muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7656, Karar No: 2015/18878, Tarih: 25.05.2015

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı Bedaş’ da 2004 yılında çalışmaya başladığını, 2005 yılında sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Öncelikle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 62. Maddesi uyarınca “Her türlü işte uygulanmakta olan çalışma sürelerinin yasal olarak daha aşağı sınırlara indirilmesi veya işverene düşen yasal bir yükümlülüğün yerine getirilmesi nedeniyle ya da bu Kanun hükümlerinden herhangi birinin uygulanması sonucuna dayanılarak işçi ücretlerinden her ne şekilde olursa olsun eksiltme yapılamaz”. Bu emredici bir düzenlemedir. Dolayısı ile işçi ile işveren arasında iş sözleşmesi yapılırken, işverenin belirlenen ücrette ilerde tek taraflı olarak indirim yapma hakkının saklı tutulması kaydı geçersizdir. Böyle bir kayıt aynı zamanda ilerde doğacak alacağının bir bölümünden işçinin vazgeçtiği anlamına gelir ki doğmamış haktan vazgeçilemez kuralı gereği de geçersizdir.

Diğer taraftan İş Kanunu’nun 22. Maddesi uyarınca da “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz”. Ücretten indirim yapılması, iş şartlarında esaslı değişikliktir.

Keza dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır. Dolayısı ile ücretten indirimin işçinin ilerde sendika üyeliğine bağlanması yönündeki sözleşme kaydı da anılan bu hükümlere aykırı olacaktır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

İşçi ve işveren iş sözleşmesi devam ederken ücretten indirimi karşılıklı anlaşarak indirebilirler, keza işçi sendikaya üye olduktan sonra onun adına sendika toplu iş sözleşmesi ile ücreti kararlaştırabilirler. Ancak bireysel iş sözleşmesi ile ücret kararlaştırıldıktan sonra Toplu İş Sözleşmesi düzenlendikten sonra işçinin sendikaya üye olması üzerine ücreti kendiliğinden toplu iş sözleşmesinde ücret daha düşük ise düşmez. Zira iş sözleşmesindeki ücreti lehedir ve yukarda belirtilen emredici hükümler bunu korumuştur. Bunun için işçinin muvafakati veya açıkça üyeliğinden sonra ücretinin düşürüldüğünün sendika ile işveren arasında kararlaştırılması gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı ile iş sözleşmesi imzalandığında işyerinde yürürlükte bir Toplu İş Sözleşmesi mevcuttur. Ancak davacı sözleşme yapıldığında sendika üyesi değildir. Sözleşmede ücret kararlaştırılmış, ancak sözleşmesinin 6. Maddesinde “davacının ilerde sendikaya üye olması halinde sözleşmeye göre sendikaya üye olduğunun işverene bildirildiği tarihteki görevinin karşılığı bulunduğu yevmiye ile çalışmayı kabul ettiği belirtilmiştir. Davacı işçi iş sözleşmesine göre ücret alırken, daha sonra sendikaya üye olması üzerine, Toplu İş Sözleşmesine göre görevinin karşılığı ücretin daha az olduğu gerekçesi ile ücreti düşürülmüş ve işçilik alacakları eksik ödenmeye başlamıştır.

Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil sözleşmenin yapıldığı andaki saklı tutulan kayda göre yapılmıştır. Sözleşmede davacının sendikaya üye olması halinde Toplu İş Sözleşmesindeki görevindeki ücret ödenir hükmü, ücretten indirimi önceden kararlaştırdığında geçersizdir. Sendika üyeliğinin daha lehe haklar getirmesi gerekir. Bu nedenle üye olacak işçinin iş sözleşmesi ile kararlaştırılan ve lehine olan sözleşmedeki hükümler korunmuştur. Olayda İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilerek gerekirse başka bir bilirkişiden rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25/05/2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Davacı işçi, 2005 yılında sendikaya üye olmasının ardından iş sözleşmesi ile kararlaştırılan yevmiyesinin 29,00 TL den 25,00 TL ye düşürüldüğü gerekçesiyle yevmiye farkı, maaş farkı, fazla çalışma farkı, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücreti farkı alacaklarının ödetilmesi istekleriyle bu davayı açmıştır.

