muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11401, Karar No: 2023/698, Tarih: 24.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/11401 E.  ,  2023/698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan Ret/Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının reddine, kamu düzeni ilkesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; ... Mahallesi 6762 ada 5 parselden ifrazen oluşan 6762 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın değerli konumda bulunduğunu, arsa olduğunu, gerçek değerinin tespit edilerek ödenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa derhal ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa derhal ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde; dava dosyasına ve bilirkişi raporuna karşı yaptıkları itirazların cevaplanmadığını, kamulaştırma bedelinin yüksek verim miktarları kullanılarak fazla hesap edilmesinin hukuka aykırı olduğunu, kapitalizasyon faiz oranının %4 olarak hesaplanmasının hatalı olduğunu daha fazla tespit edilmesi gerektiğini, yüksek hesap edilmiş olan kamulaştırma bedeline ayrıca objektif değer artışı ilave edilmesinin haksız olduğunu, %300 oranında objektif değer artış oranı uygulanmasını kabul etmediklerini, bilirkişi raporu ile kıymet takdir raporu arasındaki farkın çok fazla olduğunu, aradan geçen sürede bu denli fark olmasının mümkün olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde; taşınmazın arsa olarak nitelendirilmesi gerektiğini, objektif değer artışının % 500 olarak hesaba alınması gerekirken % 300 olarak hesaba alınması ve mahkemenin de isabetsiz bilirkişi raporuna dayanarak bu şekilde karar vermesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda uygulanan kapitalizasyon faizi ile objektif değer artış oranlarının taşınmazın nitelik ve konumuna uygun düştüğü, böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden doğru olduğunu, ancak 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin değiştirilen sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesi, 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile iptal edildiğinden üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen ve karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilen kamulaştırma bedelinin işlemiş nemalarıyla birlikte davalıya derhal ödenmesi gerektiğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin iki numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı, objektif değer artış oranı ve aynı bölgeden Dairemize intikal eden ve denetimden geçen dosyalarla uyumlu sonuç değer uygun görülmüştür.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz karar harçlarının Hazine'ye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,24.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8894, Karar No: 2016/215, Tarih: 13.01.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/8894 E.  ,  2016/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

I-2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

II-2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunun cezası 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 4369 sayılı Kanun ile değişik 359/b-1 maddesinde on sekiz aydan üç yıla kadar hapis iken 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle anılan maddedeki suç için üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 31.12.2007 olarak belirlenen suç tarihinde sahte fatura düzenlemek suçunun cezasının asgari haddinin 18 ay olup bu haliyle sanığın lehine olduğu cihetle, uygulamalı kanun karşılaştırılması yapılmadan ve temel cezanın 3 yıl 6 ay hapis cezası olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan Kanun maddesinde düzenlenen azami haddin üzerinde belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24215, Karar No: 2013/23438, Tarih: 25.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/24215 E.  ,  2013/23438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SEVK : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Toprakkale köyünde ikamet eden sanığın Obayayla köyüne ait merada izinsiz hayvan otlatmaktan ibaret eyleminde atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5788, Karar No: 2017/5335, Tarih: 04.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/5788 E.  ,  2017/5335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın manevi tazminat isteğini, davalı kocasından kaynaklanan ve kişilik haklarına saldırı niteliğinde olan eylemlere dayandırmıştır. Dava, aile hukukundan kaynaklanmamaktadır. Taraflar halen evli olup, açılmış bir boşanma davası da bulunmamaktadır. Bu istek, Türk Medeni Kanununun 24. ve Borçlar Kanununun 50-52. maddeleri kapsamında incelenebilir. Uyuşmazlık aile mahkemesinin görevi dışında olup, genel mahkemelerin görevine girmektedir. Görev kamu düzenine ilişkindir, yargılamanın her aşamasında bu husus ileri sürülsün ya da sürülmesin mahkemece re’sen dikkate alınır. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda l. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.05.2017 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2014/14622, Karar No: 2015/1274, Tarih: 03.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/14622 E.  ,  2015/1274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... Köyü ... parsel sayılı taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... ve davacı vekili Av...... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan kirazın 2013 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6880, Karar No: 2024/8759, Tarih: 20.