muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5557, Karar No: 2015/5149, Tarih: 06.10.2015

Açıklanan pozitif hukuk normları, Anayasa Mahkemesi ve CGK Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller hükme esas alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Haklari Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının gereğidir.

El koyma işlemi Kanun'un öngördüğü usullere uygun olarak gerçekleştirilmemişse, bu yolla elde edilen delil hukuka aykırı olduğu gibi suçun maddi unsuru olan ancak hukuka aykırı olarak elde edilen bu deliller sanığın önüne konulup, buna karşı diyecekleri sorularak alınan savunmanın dış müdahaleler olmaksızın, özgür iradeye dayanılarak yapıldığı söylenemez. Nasıl ki sanığın talep etmesine veya yasal zorunluluk bulunmasına rağmen müdafii atanmadan ya da yasal hakları hatırlatılmadan alınan savunması hukuka aykırı olup, bu şekilde alınan savunmada suçun ikrar edilip edilmediğine bakılamaz. Aynı şekilde hukuka aykırı biçimde elde edilip, "delil" olma özelliği bulunmamasına rağmen, suçun sübutuna en büyük delil olarak sanığa gösterilerek alınan savunmadaki "ikrar" özgür iradeye dayalı olmayacağından, değer atfedilmemelidir.

Usulsüz olarak gerçekleştirilen el koyma işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Cumhuriyet savcısı veya Hâkim, hukuka aykırı olarak elde edildiğini belirterek, suça konu eşya ele geçmemiş gibi sanıktan savunma yapmasını isteselerdi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile bu ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez.

Somut olayda, biri İl Denetim Komisyonu Üyesi olan iki polis memuru tarafından, Komisyon üyesi olarak işyerinde yaptıkları denetimde, bandrolsüz eser satıldığı gerekçesiyle suça konu eşyaya Cumhuriyet savcısının sözlü talimatı ile el konulmuş ise de, el koyma işlemi CMK'nun 127. maddesi hükmüne aykırı olarak gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir. CGK, Hakim kararı ile yapılan önleme araması sonucunda elde edilen delilleri açıkça hukuka aykırı kabul etmesi karşısında, idari denetim sonucu bulunup, Cumhuriyet savcısının sözlü talimatı ile el konulan suç eşyasının mahkumiyet kararına esas alınması düşünülemez.

4- Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu Madde göz önünde bulundurulur." “Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

Anayasının 141, CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine rağmen mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, ... delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir” iken, gerekçeli kararda bu hususlar hiç tartışılmamış, “Delillerin Tartışılması ve Değerlendirilmesi” bölümünde bir cümle ile “Hukuka aykırı toplanmış delil bulunmadığı” belirtilmiştir. Kararın bu yönüyle gerekçesiz olması/yeterli gerekçeyi içermemesi başlı başına hukuka kesin aykırılık nedeni (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g) ve adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir.

Ayrıca, dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda, sanığın savunması, arama ve el koyma tutanağı, bilirkişi raporunun mahkumiyete esas alındığı belirtilmiş ise de, hukuka aykırı olarak gerçekleştirilen arama işleminde elde edilen suça konu maddi deliller ile buna dayanılarak düzenlenen bilirkişi raporlarının mahkemece hükme esas alınmasında isabet bulunmamaktadır. Çünkü bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır. Bu durumda sanık suçun ikrarı niteliğinde sayılabilecek savunmada bulunsa da maddi delillerle desteklenmiş sayılmayacağından soyut kalacak ve mahkumiyete esas alınamayacaktır.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanığın mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların yerel mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesinin kararının bozulmasını gerektirdiğini düşündüğümden, sanığın mahkumiyetine ilişkin kararının öncelikle bu gerekçeyle bozulması gerektiğini, uygulamaya yönelik hususlara ise ancak kabule göre işaret edilebileceğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/7716, Karar No: 2015/9351, Tarih: 16.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/7716 E.  ,  2015/9351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAHRAMANMARAŞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2013/119-2014/21

