgut ilçesi, Eryaman Mahallesinde bulunan 17477 ada 1 parsel sayılı taşınmazdaki 42 numaralı bağımsız bölümün 06.06.2016 tarihinde tüm mirasçılara intikal ettikten sonra aynı tarihte diğer mirasçılar tarafından davalıya satıldığı, Ankara ili, ... ilçesi, .... Mahallesindeki 5027 ada 17 parsel sayılı taşınmazdaki 16 numaralı bağımsız bölümün mirasbırakan adına kayıtlı olduğu, davacının dava dışı şahsa bu taşınmaza özgü satış yetkisini içerir vekaletnameyi verdikten sonra azlettiği, tarafların babası ...’un da maliki olduğu Ankara, ... bulunan 1170 ada 25 parsel sayılı taşınmazdaki 5 numaralı bağımsız bölümü davacının oğluna devrettiği anlaşılmaktadır. Davalı, cevap dilekçesinde mirasbırakan ve eşinin paylaştırma kastıyla hareket ettiği savunmasında bulunmuş, davalı tanıkları mirasbırakanın sağlığında davacıya muayenehane aldığını, mirasbırakanın ...’te bulunan iki yazlığından birini davacıya verdiğini, ayrıca davacıya maddi destekte bulunduğunu beyan etmiş, davalı da aşamada davacıya yapılan katkılara karşılık olarak Ankara Etlik ve Eryaman’da bulunan taşınmazlarla ...’teki bir yazlığın kendisine verilmesinin kararlaştırıldığını belirtmiş ise de Mahkemece bu husus üzerinde yeterince durulmamıştır. Bu şekilde eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulamaz.

Hâl böyle olunca; mirasbırakanın aktif ve pasif malvarlığı ilgili tapu müdürlüklerinden sorularak gerektiğinde taraflara bu hususta beyanda bulunmak üzere süre ve imkan tanınmalı, davacı lehine yapıldığı belirtilen kazandırmalar hakkında araştırma yapılmalı, davacının muayenehanesinin ne şekilde edinildiği aydınlatılarak mirasbırakanın davaya konu işlem sırasında mal kaçırma kastıyla hareket edip etmediği, paylaştırma amacının bulunup bulunmadığı duraksamaya yer olmaksızın tespit edilmeli, toplanan ve toplanacak tüm deliller değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.” gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılıp İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.