Davalı işveren, iş sözleşmesi hükümleri ve toplu iş sözleşmelerine göre ücretlerin ödendiğini, toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başladığında toplu iş sözleşmesindeki unvanı karşılığı olan ücretlerin ödeneceğinin işçi tarafından bilindiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının sendikaya üye olmasının ardından aylık toplam ödemelerde ciddi artışın söz konusu olduğu ve temel ücretin düşürülmesinin davacının üyesi olduğu sendikanın bağıtladığı toplu iş sözleşmesi ve protokole dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı işçi, davalı kurumun açmış olduğu sınavı kazanarak 2004 yılı Aralık ayı içinde işyerinde çalışmaya başlamıştır. İşyerinde örgütlü bulunan sendikaya üye olmuş ve sendika yönetim kurulu tarafından üyeliği 28.02.2005 tarihinde kabul edilmiştir.

Yazılı iş sözleşmesinde aylık ücreti 876,00 TL (günlük 29,00 TL) olarak kararlaştırılmıştır. İş sözleşmesinin 6. maddesinde, sendikaya üye olduktan sonra meri sözleşmeye göre sendikaya üye olduğunun işveren bildirildiği tarihteki görevinin karşılığı bulunan yevmiye ile çalışmayı kabul ettiği yazılıdır. Şu hale göre iş sözleşmesinde temel ücret belirlenmekle beraber, sendikaya üyeliğin ardından toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başladığı anda toplu iş sözleşmesinde unvanı karşısında yazılı olan ücretin ödenmesi gerektiğini davacı işçi işe girdiği anda bilmektedir. Bu yönüyle davacının durumu 2003 yılında işe alınan işçilerden farklıdır. Zira 2003 yılında işyerinde çalışmaya başlayan aynı unvanlı işçilerle imzalanan iş sözleşmelerinde temel ücret günlük 31,00 TL olarak belirlenmiş ve işçilerin sendikaya üye olmaları halinde ücretin toplu iş sözleşmesindeki klasifikasyon cetvellerine göre ödeneceği öngörülmemiştir. Bu itibarla davacı işçinin konumu, Dairemizce aynı gün incelenen bozma kararı verilen seri dosyalardan farklılık göstermektedir.

Davacının işe girdiği tarihte işyerinde toplu iş sözleşmesi yürürlükte olup, sözü edilen toplu iş sözleşmesinde işçilerin unvanlarına göre temel ücretleri belirlenmiştir. İş sözleşmesinin imzalandığı aşamada henüz işçinin sendikaya üye olup olmayacağı bilinmediğinden, davacının temel ücreti aylık 876,00 TL olarak belirlenmiş ancak işçinin sendikaya üye olması halinde işyerinde çalışmakta olan sendika üyesi işçilerle eşit konuma getirebilmek için temel ücretin toplu iş sözleşmesine göre belirleneceği davacı tarafından kabul edilmiştir. Zira davacı işçinin temel ücreti düşürülmesine rağmen toplu iş sözleşmesinde öngörülen diğer parasal haklar eklendiğinde işçinin geniş anlamda ücreti artmış ve işçi bilerek isteyerek toplu iş sözleşmesinden yaralanmayı seçmiştir. Davacı işçi, geniş anlamda ücretinin artması yönünde belli bir menfaati gözeterek, belli bir olguya bağlı olarak temel ücrette indirim yapılmasını işe girerken kabul etmiştir.

