muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7219, Karar No: 2014/1350, Tarih: 25.02.2014

2-Davacılardan, arsa sahibi S.. M.. ise, davalı yüklenici ile aralarındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca eksik ve kusurlu işlerin giderilme bedelinin tahsilini istemiştir. Mahkemece, bu tür bir istekte, sadece arsa sahibine ait bağımsız bölümlerle, ortak alanlardan arsa sahibinin payına isabet eden eksik ve kusuklu işlerin giderilme bedelinin tespit ettirilerek hüküm kurulması gerekirken, binadaki tüm bağımsız bölümler ile tüm ortak alandaki eksik ve kusurlu işlerin giderim bedelinin hüküm altına alınmış ise de, davalı yüklenicinin hükmü temyiz etmemesi nedeniyle ortak alanlardaki tüm eksik ve kusurlu işler giderim bedelinin tahsiline yönelik karar bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak, diğer davacıların da temyizinin bulunması karşısında ve bu husus onların hukuki yararlarını olumsuz etkileyebileceğinden davacı arsa sahibine ait bağımsız bölümler dışındaki davacılara ait diğer bağımsız bölümlere mahsus eksik ve kusurlu işler giderilme bedelinin arsa sahibi yararına hükmedilmesi hatalı bulunmuştur.

Bunun dışında, mahkemece, arsa sahibinin alacağı hesaplandıktan sonra, yüklenicinin, plastik boya yerine saten boya yapması ve sözleşmede belirlenenden büyük ebatlı fayans kullanılması nedeniyle tespit edilen değer artırıcı fazla bedel indirilerek sonuca gidilmiştir. Oysa Dairemizin istikrar kazanmış uygulamasına göre, yüklenicinin, binaya değer katan imalatını kendi dairelerine de yapması halinde bedel isteyemeyeceği hususu nazara alındığında, mahallinde bilirkişi refakati ile inceleme yapılarak iyileştirici imalatın sadece arsa sahibine ait bağımsız bölümlerde yapılması halinde bedelinin arsa sahibinin alacağından tenkis edileceği, yüklenicinin kendisine ait bölümlere de aynı iyileştirici imalatı yapması halinde ise talepte bulunamayacağı gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmamıştır. Bunun yanında, arsa sahibince davadan önce yaptırılan delil tespiti masrafının yargılama giderlerinin hesabında dikkate alınmaması da hatalı bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17625, Karar No: 2016/13678, Tarih: 30.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/17625 E.  ,  2016/13678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalının, kaçak elektrik kullanımı ile ilgili olarak aleyhine başlatılan icra takibine itiraz etmesi nedeniyle takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına, %40’dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; dava konusu icra takibi nedeni ile davacı yana hiçbir borcu olmadığını, dava konusu takibe 13/07/2007 tarihli "kaçak elektrik faturası" dayanak olarak gösterildiği ancak dilekçe ekinde bir örneğini sunduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünün işyeri nakline ilişkin tutanak suretine göre kaçak elektrik tespitinin yapılmış olduğu tarihte, tespitin yapıldığı adreste bulunmadığını, tutanağın düzenlendiği tarihten sonra bu adrese nakil yaptırdığını, savunarak davanın reddine, davcı yanın %40'dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davaya konu tutanağın 19.06.2007 tarihli olduğu, davalının bu tutanağı imzalamaktan imtina ederek kiralayanı yeni devraldıklarını beyan ettiği, ... Vergi Dairesi müzekkere cevabında ve 27.08.2007 tarihli yoklama fişinde davalının, dava konusu taşınmazdaki faaliyetinin 20.08.2007 tarihi itibari ile başladığının belirtilmesi, davalının ibraz ettiği kira sözleşmesinde dava konusu taşınmazdaki kira başlangıcının 20.08.2007 tarihi olduğu, duruşmada dinlenilen davalı tanık beyanının davalının savunmasını destekler mahiyette olması ve davacı tanık beyanlarının ise davalı savunmasını etkisiz bırakmaktan uzak olması karşısında dava konusu taşınmazın davalı tarafından 20.08.2007 tarihinden itibaren kiralandığı kabul edilerek, dava konusu tutanakdan davalının sorumlu olamayacağı gerekçesi ile davanın reddine, 2.516,75 TL’nin %40’ı oranında icra inkar tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş, hüküm; davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, kaçak elektrik kullanıldığından bahisle düzenlenen tutanak nedeniyle tahakkuk eden bedelin tahsili amacıyla başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, kaçak elektrik kullanıldığından bahisle düzenlenen tutanak nedeniyle tahakkuk eden bedelin tahsili amacıyla başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Somut olayda, davaya konu olan 19.06.2007 tarihli kaçak tespit tutanağında; kayıtsız sayaçtan elektrik kullandığının tespit edildiği, kullanıcının davalı ... olarak belirtildiği, kendisinin ‘’biz burayı yeni devraldık, üzerindeki işaretin çoğu bizden öncekilere ait’’ şeklinde beyanda bulunduğu ancak imzadan imtina ettiği, tutanağın altının iki ... görevlisi tarafından imzalandığı anlaşılmaktadır. ... görevlilerince düzenlenen tutanak aksi kanıtlanana kadar geçerlidir.