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6880 E.  ,  2024/8759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/82 E., 2021/222 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait işyerinde 25.04.2008-13.05.2014 tarihleri arasında çalıştığını, davalı işveren tarafından 13.05.2014 tarihinde gönderilen fesih bildiriminde davacının iş sözleşmesinin 13.05.2014 tarihinde feshedildiğinin belirtildiğini, feshin haklı nedene dayanmadığını, davacının normal çalışma saatlerinin haftanın 6 günü 07.30-17.30 arasında olduğunu, Ekim-Mart döneminde ayda en az 4 gün saat 20.00'ye kadar, Nisan-Eylül arasında haftada en az 2 gün saat 20.00'ye kadar fazla çalışma yaptığını, 2013 yılı Ocak ayı öncesi döneme ilişkin fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, 2013 yılı Ocak ayı sonrasında ise eksik ödendiğini, 2012 yılı Temmuz ayından önce ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının müvekkili Şirkete ait işyerinin mutfak bölümünde çalıştığını, işyerinde Şirket yönetiminin değiştiğini, işlerde disiplin sağlanmaya çalışıldığından eski düzenin devamını isteyen bazı çalışanların bu duruma tavır göstererek sorun çıkarttıklarını, departman amirlerinin talimatlarını aksattıklarını, davacının son olarak sosyal medyada departman amiri hakkında kötü sözler yazdığını, bu sözlerin mutfakta konuşulduğunu, mutfak şefinin durumu yönetime bildirmesi üzerine davacının savunmasının alındığını, davacının savunması yeterli ve haklı bulunmadığından departmanda huzursuzluk yaratması nedeniyle 6 günlük süre içerisinde davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacının yaptığı fazla çalışmaların karşılığının bordrolarda gösterilmek suretiyle ve imza karşılığında ödendiğini, fazla çalışmanın son bir buçuk yılda yapıldığını, ulusal bayram ve genel tatillerde çalışılması durumunda karşılığının bordrolarda gösterilmek suretiyle ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Salihli 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 29.12.2015 tarihli ve 2014/634 Esas, 2015/706 Karar sayılı kararıyla; davacının ... sosyal paylaşım sitesindeki yazışmalarının 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (d) bendine göre işverenin başka işçisine sataşması olarak kabul edilmesi gerektiği, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceği, davalı tarafından ibraz edilen ihtirazı kayıtsız imzalı ücret bordrolarının tümünde fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunduğu, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispat edilemediği, 2012 yılı öncesinde bordrolarda gösterilen ulusal bayram ve genel tatil günlerine ilişkin ücretin ödenmediği, ihtirazı kayıtsız imzalı puantaj kayıtlarında çalışılan ve çalışılmayan günler belli olduğundan imzalı puantaj kayıtlarına göre ulusal bayram ve genel tatil ücretinin hesaplandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 20.02.2019 tarihli ve 2016/5197 Esas, 2019/3847 Karar sayılı kararıyla; davacının diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporunda; davalı işveren tarafından düzenlenen ücret bordroları ile davacı adına düzenlenen ücret hesap pusulalarının örtüşmediğinin, brüt ücretin değiştirilmesini gerektirir bir neden bulunmaması dolayısıyla davacının brüt ücretinin aydan aya aşağı/yukarı şekilde değişik tutarlarda tahakkuk ettirilerek aynı aya ait fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti dâhil edildikten sonra tahakkuk ettirilen net ücretin birbirine yakın rakamlar olduğunun, davacının net ücretle çalıştığının, davalı işveren tarafından hazırlanan ve davacının imzası bulunan ücret bordrolarında davacıya ödenmesi gereken aylık net ücretin bir kısmının aylık ücret, kalan kısmının da fazla çalışma ücreti olarak gösterildiğinin kabul edilmesi hâlinde, davalı işveren tarafından davacıya fazla çalışma ücreti ödenmemiş olduğu sonucu ortaya çıkacağından davalı tarafından ibraz edilen puantaj kayıtlarında da çalışma saatleri gösterilmemiş olduğundan davacının fazla çalışma ücreti ile ilgili iddiasını tanık dâhil her türlü delille ispatlamasının mümkün olacağının, davacı tanık beyanlarına itibar edilmesi durumuna göre hesaplamada zamanaşımına uğramamış olan 09.09.2009-31.12.2012 tarihleri arasındaki dönemin dikkate alındığının, 2013 yılı Ocak ayından sonra eksik fazla çalışma ücreti ödendiğine dair iddia konusu ile ilgili olarak dosyadaki delil durumu itibarıyla hesaplama unsurları tespit edilemediğinden hesaplama yapılmadığının belirtildiği, 2008 yılı Kasım ayından itibaren ücret bordrolarında fazla çalışma tahakkuku bulunduğu, bu aydan önce fazla çalışma tahakkuku bulunmadığı, fazla çalışma tahakkuku bulunan bordrolardan 2010 yılı Aralık ayına kadar olanlarda fazla çalışma miktarı varken saatin 0 olarak gösterildiği, 2011 yılından itibaren bordrolarda fazla çalışma tahakkuklarının farklı saat ve miktar olarak gösterilmiş iken aynı net ücretin tahakkuk ettirildiği, ücret bordrolarına ilişkin bilirkişi raporunda belirtilen hususlar da dikkate alındığında fazla çalışma tahakkukları olarak gösterilen miktarların ücret olarak değerlendirilmesi ve davacının fazla çalışma alacağının hesaplanması gerektiği gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 19.11.2019 tarihli ve 2019/115 Esas, 2019/300 Karar sayılı kararı ile; bozma kararı doğrultusunda yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.