Davacının iş sözleşmesini imzaladığı dönemde 818 sayılı Türk Borçlar Kanunu yürürlükte olup, Yargıtay uygulamasına göre işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmasına imkan veren kayıtlarının geçerliliği kural olarak kabul edilmektedir. Ancak çalışma koşullarında değişiklik yapma hakkını saklı tutan kayıtlara dayanan işveren uygulamalarının iyiniyet kuralları içinde gerçekleşmesi ve salt işçiyi feshe zorlama amacı taşımaması gerektiği de Yargıtay kararlarında açıklanmıştır.

Somut olayda iş sözleşmesinde işçinin temel ücretinde değişiklik yapma hakkı salt işveren inisiyatifine bırakılmış değildir. İşçinin kendi iradesiyle gerçekleşen sendikaya üyeliği olgusuna bağlı olarak işverene işçinin temel ücretinden indirim yapma hakkı sağlanmıştır. İşçinin işveren baskısıyla sendika üyesi olduğu da dosya içeriğiyle kanıtlanamamıştır. Davacı işçi 2005 yılından dava tarihi olan 2012 yılına kadar birbiri ardına bağıtlanan toplu iş sözleşmelerinden yararlanmıştır.

İş sözleşmesinde ücretten yapılacak indirim oranını belirleme yetkisi salt işverene bırakılmamış olup, iş sözleşmesinin imzalandığı anda işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesinde öngörülen temel ücret seviyesi ile sınırlandırılmıştır. Bu itibarla işçinin temel ücretini düşürme noktasında işveren yetkisi, öncelikle işçinin sendikaya üye olma gibi olumlu bir davranışına bağlıdır ve denetlenebilir durumdadır. Yoksa iş sözleşmesinde, ilerde, işçi ücretinin salt işverence ve tek taraflı olarak düşürülmesine imkan veren hükümlerin geçerli olmayacağı açıktır.