Nitekim, davaya konu 19.06.2007 tarihli tutanağı düzenleyen ... görevlileri ... ve ... tanık olarak dinlenmişler ve alınan yeminli beyanlarında; tutanakta da orada bulunan ...’ın burayı yeni devraldıklarını, saatin üzerinde bulunan işaretin çoğunun kendisinden önceki kullanıcıya ait olduğunu beyan etiğini, tutanağın tutulduğu yerde ... olarak işletilen yeri biz tabelasında görüp yazdıklarını, burayı ileride işletecek kişiyi tahmin ederek yazmalarının mümkün olmayacağını belirtmişlerdir.

Bundan ayrı olarak, her ne kadar davalı tarafça davaya konu tutanağın düzenlendiği yere ilişkin sunulan kira sözleşmesinde kira başlangıç tarihi 20.08.2007 olarak görülmekte ise de; mahkemece yaptırılan kolluk araştırması ile taşınmaz maliki olan dava dışı ...’ın bilgisine başvurulduğu ve ... tarafından davalı ... ’ın 2006 yılında burayı kiraladığı ve beş yıl kadar ... olarak çalıştırdığını beyan ettiği görülmektedir.

O halde tüm bu bilgiler ışığında mahkemece; davalının davaya konu tutanak tarihi olan 19.06.2007 tarihinde tutanakta belirtilen adreste faaliyet gösterdiği ve kayıtsız sayaçtan elektrik kullanmak suretiyle kaçak fiilini gerçekleştirdiği kabul edilerek, tutanak tarihinde yürürlükte olan kanun ve yönetmelikler çerçevesinde konusunda uzman bir bilirkişiden alınacak rapor doğrultusunda karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve yukarıdaki gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1.bend gereğince davacının sair temyiz itirazlarının reddine, temyiz olunan kararın 2.bendde açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14762, Karar No: 2014/3473, Tarih: 28.03.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/14762 E.  ,  2014/3473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/255064

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2012/39 Esas, 2013/217 Karar

SUÇ : İcbar suretiyle irtikap, denetim görevinin kasten ihmali suretiyle irtikaba neden olmak, bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık ve bu suça yardım etme, resmi belgede sahtecilik, özel belgede sahtecilik, suçu bildirmeme

