muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2558, Karar No: 2013/16892, Tarih: 06.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/2558 E.  ,  2013/16892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre,iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın, resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 15.12.2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8570, Karar No: 2020/7009, Tarih: 14.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8570 E.  ,  2020/7009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50, 52/2-4 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; sanığın idaresindeki araçla yerleşim yeri içinde, iki şeritli, asfalt kaplama, düz, eğimsiz, hız limitinin 30 km/s olduğu, aydınlatmalı yolda seyir halindeyken; kavşağa geldiğinde sola dönmek için manevra yaptığı esnada, karşı yönden gelen katılanın idaresindeki araçla çarpışması şeklinde meydana gelen ve sanığın tam kusurlu olarak iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, tam kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın delillerin yanlış değerlendirildiğine, kanun maddelerinin yanlış uygulandığına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 14/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1594, Karar No: 2018/4395, Tarih: 09.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/1594 E.  ,  2018/4395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Düşme

Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden; sanığa yüklenen “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımı, kesici son işlem olan mahkumiyet hükmünün verildiği 18.09.2009 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14384, Karar No: 2014/9447, Tarih: 09.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/14384 E.  ,  2014/9447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2010/1014-2013/203

Davacı S.. Ü.. vekili Avukat H. T.. tarafından, davalı K.. M.. aleyhine 10/08/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazları yönünden;

Dava, davalı kuruluşa ait dış rögarların taşması nedeniyle davacının işyerini su basmasından kaynaklanan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davalı, yargı yolu itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazda oluşan hasarların davalı idareye ait pis su kanalizasyon borularının küçük veya kanalizasyon borularının bakımsızlıktan tıkanması nedeniyle aşırı yağışların yoğun su debisini kaldıramayarak geri tepmiş, söz konusu davacının bulunduğu ana taşınmazın pis su gider borusunun çıkışında, suların binaya geri gelmesini önleyecek çekwalf olmaması nedeniyle geri tepen suların davacının bulunduğu bağımsız bölümün içine dolarak, davacının satışını yaptığı ürünlere zarar verdiği, davalı idarenin olayın meydana gelmesinde %35 kusurlu olduğu, dosya muhtevasında bulunan faturalardan ve tanık ifadelerinden de davacıya ait zarar gören ürünlerin pis su basması nedeniyle kullanılması veya satışının yapılmasının insan sağlığı açısından sakıncalı olacağı, bu nedenle ürünlerin temizlenmesinin mümkün olamayacağından davacı tarafın faturalarda belirtilen tüm ürünlerin hasar gördüğü kanaatine varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden; dava konusu iş yerinin “züccaciye” faaliyet konulu işyeri açma çalışma ruhsatı bulunduğu, dosya içindeki fotoğraflar ve sunulan faturalardan, zarar gören eşyaların da genelde plastik, çelik, cam ve porselen esaslı malzemeler olduğu, bir kısım malzemelerin de raflarda olup suyla hiç temas etmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda; zarar gördüğü belirtilen eşyaların bir kısmının ikinci el olarak temizlenip satışı mümkün olduğuna göre, zarar kapsamı belirlenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu hususlar nazara alınmaksızın, fatura kapsamındaki tüm eşyanın geri dönülemez şekilde zarar gördüğü kabul edilerek karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA; davacının tüm, davalın diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12781, Karar No: 2009/3778, Tarih: 23.03.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/12781 E.  ,  2009/3778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Hastanenin genel temizlik işini ihale ile üstlendiğini, imzalanan sözleşme gereğince asgari ücretin artması halinde bu farktan kaynaklanan ve işverence karşılanması gereken primlerin davalı tarafından ödenmesi gerektiğini, ne var ki daha önce ödenmiş olan asgari ücret farklarının yersiz ödendiğinden bahisle iadesine ilişkin ödeme emri gönderildiğini ileri sürerek, davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kabulüne, davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, ne var ki 17.6.2004 tarihli bu karar taraflara henüz tebliğe çıkarılmadan Hazine vekilinin 9.8.2005 tarihli “yargılamanın yenilenmesi” istemini içeren dilekçesi üzerine ilk karar tebliğe çıkarılmadan aynı dosya ve esas numarası üzerinden “yargılamanın yenilenmesi” davası olarak yargılamaya devam edilmiş, 20.12.2005 tarihinde işlemden kaldırılan dava, 3 aylık yasal sürede yenilenmediğinden, 31.3.2006 tarihli ek kararla açılmamış sayılmasına karar verilmiş; davacı şirketin temyizi üzerine verilen bu hüküm, Dairemizce;

“Davacı şirket, Döner Sermaye Saymanlığını davalı göstermek suretiyle ödeme emrinin iptali ve menfi tesbit davası açmış, Soma Asliye Hukuk Mahkemesinden yapılan yargılama sonunda 2003/572 esas 2004/313 karar sayılı ve 17.6.2004 tarihli kararla davacı şirketin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir. Bu karar taraflarca

2008/12781-2009/3778

“Davacı şirket, Döner Sermaye Saymanlığını davalı göstermek suretiyle ödeme emrinin iptali ve menfi tesbit davası açmış, Soma Asliye Hukuk Mahkemesinden yapılan yargılama sonunda 2003/572 esas 2004/313 karar sayılı ve 17.6.2004 tarihli kararla davacı şirketin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir. Bu karar taraflarca

2008/12781-2009/3778

henüz tebliğe çıkarılmadan davacı hazine vekili 9.8.2005 tarihli dilekçesiyle yargılamanın iadesi talebinde bulunmuş, bu dava dilekçesi mahkemenin yeni bir esasına kaydı yapılmaksızın 2003/572 sayılı dava dosyasının esası üzerinden yargılamaya devam olunarak 20.12.2005 tarihli celsede dava dosyasının işlemden kaldırılmasına, 31.3.2006 tarihinde de 2003/572 esas 2004/313 karar sayılı ek kararla daha önce karara bağlanan ancak henüz kesinleşmeyen 2003/572-2004/313 sayılı davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir. HUMK 445 ve devamı maddeleri gereğince yargılamanın iadesi istemi, asıl dava dosyasından ayrı bir davadır. Bu nedenle mahkemece ayrı bir esas numarası verilip taraf teşkili sağlanmalıdır. Asıl davada davalı durumda olan ... 3 nolu Döner Sermaye Saymanlığı, yargılamanın iadesi davasında davacı durumundadır. Somut uyuşmazlıkta yargılamanın iadesi davası taraflarca takip edilmeyip işlemden kaldırıldığı ve süresinde yenilenmediği takdirde, yargılamanın iadesi davasının açılmamış sayılmasına karar verilmelidir. Yargılamanın iadesi istenen asıl davanın açılmamış sayılmasına karar verilemez. Öte yandan HUMK 445 maddesi gereğince kesinleşen kararlara karşı yargılamanın iadesi talep edilebilir. Somut uyuşmazlıkta yargılamanın iadesi istenilen karar da kesinleşmemiştir. Mahkemece yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.”

Gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda 2007/169 E. 2007/338 K. numarası verilen 26.6.2007 tarihli kararla, “yargılamanın yenilenmesine yönelik istemin bu dava dosyasından tefrikine ve esasın bu şekilde kapatılmasına”, davacı davada kendisini vekille temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca tayin ve takdir olunan 450,00 YTL vekalet ücretinin ve davacı yanca yapılan temyiz giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, sözleşme gereğince ödenmiş olan asgari ücret farklarının, yersiz ödendiğinden bahisle davalı tarafından iadesine ilişkin talebin, hukuka aykırı olduğunu belirterek, davalıya borçlu olmadığının tespitini istemiş olup, mahkemece bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davacı şirketin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir. Oysa ki hükme esas alınan bilirkişi raporunda, mükerrer ödeme nedeniyle hatalı olarak davacıya ödenen ve geri alınması gerekli olan 1.275.401.784 TL mahsup edildiğinde davacının 22.617.015.753 TL yönünden davalıya borçlu olmadığı belirtilmiş olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne, 23.892.417.534 TL’lik ödeme emri nedeniyle

2008/12781-2009/3778

davacının 1.275.401.784 TL borçlu, 22.617.015.753 TL ise borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın tümüyle kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-“Davaların ayrılması”na ilişkin kararlar, ara kararı niteliğinde olup, davayı sonuçlandıran nihai kararlardan olmadığından, temyizi kabil değilse de, mahkemece ara kararı olarak verilmesi gereken “ayırma kararı”nın, “yargılamanın yenilenmesine yönelik istemin bu dava dosyasından tefrikine ve esasın bu şekilde kapatılmasına” şeklinde, nihai bir karar gibi 2007/169 E. 2007/338 K. numarası altında 26.6.2007 tarihli ayrı bir kararla verilmesi ve hükümle birlikte yargılama giderleri ile vekalet ücretine hükmedilmiş olması da, ayrıca usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 23.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1581, Karar No: 2021/8822, Tarih: 03.11.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1581 E.  ,  2021/8822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşmesi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun muhtevası nazara alınıp, sunulan dilekçe içeriğine göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen kararla ilgili kanun yoluna başvurulmadığı gözetilerek dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış düşme hükümü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4359, Karar No: 2017/8073, Tarih: 20.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/4359 E.  ,  2017/8073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği, çalışma olgusunun da tanık dahil her türlü delille ispatlanabilmesi nedeniyle delil serbestliği bulunduğu göz önünde bulundurulmalıdır.

İnceleme konusu davada; Davacı 29.08.1995-31.05.1996 tarihleri arasında...Spor Kulübünde sözleşmeli futbolcu olarak çalıştığını ve bu dönemde Sosyal Güvenlik Kurumu'na bildirilmeyen çalışmalarının tespitini istemiş olup; Mahkemece; Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davacınındavalı işyerinde 29.08.1995-31.05.1996 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı kesintisiz şekilde çalıştığının tespitine, davacının... İnş. ...Taah. Tic. Ltd. Şti.'den bildirilen ve dava konusu dönem ile çakışan 1995/2 dönem 3 günlük sigortalılığının iptal edilmesi gerektiğinin tespitine karar verildiği, davacı adına......Kulübü tarafından verilmiş 01.09.1995 tarihli işe giriş bildirgesinin bulunduğu, 1995/2 dönemde... İnş. ...Taah. Tic. Ltd. Şti.'den 115 gün çalışmasının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının çalışmasının tespiti yerinde ise de davacı adına verilmiş 01.09.1995 tarihli işe giriş bildirgesi bulunduğundan çalışmanın bu tarihten itibaren kabulüne karar verilmemesi ve 1995/2 dönemdeki 3 günlük sigortalılığının iptaline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir

Ne var ki, bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hükmün 1 ve 2 nolu bendlerinin silinerek yerine “Davacının davalı işyerinde 01.09.1995-31.05.1996 tarihleri arasında gününde geçerli asgari ücretle hizmet akdine dayalı olarak sigortalı çalıştığının tespitine” cümlesinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.