Davacı işçinin iş sözleşmesi ile kararlaştırılan günlük ücreti yine iş sözleşmesinin 6. maddesine dayalı olarak ve işçinin sendika üyeliği ile toplu iş sözleşmesinden yararlanma talebi üzerine sınırları önceden çizildiği gibi işverence düşürülmüştür. İşçinin temel menfaatlerindeki artış gözetildiğinde ve özellikle değişikliğin iş sözleşmesinin hükmüne dayanması sebebiyle temel ücretin toplu iş sözleşmesine göre belirlenmesi işlemi hukuka aykırı olarak kabul edilemez. Yerel mahkeme red gerekçesi yerinde değilse de, davaya konu isteklerin açıklanan nedenlerle reddi sonucu itibarıyla yerinde olup, mahkeme kararının gerekçesi düzeltilmek suretiyle onanması gerektiği düşüncesindeyiz. Bu nedenlerle çoğunluğun bozma kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/3618, Karar No: 2017/2305, Tarih: 20.04.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/3618 E.  ,  2017/2305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/12/2015 tarih ve 2014/230-2015/298 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.04.2017 günü hazır bulunan davacı asil ..., davacı vekilleri Av. ... ile Av. ..., davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait "..." isimli televizyon kanalında 08/06/2012 tarihli belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını, davalı işverenin 27/11/2013 tarihinde sözleşme süresi bitmeden tek taraflı olarak sözleşmeyi feshettiğini, müvekkilinin televizyon kanalının spor direktörlüğü görevini yaptığını ve "..." adlı programı sunduğunu, taraflar arasında varlığından söz edilen üç ayrı sözleşmenin de tek bir çalışma ilişkisine ve Basın Kanunu'na dayandığını, müvekkili tarafından yapılan spor direktörlüğü ve ... Programı haberlerinin hazırlanması, yayına getirilmesi, sunulması ve yorumlanmasının işverenin denetim ve gözetimi altında, onun talimatlarına bağlı olarak yerine getirildiğini, sözleşmenin bitim tarihinden önce feshedilmesi nedeniyle müvekkilinin TBK md. 438 uyarınca bakiye sözleşme süresine ilişkin ücret tutarında tazminata hak kazandığını, ancak işverenle yapılan görüşmelerden sonuç alınamadığını, kamuoyuna yayılan kanalın el değiştirmesi ve yeni sahibi tarafından müvekkilinin kovulduğu yönündeki haberlerle müvekkilinin kişilik haklarının zedelendiğini ileri sürerek, bakiye sözleşme süresine ilişkin ücret alacağı olarak 230.000 TL, cezai şart bedeli olarak 230,000 TL olmak üzere toplam 460,000 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı taraf ile müvekkili arasında 08/06/2012 tarihinde, içeriğinde üç farklı hukuki ilişkinin düzenlendiği karma bir sözleşme imzalandığını, tarafların söz konusu sözleşmeyle her üç hukuki ilişkinin bedel ve uygulama hükümlerini düzenlediğini, dava dilekçesinin aksine sözleşmenin müvekkili şirket tarafından değil bizzat davacı tarafın avukatları tarafından hazırlandığını, müvekkili şirketin kurulduğundan beri en büyük ticari zararının 2012 ve 2013 yıllarında gerçekleştiğini, bu nedenle müvekkilinin TV kanalının yayınlarına son vererek yüzlerce çalışanın işsiz kalmasına engel olabilmek için olağanüstü önlemler almak zorunda kaldığını, bu olağanüstü önlemler kapsamında spor programlarının tamamına son verildiğini, davacı taraf ve ekibi marifetiyle hazırlanarak sunulan programın da ağır mali yükler getirmesi sebebiyle ifası müvekkili şirketten beklenmeyecek işlem temeli çökmüş bir sözleşme olduğunu, işbu davaya dayanak oluşturan 08/06/2012 tarihli sözleşmeden sonra 07/07/2012 tarihinde yeni bir hizmet akdi imzalandığını, 08/06/2012 tarihli sözleşmede yer alan cezai şart hükümlerini ihtiva etmediğini, geçerli akdin de sonraki akit olacağını, sonraki tarihli akit, önceki tarihli akdi (en azından hizmet akdi kısmım) ortadan kaldıracağından, davacı tarafın tüm taleplerinin yeni ve geçerli hizmet akdi doğrultusunda incelenerek reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, TBK madde 435/2'ye göre davalının feshinin haksız olduğu, TBK m.138 hükmünün şartları gerçekleşmediğinden işbu uyuşmazlıkta uygulama imkanının olmadığı, sözleşmenin Bölüm I 14, Bölüm II 12, Bölüm III 5 hükümlerinde cezai şartla birlikte kanundan doğan haklar saklı tutulduğundan bu husus TBK m.179 I'de yer alan aksinin kararlaştırıldığı bir husus teşkil ettiğinden davacının hem cezai şartı hem de tazminatı talep edebileceği, davacının sahibi olduğu "..." adlı spor programının 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 2/1 maddesinde tanımlanan "herhangi bir şekilde dil ve yazı ile ifade olunan eserler" kapsamında eser olarak değerlendirilmesi gerektiği, davalının sözleşmeyi haksız feshinden dolayı lisans bedeli/tazminat tutarı olarak davacı alacağının 175.000 TL, telif hakkı alacağının ise 105.000 TL olmak üzere toplam 280.000 TL talep edilebileceği, davacının sözleşmenin feshinden 5 hafta sonra iş bulabilmesi ihtimali kapsamında yapılan oranlama sonucu davacının 31.250 TL telif alacağı ve 18.750 TL yorumculuktan doğan alacağı ve 280.000 TL cezai şart olmak üzere toplam 330.000,00 TL talep edebileceği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, sözleşmenin haksız feshine dayalı bakiye ücret ve cezai şart istemine ilişkindir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, sözleşmenin haksız feshine dayalı bakiye ücret ve cezai şart istemine ilişkindir.

Taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 3. Bölümü'nün 5. maddesinde ''işveren işbu mutabakata aykırı olarak süresinden önce işbu sözleşmeyi feshederse ...'a madde 7'de belirtilen cezai şart bedelini ödemeyi ve cezai şartın fahiş olmadığını, cezai şart bedeli dışında, ...'a her türlü kanundan doğan haklarını derhal ödeyeceğini şimdiden gayrikabili rücu beyan, kabul ve taahhüd eder'' denilmekte olup, sözleşmenin 7. maddesinde ise ''Taraflardan biri işbu sözleşmeyi süresinden önce fesih etmek isterse, diğer tarafa, fesih tarihinden 30 Haziran 2014 tarihine kadar Basın İş Kanunu'ndan kaynaklanan, eser sahipliğinden doğan, yorumculuk görevinden kaynaklanan sözleşme bedellerinin toplamı kadar cezai şart bedelini ödemeyi ve bu cezai şartın fahiş olmadığını şimdiden gayrikabili rücu beyan, kabul ve taahhüt eder.'' hükmü yer almaktadır.

Davacı yan, anılan bu hükümlere dayanarak 27.11.2013 (sözleşmenin feshi) tarihinden 30 Haziran 2014 tarihine kadarki bakiye ücret ve bu ücretler toplamı kadar cezai şart isteminde bulunmuştur. Mahkemece, davacının hem bakiye ücret hem de cezai şart talebinin yerinde olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, 6098 sayılı Borçlar Kanunu 180. maddesinde, alacaklının hiçbir zarara uğramamış olsa bile kararlaştırılan cezanın ifasının gerektiği, alacaklının uğradığı zarar kararlaştırılan ceza tutarını aşıyorsa alacaklının, borçlunun kusuru bulunduğunu ispat etmedikçe aşan miktarı isteyemeyeceği belirtilmiş olup, mahkemece davacının cezai şart talebi yerinde bulunmakla, bu durumda bakiye ücret alacağının istenemeyeceği gözetilerek, cezai şart dışındaki bakiye ücret alacağı talebi yönünden red kararı verilmesi gerekirken, bu alacak kalemi yönünden de davanın kabulü doğru olmamış, hükmün temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Bozma sebep şekline göre davacı vekilinin bakiye ücret alacağına ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (3) bozma sebep şekline göre davacı vekilinin bakiye ücret alacağına ilişkin, bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 20/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21807, Karar No: 2017/530, Tarih: 17.01.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/21807 E.  ,  2017/530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden davalı kadın tarafından ise, hükmün tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.01.2017 ( Salı)
Yargıtay — Esas No: 2010/12840, Karar No: 2012/5729, Tarih: 26.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2010/12840 E.  ,  2012/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, mala zarar verme ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Kayseri Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair DEVELİ Asliye Ceza Mahkemesinin 24/11/2008 tarihli ve 2007/42 esas, 2008/280 sayılı kararını müteakip, KAYSERİ Çocuk Mahkemesinin 18/03/2009 tarihli ve 2009/294-185 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ortak yüksek görevli mahkeme sıfatıyla KAYSERİ 1. Ağır Ceza Mahkemesince; Develi Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair verilen 03/04/2009 tarihli ve 2009/511 müteferrik sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 08/04/2010 gün ve 2010/3756/21957 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/04/2010 gün ve 2010/90419 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 04/05/2010 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

(5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun25/1. maddesindeki "Çocuk Mahkemesi, tek hâkimden oluşur. Bu mahkemeler her il merkezinde kurulur. Ayrıca bölgelerin coğrafi durumları ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak belirlenen ilçelerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun olumlu görüşü alınarak kurulabilir" hükmü ile anılan Kanun'un 27/1. maddesindeki "Çocuk Mahkemelerinin yargı çevresi, kurulduğu il ve ilçe mülki sınırlarıyla belirlenir" şeklindeki düzenlemeler karşısında, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 03/11/2008 tarih ve 373 sayılı kararı ile Kayseri Çocuk Mahkemesinin kurulduğu anlaşılmakla, Kayseri Çocuk Mahkemesinin görevli olduğu cihetle, Develi Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A