Sanıklar A.. M.. ve R.. Y.. müdafiilerinin yasal süresinden sonra yaptığı, F.. O.. ve A.. Ş.. müdafiilerinin ise hükmolunan sonuç ceza miktarı itibariyle koşulları bulunmayan duruşmalı inceleme istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine, sanıklardan A.. K.. hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı, 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK'nın 231/12. madde ve fıkrası uyarınca sadece itiraz mümkün olup temyiz olanağı bulunmadığından aynı Kanunun 264. maddesine göre, katılan SYDV vekilinin bu hükümle ilgili itiraz niteliğindeki dilekçesi yönünden mahallinde işlem yapılması gerektiği anlaşılmakla incelemenin diğer hükümlere yönelik temyiz itirazlarına hasren ve duruşmasız olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık G.. B.. hakkında suçu bildirmeme eyleminden verilen beraet hükmünün temyiz incelemesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle atılı suçtan verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılan kurum vekilinin ve O yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanıklar F.. Y.., F.. Ö.., M.. A.., F.. K.., S.. K.., N.. A.., D.. E.., G.. Y.. hakkında verilen beraet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar F.. Y.., F.. Ö.., M.. A.., F.. K.., S.. K.., N.. A.., D.. E.., G.. Y.. hakkında verilen beraet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesinde yer alan “Beraet eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklar yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir.” biçimindeki düzenleme ile Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16/10/1978-2/324-350 sayılı Kararında belirtilen "Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi, vekalet ücretinin tayininde esas ilke olarak sanıkların adedi ya da sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip edilen davaların adedini esas almış ve taraflara yükletilecek avukatlık parasının her dava için ayrı ayrı tayinini öngörmüş olması karşısında; ayrı ayrı dava açılmadıkça ücreti vekaletin de ayrı ayrı tayin ve takdiri mümkün bulunmadığı" hususu nazara alınarak kendilerini aynı vekille temsil ettiren ve beraetlerine karar verilen sanıklar F.. Ö.., N.. A.., S.. K.., F.. Y.., M.. A.., D.. E.., F.. K.. ve G.. Y.. yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanık sayısınca ücreti vekaletin karar altına alınması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının VI-3 bendinde yer alan " ... karar tarihindeki avukatlık asgari ücret tarifesine göre hesaplanan sanık sayısınca 2640 TL ücreti vekaletin maliye hazinesinden alınarak sanıklara verilmesine" cümlesinin "karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince belirlenen 2.640 TL vekalet ücretinin Hazineden alınarak kendilerini aynı vekille temsil ettiren sanıklar N.. A.., F.. Ö.., S.. K.., F.. Y.., M.. A.., D.. E.., F.. K.. ve G.. Y..'a verilmesine" şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanıklar B.. Ö.., A.. Y.. ve A.. K.. hakkında resmi belgede sahtecilikten suçundan verilen mahkumiyet hükümleri ile B.. Ö.. ve A.. K.. hakkında özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararların temyiz incelemesinde;

Sanıklar B.. Ö.., A.. Y.. ve A.. K.. hakkında resmi belgede sahtecilikten suçundan verilen mahkumiyet hükümleri ile B.. Ö.. ve A.. K.. hakkında özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararların temyiz incelemesinde;

Sanıklar B.. Ö.. ve A.. K.. hakkında özel belgede sahtecilik suçundan TCK'nın 44. maddesindeki düzenleme uyarınca en ağır cezayı gerektiren resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmalarıyla yetinilmesi gerektiğinden bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararlar verilmiş ise de Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih 2011/15-491-2012/219 sayılı Kararında belirtildiği üzere; " ...resmi belgede sahtecilik suçu ile özel belgede sahtecilik suçlarının 5237 sayılı TCY'da farklı maddelerde düzenlenmeleri nedeniyle sanıkların gerçek içtima kuralları uyarınca cezalandırılması gerektiği ileri sürülebilir ise de, belgede sahtecilik suçlarında korunan hukuki yararın kamu güveni olması, her iki suçun geniş anlamda mağdurunun toplumu oluşturan tüm bireyler olması, unsurlarının tamamen benzer olarak düzenlenmesi de göz önüne alındığında, resmi belgede sahtecilik suçu ile özel belgede sahtecilik suçlarının "aynı suç" olduğunun kabulü gerekmektedir. Sanıkların böylece aynı suç işleme kararıyla, aynı mağdura karşı aynı suçu değişik zamanlarda işlediklerinin ve bir bütün halinde zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmaları gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır." Bu nedenle özel belgede sahtecilik ve resmi belgede sahtecilik suçlarında korunan hukuki yararlar dikkate alındığında TCK'nın 43/1. maddesi anlamında aynı suç olarak kabul edilmekte ve bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda gerçekleştirilen bu suçlar bir bütün halinde zincirleme resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturmaktadır. Bu açıklamalar ışığında sanıkların gerçekleştirdiği özel belgede sahtecilik eylemlerinin resmi belgede sahtecilik suçunun zincirlemesi niteliğinde olduğu gözetilmeden, Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararına yanlış anlam verilerek TCK'nın 44. maddesine göre özel belgede sahtecilik suçlarından ayrıca hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi sanıklar hakkında zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyet hükmü kurulmuş olması karşısında sonuca etkili görülmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanıklar müdafiileri, O yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar R.. Y.., B.. Ö.. ve A.. Y.. hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanıklar müdafiileri, O yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar R.. Y.., B.. Ö.. ve A.. Y.. hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12/03/1990 gün ve 1990/8-3-70, 09/10/2007 gün ve 2007/11-44-200 sayılı Kararlarında vurgulandığı gibi, bir olayın açıklanması sırasında başka bir hadiseden söz edilmesinin o hadise hakkında da dava açıldığını göstermeyeceği, iddianamede dava konusu yapılan fiilin bir başka olaya dayalı olmadan bağımsız olarak açıklanıp belirtilmesinin gerektiği, aksine uygulamanın hangi eylemden dolayı dava açıldığı ve hangi iddiaya karşı savunma yapılacağı hususunda karışıklığa neden olacağı ve 5271 sayılı CMK'nın 226/1. maddesinin sadece suç niteliğinin değişmesi halinde uygulanabileceği ayrıca aynı Kanunun 225/1. maddesinin "hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." düzenlemesi karşısında, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılıp, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılarak açılmayan davadan hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, ayrıca iddianamede Abdülkadir Şimşek'in bu kişiler üzerinde nüfuz kullanarak cebri irtikap suçunu işlediğinin belirtildiği, dolayısıyla bu eylemin mağduru gibi gösterildikleri de nazara alınmadan, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan açılmış bir dava bulunmadığı halde ek savunma hakkı verilerek yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Sanıklar B.. Ö.. ve A.. Y.. hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanıklar B.. Ö.. ve A.. Y.. hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre, Vakıflar Kanunundan ayrı özel kendi kuruluş yasası olan 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanununa göre kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfının; anılan Yasanın 1 ve 7/1. maddelerinde yer alan "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik etmek, ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdi ve ayni yardımda bulunmak" amaçları nazara alındığında, faaliyetlerinin kamusal faaliyet niteliğinde olduğu, Yasanın 4 ve 8. maddelerinde sayılan vakfın gelirleri arasında genel bütçeden ayrılan ödenek ve hasılatlar da bulunduğu, keza bu Kanunun 7/2. maddesine göre de sınırlı biçimde sayılmış kamu görevlilerinin sıfatları gereği mütevelli heyetinde yer aldıkları, bu kişiler dışında kalan vakıf çalışanlarının ise kamu görevlisi olarak kabul edilemeyecekleri nazara alındığında, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklardan B.. Ö..'ın, vakfın muhasebe işlemlerini yapmak, vakıf tarafından ihtiyaç sahiplerine nakdi yardımlar için vakıf ita amiri ve müdürü tarafından müştereken imzalanarak düzenlenen çeklerin, banka talimatlarının takibini yaparak ilgilisine teslim etmek, muhasebeleştirmek, verilen çekleri mütevelli heyeti kararına istinaden vakıf karar defterine işlemek, ödeme makbuzlarını tanzim etmek, vakıf belge ve makbuzlarının imzalarını takip ile görevli ve yetkili kılındığı; A.. Y..'ın ise vakfın şoförlüğünü yapmakla birlikte, vakıf adına yapılan alımların ihtiyaç sahiplerine tesliminin sağlanması, vakfın bünyesinde bulunan Y..E.. giyim mağazasına gönderilen malların tanzimi, gelen ihtiyaç sahiplerinin bu konudaki başvurularının takibi, malların bu kişilere teslimi ile de görevlendirildiği; A.. K..'nun da büro memuru olarak yaptığı göreve ek şekilde, ihtiyaç sahiplerine verilen çekleri yönetim kurulu kararına istinaden vakıf karar defterine işlemekte B.. Ö..'a yardımcı olduğu, bu kişinin yürüttüğü görevlerin bir kısmını fiilen üstlenerek yerine getirdiği, her üç sanığın uzunca bir süre vakıfta aynı ortamda birlikte görev yaptıkları,

Vakıf adına düzenlenen boş çek koçanlarının B.. Ö.. tarafından teslim alınmasından sonra çeklerin her üç sanık tarafından kullanıldığı, eylemlerini gerçekleştirme yöntemleri, hayatın olağan akışı, suçların işleniş süresi, sanıkların görev yer ve kapsamları dikkate alındığında tamamen fikir ve eylem birliği içinde, dayanışmayla etkin görev bölüşümü altında hareket ettikleri, bu itibarla sanıklar Bayram ve Ahmet'in, hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan Aysel ile ilgili miktar da dahil olmak üzere oluşan toplam menfaatten sorumlu tutulmaları gerektiği gözetilmeden sadece tahsil ettikleri çek miktarlarından sorumlulukları yoluna gidilmek suretiyle eksik adli para cezalarına hükmedilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29/06/2005 gün ve 5377 sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen "... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz." cümlesi ile getirilen değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki "…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası "Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir." şeklinde adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra, aynı maddenin 3. fıkrasında "Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir." ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise "Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur." hükümleri nazara alındığında Yasa Koyucunun adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini amaçladığı anlaşılmaktadır. TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılması, suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değilse, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekeceği, suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün adli para cezası, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52