Taraflar arasında görülen davada Kahramanmaraş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/01/2014 tarih ve 2013/119-2014/21 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin emekli maaşını davalı bankadan aldığını, müvekkilinin emekli olduktan sonra ticaret yapıp bir kısım zararlar ettiğini, ancak tüm borçlarını ödediğini, davalı bankaya da bir kısım borçları olup bunları da ödediğini, ancak davalı bankanın icra işlemi yapmadan alacağını ispat etmeden müvekkilinin anlayamadığı çeşitli gerekçeler ve değişik isimler altında uzun zamandır maaş hesabından kesintiler yaptığını, son 2 aydır ise müvekkilinin maaşının tamamını bankanın bloke ettiğini, son iki aylık maaşının hesapta göründüğünü ancak çekilemediğini, emekli maaşına yasal olarak haciz koymak dahi mümkün değilken davalının keyfine göre kesintiler yaptığını ileri sürerek, öncelikle bankanın usulsüz olarak müvekkilinin maaş hesabına koyduğu blokenin kaldırılmasına, hesapta bulunan paraların müvekkile ödenmesine, ayrıca son 4 yıl içerisinde haksız olarak kesilen tüm paraların hesabının yapılarak müvekkiline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkiline olan kredi borçları nedeni ile aleyhine icra takipleri başlatıldığını, davacı ile müvekkil bankanın K.maraş 3. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2353 Esas sayılı dosyasında takibe düşen borcu takside bağladığını , bu hususta icra müdürlüğüne taahhüt verdiğini, davacının taahhüdünü yerine getirmediğini, davalının imza ettiği sözleme ve sair belgeler de maaş hesabına borç miktarı kadar bloke konulmasına dair yazılı talebi ve rızasının bulunduğunu, icra takibi devam ederken borçlunun müvekkili bankadan aldığı çeklerde karşılıksız çıktığını, müvekkili bankanın çeklerden dolayı yaklaşık olarak 3.700,00 TL parayı banka sorumluluğu doğrultusunda 3. kişilere ödemek durumunda kaldığını, davacının hesabına konulan blokelerin bir kısmınında bu çeklerden dolayı kaynaklandığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının maaş hesabından davalı banka tarafından rızası dışında bloke konulduğu, banka tarafından davacı A. R. U.'ın banka hesabından blokeli veya blokesiz olarak 21.925,13 TL nin tahsil edildiği , davalı bankanın davacı tüketicinin borcundan dolayı icra takibi başlattığı ve icra dosyasında alacağın tahsil etme imkanı olduğu halde borçlunun maaş hesabına bloke konulmasının hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı bankanın davacının maaş hesabına koyduğu blokenin kaldırılmasına, davalı banka tarafından davacının hesabından kesilen 21.925,13 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davacıya iadesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ve katılma yolu ile davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Mahkeme ilamı, davalı vekilince temyiz edilmekle temyiz dilekçesi davacı vekiline 27/02/2014 tarihinde tebliğ edilmiş olup, karar davacı vekili tarafından, HUMK`nın 433. madde hükmünde yazılı katılma yolu ile temyiz süresi geçirildikten sonra 14/03/2014 günü temyiz edilmiştir. Aynı Yasa’nın 432/4 ncü maddesi uyarınca süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.03.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince Yargıtay tarafından da bu yönde karar verilebileceğinden, davacı vekilinin katılma yolu ile temyiz isteminin süre yönünden reddi gerekmiştir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacı asilin davalı bankada bulunan hesabına konulan blokenin kaldırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacı asilin davalı bankada bulunan hesabına konulan blokenin kaldırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Dava, emekli maaşından kesilen paranın istirdatı istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Somut olayda, davacının davalı bankaya olan borçları nedeniyle başlatılan icra takibi kapsamında düzenlenen 07/05/2009 tarihli icra taahhütnamesi ile davacının 17.221,66 TL olan kredi borcunun 48 ay vade ile ödenmesi kararlaştırılmıştır. Yine davacının karşılıksız çıkan çekleri nedeniyle bankanın çek hamillerine ödediği yasal miktarlar ile birlikte davacının emekli maaşından 22/06/2009- 01/03/2013 tarihleri arasında toplam 21.925,13 TL kesinti yapılmıştır. Davanın açıldığı 19/02/2013 tarihinde ise icra taahhütnamesine dayalı borcun bitmesine yaklaşık 3 ay gibi bir süre kalmıştır. Her ne kadar 506 Sayılı Yasa'nın 121/1 fıkrasında 24.06.2004 tarih 5198 sayılı yasanın 17.maddesi ile yapılan değişiklik ile, 506 sayılı yasa gereğince bağlanacak gelir, aylıklar ve sağlanacak yardımların, nafaka borçları ve 506 sayılı yasanın 80.maddesine göre takip ve tahsili gereken alacaklar dışında olduğu, haciz edilemeyeceği düzenleme altına alınmış ise de; davacı bu kesintilere uzun süre karşı çıkmamış, kredi borcu neredeyse tamamen ödendikten sonra işbu davayı açmıştır. Bu durumda, yaklaşık dört yıl süre ile emekli maaşından yapılan kesintiye karşı çıkmayan davacının kesinti yapılması konusunda zımni muvafakatı bulunduğu, ayrıca davacının borcu olan bir parayı maaşından kesinti yapılarak ödediği ve dava tarihinde halen daha davalı Banka'ya borcu bulunduğu, buna göre yapılan kesintilerin borca mahsuben yapıldığı kabul edilerek istirdat davası açmasının mümkün bulunmadığı hususları gözönünde bulundurulması gerekirken yazılı şekilde kesintinin iadesine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin katılma yolu ile temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile kararın BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 16/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4523, Karar No: 2021/12271, Tarih: 15.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/4523 E.  ,  2021/12271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde 12-15 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/2, 119/1-c, 43/1 31/2 maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan ( hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle 8 ay 22 günlük durma süresi de çıkartıldığında) 6 yıllık zamanaşımının, 08.12.2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 15.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/20341, Karar No: 2007/9232, Tarih: 31.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/20341 E.  ,  2007/9232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* boşanmaya neden olan olaylarda güven sarsıcı davranışlarda bulunan davalı kadının daha ziyade kusurlu olduğu anlaşılmakla davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecesine paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında \* koca yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat taktiri gerekir.

Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2. bentte açıklanan nedenle tazminatlar yönünden kadın lehine BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının l. bentte açıklanan nedenle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 31.05.2007 per

KARŞI OY

Tarafların belirlenen sosyal ve ekonomik durumlarına göre mevcut ve beklenen menfaatleri konusunda bir açıklama ve gerekçeye yer verilmeden, koca yararına maddi tazminata hükmedilmesinin yerinde olmadığı düşüncesiyle sayın çoğunluğun maddi tazminata ilişkin bozma gerekçesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/18343, Karar No: 2013/4248, Tarih: 08.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/18343 E.  ,  2013/4248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... ile 1- ... ve 2- ... Temizlik Hizmetleri Nak. Tur. İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti.adına Av. ...; 3- ... aralarındaki dava hakkında ... . İş Mahkemesinden verilen 11.10.2011 günlü ve 2007/57-2011/366 sayılı hükmün, davacı Kurum avukatı ile davalı ... Temizlik Hizmetleri Nak. Tur. İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Gıyabi hükmün, aleyhine hüküm kurulan davalı ...’a yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3’üncü maddesi gereğince uygulanan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, temin edilmesi halinde ise yeni bir tebliğe gerek olmaksızın dosyanın incelenmek üzere gönderilmesi için mahalline, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13329, Karar No: 2019/3709, Tarih: 28.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13329 E.  ,  2019/3709 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

En eski tarihli ve 1985 tarihli hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritaları bulunduğu yerlerden getirtilerek, bundan sonra dava dosyasının hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişisine verilerek memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçekleri kadastro pafta ölçeğine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra dava konusu taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde gösterildiği, hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip taşınmazların niteliğinin bu belgelerde ne şekilde görüldüğü, üzerlerdeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, sayısı, dağılımı ve kapalılık oranı ile kullanım durumu ve tasarruf sınırlarının bulunup-bulunmadığı husularında ayrıntılı ve bilimsel verileri içerir müşterek imzalı ek rapor alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 28/05/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2884, Karar No: 2008/175, Tarih: 21.01.2008

**9. Ceza Dairesi         2007/2884 E.  ,  2008/175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Karar Tarihi :

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ...'un atılı suçu işlediğine ilişkin mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Keşif tutanağı ve zirai bilirkişi raporunda yangından etkilenen ağaçların hayatiyetlerini kaybedip kaybetmedikleri kesin olarak tespit edilmediğinden; Ankara Gölbaşı Sulh Hukuk Mahkemesinin 2003/57 değişik iş sayılı tespit dosyasının getirtilerek bu hususun belirlenmesi ve yanan tarlada maddi değeri olan kuru ot olup olmadığının tespiti ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA 21.1.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7677, Karar No: 2022/10539, Tarih: 27.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7677 E.  ,  2022/10539 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 26.09.2012-07.09.2014 tarihleri arasında İran ülkesindeki işyerinde 3.750,00 TL net ücret ile; 04.02.2015-20.11.2017 tarihleri arasında Cezayir ülkesindeki işyerinde 6.000,00 TL net ücret ile beton pompa tamir ustası olarak görev yaptığını, üç öğün yemek ve barınma imkânının işverence karşılandığını, her iki işyerinde de 07.00-21.00 saatleri arasında haftanın her günü çalıştığını, dinî bayramların ilk iki günü hariç diğer genel tatillerde çalıştığını, müvekkilinin fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil alacakları ödenmediğinden istifa ettiğini ileri sürerek asıl davada kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının, birleşen davada yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davanın dava dışı Kuzu Pars PJSC Şirketinin ... irtibat bürosuna ihbarını talep ettiklerini, davacının İran ülkesindeki çalışmalarının dava dışı Kuzu Pars PSJC firması nezdinde olduğunu, davacının işvereni dava dışı Şirket olduğundan müvekkilinin taraf sıfatının bulunmadığını, davacının yalnızca Cezayir şantiyesi çalışanı olduğu gibi müvekkili Şirkette başka herhangi bir kaydının da bulunmadığını, Cezayir ülkesindeki çalışmaları karşılığında tüm alacaklarını aldığına ve herhangi bir alacağının kalmadığına ilişkin ibraname imzaladığını, bu çalışmaları karşılığının ödendiğinin ibraname ile sabit olduğunu savunarak asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI